Moody Blues

Długa historia The Moody Blues przebiegała w dwóch oddzielonych wyraźną cezurą etapach. W pierwszym, od 1963 do 1967 r., byli nieco prymitywną grupą o inklinacjach rhythm'n'blue-sowych. Od 1967 r. po dzień dzisiejszy, uchodzą niezmiennie za rockowe dinozaury, których brzmienie łączące elementy popu z symfonicznymi aranżacjami określane bywa na przemian mianem rocka pompatycznego, klasycznego i artystycznego. W pierwszym składzie założonego w maju 1964 r. w Birmingham zespołu znaleźli się: Denny Laine (właśc. Brian Hines, ur. 29.10.1944 r. w Jersey; śpiew, harmonijka ustna, gitara), Mike Pinder (ur. 27.12.1941 r. w Birmingham; fortepian, organy), Ray Thomas (ur. 29.12.1942 r. w Stour-port-on-Severn; flet, śpiew, harmonijka ustna), Graeme Edge (ur. 30.03.1942 r. w Rochester, w hrabstwie Staffordshire; perkusja) i Clint Warwick (właśc. Clinton Eccles, ur. 25.06.1940 r. w Birmingham; bas).
Zaraz po powstaniu zyskali uznanie publiczności londyńskich klubów, zaś masową popularność - podobnie, jak wiele innych zespołów - zdobyli występem w telewizyjnym programie "Ready Steady Go". Na początku 1965 r. ich wersja tematu Bessie Banks "Go Now" wsparta fascynującym wstępem i partią solową fortepianu Pindera znalazła się na szczycie brytyjskiej listy przebojów. Singel trafił też do amerykańskiej Top 10, ale mimo muzycznych walorów kolejnych nagrań ("I Don't Want To Go On Without You", "From The Bottom Of My Heart", "Every Day") zespołowi nie udało się powtórzyć rynkowego sukcesu debiutu. Również pierwszy album The Magnificent Moodies nie sprostał oczekiwaniom wytwórni.
W 1966 r. Warwicka i Laine'a zastąpili Justin Hayward (właśc. David Justin Hayward, ur. 14.10.1946 r. w Swindon w hrabstwie Wiltshire) i John Lodge (ur. 20.07.1945 r. w Birmingham). Był to początek drugiego etapu kariery grupy zainaugurowanego klasycznym dziś tematem Haywarda "Nights In White Satin". Towarzyszący singlowi album Days Of Future Passed był niezwykle ambitnym instrumentalnie zamierzeniem. The Moody Blues towarzyszyła London Festival Orchestra pod batutą Petera Knighta, zaś producentem nagrań był Tony Clark. Płyta odniosła wielki sukces, a Knight i Clark mieli towarzyszyć grupie na kolejnych pięciu longplayach.
Z czasem orkiestralne brzmienie uzyskiwane przy pomocy melotronu miało stać się obsesją zespołu, którego rosnąca popularność szła w parze z kąśliwymi opiniami sporej części recenzentów. Z początkiem lat 70. Moody Blues założyli własną wytwórnię Threshold Records, a w 1973 r. reedycja "Nights In White Satin" trafiła ponownie do brytyjskiej Top 10. W 1974 r. zespół zawiesił działalność, by umożliwić każdemu z jego członków realizacje indywidualnych zamierzeń.
Hayward i Lodge zadebiutowali z powodzeniem we własnej grupie The Blue Jays, Thomas nagrał album From Mighty Oaks, Edge zaś longplay Kick Off Your Muddy Boots, na którym towarzyszył mu Adrian Gurvitz (eks-lider grupy Gun).
Muzycy połączyli się powtórnie na płycie Octave. Jej wielki sukces nie zapobiegł odejściu Pindera preferującego nie spełnione dotąd solowe zamierzenia. Czary goryczy dopełniło wycofanie się Clarka, tradycyjnego producenta nagrań grupy. Do zespołu w miejsce Pindera przyjęto wirtuoza instumentów klawiszowych Patricka Moraza, występującego poprzednio w Yes i Refugee. Równocześnie Hayward odniósł indywidualny sukces singlem "Forever Autumn", zaczerpniętym z epickiego albumu Jeffa Wayne'a The War Of The Worlds.
Odtąd każda kolejna płyta zespołu miała umacniać jego sławę w Europie i w USA. Moodies mogą grać spokojnie, wiedząc, że ich koncerty będą ściągać tłumy, a nagrania rozchodzić się w milionowych nakładach, dopóki "nie przeminą dni przyszłości" (aluzja do tytułu drugiego longplaya).

Single
Tytuł	Wykonawca	Data wydania	UK	US	Wytwórnia [UK/US]	Komentarz
Go now/It's easy child US side B:Lose your money [But don't lose your mind]	Moody Blues	11.1964	1[1][14]	10[14]	Decca F 12 022/London 9726	[written by Larry Banks/Milton Bennett][produced by Denny Cordell/Alex Murray][original by Bessie Banks 64r][silver-UK] [written by Larry Banks/Milton Bennett][produced by Denny Cordell, Alex Wharton]
I don' t want to go on without you/Time is on my side	Moody Blues	02.1965	33[9]	-	Decca F 12 095/-	[oryginalnie nagrany przez The Drifters][written by Bert Russell/Jerry Wexler][produced by Alex Murray]
From the bottom of my heart/And my baby's gone	Moody Blues	06.1965	22[9]	93[3]	Decca F 12 166/London 9764	[written by Michael Pinder, Denny Laine][produced by Denny Cordell]
Everyday/You don't [All the time]	Moody Blues	10.1965	44[2]	-	Decca F 12 266/-	[written by Michael Pinder, Denny Laine][produced by Denny Cordell]
Stop !/Bye bye bird	Moody Blues	04.1966	-	98[1]	-/London 9810	[written by Michael Pinder, Denny Laine][produced by Denny Cordell]
This is my house [But nobody calls]/Boulevard De La Madeleine	Moody Blues	07.1966	-	119[3]	-/London 1005	[written by Michael Pinder, Denny Laine]
Nights in white satin/Cities	Moody Blues	10.1967	19[11]	103[5]	Deram DM 161/Deram 85 023	[written by Justin Hayward][produced by Tony Clarke]
Voices in the sky/Dr. Livingstone,I presume	Moody Blues	06.1968	27[10]	-	Deram DM 196/-	[written by Justin Hayward][produced by Tony Clarke]
Tuesday afternoon (Forever Afternoon)/Another morning	Moody Blues	07.1968	-	24[11]	-/Deram 85 028	[written by Justin Hayward][produced by Tony Clarke]
Ride my see-saw/A simple game US side B:Voices in the sky	Moody Blues	10.1968	42[1]	61[5]	Deram DM 213	[written by John Lodge][produced by Tony Clarke]
Never comes the day/So deep within you	Moody Blues	06.1969	-	91[4]	Deram DM 249/Deram 85 044	[written by Justin Hayward][produced by Tony Clarke]
Question/Candle of life	Moody Blues	05.1970	2[12]	21[12]	Threshold TH 4/Threshold 67 004	[written by Justin Hayward][produced by Tony Clarke]
The story in your eyes/Melancholy man	Moody Blues	08.1971	-	23[11]	Threshold TH 7/Threshold 67 006	[written by Justin Hayward][produced by Tony Clarke]
Isn' t life strange/After you came	Moody Blues	04.1972	13[9]	29[10]	Threshold TH 9/Threshold 67 009	[written by John Lodge][produced by Tony Clarke]
Nights in white satin [reissue]	Moody Blues	08.1972	9[11]	2[18]	Deram DM 161/-	[gold]
I' m just a singer [In a rock and roll band]/For my lady	Moody Blues	02.1973	36[4]	12[10]	Threshold TH 13/Threshold 67 012	[written by John Lodge][produced by Tony Clarke]
Steppin' in a slide zone/I'll be level with you	Moody Blues	07.1978	-	39[8]	Decca F 13 790/London 270	[written by John Lodge][produced by Tony Clarke]
Driftwood/I'm your man	Moody Blues	11.1978	-	59[7]	Decca F 13 809/London 273	[written by Justin Hayward][produced by Tony Clarke]
Nights in white satin [re-reissue]	Moody Blues	10.1979	14[12]	-	Deram DM 161/-
Gemini dream/Painted smile	Moody Blues	06.1981	-	12[15]	Threshold TH 27/Threshold 601	[written by Justin Hayward, John Lodge][produced by Pip Williams]
The voice/22.000 days	Moody Blues	08.1981	-	15[17]	Threshold TH 28/Threshold 602	[written by Justin Hayward][produced by Pip Williams]
Talking out of turn/Veteran cosmic rocker	Moody Blues	11.1981	-	15[17]	Threshold TH 29/Threshold 603	[written by John Lodge][produced by Pip Williams]
Sitting at the wheel/Sorry US side B:Going nowhere	Moody Blues	09.1983	-	27[10]	Threshold TH 31/Threshold 604	[written by John Lodge][produced by Pip Williams]
Blue world/Sorry	Moody Blues	08.1983	35[5]	62[6]	Threshold TH 30/Threshold 605	[written by Justin Hayward][produced by Pip Williams]
Your wildest dreams/Talkin' Talkin'	Moody Blues	04.1986	-	9[21]	Polydor POSP 787/Polydor 883906	[written by Justin Hayward][produced by Tony Visconti]
The other side of life/Nights in white satin [live]	Moody Blues	08.1986	-	58[9]	Polydor POSP 830/Polydor 885 201	[written by Justin Hayward][produced by Tony Visconti]
I know you' re out there somewhere/Miracle	Moody Blues	06.1988	52[4]	30[16]	Polydor POSP 921/Polydor 887600	[written by Justin Hayward][produced by Tony Visconti]
Justin Hayward
I dreamed last night/Remember Me	Justin Hayward & John Lodge	05.1975	-	47[7]	Threshold TH 19	[written by Justin Hayward][produced by Tony Clarke]
Blue guitar/When You Wake Up	Justin Hayward & John Lodge	12.1975	8[7]	94[5]	Threshold TH 21	[written by Justin Hayward][produced by 10cc, Tony Clarke]
Forever autumn	Justin Hayward	07.1978	5[11]	47[12]	CBS 6368	[written by Paul Vigrass/Gary Osborne/Jeff Wayne][produced by Jeff Wayne]
Star Cops	Justin Hayward	08.1987	83[4]	-	BBC RESL 208	[written by Justin Hayward][produced by Tony Visconti]

Albumy *82*
Tytuł	Wykonawca	Data wydania	UK	US	Wytwórnia [UK]	Komentarz
Days of future passed	Moody Blues	11.1967	27[16]	3[106]	Deram DML 707/Deram 18 012	[platinium-US][silver-UK][produced by Tony Clarke,Michael Dacre-Barclay]
In search of the lost chords	Moody Blues	07.1968	5[32]	23[29]	Deram DML 711/Deram 18 017	[gold-US][silver-UK][produced by Tony Clarke]
On the threshold of a dream	Moody Blues	04.1969	1[2][73]	20[136]	Deram DML 1035/Deram 18 025	[platinium-US][silver-UK][produced by Tony Clarke]
To our children' s children' s children	Moody Blues	11.1969	2[44]	14[44]	Threshold THS 1/-	[gold-US][produced by Tony Clarke]
A question of balance	Moody Blues	08.1970	1[3][19]	3[74]	Threshold THS 3/-	[platinium-US][produced by Tony Clarke]
Every good boy deserves favour	Moody Blues	07.1971	1[1][21]	2[43]	Threshold THS 5/-	[gold-US][produced by Tony Clarke]
Seventh sojourn	Moody Blues	11.1971	5[18]	1[5][44]	Threshold THS 7/-	[gold-US][produced by Tony Clarke]
This is the Moody Blues	Moody Blues	11.1974	-	11[25]	Threshold MB 1-2/Threshold 12/13	[gold-US][gold-UK][produced by Tony Clarke][gold]
Caugh live + 5	Moody Blues	06.1977	-	26[15]	Threshold MB 3-4/London 691/2	[produced by Tony Clarke]
Octave	Moody Blues	06.1978	6[18]	13[30]	Decca TXS 129/London PS 708	[platinium-US][gold-UK][produced by Tony Clarke]
Long distance voyager	Moody Blues	05.1981	7[19]	1[3][39]	Threshold TXS 139/Threshold TRL-1 2901	[platinium-US][silver-UK][produced by Pip Williams]
The present	Moody Blues	09.1983	15[8]	26[22]	Threshold TXS 140/Threshold 2902	[produced by Pip Williams]
Voices in the sky/The best of The Moody Blues	Moody Blues	03.1985	-	132[9]	Threshold SKL 5341/Threshold 820155
The other side of life	Moody Blues	04.1986	24[6]	9[42]	Polydor POLD 5189/Polydor 829179	[platinium-US][produced by Tony Visconti]
Sur la mer	Moody Blues	06.1988	21[5]	38[19]	Polydor POLH 43/Polydor 835756-2	[produced by Tony Visconti]
Greatest hits	Moody Blues	12.1989	-	113[16]	-/Threshold 840659	[gold]
Keys of the kingdom	Moody Blues	07.1991	54[2]	94[11]	Threshold 8494331/-	[produced by Tony Visconti/Christopher Neil]
A night at Red Rocks with The Colorado Symphony Orchestra	Moody Blues	03.1993	-	93[5]	-/Polydor 517 977	[gold-US][produced by Nick Williams/David Aeling/John O'Keefe][gold]
The best of Moody Blues	Moody Blues	10.1996	13[15]	-	Polygram TV 535 800-2/-	[platinum-US][produced by Moody Blues/10cc/Tony Clarke/Tony Visconti/Pip Williams]
Strange times-The very best of...	Moody Blues	04.2000	19[6]	93[5]	Universal Music TV 5414242/Threshold 153565	[produced by Moody Blues/10cc/Tony Clarke/Tony Visconti/Pip Williams]
Hall of fame:Recorded live at The Royal Albert Hall	Moody Blues	08.2000	-	185[1]	-/Ark 21 81 0059
The very best of Moody Blues	Moody Blues	05.2002	27[5]	-	UMTV 5833442/-
Ballads	Moody Blues	12.2003	83[3]	-	UMTV 9812058/-
Justin Hayward
Blue jays	Justin Hayward & John Lodge	03.1975	4[18]	16[23]	Threshold THS 12	[gold-UK][produced by Tony Clarke]
Songwriter	Justin Hayward	02.1977	28[5]	37[16]	Deram SDL 15	[produced by Tony Clarke]
Night flight	Justin Hayward	07.1980	41[4]	166[5]	Decca TXS 138	[produced by Jeff Wayne]
Moving mountains	Justin Hayward	10.1985	78[1]	-	Towerbell TOWLP 15	[produced by Martin Wyatt,Tony Visconti,Jeff Wayne]
Classic blue	Justin Hayward,Mike Batt and London Philharmonic Orch	10.1989	47[7]	-	Trax MODEM 1040	[produced by Mike Batt]
Spirits of the Western Sky	Justin Hayward	03.2013	81[1]	142[1]	Eagle EAGCD 497	[produced by Justin Hayward,Albert Parodi]
John Lodge
Natural avenue	John Lodge	02.1977	38[2]	121[9]	Decca TXS 120	[produced by Tony Clarke]
Michael Pinder
Promise	Michael Pinder	04.1976	-	133[8]	Threshold THS 18	[produced by Michael Pinder]
Ray Thomas
From mighty oaks	Ray Thomas	07.1975	23[3]	68[11]	Threshold THS 16	[produced by Ray Thomas & Derek Varnals]
Hopes,wishes & dreams	Ray Thomas	08.1976	-	147[5]	Threshold THS 17	[produced by Ray Thomas & Derek Varnals]

Grace Jones

Córka jamajskiego pastora i polityka, przyszła na świat jako jedna z bliźniaków, ma brata Bishopa Noela. W 1962 roku wraz z rodzicami przeprowadziła się do Stanów Zjednoczonych. Studiowała w szkole teatralnej na Uniwersytecie w Syracuse, w stanie Nowy Jork. Podjęła następnie pracę jako szwaczka. Pod koniec lat 60., rozpoczęła karierę modelki. Amerykańska agencja modelek, dla której pracowała, wysłała ją do Europy, uznając, że jej uroda jest zbyt ostra jak na amerykańskie gusty. Jej kariera rozpoczęła się na wybiegach w Paryżu, gdzie pracowała dla najwybitniejszych projektantów mody i stylistów, m.in. Lagerfelda, Versace i Yves Saint Laurenta. W połowie lat 70. można ją było zobaczyć na okładkach francuskich wydań magazynów mody Elle i Vogue.
Po powrocie do USA stała się jedną z barwniejszych postaci legendarnego klubu Studio 54 w Nowym Jorku. Była muzą - artystycznym natchnieniem Andy'ego Warhola, który -zafascynowany nią - malował jej portrety obok takich ikon jak Marilyn Monroe, Elizabeth Taylor, Elvis Presley czy Debbie Harry z zespołu Blondie. Wystylizowana przez ówczesnego partnera, francuskiego kreatora mody Jean'a-Paula Goude, była prowokująca, ambiwalentna seksualnie. Za ostry image odwołujący się do estetyki zaczerpniętej z klubów sadomasochistycznych została obwołana królową gejowskiego disco.
W 1977 roku podpisała kontrakt płytowy z wytwórnią Island Records i nagrała swój debiutancki album "Portfolio". Album wylansował jej największe taneczne przeboje "Sorry", "I Need a Man" i stylową wersję piosenki "La vie en rose" z repertuaru Edith Piaf, która była motywem przewodnim filmu Roberta Altmana "Pret-a-Porter" (1994).
W latach 80. porzuciła wygląd królowej dyskoteki na rzecz charakterystycznej kanciastej fryzury, która stała się na wiele lat jej znakiem firmowym. Zaczęła nagrywać muzykę nowofalową i funkiem, kompozycje Iggy'ego Popa i zespołów The Pretenders, The Police. Wraz z producentem Trevorem Hornem w 1985 roku zrealizowała dobrze przyjętą przez krytykę muzyczną płytę "Slave to the Rhythm", gdzie zaprezentowała mieszankę popu, funku i rocka, r'n'b oraz fragmenty mówione, w których opowiadała o sobie. Wylansowała takie przeboje jak "I'm Not Perfect (But I'm Perfect for You)", a teledysk do utworu tytułowego stał dziełem sztuki i symbolem estetyki lat 80.. Jeden z jej hitów "Libertango (I've Seen That Face Before)" został wykorzystany przez Romana Polańskiego do filmu "Frantic" (1988) z Harrisonem Fordem.
Jej androgeniczny wygląd był inspiracją do trzech ról kinowych, które szybko zdobyły uznanie krytyków i wszystkie były nominowane do nagrody Saturna. Pierwsza z nich to agresywna amazonka Zula w filmie "Conan Niszczyciel" (Conan the Destroyer, 1984) z odtwarzającym rolę tytułową Arnoldem Schwarzeneggerem. W czternastym z kolei oficjalnym filmie z cyklu o Jamesie Bondzie "Zabójczy widok" (A View to a Kill, 1985) u boku Rogera Moore'a jako niepokojąca i demoniczna May Day, przyjaciółka i zarazem ochroniarz psychotycznego Zorina (Christopher Walken), morderczyni i malowniczy wróg agenta 007, przyćmiła dziewczynę Bonda graną przez Tanyę Roberts. Trzecią roą była wampirzyca Katrina w komediowym horroze "Wamp" (Vamp, 1986). Jednak jej udział w dramacie "Sjesta" (1987) z Ellen Barkin i Jodie Foster otrzymał nominację do nagrody Złotej Maliny dla najgorszej aktorki drugoplanowej.

Tytuł	Wykonawca	Data wydania	UK	US	Wytwórnia [UK/US]	Komentarz
Sorry /That' s the trouble	Grace Jones	01.1977	-	71[7]	Polydor 2058 856/Beam Junction 102	[written by Grace Jones, Pierre Papadiamondis][produced by Tom Moulton][7[20].Hot Disco/Dance;Beam Junction 1001 12"]
I need a man	Grace Jones	05.1977	-	83[6]	Polydor 2058 898/Beam Junction 104	[ Producer - Tom Moulton][written by Edith Piaf, Marcel Louiguy, Mack David][1[2][17].Hot Disco/Dance;Beam Junction 1004 12"]
What I Did For Love/Tomorrow/La Vien En Rose	Grace Jones	10.1977	-	-	-	[10[13].Hot Disco/Dance;Island 9470 LP.]
La vie en rose/I need a man	Grace Jones	12.1977	109[4]	-	Island WIP 6415/Island 098	[ Producer - Tom Moulton][written by Paul Slade, Pierre Papadiamandis]
Do or die/Prime/Fame	Grace Jones	06.1978	-	-	-	[ Producer - Tom Moulton][written by Gerald Robinson, Charles A. Bryant][3[17].Hot Disco/Dance;Island 9525 LP.]
On your knees/Don' t mess with me messer	Grace Jones	08.1979	-	-	-/Island 8869	[28[10].Hot Disco/Dance;Island 8869 12"][ Producer - Tom Moulton]
Private life/She's Lost Control	Grace Jones	07.1980	17[8]	-	Island WIP 6629/-	[ Producer - Sly & Robbie]written by Chrissie Hynde][oryginalnie nagrana przez Pretenders w 1980r]
The hunter gets captured by the game/Sinning	Grace Jones	10.1980	-	-	Island WIP 6645/Island 49531	[written by Smokey Robinson][ Producer - Alex Sadkin , Chris Blackwell][87[4].R&B Chart]
Warm Leatherette	Grace Jones	06.1980	-	-	-/-	[20[17].Hot Disco/Dance;Island 9592 LP.]
Pull up to the bumper/Feel Up US side B:Breakdown	Grace Jones	06.1981	53[4]	101[9]	Island WIP 6696/Island 49 697	[ Producer - Alex Sadkin , Chris Blackwell][written by Grace Jones, Robbie Shakespeare, Ron Dunbar, Dana Mano][2[23].Hot Disco/Dance;Island 49 697 7"][5[21].R&B Chart]
The apple stretching/Nipple to the bottle	Grace Jones	10.1982	50[4]	Side B:103[8]	Island WIP 6779/Island 99 963	[ Producer - Alex Sadkin , Chris Blackwell][side A:written by Melvin Van Peebles][side B:written by Grace Jones, Ron Dunbar][side B:2[17].Hot Disco/Dance;Island 99 964 12"][17[14].R&B Chart]
My Jamaican guy/Cry now,laugh later	Grace Jones	04.1983	56[3]	-	Island IS 103/-	[written by Grace Jones][ Producer - Alex Sadkin , Chris Blackwell]
Cry Now, Laugh Later	Grace Jones	03.1983	-	-	-/Island 99 917	[written by Grace Jones][ Producer - Alex Sadkin , Chris Blackwell][33[8].Hot Disco/Dance;Island 99 916 12"][5[21].R&B Chart][64[8].R&B Chart]
Slave to the rhythm	Grace Jones	10.1985	12[8]	-	ZTT IS 206/Manhattan 50 020	[written by Bruce Woolley, Simon Darlow, Stephen Lipson and Trevor Horn][ Producer - Trevor Horn][1[1][14].Hot Disco/Dance;Manhattan 56 012 12"][20[16].R&B Chart]
Pull up to the bumper/La vie en rose	Grace Jones	12.1985	12[9]	-	Island IS 240/-	[written byKookoo Baya, Grace Jones, Dana Mano][ Producer - Chris Blackwell, Alex Sadkin]
Love is the drug/Living my life	Grace Jones	02.1986	35[4]	-	Island IS 266/-	[ Producer - Alex Sadkin , Chris Blackwell][written by Bryan Ferry, Andy Mackay]
Private Life	Grace Jones	05.1986	91[1]	-	No-Label MIUCT 1824/-	[ Producer - Alex Sadkin , Chris Blackwell][written by Chrissie Hynde]
I' m not perfect [But i' m perfect for you]/Scary but fun	Grace Jones	11.1986	56[3]	69[9]	Manhattan MT 15/Manhattan 50 052	[written by Grace Jones, Bruce Woolley][Producer - Nile Rodgers][4[12].Hot Disco/Dance;Manhattan 56 038 12"][9[15].R&B Chart]
Crush /White collar crime	Grace Jones	01.1987	-	-	-/Manhattan V-56047	[written by Grace Jones, Bruce Woolley][Producer - Grace Jones, Nile Rodgers][32[5].Hot Disco/Dance;Manhattan 56 047 12"]
Party girl/White collar crime	Grace Jones	03.1987	82[2]	-	Manhattan MT 20/Manhattan 20 1696 6	[written by Grace Jones, Bruce Woolley][Producer - Grace Jones, Nile Rodgers][19[7].Hot Disco/Dance;Manhattan 56 050 12"]
Love on the top of love/Dream	Grace Jones	10.1989	-	-	Capitol CL 557/Capitol V-15508	[written by David Cole, Grace Jones][Producer - David Cole, Robert Clivilles][1[2][13].Hot Disco/Dance;Capitol 15 508 12"]
Amado Mio/Crack Attack	Grace Jones	04.1990	96[1]	-	No-Label MIUCT 0141/-	[written by Doris Fisher, Allan Roberts][Producer - Jonathan Elias][11[9].Hot Disco/Dance;Capitol 15 551 12"]
Sex drive/Typical male	Grace Jones	10.1993	-	-	Island IS 582/Island 162-535 500-1	[ Producer - Mark Pistel , Philip Steir][1[1][14].Hot Disco/Dance;Island 535 500 12"]
Slave to the rhythm	Grace Jones	05.1994	28[4]	-	ZTT ZANG 50/-	[ Producer - Trevor Horn ][ Written By - Bruce Wooley , Simon Darlow , Stephen Lipson , Trevor Horn]
Pull up to the bumper	Grace Jones vs Funkstar De Luxe	11.2000	60[3]	-	Club Tools 0120375CLU/-	[4[13].Hot Disco/Dance;Edel [import]]
Williams' Blood	Grace Jones	12.2008	131[1]	-	Wall of Sound/-	[written by Grace Jones, Wendy Melvoin, Lisa Coleman][Producer -Ivor Guest]

Albumy

Tytuł	Wykonawca	Data wydania	UK	US	Wytwórnia [UK/US]	Komentarz
Portfolio	Grace Jones	10.1977	-	109[20]	Island ILPS 9470/Island 9470	[ Producer - Tom Moulton]
Fame	Grace Jones	08.1978	-	97[8]	Island ILPS 9525/Island 9525	[ Producer - Tom Moulton]
Muse	Grace Jones	09.1979	-	156[7]	Island ILPS 9538/Island 9538	[ Producer - Tom Moulton]
Warm leatherette	Grace Jones	06.1980	45[2]	132[10]	Island ILPS 9592/Island 9592	[ Producer - Alex Sadkin , Chris Blackwell]
Nightclubbing	Grace Jones	05.1981	35[16]	32[20]	Island ILPS 9624/Island 9624	[ Producer - Alex Sadkin , Chris Blackwell]
Living my life	Grace Jones	12.1982	15[22]	86[20]	Island ILPS 9722/Island 90 018	[ Producer - Alex Sadkin , Chris Blackwell]
Slave to the rhythm	Grace Jones	11.1985	12[8]	73[20]	ZTT GRACE 1/Manhattan 53 021	[ Producer - Trevor Horn]
Island life	Grace Jones	01.1986	4[30]	161[7]	Island CID 132/Island 90 491	[Gold-UK]
Inside story	Grace Jones	12.1986	61[2]	81[16]	Manhattan MTL 1007/Manhattan 53 038	[silver-UK][ Producer - Nile Rodgers]
Private life-The compass point session	Grace Jones	06.1998	158[1]	-	Island 524 501-2/Island 314-524 501-2	-
Hurricane	Grace Jones	11.2008	42[2]	-	Wall Of Sound WOS 050CD/-	[ Producer - Ivor Guest, Grace Jones, Brian Eno, Antony Genn, Bruce Woolley]
Disco	Grace Jones	05.2015	99[1]	-	Island/ UMC 5354648/-	-

Joan As Police Woman

Joan Wasser, znana też jako Joan As Policewoman (ur. 26 lipca 1970r w Biddeford, Maine) – amerykańska skrzypaczka ,wokalistka i autorka piosenek, była członkini bostońskiej indierockowej grupy The Dambuilders. Występowała lub nagrywała m.in. z Lou Reedem, Tanyą Donelly, Sheryl Crow, Dave'em Gahanem, Eltonem Johnem, the Scissor Sisters, Antony and the Johnsons, Josephem Arthurem i Rufusem Wainwrightem. W 2002 roku utworzyła grupę Joan As Policewoman. Wspomaga Rufusa Wainwrighta w występach na żywo.

Joan Wasser nie jest na scenie postacią anonimową. Fani muzyki mogą kojarzyć ją ze wspólnych nagrań i występów np. ze Scissor Sisters czy Lou Reed'em. Ta absolwentka Uniwersytetu w Bostonie (gdzie uczyła się gry na skrzypcach) łączyła obowiązki członka uczelnianej orkiestry, jednocześnie poszerzając swoje muzyczne horyzonty (grała m.in. z Hot Trix czy Dambuilders z którym osiągnęła ogólnokrajowy sukces.).
 Uczestnicząc w wielu ambitnych, alternatywnych projektach muzycznych, ( współpracowała przy okazji z wieloma uznanymi gwiazdami by wymienić tylko Sheryl Crow czy Rufusa Wainwright'a), nie zaniedbywała przy tym swojej solowej kariery.
W 2002 powstał projekt Joan as Police Woman. Oprócz Wasser trzon zespołu stanowią Ben Perowsky (perkusista współpracujący z John'em Zorn'em i Roy'em Ayers'em). Duet uzupełnia tekściarz, basista i grafik Rrainy Orteca (znany ze współpracy z Sarah Silverman, Antony and the Johnsons czy White Magic).
Joan as Police Woman wydali swój debiutancki singiel „My Gurl" na początku 2003 roku. W 2004 własnym sumptem wydali EP-kę  „Joan as Police Woman" . W 2006r tercet podpisał umowę fonograficzną z niezależną brytyjską wytwórnią Reveal na wydanie debiutanckiego krążka pt. „Real Life", który na rynku pojawił się w czerwcu 2006 r.
 Joan Wasser i jej muzykę można opisać w dwojaki sposób, jako mix „punk rock R&B" i „American soul music". W projekcie Joan as Police Woman wypadkową jej muzycznych eksperymentów jest połączenie klasycznego soulu, w klimatach Ala Green'a czy Niny Simone z dźwiękami bliższymi stylistycznie Sonic Youth czy Bad Brains. Mix tych dwóch odmiennych muzycznych światów nie brzmi przypadkowo, a to dzięki intuicyjnej wrażliwości na muzykę Wasser, (która oprócz wokalu, gra na gitarze i skrzypcach) i jej kompanów perkusisty Bena Perowsky'ego i Rainy'ego Ortec'i na basie.

Singles

Tytuł	Wykonawca	Data wydania	UK	US	Wytwórnia [UK]	Komentarz
The Ride	Joan As Police Woman	06.2006	144[1]	-	Reveal REVEAL 9	[written by Joan Wasser][produced by Joan Wasser]
Eternal Flame	Joan As Police Woman	08.2006	132[1]	-	Reveal REVEAL 11	[written by Joan Wasser][produced by Joan Wasser]
Christobel	Joan As Police Woman	11.2006	200[1]	-	Reveal REVEAL 16	[written by Joan Wasser][produced by Joan Wasser]

Albumy

Tytuł	Wykonawca	Data wydania	UK	US	Wytwórnia [UK]	Komentarz
Real Life	Joan As Police Woman	06.2006	169[1]	-	Reveal REVEAL 10	[produced by Bryce Goggin and Joan Wasser]
To Survive	Joan As Police Woman	06.2008	56[3]	-	Reveal REVEAL42	[produced by Bryce Goggin and Joan Wasser]
The Deep Field	Joan As Police Woman	01.2011	40[4]	-	PIAS PIASR 231	[produced by Bryce Goggin and Joan Wasser]
The Classic	Joan As Police Woman	03.2014	44	-	PIAS PIASR 685	[produced by Joan Wasser and Tyler Wood]

Paper Lace

Brytyjska grupa popowa, założona w 1969r. Tworzyli ją: Michael Vaughan (ur. 27.07.19 w Sheffield w Anglii; gitara), Chris Morris (ur.1.11.1954 r. w Nottingham w Anglii), Carlo Santanna (ur. 29.07.1947 r. w okolicach Rzymu; gitara), Philip Wright (ur. 9.04.1948 r. w Nottingham; perkusja, śpiew) i Cliff Fish (ur. 13.08. H w Ripley w Anglii; bas). Wszyscy członkowie zespołu mieszkali w Nottingham — mieście słynącym z produkcji koronek, czemu formacja zawdzięczała swą nazwę "Papierowa koronka" .Sezon koncertów w klubie Tiffany's zapewnił co prawda muzykom występ w programie telewizyjnym , ale prawdziwą "przepustką" do list przebojów było zwycięstwo w programie "Opportunity Knocks", w którym stacja telewizyjna ITV szukiwała nowych talentów. Zaprezentowany przez Paper Lace utwór Mitcha Murraya i Petera Callendera "Billy Don't Be A Hero" trafił wkrótce potem na 1. miejsce brytyjskiej listy przebojów.
Nadzieje na powtórzenie tego sukcesu w Stanach Zjednoczonych rozwiała formacja Bo Donaldson And The Heywoods, która nagrała własną w tego przeboju. Żadnych kłopotów nie miał za to utwór "The Night Chicago Died", opowiadający o czasach prohibicji, który ponownie trafił na szczyt brytyjskich notowań, a w Stanach uplasował się na 3. pozycji.
Ostatnim przebojem grupy (11. miejsce w Wielkiej Brytanii) była ponownie kompozycja Murraya i Callendera "The Black -Eyed Boys". Spodziewanego sukcesu nie odniosła nagrana w 1978 r. z towarzyszeniem piłkarzy Nottingham Forest piosenka "We've Got Whole World In Our Hands".

Tytuł	Wykonawca	Data wydania	UK	US	Wytwórnia [US]	Komentarz
Billy Don't Be a Hero / Celia	Paper Lace	04.1974	1[13][14]	96[3]	Mercury 73 479	[written by Peter Callander, Mitch Murray][produced by Peter Callander,Mitch Murray]
The Night Chicago Died / Can You Get It When You Want It	Paper Lace	06.1974	3[11]	1[1][17]	Mercury 73 492	[gold][written by Peter Callander, Mitch Murray][produced by Peter Callander,Mitch Murray]
The Black Eyed Boys / Jean	Paper Lace	10.1974	11[10]	41[9]	Mercury 73 620	[written by Peter Callander, Mitch Murray][produced by Peter Callander,Mitch Murray]
We Got the Whole World in Our Hands /The Forest March	Nottingham Forest with Paper Lace	03.1978	24[6]	-	Warner Bros. K 17110	[written by Barry Mason,Trad. Tony Macaulay,John Fiddy][produced by Barry Mason,Tony Macaulay]

Albumy

Tytuł	Wykonawca	Data wydania	UK	US	Wytwórnia [US]	Komentarz
Paper Lace	Paper Lace	09.1974	-	124[8]	Mercury 1008	-

Kym Marsh

Kym Marsh-właśc. Kimberley Gail Marsh (dawniej Ryder and Lomas;  urodziła się 13 czerwca 1976r),jest aktorką angielską i   wokalistką i autorką tekstów, najlepiej znaną z roli Michelle Connor  w Coronation Street.

 

Będąc częścią jednego z najbardziej przełomowych programów telewizyjnych lat dziewięćdziesiątych, Kym Marsh miała niewątpliwie najbardziej bogatą karierę ze wszystkich brytyjskich gwiazd popu.  

 

Marsh urodziła się w Garswood w hrabstwie Lancashire w 1976 roku jako córka libańskiej imigrantki i angielskiego ojca. Zaczęła występować w młodym wieku. W wieku dziesięciu lat śpiewała z zespołem w swoim lokalnym klubie Partii Pracy, a w wieku 13 lat wydała swój pierwszy singiel „One Kiss” za pośrednictwem małej wytwórni płytowej Jelly Street Records. 

 

 Po ukończeniu szkoły scenicznej Elliota Clarka w Liverpoolu Marsh śpiewała w kilku zespołach tanecznych, w tym w Solar Stone i 2dB. W 2000 roku dołączyła do tysięcy obiecujących w programie ITV Popstars, innowacyjnym konkursie poszukiwania talentów, który transmitował w telewizji zwykle tajny proces przesłuchania. Szybko stała się jedną z najbardziej znanych zawodniczek dzięki starciom z sędzią Nigelem Lythgoe o jej wagę i objawieniu, że ma dwoje dzieci.  

 

Po wybraniu do finałowej piątki wraz ze swoim zespołem Hear'Say zamieszkali razem i rozpoczęli pracę nad debiutanckim albumem. Ich pierwszy singiel, „Pure and Simple”, stał się najszybciej sprzedającym się debiutanckim singlem w historii, kolejny singiel „The Way to Your Love” i macierzysty album Popstars również osiągnęły pierwsze miejsce, a grupa wyruszyła na 37 wyprzedanych koncertów. zwiedzanie areny. 

 

Ale zaledwie kilka tygodni po wydaniu drugiego albumu Everybody, Marsh opuściła grupę pośród doniesień o walkach z koleżanką Myleene Klass. Po podpisaniu solowego kontraktu z Island Records, początkowo odniosła sukces dzięki bardziej dojrzałemu akustycznemu popowemu brzmieniu. Zarówno „Cry” (numer 2), jak i „Come on Over” (numer 10) dotarły do pierwszej dziesiątki, ale trzeci singiel „Sentimental” (numer 35) trafił na flopie, a debiutancki album Standing Tall (numer dziewięć) spędził tylko trzy tygodnie na wykresie . 

 

Wracając do aktorstwa, zagrała Annette w Saturday Night Fever na West Endzie i pojawiła się w Holby City , Hollyoaks in the City i Doctors . W 2006 roku brała udział w Making Your Mind Up, poszukiwaniach BBC w poszukiwaniu uczestnika Eurowizji, ale mogła zająć tylko czwarte miejsce ze swoim utworem „Whisper to Me”. W 2006 roku pojawiła się na krótko jako Michelle Connor w Coronation Street, ale okazała się tak popularna, że producenci utrwalili jej rolę i szybko stała się jedną z najpopularniejszych aktorek mydlanych oper w Wielkiej Brytanii. Marsh zdobył nagrodę dla najpopularniejszego debiutanta na National Television Awards w 2007 roku.

Single
Tytuł	Wykonawca	Data wydania	UK	US	Wytwórnia [UK]	Komentarz
Cry	Kym Marsh	04.2003	2[13]	-	Universal MCSTD 40314	[written by Espen Lind/Peter Bjorklund][produced by Espionage]
Come on Over	Kym Marsh	07.2003	10[14]	-	Universal MCSTD 40323	[written by Ash Howes/Cowen/Martin Harrington][produced by Ash Howes/Martin Harrington]
Sentimental	Kym Marsh	11.2003	35[2]	-	Universal MCSTD 40314	[written by Avril Mackintosh/Julie Thompson/Wayne Wilkins][produced by Avril Mackintosh]

Albumy

Tytuł	Wykonawca	Data wydania	UK	US	Wytwórnia [UK]	Komentarz
Standing Tall	Kym Marsh	08.2003	9[4]	-	Universal 9800035	[produced by Ash Howes/CJ Mackintosh/Espionage/Jiant/Stell/Holliday/Martin Harrington/TNT/Wayne Wilkins]

Little Jimmy Osmond

Ur. 16.04.1963 r. w Canoga Park w stanie Kalifornia. Najmłodszy członek rodziny Osmondów,
który w 1972 r. nieoczekiwanie został idolem małoletniej publiczności. Grubiutki i słodki roz-
począł podbój list przebojów u szczytu Osmondmanii, umieszczając w okresie świąt Bożego Naro-
dzenia na szczycie brytyjskich zestawień melodyjną piosenkę ,,Long-Haired Lover From Liverpool".

Tym samym, w wieku dziewięciu lat został najmłodszym wykonawcą, który do tamtej pory
dokonał tej sztuki. W ciągu następnych dwóch lat powracał na listę bestsellerów z utworami
,,Tweedle Dee" (stary przebój Laverna Bakera) i ,,I'm Gonna Knock On Your Door" Eddiego
Hodgesa.
 Krótki okres popularności małoletniego wokalisty przyćmiła ogromna sława w Japonii, gdzie znano go pod pseudonimem ,,Jimmy Boy". Kiedy źródełko z przebojami wyschło, a sam Jimmy dorósł, zaczął odnosić sukcesy jako promotor rocka i imprcsario.

Single
Tytuł	Wykonawca	Data wydania	UK	US	Wytwórnia [US]	Komentarz
Long Haired Lover From Liverpool/Mother Of Mine	Little Jimmy Osmond	11.1972	1[5][27]	38[10];B:101[1]	MGM 14 376	[side A:written by Christopher Kingsley][side A:produced by Mike Curb][side B:written by Bill Parkinson][side B:produced by Alan Osmond, Mike Curb, Don Costa]
Tweedlee Dee/Mama'd Know What To Do	Little Jimmy Osmond	01.1973	4[13]	59[6]	MGM/Kolob 14 468	[written by Winfield Scott][produced by Mike Curb]
I'm Gonna Knock On Your Door/Give Me A Good Old Mammy Song	Little Jimmy Osmond	03.1974	11[10]	-	MGM 14 687	[written by Aaron Schroeder/Sid Wayne][produced by Mike Curb/Don Costa]

Albumy
Tytuł	Wykonawca	Data wydania	UK	US	Wytwórnia [US]	Komentarz
Killer Joe	Little Jimmy Osmond	02.1973	20[12]	105[14]	MGM 4855	[produced by Don Costa]

Josef K

Postpunkowa grupa szkocka założona w Edynburgu z końcem lat 70-tych jako trio w składzie: Paul Haig (śpiew), Malcolm Ross (gitara) i Ron Torrance (perkusja), do których dołączył na krótko Gary McCormack (bas), późniejszy członek Exploited, zastąpiony wkrótce przez Davida Wedella.
Inspirowany muzyką nowojorskich grup: Television, Talking Heads i Velvet Underground zespół, zaczerpnął nazwę od imienia bohatera Procesu Franza Kafki.
 Napisana w 1925 powieść posłużyła też za scenariusz pilotażowej, nagranej na dziesięciośladzie płyty. Z końcem 1979 zespół udostępnił temat "Chance Meeting" kierowanej przez Stevena Daly'ego wytwórni Absolute. Właściciel, eksperkusista Orange Juice, zaproponował materiał nowej wytwórni, Postcard Records. Efektem był singel "Radio Drill Time", łączący kakofonię z nosową wokaliza Haiga. Temat znalazł nabywców, podobnie jak kolejny, bardziej wpadający w ucho, "It's Kinda Funny". Z początkiem 1981r zespół mógł przystąpić do nagrań pierwszego albumu, Sorry For Laughing. Na przeszkodzie stanął konflikt z wytwórnią i nagła zmiana studia na belgijskie, działające pod patronatem wytwórni Les Disques du Crepescule.
W rezultacie najciekawszy, zrealizowany pod auspicjami Johna Peela z BBC singel grupy, "Sorry For Laughing", spowodował więcej zamętu niż sukcesów. Nagrany w czerwcu 1981 dla Postcard album The Only Fun In Town (z udziałem brata Malcolma, Alistaira Rossa; trąbka) spotkał się z mieszanymi uczuciami. Nagrano go w sześć dni, co dało się słyszeć. Wkrótce Malcolm Ross przeniósł się grupy Orange Juice, Crepuscule wydało pożegnalny singel "The Missionary", a pozostały dorobek zespołu na kompilacjach.
Haig po współpracy z Rhythm Of Life próbował działalności solowej. W 1987 szkocka wytwórnia Supreme International przypomniała ciekawy temat "Heaven Sent", a po nim tematy z nigdy nie zrealizowanego longplaya Sorry For Laughing. W 1990 wytwórnia Les Temps Moderne wydała pełną dyskografię Josepha K (w tym płyty demo) na podwójnym kompakcie.

Single
Tytuł	Wykonawca	Data wydania	UK	US	Wytwórnia [UK]	Komentarz
Chance Meeting/Romance	Josef K	11.1979	-	-	Absolute ABS 1	[written by P. Haig]
Radio Drill Time/Crazy To Exist (Live)	Josef K	08.1980	27.UK Indie Chart	-	Postcard POSTCARD 80-3	[written by P. Haig, M. Ross][produced by Josef K]
It's Kinda Funny/Final Request	Josef K	11.1980	12.UK Indie Chart	-	Postcard POSTCARD 80-5	[written by P. Haig][produced by Josef K]
Sorry For Laughing/Revelation	Josef K	04.1981	-	-	Les Disques Crepuscule TWI 023	[written by Malcolm Ross, Paul Haig]
Chance Meeting/Pictures (of Cindy)	Josef K	06.1981	12.UK Indie Chart	-	Postcard 81-5	-
The Missionary / One Angle / Second Angle	Josef K	02.1982	5.UK Indie Chart	-	Crépuscule TWI 053	[produced by Josef K]
Heaven Sent	Josef K	03.1987	12.UK Indie Chart	-	Supreme EDITION 87-7	[written by Malcolm Ross, Paul Haig][produced by Josef K]

Albumy
Tytuł	Wykonawca	Data wydania	UK	US	Wytwórnia [UK]	Komentarz
The Only Fun In Town	Josef K	07.1981	3.UK Indie Chart	-	Postcard POSTCARD 81-7	[produced by Josef K, Marc François]
Endless Soul	Josef K	03.1989	7.UK Indie Chart	-	Marina Records MA 40	[produced by Tony Wilson, Frank Lähnemann, Stefan Kassel]

Syd Barrett

Syd BARRETT (właśc. Roger Keith Barrett; 6.01.1946, Cambridge, Wielka Brytania) - voc, g, b; kompozytor, autor tekstów. Syn cenionego patologa, pracownika naukowego Cambridge University - Maxa Barretta. Objawił duży talent plastyczny i kształcił się w College of Arts and Technology w Cambridge i Camberwell Art College w Londynie. Jako chłopiec krótko pobierał lekcje gry na pianinie, a później sam, zafascynowany przebojami Buddy Holly'ego, Chucka Berry'go i Bo Diddleya, opanował kolejno podstawy ukulele, banjo oraz - w 1958 - gitary. Zadebiutował w amatorskiej grupie rock'n'rollowej Geoff Mott And The Mottoes (w 1962 zagrał z nią podczas wiecu zorganizowanego przez aktywistów Campaign for Nuclear Disarmament w Union Cellars przy Round Church Street). Później występował m.in. w formacji The Hollering Blues (jako basista) i w duecie ze szkolnym kolegą Davidem Gilmourem (jako wokalista i gitarzysta). Latem 1964 przeniósł się w związku ze studiami z Cambridge do Londynu i tam dołączył do zespołu rhythm'n'bluesowego utworzonego przez kolegów z Regent Street Polytechnic, zwanego w pierwszym okresie różnie, np. Sigma Six, T-Set, The Meggadeaths, The Architectural Abdabs, The Screaming Abdabs i The Abdabs (z początku jako basista, później gitarzysta, a w końcu wokalista i gitarzysta). Szybko wysunął się w nim na pierwszy plan. Nadał mu też własną nazwę, najpierw The Pink Floyd Sound, a ostatecznie Pink Floyd.
Nie był muzykiem bardziej utalentowanym niż pozostali. Obdarzony ogromną wyobraźnią, potrafił jednak skierować grupę na ścieżkę eksperymentów i poszukiwań, a owoce były niekiedy fascynujące. Formacja w krótkim czasie, m.in. dzięki udziałowi w happeningach pod hasłem Spontaneous Underground, np. w klubie Marquee, stała się sensacją hippisowskiego Londynu. Jej pierwsze single, m.in. przebojowe Arnold Layne/Candy And A Currant Bun z marca 1967 i See Emily Play/The Scarecrow z czerwca, oraz debiutancki album, "The Piper At The Gates Of Dawn" z sierpnia tego roku, zawierały głównie utwory Barretta, takie jak Arnold Layne, See Emily Play, Astronomy Domino, Lucifer Sam, Matilda Mother, Flaming, The Gnome, Chapter 24, The Scarecrow czy Bike. Dominowały wśród nich zwariowane piosenki - czerpiące z psychodelicznych przebojów The Beatles, kupletów wodewilowych, jazzu nowoczesnego czy muzyki awangardowej, bajek Kennetha Grahame'a, opowieści fantastycznych J. R. R. Tolkiena, poezji absurdu, podań ludowych czy księgi wyrocznej Cing. Odebrane jako świadectwo wyjątkowej fantazji, przyniosły Pink Floyd dużą popularność. Tylko wtajemniczeni wiedzieli, że były dziełem człowieka pogrążającego się w beznadziei nałogu narkotycznego, tracącego kontakt z rzeczywistością, balansującego na granicy choroby psychicznej.
Gdy w marcu 1968 Barrett został usunięty z zespołu (zdążył wziąć udział w nagraniu kilku utworów na drugą płytę, "A Saucerful Of Secrets" z czerwca 1968, m.in. własnej kompozycji Jugband Blues), był już ludzkim wrakiem, nie rokującym nadziei na powrót do społeczeń­stwa. Nigdy nie odzyskał równowagi psychicznej. A jednak między majem 1968 a lipcem 1970, w momentach przebłysków świadomości, kilkakrotnie jeszcze pojawiał się w studiu Abbey Road w Londynie, gdzie wcześniej pracował z Pink Floyd. Owocami tych niezbornych, bałaganiarskich, chaotycznych sesji były głównie singel Octopus/Golden Hair z grudnia 1969 oraz albumy "The Madcap Laughs" ze stycznia 1970 i "Barrett" z listopada tego roku.
Płyta "The Madcap Laughs" powstała między kwietniem a sierpniem 1969 (wykorzystano też jedno starsze nagranie). Z początku obowiązki producenta wziął na siebie Malcolm Jones, założyciel i szef firmy Harvest działającej w ramach EMI, ale w żaden sposób nie potrafił okiełznać i zdyscyplinować Barretta, ostatecznie więc zadanie to powierzono muzykom Pink Floyd, Davidowi Gilmourowi i Rogerowi Watersowi. W studiu wsparli artystę dwaj jego przyjaciele, John "Willie" Wilson - b, wywodzący się z Jokers Wild, i Jerry Shirley - dr, związany z Humble Pie, członkowie Soft Machine: Mike Ratledge - org, Hugh Hopper - b i Robert Wyatt - dr, a także niemal cały skład Pink Floyd: Gilmour - g, Waters - b i Richard Wright - org.
Powstała płyta, która w ogólnym zarysie przypominała "The Piper At The Cates Of Dawn". Piosenki zdradzały te same inspiracje, od rhythm'n'bluesa (Octopus) po wodewil (Here I Go, Love You), a charakterystyczny głos oraz niepokojące, nierzadko nowatorskie pod względem brzmieniowym, intrygujące partie gitary nadawały całości klimat, jaki miała wczesna twórczość Pink Floyd. Jednakże przy bliższym poznaniu muzyka ta ujawniała liczne niezręczności, potknięcia i fałsze (np. If It's In You), a niektóre utwory robiły wręcz wrażenie dźwiękowego chaosu (np. No Cood Trying, Love You). Nawet teksty, które zawsze były mocną stroną Barretta, wydawały się tu dość bełkotliwe.
Z kolei album "Barrett" został nagrany między lutym a lipcem 1970. Producentami byli Gilmour i Wright, którzy wystąpili też jako główni muzycy (pierwszy zagrał nie tylko na gitarze, ale też na gitarze basowej, organach i perkusji, drugi zaś na organach i fortepianie), a przez studio przewinęli się też Wilson - b, Shirley - dr i Vic Saywell - tba. Dzięki wysiłkom kolegów z Pink Floyd, zwłaszcza Gilmoura, tym razem owocem była płyta całkiem udana. Co prawda i na niej nie brakowało utworów świadczących o niedyspozycji Barretta . Ale w większości nagrań udało się ukryć kompozytorskie niedociągnięcia, jak w Rats, gdzie nagromadzenie efektów dysonansowych wydawało się zamierzone, czy w Dominoes, gdzie dodana przez Gilmoura i Wrighta koda w stylu The Doors maskowała brak właściwego zakończenia. Na płycie dominowały, co nietrudno zrozumieć, utwory przygnębiające, wykonane z rezygnacją w głosie, jak Love czy Rats. Ale znalazły się na niej też piosenki dowcipne, błyskotliwe, inteligentne, chociażby Gigolo Aunt czy zwłaszcza Effewesdng Elephant, zaśpiewana w aktorski sposób z akompaniamentem gitary i tuby, wzbogacona odgłosami dżungli.
Recenzenci przytaczali je na dowód, że Barrett odzyskał formę. Nie wiedzieli, że utwory te powstały wiele miesięcy wcześniej. Po latach wydano jeszcze sporo nagrań z tych lat: w październiku 1988 na płycie "Opel" i w kwietniu 1993 w boksie "Crazy Diamond - The Complete Recordings", ale tak jak te znane z "The Madcap Laughs" i "Barrett" były raczej rozpaczliwymi świadectwami zmagań z chorobą psychiczną niż kreacją artysty.
Po rozstaniu z Pink Floyd Barrett dwukrotnie podejmował nieudane próby powrotu na scenę. W czerwcu 1970 wystąpił w londyńskiej Olympii z towarzyszeniem Gilmoura i Shirleya podczas imprezy Extravaganza 70, ale stremowany wykonał tylko cztery piosenki, m.in. Effervesdng Elephant, i niespodziewanie zszedł z estrady. W styczniu 1972, po powrocie do Cambridge, dał się natomiast namówić Jackowi Monckowi - b, wywodzącemu się z Delivery, i Twinkowi Alderowi - dr, znanemu z The Pretty Things i Pink Fairies, na wspólne występy w rodzinnym mieście. Grupa, która przyjęła nazwę Stars, w lutym zagrała kilkakrotnie w miejscowych klubach i barach, m.in. w Dandelion Coffee Bar, a także w Corn Exchange u boku MC5. Miażdżąca recenzja ostatniego z tych koncertów pióra Roya Hollingwortha, dziennikarza tygodnika "Melody Maker", była wszakże takim ciosem dla Barretta, że nigdy już nie wyszedł na scenę. W późniejszych latach mimo postępów choroby podejmowano jeszcze próby przywrócenia artysty światu rocka (np. w 1974 Jenner, namówiony przez Davida Bowiego, znowu ściągnął go do studia), ale żadna nie przyniosła owoców. Wreszcie więc na prośbę bliskich, którzy roztoczyli nad nim czułą opiekę, pozostawiono go samemu sobie. Niewiele o nim dziś wiadomo poza tym, że całkowicie i bezpowrotnie zerwał z muzyką, chociaż inna dawna pasja, malowanie, pozostała dla niego źródłem radości. W końcu lat dziewięćdziesiątych do prasy przedostała się informacja, że jest zagrożony utratą wzroku.
Dyskografię uzupełnia płytka "The Peel Sessions" (Strange Fruit, 1988), zawierająca pięć nagrań radiowych z lutego 1970 (z towarzyszeniem Gilmoura i Shirleya). Hołdem dla Barretta, otoczonego do dziś prawdziwym kultem, był album "Beyond The Wildwood - A Tribute To Syd Barrett" (Illusion, 1987) z jego kompozycjami w wykonaniu m.in. The Shamen, The TV Personalities, The Mock Turtles i The Soup Dragons. Jego utwory wykonawali też m.in. Marc Almond (Terrapin), The Jesus And Mary Chain (Vegetable Man), i Voivod (Astronomy Domine). Kevin Ayers dedykował mu piosenkę Oh! Wot A Dream, Robyn Hitchcock - The Man Who Imented Himself, a TV Personalities - I Know Wbere Syd Barrett Lives. Był też podmiotem wielu utworów Pink Floyd, m.in. Shine On You Crazy Diamond.

Tytuł	Wykonawca	Data wydania	UK	US	Wytwórnia [UK]	Komentarz
OCTOPUS/GOLDEN HAIR	Syd Barrett	14.11.1969	-	-	Harvest HAR 5009	[written by Barrett/Joyce][produced by Syd Barrett and David Gilmour]

Albumy

Tytuł	Wykonawca	Data wydania	UK	US	Wytwórnia [UK]	Komentarz
THE MADCAP LAUGHS	Syd Barrett	01.1970	40[1]	163[4]	Harvest SHVL 765	[produced by Pete Jenner/Malcom Jones/David Gilmour/Roger Waters]
An Introduction to Syd Barrett	Syd Barrett	10.2010	104[1]	-	Harvest	[produced by Joe Boyd, Syd Barrett, Peter Jenner, Malcolm Jones, Roger Waters and David Gilmour]

Mindless Self Indulgence

 Mindless Self Indulgence, powszechnie skracani do MSI (w Polsce również Majndlesi), są amerykańskim zespołem synthpunkowym założonym w 1997 roku w Nowym Jorku. Styl muzyczny grupy to mieszanka punk rocka, rocka alternatywnego, muzyki elektronicznej, industrialu oraz hip-hopu. Swoją muzykę określają jako "industrial jungle pussy punk". Nazwa grupy pochodzi od nazwy albumu, który został nagrany przez jednego z członków zespołu w połowie lat 90. Wydali 8 albumów, cztery EPki, jeden album na żywo.

Mindless Self Indulgence to taki zespół, obok którego ciężko przejść obojętnie. Trudno jest być gdzieś po środku, albo się ich uwielbia, albo nie znosi. Głównie ze względu na specyficzną otoczkę, którą stworzyli wokół siebie. Z pozoru jest to prosta muzyka, miejscami nawet chaotyczna. Krótkie, melodyjne kawałki, łączące w sobie jednak mnóstwo wpływów i gatunków: punk, electro, industrial czasem elementy hip hopu czy też muzyki inspirowanej kreskówkami. To wszystko okraszone specyficznymi tekstami, bardzo często wulgarnymi i seksistowskimi. Sami określają swoją twórczość jako „industrial jungle pussy punk”. To rodzaj humoru, który na pewno spodoba się fanom serialu South Park…
Najbardziej wyrazistą postacią Majndlesów jest ich ekscentryczny lider Jimmy Urine.
Zespół powstał w 1997 roku w Nowym Jorku z inicjatywy Jimmy'ego Urine'a (to przydomek artystyczny - prawdziwe nazwisko tego pana to James Euringer) wokalisty i kompozytora. W zespole grają też Steve, Righ? (Steven Montano) jako gitarzysta, LynZ (Lindsey Ann Way Ballato) jako basistka i wreszcie Kitty (Jennifer Dunn) jako perkusistka.
Pierwsza płyta Tight jest zdecydowanie najbardziej rockowa z całego dorobku zespołu, w kolejnych latach charakter twórczości Mindless Self Indulgence nieco się zmieni, choć esensja pozostanie oryginalna i nienaruszona. Jednak już w czasach swoich narodzin "Majndlesi" dawali radę. Najbardziej znanym utworem z debiutu MSI jest zdecydowanie Molly:
W kolejnych latach Mindless Self Indulgence zrobiło krok w stronę muzyki elektronicznej. Wyraźniej słychać syntezatory i sztuczne nuty, kawałki stają się pocięte i brzmią jeszcze mniej "naturalnie" niż we wczesnych latach.
Do tej pory Mindless Self Indulgence wydało cztery studyjne albumy: Tight, Frankenstein Girls Will Seem Strangely Sexy, You'll Rebel to Anything oraz If. 

Single
Tytuł	Wykonawca	Data wydania	UK	US	Wytwórnia [UK]	Komentarz
Never Wanted to Dance	Mindless Self Indulgence	03.2008	-	180	The End UCR025/TE114-1	-

Albumy
Tytuł	Wykonawca	Data wydania	UK	US	Wytwórnia [US]	Komentarz
You'll Rebel to Anything	Mindless Self Indulgence	04.2005	-	107[2]	Metropolis MET 365	[produced by James Euringer, James Galus, Machine]
If	Mindless Self Indulgence	04.2008	132[2]	27[5]	The End TE 099-2	[produced by James Galus, Jimmy Urine, Steve, Righ?]
How I Learned to Stop Giving a Shit and Love Mindless Self Indulgence	Mindless Self Indulgence	05.2013	-	103[1]	The End	[produced by Jimmy Urine]

Mack 10

D'Mon Rolison urodził się w 1971 roku w Inglewood w rodzinie o korzeniach puertorykańsko-afrykańskich. Tuż po ukończeniu szkoły podstawowej wstąpił do lokalnego gangu Bloods i pozostaje z nim związany aż do dzisiaj.
Na rapowej scenie pierwsze kroki stawiał na początku lat dziewięćdziesiątych, biorąc udział w licznych imprezach lokalnej sceny. Nawiązanie współpracy ze słynną Priority Records zaowocowało wydaniem pięciu albumów. Pierwszy z nich, zatytułowany po prostu 'Mack 10' (1995) ukazał się w okresie szczytowej popularności rapu z zachodniego wybrzeża. Utwór 'Foe Life' nagrany z Ice Cube'em błyskawicznie zbobył popularność i skłonił artystów do nagrania wspólnego longplay'a.
 Po krótkich pracach do zespołu dołączył raper WC i cała trójka jako Westside Connection nagrała krążek 'Bow Down' (1996). Dobre przyjęcie przez fanów otworzyło wszystkim trzem emce kolejne wrota w rap biznesie.
 Rok 1996 to także drugi solowy album Mc 10 : 'Based On A True Story'. Już rok później ukazało się 'The Recipe', wydawnictwo na którym tylko jeden track był solowym numerem D'Mona. Warto również wspomnieć, że Mack 10 był stroną w jednym z większych beef'ów na zachodnim wybrzeżu między Ice Cub'em i Cypress Hill. W kawałku o tytule "Ice Cube Killah" gdzie B-Real nawiązując do pseudonimu rapera rymuje "…take your name/ analyze it/ my name should be Mack 11/ I'm a higher caliber MC/ there's no question,".
Po sukcesach pierwszych trzech płyt (każda z nich pokryła się złotem), następne były już raczej słabo odbierane przez krytykę i sprzedawały się w niskim nakładzie. Po wydaniu 'Hoo Bangin The Mixtape' (1999) i 'Paper Route' raper opuścił Priority Records i wstąpił do Cash Money Records.

Niestety nawet wytwórni z Nowego Orleanu nie udało się wypromować nowych płyt artysty. 'Bang Or Ball' (2001) i 'Ghetto,Gutter And Gangster' (2003) sprzedawały się tak kiepsko, że Mac nie mógł znaleźć nowego wydawcy. Również w 2003 roku raper wziął udział w nagraniu 'Terrorist Threats' - sequela klasycznego debiutu Westside Connection.
W 2005 została wydana płyta 'Hustler's Handbook' . Zagrał też wiele epizodycznych ról w filmach. Obecnie zajmuje się promowaniem swojego labelu Hoo Bangin Records, w którym nagrywało wielu znanych raperów np MC Eiht.
Po kłótni z Ice Cubem w 2008 roku Mack 10 opuścił WC.
Ostatnim do tej pory dziełem członka Bloods jest 'Soft White' wydany w 2009 roku, na której gościnnie udzielili się Rick Ross, Lil' Wayne. Birdman, Akon, Red Cafe, Glasses Malone, Jazze Pha, J. Holiday oraz Anthony Hamilton.

Single
Tytuł	Wykonawca	Data wydania	UK	US	Wytwórnia [US]	Komentarz
Foe Life	Mack 10 featuring Ice Cube	04.1995	-	71[11]	Priority 53 192	[written by Dedrick Rolison, O'Shea Jackson][produced by Ice Cube][42[20].R&B Chart]
West Up!	WC And The Maad Circle Featuring Ice Cube And Mack 10	09.1995	-	88[10]	PayDay 580 258	[written by Crazy Toones, Ice Cube, Mack 10, WC][produced by Crazy Toones, W.C., Ice Cube][50[15].R&B Chart][sample z "Reach for it"-George Duke]
On Them Thangs	Mack 10 featuring Ice Cube	10.1995	-	105[6]	Priority 53 220	[written by Mack 10][produced by 88 X Unit][74[7].R&B Chart][sample z "Mary Jane"-Rick James]
Hoo Bangin' C.O.G. Style	Mack 10 featuring Ice Cube	05.1996	-	-	Priority	[produced by Ice Cube][64[4].R&B Chart][piosenka z filmu "The Substitute"]
Nothin' But the Cavi Hit	Mack 10 with Tha Dogg Pound	12.1996	-	38[20]	Priority 53 263	[written by Delmar Arnaud/Priest Brooks/Ricardo Brown/Dedrick Rolison][produced by Dat **** Daz][24[20].R&B Chart]
Backyard Boogie/Only in California	Mack 10 featuring Ice Cube and Snoop Dogg	08.1997	-	37[20]	Priority 53 282	[written by Dedrick Rolison][produced by DJ Bobcat][A:23[22].R&B Chart][B:52[10].R&B Chart]
Ghetto Fabulous	Rass Kass feat. Dr.Dre & Mack 10	10.1998	-	-	Priority 53 453	[56[7].R&B Chart]
Money's Just a Touch Away	Mack 10 featuring Gerald Levert	11.1998	-	54[4]	Hoo-Bangin' 53 327	[written by Barry Eastmond/Freddie Jackson/Gerald Levert/Dedrick Rolison/S.Wade/D.Weldon][produced by Slice/Rhythm D][31[13].R&B Chart][sample z "Love Is Just A Touch Away"-Freddie Jackson]
I Want It All	Warren G featuring Mack 10	09.1999	-	23[15]	Restless 73 721	[gold-US][written by El DeBarge/Randy DeBarge/Warren Griffin/Etterlene Jordan/Dedrick Rolison][produced by Warren G][11[20].R&B Chart][sample z "I Like It"-DeBarge]
You Can Do It	Ice Cube Feat Mack 10 & Ms Toi	12.1999	2[26]	35[12]	Priority 53 562	[written by Robert Allen/Arthur Baker/Afrika Bambaataa/O'Shea Jackson/John Miller/John Robie/Dedrick Rolison/Donald Saunders/Ellis Williams][produced by One Eye][13[20].R&B Chart][sample z "Planet Rock"-Afrika Bambaataa]
From tha Streetz	Mack 10	08.2000	-	-	Hoo-Bangin'	[78[3].R&B Chart]
Tight to Def	Mack 10 featuring T-Boz	10.2000	-	-	Hoo-Bangin'	[65[10].R&B Chart]
Shine	Lil' Wayne Feat. Baby & Mack 10 & Mickey	09.2001	-	96[3]	Cash Money 20558-2	[written by Dwayne Carter/Byron Thomas][produced by Mannie Fresh]
Hate in Yo Eyes	Mack 10	12.2001	-	-	Cash Money 860 981	[written by A. Young, D. Rolins, B Gibb, R. Gibb & M.Gibb][produced by Dr. Dre][98[2].R&B Chart][sample z "Stayin' Alive"-Bee Gees]
Connected For Life	Mack 10 featuring Ice Cube,WC and Butch Cassidy	08.2002	-	-	Cash Money 060 073	[written by Bryon Thomas, Dedrick Rolison, O'Shea Jackson][produced by Mannie Fresh][57[18].R&B Chart]
Lights Out	Mack 10 featuring WC and Knoc-Turn'Al	05.2003	-	-	Hoo-Bangin'	[61[20].R&B Chart]
So Sharp	Mack 10 featuring Jazze Pha, Lil Wayne & Rick Ross	10.2009	-	-	Hoo-Bangin'	[80[4].R&B Chart]

Albumy
Tytuł	Wykonawca	Data wydania	UK	US	Wytwórnia [US]	Komentarz
Mack 10	Mack 10	07.1995	-	33[19]	Priority 53 938	[gold-US][produced by Ice Cube/DJ Crazy Toones/Madness 4 Real The Alcemestik][2.R&B Chart]
Based on a True Story	Mack 10	10.1997	-	14[22]	Priority 50 675	[gold-US][produced by Timbaland/Rashad Coes][5.R&B Chart]
The Recipe	Mack 10	10.1998	-	15[8]	Hoo-Bangin' 53 512	[gold-US][produced by Jermaine Dupri/Snoop Doggy Dogg/DJ U-Neek/Binky/KLC/Young Trey/Mr Payback/Slice][6.R&B Chart]
The Paper Route	Mack 10	09.2000	-	19[9]	Hoo-Bangin' 50 148	[produced by Timbaland/Rashad Coes][4.R&B Chart]
Bang or Ball	Mack 10	12.2001	-	48[12]	Cash Money 860 968	[produced by QD3/Ron Feemster/Dr Dre/Mannie Fresh][4.R&B Chart]
Ghetto, Gutter & Gangsta	Mack 10	08.2003	-	105[1]	Hoo-Bangin' 970 028	[28.R&B Chart]
Hustla's Handbook	Mack 10	12.2005	-	65[6]	Hoo-Bangin' 73 406	[produced by Mack 10/Fredwreck Nassar/Lamar Edwards/Ron Feemster/Bruce Waynne/Dirty Swift/Larrance Dopson/J Classic/DL/Lil Sin/Young Tre][13.R&B Chart]
Soft White	Mack 10	09.2009	-	173[1]	Hoo-Bangin' 82509	[produced by Blade, Fredwreck, Nottz, Just Blaze, Mannie Fresh, Fingazz, Ervin "EP" Pope, Honorable C.N.O.T.E., 1500 or Nothin', DJ Green Lantern, DJ Khalil][14.R&B Chart]