w Liverpoolu w Anglii, pierwotnie znany jako The Zodiacs. Zespół, kierowany przez Iana Edwardsa (ur. 13 października 1943r - zm. 22 października 2007r), istniał w względnym zapomnieniu, aż do przeniesienia się do Niemiec w 1964 roku, gdzie odniósł ogólnokrajowy sukces. Podczas trzyletniego pobytu w Niemczech zespół wydał trzy albumy pod swoją nazwą, dostępne wyłącznie w tym kraju aż do ich reedycji. Wydali również dwa albumy z coverami The Beatles pod nazwą The Koppykats.
Zespół powstał jako grupa jazzowa w 1958 roku i występował pod nazwą The Zodiacs. Grupa powstała po przesłuchaniu w lokalnym klubie Savoy Hall. Wiosną 1960 roku Ian Edwards opuścił swój zespół The Deltones i dołączył do The Zodiacs. Od tego momentu zespół stał się znany jako Ian and the Zodiacs i zmienił swój styl z jazzu na rock and rolla. Po kilku zmianach personalnych skład grupy obejmował Edwardsa jako wokalistę, Pete'a Wallace'a na gitarze prowadzącej, Geoffa Bethella na pianinie, Charliego Flynna (pseudonim sceniczny: Wellington Wade) na gitarze basowej i Cliffa Robertsa na perkusji.
Zespół grał w najlepszych miejscach w okolicy i został grupą rezydenta St. Lukes Hall (The Jive-Hive). Podczas trasy koncertowej znaleźli swojego menedżera, Ralpha Webstera. 4 stycznia 1962 r. Mersey Beat opublikował ankietę, w której podał, że zespół jest jedenastym najpopularniejszym zespołem z Merseyside. Zespół wydał swój pierwszy singiel w wytwórni Oriole w 1963 r., który odniósł umiarkowany sukces. Edwards wspominał o niemożności osiągnięcia sukcesu w Anglii, „Spędziliśmy zbyt dużo czasu w Grapes”. Grapes był pubem przy Mathew Street, w którym zespoły robiły sobie przerwy w występach. W maju 1964 roku zespół pozbył się Bethella i przesłuchał Geoffa Bamforda, który miał zastąpić Robertsa na perkusji. Pod koniec 1964 roku zespół udał się do Hamburga w Niemczech na planowaną miesięczną trasę koncertową. Zespół pozostał w tym kraju przez kolejne trzy lata, zyskując ogromną popularność dzięki trasom koncertowym i występom telewizyjnym.
Latem 1965 roku byli grupą rezydencyjną w Butlins Skegness, ośrodku wypoczynkowym w Lincolnshire w Wielkiej Brytanii. Charakterystyczny wokal Edwardsa pomógł zbudować reputację zespołu i wyróżnić go na tle innych zespołów. Ich występy koncentrowały się wokół amerykańskich i brytyjskich hitów, a także ich własnego, autorskiego materiału. Promował ich Manfred Weissleder, właściciel klubu Star-Club, który prezentował ich w swoich klubach. Dołączył do nich perkusista Joe Walsh. Po wypadku samochodowym w maju 1965 roku Wallace i Walsh odeszli, a ich miejsce zajęli Freddie Smith i Arthur Ashton.
Zespół wydał trzy albumy, z których wszystkie znalazły się na listach przebojów w Niemczech, podczas swojego pobytu w tym kraju.Albumy „Star Club 7”, „Just Listen to Ian and the Zodiacs” i „Locomotive!” zostały wydane przez wytwórnię Star Club. Materiał na albumach zawierał elementy rock and rolla, pop-rocka, a później soulu. Poza nazwą zespołu, wydali dwa albumy z coverami, zawierające kompozycje The Beatles, pod nazwą The KoppyKats. Ich największy hit w Wielkiej Brytanii, podwójny album z 1965 roku „The Beatles Beat”, został nagrany przy ograniczonym budżecie, ale mimo to odniósł względny sukces. Kolejny album z coverami Beatlesów, „Gears Again”, ukazał się po nim, ale z mniejszym sukcesem. W ramach promocji albumów, wydali single „Nowhere Man” i „Help!”. Albumy sprzedawały się dobrze dzięki niższym cenom w porównaniu z wydawnictwami The Beatles.
Zespół wydał kilka singli, wszystkie w różnych wytwórniach, w Wielkiej Brytanii i Stanach Zjednoczonych i, pomimo braku notowań na brytyjskich listach przebojów, udało mu się osiągnąć regionalny sukces w USA. Ich singiel „The Crying Game” stał się numerem jeden na liście przebojów w Teksasie, sprzedając się w nakładzie 250 000 egzemplarzy. Zespół miał koncertować w USA, ale nie mógł, ponieważ nie posiadał zielonych kart. Zespół kontynuował trasę koncertową po Niemczech do lipca 1967 roku. Żona Edwardsa zachorowała, więc rozwiązał zespół i wrócił do Anglii. W następnym roku reaktywował zespół z niemieckimi muzykami, ale z mniejszym powodzeniem.
Zespół utworzył dwa kolejne wcielenia: jedno w 2000 roku, koncertując po Niemczech do 2003 roku, a drugie w 2004 roku. Od 2004 roku aż do śmierci w 2007 roku powrócił do Niemiec, występując na festiwalach w Hamburgu, Weimarze, Berlinie i Kolonii, a także w klubie Cavern w Liverpoolu. Wspierali go niemieccy muzycy: Manfred Jung (gitara basowa), Jürgen Pfingst (gitara prowadząca), Dr. Joachim Wagner (gitara rytmiczna) i Raimund Jung (perkusja). Grupa towarzysząca z Kolonii w Niemczech nadal występuje jako Ian's Zodiacs i The Roaring Forties i jest również dobrze znana w Liverpoolu.
W latach 90-tych albumy zespołu zostały wznowione przez wytwórnię Repertoire. Pięć utworów grupy, „Beechwood”, „It Ain't Necessarily So”, „Secret Love”, „Let's Turkey Trot” i „You Can Think Again”, znalazło się również na albumie kompilacyjnym z 1989 roku zatytułowanym This Is MerseyBeat. Album z największymi hitami zatytułowany Wade in the Water został wydany przez RPM, na którym znalazły się zremasterowane przez zespół utwory.
|
Single | ||||||
| Tytuł | Wykonawca | Data wydania | UK | US | Wytwórnia [UK] |
Komentarz |
| Beechwood/You Can Think Again | Ian and the Zodiacs | 08.1963 | - | - | Oriole CB 1849 | [written by Marvin Gaye,William Stevenson,George Gordy] |
| Just The Little Things I Like/This Won't Happen To Me | Ian Edward With The Zodiacs | 03.1965 | - | - | Fontana TF 548 | [written by Charles Flynn] |
| No Money, No Honey/Where Were You? | Ian and the Zodiacs | 05.1966 | - | - | Fontana TF 708 | [written by Doldinger, Edwards, Flynn] |
| Wade In The Water/Come On Along, Girl | Ian and the Zodiacs | 10.1966 | - | - | Fontana TF 753 | - |
