Winston Francis

Winston Francis (ur. 1948r) aka King Cool jest jamajskim wokalistą, którego kariera rozpoczęła się w latach 60-tych.
Urodzony się w Kingston w 1948 roku, Francis uczył się na drukarza, zanim przeprowadził się do Miami w wieku 16 lat. Uczęszczał do szkoły muzycznej, a jego nauczyciel Chuck Bird załatwił mu wystepy z Jackie Gleason Orchestra z frontmenem Spiro Agnewem w 1965 roku. Następnie dołączył do Afro Jamaicans Carlosa Malcolma, z którą koncertował w USA i na Karaibach. Był również członkiem Sheridans (z Pat Kelly ) i Mellotones.
 
Pod koniec lat 60-tych nagrał jako artysta solowy w Studio One Clementa "Coxsone" Dodda , swój debiutancki album Mr. Fix-It wydany w 1969 roku.Kolejnym albumem,była płyta California Dreaming wydana w 1971 roku, z tytułowym utworem wydanym na singlu ,natomiast "Pick Hit of the Week " był przez dwa tygodnie prezentowany przez Tony Blackburna w jego BBC Radio 1 show.Na stronie B singla "Too Experienced", chórki zaśpiewali Bob Marley i Bunny Wailer .Przeniósł się do Wielkiej Brytanii w tym samym roku. Koncertował w brytyjskich klubach i nagrywał dla EMI w latach 70-tych.
 
Po okresie bezczynności, Francis wrócił do nagrywania na początku lat 80-tych, wydając wyprodukowany przez Roy'a Cousinsa album Just Once ,i wyprodukowany przez siebie Africa. Po przerwie od muzyki, kiedy pracował jako pracownik socjalny , powrócił w 1987 roku jako wokalista wspierajacy The Melodians i rozpoczął współpracę z Trevor Star and the Skaticians. Kontynuje nagrywanie w latach 90-tych, współpracując z Dennisem Bovellem pod pseudonimem King Cool ,wydając Ragga Love i Sweet Rock Steady, i gościł na albumie Kelly'ego Butterflies z 1995r. 

Jego wersja utworu Bena E Kinga " Stand by Me " stała się hitem we Francji, sprzedając się w ponad 90.000 egzemplarzy, co doprowadziło do pracy z Sly & Robbie oraz Johnem Kpiaye . W 2003 roku połączył siły z kolegą AJ Franklinem i nagrał album Stand Firm. W 2004 roku ukazał się album składanka Feel Good All Over. 

Single

Tytuł	Wykonawca	Data wydania	Aus	N.Zel	Wytwórnia [Aus/N.Zel]	Komentarz
Blue moon	Winston Francis	02.1973	34[13]	-	Creole RNO 001/-	-

Franke & the Knockouts

Prowadzeni przez piosenkarza Franke Previte z New Brunswick, New Jersey, zespół Franke & the Knockouts wylansował kilka popowych hitów na początku lat 80-tych.

Previte grał w lokalnych zespołach , jako nastolatek założył grupę z gitarzystą Billym Elworthy w 1981 roku i szybko podpisali kontrakt z wytwórnia Millennium. Dopełnieniem oryginalnego kwintetu były klawiszowiec Blake Levinsohn, basista Leigh Foxx, oraz perkusista Claude LeHenaff. Debiutancki album prezentował lekki pop-rockowy charakter, odniósł niespodziewanie sukces wprowadzając na Top Ten singiel "Sweetheart" i Top 40 , "You're My Girl". Zmiany personalne pojawiły się gdy LeHenaff opuścił grupę pod koniec 1981 r. (przyszły perkusista Bon Jovi Tico Torres pojawił się na ich następnych albumach) ,a klawiszowiec Tommy Ayers dołączył na początku następnego roku.

W 1982 roku zespół wydał swój drugi album,Below the Belt, i ponownie zdobył Top 40 balladą z wyeksponowanymi klawiszami "Without You Not Another Lonely Night)", latem tego roku.Po przejściu do MCA, Franke & the Knockouts wydali finalną płytę z 1984 roku Makin 'Point,po której nadchodzi spadek ich popularności. Previte powrócił w wielkim stylu w 1987 roku, kiedy dwa utwory, których był współautorem zostały nagrane na soundtracku filmu Dirty Dancing .

Wersja Erica Carmena jego utworu "Hungry Hungry Eyes" stał się hitem w Top Five, podczas gdy Bill Medley i Jennifer Warnes wprowadzili na szczyt list przebojów "(I've Had) The Time of My Life" ."Hungry Eyes", pierwotnie nagrany, ale nigdy nie wydany przez Franke & the Knockouts,pojawił się razem z trzema przebojowymi singlami grupy w 1999 roku na kompilacji Sweetheart.

Single

Tytuł	Wykonawca	Data wydania	UK	US	Wytwórnia [US]	Komentarz
Sweetheart / Don't Stop	Franke & the Knockouts	03.1981	-	10[19]	Millenium 11 801	[written by F. Previte - W. Elworthy][produced by Steve Verroca]
You're My Girl/Tell me why	Franke & the Knockouts	07.1981	-	27[13]	Millenium 11 808	[written by Billy Elworthy / Benny Harrison / Franke Previte]
Without You (Not Another Lonely Night)/Shakedown	Franke & the Knockouts	04.1982	-	24[15]	Millenium 13 105	[written by Billy Elworthy / Blake Levinsohn / Franke Previte]

Albumy

Tytuł	Wykonawca	Data wydania	UK	US	Wytwórnia [US]	Komentarz
Franke & the Knockouts	Franke & the Knockouts	03.1981	-	31[27]	Millenium 7755	[produced by Steve Verroca]
Below The Belt	Franke & the Knockouts	04.1982	-	48[18]	Millenium 7763	[produced by Peter Solley]

Fountains OF Wayne

FOUNTAINS OF WAYNE, grupa amerykańska. Powstała w 1995 w Nowym Jorku, nazwana jak sklep z rzeźbami ogrodowymi w Wayne w New Jersey. Założyli ją Chris Collingwood (1968r, Pensylwania) - voc, g, k i Adam Schlesinger (31.10.1967r, New Jersey) - g, b, k, dr, voc.
Poznali się już w połowie lat osiemdziesiątych podczas studiów w Williams College w Williamstown w Massachusetts i od tamtej pory występowali razem w wielu zespołach, np. Wooly Mammoth, Are You My Mother?, Three Men When Stood Side By Side Have A Wingspan Of Over 12 Feet, The Wallflowers (który odsprzedał prawa do swej nazwy formacji Jakoba Dylana) czy Pinnwheel.
 
Później ich drogi się rozeszły; Collingwood związał się w Bostonie z Mercy Buckets, a Schlesinger w Nowym Jorku z Ivy. I dopiero w 1996 znowu połączyli siły (chociaż Schlesinger nadal działał w Ivy). Z początku Fountains Of Wayne współtworzył wraz z nimi Danny Weinkauf - b, ale w 1998 zamiast niego pojawili się Jody Porter - g, voc z The Belltower i Brian Young - dr, perc z The Posies.
 
Grupa związała się z wytwórnią Atlantic i w październiku 1996 zadebiutowała nagraną między styczniem a kwietniem tego roku w studiu The Place w Nowym Jorku z Schlesingerem w roli producenta płytą "Fountains Of Wayne". Zafascynowana muzyką lat sześćdziesiątych, zwłaszcza dokonaniami The Beatles, The Beach Boys i The Zombies, ale też klasycznym popem spod znaku Cole'a Pottera i Burta Bacharacha, zaproponowała zaraźliwie wręcz chwytliwe piosenki w starym stylu, podane jednak z dozą niemal grunge'owego hałasu (Collingwood i Schlesinger ukuli dla siebie przydomek: "grunge'owi The Everly Brothers"), np. Radiation Vibe, Sink To The Bottom, Survival Car, Barbara H., Leave The Biker czy Please Don't Rock Me Tonight. Formacja nie bardzo potrafiła się przebić, ale gdy stworzona przez Schlesingera piosenka tytułowa do filmu That Thing You Do! (Szaleństwa młodości; 1996, reż. Tom Hanks) uzyskała nominację do Oscara, o Fountains Of Wayne było coraz głośniej i w rezultacie album zyskał znaczną popularność. A i niektóre z towarzyszących mu singli pojawiły się na listach, zwłaszcza w Wielkiej Brytanii, np. Radiation Vibe/Karpet King z marca 1997 i Survival Car/Comedienne z lipca tego roku.
 
Niestety, następna duża płyta, "Utopia Parkway" z kwietnia 1999, była już dziełem zbyt rutynowym i gładkim, by powtórzyć sukces debiutu. To samo dotyczy towarzyszących jej singli: Denise/I Know You Well z marca 1999, Red Dragon Tattoo/Today's Teardrops z maja i Troubled Times/You're Just Never Satisfied z września tego roku. Również album "Welcome Interstate Managers" z czerwca 2003r, nagrany przy współudziale producenta Mike'a Denneena oraz trójki znanych muzyków, Jamesa Ihy - g, voc, wywodzącego się ze Smashing Pumpkins, Jennifer Trynin - g, voc i Ronniego Buttacavoli - tp, nh, nie zmienił wizerunku i nie odmienił losu Fountains Of Wayne. Zawierał pogodne, chwytliwe piosenki w starym stylu, jak wydana w październiku 2003 na singlu i odnotowana na dalszych pozycjach list przebojów Stacy's Mom oraz Mexican Wine, Bright Future In Sales, Little Red Light, Hey Julie i Fire Island.
 
Dyskografię uzupełniają m.in. pojedyncze nagrania wydane na składankach, płytach filmowych itp., jak Karpet King na "Too Much Scratchie Makes You Itch" (Scratchie Records, firma utworzona przez Schlesingera razem z Ihą i D'Arcy ze Smashing Pumpkins, 1997), Too Cool For School na "Scary Movie" (TVT, 2000), Better Things na "This Is Where I Belong - The Songs Of Ray Davies" (Rykodisc, 2002) i Tell Me What You Already Did na "Robots" (Virgin, 2005).
Schlesinger nagrał z zespołem Ivy płyty: "Lately" (Seed, 1994; minialbum), "Realistic" (Seed, 1995), "Apartment Life" (Atlantic, 1997), "Long Distance" (East West, 2000), "Guestroom" (Minty Fresh, 2002) i "In The Clear" (Nettwerk, 2005). 

Single
Tytuł	Wykonawca	Data wydania	UK	US	Wytwórnia [UK]	Komentarz
Radiation Vibe	Fountains OF Wayne	03.1997	32[5]	-	Atlantic 7567956262	[written by Adam Schlesinger/Chris Collingwood][produced by Adam Schlesinger]
Sink to the Bottom	Fountains OF Wayne	05.1997	42[4]	-	Atlantic A 5612	[written by Adam Schlesinger/Chris Collingwood][produced by Adam Schlesinger]
Survival Car	Fountains OF Wayne	07.1997	53[2]	-	Atlantic AT 0004	[written by Adam Schlesinger/Chris Collingwood][produced by Adam Schlesinger]
Barbara H.	Fountains OF Wayne	10.1997	94[1]	-	Atlantic AT 0016	-
I Want an Alien for Christmas	Fountains OF Wayne	12.1997	36[4]	-	Atlantic AT 0020	[written by Adam Schlesinger/Chris Collingwood][produced by Adam Schlesinger/Chris Collingwood]
Denise	Fountains OF Wayne	03.1999	57[3]	-	Atlantic AT 0053	[written by Adam Schlesinger/Chris Collingwood][produced by Adam Schlesinger/Chris Collingwood]
Red Dragon Tattoo	Fountains OF Wayne	06.1999	79[1]	-	Atlantic AT 0067	[written by Adam Schlesinger/Chris Collingwood][produced by Adam Schlesinger, Chris Collingwood]
Troubled Times	Fountains OF Wayne	10.1999	134[1]	-	Atlantic AT 0074	-
Stacy's Mom	Fountains OF Wayne	03.2004	11[10]	21[17]	Virgin USEVS 0300030	[written by Adam Schlesinger/Chris Collingwood][produced by Chris Collingwood/Adam Schlesinger/Mike Denneen]
Hey Julie	Fountains OF Wayne	09.2004	57[2]	-	Virgin VSCDX 1881	[written by Adam Schlesinger/Chris Collingwood][produced by Adam Schlesinger/Chris Collingwood/Mike Denneen]

Albumy
Tytuł	Wykonawca	Data wydania	UK	US	Wytwórnia [UK]	Komentarz
Fountains OF Wayne	Fountains OF Wayne	06.1997	67[2]	-	Atlantic 7567927252	[produced by Adam Schlesinger]
Utopia Parkway	Fountains OF Wayne	06.1999	115[1]	-	Atlantic 831772 [US]	[produced by Adam Schlesinger, Chris Collingwood]
Welcome Interstate Managers	Fountains OF Wayne	03.2004	160[2]	115[28]	Virgin CDV 2976	[produced by Adam Schlesinger, Chris Collingwood, Mike Denneen]
Traffic and Weather	Fountains OF Wayne	05.2007	172[1]	98[2]	Virgin 74420 2	[produced by Adam Schlesinger]
Sky Full of Holes	Fountains OF Wayne	08.2011	102[1]	37[2]	Lojinx LJX 029V12	[produced by Adam Schlesinger, Chris Collingwood]

Four Corners

Four Corners to nowozelandzka grupa hip-hopowa założona w 1998 roku.
Nazwa Four Corners pochodzi od 4 elementów kultury Hip Hop: MCing (rapowanie), DJing, (breakdance) i graffiti (Graf). 4 Corners składa się z dwóch MC, Koma i Hepaklypz, z DJ Omega B, i powstał w 1998 roku z członków różnych grup w Hamilton.
Najważniejsze momenty w ich karierze to m.in. album P-Money "Big Things" , który zdobył potrójną platynę. Wystąpili także na żywo w secie DJ Sir-Vere na koncercie Missy Elliott. W styczniu 2005 roku nakręcili swój pierwszy teledysk  w Wellington na festiwalu Bodyrock. Na początku 2006 roku 4 Corners znalazł się także w pierwszej trójce (z udziałem ponad 70 zespołów ) w konkursie Coke Tunes, aby otworzyć Edgefest '06.

W ciągu ostatnich 8 lat Four Corners występował  w różnych programach telewizyjnych, takich jak Coast i Tuhono w Maori Television oraz Mai Time and Space. Występowali również na takich imprezach jak bNet Awards (Akl), Big Day Out (Akl), Finały NZ ITF (Akl), Body Rock (Wgtn), Respect Festival (Wgtn), Aotearoa Hip Hop Summits (Chch & Akl) , Beat Street (Ham), Rozdzielczość Orientacji (Ham) (Whitianga), Coyote Tour (Tga i Wgtn), DMC DJ Comp (Wgtn), Reprezent (Akl), DJ Revolution (Chch). Zagrali w całym kraju z Nesian Mystik i Misfits of Science.

Wspierali także czołowe zespoły NZ, takie jak Che Fu, King Kapisi, P-Money, Deceptikonz, Footsouljahs, Frontline & Scribe na swoich trasach koncertowych, a także występy gościnne z Scribe na koncertach De La Soul, Q-Bert & 50 Cent.

W 2005 roku powstało partnerstwo z niezależną wytwórnią Disruptiv Music, która wydała debiutancki album 4 Corners. Pierwszy singiel i wideo za pośrednictwem Disruptiv, "On the Downlow" został wydany pod koniec 2005 roku. Ten singiel trafił na NZ Top 40.

Ukończyli album w York Street Studios pod koniec marca 2006 roku .

Single

Tytuł	Wykonawca	Data wydania	Aus	N.Zel	Wytwórnia [Aus/N.Zel]	Komentarz
On the downlow/By my side [with Maia Rata]	Four Corners	12.2005	-	32[1];B:32[3]	-/Disruptiv DSRPTV 007	-

Four Jacks and a Jill

Four Jacks and A Jill jest folk-rockowym zespołem z RPA.Chociaż grupa została formalnie założona w listopadzie 1965 r.,korzenie Four Jacks and A Jill sięgają do października 1962 roku, kiedy 18-letni gitarzysta Clive Harding kieruje swoją grupą The Nevada, którą założył ze swoim przyjacielem, Grahamem Woodsem. Początkowy skład zespołu tworzyli Til Hanneman (gitara rytmiczna / trąbka), John Brooker (perkusja), Clive Harding (gitara basowa) i Graham Woods (gitara prowadząca). John Brooker opuścił zespół i został zastąpiony przez Johna Travisa. Wracając z ich pierwszego koncertu w Salt Rock w Nowy Rok 1963r, Graham uległ wypadkowi samochodowemu. Zmarł w szpitalu dwanaście dni później z powodu odniesionych ran. Wstrząśnięty, Clive postanowił zrezygnować z pomysłu grupy beatowej. Jednak pamięć entuzjazmu Grahama i ambicja zostania jedną z najlepszych grup w kraju, zmieniła jego zdanie. Trio stało się kwartetem, gdy dołączył do nich perkusista Billy Stofberg, który zastąpił Johna Travisa, i Tony Rampling, który w miejsce Grahama Woodsa został głównym gitarzystą. Bobby Fraser dołączył do zespołu w charakterze wokalisty. Nevada przeszła kilka zmian zespołu przed jego rozwiązaniem w czerwcu 1964 roku.
 
W lipcu 1964 r., Nevada przemianowala się na Zombie (nie mylić z American Zombies ,Roda Argenta). Członkowie zespołu Johnny Collini, Kora Bruce, Keith Andrews, Tony Hughes i Clive Harding wszyscy mieli beatlesowskie fryzury i koncertowali przez miesiąc w RPA, uzyskując dużą popularność w całym kraju. Ich pierwszy singiel "All Right, All Right",i album, The Zombies (nagrany dla TEAL) zostały wydane we wrześniu. Tuż po nagraniu płyty, Johnny Collini odszedł z grupy. W październiku Zombies podpisali kontrakt na występy w Luxurama Theatre w Cape Town obok Dickie Loader i Blue Jeans oraz The Settlers.
 
Pochodząca z Boksburg, Glenys Lynne Mynott zaczęła śpiewać w wieku lat dwunastu. Zachęcona przez matkę, wzięła lekcje śpiewu i mając piętnaście lat wygrała ogólnokrajowy konkurs "Search For Talent" . Niedługo potem, zajęła drugie miejsce w "Talent Parade" Radia LM i, w wieku szesnastu lat, nagrała swój pierwszy album, zatytułowany Teenage Time, dla wytwórni Columbia. Po opuszczeniu szkoły, Glenys śpiewała z Harold Roy Band w Benoni przez siedem miesięcy.Odbyła czteromiesięczne tournee z Johnnym Kongosem i G-Men .Wydała swój pierwszy singiel "Not Because I’m Bad", dla RCA w 1963 roku, a po trasie z Johnny Kongosem, zrealizowała czteroletni kontrakt w 1964 roku z Teal Records, po sukcesie jej singla. Do tej pory miała markę jako kabaretowa wokalistka i rolę filmową na swoim koncie - w 1962 roku w filmie Gordona Vorstera Jy’s Lieflik Vanaand (You’re Wonderful Tonight), w którym zaśpiewała piosenkę "'n Bietjie Te Jonk "(" A Little Too Young "). Po kolejnej umowie występów Haroldem Roy'em, Luxurama zaproponowała jej kontrakt w Cape Town, z towarzyszącymi jej Zombies .
 
Po ich fenomenalnej popularności i sukcesie w Luxurama, Glenys i The Zombies koncertowali na południowym wybrzeżu. W styczniu 1965 r., suportowali duet Peter and Gordon podczas ich trasy po Republice Południowej Afryki. Członkowie zespołu naśladujący zagraniczne zespoły zostali zaatakowani zarówno przez angielojęzyczną i afrikaans prasę z , po prostu za długie włosy.Po tym jak wiele lokalnych grup zaczęło ich naśladować, obcięli włosy i zmienił nazwę zespołu na Four Jacks and a Jill. Grupa zmieniła swój styl, technikę i materiał, a także z okazji nowo podjętej drogi, nagrała swój pierwszy singiel, "Jimmy Come Lately". Płyta była wielkim hitem, osiągając 3 miejsce na Record Express, Hit Parade w styczniu 1966 r. Singiel pobił rekord długości przebywania na LM Hit Parade dla lokalnych grup(16 tygodni). Ukazał się ich pierwszy album Jimmy Come Lately kolejny singiel zaczerpnięty z tego albumie również wszedł na listy przebojów; "No Other Baby" osiągnął 11 miejsce w w czerwcu . W maju 1966 roku, Keith Andrews opuścił zespół i został zastąpiony przez , Marca Paulosa (gitara / organy).
 
Four Jacks And Jill już teraz ugruntowaną pozycję jako jedna z najbardziej popularnych grup w RPA. Występowali w całym kraju, w Hotel Kennaway, East London,Claridges Hotel w Durbanie, The Lotus Room w Port Elizabeth, Causerie w Edward Hotel, Durban,Taylor Travelodg , Johannesburg i Coral Lounge ,w Grand Hotel , Cape Town (gdzie pobił rekordy frekwencji). W czerwcu 1967 roku, Marc Paulos opuścił zespół i został zastąpiony po raz kolejny przez Tila Hannemana (instrumenty klawiszowe / trąbka). Grupa nagrała niewielki "The House With The White-Washed Gables",który wszedł na listy Springbok Top 20 w czerwcu 1967 roku. Four Jacks And Jill nagrał numer, napisany przez studenta teologii Pretoria University "Dopper" Kobusa Erasmusa zatytułowany "Timothy", który wykorzystano jako piosenkę w filmie The Professor And The Beauty Queen w 1967 roku.
 
Piosenka została nr. 1 przez dwa tygodnie na Top Springbok w listopadzie. Pozostała na listach przebojów przez dwadzieścia tygodni i została pierwszą Złotą Płytą grupy. "Timothy", wydana również w Anglii i Nowej Zelandii (gdzie osiągnęła nr 8) była jednak tylko przedsmakiem przyszłych sukcesów. W dniu 5 stycznia 1968 ich kolejny singiel (napisany przez Dawida Marksa ), "Master Jack", wszedł do Top 20 jako # 14. Trzy tygodnie później, "I Looked Back" również wszedł na listy przebojów.To dało im trzy utwory w top 20 jednocześnie,co nie wydarzyło się innej grupie na listach przebojów w RPA. "Master Jack" cieszył się przez pięć tygodni 1 miejscem między lutym a marcem 1968 roku i spędził łącznie 21 tygodni na listach przebojów.Piosenka osiągnęła 8 miejsce na Billboard Hot 100 w USA,, 1 w Kanadzie, Malayzji, Nowej Zelandii i Australii, a także była popularna w Anglii, Niemczech, Szwecji i Japonii.
 
W marcu 1968 roku, Four Jacks And Jill wspierali koncerty kanadyjskiej piosenkarki Lucille Starr i jej męża Boba Regana na ich trasie po Republice Południowej Afryki. Krytycy byli zgodni w opinii, że Four Jacks And Jill ukradli im show. Zespół poleciał do Bulawayo w Rodezji (obecnie Zimbabwe) z okazji rozpoczęcia ich rodezyjskiej trasy, a także zadebiutował tam w telewizji . Zespół otrzymał największy kontrakt jaki był podpisany przez grupę z Południowej Afryki . W maju, inna kompozycja Dawida Marksa "Mister Nico" osiągnęła 12 pozycję w Top 20 i został dobrze przyjęty w Stanach Zjednoczonych, gdzie wszedł do Hot 100.
 
W dniu 1 czerwca 1968 Glenys i Clive pobrali się w Durbanie. Grupa wyjechała do Hamburga w Niemczech w dniu 21 czerwca, gdzie pojawiła się (w kolorze!) w niemieckim programie telewizyjnym, Schaubude. Po krótkim przystanku w Londynie, gdzie zrealizowali występy telewizyjne, zespół wyjechał na amerykańską trasę koncertową w dniu 2 lipca. Pod auspicjami amerykańskiego producenta Teda Darylla, zespół nagrał nowy album,Fables, w studiach RCA . Wystapili w WVOK Summer Spectacular obok Herman’s Hermits, The Troggs, The Ohio Express, The Buckinghams,i Boyce and Hart. Grupa również gościła w programie Jerry'ego Lewisa który miał oglądalność 20 milionów ludzi. We wrześniu odbyli tournée po Europie przez trzy tygodnie, pojawiając się na niemieckiej telewizji i występując dla wojsk amerykańskich w Berlinie, Frankfurcie i Heidelbergu, a także pojawili się w telewizji w Holandii.
 
Zespół powrócił do Ameryki przez Montreal, gdzie pojawili się w telewizji i zagrali kilka koncertów. Record World, czołowy amerykański periodyk, mianował ich jako "najbardziej obiecującą grupę 1968 roku". Ich świeżo wydany singiel "Hey Mister" wszedł na Billboard Hot 100 Singles. Po kilku koncertach w Columbus, Ohio i Nowym Jorku, grupa koncertowała w Nowej Szkocji z Sandpipers i Mitchem Ryderem. Po ich zagranicznych podróżach, krytycy w Europie i Ameryce chwalili grupę za bezpretensjonalność, świeże podejście, które było wolne od sztuczek i pochwalili ich o schludny wygląd, który był w jaskrawym przeciwieństwie do niechlujnego image większości zespołów tamtego okresu.
 
W grudniu 1969r,Bruce Bark i Til Hanneman opuścili grupę i zostali zastąpieni przez Pierre'a van Riela (gitara prowadząca) i Keitha Lansoma ( fortepian / organy). Nagrali nowy album zatytułowany Jill. W nowym składzie grupa rozpoczęła w 1970r turnee po Rodezji . W maju zespół wystąpił w Luandzie, Angola. Wkrótce potem wyjechali na dwumiesięczną trasę europejską , występując w Portugalii, Hiszpanii, Holandii i Niemczech. Po powrocie do Afryki Południowej w lipcu, Four Jacks And A Jill kontynuowali tournee połączone z wystepami amerykańskiego piosenkarza Jana Brinkera i brytyjskiego komika Dave'a Reida. W lutym 1971 roku, Four Jacks And Jill wyjechali na trzymiesięczne tournee po Australii i Nowej Zelandii. W grudniu, Cedric Hornby (fortepian / organy ) zastąpił członka zespołu Keitha Lansoma.
 
W lutym 1973 roku Mike Nettmann (organy / fortepian) zastąpił Cedrica Hornby. Pierre van Riel został zastąpiony przez chwilę przez Paula de Villiersa (gitara / wokal). Four Jacks And Jill wszedł na listy przebojów z nagraniem "Universal Feeling", który spędził 13 tygodni na listach przebojów, osiągając # 11 na Top Springbok w grudniu. W listopadzie, Josh Sklair (gitara) zastąpił Paula de Villiersa. Wraz z Glendą Kemp, Al Debbo, Don Leonardem, Marie du Toit, Johaną du Plooy i Joe Stewardsonem pojawili się w komedii Pens en Pootjies. W maju grupa rozpoczęła turnee "Supershow '74" w Bulawayo w Rodezji, które obejmowało nowozelandzki duet The Greenstones i Dennis McLeana w sześciotygodniowym tournee po tym kraju.
We wrześniu grupa zaczęła zdjęcia do komedii Iana Hamiltona , Sell-A-Million.
We wrześniu, kolejny singel Glenys "My Hart Het 'n Kleine Venster" (wersja afrikanerska hitu Peters & Lee "Don't Stay Away Too Long"), osiągnęła # 19 w rankingu Top 20 Springbok.
 
Zespół kontynuował swój wyczerpujący harmonogram koncertowy w 1975 roku obejmujący gości na ich koncertach, takich jak Nick Taylor, Gerry Grayson, Paul Andrews, Norman Scott i Louis Gave. W czerwcu wyjechali na trzy tygodnie na tournee po Europie, występując w telewizji w Holandii, Niemczech i Belgii wraz z takimi gwiazdami jak Lulu, The Rubettes, Marty Feldman, Rufus i Chaka Khan. Ich singiel "Sell-A-Million" wszedł do holenderskiej do Top 20 listy przebojów. W październiku Mike Nettmann opuścił zespół i został zastąpiony przez Briana Rubensteina (instrumenty klawiszowe). W listopadzie Four Jacks And Jill wyjechał na siedem tygodni tournee Rodezji,towarzyszyli im Dawn Berrange, komik Harry Dickman i Gerry Grayson.Byli tak popularni w Rodezji, że proszono, aby powrócili ponownie . W lutym 1976 roku ich hit "Warrior" został #2 na liście przebojów w Rodezji .
 
W grudniu 1976 roku, Neilla Pienaara (instrumenty klawiszowe) zastąpił Glynn Storm a, John Emmott (gitara) dołączył do grupy, kompletując skład. W marcu 1977 zespół wystąpił w własnym czteroczęściowym serialu muzycznym Four Jacks And A Jill On The Move. Gościnnie w programie wystapiły brytyjskie gwiazdy, Peters & Lee, Richard Loring, Clive Bruce ,Barry Mason, Rob Aitkenhead, Ian Lawrence, Gerry Grayson i Caroline Hossack. Grupa wydała album zatytułowany On The Move z utworami "Love Triangle", "Movin 'On", "Mr Go Softly", "1.2.3.", "Kiri-e, Kiri-O" i "The Warrior" .
 
W kwietniu John Emmott opuścił zespół i został zastąpiony przez Nigela Surteesa na gitarze. W październiku, Glenys wygrała SARIE Award w kategorii Top 20 Artist Of The Year, ze swoim hitem "Ramaja". W październiku zespół przeszedł kolejną zmianę :Nigel Surtees został zastąpiony przez ex-członka "Jack", Pierre van Riela (gitara). W czerwcu Pierre van Riel opuścił zespół i został zastąpiony przez Paula Nissena (gitara). Four Jacks And Jill wyjechał na dwutygodniową trasę koncertową do Paragwaju, a także pojawił się w telewizji w Rio de Janeiro. W lipcu 1980 roku, Paul Nissen opuścił grupę i został zastąpiony przez Johna Ferriera (gitara / syntezator). W sierpniu grupa koncertowała w Zimbabwe z Ianem Hamiltonem, Johnem Lesley'em i trębaczem, Boy'em Jonesem . W grudniu Neill Pienaar odszedł z grupy i został zastąpiony przez Lena Dippenaara (gitara / syntezator / wokal).

 Do roku 1982, wieloletni perkusista Tony Hughes, jeden z oryginalnych członków, opuścił grupę i został zastąpiony przez Mossie (Christophera) Hillsa. W 1983 roku Glenys i Clive powrócili do chrześcijaństwa.Poświęcili swoje życie i muzykę kościołowi, a po nagraniu albumu Gospel w 1983 roku, Clive rozwiązał grupę. Zarówno Clive i Glenys są nadal aktywni na scenie chrześcijańskiej muzyki. 

Single

Tytuł	Wykonawca	Data wydania	UK	US	Wytwórnia [US]	Komentarz
Master Jack / I Looked Back	Four Jacks and a Jill	03.1968	-	18[14]	RCA Victor 9473	[written by David Marks]
Mister Nico / Hamba Liliwam	Four Jacks and a Jill	08.1968	-	96[2]	RCA Victor 9572	[written by David Marks]
Hey Mister / Sad Little Pidgeon	Four Jacks and a Jill	11.1968	-	130[1]	RCA Victor 9655	[written by David Marks][produced by Ted Daryll]

Albumy

Tytuł	Wykonawca	Data wydania	UK	US	Wytwórnia [US]	Komentarz
Master Jack	Four Jacks and a Jill	06.1968	-	155[6]	RCA Victor 4019	-

Luther Campbell

„Ojciec chrzestny” rapu z Miami. Wraz z czterema braćmi (ur. 22.12.1960 r.) dorastał w Liberty City. Jako piętnastolatek dołączył do Ghetto Style DJ’s - siedmiu nastolatków, którzy spotykali się w rozgłośni WEDR i w African Square Park. W 1978 r. ukończył liceum w Miami, a następnie zajął się promocją koncertów przyjezdnych grup, takich jak Run DMC i Whodini. Za zarobione pieniądze, razem z Ghetto Style DJ’s, latem 1985 r. kupił dyskotekę Pac Jam.

 Założył własną wytwórnię i podpisał kontrakt z kalifornijską grupą 2 Live Crew, w szeregach której również zaczął występować .Razem nagrali przed domem matki Campbella singel „Throwing The D”, oparty na nowym kroku tanecznym. Wraz z sukcesem płyty działalność firmy Luke Skywalker rozkręciła się na dobre. Kiedy George Lucas wniósł oskarżenie o wykorzystanie imienia bohatera jego „Gwiezdnych wojen”, nazwa wytwórni została skrócona do Luke.

Współpraca Campbella z 2 Live Crew na przełomie lat 80. i 90-tych przebiegała przy ogromnym zainteresowaniu mediów, głównie ze względu na kłopoty zespołu z prawem, spowodowane obscenicznymi tekstami piosenek.

W 1993 r. artysta zaczął nagrywać solo, razem lub bez towarzyszenia zespołu. W 1994 r. Campbell oświadczył, że zakłada pisemko dla panów. Z założenia magazyn „Scandalous” miał być podobny do słynnego „Penthouse’a”, Wie że wypełniać go miały zdjęcia wyłącznie czarnych modelek. Campbell zakupił nawet jacht, na którym umieścił biuro wydawnictwa. Firma Luke stała się przystanią zarówno dla rapowych wygnańców (Professor Griff), jak i artystów R&B (H-Town). Luke Campbell jest także oficjalnym sponsorem zawodów w szukaniu jajek wielkanocnych w Liberty City.

Single
Tytuł	Wykonawca	Data wydania	UK	US	Wytwórnia [US]	Komentarz
I Wanna Rock	Luke	03.1992	-	73[14]	Luke 98619	[written by Luther Campbell][produced by Devastator X][39[18].R&B Chart]
Scarred	Luke	04.1996	-	64[16]	Luther Campbell 164 000	[31[20].R&B Chart]
Mama Juanita	Luke Feat. The 2 Live Crew	10.1990	-	-	Luke 98 904	[written by Luke, The 2 Live Crew][produced by Luke, The 2 Live Crew][47[10].R&B Chart]
Do The Bart	Luke Featuring The 2 Live Crew	03.1991	-	-	Luke 96 398	[produced by The O.D.S][76[5].R&B Chart]
Scarred	Luke	04.1996	-	64[16]	Luther Campbell 164 000	[31[20].R&B Chart]
Scarred	Luke	04.1996	-	64[16]	Luther Campbell 164 000	[31[20].R&B Chart]
Scarred	Luke	04.1996	-	64[16]	Luther Campbell 164 000	[31[20].R&B Chart]
Scarred	Luke	04.1996	-	64[16]	Luther Campbell 164 000	[31[20].R&B Chart]

Albumy
Tytuł	Wykonawca	Data wydania	UK	US	Wytwórnia [UK]	Komentarz
Tonight The Midway Shines	Ga Ga's	02.2005	199[1]	-	Sanctuary SANCD 319	[produced by Russ Russell]

Busta Rhymes

Busta Rhymes naprawdę nazywa się Trevor Smith Junior. Urodził się 20 maja 1972 roku w East Flatbush w nowojorskiej dzielnicy Brooklyn, dzieciństwo jednak spędził na przedmieściach Uniondale na Long Island. Busta Rhymes pochodzi z rodziny emigrantów z Jamajki. Wychowywał się w trudnej sytuacji materialnej, gdyż jedynie jego ojciec pracował jako hydraulik, matka była bezrobotna.


Jako uczeń Uniondale High School zainteresował się rapem. Razem z trójką przyjaciół, Charlie Brownem, Dinco D. i Cut Monitorem Milo założył grupę Leaders of the New School. Skłonił ich do tego konkurs, organizowany przez legendy hip-hopu z Long Island Chucka D i skład Public Enemy, na którym Busta Rhymes pokazał się z bardzo dobrej strony. Niedługo po utworzeniu zespołu w 1990 roku raperzy podpisali kontrakt z wytwórnią Electra i zamieścili jeden utwór na wydanej przez nią składance.

Wkrótce rozpoczęli pracę nad longplayem. W sumie Leaders of the New School (LONS) wydali jako grupa dwie płyty: debiutancką "A Future Without a Past" (1991) oraz "T.I.M.E." (1993). Mimo że nie odnieśli wielkiego sukcesu, mieli okazję współpracować z innymi znanymi grupami, poznawać ludzi związanych ze sceną hip-hop ze Wschodniego Wybrzeża, a także zaprezentować swoje umiejętności muzyczne. Po wydaniu drugiego albumu LONS zdecydowali o zakończeniu działalności, co miało związek zarówno ze złą atmosferą w grupie, jak też osobistymi problemami Rhymesa, który rok wcześniej utracił nowonarodzonego syna.

Busta Rhymes kontynuował solowa karierę po rozpadzie grupy. Został zaproszony do udziału w nagraniu piosenki "Scenario" przez jeden z najbardziej popularnych zespołów hiphopowych połowy lat 90-tych - A Tribe Called Quest na album "The Low End Theory". W tym okresie współpracował także z Mary J. Blige, TLC czy Boyz II Men. Rozwijał także swoją karierę filmową. W 1995 roku zadebiutował dobrą rolą w filmie Johna Singletona "Studenci" ("Higher Learning").

Jego muzyczna działalność przyspieszyła po podpisaniu solowego kontraktu z Electra Records i wydaniu debiutanckiej płyty. W marcu 1996 roku ukazał się krążek "The Coming", na którym obok rapu - ze względu na pochodzenie autora - pojawiły się elementy reggae. Singel z tej płyty, "Woo Hah!! Got You All in Check", został wielkim hitem i dotarł do pierwszych dziesiątek list przebojów w Stanach Zjednoczonych i Wielkiej Brytanii. Dobre recenzje oraz znakomite wyniki sprzedaży pomogły muzykowi w zdobyciu pozycji jednego z najlepszych raperów dekady.

Następca debiutu, album "When Disaster Strikes", ukazał się już rok później, we wrześniu 1997 roku, i mimo, że nie okazał się równie udany, wypromował dwa single: "Put Your Hands Where My Eyes Could See" oraz "Dangerous", a także piosenkę "Turn It Up/Fire It Up", która zdobyła drugie miejsce na liście przebojów w Wielkiej Brytanii. Po wydaniu tej płyty Busta Rhymes zaangażował się w pracę z zespołem Flipmode Squad założonym z raperami, którzy wspierali go na debiucie. Wydany wspólnie z nimi longplay "The Imperial" szybko zdobył popularność i osiągnął w USA złoty status.

Raper pracowicie rozwijał swoją drogę muzyczną i już w grudniu 1998 roku wydał kolejny album, tym razem był to solowy "Extinction Level Event (The Final World Front)". Pojawili się na nim Janet Jackson oraz niespodziewanie - Ozzy Osbourne. Płyta osiągnęła duży sukces komercyjny, zarówno w USA, jak i w Europie.

Pomiędzy nagrywaniem płyt Busta Rhymes znalazł trochę czasu na udział w filmach. W 2000 roku miały premierę dwa obrazy z jego udziałem. Pierwszy to "Shaft", w którym muzyk wystąpił u boku Samuela L. Jacksona, a drugi to znany film Gusa van Santa "Szukając siebie" ("Finding Forrester"), gdzie Busta zagrał drugoplanową, ale znakomitą rolę brata głównego bohatera. Druga z tych ról była dość nietypowa, biorąc pod uwagę występy innych raperów w filmach. Busta Rhymes wyjaśniał to w magazynie NYRock w ten sposób: "Nie chcę być tą powielaną kalką rapera, który wywodzi się z kultury hip-hop i staje się aktorem, a potem gra w jakichś filmach gangsterskich. To znaczy, nie ma w tym nic złego, ja też będę brał udział w kilku takich, ale ostatecznie nie wydaje mi się, że to wszystko, na co nas stać. Możemy zaoferować o wiele więcej. (...) Chciałbym móc powiedzieć, że miałem te dwa miesiące, żeby sporo się nauczyć od Seana Connery'ego, z samego doświadczenia jego umiejętności, na tym poziomie aktorstwa. Chciałbym być wśród ludzi tego kalibru, żebym mógł nabywać takie doświadczenia i używać ich przy następnych filmach".

W życiu osobistym muzyka, jak i w jego muzycznej działalności nie działo się w tym czasie najlepiej. W 1999 roku trafił do sądu ze względu na sprawy rodzinne, a ponadto dostał pięcioletni wyrok w zawieszeniu za posiadanie broni, którą znaleziono u niego podczas kontroli drogowej. Miał także częściowo z tym związane problemy z wytwórnią Electra, którą opuścił po wydaniu albumu "Anarchy" w czerwcu 2000 roku. Premierę krążka celowo przyspieszył, aby móc szybciej wypełnić kontrakt.

Po rozstaniu z Electra Records szybko udało mu się podpisać nowy kontrakt z J Records, w której wydał składankę z największymi hitami, a w listopadzie 2001 roku longplay o biblijnym tytule "Genesis". W jego tworzeniu wzięli udział znani wykonawcy czarnej muzyki, jak Mary J. Blige i Diddy, a także producenci Dr. Dre, Pete Rock oraz Pharrell z duetu The Neptunes.

Później artysta wydał kolejne dwie płyty: "It Ain't Safe No More" (2002) oraz "The Big Bang" (2006), które zdobyły umiarkowanie dobre recenzje, ale miały gorszą sprzedaż, niż kilka wcześniejszych wydawnictw.

W 2005 roku Busta Rhymes zdecydował się na wielką zmianę w swoim wizerunku i obciął dready, które od początku kariery były jego znakiem firmowym i symbolem jamajskiego pochodzenia. Samo ścinanie włosów w nowojorskim zakładzie fryzjerskim zostało uwiecznione na sesji zdjęciowej. Zmiany nastąpiły też w życiu zawodowym rapera, który w 2008 zdecydował się na kolejną zmianę wytwórni, w związku z czym przełożona została data premiery nowej płyty Rhymesa. Pierwotnie miała ona pojawić się już w 2008 roku.

Początek nowego wieku był dla artysty gorącym okresem nie tylko ze względu na zmiany zawodowe i osobiste. Niestety, raper zamieszany był w rozmaite wykroczenia i przestępstwa, od bójek i nielegalnego posiadania broni, przez jazdę pod wpływem alkoholu, aż do napaści. Głośno było w mediach także o wydarzeniach z lutego 2006 roku, kiedy podczas kręcenia teledysku na Brooklynie zastrzelony został ochroniarz Rhymesa. Mówiono, że być może był on przypadkową ofiarą zamachu na swojego pracodawcę. Przypuszczenia te nie znalazły dotychczas wyjaśnienia, ale wątpliwości wzbudza fakt, iż artysta nie chce zeznawać w tej sprawie, ani nawet przekazać policji całości filmu, na którym zarejestrowano moment strzelaniny. Jedna ze spraw sądowych dotycząca bójki z dawnym współpracownikiem skończyła się dla Rhymesa wyrokiem w zawieszaniu, karą finansową i koniecznością odbycia terapii dla osób jeżdżących pod wpływem alkoholu.

Single
Tytuł	Wykonawca	Data wydania	UK	US	Wytwórnia [US]	Komentarz
Woo -Hah! Got you all in check/Everything remains raw	Busta Rhymes	03.1996	8[17]	8[20]	Elektra 64 335	[platinum-US][written by Rashad Smith/Trevor Smith][produced Rashad Smith][6[20].R&B Chart][sample z "Space"-Galt Mc Dermot]
It' s a party/III Vibe [Q-Tip]	Busta Rhymes feat Zhane	07.1996	23[6]	52[13]	Elektra 64 238	[written by Renee Neufville/Trevor Smith][produced Easy Mo Bee][27[16].R&B Chart]
Hit 'Em High (The Monstars' Anthem)	B Real/Busta Rhymes/Collio/LL Cool J	11.1996	8[14]	-	Atlantic A 5449C [UK]	[written by Artis Ivey Jr., Clifford Smith, James Todd Smith ,Louis Freese ,Jean Claude Olivier, Samuel Barnes, Trevor Smith][produced Poke/Tone][50[5].R&B Chart][piosenka z filmu "Space Jam"]
Rumble In The Jungle	Fugees feat. A Tribe Called Quest & Busta Rhymes	03.1997	3[18]	-	Mercury 5740692 [UK]	[written by Chip Taylor/John Forte/Kamaal Fareed/Lauryn Hill/Malik Taylor/Prakazrel Michel/Trevor Smith/Wyclef Jean][produced Wyclef Jean/Lauryn Hill][71[2].R&B Chart]
Do my thing	Busta Rhymes	04.1997	39[3]	-	Elektra EKR 235CD [UK]	[written by Trevor Smith/George Spivey][produced DJ Scratch]
Put your hands where my eyes could see	Busta Rhymes	10.1997	16[8]	-	Elektra E 3900CD [UK]	[written by Trevor Smith/Munroe/Durant][produced Shamello/Bud'da/Epitome][2[34].R&B Chart]
Dangerous/You won't tell,I won't tell	Busta Rhymes	12.1997	32[8]	9[19]	Elektra 64 131	[gold-US][written by Rashad Smith/Trevor Smith/Henry Stone/Fred Stonewall][produced Rashad Smith][4[20].R&B Chart][sample z "E.T. Boogie"-Extra T'S]
Curious	Levert Sweat Gill feat. LL Cool J, Busta Rhymes & MC Lyte	01.1998	-	-	EastWest	[28[12].R&B Chart]
Victory	Puff Daddy & The Family Feat. The Notorious B.I.G. & Busta Rhymes	03.1998	-	19[20]	Bad Boy 79 155	[gold-US][written by Sean "Puffy" Combs/Bill Conti/Steve Jordan/Jayson Phillips/Christopher Wallace][produced Sean "Puffy" Combs/Stevie J][13[20].R&B Chart][sample z "Alone in the ring" by Bill Conti from movie "Rocky"]
Turn it up/Fire it up/Rhymes galore	Busta Rhymes	04.1998	2[17]	10[20]	Elektra 64 104	[gold-US][silver-UK][written by Glenn Larson/Stu Phillips/Trevor Smith][produced Busta Rhymes][7[20].R&B Chart][sample z TV tematu -"Knight Rider"]
One	Busta Rhymes feat Erykah Badu	07.1998	23[9]	-	Elektra 3833	[written by Trevor Smith/Erykah Badu/Stinson/Wonder][produced Rockwilder]
Gimme some more	Busta Rhymes	01.1999	5[15]	105[7]	East West 3782	[written by G Spivey/Trevor Smith][produced DJ Scratch][29[13].R&B; Chart]
What' s it' s gonna be/Tear da roof off	Busta Rhymes feat Janet Jackson	03.1999	6[14]	3[20]	Elektra 64 051	[gold-US][written by Darrell Allamby/Antoinette Roberson/Trevor Smith][produced Delite][1[1][26].R&B; Chart]
Party Is Goin' On Over Here	Busta Rhymes	05.1999	-	-	FlipMode	[72[20].R&B; Chart]
Do the bus a bus	Busta Rhymes	07.1999	-	124[1]	FlipMode 6165	[written by Trevor Smith][produced DJ Scratch][43[17].R&B; Chart]
Tear da Roof Off	Busta Rhymes	08.1999	-	-	FlipMode	[75[4].R&B; Chart]
Imperial	Rah Digga featuring Busta Rhymes	02.2000	-	-	Elektra 67 048	[59[13].R&B; Chart]
Get out	Busta Rhymes	07.2000	57[6]	118[3]	Elektra/Asylum 67 068	[written by Trevor Smith/D Lamb/D Sloan/Frank Loesser][produced Nottz][35[10].R&B; Chart]
Fire	Busta Rhymes	12.2000	60[4]	-	FlipMode 67 087	[written by Trevor Smith/Valerie Simpson/Nicholas Ashford][produced Busta Rhymes][67[10].R&B; Chart][sample z "Surrender-Diana Ross]
What It Is	Violator Feat. Busta Rhymes	06.2001	-	63[14]	Violator 79 600	[written by Chad Hugo/Trevor Smith/Pharrell Williams][produced Chad Hugo/Pharrell Williams][20[21].R&B; Chart]
Ante Up [remix]/Cold as ice	M.O.P. feat. Busta Rhymes	08.2001	7[18]	-	Epic 6717882	[written by Jamal Grinnage/Eric Murray/Linwood Starling/Trevor Smith/Daryl Pitman/Lou Gramm/Mick Jones][ Producer - DR Period]
Break ya neck	Busta Rhymes	11.2001	11[24]	26[20]	J Records 21 061	[written by Michael Balzary/Mike Elizondo/John Frusciante/Anthony Kiedis/Chad Smith/Trevor Smith/Scott Storch/Andre Young][produced Dr Dre][10[24].R&B; Chart][sample z "Give it away"-Red Hot Chilli Peppers]
As I come back	Busta Rhymes	12.2001	-	-	J Records 21 118	[written by C. Hugo, P. Williams, T. Smith][produced The Neptunes][91[2].R&B; Chart][sample z "Scenario"-A Tribe Called Quest]
Pass the courvoisier	Busta Rhymes Feat. P. Diddy	05.2002	83[2]	-	J Records 74321928662 [UK]
Pass the courvoisier-Part II	Busta Rhymes /P Diddy/Pharell	06.2002	16[18]	11[20]	J Records 21 154	[written by Chad Hugo/Trevor Smith/Pharrell Williams][produced Chad Hugo/Pharrell Williams][4[27].R&B; Chart]
Tonight I'm Gonna Let Go	Syleena Johnson feat. Busta Rhymes	10.2002	38[2]	-	Jive 40 042	[53[16].R&B; Chart]
Make It Clap	Busta Rhymes feat Spliff Star	02.2003	16[16]	46[20]	J Records 21 236	[written by William Lewis/Trevor Smith/Ricardo Thomas][produced Rick Rock][17[24].R&B; Chart]
I Know What You Want	Busta Rhymes & Mariah Carey Feat. The Flipmode Squad	04.2003	3[27]	3[24]	J Records 21 258	[silver-UK][written by Rashia Fisher/Leroy Jones/William Lewis/Roger McNair/Trevor Smith/Ricardo Thomas][produced Rick Rock][2[29].R&B; Chart]
Hail Mary	Eminem,50 Cent,Busta Rhymes	05.2003	-	111[6]	AP	[33[15].R&B; Chart]
Light Your Ass On Fire	Busta Rhymes feat. Pharrell Williams	08.2003	62[13]	-	Star Trak 54 245	[written by Trevor Smith/Pharrell Williams/Chad Hugo][produced Chad Hugo/Pharrell Williams][23[20].R&B; Chart]
That's What The Dick Will Do	Busta Rhymes feat. Snoop Dogg & Lloyd Banks	11.2003	115[2]	-	J Records
Victory 2004	Notorious B.I.G., P. Diddy, Busta Rhymes, 50 Cent, Lloyd Banks	03.2004	97[2]	-	Bad Boy 002 270	[ Producer - Sean 'Puffy' Combs , Stevie J ]
What' s happenin'	Method Man feat Busta Rhymes	04.2004	17[18]	-	Def Jam 002 386	[written by Trevor Smith/Jordan/Bakshi/Burman][produced DJ Scratchator][65[12].R&B; Chart]
Happy Heads	The Fugees Feat. A Tribe Called Quest & Busta Rhymes	11.2004	172[2]	-	-	-
For the Nasty	Q-Tip featuring Busta Rhymes	06.2005	-	-	Motown 004 871	[86[2].R&B Chart]
Don't cha	Pussycat Dolls Featuring Busta Rhymes	09.2005	1[3][79]	2[40]	A&M 0004 685	[platinum-US][platinum-UK][written by Thomas Callaway/Trevor Smith][produced Cee-lo][8[21].R&B; Chart]
Touch It	Busta Rhymes	05.2006	6[7]	16[23]	Aftermath 006 150	[gold-US][written by Busta Rhymes/Guy-Manuel De Homem-Christo/Thomas Bangalter][produced Swizz Beatz][3[33].R&B; Chart]
New York Shit	Busta Rhymes featuring Swizz Beatz	04.2006	-	-	Aftermath	[written by Busta Rhymes, Swizz Beatz][produced DJ Scratch][77[6].R&B; Chart]
I Love My Bitch	Busta Rhymes Feat. Will.I.Am & Kelis	06.2006	-	41[12]	Aftermath 007 081	[written by Trevor Smith/Will Adams/Keith Harris][produced will.i.am][18[20].R&B; Chart]
I love my Chick	Busta Rhymes	07.2006	8[18]	-	Interscope 1702859 [UK]	[written by K Harris/Trevor Smith/Will Adams][produced will.i.am]
In the Ghetto	Busta Rhymes featuring Rick James	08.2006	-	-	Aftermath	[written by Rick James][produced DJ Green Lantern; Dr. Dre ][50[15].R&B Chart]
Hurt	T.I. featuring Alfamega and Busta Rhymes	12.2007	-	-	Grand Hustle 367 996	[written by Clifford Harris,Trevor Tahiem Smith, Jr.Nate Hills,Cedric Zellars][produced Danja][89[4].R&B Chart]
Don't Touch Me (Throw da Water on 'Em)	Busta Rhymes	06.2008	-	-	Aftermath	[written by Trevor Smith, Jr.][produced Grind Music][83[4].R&B Chart]
We Made It	Busta Rhymes Feat. Linkin Park	06.2008	10[19]	65[1]	Interscope/Warners W 810CD	[written by Trevor Smith/Marcello Valenzano/Andre Lyon/Mike Shinoda/Eddie Montilla][produced Cool & Dre/Mike Shinoda]
Arab Money	Busta Rhymes	10.2008	-	86[6]	Universal Motown	[written by R.Turner/Trevor Smith][produced Ron Browz][31[20].R&B Chart]
Respect My Conglomerate	Busta Rhymes Feat. Young Jeezy & Jadakiss	01.2009	-	122[1]	Universal Motown	[written by Trevor Smith, Jr., Bernard Edwards, Jr., Jason Phillips, Dwayne Carter, Debby Coda][produced Focus ][82[3].R&B Chart]
Hustler's Anthem '09	Busta Rhymes	02.2009	-	-	Universal Motown	[written by Trevor Smith, Jr., Faheem Rasheed Najm][produced Ty Fyffe][51[11].R&B Chart]
World Go Round	Busta Rhymes	08.2009	66[8]	-	Universal CATCO 152738166 [UK]	[written by Trevor Smith/David Drew/Chasity Nwagbara][produced Jelly Roll]
Stop the Party (Iron Man)	Busta Rhymes featuring Swizz Beatz	05.2010	-	-	FlipMode	[87[3].R&B Chart]
Look at Me Now	Chris Brown Feat. Lil Wayne & Busta Rhymes	02.2011	44[18]	6[27]	Sony Music USJI 11100017 [UK]	[written by Jean Baptiste/Chris Brown/Dwayne Carter/Trevor Smith][produced Jean Baptiste]
C'mon (Catch 'Em by Surprise)	Tiesto Vs Diplo/Busta Rhymes	02.2011	13[25]	-	Wall Of Sound WOS 089DS1 [UK]	[written by Tijs Verwest/Engblom/Corneer/Thomas Pentz/Allen/Devro/Trevor Smith][produced Tiesto/Diplo/Busta Rhymes]
Strange	Worldwide Choppers,Tech N9ne F,Twista,Busta Rhymes,Ceza,JL B.Hood	06.2011	-	104[1]	-	-
Thank You	Busta Rhymes featuring Q-Tip, Kanye West and Lil Wayne	12.2013	13[13]	-	Island USCM 51300940 [UK]	[written by Lil Wayne, Q-Tip, Kevin McCord, Busta Rhymes, Kanye West][produced Busta Rhymes]
Calm Down	Busta Rhymes featuring Eminem	07.2014	63[1]	-	The Conglomerate Entertainment USUYG 1049388 [UK]	[written by Marshall Mathers, Elijah Molina, Earl Nelson ,Bobby Relf, Trevor Smith][produced Scoop DeVille, Eminem]

Albumy
Tytuł	Wykonawca	Data wydania	UK	US	Wytwórnia [US]	Komentarz
The coming	Busta Rhymes	04.1996	48[10]	6[21]	Elektra 61 742	[platinum-US][produced by DJ Scratch/Easy Mo-Bee/Rhymes]
When disaster strikes	Busta Rhymes	10.1997	34[16]	3[44]	Elektra 62 064	[platinum-US][gold-UK][produced by Busta Rhymes/DJ Scratch/Rick Posada]
Extinction level event [The final world front]	Busta Rhymes	12.1998	54[30]	12[32]	Elektra 62 211	[platinum-US][gold-UK][produced by Trevor Smith/DJ Scratch/Diamond D/Deric Angelettie]
Anarchy	Busta Rhymes	07.2000	38[6]	4[14]	Elektra 62 517	[platinum-US][produced by DJ Scratch/Jay Dee/Swizz/Swizz Beatz/Scott Storch/Just Blaze/Busta Rhymes/Nottz/Large Professor/DJ Shok/Rockwilder/P.Killer/Jeff Schimmel]
Turn it up-The very best of ...	Busta Rhymes	09.2001	44[8]	-	Elektra 8122735802 [UK]	[produced by DJ Scratch/Rashad Smith/Busta Rhymes/Easy Mo Bee/Various]
Genesis	Busta Rhymes	11.2001	58[21]	7[32]	J Records 20 009	[platinum-US][silver-UK][produced by Dr Dre/Hotts/Just Blaze/Melman/Michaelangelo/Pete Rock]
It ain't safe no more	Busta Rhymes	02.2002	78[19]	43[34]	J Records 20 043	[gold-US][silver-UK][produced by Rick Rock, The Neptunes, Megahertz, Swizz Beatz, Mario Winans, J Dilla, DJ Scratch]
Peace Love Death Metal	Busta Rhymes	05.2004	124[1]	-	-	-
The Big Bang	Busta Rhymes	06.2006	19[11]	1[1][16]	Interscope 9878436 [UK]	[gold-US][silver-UK][produced by Dr Dre/Mark Batson/Swizz Beatz/Maurico Iragorri/DJ Scratch/Sha Money XL]
Back on My B.S.	Busta Rhymes	05.2009	92[2]	5[10]	Island 2701893 [UK]	[produced by Busta Rhymes, Cool & Dre, Focus..., Pharrell Williams, Ty Fyffe, King Karnov, DJ Scratch, Ron Browz, Mr. Porter, JellyRoll, Danja, Dready Beats, Needlz]

Brotherhood

Harcore'owe trio hiphopowe z Londynu, grające w składzie: Spyce, Mr. Dexter i Shylock. Działalność rozpoczęli w połowie lat 80-tych, kiedy byli częścią 15-osobowej załogi złożonej z DJ-ów różnych ras, tancerzy breakdance, artystów graffiti i raperów.

Ostatecznie skład został okrojony do trzech osób, pierwotnie nagrywających pod nazwą The Jewish Public Enemy. Trio zdążyło nagrać w 1991 r. singel z piosenką "Descendants Of The Holocaust". Po przerwie spowodowanej czasowym odejściem Spyce'a i Mr. Dextera, zespół zaczął pracować nad "hip hopem z punkowym podejściem i energią". Ostre brzmienie grupa zaprezentowała na singlu "Wayz Of The Wize" oraz maksisinglu zatytułowanym XXIII.

Single
Tytuł	Wykonawca	Data wydania	UK	US	Wytwórnia [UK]	Komentarz
Alphabetical Responce	Brotherhood	06.1995	143[2]	-	Bite It! Recordings BHOODT 2	[written by C. Evans , L. Knopf, R. Norris , T. Jackson][produced by Underdog ]
One Shot / Nothing in Particular	Brotherhood	01.1996	55[5]	-	Bite It! Recordings BHOODT 3	[written by C. Evans , L. Knopf, R. Norris , T. Jackson][produced by Underdog ]
Punk Funk / Mad Headz	Brotherhood	08.1996	86[3]	-	Bite It! Recordings BHOODT 4	[produced by Underdog ]

Albumy
Tytuł	Wykonawca	Data wydania	UK	US	Wytwórnia [UK]	Komentarz
Elementalz	Brotherhood	02.1996	50[2]	-	Virgin BHOODLP1	[produced by Underdog ]

Emile Ford And The Checkmates

Emile Ford (właśc. Emile Sweetman, ur.16.10.1937r, Castries, Saint Lucia, Indie Zach.),wokalista i muzyk popularny w W.Brytanii na przełomie lat 50 i 60-tych.Był synem polityka i śpiewaczki operowej.Wraz z rodzicami przeniósł się do W.Brytanii,gdy był jeszcze dzieckiem.Uczył się w londyńskim Paddington Technical College.W tym okresie nauczył się grać na kilku instrumentach:gitarze,fortepianie,skrzypcach,gitarze basowej i perkusji.Jego wrodzone zainteresowanie muzyką było wspierane przez matkę.

Sformował zespół z George Fordem, Kenem Streetem i Johnem Cuffley'em nazywając go Emile Ford and the Checkmates.Dzięki wygraniu konkursu dla młodych talentów,Soho Fair,w lipcu 1959r uzyskali kontrakt nagraniowy z wytwórnią Pye.Ich debiutancki singiel "What Do You Want to Make Those Eyes at Me For?" został #1 na brytyjskiej Top40 pod koniec 1959r.Ford był pierwszym czrnym artystą brytyjskim,którego singiel rozszedł się w milionowym nakładzie.Jego pierwszy publiczny koncert miał miejsce w The Buttery, Kensington.

W styczniu 1960r Ford podpisuje na dwa lata kontrakt menadżerski z Leslie Grade.Debiutancki album przynosi głównie covery innych artystów.Pod koniec lat 60-tych Ford wyjeżdża do Szwecji,gdzie nagrywa solowe płyty wydane przez Hallmark.

Single

Tytuł

Wykonawca

Data wydania

UK

US

Wytwórnia [US]

Komentarz

What Do You Want To Make Those Eyes At Me For/ Don't Tell Me Your Troubles

Emile Ford and the Checkmates

10.1959

1[6][26]

-

Pye 7N 15225

[written by Joseph McCarthy, Howard Johnson, James V. Monaco][oryginalnie nagrana przez Adę Jones i Billy Murray'a w 1917r]

On A Slow Boat To China/ That Lucky Old Sun

Emile Ford and the Checkmates

02.1960

3[15]

-

Pye 7N 15245

[written by Frank Loesser][oryginalnie nagrana przez Kay Kysera]

You'll Never Know What You're Missin' Til You Try/ Still

Emile Ford and the Checkmates

05.1960

12[9]

-

Pye 7N 15268

[written by Knight]

Them There Eyes/ Question

Emile Ford,Johnny Keating Music,Babs Knight Group

09.1960

18[16]

-

Pye 7N 15282

[written by Maceo Pinkard, Doris Tauber ,William Tracey]

Counting Teardrops/ White Christmas

Emile Ford and the Checkmates

12.1960

4[12]

-

Pye 7N 15314

[written by Mann, Greenfield Mann, Greenfield ][oryginalnie nagrana przez Barry Manna]

What Am I Gonna Do/ A Kiss To Build A Dream On

Emile Ford and the Checkmates

03.1961

33[6]

-

Pye 7N 15331

[written by Sedaka, Greenfield]

Half Of My Heart/ Gypsy Love

Emile Ford

05.1961

42[4]

-

Piccadilly 7N 35003

[written by Barry White, Don George]

Hush, Somebody's Calling My Name/ After You've Gone

Emile Ford and the Checkmates

07.1961

-

-

Piccadilly 7N 35007

[written by Otis, Young, Hendricks ]

I Wonder Who's Kissing Her Now/ Doin' The Twist

Emile Ford

03.1962

43[1]

-

Piccadilly 7N 35033

[written by Howard, Hough, Adams ][oryginalne nagranie Ada Reeve and Harry Woodruff in 1909]

Your Nose Is Gonna Grow/ Rains Come

Emile Ford and the Checkmates

09.1962

-

-

Piccadilly 7N 35078

[written by J. Hooven, H. Winn]

Doin' What You Do To Me/ Hold Me Thrill Me Kiss Me

Emile Ford and The Big Six

04.1963

-

-

Piccadilly 7N 35116

-

EP's

Emile

Emile Ford and the Checkmates

04.1960

1[2][23]

-

Pye NEP 24 119

-

Albumy

Tytuł	Wykonawca	Data wydania	UK	US	Wytwórnia [US]	Komentarz
New tracks with Emile	Emile Ford And The Checkmates	04.1960	-	-	Pye NPL 24 119	-
The Checkmates	The Checkmates	05.1961	-	-	Pye NPl 24 124	-
Emile	Emile Ford And The Checkmates	10.1961	-	-	Piccadilly NPL 38 001	-

Frankie Ford

Frankie Ford (ur. 4 sierpnia 1939r) był amerykańskim wokalistą rock and rollowym i rhythm and bluesowym.Był adoptowanym synem Vincenta i Anny Guzzo, przyjmując nazwisko Francis Guzzo.

Urodził się w Gretna, Louisiana , po drugiej stronie rzeki Missisipi obok Nowego Orleanu , gdzie nadal mieszka. To ironiczne, że największym wokalistą nowoorleańskiego R & B lat 50-tych był biały artysta. Chociaż mógłby uchodzić za idola nastolatek, Frankie Ford śpiewał docierając do słuchaczy różnych ras w Crescent City. Nagrał kilka singli dla wytwórni Ace w późnych latach 50-tych, a zwłaszcza wyróżniający się "Sea Cruise", który trafił do Top 20 w 1959 r. i pozostaje jednym z hitów najbardziej kojarzonych z klasycznym brzmieniem nowoorleańskiego R & B .

"Sea Cruise" rzeczywiście rozpoczął życie jako utwór Huey "Piano" Smitha z Bobbym Marchanem jako wokalistą, ale producent Johnny Vincent miał natchnioną ideę dubbingu śpiewu Forda na podkładzie Smitha. "Sea Cruise", z rykiem syren i niepowtarzalnym brzmieniem fortepianu, był niemożliwy do naśladowania, a Ford nigdy nie zbliżył się ponownie do Top 20 listy Billboard.

Single

Tytuł	Wykonawca	Data wydania	UK	US	Wytwórnia [US]	Komentarz
Sea Cruise / Roberta	Frankie Ford	02.1959	-	14[17]	Ace 554	[written by Huey Smith][11[7].R&B; Chart]
Alimony / Can't Tell My Heart (What to Do)	Frankie Ford	08.1959	-	97[2]	Ace 566	[written by Caronna,Frankie Ford,Huey "Piano" Smith]
Time After Time / I Want to Be Your Man	Frankie Ford	01.1960	-	75[6]	Ace 580	[written by Jule Styne,Sammy Cahn][#16 hit for Frank Sinatra in 1947]
You Talk Too Much / If You've Got Troubles	Frankie Ford	09.1960	-	87[4]	Imperial 5686	[written by Reginald Hall / Joe Jones]
Seventeen / Dog House	Frankie Ford	03.1961	-	72[5]	Imperial 5735	[written by Boyd Bennett / John Young]

Tennessee Ernie Ford

Tennessee Ernie Ford, (ur. 13.02.1919r w Bristolu, USA - zm. 17.11.1991r w Reston), piosenkarz, autor piosenek, aktor, disc jockey, mistrz ceremonii, jeden z najpopularniejszych wykonawców amerykańskich lat 50-tych i 60-tych. Jego znakiem rozpoznawczym był ciepły basowy głos, ujmująca osobowość i piosenka Sixteen Tons. Nagrał przeszło 100 płyt długogrających, uhonorowany został licznymi wyróżnieniami i nagrodami, z Medalem Wolności wręczonym przez prezydenta Ronalda Reagana włącznie.

Urodził się i wychował w Tennessee i tam rozpoczął przygodę z muzyką jako prezenter radiowy. W latach 30-tych zrezygnował ze studiów muzycznych w Konserwatorium w Cincinnati i poświęcił się pracy radiowca. Podczas II wojny światowej służył w wojsku, a po jej ukończeniu przeniósł się do San Bernardino w Kalifornii. Pracował w lokalnej stacji radiowej i właśnie tam dodał do swojego nazwiska przydomek "Tennessee Ernie". Po przyjeździe do Pasadeny poznał lidera orkiestry Cliffiego Stone'a, który prowadził program muzyczny w radiu.

Zachęcony przez niego zaczął śpiewać i w 1949r podpisał kontrakt fonograficzny z Capitol Records. W tym roku wydał pięć singli z piosenkami Tennessee Border, Smokey Mountain Boogie, Mule Train (1 miejsce na amerykańskiej liście przebojów), Early in 1951 oraz The Shotgun Boogie (kolejne 1 miejsce na liście).

W 1953r wystąpił jako pierwszy wykonawca country w londyńskim Palladium. Następnego roku dał się poznać jako gospodarz teleturnieju College of Musical Knowledge w sieci NBS. W latach 1950-55r prowadził także własne programy muzyczne w telewizji CBS i ABC, oglądane przez wielomilionową publiczność. W tym czasie nagrał kolejne wielkie przeboje - Mister and Mississippi, Blackberry Boogie, River of No Return, Ballad of Davy Crockett oraz swój największy przebój Sixteen Tons, autorstwa Merle Travisa. Piosenka ta pozostawała na czele listy przebojów country i pop przez wiele tygodni, osiągnęła rekordowy nakład przeszło 5 mln egz. W 1956 nagrał Hymns, swój pierwszy album z repertuarem gospel i kontynuował pracę w telewizji. Za płytę Great Gospel Songs został nagrodzony Grammy w kategorii najlepsze nagranie gospel i muzyki religijnej. Nakład jego płyt z muzyką religijną przekroczył w połowie lat 70-tych 10 mln egz.

W latach 80-tych częściowo wycofał się z pracy estradowej, pozostał jednak aktywny w telewizji, prowadził programy Dolly Parton i Barbary Mandrell oraz okazjonalnie koncertował. V W 1990 został uhonorowany wprowadzeniem w poczet Country Music Hall of Fame. We wrześniu 1991 prezydent George Bush wydał w Białym Domu obiad na jego cześć. Większość wczesnych nagrań Forda wznowiono w wersji kompaktowej.Tennessee Ernie Ford, (ur. 13.02.1919r w Bristolu, USA - zm. 17.11.1991r w Reston), piosenkarz, autor piosenek, aktor, disc jockey, mistrz ceremonii, jeden z najpopularniejszych wykonawców amerykańskich lat 50-tych i 60-tych. Jego znakiem rozpoznawczym był ciepły basowy głos, ujmująca osobowość i piosenka Sixteen Tons. Nagrał przeszło 100 płyt długogrających, uhonorowany został licznymi wyróżnieniami i nagrodami, z Medalem Wolności wręczonym przez prezydenta Ronalda Reagana włącznie.

Urodził się i wychował w Tennessee i tam rozpoczął przygodę z muzyką jako prezenter radiowy. W latach 30-tych zrezygnował ze studiów muzycznych w Konserwatorium w Cincinnati i poświęcił się pracy radiowca. Podczas II wojny światowej służył w wojsku, a po jej ukończeniu przeniósł się do San Bernardino w Kalifornii. Pracował w lokalnej stacji radiowej i właśnie tam dodał do swojego nazwiska przydomek "Tennessee Ernie". Po przyjeździe do Pasadeny poznał lidera orkiestry Cliffiego Stone'a, który prowadził program muzyczny w radiu.

Zachęcony przez niego zaczął śpiewać i w 1949r podpisał kontrakt fonograficzny z Capitol Records. W tym roku wydał pięć singli z piosenkami Tennessee Border, Smokey Mountain Boogie, Mule Train (1 miejsce na amerykańskiej liście przebojów), Early in 1951 oraz The Shotgun Boogie (kolejne 1 miejsce na liście).

W 1953r wystąpił jako pierwszy wykonawca country w londyńskim Palladium. Następnego roku dał się poznać jako gospodarz teleturnieju College of Musical Knowledge w sieci NBS. W latach 1950-55r prowadził także własne programy muzyczne w telewizji CBS i ABC, oglądane przez wielomilionową publiczność. W tym czasie nagrał kolejne wielkie przeboje - Mister and Mississippi, Blackberry Boogie, River of No Return, Ballad of Davy Crockett oraz swój największy przebój Sixteen Tons, autorstwa Merle Travisa. Piosenka ta pozostawała na czele listy przebojów country i pop przez wiele tygodni, osiągnęła rekordowy nakład przeszło 5 mln egz. W 1956 nagrał Hymns, swój pierwszy album z repertuarem gospel i kontynuował pracę w telewizji. Za płytę Great Gospel Songs został nagrodzony Grammy w kategorii najlepsze nagranie gospel i muzyki religijnej. Nakład jego płyt z muzyką religijną przekroczył w połowie lat 70-tych 10 mln egz.

W latach 80-tych częściowo wycofał się z pracy estradowej, pozostał jednak aktywny w telewizji, prowadził programy Dolly Parton i Barbary Mandrell oraz okazjonalnie koncertował. V W 1990 został uhonorowany wprowadzeniem w poczet Country Music Hall of Fame. We wrześniu 1991 prezydent George Bush wydał w Białym Domu obiad na jego cześć. Większość wczesnych nagrań Forda wznowiono w wersji kompaktowej.

Single

Tytuł	Wykonawca	Data wydania	UK	US	Wytwórnia [US]	Komentarz
Tennessee Border # 1 / Milk 'Em in the Mornin' Blues	Tennessee Ernie Ford	04.1949	-	-	Capitol 15 400	[written by Jimmy Work][8[1].Country Chart]
Country Junction	Tennessee Ernie Ford	05.1949	-	-	Capitol 15 430	[written by Tennessee Ernie Ford / Cliffie Stone][14[1].Country Chart]
Smoky Mountain Boogie	Tennessee Ernie Ford	09.1949	-	-	Capitol 40 212	[written by "Tennessee" Ernie Ford,Cliffie Stone][8[4].Country Chart]
Mule Train/Anticipation Blues	Tennessee Ernie Ford	11.1949	-	9[9]	Capitol 57-40258	[written by Hy Heath,Johnny Lange,Fred Glickman][produced by Lee Gillette][1[4][10].Country Chart][B:3[11].Country Chart]
Cry of the Wild Goose/The Donkey Serenade	Tennessee Ernie Ford	02.1950	-	15[6]	Capitol F 40 280	[written by Terry Gilkyson][produced by Lee Gillette][2[10].Country Chart]
I'll Never Be Free / Ain't Nobody's Business But My Own	Kay Starr & Tennessee Ernie Ford	08.1950	-	3[20];B:22[2]	Capitol F 1124	[written by Bennie Benjamin / George David Weiss][B:written by Irving Taylor][produced by Lee Gillette][2[16].Country Chart][B:5[6].Country Chart]
Shot Gun Boogie / I Ain't Gonna Let It Happen No More	Tennessee Ernie Ford	01.1951	-	21[2]	Capitol F 1295	[gold][written by "Tennessee" Ernie Ford][1[14][25].Country Chart]
Tailor Made Woman	Tennessee Ernie Ford with Joe "Fingers" Carr	03.1951	-	-	Capitol F 1349	[written by Jimmy Bryant / Bill Kemp][8[2].Country Chart]
Mr. and Mississippi/She's My Baby	Tennessee Ernie Ford	06.1951	-	18[7]	Capitol F 1521	[written by Irving Gordon][2[7].Country Chart]
Ocean of Tears/You're My Sugar	Kay Starr & Tennessee Ernie Ford	06.1951	-	15[6];B:22[2]	Capitol F 1567	[written by Dolan / Ryder]
Strange Little Girl / Kentucky Waltz	Tennessee Ernie Ford	06.1951	-	-	Capitol F 1470	[written by Jerry Ross, Richard Adler][9[1].Country Chart]
Blackberry Boogie/Tennessee Local	Tennessee Ernie Ford	09.1952	-	-	Capitol F 2170	[written by Ernest J. Ford][6[7].Country Chart]
Hey, Mr. Cotton Picker	Tennessee Ernie Ford	06.1953	-	-	Capitol 2443	[written by Bob Mitchum / Dok Stanford][8[3].Country Chart]
Honeymoon's Over/This must be the place	Betty Hutton and Tennessee Ernie Ford	06.1954	-	16[2]	Capitol F 2809	[written by Horton, McCarthy, Mysels]
River of No Return/Give Me Your Word	Tennessee Ernie Ford	08.1954	B:1[7][24][01.55]	-	Capitol 2810	[written by Ken Darby / Lionel Newman][9[9].Country Chart][piosenka tytułowa z filmu]
Ballad of Davy Crockett / Farewell	Tennessee Ernie Ford	03.1955	3[7]	5[17]	Capitol 3058	[written by George Bruns,Thomas W. Blackburn ][produced by Lee Gillette][4[16].Country Chart]
His Hands / I Am a Pilgrim	Tennessee Ernie Ford	07.1955	-	-	Capitol 3135	[written by Stuart Hamblen][13[2].Country Chart]
Sixteen Tons / You Don't Have to Be a Baby to Cry	Tennessee Ernie Ford	11.1955	1[4][11]	1[8][22];B:78[1]	Capitol 3262	[gold-US][written by Merle Travis][B:written by Bob Merrill / Terry Shand][produced by Lee Gillette][1[10][21].Country Chart]
That's All / Bright Lights and Blonde-Haired Women	Tennessee Ernie Ford	02.1956	-	17[8]	Capitol 3343	[written by Merle Travis][produced by Lee Gillette][12[5].Country Chart]
The Rovin' Gambler / John Henry	Tennessee Ernie Ford	05.1956	-	60[6]	Capitol 3421	[written by Traditional][produced by Lee Gillette]
First Born / Have You Seen Her?	Tennessee Ernie Ford	11.1956	-	46[11]	Capitol 3553	[written by John Lehman]
The Watermelon Song/One Suit	Tennessee Ernie Ford	03.1957	-	87[2];B:93[3]	Capitol 3649	[A:written by Roy Yustrom][B:written by Larry Coleman/Charles Singleton][produced by Lee Gillette]
In the Middle of an Island / Ivy League	Tennessee Ernie Ford	08.1957	-	23[12]	Capitol 3762	[written by Nick Acquaviva/Ted Varnick][produced by Lee Gillette]
Sunday Barbecue / Love Makes the World Go 'Round	Tennessee Ernie Ford	08.1958	-	97[1]	Capitol 3997	[written by Ira Cook/Mort Greene][produced by Lee Gillette][#12 hit for Sauter-Finegan Orchestra in 1952 as "Doodletown Fifers"]
Glad Rags / Sleepin' at the Foot of the Bed	Tennessee Ernie Ford	02.1959	-	100[1]	Capitol 4107	[written by Johnny Bond][produced by Lee Gillette]
Hicktown / Sixteen Tons (1965 version)	Tennessee Ernie Ford	07.1965	-	-	Capitol 5425	[written by Turner / Hank Williams][9[13].Country Chart]

Albumy

Tytuł	Wykonawca	Data wydania	UK	US	Wytwórnia [US]	Komentarz
This Lusty Land	Tennessee Ernie Ford	04.1956	-	12[3]	Capitol 700	-
Hymns	Tennessee Ernie Ford	01.1957	-	2[277]	Capitol 756	[platinum-US]
Spirituals	Tennessee Ernie Ford	05.1957	-	5[68]	Capitol 818	[gold-US]
Nearer the Cross	Tennessee Ernie Ford	06.1958	-	5[77]	Capitol 1005	[gold-US]
The Star Carol	Tennessee Ernie Ford	12.1958	-	4[3]	Capitol 1071	[platinum-US]
The Star Carol	Tennessee Ernie Ford	12.1959	-	7[2]	Capitol 1071	-
Sing a Hymn with Me	Tennessee Ernie Ford	05.1960	-	23[26]	Capitol 1332	-
The Star Carol	Tennessee Ernie Ford	12.1960	-	28[1]	Capitol 1071	-
The Star Carol	Tennessee Ernie Ford	12.1961	-	110[3]	Capitol 1071	-
Hymns at Home	Tennessee Ernie Ford	01.1962	-	67[19]	Capitol 1604	-
Here Comes the Mississippi Showboat	Tennessee Ernie Ford	05.1962	-	110[12]	Capitol 1684	-
I Love to Tell the Story	Tennessee Ernie Ford	11.1962	-	43[2]	Capitol 1751	-
The Star Carol	Tennessee Ernie Ford	12.1962	-	48[2]	Capitol 1071	-
Book of Favorite Hymns	Tennessee Ernie Ford	01.1963	-	71[12]	Capitol 1794	-
The story of Christmas	Tennessee Ernie Ford & Roger Wagner Chorale	12.1963	-	14[8].Christmas Chart	Capitol 1964	-
Sing We Now of Christmas	Tennessee Ernie Ford	12.1965	-	31[1].Christmas Chart	Capitol 2394	-
America the Beautiful	Tennessee Ernie Ford	04.1970	-	192[2]	Capitol 412	-