Julian Cope

Ur. 21.10.1957 w Deri w hr. Glamorgan (Walia). Początkowo Cope zwrócił na siebie uwagę jako uczestnik liverpoolskiej sceny postpunkowego renesansu, w tym przede wszystkim jako członek efemerycznej, ale ważnej formacji The Crucial Three. Należeli do niej również Ian McCulloch oraz Pete Wylie.

W 1978 Cope i McCulloch rozpoczęli wspólne komponowanie pod szyldem A Shallow Madness, ale wkrótce różnica zdań dotycząca kierunku, jaki powinni obrać, doprowadziła do rozstania. W efekcie McCulloch założył Echo And The Bunnymen, a Cope - zespół Teardrop Explodes, którego wczesne nagrania spotykały się z przychylnym przyjęciem ze strony krytyków muzycznych. Grupa miała na swoim koncie kilka przebojów singlowych, lecz dość osobista druga płyta, Wilder, została oceniona bardzo negatywnie. Wkrótce rozłam wewnątrz zespołu doprowadził do jego rozpadu.

Wydaną w 1984 płytą World Shut Your Mouth Cope rozpoczął karierę solową, niestety, pech go nie opuszczał. Podczas występu w londyńskim Hammersmith Palais piosenkarz celowo zranił się w brzuch złamanym stojakiem do mikrofonu; kilkakrotnie wyrażał też swoją opinię na temat pozytywnych skutków zażywania substancji "poszerzających świadomość", co zaostrzyło jego wizerunek artysty niekonwencjonalnego i nieobliczalnego. Na okładce jego drugiej płyty, Fried, znalazło się zdjęcie nagiego Cope'a chowającego się nieśmiało za żółwią skorupą, co nasunęło niektórym skojarzenia z tragicznie zmarłymi gwiazdami rocka, Rokym Ericksonem i Sydem Barretem, których Cope szczerze podziwiał. Inny jego idol, nie lubiący rozgłosu Scott Walker, gwiazda lat 60-tych, zawdzięczał Cope'owi wzrost sprzedaży płyt, gdyż ten często wymieniał jego nazwisko w czasie wywiadów.

Trzecia płyta Cope'a, Skellington, została odrzucona przez wytwórnię, wskutek czego muzyk przeszedł do Island Records. Jak na ironię, właśnie wtedy jego singel "World Shut Your Mouth" wszedł do brytyjskiej Top 20. Krążek Saint Julian stał się największym dotychczasowym sukcesem artysty. Trasa koncertowa promująca Mu Nation Underground została przerwana, gdy Cope poważnie się rozchorował. Przez kilka następnych miesięcy było o nim cicho, ale już w 1990 podczas demonstracji przeciwko podatkowi pogłównemu, która miała miejsce w Londynie, Cope pojawił się przebrany za kosmitę, Pana Sqwubbsy. Jednak wkrótce muzyk zaczął zachowywać się bardziej realistycznie - w 1991 nagrał kolejny przebojowy "Beautiful Love".

Recenzenci dostrzegli również nową u Cope'a dojrzałość podwójnego krążka "Peggy Suicide",który został przychylnie oceniony. Później ukazały się dwie kolejne płyty nagrane przez Cope'a dla własnych wytwórni, prowadzących sprzedaż wysyłkową. Nie powstrzymało to jednak wytwórni Island Od zrezygnowania ze współpracy z Cope'em po wydaniu albumu Jehovakill. Krok ten wywołał zaskoczenie krytyków muzycznych. (Gdy spojrzeć na to zdarzenie z dzisiejszej perspektywy, można podejrzewać, że miał on więcej związku z legendarną krnąbrnością Cope'a i szalejącą wówczas recesją niż z negacją talentu muzyka.)

W lipcu 1993 Cope ogłosił podpisanie nowego kontraktu nagraniowego z wytwórnią American Records oraz zamiar wydania książki o prehistorycznych traktach. Album Autogeddon nie dawał jasnej odpowiedzi na pytanie, czy siły twórcze zaczęły opuszczać muzyka, ale zadowolił fanów na rok. 20 Mothers był albumem dwupłytowym, zawierającym "pieśni rytualne w różnych stylach, od pogańskiego rock'n'rolla przez pop science fiction po tandentny trans". Choć Cope nie ukończył jeszcze swojej książki o starożytnych gościńcach, wydał tom poświęcony niemieckim grupom rockowym (z kręgu tzw. "Krautrocka"), takim jak Can i Tangerine Dream, które wywarły tak głęboki wpływ na jego muzykę. Recenzując album Interpreter, dziennikarz magazynu "Q" nazwał go "Andrew Lloydem Webberem ga­rażowego rocka".

Single

Tytuł	Wykonawca	Data wydania	UK	US	Wytwórnia [UK]	Komentarz
Sunshine Playroom / Hey High Class Butcher	Julian Cope	11.1983	64[1]	-	Mercury COPE 1	[written by Julian Cope ][produced by Steve Lovell ]
The Greatness and Perfection of Love / 24a Velocity Crescent	Julian Cope	03.1984	52[5]	-	Mercury MER 155	[written by Julian Cope ][produced by Phil Thornalley , Steve Lipsom , Steve Lovell]
World Shut Your Mouth / Umpteenth Unnatural Blues	Julian Cope	09.1986	19[8]	84[4][03.87]	Island IS 290	[written by Julian Cope ][produced by Ed Stasium]
Trampolene / Disaster	Julian Cope	01.1987	31[6]	-	Island IS 305	[written by Julian Cope ][produced by Warne Livesey]
Eve's Volcano (Covered In Sin)/Almost Beautiful Child (I & II)	Julian Cope	04.1987	41[5]	-	Island IS 318	[written by Julian Cope ][produced by Warne Livesey ]
Charlotte Anne / Christmas Mourning	Julian Cope	09.1988	35[6]	-	Island IS 380	[written by Julian Cope ][produced by Ron Fair]
5 O'clock World/S.P.Q.R	Julian Cope	01.1989	42[4]	-	Island IS 399	[written by A. Reynolds][produced by Ron Fair ][oryginalnie nagrana przez Vogues]
China Doll/Crazy Farm Animal	Julian Cope	06.1989	53[2]	-	Island IS 406	[written by Julian Cope ][produced by Ron Fair ]
Beautiful Love/Port Of Saints	Julian Cope	02.1991	32[6]	-	Island IS 483	[written by Julian Cope ][produced by Donald Ross Skinner ]
East Easy Rider EP.	Julian Cope	04.1991	51[3]	-	Island IS 492	[written by Julian Cope ][produced by Donald Ross Skinner ]
Head EP.	Julian Cope	08.1991	57[2]	-	Island 12 IS 497	[written by Julian Cope ][produced by Donald Ross Skinner]
World Shut Your Mouth / Umpteenth Unnatural Blues	Julian Cope	08.1992	44[3]	-	Island CID 534	[written by Julian Cope ]
Fear Loves This Place	Julian Cope	10.1992	42[2]	-	Island IS 545	[written by Julian Cope ][produced by Donald Ross Skinner , Julian Cope]
Try Try Try	Julian Cope	08.1995	24[8]	-	Echo ECS 11	[written by Julian Cope ][produced by Julian Cope]
I Come From Another Planet, Baby/How Do I Understand My Motorman?	Julian Cope	07.1996	34[4]	-	Echo ECS 22	[written by Julian Cope ][produced by Julian Cope]
Planetary Sit-In (Every Girl Has Your Name)	Julian Cope	10.1996	34[4]	-	Echo ECS 25	[written by Julian Cope ][produced by Julian Cope]

Albumy

Tytuł	Wykonawca	Data wydania	UK	US	Wytwórnia [UK]	Komentarz
World Shut Your Mouth	Julian Cope	03.1984	40[4]	-	Mercury MERL 37	[produced by Steve Lovell]
Fried	Julian Cope	11.1984	87[1]	-	Mercury MERL 48	[produced by Steve Lovell]
Saint Julian	Julian Cope	03.1987	11[10]	105[12]	Island ILPS 9861	[produced by Ed Stasium]
Julian Cope	Julian Cope	02.1987	-	109[6]	Island 90 560	-
My Nation Underground	Julian Cope	10.1988	42[2]	155[13]	Island ILPS 9918	[produced by Ron Fair]
Peggy Suicide	Julian Cope	03.1991	23[7]	-	Island ILPSD 9977	[produced by Julian Cope, Donald Ross Skinner]
Floored Genius - The Best Of Julian Cope And The Teardrop Explodes	Julian Cope	08.1992	22[3]	-	Island ILPSD 8000	-
Jehovahkill	Julian Cope	10.1992	20[2]	-	Island ILPSD 9997	[produced by Donald Ross Skinner & Julian Cope]
Floored Genius - The Best Of Julian Cope And The Teardrop Explodes	Julian Cope	08.1992	22[3]	-	Island ILPSD 8000	-
Autogeddon	Julian Cope	07.1994	16[3]	-	Echo ECHMC 1	[produced by Julian Cope, Donald Ross Skinner]
20 Mothers	Julian Cope	09.1995	20[5]	-	Echo ECHLP 5	[produced by Julian Cope, Ed Stasium]
Interpreter	Julian Cope	10.1996	39[2]	-	Echo ECHLP 12	[produced by Julian Cope]

Diamond Head

Zespół powstał w 1979 roku w Stourbridge (Anglia). Pierwszy skład tworzyli Sean Harris (śpiew), Brian Tatler (gitara), Colin Kimberley (gitara basowa) i Duncan Scott (perkusja). Grupa była jednym z pionierów Nowej Fali Brytyjskiego Heavy Metalu.
Jej debiutancki singel "Sweet And Innocent" charakteryzował się wpadającym w ucho rockowym brzmieniem, zdradzającym zainteresowanie zespołu bluesem. Grupa grała sporo koncertów, zaproszono ją też do nagrania sesji dla BBC-Radio l.

W 1981 r. ukazały się dwa kolejne single "Play It Loud" i "Shot Out The Lights", chłodno przyjęte przez krytyków. Niektórzy dziennikarze okazali jednak grupie większe zainteresowanie i okrzyknęli ją "nowym Led Zeppelin". Zespół postanowił sam sfinansować nagranie swej debiutanckiej płyty Lightning To The Nation. Prawa do niej szybko wykupiła niemiecka wytwórnia Woolfe Records i wydała jeszcze w tym samym roku. Album charakteryzował się wpadającym w ucho rockowym brzmieniem. Zwracały uwagę ciekawy timbre głosu Harrisa i interesujące partie gitary. Zainteresowało to przedstawicieli kilku wielkich wytwórni płytowych.

Zanim jednak zespół podpisał kontrakt z MCA Records firmował jeszcze, wydany pod szyldem DHM Records, maxi-singel Diamond Lights. Singel "Four Cuts" był już nagrany w nowych barwach. Kolejny longplay Borrowed Time z 1982 roku, do dzisiaj pozostaje wizytówką zespołu. Na płycie doszukać się można wyraźnych inspiracji stylem gry Led Zeppelin. Diamond Head zamieścili na tym albumie kilka swych starszych kompozycji, ale nagranych w nowych wersjach.
Podczas pracy nad następnym longplayem Canterbury, z zespołu odeszli Kimberley i Scott. Ich miejsca zajęli basista Merv Goldsworthy (eks-członek Streetfighter) i perkusista Robbie France. Jednocześnie grupa zmieniła nieco swój styl. Jej muzyka wciąż była melodyjna, ale bardziej niż przedtem pomysłowa i niekonwencjonalna. Niestety, zmiana ta nie została dobrze przyjęta przez fanów i w 1985 roku zespół rozpadł się.

Rok później Tatler zremiksował debiutancką płytę grupy, zrezygnował z dwóch utworów i dodał cztery poprzednio wydane na singlach. Całość ukazała się pod tytułem Behold The Beginning. Liderzy Diamond Head nadal byli aktywni. Tatler założył Radio Moscow, a Sean Harris razem z gitarzystą Robinem Georgem utworzyli grupę Notorious. Chociaż Diamond Head już nie istniał, to jednak zespół nadal cieszył się uznaniem, głównie dzięki perkusiście Larsowi Urlichowi z zespołu Metallica, który nie ukrywał swojej fascynacji grupą i faktu, że jej muzyka zainspirowała go do rozpoczęcia muzycznej kariery. Metallica nagrała m.in. swoją wersję starego przeboju Diamond Head - "Am I Evil".

Na początku 1991 roku Harris i Tatler reaktywowali grupę w nowym składzie, z Eddiem Noohamem (bas) i Karlem Wilcoxem (perkusja). Początkowo zespół koncertował w brytyjskich klubach jako Dead Reckoning, lecz później oficjalnie ogłosił, że powraca do starej nazwy. Pierwszą po wznowieniu działalności płytą był 12-calowy singel "Wild On The Streets", wydany w 1991 roku w ograniczonym nakładzie, przez - również przywróconą do życia - wytwórnię Bronze Records.

Nowe nagrania świadczyły, że muzycy powrócili na scenę w dobrej formie i że zdołali odnaleźć ducha, którego zgubili w 1985 roku. Zespół zaplanował duże tournee po klubach muzycznych, aby promować swój mini-album Rising Up. Równocześnie na rynku ukazała się płyta kompaktowa The Friday Rock Show Sessions, zawierająca koncertowe utwory z festiwalu w Reading w 1982 r. oraz radiowe nagrania z 1980 roku.

Single
Tytuł	Wykonawca	Data wydania	UK	US	Wytwórnia [UK]	Komentarz
In The Heat Of The Night/Play It Loud	Diamond Head	09.1982	67[2]	-	MCA DHM 102

Albumy
Tytuł	Wykonawca	Data wydania	UK	US	Wytwórnia [UK]	Komentarz
Borrowed Time	Diamond Head	10.1982	24[5]	-	MCA DH 1001	[Produced by Mike Hedges & Diamond Head]
Canterbury	Diamond Head	09.1983	32[4]	-	MCA DH 1002	[Produced by Mike Shipley & Diamond Head]

Tygers of Pan Tang

Hardrockowa formacja założona w 1978 r. w Whitley Bay koło Newcastle-upon-Tyne (Anglia) jako jedna z formacji Nowej Fali Brytyjskiego Heavy Metalu. Jej skład tworzyli Jess Cox (śpiew), Rob Weir (gitara), Rocky (bas) i Brian Dick (perkusja).

Debiutancki maxi-singel zespołu - pierwsza płyta firmowana przez małą wytwórnię Neat Records z Newcastle - szybko przebił się na czoło wszystkich metalowych list przebojów. Na fali sukcesu udało im się podpisać kontrakt z dużą wytwórnią MCA. Jednakże już po nagraniu w 1980 r. pierwszego albumu Wild Cat z grupą rozstał się Jess Cox, zastąpiony przez Johna Deverilla (Walijczyka z Cardiff). Dodatkowo zespół zasilił gitarzysta John Sykes, jednak dość szybko opuścił nowych kolegów, by pojawić się później w Thin Lizzy, Whitesnake i Blue Murder.

Następcą Sykesa został Fred Purser - były gitarzysta grupy Penetration. Wydany w 1982 r. longplay The Cage przyniósł zespołowi sporą popularność w USA, jednak dwuletni spór z MCA, który później nastąpił, zdecydowanie osłabił pozycję The Tygers Of Pan Tang. W 1985 r. grupę zasilił nowy gitarzysta Steve Lamb, jednak nie przyniosło to wymiernego efektu. W 1986 r. pierwszy wokalista formacji Jess Cox powołał do życia zespół Tyger Tyger z zamiarem odzyskania dawnej chwały.

Single
Tytuł	Wykonawca	Data wydania	UK	US	Wytwórnia [UK]	Komentarz
Hellbound	Tygers of Pan Tang	02.1981	48[3]	-	MCA 672	[written by Jon Deverill/Brian Dick/Rocky Laws/John Sykes/Robb Weir][produced by Chris Tsangarides]
Love Potion No. 9/The Stormlands	Tygers of Pan Tang	03.1982	45[6]	-	MCA 769	[written by Jerry Leiber/Mike Stoller][produced by Peter Collins]
Rendezvous/Life Of Crime	Tygers of Pan Tang	07.1982	49[4]	-	MCA 777	[written by Robert A. Johnson, Mark Stephens, Brent Maher][produced by Peter Collins]
Paris By Air/Love's A Lie	Tygers of Pan Tang	09.1982	63[3]	-	MCA 790	[written by Steve Thompson][produced by Peter Collins]

Albumy
Tytuł	Wykonawca	Data wydania	UK	US	Wytwórnia [UK]	Komentarz
Wild Cat	Tygers of Pan Tang	08.1980	18[5]	-	MCA MCF 3075	[produced by Chris Tsangarides]
Spellbound	Tygers of Pan Tang	04.1981	33[4]	-	MCA MCF 3104	[produced by Chris Tsangarides/Andrew Warwick]
Crazy Nights	Tygers of Pan Tang	11.1981	51[3]	-	MCA MCF 3123	[produced by Dennis Mackay]
The Cage	Tygers of Pan Tang	08.1982	13[8]	-	MCA MCF 3150	[produced by Peter Collins]

Stickmen Records

By poznać historię wytwórni Stickman, należy cofnąć się do roku 1993, kiedy dwóch DJ-ów: Greg Zwarich i Paul Mintsoulis, po postawieniu pierwszych muzycznych kroków pod skrzydłami przyjaciół Johna Acquavivy i Richie’ego Hawtina, zdecydowało się na samodzielną pracę. Wszyscy czterej poznali się wcześniej na Uniwersytecie w Toronto i szybko przypadli sobie do gustu z powodu wspólnej fascynacji muzyką house i electro.

 Zwarich i Mintsoulis pracowali najpierw dla wytwórni +8, Definitive i dla sieci dystrybucyjnej Intellinet, ale nie przestawali myśleć o uniezależnieniu się. Wreszcie dopięli swego. Wytwórnia Stickman szybko zdobyła popularność w nurcie muzyki house. „Nie chcieliśmy się ograniczać do jednego konkretnego stylu, ponieważ lubimy prawie wszystko. Od hard house, przez vocale i garażowe dźwięki do muzyki pozostającej pod wpływem techno. Próbujemy wydobyć ze wszystkiego to, co najlepsze. Jest dobre techno, dobry house i dobry trance. Byłoby głupotą specjalizować się tylko w jednym stylu” - mówi Paul.

Wydając wyłącznie swoje nagrania na początku, ich rodzina stale się jednak powiększa, wciągając takich ludzi, jak Nick Holder czy Troy Brown. Niezależnie od tego, sympatycznym kanadyjskim duetem zainteresowała się nowojorska wytwórnia Strictly Rhythm, rezultatem tego są dwa single The Stickmen.

Poza produkcją płyt Paul i Greg udowodnili, że są nadzwyczajnymi DJ-ami, miksując razem różne style nowoczesnej muzyki tanecznej. Najważniejsze utwory wytwórni Stickman prezentuje składanka Musica, wydana przez Studio !K7, także po raz pierwszy w formacie CD. Przedstawiono na niej wszystkie klubowe przeboje, np. Captain „Jazzy 4 You”, Biotrans „Klente”, Nick Holder „Fear Of The Future”, Josha Winka remiks „Tamburi”, jak też przeboje The Stickmen: „Impakt” czy „Summer Of ‘87”.

Stereo Mcs

Brytyjska grupa rapowo-taneczna, która sukces odniosła dzięki ciężkiej pracy i talentom muzyków. W skład zespołu wchodzą trzy panie i trzej panowie: Cath Coffey (właśc. Catherine Muthomi Coffey, ur. ok. 1965 r. w Kenii - "Nie mogę wam podać prawdziwej daty urodzenia, bo różnym agencjom castingowym podaję różne dane"), Andrea Bedassie (ur. 7.11.1957 r. w Londynie), Verona Davis (ur. 18.02. 1952 r. w Londynie), Rob Birch (właśc. Robert Charles Birch, ur. 11.06.1961 r. w Ruddington w hrabstwie Nottinghamshire, Anglia; śpiew), Nick "The Head" Hallam (ur. 11.06.1962 r. w Nottingham, Anglia; syntetyzatory, komputery, scratching) i Owen If (właśc. tan Frederick Rossiter, ur. 20.03.1959 r. w Newport, Walia; perkusja, były członek grupy Bourbonese Qualk).

Hallam i Birch poznali się jeszcze w dzieciństwie w Nottingham. Już w szkole założyli duet Dogman And Head. W 1985 r. przenieśli się do Londynu. Zaczęli razem nagrywać rap, choć nie porzucili dawnych zainteresowań soulem i wspólnie z Johnem Bakerem oraz DJ-em Richie Richem założyli w londyńskim Clapham własną wytwórnię płytową Gee Street. Studio firmy, mieszczce się w piwnicy budynku przy ulicy o tej samej nazwie. założyć zdołali dzięki niespodziewanemu zastrzykowi gotówki - dostali po 7000 funtów od przedsiębiorcy budowlanego za wyprowadzenie się z dotychczas zamieszkiwanego domu, na miejscu którego miał powstać nowy.

Pierwszym nagraniem grupy Stereo MC's był singel "Move It", wydany jeszcze zanim duet zaangażował mieszkającego w Wielkiej Brytanii włoskiego DJ-a Cesare'a. Wspólnie z nim Hallam i Birch utworzyli remikserską ekipę Ultimatum. W tym czasie umowę dystrybucyjną z Gee Set podpisała wytwórnia Island Records; w marcu 1988 r. ukazał się ponownie "Move It". Następnie wydano też pierwszy remiks firmowany przez Ultimatum -utwór "Black Is Black" zespołu Jungle Brothers. Po trasie koncertowej z zespołem Jesus Jones Cesare odszedł z Ultimatum, twierdząc, że nie jest zadowolony z rozwiązań artystycznych i finansowych. Remiksował potem na własną rękę.
Hallam i Birch nagrali natomiast razem z Baby Barn z Jungle Brothers debiutancki album Supernatural. Po jego wydaniu zwerbowali Owena Ifa, początkowo na posadę perkusisty koncertowego. Owen pracował przedtem w wytwórni filmowej Pinewood Studios jako specjalista od efektów specjalnych - pracował np. przy fil mach "Batman" i "Full Metal Jacket". Trasa koncertowa, w której zespół Stereo MC's towarzyszył grupie Living Colour, zakończyła się kompletną klapą. Dopiero rok 1991 przyniósł pierwszy przebój -"Lost In Music", oparty na firmowanym przez Ultimatum remiksie utworu "Doin' Your Own Dang" grupy Jungle Brothers
.

Członkowie Stereo MC's remiksowali do tej pory nagrania, jak grupy Aswad ("Warrior Re-Charge"), Definiton Of Sound ("Wear Your Love Like Heaven"), Disposable Heroes Of Hiphoprisy ("Televison -The Drug Of The Nation", "Language Of Violence"), Dreams Warriors ("Follow Me Not"), Electronic ("Idiot Country Two"), Mica Paris ("Stand Up", „Contribution"), Monie Love ("It's A Shame", "Monie In The Middle"), PM Dawn ("Reality Used To Be A Friend Of Mine"), Queen Latifah ("Dance 4 Me") i U2 ("Mysterious Ways").

Na singlu "Elevate My Mind", który wszedł do Top 40 amerykańskich list przebojów jako pierwszy brytyjski utwór hip-hopowy, pojawiła się już Coffey, a jej dwie koleżanki dołączyły do grupy krótko po tym. Coffey jest aktorką i tancerką, przede wszystkim występuje w produkcjach czarnych teatrów - grała nawet na Broadwayu w jednej z wersji "Carrie", która zakończyła się zupełnym fiaskiem. Bedassie jest natomiast projektantką mody. a Davis współpracowała wcześniej z Owenem Item w hiphopowej grupie Giant.

We wrześniu 1992 r. ukazał się doskonały album Connected -już poprzednie longplaye spotkały się z ciepłym przyjęciem, ale ten był zdecydowanie najdojrzalszą i najbardziej natchnioną propozycją Stereo MC's. Szerszą popularność płyta zdobyła jednak dopiero, kiedy wielkie sukcesy na listach przebojów zaczęły odnosić pochodzące z niej single - z utworem tytułowym oraz z rytmicznym "Step It Up". Dzięki tym sukcesom zespół zdobył nagrodę BRIT za 1994 r. dla najlepszego zespołu. Stereo MC's to grupa należąca już bardziej do komercyjnej sceny tanecznej niż do hiphopowego podziemia.

Single
Tytuł	Wykonawca	Data wydania	UK	US	Wytwórnia [UK]	Komentarz
On 33	Stereo Mcs	07.1989	94[2]	-	4th & Broadway BRW 134	[written by Stereo MC's][produced by Stereo MC's]
Elevate my mind	Stereo Mcs	09.1990	74[3]	39[13][06.91]	4th & Broadway BRW 186	[written by Stereo MC's][produced by Stereo MC's]
Lost in Music/Early One Morning	Stereo Mcs	03.1991	46[4]	-	4th & Broadway BRCD 198	[written by R. Birch, N. Hallam][produced by Stereo MC's][1[1][11].Hot Disco/Dance;4th & Broadway 440534 12"]
Connected	Stereo Mcs	09.1992	18[6]	20[20]	4th & Broadway BRW 262	[written by R. Birch, N. Hallam, W. Casey, R. Finch][produced by Stereo MC's][sample z "Let me [Let me be your lover]"-Jimmy "Bo" Horne]
Step it up	Stereo Mcs	11.1992	12[12]	58[13]	4th & Broadway BRW 266	[written by R. Birch, N. Hallam][produced by Stereo MC's][25[8].Hot Disco/Dance;Gee Street 862431 12"]
Ground level	Stereo Mcs	02.1993	19[5]	-	4th & Broadway BRW 268	[written by R. Birch, N. Hallam][produced by Stereo MC's]
Creation	Stereo Mcs	05.1993	19[4]	-	4th & Broadway BRW 276	[written by R. Birch, N. Hallam][produced by Stereo MC's]
Deep down and dirty	Stereo Mcs	05.2001	17[17]	-	Island CID 777	[written by R. Birch, N. Hallam][produced by Stereo MC's]
We belong in this world together	Stereo Mcs	09.2001	59[2]	-	Island CID 782	[written by R. Birch, N. Hallam][produced by Stereo MC's]
Running	Stereo Mcs	01.2002	81[2]	-	Island CID 789	[written by A. Baldan Bembo, N. Hallam, R. Birch][produced by Stereo MC's]

Albumy
Tytuł	Wykonawca	Data wydania	UK	US	Wytwórnia [UK]	Komentarz
Connected	Stereo Mcs	10.1992	2[57]	92[29]	4th & Broadway BRLP 589	[platinum-UK][produced by Stereo MCs, Veronica Davis, Andrea Groves]
Deep down and dirty	Stereo Mcs	06.2001	17[8]	-	Island 586077 [US]	[silver-UK][produced by Stereo MCs]

Spooky

Londyński duet z nurtu progresywnego house’u, grający w składzie Charlie May (ur. 7.03.1969 r. w Gillingham w hrabstwie Kent, Anglia) i Duncan Forbes (ur. 29.01.1969 r. w Yeovil w hrabstwie Somerset, Anglia). Pierwszy ich singel „Don’t Panic” ukazał się nakładem wytwórni Guerilla w maju 1992 r. Nazwa duetu („Niesamowity”) została wybrana w ostaniej chwili - po prostu wydawało się, że pasuje do muzyki.

 May pracował wcześniej jako inżynier dźwięku i chemik-analityk (zajmował się badaniami nad kofeiną); „staż” odbył w zespołach Psi’Jamma i Ultramarine (jako muzyk grający na instrumentach klawiszowych). Natomiast Forbes ma na swym koncie występy z wieloma grupami niezależnymi, np. Red Ten, a poza tym pracował jako szef szkolnej kuchni, kierowca ciężarówki i barman.

Duet czerpie inspirację z muzyki bardzo różnorodnej, np. z twórczości Cocteau Twins, Detroit techno, nagrań Underworld itd. Renomę zdobył w równym stopniu własnymi nagraniami (dobrze przyjęte single „Land Of Oz”, „Shmoo” i „Little Bullet”), jak i remiksami. Klientami Maya i Forbesa byli np. William Orbit, Sven Vath, grupa Ultramarine i Billie Ray Martin (ex- Electribe 101).

Płyta Gargantuan należała do najlepszych wydawnictw muzyki house w 1993 r. Po rozpadzie wytwórni Guerilla zostali bez kontraktu płytowego, pojawili się na pierwszej edycji składanki Trance Europe Express ze śpiewającą Billie Ray Martin w nagraniu „Persuasion”, a pod koniec 1995 r. założyli własną firmę Generic, jako filię A&M. Zrealizowali dla niej serię trzech czteronagraniowych EP-ek Clank, Stereo i Shunt, po czym pojawił się, poprzedzony jeszcze jedną EP-ką Fingerbobs, drugi znakomity album Found Sound. Mniej na nim było czystego house’u, a więcej elektroniki i techno.

Single
Tytuł	Wykonawca	Data wydania	UK	US	Wytwórnia [UK]	Komentarz
Schmoo	Spooky	03.1993	72[1]	-	Guerilla GRRR 45CD	[written by May , Forbes][produced by Spooky]
Clank EP	Spooky	07.1995	187[1]	-	Generic GENRT 001	[written by May , Forbes][produced by Spooky]
Stereo EP	Spooky	10.1995	88[2]	-	Generic GENRD 002	[written by May , Forbes][produced by Spooky]
Shunt EP	Spooky	03.1996	98[1]	-	Generic GENRT 003	[written by May , Forbes][produced by Spooky]
Fingerbobs	Spooky	08.1996	138[1]	-	Generic GENRT 004	[written by May , Forbes][produced by Spooky]
Belong	Spooky	09.2002	87[2]	-	Deviant DVNT 50CDS	[written by Charlie May, Duncan Forbes][produced by Charlie May, Duncan Forbes]

Spiral Tribe

Zespół z czołówki muzycznej kultury alternatywnej. Nigdy chyba nie odejdzie daleko od swych korzeni, które tkwią głęboko w techno. Jako aktywni działacze ruchu darmowych festiwali członkowie grupy mają zapewne policyjne kartoteki w wielu miastach Wielkiej Brytanii. W połowie 1993 r. grupa przeniosła się na kontynent, gdzie przepisy dotyczące takich imprez są dużo łagodniejsze. Członkowie Spiral Tribe uważają muzykę za stale ewoluujący środek przekazu - posuwają się nawet do samplowania odgłosów z własnych imprez i włączania ich następnie do swych miksów (w ten sposób bardziej aktywny udział bierze w koncertach publiczność).

Spiral Tribe popularność zdobył za sprawą organizacji dwóch dużych raves pod gołym niebem - w Castlemorton i na londyńskim Canary Wharf. Pierwszy singel zespołu - „Breach Of The Peace” wydano w sierpniu 1992 r.; w listopadzie ukazał się „Forward The Revolution”. Nie bez znaczenia była finansowa pomoc Jazza Summersa, byłego menedżera grupy Wham! i Yazz.

Album debiutancki Tecno Terra nagrano podczas rozprawy w sądzie magistrackim w Malvern po aferze Casltlemorton -jest to jedna z najczęściej wspominanych w Wielkiej Brytanii imprez muzycznych ostatnich lat, jednak wiele z prasowych relacji jest nieprawdziwych. Na skutek drakońskich posunięć sędziego, muzycy zespołu musieli mieszkać w odległości większej niż 10 mil od sali sądowej; udało im się (nielegalnie!) zasiedlić opuszczony wiejski dom, gdzie dało się nagrywać.

 Sam album być może nie miał takiego ciężaru gatunkowego, jak idea bezpłatnych imprez tanecznych - zawierał sporo nawiązań do „teorii chaosu” (np. odniesienia do liczby 23 - cyfrą tę wykorzystano później nagrywając kolejną płytę dla wytwórni Force Inc.). Członkowie Spiral Tribe mówią: „Jeśli rewolucja techniczna musiała się wydarzyć po to, żebyśmy mogli kupić magnetofony Technicsa i samplery Akai, to trudno - w ten sam sposób blues wyrósł z cierpienia i bólu amerykańskich niewolników, którzy budowali linie kolejowe”. Liczba członków Spiral Tribe jest płynna, z reguły w zespole działa na raz około 15 muzyków i DJ-ów.

Single
Tytuł	Wykonawca	Data wydania	UK	US	Wytwórnia [UK]	Komentarz
Breach The Peace	Spiral Tribe	08.1992	66[1]	-	Butterfly BLRT 79	[written by Spiral Tribe][produced by Spiral Tribe]
Forward The Revolution	Spiral Tribe	11.1992	70[1]	-	Butterfly BLRT 85	-

Speedy J

Właśc. Jochem Paap, ur. w 1971 r. w Rotterdamie (Holandia). Karierę DJ-a zaczynał w połowie lat 80-tych; swe przezwisko zdobył dzięki szybkości, z jaką miksuje i wykonuje „scratching”. Bakcylem muzyki house zaraził się podczas pobytu w Ameryce i po powrocie do domu rozszerzył swoje instrumentarium o automaty basowe i syntetyzatory, zaczął też nagrywać.

 Jego pierwsze utwory - „Lift Off’ i „Take Me There” ukazały się na pod szyldem Problem House na kompilacji wytwórni Hithouse Records. Po jakimś czasie nakładem amerykańskiej firmy Plus 8 ukazał się maksisingel Intercontinental. Zanim opublikowana została następna jego EP-ka dla tej wytwórni - Evolution, Speedy J wydał jeszcze singel „Change The Beat” nakładem R&S (pod pseudonimem Tune); współpracował też z holenderską wytwórnią Stealth. Jeden z jego utworów - „Pullover”, umieszczony na kompilacji Plus 8 From Our Minds To Yours Volume 1, mógł się okazać mało znaczący, gdyby nie to, że wydala go później jeszcze raz wytwórnia Music Man. W kilku krajach doszedł on do Top 40.



Kolejny maksisingel wydany przez Plus 8 - Rise, zawiera! nowy przebój klubowy „Something For Your Mind”. Paapa zaszufladkowano jednak jako jednego z wielu house’owych muzyków „środka”, choć z pewnością jego horyzonty są szersze. W rezultacie zaczął pod kryptonimem Public Energy wydawać „cięższy” materiał house’owy, a później jako Speedy J nagrania jeszcze bardziej eksperymantalne i zróżnicowane.

Podczas sesji nagraniowych do swego debiutanckiego albumu niewiele się udzielał na innych frontach - dokonał tylko remiksów dla Bjórk, grup The Shamen i Wild Planet. Singel „Pepper”, promujący album ukazał się nakładem wytwórni Warp z wyjątkiem krajów Beneluksu, gdzie Paap wydał go staraniem własnej firmy Beam Me Up! we współpracy z Gijsem Vroomem (znany z projektów V-Room i Beyond) oraz Rene Van Der Weydem (TFX, Waterfall grupy Atlantic Ocean) i USA oraz Kanady, gdzie wydala go wytwórnia Plus 8. Beam Me Up! ma w swym katalogu jeszcze singel „Memory”, firmowany przez Resonant Interval.

Paap nagrywa też jako Country And Western - pod tym pseudonimem ukazał się jego pierwszy singel „Positive Energy” (wydany też przez Plus 8 pod szyldem Speedy J). W remiksowaniu tego nagrania wzięli udział Simon Hannon z grupy Effective i Lawrence Nelson; sam Paap remiksował utwory np. grupy Killing Joke, Banco De Gaia („Kincajou”).

Albumy
Tytuł	Wykonawca	Data wydania	UK	US	Wytwórnia [UK]	Komentarz
Ginger	Speedy J	07.1993	68[1]	-	Warp WARPCD 14	[produced by Jochem Paap]
G Spot	Speedy J	04.1995	90[1]	-	Warp WARPCD 27	[produced by Jochem Paap]