B Angie B

 B Angie B (ur. Angela Roxanna Boyd 21 września 1968r w Morton w stanie Mississippi) to była piosenkarka R&B z lat 90-tych. Swój pseudonim sceniczny otrzymała od rapera MC Hammera, kiedy pewnego dnia wypowiedział słowa „Po prostu bądź Angie”. Urodzona i wychowana w małym wiejskim miasteczku Morton w stanie Mississippi, B Angie B zaczęła śpiewać w lokalnym kościele. W 1984 roku ukończyła Morton High School. Kilka lat później ona i jej przyjaciółka zdecydowały się wyprowadzić na zachód, aby wspólnie kontynuować karierę muzyczną, ale kiedy jej przyjaciółka zaszła w ciążę, sama przeprowadziła się do Oakland w Kalifornii. 

 Kiedy B Angie B przebywała w Kalifornii, została odkryta przez producenta Jamesa Early (który został jej przyszłym mężem), który zwrócił na nią uwagę MC Hammera, że jest piosenkarką. Wystąpiła na albumie MC Hammera z 1988 r. „Let’s Get It Started” w utworze „Pump It Up (Here’s the News)” i została wokalistką wspierającą podczas jego tras koncertowych. Podczas trasy koncertowej przez krótki czas spotykała się z bokserem Mikiem Tysonem. W 1989 roku była członkinią żeńskiej grupy rapowej MC Hammera, Oaktown 3.5.7. i śpiewała w ich piosence „Juicy Gotcha Krazy”. Kontynuowała trasę koncertową i produkcję wokali w tle dla MC Hammera podczas sukcesu jego albumu „Please Hammer Don’t Hurt 'Em” z 1990 roku oraz trasy promującej album.  

W 1991 roku MC Hammer podpisał kontrakt z B Angie B ze swoją dystrybuowaną wytwórnią Capitol Records, Bust It Records. W tym samym roku wydała swój debiutancki album , który zajął 133. miejsce na liście Billboard 200 i 12. miejsce na liście albumów R&B magazynu Billboard, sprzedając się w 137 000 egzemplarzy. Główny singiel, będący coverem piosenki The Emotions z 1976 roku, „I Don’t Want To Lose Your Love”, zajął 2. miejsce na liście przebojów Hot R&B Singles magazynu Billboard, pozostając na tej liście przez 18 tygodni. Zadebiutował także na 54. miejscu listy Billboard Hot 100 i 37. na liście Billboard’s Hot Dance Music\Maxi-Singles Sales. Kolejny singiel „So Much Love” zajął 3. miejsce na liście przebojów Hot R&B Singles magazynu Billboard, pozostając na tej liście przez 19 tygodni. 

 Ostatni singiel z albumu, będący coverem piosenki Rufusa i Chaki Khan  z 1975 roku, „Sweet Thang”, osiągnął 52. miejsce na liście przebojów Hot R&B Singles magazynu Billboard i utrzymywał się na tej liście przez 12 tygodni. B Angie B koncertowała z Johnnym Gillem mniej więcej w czasie wydania jej albumu. W lipcu 1991 roku ponownie zaczęła spotykać się z Mikiem Tysonem podczas trasy koncertowej z kilkoma muzykami z wytwórni Bust It Records. Później została prominentnym świadkiem w procesie Tysona o gwałt w 1992 r. Ze względu na mierną sprzedaż jej debiutanckiego albumu, Capitol Records wycofało ją z wytwórni w 1992 roku. 

W tym samym roku wystąpiła w filmie „Class Act” (z udziałem rapowego duetu Kid n' Play) i znalazła się na ścieżce dźwiękowej z utworem „A Class Act I”. W 1995 roku B Angie B wydała singiel „It’s My Life” pod pseudonimem Angie B, który osiągnął 74. miejsce na liście przebojów Hot R&B Singles magazynu Billboard i utrzymywał się na tej liście przez 7 tygodni. Utwór znalazł się na kompilacji albumu Bust It Records „Rez E-Rekt’ed 2 Reign (Resurrected 2 Reign)”.  

W 2000 roku wróciła z córką do Mississippi. Latem 2009 roku opublikowała na swojej stronie MySpace nową muzykę, w tym remake piosenki Anity Ward z 1979 roku „Ring My Bell”. W 2013 roku B Angie B podpisała kontrakt płytowy z Monarchy Records i w 2015 roku wydała swój drugi album „Stronger Than Ever”. Obecnie (według badań) mieszka w Atlancie w stanie Georgia, gdzie koncentruje się na wychowaniu dzieci oraz pracuje w branży nieruchomości i projektowania wnętrz.

Single
Tytuł	Wykonawca	Data wydania	UK	US	Wytwórnia [US]	Komentarz
Midnite Lover	One Cause One Effect Featuring B Angie B	01.1991	-	-	Bust It/Capitol 44 654	[written by James Earley][produced by James Earley][58[11].R&B Chart]
I Don't Want To Lose Your Love	B Angie B	04.1991	-	54[8]	Bust It/Capitol 44 658	[written by Jeanette Hawes,Wanda Hutchinson][produced by James Earley, Louis K. Burrell, M. C. Hammer][2[18].R&B Chart]
So Much Love	B Angie B	06.1991	-	-	Bust It/Capitol 44 710	[written by Felton Pilate][produced by Felton Pilate,Louis K. Burrell, M. C. Hammer][3[19].R&B Chart]
Sweet Thang	B Angie B	10.1991	-	-	Bust It/Capitol 44 751	[written by C. Khan, T. Maiden][produced by James Earley, Louis K. Burrell, M. C. Hammer][52[12].R&B Chart]
It's My Life	Angie B	12.1995	-	-	Bust It/Capitol 74 001	[produced by Mark Morales]

Albumy
Tytuł	Wykonawca	Data wydania	UK	US	Wytwórnia [US]	Komentarz
B Angie B	B Angie B	05.1991	-	133[6]	Bust It 95 236	[produced by James Earley, Louis K. Burrell, M. C. Hammer]

Osibisa

 Zespół założony w Londynie w 1969 r. z incjatywy trzech muzyków pochodzących z Ghany i trzech pochodzących z Karaibów. W latach 70-tych zespół Osibisa odegrał bardzo ważną rolę w zaprezentowaniu europejskiej i amerykańskiej publiczności muzyki afrykańskiej, a szczególnie tej będącej połączeniem zachodnioafrykańskich rytmów z rockiem. Póżniej jednak grupa podzieliła los innych popularnych wykonawców tego okresu, którzy w swojej twórczości wykorzystywali wpływy afrykańskie.

 

Ich pionierskie dokonania były powszechnie niedoceniane lub też zarzucano im brak autentycznych korzeni. W zarzutach tych kryje się zresztą sporo prawdy: styl zespołu Osibisa zbyt mocno związany był z rockiem, by przetrwać liczne zakręty na drodze swego rozwoju i mimo wszystko stanowił zbyt wielką mieszankę, by zainteresować publiczność lat 80-tych, która zaczęła szukać "autentycznej" muzyki afrykańskiej. Nie można jednak pominąć wielkich dokonań Osibisy w latach 70-tych
 

Trzej pochodzący z Ghany założyciele zespołu: Teddy Osei (saksofon), Soi Amarfio (perkusja) i Mac Tontoh (brat Osei; trąbka) przed przeprowadzką do Londynu byli uznanymi członkami muzycznej sceny w Akrze. Osei i Amarfio grali w The Star Gazers, jednym z najbardziej znanych tamtejszych zespołów, by założyć potem The Comets, którzy w 1958 r. zanotowali na swoim koncie spory afrykański przebój "Pete Pete". Tontoh był również członkiem The Comets; póżniej dołączył do The Uhuru Dance Band, jednego z pierwszych zespołów wzbogacających brzmienie muzyki rodem z Ghany o elementy jazzu. Pozostałymi członkami-założycielami Osibisy byli: Spartacus R (bas), Robert Bailey (ur. na Trynidadzie; instr. klawiszowe) i Wendel Richardson (ur. na wyspie Antigua; gitara).
 

Tuż po powstaniu grupy dołączył do niej Potato, ghański specjalista od gry na instrumentach perkusyjnych. W 1962 r. Osei przeniósł się do Londynu, a rząd Ghany przyznał mu potem stypendium, by mógł podjąć studia muzyczne. W 1964 r. Osei założył grupę Cat's Paw, "przygrywkę" do póżniejszej formacji Osibisa, która prezentowała brzmienie łączące elementy rdzennej muzyki afrykańskiej, rocka i soulu. W 1969 r. pragnąc poszerzyć skład o autentycznych afrykańskich muzyków, przekonał Tontoha i Amarfio, by przyjechali do Londynu, gdzie pod koniec tego samego roku narodziła się Osibisa.
 

Muzycy odnieśli natychmiastowy sukces, a pochodzący z 1970 r. singel "Music For Gong Gong" stał się sporym przebojem (do brytyjskiej Top 10 trafiły potem jeszcze trzy utwory zespołu: "Sunshine Day", "Dance The Body Music" i "Coffee Song"). Debiutancki album formacji z 1971 r. sprzedawał się również doskonale. Przyczynił się do tego niewątpliwie termin jego ukazania się na rynku: muzyka rockowa po ożywieniu, jakie przeżywała w latach 60-tych, znalazła się w przysłowiowym dołku. Na koncerty przychodziła pasywna, nieruchawa publiczność, dla której taniec był w wielu przypadkach czynnością absolutnie niemożliwą (swoją rolę odgrywały tu jakże modne w tym okresie narkotyki). 

Muzyka disco nie doszła jeszcze do głosu, formacja Osibisa wkroczyła więc dumnie w powstałą lukę prezentując swoją niezwykłą muzykę, w której odniesienia do rocka (manifestowane najczęściej w solowych partiach gitary i układach akordów) łączyły się z dynamicznymi rytmami rodem z Afryki.
Publiczność nie mogła pozostać obojętna na taką mieszankę i w efekcie o grupie Osibisa mówili wszyscy, a albumy zespołu znależć można było w pokojach studentów w całej Wielkiej Brytanii. Jednak prawdziwa siła zespołu dochodziła do głosu podczas koncertów, kiedy to prezentująca afrykańskie elementy scenografia (przywoływała od razu na myśl obrazki rodem z afrykańskiej wioski, co zresztą było zamierzeniem muzyków) i mistrzowskie umiejętności rytmiczne stawały się żródłem energii, której próżno by szukać w innych odmianach zachodniej muzyki pop.
 

Najlepszy album w dorobku formacji Woyaya, podobnie jak debiutancki longplay otarł się o brytyjską Top 10 (docierając do 11. miejsca). Utwór tytułowy z tego wydawnictwa nagrał potem Art Garfunkel, obdarzając go bardzo nastrojową aranżacją. Dalsza kariera grupy upływała na próbach podbicia list przebojów w innych krajach, czemu służyły liczne podejmowane pod koniec lat 70-tych trasy. Muzycy zawędrowali m.in. do Japonii, Indii, Australii i oczywiście do Afryki, wszędzie przyciągając na swoje koncerty szerokie rzesze publiczności. W 1977 r. członkowie Osibisy wystąpili w roli gwiazd odbywającej się w Lagos imprezy Festac 77, będącej swoistą panafrykańską olimpiadą muzyki i kultury, a w 1980 r. wzięli udział w specjalnym koncercie upamiętniającym odzyskanie niepodległości przez Zimbabwe.
 

Jednak w tym okresie gwiazda Osibisy mocno już przybladła w Wielkiej Brytanii i Stanach Zjednoczonych. Zaproszenie do tańca płynęło teraz ze strony muzyki disco, która powoli przyćmiewała rytmy afrykańskie. Muzycy nadal co prawda koncertowali i nagrywali piyty, ale grono publiczności stawało się stopniowo coraz mniej liczne. Pojawiły się również problemy natury organizacyjno-biznesowej. Po podpisaniu pierwszego kontraktu z wytwórnią MCA, Osibisa kilkakrotnie zmieniała firmy, wiążąc się na koniec z Bronze Records. Posunięcia te odzwierciedlały rosnące niezadowolenie muzyków z praw panujących w brytyjskim biznesie muzycznym: każda wytwórnia nakłaniała ich bowiem do zmiany stylu na disco, by w ten sposób odzyskać utracone łaski publiczności. Muzycy gotowi byli pójść na pewne ustępstwa, ale - co trzeba im zapisać na plus (niestety w kategoriach finansowych był to gigantyczny minus) - miały one swoje granice. Nie byli przygotowani na całkowite rezygnację ze swoich korzeni, kultury i poczucia dumy. 

W połowie lat 80-tych członkowie zespołu skierowali swą uwagę na rynek muzyczny w rodzinnej Ghanie, gdzie planowali zbudować studio i kompleks sal widowiskowych. Po cofnięciu dotacji państwowych nic z tych planów nie wyszło.
Mogli już tylko pomagać w promocji młodych artystów startujących na tamtejszym rynku. W 1984 r. Tontoh założył w Londynie zespół, który towarzyszył trzem występującym gościnnie muzykom z Ghany- A.B. Crentsilowi, Ericowi Agyemanowi i Thomasowi Frempongowi. Wynikiem tej współpracy był album Highlife Stars wydany nakładem należącej do Osibisy wytwórni Flying Elephant. Obecnie zespół definitywnie zakończył działalność. Pojawia się tylko od czasu do czasu na koncertach wspominkowych.

Single

Tytuł	Wykonawca	Data wydania	UK	US	Wytwórnia [UK]	Komentarz
Sunshine Day / Bum To Bum	Osibisa	01.1976	17[6]	-	Bronze BRO 20	[written by Osei/Tontoh/Amarfio][produced by Gerry Bron][61[9].R&B Chart]
Dance The Body Music/Right Now	Osibisa	06.1976	31[6]	-	Bronze BRO 26	[written by Osei, Tontoh, Amarfio, Gyan][produced by Gerry Bron]

Albumy

Tytu³	Wykonawca	Data wydania	UK	US	Wytwórnia [UK]	Komentarz
Osibisa	Osibisa	05.1971	11[10]	55[19]	MCA MAPS 4740	[produced by Tony Visconti]
Woyaya	Osibisa	02.1972	11[7]	66[17]	MCA MDKS 8005	[produced by Tony Visconti]
Heads	Osibisa	.1972	-	125[8]	MCA MDKS 8007	[produced by Osibisa,John Punter ]
Superfly T.N.T. Soundtrack	Osibisa	07.1973	-	159[7]	Buddah 5136	[produced by Peter Gallen]
Happy Children	Osibisa	.1973	-	202	Warner Bros. BS 2732 [US]	[produced by Peter Gallen ]
Osibirock	Osibisa	09.1974	-	175[4]	Warner Bros. K 56048	[produced by Peter Gallen ]
Welcome Home	Osibisa	04.1976	-	200[2]	Island ILPS 9355	[produced by Gerry Bron ]

Defected Records

Defected Records to brytyjska niezależna wytwórnia płytowa specjalizująca się w nagraniach muzyki house, kompilacjach, wydarzeniach, publikacjach, rezerwacji artystów i zarządzaniu. Defected, jedna z najdłużej działających niezależnych wytwórni tego typu, utorowała drogę muzyce house w Wielkiej Brytanii i przez ponad 20 lat pozostawała szanowaną stałą firmą w branży muzycznej.
 

  Założona w 1999 roku przez byłego AM:PM i pracownika Cooltempo A&R Simona Dunmore'a i początkowo finansowana przez londyński klub nocny i wytwórnię Ministry of Sound, pierwszym wydawnictwem Defected był utwór Soulsearcher „I Can't Get Enough”, który osiągnął 5. miejsce na brytyjskiej liście przebojów singli . Po tym wczesnym sukcesie powstał utwór „Another Chance” Rogera Sancheza, który w 2001 roku zajął pierwsze miejsce na brytyjskiej liście przebojów singli. Kultowe utwory klubowe, takie jak „To Be in Love” zespołu Masters at Work i „Get Get Down” Paula Johnsona spadły w pierwszym roku Defected, a następnie w „I Feel for You” Boba Sinclara i „Finally” zespołu Kings of Tomorrow z Julie McKnight.

  We wrześniu 2022 r. Simon Dunmore sprzedał Defective inwestorowi Stephenowi Devonshire wraz z dyrektorem generalnym firmy Wezem Saundersem.  Pod koniec 2016 roku Defected wydało 500. wydawnictwo, katalog zawierający single takich artystów jak Bob Sinclar, Kings of Tomorrow, Masters at Work, Inner City, Dennis Ferrer, Lenny Fontana, Roy Davis Jr., DJ Gregory, Mr G, Marc Kinchen (MK), a ostatnio Franky Rizardo, Purple Disco Machine, Amine Edge & Dance, Peggy Gou i wielu innych.

  Świętując 20-lecie wytwórni i „wszystko, co można kochać w muzyce house”, Defected rozpoczęło rok 2019 serią specjalnych wydarzeń i ogłoszeń. W piątek 4 stycznia 2019 r. BBC Radio 1 wyemitowało pierwszy w tym roku Essential Mix, specjalny miks Influences Essential Mix autorstwa Simona Dunmore’a, który, według własnych słów Dunmore’a, zapewnił „wgląd w muzykę, którą kocham i która w dalszym ciągu wpływa na wszystko, do czego dążymy osiągnąć w Defected Records, świętując 20-lecie istnienia firmy!”.

  W 1999 roku Powerhouse Lenny Fontana z utworem „What You Need” Duane’a Hardena zadebiutował na liście 15 najlepszych przebojów Top of the Pops i stał się europejskim hitem radiowym w wielu krajach na całym świecie. Oprócz albumu nr 1 Rogera Sancheza z 2001 roku, Defected wydało wiele płyt, które wywarły znaczący wpływ na scenę house. „Finally” zespołu Kings of Tomorrow został uznany przez portal elektronicznej muzyki tanecznej Resident Advisor za 31. najlepszy utwór lat 2000–2010 i do dziś regularnie pojawia się na setach DJ-skich. „At Night” szwajcarskiego duetu Shakedown osiągnął nr 16. miejsce na brytyjskiej liście przebojów singli w 2002 r. i nr 1 na brytyjskiej liście przebojów tanecznych. 

 Kompilacja Defected in the House została wydana w 2003 roku wraz z Jay-J i Miguelem Migsem i od tego czasu obejmuje takich artystów jak Loco Dice, Gilles Peterson, the Shapeshifters, Louie Vega i Tensnake, a także coroczne kompilacje poświęcone Ibizie i Miami, Chorwacji i inne godne uwagi miejsca klubowe. Utwór Boba Sinclara „Love Generation” z 2005 roku osiągnął 12. miejsce w Wielkiej Brytanii i stał się hitem w całej Europie i Australii, osiągając jedno z najdłuższych występów wszechczasów na niemieckich listach przebojów singli i sprzedając się w ponad milionie egzemplarzy na całym świecie . Sukces odniósł także irlandzki duet Fish Go Deep ze swoim hitem „Cure and the Cause”, który przez prawie rok utrzymywał się na liście 100 najlepszych przebojów Beatport. 

 Podczas 10. roku istnienia Defected wytwórnia odniosła sukces dzięki undergroundowym hitom, takim jak „Hey Hey” Dennisa Ferrera. Ponadto wydali wiele undergroundowych hitów zarówno od wpływowych artystów, jak i wschodzących DJ-ów i producentów, w tym „Future” z Intruder feat. „Amame” Jaia, „Need in Me” Flashmob, „Party Non Stop” Pirupy, „Hallelujah Also” Candi Staton, „Around” Noir & Haze, „It's You” FCL, Kings of Tomorrow feat. April, „Fall for You”, „Follow the Step” Rachel Row i „Look Right Through” Storm Queen, z których wiele zdobyło nagrody lub stało się jednymi z największych klubowych płyt roku.

  W 2017 roku Defected wypuścili utwór „Cola” CamelPhat & Elderbrook, który odniósł światowy sukces i był nominowany do nagród Grammy 2018 w kategorii Najlepsze nagranie taneczne  i nagród Ivor Novello  oraz pokrył się platyną w Wielkiej Brytanii i na wielu terytoriach międzynarodowych, bezprecedensowy sukces niezależnej wytwórni muzyki house w Wielkiej Brytanii. W 2019 roku Defected obchodziło swoje 20-lecie. W ciągu roku Defected wydało utwór „Joys” Roberto Surace’a, który stał się pierwszym numerem 1 włoskiego producenta na liście przebojów Billboard’s Dance Club Songs i na listach przebojów tanecznych Shazam Ibiza w ramach wspólnego przedsięwzięcia (odpowiednio w wydaniach z 12 października i 30 września 2019 r.). We wrześniu 2019 roku wytwórnia wydała „Pump It Up!” Endora, producenta z Brighton  Dana Hardinghama debiutancki utwór Dinghama z Defected. Utwór ten osiągnął pierwsze miejsce na liście przebojów Dance Club Songs magazynu Billboard, a także osiągnął 8. miejsce na brytyjskiej liście przebojów singli po 18 tygodniach spędzonych na liście 75 najlepszych utworów według oficjalnej listy przebojów. Obecnie Defected jest przez wielu uważana za najbardziej znaną wytwórnię muzyki house w Wielkiej Brytanii.

  W 2020 roku Defected wydało nowy singiel Inner City zatytułowany „No More Looking Back”, na którym wystąpił aktor Idris Elba, natomiast w czerwcu 2021 roku wytwórnia wydała remiks Davida Penna do utworu „Hernando” Lyuidmili Chicksulanaya i Yan4ick, który stał się hitem na wielu listach przebojów w Rosji. 20 kwietnia 2023 roku ogłoszono, że wytwórnia będzie gospodarzem rezydencji w Savaya Club na Bali od 7 do 28 lipca.

  Gdy Defected Records zbliżała się do 15-lecia istnienia, przeszła rebranding pod przewodnictwem projektanta, DJ-a i producenta Trevora Jacksona, współpracując z założycielem Defected Simonem Dunmore'em, a także innymi członkami zespołu Defected. 

                        Single na listach przebojów 

I Feel for You	Bob Sinclar	08.2000	9.UK
Darlin'	Bob Sinclar	04.2001	46.UK
The Beat Goes On	Bob Sinclar	01.2003	33.UK
Kiss My Eyes	Bob Sinclar	08.2003	67.UK
Love Generation	Bob Sinclar featuring Gary Pine	10.2005	12.UK
World, Hold On (Children of the Sky)	Bob Sinclar featuring Steve Edwards	07.2006	9.UK
I Feel for You	Bob Sinclar	08.2000	9.UK
Rock This Party (Everybody Dance Now)	Bob Sinclar with Cutee B featuring Dollarman, Big Ali and Makedah	10.2006	3.UK
Sound of Freedom	Bob Sinclar with Cutee B featuring Gary Pine and Dollarman	06.2007	14.UK
What I Want	Bob Sinclar with Fireball	08.2008	52.UK
What a Wonderful World	Bob Sinclar with Axwell featuring Ron Carroll	10.2008	48.UK
In And Out Of My Life	ATFC pres. Onephatdiva	10.1999	11.UK
Bad habit	ATFC pres. OnePhatDeeva feat. Lisa Millett	09.2000	17.UK
Sleep talk	ATFC feat Lisa Millett	02.2002	33.UK
My Feeling	Junior Jack	12.2000	31.UK
E Samba	Junior Jack	09.2003	34.UK
Da Hype	Junior Jack feat. Robert Smith	02.2004	25.UK
Stupidisco	Junior Jack	07.2004	26.UK
Dare Me (Stupidisco)	Junior Jack feat. Shena	02.2007	20.UK
Rocking Music	Martin Solveig	04.2004	35.UK
I'm a Good Man	Martin Solveig	06.2004	57.UK
Everybody	Martin Solveig	08.2005	22.UK
Jealousy	Martin Solveig	02.2006	62.UK
Another Chance	Roger Sanchez	07.2001	1.UK
You Can't Change Me	Roger Sanchez feat. Armand van Helden & N'dea Davenport	12.2001	25.UK
Can't Get Enough	Soulsearcher	02.1999	8.UK
Do It To Me Again	Soulsearcher	04.2000	32.UK
Speed Up	Funkerman	04.2008	55.UK
Darlin	Bob Sinclar feat James "D-Train" Williams	04.2001	46.UK
Believe	Ministers De-La-Funk Featuring Jocelyn Brown 	03.2000	42.UK
That's How Good Your Love Is	Il Padrinos Feat. Jocelyn Brown	09.2002	54.UK
Most Precious Love	Blaze Featuring Barbara Tucker	05.2005	17.UK
Monster	Liquid People vs. Simple Minds	07.2002	67.UK
What You Need	Powerhouse feat. Duane Harden	05.1999	13.UK
To be in love	Masters At Work present India	07.1999	23.UK
Freak Like Me	Lee Walker & DJ Deeon featuring Katy B & MNEK	07.2016	80.UK

Meduza

Meduza  to włoska grupa zajmująca się produkcją muzyki elektronicznej, składająca się z trzech członków: Luca de Gregorio, Mattia Vitale i Simone Giani. Najbardziej znani są ze swoich przełomowych piosenek z 2019 roku „Piece of Your Heart”, które powstały we współpracy z brytyjskim trio producenckim Goodboys oraz „Lose Control”, które powstały także we współpracy z Goodboys i brytyjską piosenkarką Becky Hill. 

 

„Piece of Your Heart” po wydaniu osiągnął drugie miejsce na brytyjskiej liście przebojów singli i był nominowany do nagrody Grammy za najlepsze nagranie taneczne. 11 listopada 2020 roku Meduza wystąpiła na żywo w Cava dei Balestrieri w San Marino. Występ był transmitowany na Twitchu w połączeniu z Live Nation i grą wideo Fuser.

 

Simone ukończył  Konserwatorium G.Verdiego w Mediolanie w klasie muzyki organowej i elektronicznej. Przed utworzeniem projektu Meduza brał udział w produkcji muzycznej włoskich artystów, m.in. J-Axa, Tormento, Fedeza, Tiromancino i Rafa. Był DJ-em rezydentem w kilku nocnych klubach w Monte Carlo i Mediolanie oraz przez lata praktykował zawód nauczyciela muzyki i organisty w kościołach. W 2009 roku Simone po raz pierwszy spotkała Luce, który po ukończeniu studiów pracował już na pełny etat jako producent w studiu nagraniowym w Mediolanie. Obaj zaczynają dzielić się swoimi pierwszymi muzycznymi pomysłami i doświadczeniami, pozostając jednocześnie na dwóch różnych ścieżkach artystycznych. Jednocześnie Mattia w przerwach od swojej głównej pracy w bibliotece pracuje jako DJ-rezydent na terenie Como i okolic. 

 

 W 2014 roku Mattia i Simone spotkali się i nawiązali pierwszą współpracę, wydając muzykę w angielskich i szwedzkich wytwórniach, takich jak Axtone, Size i Sosumi: w krótkim czasie do duetu dołączył także Luca. Ten pierwszy projekt muzyczny, jeszcze nie działający pod nazwą Meduza, otworzył przed całą trójką wiele drzwi, zaowocował kilkoma międzynarodowymi kontaktami nagraniowymi: w 2018 roku trio rozpoczęło współpracę w Londynie w studiach Universal Music.  

 

Obecny projekt Meduza oficjalnie narodził się w 2019 roku: nazwa Meduza została wybrana przez trio jako gra słów na inicjałach ich imion M-D-S. W 2019 roku Meduza wydała swój pierwszy singiel Piece of Your Heart, we współpracy z angielskim duetem producentów Goodboys: singiel osiągnął drugie miejsce na prestiżowej UK Singles Chart, a 20 listopada 2019 roku został nominowany do nagrody Grammy w kategorii „Best Recording” kategoria taniec”. Od tego momentu grupa rozpoczęła nieprzerwaną światową trasę koncertową, która obejmowała występy od stadionu Wembley po Brooklyn Mirage w Nowym Jorku, mijając najważniejsze światowe festiwale takie jak Tomorrowland czy EDC w Las Vegas. 

 

 Również w 2019 roku we współpracy z Becky Hill i Goodboys ukazał się drugi singiel Lose Control, który powtarza cele osiągnięte przez pierwszy singiel. 30 października 2020 ukazał się singiel Paradise, wyprodukowany wspólnie z Dermotem Kennedym, z którym 22 marca 2021 roku wystąpili z pustyni Joshua Three w amerykańskim programie telewizyjnym The Ellen Degeneres Show: będą pierwszymi włoskimi artystami w historii do wzięcia udziału w znanym przedstawieniu. 29 października 2021 roku grupa wydaje czwarty singiel z głosem irlandzkiego piosenkarza Hoziera, Tell It to My Heart: piosenka zostanie uwzględniona w grze F1 2022 i zaprezentowana na festiwalu w Sanremo 2022 z Meduzą jako gośćmi międzynarodowymi. Na zakończenie Festiwalu zespół remiksuje utwór Brividi w wykonaniu zwycięzców Mahmood & Blanco.  

 

W 2021 roku Meduza ogłasza comiesięczną rezydenturę w Wynn Las Vegas, po której wkrótce nastąpi ogłoszenie rezydencji w Space w Miami i Hi na Ibizie wraz z francuskim DJ-em Davidem Guettą. Również w 2021 roku skontaktowali się z nimi Ed Sheeran, John Legend i Florence and the Machine w celu zremiksowania niektórych ich hitów. W marcu 2023 roku otworzyli swoją wytwórnię Aeterna: pierwsze wydawnictwo wytwórni Genesi - Everything you Have Done osiągnęło pierwsze miejsce na liście ogólnej referencyjnego portalu muzyki elektronicznej Beatport. W maju 2023 roku amerykański artysta The Weeknd umieścił swój hit Piece of Your Heart w serialu Netflix The Idol, a producent Calvin Harris powierzył mu remiks utworu Desire z udziałem Sama Smitha. 

 

 8 grudnia 2023 roku UEFA ogłosiła, że ​​Meduza wraz z One Republic i Kim Petras będą oficjalnymi wykonawcami hymnu Mistrzostw Europy 2024. 22 kwietnia 2022 roku Meduza objął stanowisko profesora na Uniwersytecie Harvarda i poprowadzili lekcję muzyki elektronicznej jako członkowie National Academy of Recording. Obaj entuzjaści F1 we ​​wrześniu 2022 roku zostali zaproszeni przez Scuderia Ferrari do testów specjalnego trzymiejscowego bolidu F1 prowadzonego przez kierowcę Charlesa Leclerca na torze Fiorano w Maranello.

 

Single
Tytuł	Wykonawca	Data wydania	UK	US	Wytwórnia [UK]	Komentarz
Piece of Your Heart	Meduza and Goodboys	03.2019	2[39]	-	Polydor DEUM 71807719	[3x-platinum-UK][platinum-US][written by Luca de Gregorio,Mattia Vitale,Simone Giani,Conor Blake,Nathan Cross,Joshua Grimmett][produced by Meduza]
Lose Control	Meduza, Becky Hill and Goodboys	10.2019	11[29]	-	Polydor DEUM 71905214	[platinum-UK][platinum-US][written by Luca de Gregorio,Mattia Vitale,Simone Giani,Rebecca Claire Hill,Joshua Grimmett][produced by Meduza]
Paradise	Meduza featuring Dermot Kennedy	11.2020	5[30]	-	Island/The Cross Records GBUM 72005075	[platinum-UK][platinum-US][written by Luca De Gregorio, Mattia Vitale, Simone Giani, Joshua Grimmett ,Connor Manning, Dan Caplen ,Wayne Hector, Gerard "Gez" O'Connell, Dermot Kennedy][produced by Meduza]
Tell It to My Heart	Meduza featuring Hozier	11.2021	46[11]	-	Island/The Cross Records GBUM 72107847	[silver-UK][written by Luca De Gregorio, Mattia Vitale, Simone Giani, Andrew Hozier-Byrne, Neil Ormandy, Sam Gray][produced by Meduza]
Bad Memories	Meduza and James Carter featuring Elley Duhé and Fast Boy	08.2022	80[14]	-	Island/The Cross Records GBUM 72203666	[silver-UK][written by Chris Mears, Felix Hain, James Robert Carter ,Luca De Gregorio, Lucas Hain, Mattia Vitale, Simone Giani ,Darren Patrick, Flynn Elley ,Frances Duhe][produced by James Carter ,Mearsy,Meduza]

Mike Oldfield

Ur. 15.05.1953 r. w Reading w hrabstwie Berkshire, Anglia. Ten niezwykle utalentowany multi-instrumentalista przejdzie do historii dzięki pełnej symfonicznego rozmachu kompozycji, którą napisał jeszcze przed swoimi dwudziestymi urodzinami. Album Tubular Bells ("Dzwony rurowe") sprzedano na całym świecie w liczbie 12 milionów egzemplarzy; wszedł też na listy bestsellerów w Wielkiej Brytanii i Stanach Zjednoczonych, utrzymując się tam przez pięć (!) lat.

 

Po krótkiej przygodzie z zespołem Barefeet, właściwą karierę rozpoczął akompaniując na gitarze akustycznej starszej siostrze Sally, która śpiewała piosenki utrzymane w stylu folk. Często występowała w pubach i klubach w okolicach Reading u boku Marianne Faithfull. Rodzeństwo nazwało się Sallyangie i nagrało wspólnie album Sallyangie: Children Of The Sun, po czym Mike dołączył do formacji Kevin Ayers And The Whole World, w której przez krótki czas grał na basie i gitarze. Wziął też udział w zarejestrowaniu dwóch albumów: Shooting At The Moon i Whatevershe-bringswesing-No Eggsplantation (oba z 1971 r.).
 

Równocześnie Oldfield pracował nad własnymi kompozycjami i zarejestrował taśmę demo z utworem, który miał póżniej otrzymać kształt Tubular Bells. Kilka wytwórni płytowych odrzuciło kompozycję muzyka, ale przedsiębiorczy Richard Branson, szef sieci sklepów firmy Virgin, dostrzegł drzemiący w niej potencjał. Poprosił Oldfielda, by jeszcze raz zarejestrował swoje dzieło w nowoczesnych Manor Studios; złożyło się ono na jedną z pierwszych płyt wydanych przez Virgin Records. Ta trwająca 49 minut suita była zbiorem melodii czerpiących inspirację z folka, rocka i muzyki klasycznej, granych przez samego Oldfielda na kilkunastu różnych instrumentach. Gościnie "mistrzem ceremonii" zapowiadającym " wejścia" poszczególnych instrumentów był sam Viv Stanshall. Fragmenty "Dzwonów" wykorzystano w nakręconym w 1973 r. głośnym filmie "Egzorcysta" (reż. William Friedkin), a w 1974 r. główny temat wydano także na singlu.
 

Na albumie Hergest Ridge Oldfield pokusił się o odtworzenie wiejskiego uroku i nastroju hrabstwa Berkshire, co w dużej mierze zakończyło się powodzeniem. Jednak dorównanie sile wyrazu "Dzwonów" było absolutnie niemożliwe; wielu krytyków zresztą określało longplay mianem "syna" Tubular Bells, podkreślając w ten sposób jego podobieństwo do magnum opus Oldfielda. Płyta trafiła co prawda na szczyt brytyjskiej listy przebojów, ale podobnie jak wszystkie następne propozycje muzyka nie zdołała wejść do zestawień amerykańskich. Razem z aranżerem Davem Bedfordem, byłym współpracownikiem Kevina Ayersa, Oldfield zorkiestrował "Dzwony" i wersja zarejestrowana przez Orkiestrę Filharmoników Królewskich ukazała się na rynku w 1975 r. Na albumie Ommadawn zabrzmiały w pełnej krasie dudy, na których grał Paddy Moloney z zespołu The Chieftains; zaprezentowano też grupę afrykańskich perkusistów z formacji Yabula. Płyta sprzedawała się dobrze, ale krytycy uznali, że introspektywna muzyka Oldfielda z albumu na album staje się coraz bardziej sformalizowana. Wytwórnia Virgin dostrzegła bez trudu wspólne cechy wszystkich trzech płyt i w 1976 r. wydała je razem jako zestaw Boxed (uzupełniony o czwarty longplay Collaboration z różnymi ubocznymi przedsięwzięciami artysty).
 

Dwa lata z rzędu (w 1975 i 1976 r.) muzyk zanotował na swoim koncie dwa duże przeboje świąteczne, rejestrując tradycyjną kompozycję "In Dulci Jubilo" i "Portsmouth" grany na dudach. Publiczność brytyjska dobrze znała tę drugą propozycję, gdyż wykorzystano ją wcześniej w popularnym telewizyjnym programie dla dzieci "Blue Peter". W latach 1977-1978 nieśmiały i zamknięty w sobie Oldfield poddał się specjalnej terapii wykorzystującej metodę Exegesis. Jej efektem była zupełna zmiana osobowości, która pozwoliła muzykowi ze swadą odpierać zarzuty stawiane mu w prasie muzycznej. Do tej pory widziano w nim "mięczaka" w tradycji hippisowskiej, a szczególnie ostre ataki padały ze strony rosnącego w siłę ruchu punk. Nagrany w 1978 r. album Incantations w dużym stopniu wykorzystywał wpływy muzyki disco, a kolejny Exposed został zarejestrowany w czasie wielu różnych koncertów, kiedy to Oldfield grał nawet z 50 innymi muzykami. Płyty Platinum, QE2 i Five Miles Out odsunęły nieco artystę od głównego nurtu muzyki, gdyż pracowicie szlifował swe umiejętności w pisaniu piosenek, usilnie pragnąc uniknąć powtarzania się. W 1983 r. duet Hall And Oates zarejestrował kompozycję "Family Man". która w wykonaniu Oldfielda nie odniosła sukcesu; nowa wersja uplasowała się w Top 20 brytyjskiej listy przebojów.
 

Sam Oldfield rozpoczął współpracę m.in. z obdarzoną czystym sopranem Maggie Reilly, która zaśpiewała w pochodzącym z albumu Crises bardzo popularnym przeboju "Moonlight Shadow". Po ukazaniu się na rynku kolejnego longplaya Discovery muzyk napisał ścieżkę dżwiękową do głośnego filmu "Killing Fields" ("Pola śmierci" z 1984 r., reż. Roland Joffe). Podczas pracy nad następnym albumem Island, dołączyli do niego Bonnie Tyler, Kevin Ayers i Roger Chapman (eks-wokalista Family).
 

Mimo że jego twórczość była teraz o wiele bliższa głównemu nurtowi muzyki pop, Oldfield przestał należeć do twórców "modnych", a jego kompozycje prasa muzyczna uznawała za anachroniczne. Opinii tej nie zdołał zmienić album Earth Moving, na którym gościnnie wystąpili Maggie Reilly, Anita Hegerland i Chris Thompson. Wygląda na to, że "Dzwony rurowe" mają zbyt donośny głos i zagłuszają wszystkie póżniejsze dokonania artysty. Sukces komercyjny pozostaje więc nadal ulotny, ale Mike Oldfield nadal wydaje nowe płyty ciepło przyjmowane przez liczne grono wiernych fanów, którym nie przeszkadza brak szerokiej popularności idola i rzadkie koncerty. W 1992 r. Mike nawiązał współpracę z Trevorem Hornem i wspólnie przygotowali Tubular Bells II, by uczcić 20. rocznicę powstania pierwszego albumu. Płytę promował uroczysty koncert transmitowany za pośrednictwem satelity do wielu krajów świata (w tym do Polski). W 1994 r. Oldfield zaproponował swoje kolejne dzieło The Songs Of Distant Earth, które rok póżniej pojawiło się także w wersji audiowizualnej na CD Rom.  

W 1993 roku wydana została składanka Elements: The Best of Mike Oldfield, podsumowującą lata w Virgin. Wydawnictwo dostępne było w wersji jednopłytowej oraz w czteropłytowej wersji kolekcjonerskiej. Kompilacja zawierała utwór też „Sentinel”, do którego prawa posiadała wytwórnia Warner.

W 1994 roku Oldfield zafascynował się wirtualną rzeczywistością, czego wynikiem był album The Songs of Distant Earth. Dzieło utrzymane w stylu chillout oparte zostało na fabule książki Arthura C. Clarke’a pod tym samym tytułem. Oldfield chciał stworzyć wirtualny świat, którego tłem byłaby jego muzyka, jednak ówczesne możliwości techniki komputerowej zmusiły go do odłożenia projektu na później.

W 1996 roku wydano płytę Voyager, album z muzyką typowo celtycką. Część utworów to aranżacje tradycyjnych utworów ludowych, część natomiast to utwory autorskie lub aranżacje utworów współczesnych artystów muzyki celtyckiej. Po nagraniu Voyagera, Oldfield wyprowadził się na Ibizę. Efektem czasu spędzonego na wyspie pełnej dyskotek był album Tubular Bells III. Trzecia część serii nie była typową kontynuacją ani aranżacją oryginału. Był to świeży materiał, muzycznie nawiązujący do współczesnej muzyki tanecznej.

Chcąc wrócić do swoich progresywnych korzeni, multiinstrumentalista postanowił nagrać album, którego motywem przewodnim byłby jego ulubiony instrument - gitara. Wydany w 1999 roku album Guitars zawiera materiał nagrany tylko przy pomocy gitar (akustycznych, jak i elektrycznych) oraz sampli gitarowych.

Zaraz po nagraniu Guitars, artysta zaczął pracę nad koncepcyjnym albumem, mającym uświetnić nadchodzące nowe tysiąclecie. The Millennium Bell jest albumem, który w założeniu przedstawia historię ostatnich 2000 lat w formie muzycznej. Album wydaje się być niedopracowany, niektórzy fani zarzucali artyście niską jakość oraz plagiat utworów innych twórców, szczególnie Vangelisa. Muzyk uświetnił przywitanie 2000 roku w Berlinie, dając darmowy koncert, którego główną częścią było zagranie całości materiału z The Millennium Bell. Materiał filmowy z tego wydarzenia wydany został na DVD pod tytułem The Art in Heaven Concert.

Po wydaniu The Millennium Bell fani musieli czekać trzy lata na następną płytę. W tym czasie w 2001 roku, nakładem Virgin Records, wydana została składanka The Best of Tubular Bells - płyta zawiera fragmenty wszystkich części Tubular Bells oraz The Millennium Bell. Oldfield wrócił do pomysłu wirtualnej rzeczywistości ilustrowanej muzyką. Początkowo projekt nazwany został MusicVR; miała to być pacyfistyczna gra komputerowa. Ostatecznie pierwsza gra wydana została pod tytułem Tres Lunas, a razem z nią album muzyczny pod tym samym tytułem. Tłem dla wirtualnego świata (bardzo podobnego do teledysków wykonanych przez muzyka w drugiej połowie lat 80-tych) oraz zawartością albumu była muzyka chillout. Jednakże część materiału wykorzystana w grze nie została umieszczona na płycie - w związku z tym fani wyodrębnili z aplikacji gry muzykę i wydali nieumieszczone na oficjalnym wydawnictwie utwory. Bootleg z nieopublikowaną na albumie muzyką pojawił się w sieci jeszcze w tym samym roku pod tytułem Tres Lunas II.

Pomimo wydania w 1992 roku Tubular Bells II, Oldfield wciąż czuł, że jego debiutancki album, nagrany w pośpiechu, nie jest taki jaki sobie wyobrażał. Dlatego w sierpniu 2002 roku muzyk zaczął ponownie aranżować muzykę ze swojego debiutu. W maju następnego roku wydana została Tubular Bells 2003, odświeżona wersja debiutanckiego albumu, muzycznie nie różniąca się wiele od oryginału. Największą różnicę stanowi „Caveman” na oryginale nazywany „Piltdown Man” (element „Part Two”), który zaśpiewany został na dwa głosy. Mistrzem ceremonii pierwszej części został John Cleese, brytyjski komik (współtwórca Latającego cyrku Monty Pythona). Okładka albumu jest zmienioną, stworzoną komputerowo wersją oryginalnej okładki namalowanej przez Trevora Keya.

W 2005 roku wydana została płyta Light + Shade, kontynuacja Tres Lunas; album zawiera również oficjalnie wydaną muzykę z Tres Lunas II. Dwie płyty CD podzielono na część „jasną” (light) i „ciemną” (shade), które odróżniają się stylistyką.

W 2007 roku Oldfield doszedł do wniosku, że jeszcze nigdy nie skomponował od początku do końca klasycznej suity. Podjął decyzję by stworzyć autorski album z muzyką poważną. W 2008 roku nakładem Mercury Records wydana została płyta Music of the Spheres, typowe dzieło muzyki poważnej, lekko nawiązujące do debiutanckiej płyty. Album zyskał przychylność słuchaczy, osiągając pierwsze miejsce w brytyjskim zestawianiu płyt z muzyką poważną oraz miejsca w pierwszej dwudziestce większości krajów europejskich.

Przez długi czas nie były znane dalsze plany Oldfielda. Wytwórnia Mercury starała się jak najlepiej wykorzystać kontrakt z muzykiem, wydając reedycje starszych albumów w najrozmaitszych formatach (jak choćby płyty winylowe). W 2014 roku ukazał się nowy album Man on the Rocks. W 2017 roku wydano kolejny album Oldfielda zatytułowany Return to Ommadawn. Następnym albumem, który wydał jest Tubular Bells Anniversary na 50-lecie Dzwonów Rurowych.

Oldfield jest bratem multiinstrumentalistki Sally Oldfield i kompozytora Terriego Oldfielda. Ojciec siedmiorga dzieci: Molly, Dougala (zm. 2015) i Luke’a z Sally Cooper; Greta i Noah z Anitą Hegerland; Jake’a oraz Eugene z Fanny Vandekerckhove.

Single
Tytuł	Wykonawca	Data wydania	UK	US	Wytwórnia [UK]	Komentarz
Tabullar bells	Mike Oldfield	02.1974	-	7[16]	Virgin 55 100 [US]
Theme from Tabullar bells/Froggy went a-courtin'	Mike Oldfield	06.1974	31[6]	-	Virgin VS 101	[written by Mike Oldfield][produced by Tom Newman, Mike Oldfield]
In dulci jubilo/On horseback	Mike Oldfield	11.1975	4[10]	-	Virgin VS 131	[written by trad.][produced by Mike Oldfield]
Portsmouth /Speak [Tho' you only say farewell]	Mike Oldfield	11.1976	3[12]	-	Virgin VS 163	[written by Unknown][produced by Mike Oldfield]
Take 4 EP.	Mike Oldfield	12.1978	72[3]	-	Virgin VS 238	[produced by Mike Oldfield]
Guilty /Incantations	Mike Oldfield	04.1979	22[8]	-	Virgin VS 245	[written by Mike Oldfield][produced by Mike Oldfield]
Blue Peter/Woodhenge	Mike Oldfield	11.1979	19[9]	-	Virgin VS 317	[written by Herbert Ashworth-Hope][produced by Mike Oldfield]
Five miles out/Live punkadiddle	Mike Oldfield	03.1982	43[5]	-	Virgin VS 464	[written by Mike Oldfield][produced by Mike Oldfield,Tom Newman]
Family man/Mount Teidi	Mike Oldfield	06.1982	45[6]	-	Virgin VS 489	[written by Mike Oldfield,Tim Cross,Rick Fenn,Mike Frye,Morris Pert,Maggie Reilly][produced by Mike Oldfield,Tom Newman,Simon Heyworth]
Moonlight shadow/Rite of man	Mike Oldfield feat Maggie Reilly	05.1983	4[17]	-	Virgin VS 586	[silver -UK][written by Mike Oldfield][produced by Mike Oldfield, Simon Phillips]
Shadow on the wall/Taurus III	Mike Oldfield	09.1983	95[2]	-	Virgin VS 625	[written by Mike Oldfield][produced by Mike Oldfield, Simon Phillips]
Crime of passion/Jungle gardenia	Mike Oldfield	01.1984	61[3]	-	Virgin VS 648	[written by Mike Oldfield][produced by Mike Oldfield]
To France/In the pool	Mike Oldfield	06.1984	48[7]	-	Virgin VS 686	[written by Mike Oldfield][produced by Mike Oldfield, Simon Phillips]
Tricks of the light/Apeman	Mike Oldfield	09.1984	91[1]	-	Virgin VS 707	[written by Mike Oldfield][produced by Mike Oldfield, Simon Phillips]
Etude /Evacuation	Mike Oldfield	11.1984	111	-	Virgin VS 731	[written by Francisco Tárrega][produced by Mike Oldfield]
Pictures in the dark/Legend	Mike Oldfield	11.1985	50[6]	-	Virgin VS 836	[written by Mike Oldfield][produced by Mike Oldfield]
Shine /The path	Mike Oldfield	04.1986	100[2]	-	Virgin VS 863	[written by Mike Oldfield,Jon Anderson][produced by Mike Oldfield]
In high places/Poison arrows	Mike Oldfield	05.1987	161	-	Virgin VS 955	[written by Mike Oldfield,Jon Anderson][produced by Mike Oldfield,Simon Phillips]
Islands /The wind chimes [Part 1]	Mike Oldfield	09.1987	-	-	Virgin VS 990	[written by Mike Oldfield][produced by Mike Oldfield,Tom Newman, Alan Shacklock]
The time has come/The wind chimes [final extract]	Mike Oldfield	11.1987	190	-	Virgin VS 1013	[written by Mike Oldfield][produced by Mike Oldfield,Michael Cretu, Simon Phillips]
Flying start/The wind chimes [Part 2]	Mike Oldfield	02.1988	132	-	Virgin VS 1047	[written by Mike Oldfield][produced by Mike Oldfield]
Earthmoving /Bridge to paradise	Mike Oldfield	07.1989	93[2]	-	Virgin VS 1189	[written by Mike Oldfield][produced by Mike Oldfield,Daniel Lazerus]
Sentinel /Early stages	Mike Oldfield	09.1992	10[6]	-	WEA YZ 698	[written by Mike Oldfield][produced by Trevor Horn,Mike Oldfield,Tom Newman]
Tattoo /Silent night/Sentinel [live]	Mike Oldfield	12.1992	33[5]	-	WEA YZ 708	[written by Mike Oldfield][produced by Trevor Horn,Mike Oldfield]
The bell/Sentinel	Mike Oldfield	04.1993	50[2]	-	WEA YZ 737	[written by Mike Oldfield][produced by Trevor Horn,Mike Oldfield]
Moonlight shadow	Mike Oldfield	10.1993	52[2]	-	Virgin VSC 1477
Hibernaculum /Moonshine	Mike Oldfield	12.1994	47[9]	-	WEA YZ 871	[written by Mike Oldfield][produced by Mike Oldfield]
Let there be light	Mike Oldfield	08.1995	51[4]	-	WEA YZ 880	[written by Mike Oldfield][produced by Mike Oldfield]
Women of Ireland	Mike Oldfield	03.1997	70[3]	-	WEA 093C	[written by Seán Ó Riada/Traditional][produced by Mike Oldfield]
Man in the rain/The inner child	Mike Oldfield	10.1998	98[1]	-	WEA 194C	[written by Mike Oldfield][produced by Mike Oldfield]
Far above the clouds	Mike Oldfield	04.1999	53[4]	-	WEA 206T	[written by Mike Oldfield][produced by Mike Oldfield]

Albumy
Tytuł	Wykonawca	Data wydania	UK	US	Wytwórnia [UK]	Komentarz
Tabullar bells	Mike Oldfield	07.1973	1[1][350]	3[45]	Virgin V 2001	[gold-US][9x-platinum-UK][produced by Tom Newman,Simon Heyworth,Mike Oldfield]
Hergest ridge	Mike Oldfield	09.1974	1[3][17]	87[10]	Virgin V 2013	[gold-UK][produced by Tom Newman,Mike Oldfield]
The Orchestral Tabullar Bells	Mike Oldfield	02.1975	17[7]	-	Virgin V 2026	[silver-UK][produced by David Bedford, Mike Oldfield]
Ommadawn	Mike Oldfield	11.1975	4[23]	146[7]	Virgin V 2043	[gold-UK][produced by Mike Oldfield]
Boxed	Mike Oldfield	11.1976	22[13]	-	Virgin V BOX 1	[produced by Mike Oldfield,Peter Jenner,David Bedford,Tom Newman]
Incantations	Mike Oldfield	12.1978	14[17]	-	Virgin VDT 101	[platinum-UK][produced by Mike Oldfield]
Exposed	Mike Oldfield	08.1979	16[9]	-	Virgin VDT 2511	[silver-UK][produced by Philp R. Newell & Mike Oldfield]
Platinum	Mike Oldfield	12.1979	24[9]	-	Virgin V 2141	[gold-UK][produced by Tom Newman]
QE 2	Mike Oldfield	11.1980	27[12]	174[3]	Virgin V 2181	[gold-UK][produced by David Hentschel, Mike Oldfield]
Five miles out	Mike Oldfield	03.1982	7[27]	164[5]	Virgin V 2222	[gold-UK][produced by Mike Oldfield]
Crises	Mike Oldfield	06.1983	6[29]	-	Virgin V 2262	[gold-UK][produced by Mike Oldfield,Simon Phillips]
Discovery	Mike Oldfield	07.1984	15[16]	-	Virgin V 2308	[gold-UK][produced by Mike Oldfield,Simon Phillips]
The killing fields	Mike Oldfield	12.1984	97[1]	-	Virgin V 2328	[silver-UK][produced by Mike Oldfield]
The complete Mike Oldfield	Mike Oldfield	11.1985	36[17]	-	Virgin MOC 1	[gold-UK][produced by Mike Oldfield,David Hentschel,Simon Phillips,Simon Heyworth,Tom Newman]
Islands	Mike Oldfield	10.1987	29[5]	138[8]	Virgin V 2466	[gold-UK][produced by Michael Cretu,Geoffrey Downes,Tom Newman,Mike Oldfield,Simon Phillips,Alan Shacklock]
Earth moving	Mike Oldfield	07.1989	30[5]	-	Virgin V 2610	[produced by Daniel Lazerus, Mike Oldfield]
Amarok	Mike Oldfield	06.1990	49[2]	-	Virgin V 2640	[produced by Tom Newman,Mike Oldfield]
Tabullar bells II	Mike Oldfield	09.1992	1[2][30]	-	WEA 4509906182	[2x-platinium-UK][produced by Trevor Horn,Tom Newman,Mike Oldfield]
Elements- The best of Mike Oldfield	Mike Oldfield	09.1993	5[10]	-	Virgin VT 18	[gold-UK][produced by Mike Oldfield and others]
The songs of distant earth	Mike Oldfield	11.1994	24[11]	-	WEA 4509985812	[gold-UK][produced by Mike Oldfield]
Voyager	Mike Oldfield	09.1996	12[7]	-	WEA 0630158962	[gold-UK][produced by Mike Oldfield]
XXV-The essential...	Mike Oldfield	11.1997	78[6]	-	WEA 3984212182	[produced by Mike Oldfield and others]
Tabullar bells III	Mike Oldfield	08.1998	4[18]	-	WEA 3984243492	[gold-UK][produced by Mike Oldfield]
Guitars	Mike Oldfield	05.1999	40[4]	-	WEA 3984274012	[produced by Mike Oldfield]
The millenium bell	Mike Oldfield	12.1999	133[2]	-	WEA 8573 808852	[produced by Mike Oldfield]
The best of Tabullar Bells	Mike Oldfield	06.2001	60[4]	-	Virgin CDV 2936	[produced by Mike Oldfield,Simon Hayworth,Tom Newman,David Bedford,Phillip R Newell,Trevor Horn]
Tabullar Bells 2003	Mike Oldfield	06.2003	51[3]	-	WEA 0927499212	[produced by Mike Oldfield]
The Complete Tabullar Bells	Mike Oldfield	06.2003	167[1]	-	WEA Int WE 833	[produced by Mike Oldfield, Trevor Horn, Tom Newman]
Light & shade	Mike Oldfield	10.2005	175[1]	-	Mercury 9873810	[produced by Mike Oldfield]
The platinum collection	Mike Oldfield	03.2006	36[5]	-	Virgin MIKECDX 17	[produced by Mike Oldfield]
Music of the Spheres	Mike Oldfield	03.2008	9[7]	-	UCJ 4766206	[silver-UK][produced by Mike Oldfield,Karl Jenkins]
The Mike Oldfield Collection 1974–1983	Mike Oldfield	06.2009	11[5]	-	Mercury 2703550	[produced by Mike Oldfield]
Two Sides: The Very Best of Mike Oldfield	Mike Oldfield	08.2012	6[5]	-	Mercury 5339182	[produced by Mike Oldfield,Simon Phillips,Tom Newman,Trevor Horn,Karl Jenkins,Alan Shacklock,Geoffrey Downes]
Man on the Rocks	Mike Oldfield	03.2014	12[3]	-	Mercury 3760695	[produced by Mike Oldfield, Stephen Lipson]
Return to Ommadawn	Mike Oldfield	02.2017	4[3]	-	Mercury CDV 3166	[produced by Mike Oldfield]

O' Jays

Niezwykle popularna grupa soulowa, której trzon stanowili Eddie Levert (ur. 16.06.1942 r.) i Walter Williams (ur. 25.08.1942 r.). Obaj artyści występowali razem jako śpiewający muzykę gospel duet, a w 1958 r. założyli formację The Triumphs. Skład tego zainspirowanego muzyką doo-wop kwintetu uzupełnili William Powell, Bill Isles i Bobby Massey.

 

Formacja zdobyła sporą popularność w okolicach rodzinnego miasta członków Canton w stanie Ohio. Ten sam skład nagrywał później jako The Mascots, by niedługo potem przyjąć nazwę 0'Jays na cześć działającego w Cleveland discjockeya Eddiego 0'Jaya, który służył im cenną radą i pomocą. Podpisawszy w 1963 r. kontrakt z wytwórnią Imperial, 0'Jays nagrali swój pierwszy przebój, "Lonely Drifter", po którym zarejestrowali nastrojową wersję utworu "Lipstick Traces" z repertuaru Benny'ego Spellmana (w 1965 r.) i "Stand In For Love" (w 1966 r.).
 

Pomimo umieszczenia w 1967 r. kompozycji "I'll Be Sweeter Tomorrow (Than I Was Today)" w Top 10 rhythm'n'bluesowej listy przebojów, grupie z trudem przychodziło utrzymanie stałego wysokiego poziomu, a odejście Islesa pomniejszyło skład do kwartetu. W 1968 r. doszło do spotkania z producentami Kennym Gamblem i Leonem Huffem, z którymi nagrywali bez powodzenia dla krótko działającej wytwórni Neptune. W 1972 r. kolegów opuścił Bobby Massey.
 

Najbardziej udany okres w karierze zespołu rozpoczął się po podpisaniu z inicjatywy Gamble'a i Huffa kontraktu z wytwórnią Philadelphia International. Wtedy właśnie styl zespołu określił wyraźnie dynamiczny przebój "Back Stabbers" (Top 3 amerykańskiej listy przebojów), lecz kaznodziejski charakter utworu "Love Train" z jego błaganiem o dążenie do ogólnoświatowej harmonii przygotował grunt pełnym protestu tekstom kompozycji takich jak "Put Your Hands Together" (z 1973 r.) i "For The Love Of Money" (z 1974 r.).
 

Album "Back Stabbers" stał się już klasykiem gatunku i pozostaje bez wątpienia jednym z najdoskonalszych przykładów producenckiego kunsztu spółki Gamble i Huff. W 1975 r., kiedy zły stan zdrowia zmusił Williama Powella do rezygnacji z występów na scenie, zastąpił go Sammy Strain, były członek formacji Little Anthony And The Imperials. Powell nagrywał z kolegami aż do śmierci 25.04.1976 r. Utwory "Message In Our Music" (z 1976 r.) i "Use Ta Be My Girl" (z 1977 r.) potwierdziły stałą popularność O'Jays, którzy przetrwali zmieniające się układy w wytwórni Philadelphia. Jednak zmienność trendów muzycznych zachwiała również karierą formacji.
 

Początek lat 80-tych bez wątpienia nie należał do najlepszych w historii grupy. Przełomem stał się dopiero rok 1985 r.. kiedy O'Jays zarejestrowali album Love Fever prezentujący mieszaninę funka i rapu. Dwa lata później wrócili nieoczekiwanie na szczyt listy przebojów soulowych wraz z utworem "Lovin' You", potwierdzając tym samym swoją pozycję jednej z najdłużej działających formacji soulowych. 

Single

Tytuł	Wykonawca	Data wydania	UK	US	Wytwórnia [US]	Komentarz
Lonely drifter/That' s enough	O' Jays	09.1963	-	93[3]	Imperial 5976	[written by O'Jays ][produced by H. B. Productions]
Stand tall/The storm is over	O' Jays	02.1964	-	131[1]	Imperial 66 007	[written by Smith, Tenen, Fayne, Harmony][produced by H. B. Productions]
Lipstick traces [On a cigarette]/Think it over,baby	O' Jays	05.1965	-	48[7]	Imperial 66 102	[written by Naomi Neville][produced by Tom LiPuma, Joe Saraceno][28[3].R&B; Chart]
I' ve cried my last tear/Whip it on me baby	O' Jays	08.1965	-	94[2]	Imperial 66 121	[written by Naomi Neville][produced by Tom LiPuma]
Let It All Out/ You're The One (You're The Only One)	O' Jays	10.1965	-	-	Imperial 66 131	[written by Naomi Neville][produced by Tom LiPuma][28[7].R&B; Chart]
Stand in for love/Friday night	O' Jays	10.1966	-	95[3]	Imperial 566 197	[written by Eddie LeVert][produced by Wri-Han Productions][12[12].R&B; Chart]
I' ll be sweeter tomorrow [Than i was today]/I dig your act	O' Jays	11.1967	-	66[9]	Bell 691	[written by Jackie Members/Richard Poindexter/Stan Poindexter/Emma Thomas ][produced by George Kerr][8[11].R&B; Chart]
Look over your shoulder/I' m so glad I found you	O' Jays	06.1968	-	89[5]	Bell 704	[written by George Kerr/Larry Roberts][produced by George Kerr][27[8].R&B; Chart]
The choice/Going going gone	O' Jays	09.1968	-	94[3]	Bell 737	[written by Kenny Seymour ][produced by George Kerr][41[2].R&B; Chart]
One night affair/There' s someone [Waiting back home]	O' Jays	08.1969	-	68[6]	Neptune 12	[written by Kenneth Gamble/Leon Huff/Anthony Jackson][produced by K. Gamble, L. Huff][15[10].R&B; Chart]
Branded Bad/You're The Best Thing Since Candy	O' Jays	11.1969	-	-	Neptune 18	[written by Kenneth Gamble/Leon Huff][produced by K. Gamble, L. Huff][41[4].R&B; Chart]
Deeper [In love with you]/I' ve got the groove	O' Jays	04.1970	-	64[7]	Neptune 22	[written by Kenneth Gamble/Leon Huff][produced by K. Gamble, L. Huff][21[7].R&B; Chart]
Looky looky [Look at me girl]/Let me in your world	O' Jays	09.1970	-	98[2]	Neptune 31	[written by Kenneth Gamble/Leon Huff][produced by K. Gamble, L. Huff][17[8].R&B; Chart]
Back stabbers/Sunshine	O' Jays	07.1972	14[9]	3[15]	Philadelphia Int 3517	[gold-US][1[1][17].R&B; Chart][written by Leon Huff/Gene McFadden/John Whitehead][produced by Leon Huff,Kenny Gamble]
992 arguments/Listen to the clock on the wall	O' Jays	11.1972	-	57[8]	Philadelphia Int 3522	[written by Kenneth Gamble/Leon Huff][produced by Leon Huff,Kenny Gamble][13[9].R&B; Chart]
Love train/Who am I	O' Jays	01.1973	9[13]	1[1][14]	Philadelphia Int 3524	[gold-US][gold-UK][1[4][13].R&B; Chart][written by Kenneth Gamble/Leon Huff][produced by Leon Huff,Kenny Gamble]
Time to get down/Shiftless,shady,jealous kind of people	O' Jays	05.1973	-	33[12]	Philadelphia Int 3531	[written by Kenneth Gamble/Leon Huff][produced by Leon Huff,Kenny Gamble][2[13].R&B; Chart]
Put your hands together/You got your hooks in me	O' Jays	12.1973	-	10[16]	Philadelphia Int 3535	[written by Burke/Kenneth Gamble][produced by Leon Huff,Kenny Gamble][2[19].R&B; Chart]
For the love of money/People keep tellin' me	O' Jays	04.1974	-	9[16]	Philadelphia Int 3544	[gold-US][written by Kenneth Gamble/Leon Huff/Anthony Jackson][produced by Leon Huff,Kenny Gamble][3[15].R&B; Chart]
Peace	O' Jays	08.1974	-	-	Astroscope 110	[65[4].R&B; Chart]
Sunshine Part II/Part I	O' Jays	12.1974	-	48[6]	Philadelphia Int 3558	[written by Phil Hurtt/Bunny Sigler][produced by Leon Huff,Kenny Gamble][17[13].R&B; Chart]
Give the people what they want/What am i waiting for	O' Jays	05.1975	-	45[9]	Philadelphia Int 3565	[1[1][16].R&B; Chart][written by Kenneth Gamble/Leon Huff][produced by Leon Huff,Kenny Gamble]
Let me make love to you/Survival	O' Jays	07.1975	-	75[3]	Philadelphia Int 3573	[written by Allan Felder/Bunny Sigler][produced by Leon Huff,Kenny Gamble][A:10[11].R&B; Chart]
I love music [Part 1]/Part II	O' Jays	11.1975	13[9]	5[17]	Philadelphia Int 3577	[gold-US][1[1][18].R&B; Chart][written by Kenneth Gamble/Leon Huff][produced by Leon Huff,Kenny Gamble]
Livin' for the weekend/Stairway to heaven	O' Jays	03.1976	-	20[12]	Philadelphia Int 3587	[1[2][15].R&B; Chart][written by Kenny Gamble/Cary Gilbert/Leon Huff ][produced by Leon Huff,Kenny Gamble]
Family Reunion/Unity	O' Jays	07.1976	-	-	Philadelphia Int 3596	45[6].R&B; Chart][written by Kenny Gamble/Cary Gilbert/Leon Huff ][produced by Leon Huff,Kenny Gamble]
Message in our music/She' s only a woman	O' Jays	09.1976	-	49[9]	Philadelphia Int 3601	[1[1][13].R&B; Chart][written by Kenny Gamble/Leon Huff ][produced by Leon Huff,Kenny Gamble]
Darlin' darlin' baby [Sweet,tender,love]/A prayer	O' Jays	01.1977	24[6]	72[4]	Philadelphia Int 3610	[1[1][16].R&B; Chart][written by Kenneth Gamble/Leon Huff][produced by Leon Huff,Kenny Gamble]
I love music [Part 1]/Part II [re-entry]	O' Jays	04.1978	36[3]	-	Philadelphia Int	[written by Kenneth Gamble/Leon Huff/Anthony Jackson][produced by Leon Huff,Kenny Gamble]
Work On Me/Let's Spend Some Time Together	O' Jays	07.1977	-	-	Philadelphia Int 3631	[written by Kenneth Gamble/Leon Huff/Anthony Jackson][produced by Leon Huff,Kenny Gamble][7[17].R&B; Chart]
Used ta be my girl/This time baby	O' Jays	04.1978	12[12]	4[19]	Philadelphia Int 3642	[gold-US][1[2][21].R&B; Chart][written by Kenny Gamble/Leon Huff ][produced by Leon Huff,Kenny Gamble]
Brandy /Take me to the stars	O' Jays	09.1978	21[9]	79[3]	Philadelphia Int 3652	[written by Joe Jefferson/Charles Simmons ][produced by Thom Bell][21[13].R&B; Chart]
Sing a happy song/One in a million [Girl]	O' Jays	09.1978	39[6]	102[1]	Philadelphia Int 3707	[7.R&B; Chart][written by Kenneth Gamble/Leon Huff/Anthony Jackson][produced by Leon Huff,Kenny Gamble][7[14].R&B; Chart]
Forever mine/Get on out and party	O' Jays	11.1979	-	28[13]	Philadelphia Int 3727	[written by Kenneth Gamble/Leon Huff][produced by Leon Huff,Kenny Gamble][4[15].R&B; Chart]
Girl ,don' t let it get you down/You' re the girl of my dreams [Sho nuff real]	O' Jays	08.1980	-	55[11]	TSOP 4790	[written by Kenneth Gamble/Leon Huff][produced by Leon Huff,Kenny Gamble][3[17].R&B; Chart]
Once Is Not Enough/To Prove I Love You	O' Jays	11.1980	-	-	TSOP 4791	[written by B. Sigler, H. Scales][produced by Bunny Sigler][44[11].R&B; Chart]
I just want to satisfy/Don't walk away mad	O' Jays	05.1982	-	101[4]	Philadelphia Int 02834	[written by K. Gamble, C. Womack, L. Womack][produced by Kenneth Gamble, Cecil Womack][15[15].R&B; Chart]
Your Body's Here With Me (But Your Mind's On The Other Side Of Town)/Out In The Real World	O' Jays	07.1982	-	-	Philadelphia Int 03009	[written by B. Sigler, J. Sigler, C. Gilbert][produced by Walter "Bunny" Sigler, Kenneth Gamble][13[17].R&B; Chart]
I Can't Stand The Pain/A Letter To My Friends	O' Jays	06.1983	-	-	Philadelphia Int 03892	[written by Kenneth Gamble/Leon Huff][produced by Leon Huff,Kenny Gamble][35[11].R&B; Chart]
Put your heads together/Letter to my friends	O' Jays	07.1983	45[5]	-	Philadelphia Int 04069	[written by Keni Burke/Kenneth Gamble][produced by Keni Burke][35[9].R&B; Chart]
Extraordinary Girl/I Really Need You Now	O' Jays	04.1984	-	-	Philadelphia Int 04437	[written by Keni Burke/Kenneth Gamble][produced by Kenneth Gamble, Leon A. Huff ][26[12].R&B; Chart]
Let Me Show You (How Much I Really Love You)/Love You Direct	O' Jays	08.1984	-	-	Philadelphia Int 04535	[written by J. Sigler][produced by Walter "Bunny" Sigler][75[5].R&B; Chart]
Just Another Lonely Night/What Good Are These Arms Of Mine	O' Jays	08.1985	-	-	Philadelphia Int 50013	[written by Kenneth Gamble, Leon A. Huff][produced by Kenneth Gamble, Leon A. Huff][18[13].R&B; Chart]
What A Woman/I Love America	O' Jays	11.1985	-	-	Philadelphia Int 50021	[written by Walter Sigler, James Sigler][38[12].R&B; Chart]
Don't Take Your Love Away/I Just Want Somebody To Love Me	O' Jays	05.1987	-	-	Philadelphia Int 50067	[written by Kenneth Gamble, Leon A. Huff][produced by Kenneth Gamble, Leon A. Huff][60[8].R&B; Chart]
Lovin' You/Don't Let The Dream Get Away	O' Jays	08.1987	-	-	Philadelphia Int 50084	[written by Kenneth Gamble, Leon A. Huff][produced by Kenneth Gamble, Leon A. Huff][1[1][20].R&B; Chart]
Let Me Touch You/ Undercover Lover	O' Jays	12.1987	-	-	Philadelphia Int 50104	[written by Gerald Levert][produced by Kenneth Gamble, Leon A. Huff][5[15].R&B; Chart]
Have You Had Your Love Today/Pot Can't Call The Kettle Black	O' Jays	04.1989	-	-	EMI 50180	[written by Terry Stubbs, Derrick Pearson][produced by Walter Williams, Eddie Levert Sr., Terry Stubbs, Gerald Levert, Marc Gordon][1[2][16].R&B; Chart]
Out Of My Mind	O' Jays	07.1989	-	-	EMI 50212	[written by Gerald Levert, Marc Gordon][produced by Gerald Levert, Marc Gordon][11[15].R&B; Chart]
Serious Hold On Me	O' Jays	10.1989	-	-	EMI 50230	[written by Walter Williams, Edfie Levert Sr., Terry Stubbs][produced by Walter Williams, Eddie Levert Sr., Terry Stubbs][9[17].R&B; Chart]
Friend Of A Friend	O' Jays	03.1990	-	-	EMI 50295	[written by Dwayne Mitchell, Eddie Levert, Terry Stubbs, Walter Williams][produced by Eddie Levert, Terry Stubbs, Walter Williams][55[7].R&B; Chart]
Don't Let Me Down/That's How Love Is	O' Jays	01.1991	-	-	EMI 50335	[written by Dwain Mitchell, Eddie Levert, Sr., Terry Stubbs, Walter Williams][produced by Dwain Mitchell, Eddie Levert, Sr., Terry Stubbs, Walter Williams][2[16].R&B; Chart]
Emotionally Yours	O' Jays	04.1991	-	-	EMI 50352	[written by Bob Dylan][produced by Narada Michael Walden][5[16].R&B; Chart]
Keep On Lovin' Me/Love & Trust	O' Jays	07.1991	-	-	EMI 50365	[written by Durain Mitchell, Eddie Levert, Terry Stubbs, Walter Williams][produced by Durain Mitchell, Eddie Levert, Terry Stubbs, Walter Williams][4[20].R&B; Chart]
Somebody else will/Decisions	O' Jays	07.1993	-	104[10]	EMI/ERG 50 462	[written by Gerald Levert, Edwin Nicholas][27[17].R&B; Chart]
Heartbreaker	O' Jays	10.1993	-	-	EMI/ERG 58 054	[66[9].R&B; Chart]
What' s stopping you	O' Jays	07.1997	-	73[11]	Global Soul 34 273	[written by Gerald LeVert][produced by Gerald LeVert][21[20].R&B; Chart]
Baby you know	O' Jays	11.1997	-	76[7]	Global Soul 34 278	[written by Joe Little III/Edwin Nicholas/Keith Sweat][produced by Joe Little III][34[20].R&B; Chart]
Let's Ride	O' Jays	09.2001	-	-	MCA	[written by Steve 'Stone' Huff][produced by Steve 'Stone' Huff][63[14].R&B; Chart]
Make up	O' Jays	11.2004	-	-	Music World	[74[20].R&B; Chart]

Albumy

Tytu³	Wykonawca	Data wydania	UK	US	Wytwórnia [US]	Komentarz
Back stabbers	O' Jays	09.1972	-	10[44]	Philadelphia Int 31 712	[gold-US][produced by Gamble & Huff, Bunny Sigler][3.R&B; Chart]
The O' Jays in Philadelphia	O' Jays	04.1973	-	156[8]	Philadelphia Int 32 120	[produced by Gamble & Huff]
Ship ahoy	O' Jays	11.1973	-	11[48]	Philadelphia Int 32 408	[platinium-US][produced by Kenny Gamble, Leon Huff]
The O' Jays live in London	O' Jays	06.1974	-	17[24]	Philadelphia Int 32 953	[gold-US][produced by Bobby Martin]
Survival	O' Jays	04.1975	-	11[24]	Philadelphia Int 33 150	[gold-US][produced by Kenny Gamble, Leon Huff]
Family reunion	O' Jays	11.1975	-	7[34]	Philadelphia Int 33 807	[platinium-US][produced by Kenny Gamble, Leon Huff]
Message in the music	O' Jays	10.1976	-	20[22]	Philadelphia Int 34 245	[gold-US][produced by Kenny Gamble, Leon Huff, Bunny Sigler, Gene McFadden, John Whitehead, Victor Carstarphen]
Travelin' at the speed of thought	O' Jays	06.1977	-	27[16]	Philadelphia Int 34 684	[gold-US][produced by Kenny Gamble, Leon Huff, Gene McFadden, John Whitehead, Victor Carstarphen, Dennis Williams]
The O' Jays:Collectors' items	O' Jays	01.1978	-	132[6]	Philadelphia Int 35 024
So full of love	O' Jays	04.1978	-	6[28]	Philadelphia Int 35 355	[platinium-US][produced by Kenneth Gamble, Leon Huff, Bunny Sigler]
Identify yourself	O' Jays	09.1979	-	16[30]	Philadelphia Int 36 027	[platinium-US][produced by Kenny Gamble, Leon Huff, Eddie Levert, Walter Williams, Thom Bell]
The year 2000	O' Jays	08.1980	-	36[12]	TSOP 36 416	-
My favourite person	O' Jays	05.1982	-	49[13]	Philadelphia Int 37 999	[7.R&B; Chart]
When will i see you again	O' Jays	08.1983	-	142[5]	Epic 38 518	-
Love fever	O' Jays	10.1985	-	121[12]	Philadelphia Int 353 015	-
Let me touch you	O' Jays	10.1987	-	66[25]	EMI-Manhattan 53 036	-
Serious	O' Jays	05.1989	-	114[17]	EMI 90 921	[produced by Gerald Levert,Marc Gordon, Dennis Lambert, Walter Williams, Eddie Levert Sr. and Terry Stubbs]
Emotionally yours	O' Jays	02.1991	-	73[20]	EMI 93 390	[gold-US][produced by Dunn Pearson,Dwain Mitchell,Lotti Golden,Narada Michael Walden,Ron Fair,Terry Stubbs,The O'Jays,Tommy Faragher]
Heartbreaker	O' Jays	08.1993	-	75[11]	EMI 89 740	[produced by Gerald Levert, Edwin Nicholas]
Love you to tears	O' Jays	08.1997	-	75[10]	Global Soul 31 149	-