George Duning

 

George Duning (ur. 25 lutego 1908r -zm. 27 lutego 2000r)  był amerykańskim muzykiem  i kompozytorem filmowym. Urodził się w Richmond w stanie Indiana i kształcił się w Cincinnati w stanie Ohio w Konserwatorium Muzycznym w Cincinnati, gdzie jego mentorem był Mario Castelnuovo-Tedesco.  

 

 W latach czterdziestych Duning grał na trąbce i pianinie w zespole Kay'a Kysera, później aranżując większość muzyki dla programu radiowego Kysera, Kay Kyser's Kollege of Musical Knowledge. Praca Duninga została zauważona podczas występu zespołu Kysera w Carolina Blues (1944), co doprowadziło do podpisania kontraktu z Columbia Pictures. Duning dołączył do marynarki wojennej w 1942 roku i służył jako dyrygent i aranżer w Radiu Sił Zbrojnych.  

 

  Morris Stoloff podpisał kontrakt z Duningiem w Columbia Pictures w 1946 roku, gdzie pracował prawie wyłącznie do początku lat 60-tych, współpracując najczęściej z reżyserem Richardem Quine'em. Partytury wybitnego Duninga to dwa najlepsze przykłady gatunku westernu - oryginalna 3:10 do Yumy i Cowboy - oraz te, które skomponował do filmów tak różnorodnych jak  Picnic, The World of Suzie Wong, The Devil at Four O'Clock, Bell, Book and Candle,i Toys in the Attic. Duning podzielił się z Nelsonem Riddlem zasługą za adaptację muzyczną udanej filmowej adaptacji musicalu Rodgersa i Harta Pal Joey z 1957 roku, w której wystąpili Frank Sinatra i Rita Hayworth. 

 

 W swojej karierze Duning pracował nad ponad 300 ścieżkami dźwiękowymi do filmów i programów telewizyjnych. Do jego znaczących osiągnięć telewizyjnych należą Tightrope, Star Trek, The Big Valley i Naked City, a także miniseriale telewizyjne, takie jak Top of the Hill (1980), The Dream Merchants (1980) i Goliath Awaits (1981). Jakość pracy Duninga pozostawała niezmiennie i niezwykle wysoka w każdym medium. Jego ostatnim filmem fabularnym był Człowiek o twarzy Bogarta (1980).  

 

Duning przeszedł na emeryturę w 1981 roku. Nominowany pięciokrotnie do Oscara Duning nigdy nie wygrał. Duning był aktywnym obywatelem przemysłu muzycznego, zasiadając w Radzie Dyrektorów ASCAP od 1972 do 1985 oraz jako wiceprezes ASCAP od 1978 do 1979. Był także członkiem zarządu Akademii Sztuki i Nauki Filmowej oraz był aktywny w wielu innych organizacjach branży muzycznej. Oprócz nominacji do Oscara Duning został uhonorowany nagrodami od Towarzystwa Muzyki Filmowej, magazynu DownBeat, Hollywoodzkiego Stowarzyszenia Prasy Zagranicznej i swojego rodzinnego stanu Indiana (Kompozytor Roku Indiana 1993).

                                                                                 Filmografia

Johnny O'Clock (1947)/ The Guilt of Janet Ames (1947)/ The Corpse Came C.O.D. (1947)/ Her Husband's Affairs (1947)/ I Love Trouble (1948)/ To the Ends of the Earth (1948)/ The Gallant Blade (1948)/ The Untamed Breed (1948)/ The Return of October (1948)/ The Dark Past (1948)/ The Man from Colorado (1948)/ Shockproof (1949)/ Slightly French (1949)/ The Undercover Man (1949)/ Johnny Allegro (1949)/ The Doolins of Oklahoma (1949)/ Lust for Gold (1949)/ Jolson Sings Again (1949)/ And Baby Makes Three (1949)/ Cargo to Capetown (1950)/ No Sad Songs for Me (1950)/ Convicted (1950)/ Between Midnight and Dawn (1950)/ Harriet Craig (1950)/ The Flying Missile (1950)/ Lorna Doone (1951)/ Two of a Kind (1951)/ Dick Turpin's Ride (aka The Lady and the Bandit) (1951)/ The Mob (1951)/ The Family Secret (1951)/ The Barefoot Mailman (1951)/ Her First Romance (1951)/ Man in the Saddle (1951)/ Scandal Sheet (1952)/ Paula (aka The Silent Voice) (1952)/ Captain Pirate (1952)/ Assignment - Paris! (1952)/ Last of the Comanches (1953)/ Salome (1953)/ Let's Do It Again (1953)/ From Here to Eternity (1953)/ Three for the Show (1955)/ The Man from Laramie (1955)/ Tight Spot (1955)/ 5 Against the House (1955)/ Bring Your Smile Along (1955)/ My Sister Eileen (1955)/ Count Three and Pray (1955)/ Queen Bee (1955)/ Three Stripes in the Sun (1955)/ Picnic (1956)/ The Eddy Duchin Story (1956)/ Storm Center (1956)/ Full of Life (1956)/ Nightfall (1957)/ The Shadow on the Window (1957)/ Jeanne Eagels (1957)/ 3:10 to Yuma (1957)/ Operation Mad Ball (1957)/ The Brothers Rico (1957)/ Cowboy (1958)/ Gunman's Walk (1958)/ Me and the Colonel (1958)/ Houseboat (1958)/ Bell, Book and Candle (1958)/ It Happened to Jane (1959)/ The Last Angry Man (1959)/ The Wreck of the Mary Deare (1959)/ Man on a String (1960)/ Strangers When We Meet (1960)/ All the Young Men (1960)/ Let No Man Write My Epitaph (1960)/ The World of Suzie Wong (1960)/ The Wackiest Ship in the Army (1960)/ Cry for Happy (1961)/ Two Rode Together (1961)/ Gidget Goes Hawaiian (1961)/ The Devil at 4 O'Clock (1961)/ Sail a Crooked Ship (1961)/ 13 West Street (1962)/ The Notorious Landlady (1962)/ That Touch of Mink (1962)/ Who's Got the Action? (1962)/ Critic's Choice (1963)/ Toys in the Attic (1963)/ Island of Love (1963)/ Who's Been Sleeping in My Bed? (1963)/ Ensign Pulver (1964)/ Dear Brigitte (1965)/ My Blood Runs Cold (1965)/ Brainstorm (1965)/ Any Wednesday (1966)/ The Hardy Boys: The Mystery of the Chinese Junk (1967)/ Land's End (1968)/ Hastings Corner (1970)/ Quarantined (1970)/ But I Don't Want to Get Married! (1970)/ Yuma (1971)/ Black Noon (1971)/ The Woman Hunter (1972)/ A Great American Tragedy (1972)/ Climb an Angry Mountain (1972)/ Honor Thy Father (1973)/ Of Men and Women (1973)/ Terror in the Wax Museum (1973)/ Arnold (1973)/ The Abduction of Saint Anne (1975)/ The Father Knows Best Reunion (1977)/ Father Knows Best: Home for Christmas (1977)/ Top of the Hill (1980)/ The Man with Bogart's Face (1980)/ Goliath Awaits (1981)

                                                    Awards

Oscar [Muzyka filmowa] Nominacje do Oscara [Muzyka filmowa] 1957 Best Music, Scoring of a Musical Picture Ostatnie akordy 1956 Best Music, Scoring of a Dramatic or Comedy Picture Piknik 1954 Best Music, Scoring of a Dramatic or Comedy Picture Stąd do wieczności 1951 Best Music, Scoring of a Dramatic or Comedy Picture No Sad Songs for Me 1950 Best Music, Scoring of a Musical Picture Jolson Sings Again Golden Globe Best Original Score Life With Father 1947 Grammy

Richard Rodney Bennett

Sir Richard Rodney Bennett (ur. 29 marca 1936r w Broadstairs w hrabstwie Kent, zm. 24 grudnia 2012r w Nowym Jorku) - brytyjski kompozytor i pianista.


Jego matka, Joan, była pianistką i uczennicą Gustava Holsta, ojciec Rodney Bennett natomiast autorem książek dla dzieci. W latach 1953–1956 studiował w Królewskiej Akademii Muzycznej u Howarda Fergusona i Lennoxa Berkeleya. Od 1957 do 1958 roku uczył się prywatnie w Paryżu u Pierre’a Bouleza. Był wykładowcą Królewskiej Akademii Muzycznej (1963–1965) i Peabody Institute w Baltimore (1970–1971). W 1977 roku został odznaczony Orderem Imperium Brytyjskiego, a w 1998 roku otrzymał tytuł szlachecki.

Muzyka Bennetta charakteryzuje się zachowawczymi tendencjami stylistycznymi. We wczesnych kompozycjach eksperymentował z dodekafonią, dość wcześnie jednak zwrócił się ku postromantycznej liryce. Skomponował m.in. dwie symfonie (1966, 1968), Calendar for Chamber Ensemble (1960), koncert gitarowy (1970), cztery kwartety smyczkowe, The Approaches of Sleep na 4 głosy wokalne i 10 instrumentów (1959), opery The Ledge (1961), The Mines of Sulphur (1965), A Penny for a Song (1967).

Napisał muzykę do ponad 50 filmów, m.in. Mikołaj i Aleksandra (1971), Morderstwo w Orient Expressie (1974), Jeździec (1977), Czarowny kwiecień (1991), Cztery wesela i pogrzeb (1994). Za ścieżki dźwiękowe do filmów Z dala od zgiełku (1967), Mikołaj i Aleksandra (1971) i Morderstwo w Orient Expressie (1974) otrzymał nominacje do Oscara.  

                                                                                 Filmografia

Pickup Alley (1957)/ Face in the Night (1957)/ The Safecracker (1958)/ Indiscreet (1958)/ The Man Inside (1959)/ The Man Who Could Cheat Death (1959)/ The Angry Hills (1959)/ Chance Meeting (1959)/ The Devil's Disciple (1959)/ The Mark (1961)/ Only Two Can Play (1962)/ Satan Never Sleeps (1962)/ The Wrong Arm of the Law (1963)/ Heavens Above! (1963)/ Billy Liar (1963)/ Hamlet at Elsinore (1964) (TV)/ One Way Pendulum (1964)/ The Wednesday Play (1964–1967)/ The Nanny (1965)/ The Witches (1966)/ Far from the Madding Crowd (1967) / Billion Dollar Brain (1967)/ Secret Ceremony (1968)/ The Buttercup Chain (1970)/ Figures in a Landscape (1970)/ Nicholas and Alexandra (1971)/ Lady Caroline Lamb (1973)/ Voices (1973)/ Murder on the Orient Express (1974) / Permission to Kill (1975)/ Sherlock Holmes in New York (1976)/ The Accuser aka L'Imprécateur (1977)/ Equus (1977)/ The Brink's Job (1978)/ Yanks (1979)/ The Return of the Soldier (1982)/ Knockback (1984) / The Ebony Tower (1984) / Murder with Mirrors (1985)/ Tender is the Night (1985)/ Poor Little Rich Girl: The Barbara Hutton Story (1987)/ The Charmer (1987)/ American Playhouse (1988) / The Attic: The Hiding of Anne Frank (1988)/ Enchanted April (1991)/ Four Weddings and a Funeral (1994)/ Swann (1996)/ The Tale of Sweeney Todd (1997) / Gormenghast (2000)

                                                    Awards

Oscar [Muzyka filmowa] Nominacje do Oscara [Muzyka filmowa] 1975 Best Music, Original Dramatic Score Morderstwo w Orient Ekspresie 1972 Best Music, Original Dramatic Score Mikołaj i Aleksandra 1968 Best Music, Original Music Score Z dala od zgiełku Golden Globe Grammy

Gary Barlow

Gary Barlow (ur. 20 stycznia 1971 w Frodsham, Cheshire) - angielski piosenkarz, tekściarz, pianista i producent.

Członek grupy Take That, grającej głównie muzykę pop, był jednym z odnoszących największy sukces tekściarzy lat 90-tych, produkując 16 przebojów w ciągu dekady. Na swoim koncie ma dwukrotny tytuł zwycięzcy rankingu Top 40 UK Singles jako piosenkarz solo oraz jest pięciokrotnym zdobywcą prestiżowej nagrody Ivor Novello Awards.
 

Gary Barlow od dziecka interesował się muzyką. Urodzony w 1971 roku w angielskim Frodsham artysta wyznaje, że postanowił poświęcić się muzyce po zobaczeniu występu Depeche Mode w programie "Top of the Pops" w wieku 11 lat. Zafascynowany tym, co usłyszał Gary Barlow pragnął tylko jednej rzeczy - grać na keyboardzie.
 

Jego marzenie niedługo potem spełnili rodzice, kupując mu upragniony prezent na Gwiazdkę. Odtąd młody Gary dzielił czas pomiędzy odrabianie lekcji a znacznie bardziej go zajmujące ćwiczenie sprawności na klawiaturze. Z czasem zaczął czynić postępy i w wieku 12 lat zaczął grać w miejskim Connah's Quay Labour Party Social Club w weekendy - mając 14 wiosen zarabiał dziennie 140 funtów za grę w kabarecie.
 

W 1985 roku za namową matki wziął udział w konkursie młodych talentów BBC Pebble Mill z piosenką "Let's Play for Christmas". Nie udało mu się zdobyć głównej nagrody, ale zyskał możliwość nagrania swojej piosenki z prawdziwą orkiestrą i piosenkarzami w Strawberry Studios w Manchesterze. 

Niedługo potem (rok 1987) zdobył tytuł "Act of The Year" w Greenhall Whitley Club. Sukcesy przekonały go, że pisana jest mu kariera - w 1988 roku Gary Barlow rzucił szkołę i całkowicie poświęcił się graniu i pisaniu utworów. Jego pierwszy solowy singel "Love is in the Air" wydany w 1990 roku pod pseudonimem artystycznym Kurtis Rush przeszedł bez echa. Prawdziwa szansa czekała na Gary'ego jednak tuż za rogiem...
 

W tym samym, czyli 1990 roku, młodziutki (18 lat) Gary został zaproszony do udziału w castingu organizowanym przez Nigela Martina-Smitha. Menedżer marzył o stworzeniu brytyjskiego odpowiednika New Kids On the Block - amerykańskiego boysbandu, będącego wtedy u szczytu sławy. Po przesłuchaniu piosenki Gary'ego "A Million Love Song" postanowił dać mu szansę, którą ten skrzętnie wykorzystał. Oprócz Barlowa do pięcioosobowego składu zostali też wybrani Mark Owen (którego Gary znał już wcześniej), Jason Orange, Howard Donald oraz Robbie Williams. Tak powstał zespół Take That, który miał się póżniej okazać najpopularniejszym brytyjskim boysbandem lat 90-tych.
 

Początki jednak nie były różowe - pierwszy album, wydany w 1992 roku "Take That & Party" oraz pierwsze single radziły sobie na listach przebojów średnio. Przełom przyszedł wraz z wydaniem drugiego albumu formacji - "Everything Changes" w 1993 roku. Aż cztery single z tego krążka osiągnęły szczyt listy przebojów - wszystkie autorstwa Gary'ego, który pisał większość piosenek grupy. Zespół zaczął być rozpoznawany na całym świecie, a kolejne albumy i single rozchodziły się w milionach egzemplarzy.
 

Dobra passa skończyła się w 1995 roku - po wydaniu albumu "Nobody Else" Robbie Williams postanowił opuścić grupę. Reszta muzyków przez krótki okres kontynuowała działalność jako kwartet, jednak na początku 1996 roku zespół Take That oficjalnie ogłosił zakończenie działalności. Na otarcie łez dla fanów wydano album "Greatest Hits" z kolejnym topowym singlem, tym razem coverem Bee Gees - "How Deep Is Your Love".
 

Po rozpadzie zespołu Gary kontynuował solową karierę - wydał dwa solowe albumy, "Open Road" (1997) oraz "Twelve Months, Eleven Days" (1999). Mimo początkowych sukcesów pierwszego albumu i singli z niego pochodzących (m. in. "Forever Love") po wydaniu drugiej płyty dobra passa zaczęła muzyka opuszczać. Ciągłe utarczki pomiędzy nim a Robbiem Williamsem zapełniały pierwsze strony tabloidów. Dodatkowo firma BMG/RCA zerwała z artystą kontrakt w marcu 2000 roku z powodu słabej sprzedaży drugiego albumu muzyka - to uniemożliwiło wydanie trzeciego singla z tego krążka. Zawiedziony Barlow postanowił rzucić solową karierę i poświęcić się swojej oryginalnej pasji, czyli pisaniu utworów. Utworzył razem z Elliotem Kennedym wytwórnię True North Music Company. Oprócz pisania przebojów dla takich artystów jak Donny Osmond, Blue czy Charlotte Church zajmował się również produkcją, współpracując m.in. z Christiną Aguilerą, Atomic Kitten czy Eltonem Johnem.
 

2005r był przełomowym rokiem dla artysty - wyemitowany w telewizji dokument o Take That i wydane niedługo potem DVD "Never Forget: The Ultimate Collection" przywróciło zainteresowanie nieco już zapomnianą grupą. Artyści nie kazali na siebie długo czekać - pod koniec 2005 roku Barlow oficjalnie zapowiedział, że Take That w czteroosobowym składzie (bez Williamsa) powraca na scenę.
- Wracamy. Jesteśmy pracoholikami i tęskniliśmy za sobą - mówi Barlow w wywiadzie dla "The Sun".

Reaktywacja boysbandu spotkała się z odzewem przechodz±cym wszelkie oczekiwania - bilety na nadchodzącą trasę sprzedały się na pniu, a nowy singiel "Patience" przez cztery tygodnie utrzymywał się na szczycie listy przebojów oraz zdobył pierwsze miejsce w plebiscycie "The Record of the Year" (2006). W międzyczasie Gary opublikował autobiografię "My Take", która rok póżniej (w 2007 roku) została wznowiona w wersji poszerzonej o reaktywację Take That. Grupa wydała dwa albumy od reaktywacji: "Beautiful World" w 2006 roku i "The Circus" w 2008.
 

W pażdzierniku 2008 roku premierę miał młodzieżowy serial "Britannia High", którego dyrektorem muzycznym jest Gary Barlow. Ostatnimi czasy prasa dużo miejsca poświęca Gary'emu za sprawą akcji charytatywnych, w które się angażuje na rzecz fundacji "Comic Relief" (zbierającej pieniądze do walki z klęską głodu w Etiopii). Najpierw użyczył swojego głosu dla BT Speaking Clock (odpowiednik polskiej "zegarynki") razem z innymi brytyjskimi celebrytami; użytkownik łączący się z systemem pomiędzy 3 lutym a 23 marca 2009 roku wspomagał fundację. Innym pomysłem na wsparcie organizacji była wspinaczka 9 brytyjskich celebrytów (oprócz Gary'ego wzięli w niej udział m.in. Ronan Keating, wokalistki Girls Aloud Cheryl Cole i Kimberley Walsh, Alesha Dixon i prezenter stacji BBC Radio 1, Chris Moyles) na górę Kilimandżaro pod koniec lutego 2009 roku. Z powodu intensywnych treningów przygotowujących do niej Barlow uległ kontuzji, jednak do czasu rozpoczęcia wyprawy udało mu się wyleczyć i wyprawa przebiegła pomyślnie - cała dziewiątka dotarła bezpiecznie na szczyt. 

Single
Tytu³	Wykonawca	Data wydania	UK	US	Wytwórnia [UK]	Komentarz
Forever Love/I Miss It All	Gary Barlow	07.1996	1[1][24]	-	RCA 74321397922	[gold-UK][written by Gary Barlow][produced by Gary Barlow][piosenka z filmu "The Leading Man"]
Love Won't Wait / Cuddly Toy	Gary Barlow	05.1997	1[1][16]	-	RCA 74321470842	[silver-UK][written by Madonna, Shep Pettibone][produced by Stephen Lipson]
So Help Me Girl/Million To One	Gary Barlow	07.1997	11[14]	44[20]	RCA 74321501202	[written by Howard Perdew, Andy Spooner][produced by David Foster]
Open Road/Back For Good (Live)	Gary Barlow	11.1997	7[13]	-	RCA 74321518292	[written by Gary Barlow][produced by Gary Barlow]
Superhero/Lay Down For Love	Gary Barlow	03.1998	-	106[5]	Arista 13 472	[written by Gary Barlow, Max Martin, Kristian Lundin, Jolyon Skinner][produced by Max Martin, Kristian Lundin]
Stronger/Wondering	Gary Barlow	07.1999	16[10]	-	RCA 74321682012	[written by Gary Barlow,Graham Gouldman][produced by Jon Douglas, Brian Rawling]
For All That You Want/Say It	Gary Barlow	10.1999	24[8]	-	RCA 74321701012	[written by Gary Barlow,Max Martin Kristian Lundin][produced by Max Martin Kristian Lundin]
Shame/The Queen	Robbie Williams & Gary Barlow	10.2010	2[8]	-	Virgin VSCDT2016	[silver-UK][written by Gary Barlow, Robbie Williams][produced by Trevor Horn]
Sing	Gary Barlow & The Commonwealth Band	05.2012	1[2]	-	Decca GBUM71202976	[written by Gary Barlow,Andrew Lloyd Webber][produced by Eliot Kennedy, Gary Barlow, Ryan Carline]
Here Comes The Sun	Gary Barlow & The Commonwealth Band	06.2012	59[2]	-	-	[written by George Harrison]

Albumy
Tytuł	Wykonawca	Data wydania	UK	US	Wytwórnia [UK]	Komentarz
Open Road	Gary Barlow	05.1997	1[1][37]	-	RCA 74321417202	[platinum-UK][produced by David Foster, Gary Barlow, Mike Rose, Nick Foster, Kristian Lundin, Max Martin, Carsten Schack, Kenneth Karlin, Stephen Lipson, Absolute, Grant Mitchell, Walter Afanasieff, Chris Porter, Simon Willis]
Twelve Months, Eleven Days	Gary Barlow	10.1999	35[3]	-	RCA 74321707662	[produced by Gary Barlow, Kristian Lundin, Max Martin, Jon Douglas, Grant Mitchell, Brian Rawling, Mark Taylor, Cutfather & Joe, DuffleBag Boys]
Sing	Gary Barlow and Commonwealth Band	05.2012	1[3][3]	-	Decca 3702358	[produced by Steven Baker, Gary Barlow, Ryan Carline, Jon Cohen, Eliot Kennedy, Steve Power]

Fontella Bass

Ur. 3.07.1940 r. w St. Louis w stanie Missouri, USA. Córka wielkiej śpiewaczki gospel Marthy Bass. Na początku lat 60. podróżowała z zespołem Little Miliona, grając na instrumentach klawiszowych i śpiewając. Jednocześnie dokonała kilku solowych nagrań, w tym jednego dla wytwórni Ike'a Turnera - Prann. 

Z zespołu Miliona odeszła razem z Oliverem Sainem, gdy ten postanowił założyć własną grupę. Występowała w niej u boku znanego wokalisty Bobby'ego Mc Clure'a. Duet podpisał później kontrakl z firmą Checker, dla której w 1965 r. nagrał dwa przeboje: "Don't Mess Up A Good Thing" i "You'll Miss Me (When I'm Gone)".
 

W tym samym roku Bass odniosła samo­dzielny sukces umieszczając piosenkę "Rescue Me" na 1. miejscu rhythm'n' bluesowej listy przebojów po obu stronach Atlantyku. Potem przyszły kolejne przeboje solowe, w tym "Recovery". Pod koniec dekady wraz z mężem, trębaczem jazzowym Lesterem Bowie, przeniosła się do Paryża. Po powrocie do USA, Fontella nagrała serię udanych płyt dla kompleksu Ronn/Jewel/Paula z siedzibą w Shreveport.
 

Pracowała też z awangardową grupą swojego męża The Art Ensemble Of Chicago. W 1985 r. ponownie nawiązała współpracę z Oliverem Sainem w St. Louis. 

Single

Tytu³	Wykonawca	Data wydania	UK	US	Wytwórnia [US]	Komentarz
Don't mess up a good thing/Baby What You Want Me To Do	Fontella Bass with Bobby McClure	02.1965	-	33[11]	Checker 1097	[written by Oliver Sain][5[16].R&B Chart]
You'll miss me [When I'm gone]/Don't jump	Fontella Bass & Bobby McClure	05.1965	-	91[2]	Checker 1111	[written by Billy Davis,Gene Barge][27[6].R&B Chart]
Rescue me/Soul of the man	Fontella Bass	10.1965	11[10]	4[13]	Checker 1120	[written by C. Smith, R. Miner][produced by Billy Davis, C. Smith, R. Miner][1[4][19].R&B; Chart]
Recovery/Leave it in the hands of love	Fontella Bass	12.1965	32[5]	37[8]	Checker 1131	[written by C. Smith, R. Miner,Billy Davis][produced by Billy Davis, Smith, Miner][13[7].R&B; Chart]
I surrender/I can't rest	Fontella Bass	03.1966	-	78[6]	Checker 1137	[written by Shena DeMell, Peylia Parham, Billy Davis][produced by Billy Davis][33[2].R&B; Chart][side B:31[5].R&B; Chart]
Safe and sound/You'll never ever know	Fontella Bass	08.1966	-	100[1]	Checker 1147	[written by C. Smith, R. Miner,Billy Davis][produced by C. Smith, R. Miner,Billy Davis][side B:34[7].R&B; Chart]

Albumy

Tytu³	Wykonawca	Data wydania	UK	US	Wytwórnia [US]	Komentarz
The new look	Fontella Bass	02.1966	-	93[8]	Checker 2997	[produced by Billy Davis]

Frank Black

Frank BLACK (właśc. Charles Michael Kittridge Thompson IV, znany też jako Black Francis; 1965, Long Beach, Kalifornia, Stany Zjednoczone) - voc, g; kompozytor, autor tekstów, producent nagrań.
Pochodzi z bardzo religijnej rodziny protestanckiej. Studiował wiedzę o filmie w University of Massachusetts w Amherst. Zajął się muzyką rockową, zafascynowany wspólnym koncertem Sammy'ego Hagara i zespołu Boston. Od 1986 do 1992 kierował jako Black Francis jednym z najbardziej inspirujących amerykańskich zespołów tamtego okresu - The Pixies. W marcu 1993 zadebiutował jako Frank Black singlem Hang On To Your Ego/The Ballad Of Johnny Horton i albumem "Frank Black" w nowej roli - solisty.

 

Podczas sesji, zorganizowanej w studiu Clubhouse w Burbank w Kalifornii, towarzyszyli mu m.in. Joey Santiago - były gitarzysta The Pixies, Morris Tepper - gitarzysta współpracujący niegdyś z Captain Beefheartem, Eric Drew Feldman - pianista i basista także kojarzony z Beefheartem, ale znany również z Pere Ubu, John Linnell - saksofonista They Might Be Giants, a wreszcie Nick Vincent - perkusista, który zarabiał na życie akompaniując Donny'emu i Marie Osmondom. Funkcję współproducenta powierzył Feldmanowi.
 

Pierwotnie chciał oddać płytą hołd swoim mistrzom - zamierzał nagrać ich piosenki. Jednakże ostatecznie zaproponował tylko własną wersję Hang On To Your Ego zespołu The Beach Boys, a w I Heard Ramona Sing pokłonił się grupie The Ramones. Całość intrygowała po latach służby rockowi zwrotem w stronę muzyki pop. 

Choć nie zabrakło utworów wyrastających z ducha twórczości The Pixies (Czar, Ten Percenter, Parry The Wind High Low), w wielu innych znać było wpływy takich wykonawców, jak The Beatles i Electric Light Orchestra (Fu Manchu, Every Time I Go Around Here), David Bowie (Los Angeles) czy The B-52's (Two Spaces). Niektóre teksty skłaniały do zadumy nad tym, co niepoznawalne dla człowieka, np. zagadkami kosmosu i głębin morskich (Don't Ya Rile 'Em, Two Spaces), tajemnicą śmierci (Alda Lee); inne miały formę żartów (np. Fu Manchu - opowieść o wąsach).
 

W końcu 1993 utworzył wraz z Glenem Matlockiem, byłym basistą zespołu The Sex Pistols, i Steve'em Cropperem, gitarzystą znanym z formacji Booker T. And The M.G's, grupę Frank Black And The Stax Pistols - do nagrania dwóch piosenek, Breathless i Hanlyman, na składankową płytę "Brace Yourself! - A Tribute To Otis Blackwell" (Shanachie, 1994) z utworami jednego z klasyków rhythm'n'bluesa i rock'n'rolla, Otisa Blackwella.
 

W maju 1974 trafił na rynek drugi solowy album Blacka -"Teenager Of The Year". Współproducentami byli wraz z samym artystą Feldman i Al Clay. A w sesji wzięła udział grupa w zbliżonym składzie co poprzednio; doszedł jedynie Lyle Workman - g. Dwadzieścia dwa utwory wypełniające dwie płyty składały się niestety na całość dość podobną do pierwszego albumu, a przy tym bałaganiarską i męczącą; wyróżniały się takie kompozycje, jak Whatever Happened To Pong?, (I Want To Live On An) Abstract Plain, Speedy Marie i Headache. Ukazał się też singel Headache/Headache (remiks).
 

Kolejna studyjna płyta Blacka, "The Cult Of Ray" ze stycznia 1996, była dziełem innym niż poprzednie. Nagrana w Sound City w Los Angeles przy pomocy Workmana, Davida McCaffreya - b i Scotta Boutlera - dr, wyprodukowana przez samego artystę, była powrotem do rockowego hałasu spod znaku The Pixies. Uznana przez recenzentów za krok wstecz w karierze Blacka, była w rzeczywistości potwierdzeniem jego talentu kompozytorskiego, jego rockowej werwy, jego bezkompromisowości (np. Men In Black, Punk Rock City, You Ain't Me, Jesus Was Right, Dance War, The Cult Of Ray). Towarzyszyły jej dwa single: Men In Black/Just A Little ze stycznia 1996 i I Don't Want, To Hurt You (Every Single Time)/You Ain't Me (wersja koncertowa) z lipca 1996.
 

W kwietniu 1998 Black przypomniał się czwórką "All My Ghosts" i albumem "Frank Black And The Catholics", przygotowanymi z nową grupą akompaniującą - The Catholics (Lyle Workman, Dave McCaffrey, Scott Boutier), zawierającymi takie utwory, jak All My Ghosts, Back To Rome, King And Queen Of Siam i Humboldt County Massacre. Z tą samą formacją zrealizował płytę "Pistelero", wydaną w czerwcu 1999.
 

Dyskografię uzupełniają m.in. wyborna czwórka "The Peel Sessions" (Strange Fruit, 1995) z nagraniami radiowymi dokonanymi z towarzyszeniem muzyków Teenage Fanclub (m.in. przeróbka Sister Isabel Dela Shannona) oraz przeróbka Mother Popcorn na płycie "Super Bad At 65 - A Tribute To James Brown" (Zero Hour, 1998). 

Single
Tytu³	Wykonawca	Data wydania	UK	US	Wytwórnia [UK]	Komentarz
Los Angeles	Frank Black	.1993	-	4.Modern Rock	Play It Again Sam 170.9999.24	[produced by Eric Drew Feldman , Frank Black ]
Hang On To Your Ego/The Ballad Of Johnny Horton	Frank Black	04.1993	-	8.Modern Rock	4AD AD 3005	[written by Brian Wilson][produced by Eric Drew Feldman , Frank Black ]
Headache	Frank Black	05.1994	53[2]	10.Modern Rock	4AD AD 4007	[produced by Frank Black ]
Men In Black/Just A Little	Frank Black	01.1996	37[6]	-	Epic 662786 7	[written by Frank Black][produced by Frank Black ]
I Don't Want To Hurt You (Every Single Time)	Frank Black	07.1996	63[3]	-	Epic 663463 5	[produced by Frank Black ]
All My Ghosts	Frank Black and The Catholics	04.1998	97[2]	-	Play It Again Sam BIAS 347	[written by Frank Black][produced by Frank Black And The Catholics ]
Robert Onion	Frank Black and The Catholics	01.2001	130[1]	-	Cocking Vinyl FRYCD 098	-
St. Francis Dam Disaster	Frank Black and The Catholics	02.2001	162[1]	-	Cocking Vinyl FRYCD 099	-
Everything Is New	Frank Black and The Catholics	08.2003	92[1]	-	Cooking Vinyl FRY CD 161	[written by Frank Black][produced by Nick Vincent]

Albumy
Tytu³	Wykonawca	Data wydania	UK	US	Wytwórnia [US]	Komentarz
Frank Black	Frank Black	03.1993	9[3]	117[5]	4AD 61 467	[produced by Eric Drew Feldman, Frank Black]
Teenager of the Year	Frank Black	06.1994	21[3]	131[2]	4AD 61 618	[produced by Eric Drew Feldman, Frank Black,Al Clay]
The John Peel Session EP.	Frank Black & Teenage Fanclub	08.1995	140[1]	-	Strange Fruit SFPS 091	[produced by Ted De Bono]
The Cult of Ray	Frank Black	02.1996	39[3]	127[1]	American 43 070	[produced by Frank Black]
Frank Black and the Catholics	Frank Black and the Catholics	05.1998	61[2]	-	Play It Again Sam PIAS 370 [UK]	[produced by Frank Black]
Dog in the Sand	Frank Black and the Catholics	02.2001	81[3]	-	Cooking Vinyl COOKCD 200 [UK]	[produced by Nick Vincent]
Show Me Your Tears	Frank Black and the Catholics	09.2003	117[2]	-	Cooking Vinyl COOK CD 262 [UK]	[produced by Nick Vincent, Ben Mumphrey, Stan Ridgway, Frank Black and the Catholics]
Frank Black Francis	Frank Black	10.2004	169[1]	-	Cooking Vinyl COOK CD 291 [UK]	[produced by Two Pale Boys]
Honeycomb	Frank Black	07.2005	123[1]	-	Cooking Vinyl COOKCD 341 [UK]	[produced by Jon Tiven]
Fast Man Raider Man	Frank Black	07.2006	183[1]	-	Cooking Vinyl COOKCD 376 [UK]	[produced by Jon Tiven]

Graham Bond Organisation

 Ur. 28.10.1937 r. w Romford w hrabstwie Essex, Anglia; zm. 8.05.1974 r. w Londynie, Anglia. Jako mały sierota został zaadoptowany z domu Dr. Barnardo. Muzyki uczył się w szkole. Grahama Bonda uznano póżniej, obok Cyrila Daviesa i Alexisa Kornera, za głównego animatora brytyjskiego rhythm'n'bluesa.

Swą karierę muzyczną zaczynał w 1961 r. w kwintecie Dona Rendella jako saksofonista jazzowy, potem współpracował ze słynną formacją Kornera - Blues Incorporated. Gdy zakładał swój pierwszy zespół w 1963 r., instrumentem, na którym grał najczęściej, były organy Hammonda, choć na koncertach popisywał się swym talentem, grając jednocześnie na saksofonie altowym i organach. Prekursorska formacja Graham Bond Organisation stała się w 1964 roku jedną z najwyżej cenionych grup. W imponującym składzie z Gingerem Bakerem (perkusja), Jackiem Brucem (bas) i Dickiem Heckstallem-Smithem (saksofon - który zastąpił gitarzystę Johna McLaughlina) zespół wykonywał hybrydę jazzu, bluesa i rocka, oszałamiającą muzycznie i wizualnie.
 

Bond jako pierwszy w Wielkiej Brytanii grał na mellotronie i na organach Hammonda sprzężonych z zestawem Leslie. Zespół w pierwotnym składzie nagrał dwa znakomite, nowatorskie albumy Sound Of '65 i There's A Bond Between Us. Na obu znalazły się mieszanki standardów i premierowych kompozycji. Zespół zinterpretował na nowo "Walk On The Wild Side", "Wade In The Water" i "Got My Mojo Working", by w utworach "Have You Ever Loved A Woman" i "Walking In The Park" ukazać duże zdolności kompozytorskie lidera. Paradoksalnie, tak przednie wykonawstwo muzyczne trafiało na rynku w pustkę. Wśród jazzmanów panowała opinia, że muzyka grupy Bonda jest za głośna i oparta na rocku, a dla publiczności pop ich produkcje były zbyt skomplikowane i zanadto jazzujące. Jednak nieduża, ale oddana widownia klubów rhythm'n' bluesowych uwielbiała ich. Jak na ironię, 30 lat póżniej grupa The Tommy Chase Band podąży uderzająco podobną drogą, tym razem pod banderą jazzu.
 

Wraz z przemianami na brytyjskiej scenie muzycznej, grupę The Organisation spotkała kara za to, że pozostała przy swych muzycznych korzeniach, nie próbując przystosowywać się do zachodzących zmian. Gdzieś po drodze Bond utracił Bakera i Bruce'a, którzy odeszli by założyć supertrio Cream. Za to pozyskał doskonałego perkusistę Jona Hisemana. Gdy Hiseman i Heckstall-Smith odeszli by utworzyć grupę Colosseum, udowodnili, że pozostają dłużnikami Bonda nagrywając na swym debiutanckim albumie utwór "Walkin' In The Park".
 

Bond, rozczarowany takim obrotem spraw, przeniósł się do USA, gdzie nagrał dwie duże płyty dla wytwórni Pulsar. Obie ukazały jego odwrót od jazzu i rhythm'n'bluesa. Żadnej nie powiodło się na listach bestsellerów i w 1969 r. Bond powrócił do Anglii. Prasa muzyczna powitała go życzliwie, ale nikła frekwencja na zorganizowanym z okazji jego przyjazdu koncercie w Royal Albert Hall musiała go gorzko zniechęcić. W nowym zespole - The Graham Bond Initiation - występowała jego żona, Diane Stewart. Ta obiecująca formacja padła jednak ofiarą nieprawdopodobnej kombinacji astrologii, rhythm'n'bluesa i apatii publiczności. Graham zaczął powolne staczanie się w stronę narkotyków, depresji, psychicznego załamania i okultyzmu. Po zejściu się z Gingerem Bakerem w niefortunnym przedsięwzięciu Airforce i krótkim związku z grupą Jack Bruce Band, Bond nawiązał muzyczną współpracę z Petem Brownem. Przyniosła ona krótkotrwałą stabilizację w jego życiu i zaowocowała jednym albumem.
 

W 1974 r. po załamaniu nerwowym, uzależnieniu od narkotyków i dwóch kolejnych nieudanych próbach powrotu na muzyczną arenę z zespołami Holy Magick i Magus, ironiczny los zagrał najokrutniejszą kartą - 8 maja 1974 r. Bond zginął pod kołami pociągu londyńskiego metra na stacji Finsbury Park. Pytanie czy Graham Bond mógłby jeszcze wspiąć się na wyżyny, które osiągnął ze swoim zespołem w 1964 r. czy też nie, pozostaje na zawsze otwarte. Nie ulega jednak wątpliwości, że wniósł on wiele innowacji, był muzycznym katalizatorem i wpłynął zasadniczo na kształt brytyjskiego rhythm'n'bluesa.

Single

Tytu³	Wykonawca	Data wydania	UK	US	Wytwórnia [UK]	Komentarz
I Saw Her Standing There/Farewell Baby	Graham Bond Quartet	05.1963	-	-	EMI Parlophone R 5024	[written by John Lennon/Paul McCartney][produced by Ron Richards]
Long Tall Shorty/Long Legged Baby	Graham Bond Organisation	05.1964	-	-	Decca F 11909	[written by Don Covay/Herb Abramson][produced by Mike Vernon and Richard Lloyd]
Tammy/Wade In The Water	Graham Bond Organisation	01.1965	-	-	Columbia DB 7471	[written by Jay Livingston/Ray Evans][produced by Robert Stigwood]
Tell Me (I’m Gonna Love Again)/Love Come Shining Through	Graham Bond Organisation	04.1965	-	-	Columbia DB 7528	[written by Graham Bond Organisation][produced by Robert Stigwood]
Lease On Love/My Heart´s In Little Pieces	Graham Bond Organisation	07.1965	-	-	Columbia DB 7647	[written by Rick Minas/Mike Banwell][produced by Robert Stigwood]
St. James Infirmary/Soul Tango	Graham Bond Organisation	02.1966	-	-	Columbia DB 7838	[written by J. Primrose/Arr. Ginger Baker][produced by Robert Stigwood]
You’ve Gotta Have Love Babe/I Love You	Graham Bond Organisation	02.1967	-	-	Page One POF 014	[written by Graham Bond ][produced by Larry Page]
Love Is The Law/The Naz	Grahame Bond	.1969	-	-	Pulsar 2405 [US]	[written by Graham Bond ][produced by Abe "Voco" Kesh]
Moving Towards The Light/Crossroads Of Time	Grahame Bond	.1969	-	-	Pulsar 2409 [US]	[written by Graham Bond ][produced by Abe "Voco" Kesh]
Water, Water/Stiffnecked Chicken	Grahame Bond	.1969	-	-	Pulsar 2415 [US]	[written by Graham Bond ][produced by Abe "Voco" Kesh]
Walking In The Park/“Springtime In The City	Graham Bond	01.1970	-	-	Warner Bros. WB 8004	[written by Graham Bond ][produced by Jon Hiseman]

Albumy

Tytu³	Wykonawca	Data wydania	UK	US	Wytwórnia [UK]	Komentarz
The Sound Of '65	Graham Bond Organisation	.1965	-	-	Columbia 33SX 1711	[produced by Robert Stigwood]
There's A Bond Between Us	Graham Bond Organisation	.1965	-	-	Columbia 33SX 1750	[produced by Robert Stigwood]
Love Is The Law	Graham Bond Organisation	.1969	-	-	Pulsar AR 10604 [US]	-
Mighty Grahame Bond	Graham Bond Organisation	.1969	-	-	Pulsar AR 10606 [US]	-
Solid Bond	Graham Bond	06.1970	40[2]	-	Warner Bros WB WS 3001	-

Tina B

Tina B (ur. Tina Klein w Brooklynie w Nowym Jorku) to piosenkarka wykonująca muzykę freestyle\dance z lat 80-tych. Jako młoda dziewczyna Tina B brała udział w pokazach talentów, a w wieku 11 lat stała na czele swojego pierwszego zespołu. Przez lata studiów nadal grała na czele zespołów grających muzykę rockową, a także brała udział w przedstawieniach teatru muzycznego. 

 Na studiach poznała początkującego producenta muzycznego Arthura Bakera, który później został jej mężem. Śpiewała w chórkach w różnych projektach, nad którymi wówczas pracował, takich jak piosenki North End, „Kind of Life (Kind of Love)” dla West End Records i „Happy Days” (z udziałem Michelle Wallace) dla Emergency Records. 

 Tina B rozpoczęła karierę solową, gdy Arthur poprosił ją o napisanie rapu i wokalu na stronie B utworu Afrika Bambaataa i singla Jazzy Five „Jazzy Sensation”. W 1982 roku została członkiem studyjnego projektu Arthura Bakera, Rockers Revenge, gdzie odnieśli sukces remakiem piosenki Eddy'ego Granta z 1978 roku „Walking on Sunshine”.  

W 1984 roku wydała swój debiutancki solowy album zatytułowany Elektra Records, który nie pojawił się na listach przebojów. Główny singiel „Honey To A Bee” zajął 12. miejsce na liście Top 80 magazynu Billboard Dance\Disco, pozostając na tej liście przez 10 tygodni. Kolejny singiel z albumu „Nothin’s Gonna Come Easy” osiągnął 18. miejsce na liście Top 80 magazynu Billboard Dance\Disco, pozostając na tej liście przez 9 tygodni. Piosenka została wykorzystana w filmie „Beat Street”, w którym także wystąpiła.  

W latach 80-tych Tina B występowała w chórkach i pisała piosenki dla takich artystów, jak Madonna, New Edition, Naked Eyes, Freeeze, Loleatta Holloway, Jennifer Holliday, Brenda K. Starr, Cindy Mizelle, Joyce Kennedy, Carly Simon, Bruce Springsteen, Billy'ego Crystala i Jeffa Becka. Była także członkinią zespołu Disciples of Soul Van Zandta i supergrupy Artists United Against Apartheid. W 1987 roku wydała singiel „January February”, który zajął 16. miejsce na liście Billboard Hot Dance\Disco Club Play i utrzymywał się na tej liście przez 8 tygodni. W tym samym roku wydała singiel „Miracles Explode”, który zajął 7. miejsce na liście Billboard Hot Dance Music\Club Play i utrzymywał się na tej liście przez 9 tygodni. 

 W 1988 roku Tina B wydała singiel „Bodyguard”, który zajął 5. miejsce na liście sprzedaży Hot Dance Music\Maxi-Singles magazynu Billboard. Na początku lat 90-tych nadal pisała i wykonywała piosenki dla takich artystów jak Tevin Campbell i West End Girls, których piosenka „Not Like Kissing You” stała się hitem numer jeden na listach przebojów muzyki pop w Kanadzie. W 1995 roku ukazał się album zawierający jej największe hity „The Best Of Tina B. - Honey To A Bee”.  

W połowie lat 90-tych Tina B studiowała operę w Nowym Jorku pod okiem maestro Vincenta La Sevli z New York Grand Opera Company i występowała w przedstawieniach warsztatowych, takich jak „Cyganeria” i „Traviata”. Dokonała nagrań typu crossover muzyki klasycznej i popowej, których współautorem jest Tom Salta i wyprodukowanych przez artystę i producenta Verve Philippe'a Saisse w Nowym Jorku i Nicka Patricka w Londynie w Anglii. 

 Przez 15 lat uczyła się także w Londynie u walijskiego tenora Jeffreya Talbota. W 2000 roku przeprowadziła się do Londynu i wykonywała „oryginalne” klasyczne utwory popowe (a także klasyki opery i piosenek artystycznych) w Bartok, lokalu Mean Fiddler w Camden. W 2002 roku taneczny remiks jej piosenki „Si Mia Vita” został wydany w wytwórni Perfecto Paula Oakenfolda jako część tanecznej kompilacji Arthura Bakera „Breakin”. Wykonała także tę piosenkę w radiu BBC i porannym programie telewizyjnym w Amsterdamie „Lijne 4”. W 2007 roku Tina B nagrała album z klasycznymi wersjami piosenek soul zatytułowany „OperaTronix”, wyprodukowany przez Raya Haydena.  

W 2009 roku wydała album „Artful Dodger”. Współpracowała także z pianistą jazzowym Mervem de Peyerem przy kołysance dla dzieci na kanale Baby Dance Along w serwisie YouTube oraz tworzyła duet muzyczny A Man and a Woman with Mitch Kaplan. Obecnie Tina B wróciła do Stanów Zjednoczonych w Nowym Jorku, gdzie pracuje nad nowym solowym albumem i ponownie łączy się z Rockers Revenge. W 2021 roku wydała remake utworu „Jazzy Sensation” w wytwórni Midnight Riot.

Single
Tytuł	Wykonawca	Data wydania	UK	US	Wytwórnia [UK]	Komentarz
Honey To A Bee	Tina B	09.1984	-	-	Elektra 69701	[written by Arthur Baker, Tina B][produced by Arthur Baker, John Robie][12[10].Hot Disco/Dance;Elektra 66 944 12"]
Nothin's Gonna Come Easy	Tina B	12.1984	-	-	Atlantic 89603	[written by Arthur Baker, Tina Baker][produced by Arthur Baker, John Robie][18[9].Hot Disco/Dance;Atlantic 86 918 12"][piosenka z filmu "Beat Street"]
January February	Tina B	04.1987	-	-	Criminal 10005	[written by Andy "Panda" Tripoli, Tony Moran, Albert Cabrera][produced by Andy "Panda" Tripoli, The Latin Rascals, Arthur Baker][16[8].Hot Disco/Dance;Criminal 9 12"]
Miracles explode	Tina B	01.1988	-	-	Criminal 019	[written by Arthur Baker, Tina B][produced by Arthur Baker][7[9].Hot Disco/Dance;Criminal 19 12"]