Miklós Rózsa

 

Miklós Rózsa urodził się w 1907 roku w Budapeszcie, w majętnej, dobrze sytuowanej rodzinie węgierskiego przemysłowca. Dużą część dzieciństwa młody Miklós spędził w wiejskiej posiadłości rodu, znajdującej się w górskiej miejscowości Nagylócz, gdzie chłopiec miał, za sprawą mieszkańców i okolicznych Cyganów, silny kontakt z muzyką folklorystyczną. Po latach Rózsa stwierdził, że był to decydujący dla jego mentalności kompozytorskiej okres życia: ”Nie byłem nigdy kolekcjonerem pieśni folklorystycznych jak Kodály czy Bartók; interesowałem się tylko muzyką, której zawsze byłem świadom i w której odnajdywałem silną ekspresję i fascynującą rytmikę […] Chodziłem po prostu po okolicy z małym, czarnym zeszytem i spisywałem na papier, co usłyszałem. Nigdy nie przejmowałem się tekstem.”. Jako że Miklós już w wieku pięciu lat zaczął naukę gry na skrzypcach, często przebywał z Cyganami i grywali razem skoczne, wesołe pieśni. Nie przepadał za Budapesztem, nie odpowiadała mu atmosfera wielkiego miasta, doskonale czuł się więc w wiejskim krajobrazie Nagylóczu, a spisane, popularne w okolicy melodie, miał w przyszłości wykorzystać w swej działalności kompozytorskiej.

Wkrótce do nauki gry na skrzypcach dołączyły studia nad altówką i pianinem. Dając występy już w dzieciństwie (m.in. w przebraniu Mozarta), nie stał się jednak wunderkind, głównie za sprawą ojca, który chciał dać synowi ogólne wykształcenie, świadom, że cudowne dzieci często okazywały się zmarnowanymi talentami. Rózsa kontynuował swoje kształcenie w zakresie muzyki jeszcze w Budapeszcie, był członkiem i przewodniczącym Stowarzyszenia Franza Liszta, fascynowały go jednakże partytury nowych sław węgierskiej muzyki poważnej: Bartóka i Kodály’ego. Atmosfera miasta również niezbyt mu opowiadała, wyruszył więc do Lipska, by tam podjąć studia w kierunku chemicznym. Spotkawszy tam jednak Hermanna Grabnera, kompozytora i przyszłego dyrektora lipskiego Konserwatorium, zdecydował się rozwijać dalej swój muzyczny talent. Decyzja ta okazała się słuszna, partyturami Miklósa szybko zainteresowali się bowiem wydawcy Breitkopf i Haertel, którzy podpisali z nim kontrakt i opublikowali Trio smyczkowe op.1 oraz Kwintet fortepianowy op.2. Rózsa wszedł więc do szerokiego świata muzyki poważnej.

Absolwentem studiów stał się w 1929 roku i wkrótce przeprowadził się do Paryża, gdzie ukończył swoje pierwsze ważne dzieło, Węgierską serenadę, mające premierę w Budapeszcie, oraz słynny Temat, wariacje i finał op.13, który okazał się olbrzymim sukcesem, zarówno w Europie, jak i za Oceanem. Na jednym z niemieckich festiwali muzycznych Rózsa miał okazję spożywać obiad w restauracji obok samego Adolfa Hitlera siedzącego kilka stolików dalej i popijającego mleko. Pewnego dnia zaczepił go nazistowski oficer, z którym, jak się okazało, chodził do jednej klasy w lipskim Konserwatorium. Kompozytorskie osiągnięcia lat 30-tych Węgra okazały się tak znaczące, że w roku 1937 i 1938 odznaczony został przez miasto Budapeszt nagrodą im. Franciszka Józefa. W tym samym czasie zainteresował się kinematografią, do końca życia (”Podwójnego życia”, jak zwykł mawiać) pisał jednak muzykę koncertową i kameralną.

Jego pierwszy poważny kontakt z szerokim ekranem miał miejsce w 1934 roku, kiedy to Rózsa co prawda nie napisał jeszcze ani jednej nuty na potrzeby kina, ale miał okazję obejrzeć obraz Nędznicy zilustrowany partyturą swego znajomego, szwajcarskiego kompozytora Artura Honeggera. Węgier poczuł najwidoczniej magię kina i rok później przystał szybko na propozycję swojego rodaka, producenta Aleksandra Kordy, który zaprosił go do pracy nad filmem Knight Without Armour. W latach 1935-1939 Rózsa na potrzeby kinowych przedsięwzięć Kordy napisał kilka partytur, w tym głośne Four Feathers. W 1939 wystartowały prace nad kolejnym projektem, Złodziejem z Bagdadu, Miklós nie bez trudności zaczął kompozycję efektownej ścieżki dźwiękowej. Jednakże, z momentem wybuchu wojny, Korda zdecydował przenieść się do Hollywoodu, by tam dokończyć obraz. Rózsa wyruszył wraz z nim i w 1940 roku postawił stopę w Ameryce.

Złodziej z Bagdadu okazał się sukcesem, zdobywając dla Węgra pierwszą z siedemnastu nominacji do Oscara. Kolejnym znaczącym przedsięwzięciem okazała się Księga Dżungli z 1942 roku, bardzo ciekawa, silnie nacechowana etniką partytura, z której suita została wydana na płycie jako pierwszy hollywoodzki score w historii. W 1945 roku Rózsa stworzył kolejny precedens: wprowadził do muzyki filmowej elektronikę. Na potrzeby Spellbound Hitchcocka (oraz równolegle The Lost Weekend, co doprowadziło Hitcha do wściekłości) wykorzystał theremin, otrzymując za rewolucyjną – i bardzo popularną za sprawą pięknego tematu miłosnego - partyturę swojego pierwszego Oscara. Druga statuetka powędrowała do niego dwa lata później, za The Double Life, w międzyczasie zaś Węgier stworzył właściwie od podstaw konwencję ilustracyjną filmu noir. Stał się jednym z najbardziej rozchwytywanych kompozytorów Hollywood.

W 1948 roku Rózsa dołączył do wytwórni Metro-Goldwyn-Mayer, pozostając w niej przez następne 15 lat i praktycznie zdobywając monopol na wszystkie czołowe superprodukcje. W tym właśnie czasie Węgier stał się specjalistą od monumentalnych fresków historycznych, począwszy od znakomitego chóralnego Quo Vadis , poprzez napakowane akcją Knights of the Round Table, wreszcie po jedną z najwybitniejszych kompozycji kiedykolwiek napisanych na potrzeby Hollywood - epickiego Ben-Hura, który wygrał Rózsy trzeciego, ostatniego, ale i chyba najbardziej doniosłego Oscara. Przełom lat 50-tych i 60-tych wyznaczył schyłek Złotej Ery, również muzyka Węgra zaczęła schodzić na dalszy plan. W 1961 roku napisał dwie ostatnie (jak sam to określił, choć później pracował również przy Sodomie i Gomorze), wielkie partytury historyczne: Króla Królów oraz Cyda, stopniowo wycofując się z muzyki filmowej.

Popyt na ekspresyjny, symfoniczny styl Węgra w rozpoczynającym się właśnie okresie Srebrnej Ery, okresie poszukiwań nowych rozwiązań ilustracyjnych, musiał zmaleć i dopiero w latach 70-tych Rózsa przeżył swoiste odrodzenie, tworząc kilka ważnych partytur, ze znakomitym Providence na czele, za które otrzymał francuskiego Cezara. Swoją ostatnią ścieżkę dźwiękową, Dead Man Don’t Wear Plaid, napisał w 1982 roku, wydając niedługo później autobiografię Podwójne życie. Tego samego roku doznał poważnego ataku serca i ostatecznie przeszedł na emeryturę. Przeżył jeszcze kilkanaście lat, do 1995 roku, kiedy zmarł i został pochowany na jednym z hollywoodzkich cmentarzy.

Choć styl Rózsy słusznie może wydawać się dziś nieco nadekspresyjny, nie ulega wątpliwości, że kompozytor ten był jednym z wybitniejszych tematyków w historii Hollywoodu, był również twórcą, który postrzegał muzykę filmową w kategoriach artystycznych. Do Hollywoodu przywiózł ze sobą również zamiłowanie do pracy badawczej i pasja ta okazała się niezwykle cenna w czasie prac nad widowiskami historycznymi. Na ich potrzeby jeździł z ekipą filmową do Europy, badał muzykę średniowieczną, stworzył właściwie od podstaw brzmienie dla starożytnego Rzymu (choć w tym wypadku była to głównie jego własna inwencja), miał olbrzymie zasługi w stworzeniu Golden Age’owej konwencji ilustracyjnej. Równocześnie wynalazł stylistykę noir, którą z powodzeniem wykorzystywał w latach 40-tych i która miała się znakomicie aż do czasów Leonarda Bernsteina i jego On The Waterfront, zmieniającego znacząco brzmienie całego podgatunku.

Teoretycy muzyki filmowej dzielą hollywoodzką karierę Rózsy na kilka etapów. Pierwszy, czyli lata 1939-1944, to okres mocno nacechowany orientalną etniką, z partyturami pokroju The Thief of Bagdad czy Sahara. Drugi, tzw. psychologiczny, to oczywiście czas powstania Spellbound, The Lost Weekend, czy The Red House. Trzeci to etap filmu noir, czyli przede wszystkim druga połowa lat 40-tych, z oscarowym A Double Life włącznie. Czwarty okres określany jest jako „historyczno-biblijny” i jego ramy czasowe to przede wszystkim dekada lat 50-tych. Piąty, ostatni, to etap SF, lata 70-te i kompozycje pokroju Time After Time czy The Golden Voyage of Sinbad.

Jeśli chodzi o muzyczne inspiracje, Rózsa, obok wspomnianego już wcześniej zainteresowania węgierskim folklorem i muzyką średniowieczną, podobnie jak jego koledzy po fachu zwracał się ku XIX-wiecznym romantykom, na styl których w Hollywood był popyt i miejsce. Jak sam wspominał, tylko raz w swojej działalności dla Fabryki Snów sięgnął po technikę serialną Arnolda Schoenberga, przy okazji tematu Szatana z Króla Królów w roku 1961. Rózsa generalnie nigdy nie przepadał za awangardą, nie miał jej we krwi, pozostawał więc wierny swojemu stylowi. A styl ten zaowocował jednymi z najbardziej natchnionych i najdoskonalszych artystycznie partytur kiedykolwiek powstałych na potrzeby kina hollywoodzkiego.

                                                                                 Filmografia

Swan Song: The Story of Billy Wilder's Fedora 2014/ Gesucht: Monika Ertl 1989/ Umarli nie potrzebują pledu Dead Men Don't Wear Plaid 1982 / Igła Eye of the Needle 1981 / Ostatni uścisk Last Embrace 1979 / Podróż w czasie Time After Time 1979 / Fedora 1978 / Opatrzność Providence 1977 / Prywatne akta Hoovera The Private Files of J. Edgar Hoover 1977 / Podróż Sindbada do Złotej Krainy The Golden Voyage of Sinbad 1973 / Prywatne życie Sherlocka Holmesa The Private Life of Sherlock Holmes 1970 / Zielone berety The Green Berets 1968 / Władza The Power 1968 / Z życia VIP'ów The V.I.P.s 1963 / Ostatnie dni Sodomy i Gomory Sodoma e Gomorra 1962 / Cyd El Cid 1961 / Król królów King of Kings 1961 / Ben Hur Ben-Hur 1959 / Świat, ciało i szatan The World, the Flesh and the Devil 1959 / Czas życia i czas śmierci A Time to Love and a Time to Die 1958 / Coś wartościowego Something of Value 1957 / Tip on a Dead Jockey 1957 / Siódmy grzech The Seventh Sin 1957 / Pasja życia Lust for Life 1956 / Ludzie mieszanej krwi Bhowani Junction 1956 / Opowieść o złym człowieku Tribute to a Bad Man 1956 / Diane 1956/ Van Gogh: Darkness Into Light 1956 / Księżycowa flotylla Moonfleet 1955 / Królewski złodziej The King's Thief 1955 / Płomień zieleni Green Fire 1954 / Dolina Królów Valley of the Kings 1954 / Men of the Fighting Lady 1954 / Seagulls Over Sorrento 1954 / Juliusz Cezar Julius Caesar 1953 / Rycerze Okrągłego Stołu Knights of the Round Table 1953 / Historia trzech miłości The Story of Three Loves 1953 / All the Brothers Were Valiant 1953 / Młoda Bess Young Bess 1953 / Ivanhoe 1952 / Podróż ku Nowemu Światu Plymouth Adventure 1952 / Quo Vadis 1951 / Dragnet 1951 / Asfaltowa dżungla The Asphalt Jungle 1950 / Kryzys Crisis 1950 / Drewniany koń The Miniver Story 1950 / Żebro Adama Adam's Rib 1949 / Pani Bovary Madame Bovary 1949 / W pułapce miłości Criss Cross 1949 / Łapówka The Bribe 1949 / East Side, West Side 1949 / The Red Danube 1949 / Nagie miasto The Naked City 1948 / Zemsta kobiety A Woman's Vengeance 1948 / Decyzja na komendę Command Decision 1948 / Kiss the Blood Off My Hands 1948 / Brutalna siła Brute Force 1947 / Podwójne życie A Double Life 1947 / Czerwony dom The Red House 1947 / Desert Fury 1947/ Time Out of Mind 1947 / The Macomber Affair 1947 / U progu tajemnicy Secret Beyond the Door... 1947 / Where There's Life 1947 / Song of Scheherazade 1947 / The Other Love 1947 plakat filmu Zabójcy Zabójcy The Killers 1946 / Dziwna miłość Marty Ivers The Strange Love of Martha Ivers 1946 / Because of Him 1946 / Stracony weekend The Lost Weekend 1945 / Urzeczona Spellbound 1945 / Pamiętna pieśń A Song to Remember 1945 / Krew na słońcu Blood on the Sun 1945 / The Man in Half Moon Street 1945 / Lady on a Train 1945 / Podwójne ubezpieczenie Double Indemnity 1944 / The Hour Before the Dawn 1944 / Dark Waters 1944 / Sahara 1943 / Bohaterki Pacyfiku So Proudly We Hail! 1943 / Pięć grobów na drodze do Kairu Five Graves to Cairo 1943 / Złote serce The Woman of the Town 1943 / Księga dżungli Jungle Book 1942/ Jacaré 1942 / Lady Hamilton That Hamilton Woman 1941 / New Wine 1941 / Sundown 1941 / Lidia Lydia 1941 / Ten Days in Paris 1940 / Złodziej z Bagdadu The Thief of Bagdad 1940 / Cztery pióra The Four Feathers 1939 / The Spy in Black 1939/ On the Night of the Fire 1939 / Rozwód lady X The Divorce of Lady X 1938 / Hrabina Władimow Knight Without Armour 1937 / Thunder in the City 1937 / The Squeaker 1937/ The Green Cockatoo 1937

                                                    Awards

Oscar [Muzyka filmowa] 1960 Best Music, Scoring of a Dramatic or Comedy Picture Ben Hur 1948 Best Music, Scoring of a Dramatic or Comedy Picture Podwójne życie 1946 Best Music, Scoring of a Dramatic or Comedy Picture Urzeczona Nominacje do Oscara [Muzyka filmowa] 1962 Best Music, Original Song Cyd 1962 Best Music, Scoring of a Dramatic or Comedy Picture Cyd 1954 Best Music, Scoring of a Dramatic or Comedy Picture Julius Caesar 1953 Best Music, Scoring of a Dramatic or Comedy Picture Ivanhoe 1952 Best Music, Scoring of a Dramatic or Comedy Picture Quo Vadis 1947 Best Music, Scoring of a Dramatic or Comedy Picture Zabójcy 1946 Best Music, Scoring of a Dramatic or Comedy Picture Stracony weekend 1946 Best Music, Scoring of a Dramatic or Comedy Picture Pamiętna pieśń 1945 Best Music, Scoring of a Dramatic or Comedy Picture Podwójne ubezpieczenie 1945 Best Music, Scoring of a Dramatic or Comedy Picture Złote serce 1943 Best Music, Scoring of a Dramatic or Comedy Picture Księga dżungli 1942 Best Music, Scoring of a Dramatic Picture Lidia 1942 Best Music, Scoring of a Dramatic Picture Zmierzch 1941 Best Music, Original Score Złodziej z Bagdadu Golden Globe Grammy

Adolph Deutsch

  Adolph Deutsch (ur. 20 października 1897r w Londynie, zm. 1 stycznia 1980r w Palm Desert) - amerykański kompozytor muzyki filmowej.


Urodził się w Londynie. Jako samorodny talent muzyczny, w wieku ośmiu lat trenował grę na fortepianie w Królewskiej Akademii Muzycznej.


W 1910 wyjechał na stałe do USA, a w 1920 uzyskał amerykańskie obywatelstwo. Początkowo pracował w Ameryce jako taper. Później prowadził swoją własną orkiestrę i odnosił sukcesy na nowojorskim Broadwayu w latach 20. i 30-tych. Pod koniec lat 30-tych przeniósł się do Hollywood, gdzie założył Stowarzyszenie Kompozytorów Muzyki Filmowej, któremu szefował w latach 1943-1953.

Był trzykrotnym laureatem Oscara za najlepszą muzykę do filmów: Rekord Annie (1950) George'a Sidneya, Siedem narzeczonych dla siedmiu braci (1954) Stanleya Donena i Oklahoma! (1955) Freda Zinnemanna. Był nominowany do tej nagrody również za oprawę muzyczną do filmów Statek komediantów (1951) George'a Sidneya i Wszyscy na scenę (1953) Vincente Minnellego.

                                                                                 Filmografia

1937 They Won't Forget/ 1937 The Great Garrick/ 1938 Swing Your Lady/ 1938 Racket Busters/ 1938 Valley of the Giants/ 1938 Heart of the North/ 1939 Off the Record/ 1939 The Kid from Kokomo/ 1939 Indianapolis Speedway/ 1939 The Angels Wash Their Faces/ 1939 Espionage Agent/ 1940 The Fighting 69th/ 1940 Castle on the Hudson/ 1940 Three Cheers for the Irish/ 1940 Saturday's Children/ 1940 Torrid Zone/ 1940 They Drive by Night/ 1940 Flowing Gold/ 1940 Tugboat Annie Sails Again/ 1940 East of the River/ 1941 All Through the Night/ 1941 The Maltese Falcon/ 1941 Manpower/ 1941 Kisses for Breakfast/ 1941 Underground/ 1941 Singapore Woman/ 1941 The Great Mr. Nobody/ 1941 High Sierra/ 1942 Lucky Jordan/ 1942 George Washington Slept Here/ 1942 You Can't Escape Forever/ 1942 Across the Pacific/ 1942 The Big Shot/ 1942 Juke Girl/ 1942 Larceny, Inc./ 1943 Northern Pursuit/ 1943 Action in the North Atlantic/ 1944 The Doughgirls/ 1944 The Mask of Dimitrios/ 1944 Uncertain Glory/ 1945 Danger Signal/ 1945 Escape in the Desert/ 1946 Nobody Lives Forever/ 1946 Shadow of a Woman/ 1946 Three Strangers/ 1947 Blaze of Noon/ 1947 Ramrod/ 1948 Whispering Smith/ 1948 Julia Misbehaves/ 1949 Intruder in the Dust/ 1949 The Stratton Story (uncredited)/ 1949 Little Women/ 1950 Pagan Love Song (uncredited)/ 1950 Mrs. O'Malley and Mr. Malone/ 1950 Father of the Bride/ 1950 The Big Hangover/ 1950 Stars in My Crown/ 1951 Show Boat (uncredited)/ 1951 Soldiers Three/ 1952 Million Dollar Mermaid (uncredited)/ 1953 The Band Wagon (uncredited)/ 1953 Torch Song/ 1953 The Long, Long Trailer/ 1954 Seven Brides for Seven Brothers (uncredited)/ 1955 Interrupted Melody (uncredited)/ 1956 Tea and Sympathy/ 1956 The Rack/ 1958 The Matchmaker/ 1959 Some Like It Hot (background score)/ 1960 The Apartment/ 1961 Go Naked in the World/

                                                    Awards

Oscar [Muzyka filmowa] 1956 Best Music, Scoring of a Musical Picture Oklahoma 1955 Best Music, Scoring of a Musical Picture Siedem narzeczonych dla siedmiu braci 1951 Best Music, Scoring of a Musical Picture Rekord Annie Nominacje do Oscara [Muzyka filmowa] 1954 Best Music, Scoring of a Musical Picture Wszyscy na scenę 1952 Best Music, Scoring of a Musical Picture Statek komediantów Golden Globe Grammy

Laurie Johnson

Laurence Reginald Ward Johnson ,  (urodzony 7 lutego 1927r)  to angielski kompozytor i lider zespołu, który napisał muzykę do kilkudziesięciu filmów i seriali telewizyjnych  i został opisany jako „jeden z najbardziej cenionych aranżerów wielkich -band swing and pop music” w Anglii , którego utwory często służą jako muzyka do produkcji seryjnej .

Johnson urodził się w Hampstead w Anglii, studiował w Royal College of Music w Londynie i spędził cztery lata w Coldstream Guards , zanim w latach pięćdziesiątych przeniósł się do przemysłu rozrywkowego. Jednym z jego pierwszych dużych projektów była rola kompozytora i dyrektora muzycznego w muzycznej adaptacji Rape Upon Rape Henry'ego Fieldinga zatytułowanej Lock Up Your Daughters (1959), której premiera odbyła się w Mermaid Theatre Bernarda Milesa .  Partytura z tekstami Lionela Barta zdobyła nagrodę Ivor Novello . Jego twórczość sceniczna obejmowała muzykę do rewii Petera Cooka , Pieces of Eight (1959) i Czterech muszkieterów (1967) z Harrym Secombe w roli głównej . 

W 1961 roku Johnson znalazł się na brytyjskiej liście przebojów singli z utworem „Sucu Sucu” , motywem muzycznym z brytyjskiego serialu telewizyjnego Top Secret .  To właśnie w tej dziedzinie telewizyjnej miał być najbardziej płodny. Od lat 60. do 80-tych skomponował ponad pięćdziesiąt tematów i partytur, w tym motyw wykorzystany w This Is Your Life   , The Avengers (od 1965), Animal Magic (zatytułowany „Las Vegas” ),  Jason King, The New Avengers i  The Professionals .  Był jednym z założycieli m.in  z Albertem Fennellem i Brianem Clemensem   Mark One Productions, firmy zajmującej się produkcją telewizyjną odpowiedzialnej za filmy The New Avengers i The Professionals .

W 1962 roku Johnson kupił dom z 7 sypialniami w Stanmore w północnym Londynie, gdzie mieszkał do 2015 roku .

Johnson był odpowiedzialny za muzykę przewodnią do serii Sounds of Jazz w BBC Radio 1 , wprowadzonej przez Petera Claytona i nadawanej w niedzielne wieczory od października 1973 roku. 

Johnson ma na swoim koncie muzykę do filmów takich jak The Good Companions, The Moonraker (1958), Tiger Bay, Dr. Strangelove, First Men in the Moon, You Must Be Joking!, And Soon the Darkness, Captain Kronos -Vampire Hunter and Diagnosis: Murder ( film Christophera Lee z 1975 r .). Wśród innych jego dzieł była muzyka do filmu telewizyjnego Mister Jerico , w którym wzięło udział wielu członków oryginalnego zespołu Avengers, w tym Patrick Macnee .

Johnson wydał kilka nagrań w wytwórni Unicorn-Kanchana . Były to między innymi jego własne kompozycje The Royal Tour , The Wind in the Willows oraz Symphony: Synthesis na duży zespół składający się z orkiestry jazzowej i orkiestry symfonicznej. Pierwotnie wydany przez EMI Records , Symphony zawierało kilka znanych nazwisk jazzowych, w tym Tubby Hayes , Don Lusher , Joe Harriott , Kenny Wheeler i Stan Tracey , a także London Philharmonic Orchestra . Johnson wydał także album z muzyką z The Avengers ,The New Avengers and The Professionals , album z jego partyturami do The First Men in the Moon, Dr Strangelove i Captain Kronos oraz dwa albumy z kompozycjami innych osób: muzyka filmowa Dmitrija Tiomkina i suita Bernarda Herrmanna do North by Northwest.

W 1997 roku Johnson rozpoczął trasę koncertową z założonym przez siebie zespołem The London Big Band.  Ich „Theme From 'The Professionals'” osiągnął  na brytyjskiej liście przebojów singli     36 miejsce w maju 1997.  Dostarczył także komentarze na DVD do kilku seriali, w które był zaangażowany. Od tego czasu wiele utworów Johnsona stało się podkładem muzycznym do wielu seriali animowanych, w tym SpongeBob SquarePants i Ren And Stimpy .

Johnson został mianowany członkiem Orderu Imperium Brytyjskiego (MBE) w konkursie z okazji urodzin 2014 za zasługi dla muzyki.               Filmografia

The Good Companions (1957)/ The Moonraker (1958)/ Girls at Sea (1958)/ No Trees in the Street (1959)/ Tiger Bay (1959)/ Operation Bullshine (1959)/ I Aim at the Stars (1960)/ Spare The Rod (1961)/ What a Whopper (1961)/ Siege of the Saxons (1963)/ Bitter Harvest (1963)/ Dr. Strangelove (1964)/ First Men in the Moon (1964)/ East of Sudan (1964)/ The Beauty Jungle (1964)/ You Must Be Joking! (1965)/ Hot Millions (1968)/ Mister Jerico (1970)/ And Soon the Darkness (1970)/ The Firechasers (1971)/ Captain Kronos – Vampire Hunter (1972)/ The Belstone Fox (1973)/ The Maids (1974)/ Hedda (1975)/ Diagnosis: Murder (1975)/ It Shouldn't Happen to a Vet (1976)/ A Hazard of Hearts (1987)/ It's Alive III: Island of the Alive (1987)/ The Lady and the Highwayman (1989)/ A Ghost in Monte Carlo (1990)/

Single
Tytuł	Wykonawca	Data wydania	UK	US	Wytwórnia [UK]	Komentarz
Sucu Sucu/Echo Four-Two	The Laurie Johnson Orchestra	09.1961	9[12]	-	Pye 7N 15383	[written by Tarateno Rojas][produced by A Record Supervision Production][utwór z serialu TV "Top Secret"]
Theme from The Professionals	The Laurie Johnson Orchestra	05.1997	36[2]	-	Virgin VSCDX 1643	-

André Previn

 André Previn, właśc. Andreas Ludwig Priwin (ur. 6 kwietnia 1929r w Berlinie, zm. 28 lutego 2019r w Nowym Jorku) - amerykański dyrygent, pianista i kompozytor pochodzenia niemiecko-żydowskiego.


Studiował w konserwatoriach w Berlinie i Paryżu. W 1939 wyjechał do Stanów Zjednoczonych. W 1948 został zaangażowany przez wytwórnię Metro-Goldwyn-Mayer na stanowisko kompozytora i kierownika orkiestr nagrywających muzykę do filmów.

Karierę rozpoczął jako pianista jazzowy oraz kompozytor muzyki filmowej. Do 1962 wydał ponad dziesięć jazzowych albumów (w tym np. King Size!). Od 1960 skoncentrował się na dyrygenturze i pianistyce, sięgając po repertuar klasyczny. Dyrygował najlepszymi orkiestrami symfonicznymi świata, m.in. Boston Symphony Orchestra, New York Philharmonic, Wiener Philharmoniker, Houston Symphony, Pittsburgh Symphony Orchestra, Los Angeles Philharmonic, London Symphony Orchestra.

Komponował utwory orkiestrowe, pieśni, musicale. Stworzył muzykę do kilkudziesięciu filmów. Otrzymał 4 Oscary za ścieżki dźwiękowe do obrazów: Gigi (1958), Porgy i Bess (1959), Słodka Irma (1963) i My Fair Lady (1964). Na początku lat 80-tych wrócił na krótki czas do muzyki jazzowej, komponując utwory i nagrywając dwie płyty wraz ze skrzypkiem Itzhakiem Perlmanem i jazzową sekcją rytmiczną. Były to albumy: A Different Kind of Blues (1980) i It’s a Breeze (1981).

W 1998 zdobył Grand Prix du Disque za nagranie swojej opery, Tramwaj zwany pożądaniem, na podstawie sztuki Tennessee Williamsa.

W 1966 królowa Elżbieta II nadała mu godność Honorowego Rycerza Komandora Orderu Imperium Brytyjskiego.

              Filmografia

Return to the Arena: The Making of 'Rollerball' 2000/ / Rollerball 1975/ / Jennie: Lady Randolph Churchill 1974/ Jesus Christ Superstar 1973/ Kochankowie muzyki The Music Lovers 1970/ Pomaluj swój wóz Paint Your Wagon 1969 / Na wskroś nowoczesna Millie Thoroughly Modern Millie 1967/ Szczęście Harry'ego The Fortune Cookie 1966 / Ciemna strona sławy Inside Daisy Clover 1965 / Pocałuj mnie, głuptasie Kiss Me, Stupid 1964 / Kto leży w moim grobie? Dead Ringer 1964 / Do widzenia, Charlie Goodbye Charlie 1964 / Blood on the Arrow 1964 / My Fair Lady 1964 / Słodka Irma Irma la Douce 1963 / Zmierzch długiego dnia Long Day's Journey Into Night 1962 / Dwoje na huśtawce Two for the Seesaw 1962 / Czterech jeźdźców Apokalipsy Four Horsemen of the Apocalypse 1962 / Dziewczyna w hotelu All in a Night's Work 1961 / Raz, dwa, trzy One, Two, Three 1961 / Elmer Gantry 1960 / Pepe 1960 / 1960 / Podziemni The Subterraneans 1960 / Telefony, telefony Bells Are Ringing 1960 / Porgy i Bess Porgy and Bess 1959 / Facetka Party Girl 1958 / Gigi 1958 / Żona modna Designing Woman 1957 / Hot Summer Night 1957 / Ludzie z numerami House of Numbers 1957 / Kosztowny związek The Catered Affair 1956 / Najszybszy strzelec The Fastest Gun Alive 1956 / Zaproszenie do tańca Invitation to the Dance 1956 / Czarny dzień w Black Rock Bad Day at Black Rock 1955 / Zawsze jest piękna pogoda It's Always Fair Weather 1955 / The Girl Who Had Everything 1953/ Pocałuj mnie, Kasiu Kiss Me, Kate 1953 / Powód do paniki Cause for Alarm! 1951/ Kim 1950 / Trzy krótkie słowa Three Little Words 1950 / The Outriders 1950 / Shadow on the Wall 1950 / Dial 1119 1950 / Tension 1949 / Słońce zawsze wschodzi The Sun Comes Up 1949 / Wyzwanie dla Lassie Challenge to Lassie 1949 / Scene of the Crime 1949

                                                         Awards

Oscar [Muzyka filmowa] 1965 Best Music, Scoring of Music, Adaptation or Treatment My Fair Lady 1964 Best Music, Scoring of Music, Adaptation or Treatment Słodka Irma 1959 Best Music, Scoring of a Musical Picture Gigi Nominacje do Oscara [Muzyka filmowa] 1974 Best Music, Scoring Original Song Score and/or Adaptation Jesus Christ Superstar 1968 Best Music, Scoring of Music, Adaptation or Treatment Na wskroś nowoczesna Millie 1963 Best Music, Original Song Dwoje na huśtawce For the song "Song from Two for the Seesaw (Second Chance)" 1961 Best Music, Original Song Pepe For the song "Faraway Part of Town" 1978 Best Original Song - Motion Picture You Light Up My Life (1977) 1961 Best Music, Scoring of a Dramatic or Comedy Picture Elmer Gantry 1961 Best Music, Scoring of a Musical Picture Telefony, telefony 1954 Best Music, Scoring of a Musical Picture Pocałuj mnie, Kasiu 1951 Best Music, Scoring of a Musical Picture Trzy krótkie słowa

Single
Tytuł	Wykonawca	Data wydania	UK	US	Wytwórnia [UK]	Komentarz
Like Young/Young Man's Lament	André Previn And David Rose	06.1959	-	46[12]	MGM K12792	[written by Previn]
Like Love/Love Me Or Leave Me	André Previn And His Piano And Orchestra	05.1960	-	108[2]	Columbia 41683	[written by D. Langdon, A. Previn]

Albumy
Tytuł	Wykonawca	Data wydania	UK	US	Wytwórnia [US]	Komentarz
Secret Songs For Young Lovers	André Previn	06.1959	-	16[21]	MGM 3716	-
Like Love	André Previn	07.1960	-	25[28]	Columbia 1437	-
A Touch of Elegance	André Previn	10.1961	-	118[9]	Columbia 8449	-
André Previn in Hollywood	André Previn	11.1963	-	130[4]	Columbia 8834	-
My Fair Lady	André Previn With Shelly Manne	12.1964	-	147[4]	Columbia 8995	[produced by Lester Koenig]
A Different Kind of Blues	André Previn with Itzhak Perlman	03.1981	-	149[9]	Angel 37 780	-

Alex North

Alex North urodził się w Chester, w stanie Pennsylvania, w rodzinie z rosyjskimi korzeniami. Mimo trudnej sytuacji finansowej (ojciec szybko zmarł i choć zostawił po sobie trochę oszczędzonych pieniędzy, to na barkach matki spoczywał obowiązek wyżywienia rodziny), chłopiec od najmłodszych lat miał kontakt z muzyką i jeszcze przed dziesiątymi urodzinami mógł podjąć jej naukę, początkowo w zakresie gry na fortepianie. Jako nastolatek trafił do Curtis Institute w Filadelfii, a potem, dzięki zdobytemu stypendium, do nowojorskiej Juilliard School. 

W międzyczasie pracował jako telegrafista, zaczęła się również jego fascynacja rosyjską muzyką poważną, zwłaszcza Prokofiewem. Jako że obsługa telegrafu była zawodem w ówczesnym Związku Radzieckim pożądanym, North zdecydował się wyjechać i kontynuować swoją muzyczną ścieżkę jako uczeń moskiewskiego konserwatorium, pierwszy w historii uczelni Amerykanin. Nauka trwała cztery lata, od 1932 do 1935 roku, Alex zdobył również posadę dyrektora muzycznego w łotewskim Teatrze Narodowym. Mimo tych niewątpliwych sukcesów, nie czuł się w Rosji zbyt dobrze, tęsknił za domem, tęsknił za ukochanym przez niego jazzem. North wspominał później:

”Kiedy miałem jakieś czternaście lat, zafascynował mnie amerykański jazz […] Wyruszyłem na do Związku Radzieckiego i pewnego dnia poszedłem tam na imprezę, gdzie grano Mood Indigo [znany standard jazzowy ] .Powiedziałem sobie wtedy: twoje korzenie nie są tutaj. I wróciłem do Stanów.”

W 1936 roku znalazł się w Nowym Jorku, gdzie w czasie studiów poznał kompozytorów Aarona Coplanda i Ernsta Tocha, zaczął również pisać muzykę na potrzeby teatru. Dzięki zaangażowaniu przez słynną tancerkę Annę Sokołow, North miał okazję odwiedzić Meksyk, do którego zapałał wielką miłością, po latach zmaterializowaną w postaci znakomitej partytury do filmu Viva Zapata!. W tym samym czasie nawiązał znajomość z reżyserem Elią Kazanem, wkrótce jednak wybuchła wojna i Alex trafił do armii. W wojsku szybko odkryto jego muzyczny talent i zatrudniono go przy ilustracji filmów propagandowych i dokumentalnych, dotyczących toczącego się konfliktu. Po zakończeniu wojny North wrócił do pisania muzyki poważnej, tworząc między innymi swoją pierwszą symfonię w 1947 roku, oraz muzyki na potrzeby teatru.

Do Hollywoodu trafił w 1951 roku, na zaproszenie Elii Kazana, realizującego właśnie filmową wersję Tramwaju zwanego pożądaniem, z Marlonem Brando w roli głównej. North nie czuł się zbyt pewnie przy projekcie, mając doświadczenie głównie w pisaniu na niewielką orkiestrę, w międzyczasie jeździł również do Nowego Jorku, by kontynuować pracę teatralną. Tramwaj zwany pożądaniem został jednak ukończony i stał się przełomem w historii muzyki filmowej, kompozytor bowiem jako pierwszy wykorzystał jazz w formie dramatycznego underscore. Rozpoczęła się jego udana hollywoodzka kariera, która zaowocowała tak znakomitymi pracami, jak Wściekłość i wrzask (1959), Spartakus (1960), czy Agonia i ekstaza (1965). North napisał muzykę do ponad 50 filmów, otrzymując 15 nominacji do Oscara. Statuetkę Akademii zdobył jednak dopiero w 1986, za całokształt twórczości, jako pierwszy i do roku 2007 jedyny kompozytor w historii.

Mimo artystycznych sukcesów, wydaje się, że North był jednak artystą niedocenionym. Nie pisał wiele, lubił pracować powoli (na Kleopatrę miał półtora roku), tworząc zwykle nie więcej, niż dwie partytury rocznie. Jego styl był niezwykle charakterystyczny i bardzo wymagający jak na hollywoodzkie standardy. Artysta ocierał się nieraz o awangardę, olbrzymią wagę przykładał do detali orkiestracyjnych, uwielbiał eksperymentować z perkusją (partytura do dokumentalnego obrazu Africa), można powiedzieć, że jako pierwszy zaczął wyprowadzać Krainę Snów z neoromantycznego brzmienia Złotej Ery. 

Najchętniej pisał muzykę na potrzeby kameralnych dramatów, choć niewątpliwie to kompozycje do gigantycznych, epickich widowisk zdobyły mu największą popularność. Najbardziej dotkliwym z kolei rozczarowaniem zawodowym, jakie go spotkało, było odrzucenie przez Stanleya Kubricka jego muzyki napisanej na potrzeby 2001: Odysei kosmicznej i zastąpienie jej utworami Straussa i Ligety’ego, notabene ze znakomitym skutkiem… Unieśmiertelniła go dla młodszego pokolenia fanów gatunku piosenka Unchained Melody na nowo nagrana w latach dziewięćdziesiątych na potrzeby kasowego dramatu Uwierz w ducha, dzisiaj będąca już niekwestionowanym klasykiem.

North był wieloletnim przyjacielem i mentorem Jerry Goldsmitha, w którego brzmieniu słychać wpływy i który po latach nagrał na nowo kilka kompozycji swojego mistrza. Twórca Tramwaju zwanego pożądaniem w życiu prywatnym miał żonę i trójkę dzieci, mówił biegle w pięciu językach, interesował się również sportem, antykami i literaturą. Jako kompozytor muzyki filmowej zasłużył się na wielu frontach, jego najważniejszym jednak osiągnięciem było wyprowadzenie gatunku z XIX, i wprowadzenie go do XX wieku, czym dał podwaliny pod rewolucję Srebrnej Ery. Zmarł w 1991 roku, już na artystycznej emeryturze.

 

              Filmografia

A Streetcar Named Desire (1951)/ Death of a Salesman (1951)/ Viva Zapata! (1952)/ Les Misérables (1952)/ Désirée (1954)/ Unchained (1955)/ The Rose Tattoo (1955)/ I'll Cry Tomorrow (1955)/ The Bad Seed (1956)/ The Rainmaker (1956)/ The King and Four Queens (1956)/ The Long, Hot Summer (1958)/ Stage Struck (1958)/ Hot Spell (1958)/ The Sound and the Fury (1959)/ The Wonderful Country (1959)/ Spartacus (1960)/ The Misfits (1961)/ Sanctuary (1961)/ The Children's Hour (1961)/ All Fall Down (1962)/ Cleopatra (1963)/ Cheyenne Autumn (1964)/ The Outrage (1964)/ The Agony and the Ecstasy (1965)/ Who's Afraid of Virginia Woolf? (1966)/ The Devil's Brigade (1968)/ The Shoes of the Fisherman (1968)/ Hard Contract (1969)/ A Dream of Kings (1969)/ Willard (1971)/ Pocket Money (1972)/ Shanks (1974)/ Bite the Bullet (1975)/ Journey into Fear (1975)/ Somebody Killed Her Husband (1978)/ Wise Blood (1979)/ Carny (1980)/ Dragonslayer (1981)/ Under the Volcano (1984)/ Prizzi's Honor (1985)/ The Dead (1987)/ Good Morning, Vietnam (1987)/ The Penitent (1988)/

                                                         Awards

Oscar [Muzyka filmowa] Nominacje do Oscara [Muzyka filmowa] A Streetcar Named Desire (1951) Death of a Salesman (1951) Viva Zapata! (1952) The Rose Tattoo (1955) Best Original Song (with Hy Zaret) "Unchained Melody" (1955) The Rainmaker (1956) Spartacus (1960) Cleopatra (1963) The Agony and the Ecstasy (1965) Who's Afraid of Virginia Woolf? (1966) The Shoes of the Fisherman (1968) Shanks (1974) Bite the Bullet (1975) Dragonslayer (1981) Under the Volcano (1984) Golden Globe The Shoes of the Fisherman (1968)

                                        Kompozycje Alexa Northa na listach przebojów

[with Hy Zaret] 04/1955 Unchained Melody Les Baxter 1.US/10.UK 04/1955 Unchained Melody Al Hibbler 3.US/2.UK 04/1955 Unchained Melody Roy Hamilton 6.US 05/1955 Unchained Melody Jimmy Young 1.UK 05/1955 Unchained Melody June Valli 06/1955 Unchained Melody Liberace 20.UK 05/1961 Unchained Melody Gerry Granahan 109.US 10/1963 Unchained Melody Vito & the Salutations 66.US 03/1964 Unchained Melody Jimmy Young 43.UK 07/1965 Unchained Melody The Righteous Brothers 4.US/14.UK 08/1968 Unchained Melody The Sweet Inspirations 73.US 08/1976 Unchained Melody Jim McClusky 51.UK 03/1981 Unchained Melody Heart 83.US 02/1986 Unchained Melody Leo Sayer 54.UK 08/1990 Unchained Melody The Righteous Brothers 13.US/1.UK 03/2002 Unchained Melody Gareth Gates 1.UK [with Terry Callier] 05/1998 Love Theme from Spartacus Terry Callier 57.UK [with Sammy Cahn] 05/1958 The Long Hot Summer Jimmie Rodgers 77.US [solo] 01/1961 The Misfits Don Costa 116.US 06/1963 Antony and Cleopatra Theme Ferrante & Teicher 83.US

Paul Sawtell

Paul Sawtell (ur. Sawatzki, 3 lutego 1906r w Gliwice, Polska - 1 sierpnia 1971r) był urodzonym w Polsce kompozytorem muzyki filmowej w Stanach Zjednoczonych. Sawtell rozpoczął karierę w RKO, a ostatecznie dołączył do Universal Pictures. Sawtell pracował przy wielu westernach i horrorach, a także napisał muzykę do filmów o Sherlocku Holmesie: Perła śmierci i Szkarłatny pazur. Pod koniec lat czterdziestych Sawtell wrócił do RKO. Pracował także dla różnych niezależnych producentów, w tym dla produkcji T-Men (1947) dla Eagle-Lion Films.
 

Skomponował także i zaaranżował niewymienioną w czołówce muzykę do sekwencji w Wenecji we Włoszech w This is Cinerama (1952). Pod koniec lat pięćdziesiątych Sawtell nawiązał współpracę z innym kompozytorem filmowym Bertem Shefterem i wspólnie wyprodukowali muzykę do wielu filmów, w tym do klasycznych filmów science fiction i horrorów, takich jak  Kronos, It! The Terror from Beyond Space, Return of the Fly, The Lost World, Voyage to the Bottom of the Sea (we współpracy z producentem Irwinem Allenem) i Jack the Giant Killer w 1962 roku. 

W 1965 roku skomponowali muzykę dla reżysera Russa Meyera, jak na przykład kultowy klasyk Faster Pussycat! Kill! Kill! i Motorpsycho. Ostatnia ścieżka dźwiękowa, jaką stworzyli, pochodziła z meksykańskiego filmu Emiliano Zapata z 1970 roku, na krótko przed śmiercią Sawtella. Być może najbardziej znana kompozycja Sawtella jest głównym tematem serialu telewizyjnego Podróż na dno morza, będącego adaptacją filmu fabularnego Allena z 1961 roku, do którego Sawtell napisał inny temat.  

Sawtell miał dom w pobliżu Demuth Park w Palm Springs w Kalifornii. Zmarł w 1971 roku i został pochowany na cmentarzu Forest Lawn Memorial Park w Glendale w Kalifornii.

              Filmografia

The Pearl of Death (1944)/ The Scarlet Claw (1944)/ The Falcon in San Francisco (1945)/ Snafu (1945)/ The Fighting Guardsman (1946)/ Tarzan and the Leopard Woman (1946)/ Perilous Holiday (1946)/ Renegades (1946)/ Sunset Pass (1946)/ Step by Step (1946)/ Criminal Court (1946)/ Trail Street (1947)/ The Devil Thumbs a Ride (1947)/ Tarzan and the Huntress (1947)/ Born to Kill (1947)/ Dick Tracy's Dilemma (1947)/ Desperate (1947)/ Keeper of the Bees (1947)/ Dick Tracy Meets Gruesome (1947)/ For You I Die (1947)/ T-Men (1947)/ The Black Arrow (1948)/ River Lady (1948)/ Raw Deal (1948)/ Return of the Bad Men (1948)/ Northwest Stampede (1948)/ Four Faces West (1948)/ Mystery in Mexico (1948)/ Walk a Crooked Mile (1948)/ Bodyguard (1948)/ Bad Boy (1949)/ The Clay Pigeon (1949)/ The Big Cat (1949)/ The Doolins of Oklahoma (1949)/ Black Magic (1949)/ Fighting Man of the Plains (1949)/ The Threat (1949)/ Davy Crockett, Indian Scout (1950)/ Fortunes of Captain Blood (1950)/ Tarzan and the Slave Girl (1950)/ The Cariboo Trail (1950)/ Bunco Squad (1950)/ Outrage (1950)/ Southside 1-1000 (1950)/ Hunt the Man Down (1950)/ Stage to Tucson (1950)/ Rogue River (1951)/ The Great Missouri Raid (1951)/ Santa Fe (1951)/ Best of the Badmen (1951)/ Warpath (1951)/ Roadblock (1951)/ The Whip Hand (1951)/ Fort Defiance (1951)/ The Son of Dr. Jekyll (1951)/ Silver City (1951)/ Flaming Feather (1952)/ Tarzan's Savage Fury (1952)/ The Half-Breed (1952)/ Denver and Rio Grande (1952)/ The Savage (1952)/ Hurricane Smith (1952) Kansas City Confidential (1952)/ Sky Full of Moon (1952)/ Raiders of the Seven Seas (1953)/ Pony Express (1953)/ Tarzan and the She-Devil (1953)/ Arrowhead (1953)/ Inferno (1953)/ Half a Hero (1953)/ Flight to Tangier (1953)/ The Diamond Queen (1953)/ Captain Kidd and the Slave Girl (1954)/ Return to Treasure Island (1954)/ Down Three Dark Streets (1954)/ Three Hours to Kill (1954)/ They Rode West (1954)/ Ten Wanted Men (1955)/ Tarzan's Hidden Jungle (1955)/ Rage at Dawn (1955)/ The Marauders (1955)/ Tall Man Riding (1955)/ A Lawless Street (1955)/ Texas Lady (1955)/ Last of the Badmen (1957)/ Pawnee (1957)/ Hell Ship Mutiny (1957)/ The Black Scorpion (1957)/ The Story of Mankind (1957)/ Kronos (1957)/ Stopover Tokyo (1957)/ Ambush at Cimarron Pass (1958)/ It! The Terror from Beyond Space (1958)/ The Fly (1958)/ Return of the Fly (1959)/ The Cosmic Man (1959)/ The Big Circus (1959)/ The Lost World (1960)/ The Big Show (1961)/ Voyage to the Bottom of the Sea (1961)/ Pirates of Tortuga (1961)/ Jack the Giant Killer (1962)/ Five Weeks in a Balloon (1962)/ The Last Man on Earth (1964)/ Faster Pussycat! Kill! Kill! (1965)/ Motorpsycho (1965)/ Emiliano Zapata (1970)/ The Gatling Gun (1971)/

Bernard Herrmann

Bernard Herrmann (ur. 29 czerwca 1911r w Nowym Jorku, zm. 24 grudnia 1975r w Los Angeles) - amerykański kompozytor muzyki filmowej.


Uczęszczał do DeWitt Clinton High School oraz do Uniwersytetu Nowojorskiego. Studiował u Philipa Jamesa, Bernarda Wagenaara oraz Alberta Stoessela w słynnej Juilliard School. Poślubił znaną pisarkę Lucille Fletcher. Już w 1931 zorganizował New Chamber Orchestra. W latach 1934-1959 pracował dla CBS jako dyrygent i kompozytor; tu poznał Orsona Wellesa, dla którego ilustrował audycje teatralne. W 1940 został szefem i dyrygentem Orkiestry Symfonicznej CBS. W roku następnym debiutował jako kompozytor muzyki filmowej.

Pierwszym zilustrowanym przez niego obrazem był film Orsona Wellesa Obywatel Kane. Ta niezwykła muzyka pełna dysonansów i chropowatości zapowiadała narodziny nowej osobowości w dość świeżej jeszcze historii muzyki filmowej. Wtedy też został po raz pierwszy nominowany do Oscara i to od razu za dwie partytury. Drugim filmem był Wszystko co można kupić za pieniądze Williama Dieterle i właśnie ta partytura przyniosła mu jedynego w karierze Oscara.

Herrmann nie był kompozytorem tak mocno związanym z wytwórniami jak Max Steiner, Alfred Newman, Herbert Stothart czy Dymitr Tiomkin. Pisywał wyłącznie wtedy, kiedy sam uznał, że pomysł jest tego warty. Bez problemu odmawiał współpracy z najbardziej wpływowymi postaciami Hollywood. Jednak był reżyser, który nakręcił najwięcej filmów z jego muzyką, choć stosunki między nimi były najoględniej mówiąc -trudne. Tym reżyserem był Alfred Hitchcock. Spotkali się przy realizacji filmu Kłopoty z Harrym w 1952r. To właśnie Herrmann napisał dla Hitchcocka tę przerażającą muzykę w Psychozie, o której -bodaj Jerry Goldsmith - powiedział, że jest tak prosta, że aż banalna i oparta o trzy proste takty, ale jak grają... 

Legendy krążyły o współpracy tych nietuzinkowych osobowości. Powiadano, że kiedy się kłócili - to ekipa się zwijała z planu - na wszelki wypadek (ponoć ci dwaj stateczni panowie byli w stanie roznieść również dekoracje). Świadkowie tamtych lat wspominają, że Hitchcock - sam wielki Hitchcock - uważał, że muzyka Herrmanna przyćmiewa jego - reżysera - postać i niewątpliwy geniusz. Rozstali się ostatecznie i nieodwołalnie na planie Marnie po 12 latach współpracy.

Herrmann nieczęsto pisywał dla filmu, jednak to on napisał muzykę do jednego z najsłynniejszych filmów „nowej fali” francuskiej- Fahrenheit 451 François Truffaut. Rzadko się zdarza, by twórca rozpoczynał mocnym akordem i nie słabszym kończył. Stało się to właśnie udziałem Bernarda Herrmanna. I było wynikiem fascynacji dwóch reżyserów, którzy mieli być sławni. Pierwszym był Brian De Palma, który po Psychozie chciał mieć tej klasy muzykę w swojej Obsesji. Drugim był Martin Scorsese, który zapragnął w swoim filmie mieć muzykę klasy Obywatela Kane’a. Film się nazywał Taksówkarz i stał się kamieniem milowym w rozumieniu nowego oblicza kina.

 Hermann nie dożył premiery tych filmów; był pierwszym człowiekiem, który otrzymał dwie nominacje do Oscara (w jednej kategorii) pośmiertnie. Zmarł w Wigilię Bożego Narodzenia w 1975. Kilka lat później do Oscara nominowano dokument Bernard Herrmann: Kompozytor muzyki filmowej.

              Filmografia

1941 Obywatel Kane (Citizen Kane, reż. Orson Welles), Wszystko co można kupić za pieniądze (The Devil and Daniel Webster, reż. William Dieterle)/ 1944 Jane Eyre (reż. Robert Stevenson)/ 1945 Hangover Square (reż. John Brahm)/ 1946 Anna i król Syjamu (Anna and the King of Siam, reż. John Cromwell)/ 1947 Duch i pani Muir (The Ghost and Mrs. Muir, reż. Joseph L. Mankiewicz)/ 1948 Portret Jennie (Portret of Jennie, reż. William Dieterle)/ 1951 Dzień, w którym zatrzymała się ziemia (The Day the Earth Stood Still, reż. Robert Wise),Niebezpieczne terytorium (On Dangerous Ground, reż. Nicholas Ray)/ 1952 Operacja „Cicero” (Five Fingers, reż. Joseph L. Mankiewicz), Śniegi Kilimandżaro (The Snows of Kilimanjaro, reż. Henry King)/ 1953 Beneath the 12-Mile Reef (reż. Jack Webb), Król Khyber Rifles (King of the Khyber Rifles, reż. Henry King), White Witch Doctor (reż. Henry Hathaway)/ 1954 Egipcjanin Sinuhe (The Egyptian, reż. Michael Curtiz), Ogród zła (Garden of Evil, reż. Henry Hathaway), A Christmas Carol (reż. Ralph Levy)/ 1955 Traper z Kentucky (The Kentuckian, reż. Burt Lancaster), Prince of Players (reż. Philip Dunne), Kłopoty z Harrym (The Truble with Harry, reż. Alfred Hitchcock)/ 1956 Człowiek, który wiedział za dużo (The Man Who Knew Too Much, reż. Alfred Hitchcock), Człowiek w szarym garniturze (The Man in the Grey Flannel Suit, reż. Nunnally Johnson), Williamsburg: The Story of a Patriot (reż. George Seaton), Niewłaściwy człowiek, reż. Alfred Hitchcock)/ 1957 Kapelusz pełen deszczu (A Hatful of Rain, reż. Fred Zinnemann), Pomyłka/ 1958 Siódma podroż Sindbada (The 7th Voyage of Sinbad, reż. Nathan Juran), Zawrót głowy (Vertigo, reż. Alfred Hitchcock), The Fiend Who Walked the West (reż. Gordon Douglas), Nadzy i martwi (The Naked and the Dead, reż. Raoul Walsh)/ 1959 Północ, północny zachód (North by Northwest, reż. Alfred Hitchcock), Blue Denim (reż. Peter Dunne), Wyprawa do wnętrza ziemi (Journey to the Center of the Earth, reż. Henry Levin)/ 1960 Psychoza (Psycho, reż. Alfred Hitchcock), The 3 Worlds of Gulliver (reż. Jack Sher)/ 1961 Mysterious Island (reż. Cy Endfield)/ 1962 Przylądek strachu (Cape Fear, reż. Jack Lee Thompson), Czuła jest noc (Tender Is the Night, reż. Henry King)/ 1963 Jason and the Argonauts (reż. Don Chaffey), Ptaki (The Birds, reż. Alfred Hitchcock)/ 1964 Marnie (Marnie, reż. Alfred Hitchcock)/ 1965 Joy in the Morning (reż. Boris Segal)/ 1966 Fahrenheit 451 (Fahrenheit 451, reż. Francois Truffaut)/ 1967 Companions in Nightmare (reż. Norman Lloyd), Panna młoda w żałobie (Le Mariee etait en noir, reż. Francois Truffaut)/ 1968 Twisted Nerve (reż. Roy Boulting)/ 1969 Bitwa nad Neretwą (Bitka na Neretvi, reż. Velijko Bulajic), Obsessions (reż. Pim de la Parra)/ 1971 Endless Night (reż. Sidney Gilliat), The Night Digger (reż. Alastair Reid)/ 1973 Siostry (Sisters, reż. Brian De Palma)/ 1974 A jednak żyje (It’s Alive!, reż. Larry Cohen)/ 1976 Obsesja (Obsession, reż. Brian De Palma), Taksówkarz (Taxi Driver, reż. Martin Scorsese).

                                                         Awards

Oscar [Muzyka filmowa] 1942 Best Music, Scoring of a Dramatic Picture All That Money Can Buy Nominacje do Oscara [Muzyka filmowa] 1977 Best Music, Original Score Obsesja 1977 Best Music, Original Score Taksówkarz 1947 Best Music, Scoring of a Dramatic or Comedy Picture Anna i król Syjamu 1942 Best Music, Scoring of a Dramatic Picture Obywatel Kane

Ian Brown

Miał zupełnie dosyć muzycznego biznesu. Trudno mu się dziwić. Wszystko to, co działo się dookoła The Stone Roses, mogło wkurzyć nawet świętego. Muzycy grupy nie zarobili prawie nic na sukcesie debiutanckiego, wydanego w 1989 roku, albumu. Dzięki bandyckim kontraktom prawie wszystkie zyski zgarnęła firma płytowa i menażer. Potem przyszły jeszcze ogromne koszta sądowe, gdy zespół postanowił na drodze prawnej uwolnić się od wiążących go umów. No i w końcu nieudany powrót na scenę po ponad pięciu latach milczenia. Złe recenzje w prasie, zmiany składu, rozczarowanie fanów.
 

Ostatnim gwoździem do trumny dla The Stone Roses okazał się koncert na festiwalu w Reading w 1996 roku. Przed wielotysięcznym tłumem zespół, w którym z oryginalnego składu pozostał wtedy już tylko Brown i basista Mani, ostatecznie pogrzebał swoją legendę.
 

Za ten występ szczególnie dostało się Ianowi. Strasznie fałszował. Zdegustowani fani zaczęli wychodzić jeszcze przed końcem. Trzy tygodnie później grupa przestała istnieć. Brown dobrze pamięta tamten wieczór. Nie jestem najlepszym wokalistą świata - wyznaje. A tamtego dnia wypadłem fatalnie. Nie zdawałem sobie z tego sprawy, dopóki nie posłuchałem nagrań. To było straszne. Brzmieliśmy jak jakiś pieprzony kabaret...
 

Zafundował sobie długą przerwę. Popracował trochę jako didżej w Szwecji. Potem wybrał się na wakacje do Maroka, i cały czas zastanawiał się, co robić dalej. Wszystko, w co wierzyłem, nagle się skończyło. Przyjaciele mnie opuścili. Albo próbowali wyciągnąć ode mnie pieniądze. Chciałem uciec od tego. Chciałem zająć się czymś zupełnie nowym. Ale różne dzieciaki na ulicy ciągle pytały mnie, dlaczego nie nagram czegoś solo. W końcu pomyślałem, że może warto spróbować. W końcu nagrałem jedną piosenkę. Nigdy nie miałem wątpliwości, czy będę potrafił zrobić coś na własny rachunek. Problemem było to, czy będzie mi się chciało. Bo mnie nie zależy na sukcesie. Nie muszę być gwiazdą. Nie muszę ciągle słyszeć od innych, że jestem świetny. Wiem to i bez nich...
 

Zrobił wszystko po swojemu. Zapewnił sobie całkowitą niezależność i swobodę działania. Sam zapłacił za studio. Dopiero, gdy skończył płytę, zaproponował ją różnym wytwórniom. Oferta Polydoru wydała się najkorzystniejsza. Sprzedałem swój materiał, zamiast pozwolić, żeby jakiś koncern płacił wszystko i mnie kontrolował. Ale i tak kolesie z wytwórni muszą wtrącić swoje trzy grosze. Powiedziałem im wyraźnie, że prawie wszystko robię sam, nie mam zespołu i nie będę grał koncertów. Niby przyjęli to do wiadomości. Ale po tygodniu przyszli do mnie i spytali, na kiedy planuję trasę promocyjną. No więc dobrze, będą mieli te koncerty...
 

Na płycie Brown ujawnił sporo nieznanych talentów. Oprócz tego, że śpiewa, gra też na basie, bębnach, instrumentach klawiszowych, perkusji, trąbce i harmonijce. Nieźle. Ale jednocześnie podkreśla, że nie jest wirtuozem. Dlatego w studiu wspomogli go różni przyjaciele. Sporo wśród nich dawnych muzyków The Stone Roses. Są Mani i perkusista Reni. Są grający na klawiszach Nigel Ipinson i gitarzysta Aziz Ibrahim. Obaj grali w grupie pod koniec jej kariery.
 

Album nazywa się Unfinished Monkey Business. To podobno wyraz stosunku Iana do branży muzycznej. Ale to także nawiązanie do przeszłości. W czasach The Stone Roses Brown dorobił się przydomku King Monkey, Trochę ze względu na swój wygląd. Na charakterystyczny chód. No i na tę, hm, szczególnej urody twarz. Ale też z uwagi na swój niewyparzony język. W wywiadach zawsze mówił to, co myślał. Na przykład o brytyjskiej monarchii. Zresztą pod tym względem nic się nie zmienił. Tyle, że teraz ulubionym obiektem jego ataków jest nie angielska królowa, lecz jego dawny przyjaciel z zespołu, gitarzysta John Squire.
 

Brown obwinia go o rozpad The Stone Roses. Za to, że odszedł od zespołu w najtrudniejszym okresie, nazywa go zdrajcą. Wyśmiewa jego nową formację, The Seahorses. Uważa, że Squire pracuje dziś z grupą ludzi, którzy bezkrytycznie realizują jego najgorsze nawet pomysły, i że przez to przypomina małego Elvisa otoczonego grupą po­chlebców...
 

Czyli wszystko jasne. Małpi król rzeczywiście wrócił, aby wyrównać rachunki. Aby dokończyć wszystkie sprawy. Wrócił zresztą w niezłym stylu. Unfinished Monkey Business sprzedało się w Anglii dobrze. Na pewno spora w tym zasługa fanów The Stone Roses, którzy kupili tę płytę przez sentyment. Chociaż trzeba też uczciwie przyznać, że jest tu parę naprawdę świetnych piosenek. Pierwszy singlowy przebój My Star. Znakomity, mroczny, ale i zarazem chwytliwy Corpses In Their Mouths. Napisane jeszcze w czasach The Stone Roses, rozbujane funtowym pulsem Can't See Me. Pogodne Nah Nah. Albo What Happened To Ya. W części pierwszej jakby trochę bluesowe. W drugiej rozimprowizowane, pełne psychodelicznych efektów. Obok nich są tu jednak i momenty słabsze. Na przykład Lions. Albo Sunshine. Lub Deep Pile Dreams. Przypominają raczej wersje demo, swoiste brudnopisy niż w pełni skończone utwory. To przez nie jeden z brytyjskich krytyków napisał, że Brown na Unfinished Monkey Business dopiero uczy się grać.
 

Ian nie przejmuje się jednak takimi opiniami. Nie przejmuje się zresztą niczym. Wyznaje na przykład, że w ogóle nie interesują go współczesne zespoły brytyjskie. No, może z paroma wyjątkami. Nie zastanawia się nad tym, czy jego płyta wpasowuje się w jakąś obowiązującą w Anglii modę. Zaznacza, że ma już pomysły na kolejny album, i że zrealizuje je bez względu na reakcję fanów i krytyków. Nigdy nie żałuję niczego, co robię - podkreśla. Absolutnie niczego... 

Single
Tytu³	Wykonawca	Data wydania	UK	US	Wytwórnia [UK]	Komentarz
My star	Ian Brown	01.1998	5[14]	-	Polydor 5719872	[ Producer - Ian Brown][Writers: Ian Brown/Aziz Ibrahim]
Corpses/Jesus On The Move	Ian Brown	04.1998	14[11]	-	Polydor 5696552	[Writers: Ian Brown/Aziz Ibrahim][ Producer - Ian Brown]
Can' t see me	Ian Brown	06.1998	21[9]	-	Polydor 0440452	[written by Brown, Mounfield][ Producer - Ian Brown]
Be there	UNKLE feat Ian Brown	02.1999	8[15]	-	Mo Wax MW 108	[ Written By - Josh Davis, Ian Brown][Producers:DJ Shadow]
Love like a fountain	Ian Brown	11.1999	23[9]	-	Polydor 5615162	[ Written By - Ian Brown]
Dolphin' s were monkeys	Ian Brown	02.2000	5[12]	-	Polydor 56 1637 2	[Writers: Ian Brown/Dave McCracken/Tim Willis][Producers: Dave McCracken]
Golden gaze	Ian Brown	06.2000	29[6]	-	Polydor 5618442	[Writers: Dave McCracken, Ian Brown , Mike Bennett, Simon Wolstencroft & Tim Wills]
F.E.A.R.	Ian Brown	09.2001	13[9]	-	Polydor GBAKW 0100123	[Writers:Ian Brown , Dave McCracken & Dave Colquhoun][ Producer - Dave McCracken]
Whispers	Ian Brown	02.2002	33[4]	-	Polydor 5705382	[Writers: Ian Brown , Dave McCracken & Tim Wills][ Producer - Dave McCracken]
Keep What Ya Got	Ian Brown	10.2004	18[3]	-	Polydor GBAKW 0400559	[Writers: Ian Brown & Noel Gallagher]
Reign	UNKLE Featuring Ian Brown	11.2004	40[2]	-	Mo Wax GUSIN 007	[Writers: Ian Brown , James Lavelle, Richard File, Anthony Genn & Scott Walker ]
Time Is My Everything	Ian Brown	01.2005	15[6]	-	Fiction 9869960	[Writers: Ian Brown & Tim Hutton][ Producer - Ian Brown]
All Ablaze	Ian Brown	09.2005	20[5]	-	Fiction 9873252	[Writers: Ian Brown , Paul Da Costa & Darren Moss][Producers: James Brothers]
Illegal Attacks	Ian Brown Featuring Sinead O'Connor	09.2007	16[2]	-	Fiction 1724668	[Writers: Ian Brown , Robert "Maxi" Maxfield & Tim Wills]
Sister Rose	Ian Brown	12.2007	87[1]	-	Fiction 1749928	[Writers: Ian Brown , Paul Cook, Robert "Maxi" Maxfield & Tim Wills]
Stellify	Ian Brown	08.2009	31[5]	-	Fiction CATCO 152500737	[Writers: Ian Brown & Dave McCracken][ Producer - Dave McCracken]

Albumy
Tytu³	Wykonawca	Data wydania	UK	US	Wytwórnia [UK]	Komentarz
Unfinished monkey business	Ian Brown	02.1998	4[33]	-	Polydor 5395652	[gold-UK][ Producer By - Ian Brown]
Golden greats	Ian Brown	11.1999	14[30]	-	Polydor 5431411	[gold-UK][ Producer - Ian Brown/Tim Wills]
Music of the spheres	Ian Brown	10.2001	3[24]	-	Polydor 5891261	[gold-UK][Producers: Dave McCracken]
Remixes of the spheres	Ian Brown	11.2002	87[2]	-	Polydor 0659271	[Producers: James Lavelle]
Solarized	Ian Brown	09.2004	7[11]	-	Fiction 9867772	[gold-UK][Producers: Ian Brown/McCracken/Wills]
The Greatest LP	Ian Brown	10.2005	5[8]	-	Fiction 9872874	[platinum-UK][Producers: Ian Brown/McCracken/James Brothers/Wills/UNKLE/Genn]
The World Is Yours	Ian Brown	10.2007	4[6]	-	Fiction 1724664	[silver-UK][Producers: Emile Haynie, Robert Maxfield, Tim Wills]
My Way	Ian Brown	10.2009	8[5]	-	Fiction 2716050	[silver-UK][Producers: Dave McCracken]
Ripples	Ian Brown	02.2019	4[2]	-	EMI CDV 3216	[Producers: Ian Brown]

Jackson Browne

 Piosenkarz amerykański, ur. 9.10.1948 r. w Heidelbergu w Niemczech, mieszkający od trzeciego roku życia w Los Angeles w stame Kalifornia. Dwaj szkolni koledzy, Greg Copeland i Steve Noonan, wprowadzili niedoszłego sportowca w krąg muzyki folkowej.

 

Trójka nastolatków często bywała w klubie Paradox, gdzie Browne poznał członków zespołu The Nitty Gritty Dirt Band. W 1966 r. dołączył do tej grupy na pół roku, chociaż jego kompozycje ukazywały się również na późniejszych albumach NGDB. Kontrakt z Nina Music, wydawniczą filią wytwórni Elektra, spowodował, że po tematy Browne'a zaczęli sięgać związani z firmą wykonawcy, w tym Tom Rush i wspomniany Noonan.
 

W tym czasie sam autor przeniósł się do Nowego Jorku, gdzie akompaniował Nico podczas występów w klubie The Dom Andy'ego Warhola. Na jej albumie Chelsea Girl znalazły się trzy kompozycje Browne'a, jednak po konflikcie z wokalistką muzyk wrócił do Kalifornii. W 1968 r. podjął pracę nad solowym longplayem, ale plany skończyły się fiaskiem, podobnie jak próba stworzenia "super-grupy" z udziałem Neda Doheneya i Jacka Wilce'a.
 

Rozczarowany Browne musiał zadowolić się występami w miejscowych klubach i czysto towarzyską popularnością. Przełomem był kontrakt z nowo powstałą wytwórnią Asylum, zainteresowaną przesłanym jej materiałem. Album Jackson Browne /Saturate Before Using udowodnił, że talent muzyka mężnie sprostał próbie czasu. Na płycie, w której powstaniu miał spory udział David Crosby, znalazły się m.in. autorskie interpretacje kompozycji "Jamaica Say You Will" i "Rock Me On The Water", które wcześniej wykonywały już zespoły The Byrds i Brewer And Shipley oraz premierowa "Doctor My Eyes". Ta ostatnia, wydana na singlu, utorowała autorowi drogę do amerykańskiej Top 10, a wkrótce potem stała się przebojem grupy The Jackson Five.
 

Popularność przyniosła też Browne'owi kompozycja "Take it Easy", napisana wraz z towarzyszem młodzieńczych doli i niedoli, Glenem Freyem, twórcą i liderem The Eagles. Współpraca z Freyem zaowocowała w późniejszych latach tematami "Nightingale", "Doolin' Dalton" i "James Dean". Autorska wersja "Take It Easy" znalazła się na albumie For Everyman, z którego pochodzi też temat "These Days", jeden z najpopularniejszych wczesnych przebojów Browne'a. Płyta zapoczątkowała długoletnią współpracę artysty z multiinstrumentalistą Davidem Lindleyem, ale pomimo lokalnej sławy folkowego szlagieru "Redneck Dean", nie stała się rynkowym sukcesem.
 

Ciekawszym zamierzeniem był album Late For The Sky, na którym Browne zaprezentował bardziej współczesne brzmienie. Częste trasy koncertowe przysporzyły mu szerszy krąg słuchaczy. W 1975 r. wystąpił w roli producenta debiutanckiego longplaya Warrena Zevona, tonując zgryźliwy humor i przesłanie wykonawcy. W muzyce Browne'a nadal dominowała jednak melancholia, od której próbował się uwolnić na longplayu The Pretender, -nagranym pod kierownictwem Jona Landaua. Wewnętrzne zmagania zdominowały większość kompozycji, w tym temat "Here Comes Those Tears Again" i manifestacyjny utwór tytułowy. Temat, oddający hołd amerykańskiemu światu pracy, stał się jednym z punktów zwrotnych rocka lat siedemdziesiątych i bardzo często pojawiał się na antenie stacji radiowych prezentujących muzykę dla dojrzalszych słuchaczy.
 

Gorycz przesłania spotęgowało samobójstwo żony piosenkarza, Phyllis, w marcu 1976 r. Album przyniósł Browne'owi "złotą płytę", a popularność umocnił też kolejny longplay, Running On Empty. Artysta nie powtórzył na nim wypróbowanej formuły, preferując materiał utrwalony podczas występów koncertowych. Na longplayu znalazły się kompozycje Danny'ego O'Keefe'a i Danny'ego Kortchmara, a także przejmująca wersja "Stay" formacji Maurice Williams And The Zodiacs. Płyta osiągnęła 20. miejsce na listach amerykańskich i 12. w Wielkiej Brytanii, gdzie singlowy temat stał się pierwszym prawdziwym przebojem Browne'a.
 

Była też, pomimo technicznych niedopracowań, najpopularniejszym z nagrań muzyka, zamykającym pewien okres jego twórczości. Z końcem lat 70. dorobek Browne'a zdominowały motywy polityczne, a zwłaszcza udział w kampanii antynuklearnej. Wraz z Grahamem Nashem przemierzył USA i serią agitacyjnych recitali, których podsumowaniem były "koncerty gwiazd" w nowojorskiej Madison Square Garden. Najciekawsze fragmenty występów zarejstrowano na płycie No Nukes.
 

W 1980 r. Browne nagrał nowy studyjny album, Hold Out, niezły muzycznie, ale pozbawiony urody wcześniejszych dokonań. Dwa z tematów: "Boulevard" i "That Girl Could Sing", trafiły do amerykańskiej Top 20, a w 1987 r. utwór ,"Somebody's Baby" z filmu "Fast Times At Ridgemont High" dotarł na jej siódme miejsce. Niestety zangażowanie muzyka w działalność społeczną, a także problemy osobiste spotęgowały twórczy impas. Album Lawyers In Love" rozczarował wszystkich, chociaż temat "Tender is the Night" łączył ciekawie stare obsesje Browne'a z tytułwym przesłaniem (zaczerpniętym z książki Scotta Fitzgeralga "Czuła jest noc").
 

Płyta Livex In The Balance, nawiązująca do okresu prezydentury Ronalda Reagana, była lepiej dopracowana, podobnie jak kolejna, World In Motion. W 1990 r. Browne wystąpił na wielu koncertach dobroczynnych, a nagrana w 1993r, płyta I'm Alive stała się zapisem rozpadu związku artysty z aktorką Daryl Hannah.
 

W tym samym roku utwór "Doctor My Eyes" wykorzystano -jako sygnał, pobudki na pokładzie promu kosmicznego "Endeavour". Jackson Browne pozostaje do ,dziś równie ciekawym, co doświadczonym przez życie piosenkarzem i kompozytorem.

Single

TR>

Tytuł	Wykonawca	Data wydania	UK	US	Wytwórnia [UK]	Komentarz
Doctor My Eyes / Looking Into You	Jackson Browne	03.1972	8[12]	-	Asylum 11 004	[written by Jackson Browne][produced by Richard Sanford Orshoff]
Rock Me on the Water / Something Fine	Jackson Browne	08.1972	48[9]	-	Asylum 11 006	[written by Jackson Browne][produced by Richard Sanford Orshoff]
Redneck Friend / These Times You've Come	Jackson Browne	09.1973	-	85[10]	Asylum 11 023	[written by Jackson Browne]
Here Come Those Tears Again / Linda Paloma	Jackson Browne	02.1977	-	23[9]	Asylum 45 379	[written by Jackson Browne,Nancy Farnsworth][produced by Jon Landau]
The Pretender / Daddy's Tune	Jackson Browne	05.1977	-	58[5]	Asylum 45 399	[written by Jackson Browne,Nancy Farnsworth][produced by Jon Landau]
Running On Empty / Nothing but Time	Jackson Browne	02.1978	11[17]	-	Asylum E 45 460	[written by Jackson Browne][produced by Jackson Browne]
Stay / The load-out	Jackson Browne	06.1978	12[11]	20[15]	Asylum E 45 485/Asylum E 45 485	[written by Maurice Williams][produced by Jackson Browne]
You Love the Thunder / The Road	Jackson Browne	12.1978	-	109[1]	Asylum E 45 543	[written by Jackson Browne][produced by Jackson Browne]
Boulevard / Call It a Loan	Jackson Browne	07.1980	-	19[16]	Asylum 47 003	[written by Jackson Browne][produced by Jackson Browne,Greg Ladanyi]
That Girl Could Sing / Of Missing Persons	Jackson Browne	09.1980	-	22[13]	Asylum 47 036	[written by Jackson Browne][produced by Jackson Browne,Greg Ladanyi]
Hold on,hold out/Hold out	Jackson Browne	01.1981	-	103[2]	Asylum 11 477	[written by Jackson Browne,Craig Doerge][produced by Jackson Browne,Greg Ladanyi]
Somebody's Baby / The Crow on the Cradle	Jackson Browne	07.1982	-	7[19]	Asylum 69 982	[written by Danny Kortchmar,Jackson Browne][produced by Jackson Browne][piosenka z filmu "Fast times at Ridgemont High"]
Lawyers in Love / Say It Isn't True	Jackson Browne	07.1983	-	13[15]	Asylum 69 826	[written by Jackson Browne][produced by Jackson Browne,Greg Ladanyi]
Tender Is the Night / On the Day	Jackson Browne	09.1983	-	25[17]	Asylum 69 791	[written by Jackson Browne, Danny Kortchmar,Russell Kunkel][produced by Jackson Browne,Greg Ladanyi]
For a Rocker / Downtown	Jackson Browne	01.1984	-	45[9]	Asylum 69 764	[written by Jackson Browne][produced by Jackson Browne,Greg Ladanyi]
You're a Friend of Mine / Let the Music Say It	Jackson Browne with Clarence Clemons	10.1985	-	18[19]	Columbia 05660	[written by Narada Michael, Walden Jeffrey Cohen][produced by Narada Michael Walden]
For America / Till I Go Down	Jackson Browne	03.1986	-	30[12]	Asylum 69 566	[written by Jackson Browne][produced by Jackson Browne]
In the Shape of a Heart / Voice of America	Jackson Browne	06.1986	66[2]	70[7]	Asylum 69 543	[written by Jackson Browne][produced by Jackson Browne]
I'm Alive	Jackson Browne	12.1993	-	118[1]	Elektra 8853	[written by Jackson Browne]
Everywhere I Go	Jackson Browne	06.1994	67[2]	-	Elektra	-

Albumy

Tytuł	Wykonawca	Data wydania	UK	US	Wytwórnia [US]	Komentarz
Jackson Browne [Saturate Before Using]	Jackson Browne	03.1972	-	53[23]	Asylum 5051	[platinum][produced by Jackson Browne, Richard Sanford Orshoff]
For Everyman	Jackson Browne	11.1973	-	43[38]	Asylum SD 5067	[platinum][produced by Jackson Browne]
Late for the Sky	Jackson Browne	10.1974	-	14[29]	Asylum 7E 1017	[platinum][produced by Jackson Browne,Al Schmitt]
The Pretender	Jackson Browne	11.1976	26[5]	5[35]	Asylum SE 1079	[2x-platinum][produced by Jackson Browne,Jon Landau]
Running On Empty	Jackson Browne	01.1978	28[7]	3[65]	Asylum SE 113	[7x-platinum][produced by Jackson Browne]
Hold Out	Jackson Browne	07.1980	44[5]	1[1][38]	Asylum SE 511	[2x-platinum][produced by Jackson Browne,Greg Ladanyi]
Lawyers in Love	Jackson Browne	08.1983	37[7]	8[33]	Asylum 60268	[platinum][produced by Jackson Browne,Greg Ladanyi]
Lives in the Balance	Jackson Browne	03.1986	36[7]	23[31]	Asylum 60 457	[gold][produced by Jackson Browne]
World in Motion	Jackson Browne	06.1989	39[2]	45[16]	Asylum 60 830-1/-	[produced by Jackson Browne,Scott Thurston]
I'm Alive	Jackson Browne	11.1993	35[3]	40[21]	Elektra 61 524	[gold][produced by Jackson Browne,Scott Thurston,Waddy Wachtel,Don Was]
Looking East	Jackson Browne	03.1996	47[2]	36[19]	Elektra 61 867	[produced by Kevin McCormick,Scott Thurston]
The Next Voice You Hear: The Best of Jackson Browne	Jackson Browne	10.1997	99[2]	47[13]	Elektra 62 111	[platinum]
The Naked Ride Home	Jackson Browne	09.2002	53[3]	36[6]	Elektra 62 793	[produced by Jackson Browne,Kevin McCormick]
The Very Best of Jackson Browne	Jackson Browne	04.2004	53[5]	46[10]	Elektra 78 091	[gold]
Solo Acoustic, Vol. 1	Jackson Browne	10.2005	110[1]	55[5]	Inside 5251	[produced by Jackson Browne,Paul Dieter]
Solo Acoustic, Vol. 2	Jackson Browne	03.2008	92	24	Inside	[produced by Jackson Browne,Paul Dieter]
Time the Conqueror	Jackson Browne	09.2008	57	20	Inside	[produced by Jackson Browne,Paul Dieter]

James Booker

Właśc. James Carroll Booker III, ur. 17.12.1939 r. w Nowym Orleanie w stanie Luizjana (USA), zm. 8.11.1983 r. w Nowym Orleanie. Śpiewak, ale przede wszystkim jeden z najbardziej interesujących rhythm'n'bluesowych i bluesowych pianistów nowoorleańskich.

 

W wieku sześciu lat zaczął się uczyć grać muzykę poważną, a potem przyszła kolej na bluesa i jazz. Mając czternaście lat wykonywał bluesa i muzykę gospel w lokalnej rozgłośni. Zaczął nagrywać w 1954 r. dla wytwórni Imperial, akompaniując Fatsowi Domino.
 

Później był muzykiem sesyjnym w wytwórni Ace i nagrywał z Joe Texem, Earlem Kingiem i Lloydem Price'em. Uzależnienie od narkotyków skomplikowało jego muzyczną działalność, ale po przerwie zaczął współpracować z wytwórnią Duke/Peacock.
 

Znalazł się na płytach Bobby'ego Blue Blanda i Juniora Parkera, a jego nagranie "Gonzo" trafiło w 1960 r. na listę przebojów.
 

W następnych latach grywał z B.B. Kingiem, Wilsonem Pickettem, Arethą Franklin, T-Bone Walkerem i Charlesem Brownem. Przez narkotyki trafił też na krótko do więzienia. W 1977 r. koncertował w Europie, a fragmenty jego występu w Zurychu znalazły się na płycie New Orleans Piano Wizard Live!. 

Single

Tytu³	Wykonawca	Data wydania	UK	US	Wytwórnia [UK]	Komentarz
Gonzo/Cool Turkey	James Booker	11.1960	-	43[11]	Peacock 1697	[written by Deadrick Malone]