sobota, 20 maja 2023

Arctic Monkeys

 Arctic Monkeys to angielski zespół rockowy założony w Sheffield w 2002 roku. W skład grupy wchodzą Alex Turner (główny wokal, gitara, instrumenty klawiszowe), Jamie Cook (gitara, instrumenty klawiszowe), Nick O'Malley (gitara basowa, chórki) i Matt Helders (perkusja, chórki). Były członek zespołu Andy Nicholson (gitara basowa, chórki) opuścił zespół w 2006 roku, wkrótce po wydaniu ich debiutanckiego albumu.

Ze swoim nerwowym   indie rockowym brzmieniem, Arctic Monkeys przybyli z podmuchem w 2005 roku. Wspierani przez entuzjastyczne recenzje i pocztę pantoflową w Internecie (byli jednym z pierwszych zespołów, które skorzystały z mediów społecznościowych), szybko stali się sensacją w Stanach Zjednoczonych. Królestwa, gdzie byli postrzegani jako następcy tronu pozostawionego przez Oasis i Libertines. Pod wpływem singla „I Bet You Look Good on the Dancefloor” ich debiutancki album „Whatever People Say I Am, That's What I'm Not” z 2006 roku zdobył na krótko tytuł najszybciej sprzedającego się albumu w historii Wielkiej Brytanii. 

Wylądował na szczycie list przebojów albumów rockowych zarówno w Wielkiej Brytanii, jak i w USA i zabrał do domu Mercury Prize. To, co wyróżniało grupę, to Alex Turner, wokalista/autor tekstów z przenikliwym dowcipem i znajomością języka angielskiego (podobny do Paula Wellera, ojca chrzestnego współczesnego brytyjskiego rocka). Jednakże, kierując się swoim niezależnym duchem twórczym, Arctic Monkeys okazali się wysoce nieprzewidywalni, przerabiając tradycje klasycznego rocka na „Favourite Worst Nightmare” z 2007 roku i wzmacniając swoje gitary z pomocą Josha Homme'a z Queens of the Stone Age na „Humbug” z 2009 roku. 

W końcu włączyli także niektóre z luźniejszych aspektów swingowego pobocznego projektu Turnera, Last Shadow Puppets, ewolucji, która rozpoczęła się w artystycznym Tranquility Base Hotel + Casino z 2018 roku i pogłębiła się w kontynuacji The Car z 2022 roku. W tym momencie zespół był podstawą na całym świecie: szanowaną, żądną przygód i odnoszącą sukcesy grupą, którą z łatwością można nazwać największym brytyjskim zespołem początku XXI wieku. 

 Alex Turner i gitarzysta Jamie Cook rozpoczęli karierę muzyczną w 2001 roku, kiedy obaj przyjaciele otrzymali gitary na Boże Narodzenie. Dwa lata później zaczęli występować w rodzinnym Sheffield z perkusistą Mattem Heldersem i basistą Andym Nicholsonem, dwoma kolegami z Stocksbridge High School. Nastąpiła seria nagrań demo, a publiczność Arctic Monkeys powiększyła się, gdy fani rozpowszechniali te nagrania przez Internet. Muzycy wkrótce znaleźli się w centrum rozwijającego się cyrku medialnego, w którym takie stacje jak BBC Radio badały muzykę zespołu i narastał szum.  Dystrybuując swoje domowe materiały w Internecie, Arctic Monkeys byli w stanie zbudować pokaźną rzeszę fanów bez pomocy wytwórni płytowej, skutecznie omijając zwykłą drogę do supergwiazdy.  

Kontynuowali łamanie tradycji, podpisując kontrakt z Domino Records w 2005 roku, unikając budżetu dużej wytwórni. Sprytne posunięcia opłaciły się, ponieważ pierwsze dwa single Arctic Monkeys - „I Bet You Look Good on the Dancefloor” i „When the Sun Goes Down” - znalazły się na szczycie brytyjskich list przebojów. Krytyka spotkała się z równie przychylnym przyjęciem, ale niewielu mogło przewidzieć burzliwy sukces debiutanckiego albumu zespołu, który zdetronizował „Definitive Maybe” Oasis jako najszybciej sprzedający się debiut w historii Wielkiej Brytanii (rekord pobity rok później przez „Spirit” Leony Lewis). 

 „Whatever People Say I Am, That's What I'm Not” sprzedało się w 363 735 egzemplarzach tylko w pierwszym tygodniu, zmieniając Arctic Monkeys z gwiazd undergroundu w postacie głównego nurtu.  Debiutancki album Arctic Monkeys sprzedał się w Ameryce w łącznej liczbie około 300 000 egzemplarzy - wystarczająco dużo, by zapewnić większy rozgłos w mediach. Ich sukces trwał nadal, gdy wydali wiosenną EP-kę Who the F ** k Are Arctic Monkeys i przygotowali się do trasy po Stanach. Tymczasowy basista Nick O'Malley został zabrany na pokład na amerykańskie koncerty zespołu, podczas gdy zmęczony Nicholson został w domu. Nicholson następnie ogłosił swoje oficjalne odejście, kiedy zespół wrócił do domu w czerwcu 2006 roku, a O'Malley pozostał z Arctic Monkeys jako stały członek. 

Tej jesieni chłopaki otrzymali nagrodę Mercury Prize 2006 i przekazali towarzyszące jej pieniądze na nieujawnioną organizację charytatywną. Dodatkowe wyróżnienia to Best British Breakthrough Act na BRIT Awards i Best New Band na NME Awards. NME również poczyniło odważne stwierdzenie, uznając debiut grupy za jeden z pięciu najlepszych brytyjskich albumów, jakie kiedykolwiek wydano. Wydany w kwietniu 2007 roku album „Favourite Worst Nightmare” zaktualizował brzmienie Arctic Monkeys, dodając głośniejsze instrumenty i szybsze tempo. Koledzy z zespołu szybko nagrali drugi album, chcąc jak najszybciej wrócić w trasę, a szybki zwrot między płytami pomógł utrzymać popularność grupy w domu. Album „Favourite Worst Nightmare” sprzedał się w 85 000 egzemplarzy pierwszego dnia wydania, a wszystkie 12 utworów znalazło się na liście Top 200 brytyjskich list przebojów singli. Gdy Alex Turner na krótko skupił się na pobocznym projekcie, Last Shadow Puppets, Arctic Monkeys otrzymało kolejną nominację do Mercury Prize i zdobyło dwa tytuły na gali BRIT 

  Sesje nagraniowe do trzeciego albumu rozpoczęły się na początku 2008 roku i trwały przez cały rok, a producenci James Ford (który wcześniej pracował z Turnerem przy albumie Last Shadow Puppets) i Josh Homme (frontman Queens of the Stone Age) dodali nowe brzmienie zespołu.

W międzyczasie Arctic Monkeys wydało album koncertowy zatytułowany At the Apollo - z towarzyszącym mu materiałem wideo zarejestrowanym na taśmie 35 mm - przed ujawnieniem Humbug w sierpniu 2009 roku. Humbug pokrył się platyną w Wielkiej Brytanii dzięki singlom „Crying Lightning”, i " Cornerstone”  . W lutym tego roku zespół wyruszył w trasę, rozpoczynając wieloetapową trasę koncertową, która trwała przez resztę roku. Po zagraniu kolejnych kilku koncertów na początku 2010 roku, chłopaki zrobili sobie krótką przerwę, zanim ponownie spotkali się z Jamesem Fordem w celu wydania czwartego albumu. Sesje rozpoczęły się tej jesieni, a wiosną 2011 roku album Suck It and See pojawił się na szczycie brytyjskiej listy albumów i zajął 14. miejsce na liście Billboard 200. 

W międzyczasie Turner napisał także muzykę do filmu Richarda Ayoade, Submarine, którego ścieżka dźwiękowa podwoiła się jako pierwsze solowe wydawnictwo frontmana.  W lutym 2012 roku Arctic Monkeys wydało piosenkę zatytułowaną „RU Mine?” na ich kanale YouTube, co wskazywało, że album jest w drodze. Kilka miesięcy później zespół zagrał na ceremonii otwarcia Letnich Igrzysk Olimpijskich w Londynie, wykonując „I Bet You Look Good on the Dancefloor” i „Come Together” Beatlesów, ale dopiero latem 2013 roku piąty album miał zostać ujawniony.  

Płyta zatytułowana AM ukazała się we wrześniu, kilka miesięcy po triumfalnym występie jako headliner na Glastonbury 2013, który otworzył nowy utwór „Do I Wanna Know?” Zarówno krytyczny, jak i komercyjny sukces, AM znalazł się na szczycie brytyjskich list przebojów i osiągnął szóste miejsce na liście Billboard 200. Przyniósł także grupie nominację do Mercury Prize i zdobył brytyjski album roku na BRIT Awards.  

 Po zakończeniu trasy koncertowej w 2014 roku zespół wszedł w dłuższą przerwę, podczas której poszczególni członkowie realizowali solowe projekty. W 2016 roku Turner wydał swój drugi album z Last Shadow Puppets i odbył trasę koncertową. Arctic Monkeys ponownie pojawili się w kwietniu 2018 roku z   Tranquility Base Hotel & Casino, bardziej miękkim romansem niż ich poprzednie albumy. Wraz ze zdobyciem szczytu listy albumów w Wielkiej Brytanii i listy Billboard Top Rock Albums, album stał się czwartym albumem grupy, który zdobył nominację do Mercury Prize. 

 Później w tym samym roku zespół wydał singiel ze strony B TBH&C „Anyways”. Album koncertowy Live at the Royal Albert Hall , nagrany podczas trasy Tranquility Base Hotel & Casino, pojawił się w listopadzie 2020 r., A cały dochód zostanie przeznaczony na organizację charytatywną War Child UK. Arctic Monkeys rozpoczęli swój siódmy cykl albumów, wydając singiel „There’d Better Be a Mirrorball” w sierpniu 2022 roku, dostarczając pełnometrażowy The Car w październiku. Kontynuując powolny, stylowy klimat Tranquility Base Hotel + Casino, album został nagrany w klasztorze na wybrzeżu Suffolk.

Single
Tytuł WykonawcaData wydania UK US Wytwórnia
[UK] 		Komentarz
I Bet You Look Good On The Dancefloor/Bigger Boys And Stolen SweetheartsArctic Monkeys10.20051[1][82]118[3]Domino RUG 212[3x-platinum-UK][ Written By - Arctic Monkeys and Alex Turner][ Producer - Jim Abbiss]
When The Sun Goes Down/Stickin' To The FloorArctic Monkeys01.20061[1][44]-Domino RUG 216CD[2x-platinum-UK][written by Alex Turner][ Producer - Jim Abbiss]
Mardy BumArctic Monkeys01.2006123-Domino[2x-platinum-UK][ Written By Alex Turner ][ Producer - Alan Smyth]
Leave Before The Lights Come OnArctic Monkeys08.20064[26]-Domino RUG 236[silver-UK][ Written By Alex Turner ][ Producer - Jim Abbiss]
BrianstormArctic Monkeys04.20072[20]114[1]Domino RUG 254CD[platinum-UK][ Written By Alex Turner ][ Producer - James Ford]
If You Found This It's Probably Too LateArctic Monkeys04.2007124[2]-Domino GBCEL 0700060-
What If You Were Right The First TimeArctic Monkeys04.2007114[2]-Domino RUG 254CD-
This House Is a CircusArctic Monkeys04.2007132-Domino [ Written By Arctic Monkeys][produced by James Ford,Mike Crossey]
Temptation Greets You Like Your Naughty FriendArctic Monkeys04.200777[2]-Domino MIUCT 3199[ Written By Arctic Monkeys,Alex Turner,Dizzee Rascal][ Producer - James Ford,Mike Crossey]
Fluorescent AdolescentArctic Monkeys07.20075[29]-Domino RUG 261CD[3x-platinum-UK][ Written By Alex Turner, Johanna Bennett][ Producer - James Ford]
505Arctic Monkeys05.200773[10]-Domino GBCEL 0700074[2x-platinum-UK][ Written By Arctic Monkeys][ Producer - James Ford,Mike Crossey]
Teddy PickerArctic Monkeys05.200720[7]-Domino RUG 279[gold-UK][ Written By Alex Turner][ Producer - James Ford,Mike Crossey]
BalaclavaArctic Monkeys05.2007104[1]-Domino GBCEL 0700066[ Written By Arctic Monkeys][ Producer - James Ford,Mike Crossey]
D Is For DangerousArctic Monkeys05.2007116[1]-Domino GBCEL 0700065[ Written By Arctic Monkeys][ Producer - James Ford,Mike Crossey]
Old Yellow BricksArctic Monkeys05.2007122[1]-Domino GBCEL 0700073[ Written By Arctic Monkeys][ Producer - James Ford,Mike Crossey]
Do Me A FavourArctic Monkeys05.2007127[1]-Domino GBCEL 0700069[ Written By Arctic Monkeys][ Producer - James Ford,Mike Crossey]
Only Ones Who KnowArctic Monkeys05.2007130[1]-Domino GBCEL 0700068[ Written By Arctic Monkeys][ Producer - James Ford,Mike Crossey]
This House Is A Circus Arctic Monkeys05.2007132[1]-Domino GBCEL 0700070[ Written By Arctic Monkeys][ Producer - James Ford,Mike Crossey]
The Bad ThingArctic Monkeys05.2007140[1]-Domino GBCEL 0700072[ Written By Arctic Monkeys][ Producer - James Ford,Mike Crossey]
If You Were There BewareArctic Monkeys05.2007189[1]-Domino GBCEL 0700380[ Written By Arctic Monkeys][ Producer - James Ford,Mike Crossey]
Plastic TrampArctic Monkeys07.2007153[1]-Domino GBCEL 0700379-
The BakeryArctic Monkeys07.2007161[1]-Domino GBCEL 0700071[ Written By Arctic Monkeys,Alex Turner,Miles Kane][ Producer - James Ford,Mike Crossey]
Too Much To Ask Arctic Monkeys07.2007178[1]-Domino GBCEL 0700381-
Crying LightningArctic Monkeys07.200912[10]-Domino CATCO 151003913[gold-UK][ Written By Alex Turner ][produced by Josh Homme]
SketcheadArctic Monkeys09.200980[1]-Domino MIUCT 3197-
CornerstoneArctic Monkeys11.200994[1]-Domino RUG 349[silver-UK][ Written By Alex Turner ][produced by James Ford]
My PropellerArctic Monkeys04.201090[1]-Domino RUG 359T[ Written By Alex Turner ][produced by James Ford]
Don't Sit Down 'Cause I've Moved Your ChairArctic Monkeys04.201128[12]-Domino GBCEL 1100196[silver-UK][ Written By Alex Turner ][produced by James Ford]
The Hellcat Spangled ShalalalaArctic Monkeys08.2011167-Domino RUG 422[ Written By Alex Turner ][produced by James Ford]
Suck It and SeeArctic Monkeys10.2011149-Domino RUG 438[ Written By Alex Turner ][produced by James Ford]
Evil TwinArctic Monkeys10.2011114-Domino RUG 438[ Written By Alex Turner ][produced by Ross Orton]
Black TreacleArctic Monkeys01.2012173-Domino [ Written By Alex Turner ][produced by James Ford]
ElectricityArctic Monkeys04.2012128-Domino RUG 468-
R U Mine?Arctic Monkeys03.201223[15]122[1]Domino GBCEL 1200081[2x-platinum-UK][ Written By Alex Turner, Nick O'Malley][produced by Ross Orton]
Come TogetherArctic Monkeys08.201221[3]-Locog UMC GBYTU 1200225[ Written By John Lennon,Paul McCartney]
Do I Wanna Know?Arctic Monkeys06.201311[73]70[20]Domino GBCEL 1300332[4x-platinum-UK][platinum-US][ Written By Alex Turner, Jamie Cook, Nick O'Malley, Matt Helders][produced by James Ford, Ross Orton]
Why'd You Only Call Me When You're High?Arctic Monkeys08.20138[17]-Domino GBCEL 1300370[2x-platinum-UK][ Written By Alex Turner ][produced by James Ford]
One for the RoadArctic Monkeys08.2013112-Domino RUG 561[gold-UK][ Written By Alex Turner ][produced by James Ford,Ross Orton]
Stop the World I Wanna Get Off with YouArctic Monkeys09.201374[1]-Domino GBCEL 1300397[ Written By Alex Turner, Arctic Monkeys ][produced by James Ford]
I Wanna Be YoursArctic Monkeys09.201399-Domino [platinum-UK][ Written By Alex Turner,John Cooper Clarke ][produced by James Ford,Ross Orton]
You're So DarkArctic Monkeys09.2013135-Domino RUG 561[ Written By Alex Turner, Arctic Monkeys]
ArabellaArctic Monkeys03.201470[3]-Domino GBCEL 1300365[platinum-UK][ Written By Alex Turner ][produced by James Ford,Ross Orton]
Snap Out of ItArctic Monkeys06.201482[1]-Domino GBCEL 1300371[platinum-UK][ Written By Alex Turner ][produced by James Ford,Ross Orton]
Four Out of FiveArctic Monkeys05.201818[4]-Domino GBCEL 1800169[silver-UK][ Written By Alex Turner ][produced by James Ford,Alex Turner]
Star TreatmentArctic Monkeys05.201823[2]-Domino GBCEL 1800164[ Written By Alex Turner ][produced by James Ford,Alex Turner]
There'd Better Be a MirrorballArctic Monkeys09.202225[8]-Domino GBCEL 2200512[ Written By Alex Turner ][produced by James Ford]
Body PaintArctic Monkeys10.202222[6]-Domino GBCEL 2200516[ Written By Alex Turner ][produced by James Ford]
I Ain't Quite Where I Think I AmArctic Monkeys11.202223[2]-Domino GBCEL 2200513[ Written By Alex Turner ][produced by James Ford]
Why'd You Only Call Me When You're High?Arctic Monkeys08.20138[17]-Domino GBCEL 1300370-

Albumy
Tytu³ WykonawcaData wydania UK US Wytwórnia
[UK] 		Komentarz
Whatever People Say I Am, That's What I'mArctic Monkeys01.20061[4][444]24[19]Domino WIGCD 162[7x-platinum-UK][gold-US][ Producer - Jim Abbiss]
Favourite Worst NightmareArctic Monkeys04.20071[3][102]7[8] Domino WIGCD 188[4x-platinum-UK][ Producer -James Ford, Mike Crossey]
Humbug Arctic Monkeys09.20091[2][24]15[6] Domino WIGCD 220S[platinum-UK][ Producer -Josh Homme, James Ford]
Suck It and SeeArctic Monkeys06.20111[1][37]14[3] Domino WIGCD 258[platinum-UK][ Producer - James Ford]
AMArctic Monkeys09.20131[2][505]6[250] Domino WIGCD 317[5x-platinum-UK][platinum-US][ Producer -Josh Homme, James Ford]
Tranquility Base Hotel & CasinoArctic Monkeys05.20181[2][24]8[3] Domino WIGCD 339[gold-UK][ Producer - James Ford ,Alex Turner]
Live at the Royal Albert HallArctic Monkeys12.20203[4]151[1] Domino WIGCD 490-
The CarArctic Monkeys11.20222[12]6[1] Domino WIGCD 455[gold-UK][ Producer - James Ford]
Autor: o Brak komentarzy:
Etykiety: ,

piątek, 19 maja 2023

Artful Dodger

Artful Dodger był pierwotnie brytyjskim garażowym duetem, w skład którego wchodzili autorzy piosenek i producenci Mark Hill i Pete Devereux. Zyskali rozgłos w latach 90-tych i na początku 2000 r., wydając siedem kolejnych singli, z których wszystkie znalazły się na liście Top 20 Wielkiej Brytanii. W tym okresie nieznany wówczas Craig David pojawił się w utworze „Re-Rewind”. Singiel zapoczątkował karierę Davida, zajmując drugie miejsce na brytyjskiej liście singli. Hill i Devereux zdobyli wiele wyróżnień, w tym tytuł Brytyjskich Producentów Roku 2000 oraz uznanie Ivora Novello za pisanie piosenek. 

 W 2001 roku Hill i Devereux rozstali się z powodu różnic twórczych, a znak towarowy, nazwa i prawa użytkowania „Artful Dodger” zostały zakupione przez Blessed Records. Korzystając ze znacznego zapotrzebowania grupy na koncerty, właściciel Blessed Records, DJ Dave Lowe, któremu towarzyszył MC Alistair, przyjął nazwę, w istocie tworząc zespół coverowy. Kontynuują trasę koncertową pod nazwą Artful Dodger do dziś, często wykonując muzykę Hilla i Devereux w swoich setach. 

 Po ponownym połączeniu się w 2017 roku Hill i Devereux nie byli w stanie wydać nowej muzyki ani występować pod własnym nazwiskiem. Nazwa zespołu pochodzi od postaci z powieści Karola Dickensa, Olivera Twista, ze względu na liczne wczesne bootlegi. Wspomina się o nich w singlu The Streets „Let's Push Things Forward”. Wiele utworów Artful Dodger można znaleźć na brytyjskiej serii kompilacji garażowych Pure Garage , zmiksowanych przez DJ EZ.  

Zespół pierwotnie składał się z producentów Marka Hilla i Pete'a Devereux. To, co zaczęło się jako pomoc w wydaniu podziemnych nagrań bootlegowych, szybko przekształciło się w projekt muzyczny tworzący oryginalny materiał do mainstreamowego wydania  i zakończyło się wydaniem It's All About the Stragglers, po tym jak duet zaczął pracować z szeregiem wschodzących wokalistów.

Single
Tytuł WykonawcaData wydania UK US Wytwórnia
[UK] 		Komentarz
Re-rewind the crowd say bo selectaArtful Dodger feat Craig David12.19992[29]-Relent/Public Demand RELENT 1CDS[platinum-UK][Written by Mark Hill, Peter Devereux & Graig David][produced by Mark Hill,Pete Devereux]
Movin' too fastArtful Dodger & Romina Johnson03.20002[19]-Locked On LOX 117CD[gold-UK][Written by Orlando Johnson,Fabio Raponi,Ingo Peter Schwartz][produced by Artful Dodger]
Woman troubleArtful Dodger & Robbie Craig feat Craig David07.20006[18]-FFRR FCD 380[silver-UK][Written by Craig David,Pete Devereux,Craig Robbie Elkins,Mark Hill][produced by Pete Devereux,Mark Hill]
Please don' t turn me onArtful Dodger feat Lifford11.20004[16]-FFRR FX 388[silver-UK][Written by Conner Reeves, Mark Hill][produced by Artful Dodger]
Think about me / What You Gonna DoArtful Dodger feat Michelle Escoffery03.200111[17]-FFRR FX 394[Written by Mark Hill][produced by Artful Dodger]
Twenty four sevenArtful Dodger feat Melanie Blatt09.20016[20]-FFRR/Public Demand FCD 400[Written by Michelle Escoffery, Mark Hill][produced by Artful Dodger]
It ain' t enoughDreem Teem vs Artful Dodger12.200120[5]-FFRR FX 401[Written by Mark Hill,Pete Devereux,Brice]

Albumy
Tytuł WykonawcaData wydania UK US Wytwórnia
[US] 		Komentarz
It' s all about the stagglersArtful Dodger12.200018[35]-FFRR 8573859092[platinum-UK][produced by Pete Devereux, Mark Hill]
Autor: o Brak komentarzy:
Etykiety:

Arrival

 Arrival-brytyjska grupa wokalna założona pod koniec lat sześćdziesiątych w Liverpoolu przez Dyana Bircha (ur. 25.01.1949 r.), związaną poprzednio z agencją NEMS Beatlesów. Oprócz niej w skład zespołu weszli: Paddy McHugh (ur. 28.08.1946 r.) i Frank Collins (ur. 25.10.1947 r.) z miejscowej grupy The Excels oraz druga liverpoolska wokalistka Carroll Carter (ur. 10.06.1948 r.), Lloyd Courtney (ur. 20.12.1947 r. w hrabstwie Cheshire, Anglia), Don Hume (ur. 31.03.1950 r. w Watford w hrabstwie Hertfordshire, Anglia) i Tony O'Malley (ur. 15.07.1948 r.).

Aktywny przez kilka lat od końca lat 60-tych do początku lat 70-tych, Arrival był londyńskim zespołem soft rockowym, który zdobył kilka hitów dzięki swoim swobodnym aranżacjom i nietypowej harmonii. Wydali dwa albumy   (jeden z Decca w 1970, a drugi z CBS w 1972), zanim się rozpadli. Muzyka Arrival była ponownie zbierana w miarę upływu lat, głównie w antologii Friends: Complete Recordings 1970-1971 z 2022 roku, która zawierała niepublikowane wcześniej sesje radiowe i inne materiały. 

 Po spędzeniu połowy lat 60-tych w Liverpoolu, grając w zespole beat/R&B The Excelles, lider zespołu Frank Collins i kilku kolegów z zespołu przeniosło się do Londynu i rekonfigurowało Excelles jako Arrival w 1969 roku. Rozszerzenie z pięcioosobowego do dziesięcioosobowego z naciskiem na harmonie wokalne, ich piosenki były zbudowane na wzajemnym oddziaływaniu wokalistów Collinsa, Dyana Bircha, Carrolla Cartera i Paddy'ego McHugha, a wspierane przez gładką rockową instrumentację i okazjonalne aranżacje smyczkowe.  

Podpisali kontrakt z Decca i wydali swój pierwszy singiel w 1969 roku. Dusty Springfield była wczesną wielbicielką zespołu i napisała krótką notatkę pochwalną dla ich brzmienia, która znalazła się na tylnej okładce ich pierwszego albumu,Arrival. Tak zatytułowana płyta została wydana w 1970 roku i zawierała pierwszy hit grupy, „Friends”. W tym samym roku Arrival miał kolejny niealbumowy hit „I Will Survive”, wystąpił w różnych programach telewizyjnych i wystąpił na festiwalu Isle of Wight. 

 Ich drugi, również zatytułowany album Arrival, został wydany w 1972 roku. Zespół rozpadł się wkrótce po wydaniu płyty, a niektórzy członkowie kontynuowali pracę jako muzycy sesyjni / wokaliści, a niektórzy utworzyli nowe zespoły, takie jak Kokomo i Olympic Runners.

Tytu³ WykonawcaData wydania UK US Wytwórnia
[UK] 		Komentarz
Friends/Don't Turn His Love AwayArrival01.19708[9]-Decca F 12986[written by Terry Reid][produced by Alex Murray][oryginalnie nagrana przez Terry Reida]
I Will Survive/See The LordArrival06.197016[11]-Decca F 13026[written by Frank Collins][produced by Arrival, Tony Hall]
Let My Life Be Your Love Song/Out Of DesperationArrival04.1971--CBS 7035[written by Jimmy Webb ][produced by Martin Clarke, Arrival]
Family Tree (We'll Shake It, And Break It, Cos' We're Going To Make It Alone)/Part Of My DreamArrival11.1971--CBS 7617[written by G. Nissenson, M. DeFren][produced by Martin Clarke]
(The Theme From) Heartbreak Kid/Sweet SummerArrival03.1973--CBS 1350[written by C. Coleman, S. Harnick][produced by David McKay]

Albumy
Tytu³ WykonawcaData wydania UK US Wytwórnia
[UK] 		Komentarz
Arrival Arrival .1970--Decca SKL 5055-
ArrivalArrival.1972--CBS 64733-
Autor: o Brak komentarzy:
Etykiety: ,

czwartek, 18 maja 2023

La La

La Forrest „La La” Cope to amerykańska wokalistka i autorka tekstów. Najbardziej znana jest z napisania przeboju „You Give Good Love”, nagranego przez Whitney Houston na jej debiutancki album z 1985 roku, zatytułowany „2”, który sprzedał się w ponad 25 milionach egzemplarzy na całym świecie.  
 
La La wychowała się w dzielnicy East Elmhurst w Queens w Nowym Jorku w Stanach Zjednoczonych. W wieku pięciu lat zaczęła grać na fortepianie, aw wieku dziewięciu lat dała recital fortepianowy w Carnegie Hall. Po ukończeniu nowojorskiej High School of Music and Art założyła zespół Jack Sass, który grał 40 najlepszych coverów na scenie klubowej. Wraz ze wzrostem reputacji grupy, La La zaczęła wprowadzać do repertuaru więcej własnych piosenek, zanim udała się do Juilliard, aby studiować kompozycję. W 1981 roku została zaproszona na trasę koncertową ze Stacy Lattisaw, która występowała jako support The Jacksons podczas krajowej trasy koncertowej. 
 
Następnie śpiewała z grupą Change wraz z Lutherem Vandrossem, gdzie jej głos można było usłyszeć w ich piosence „The Glow of Love”, napisanej wspólnie przez jej przyjaciela z dzieciństwa z East Elmhurst, Queens, Wayne'a K. Garfielda.   Zagrała jedną ze swoich piosenek, „Stone Love”, innemu przyjacielowi z sąsiedztwa, Kashifowi, który nagrał ją na swój debiutancki album w 1983 roku.  
 
W latach 80-tych La La ugruntowała swoją pozycję jako autorka tekstów, pisząc piosenki dla wielu artystów, w tym Lillo Thomas („All of You”), Melba Moore („Living for Your Love” i „It's Really Love”), Glenn Jones („Show Me” i „Stay”), Giorge Pettus („My Night for Love”) oraz solowe wydawnictwo „Into the Night”, które znalazło się na ścieżce dźwiękowej albumu Beat Street. Za pośrednictwem Kashifa nagrała kilka swoich piosenek przez nowej Aristy, która podpisała kontrakt z Whitney Houston („You Give Good Love” i „Thinking About You”), zanim sama podpisała kontrakt z wytwórnią (zarówno Kashif, jak i wytwórnią Houston) jako artystka.  
 
W 1987 roku wydała swój debiutancki album La La, zawierający duety z Glennem Jonesem i Bernardem Wrightem oraz produkcję grupy R&B Full Force. Wystąpiła także w duecie z Jermaine'em Jacksonem w coverze „ Rise to the Occasion ” Climiego Fishera na jego album Don't Take It Personal z 1989 roku . 
 
 La La nadal pisała i produkowała dla głównych artystów, w tym Carla Andersona i hit z listy przebojów R&B w USA „Secret Lady” dla Stephanie Mills. Po przeprowadzce do Motown Records wydała swój drugi (i jak dotąd ostatni) solowy album La La Means I Love You! w 1991 roku, która zawierała jej wersję jej często coverowanego klasyka R&B „Show Me”, a także wkład Rene Moore'a, Marcusa Millera i Lenny'ego White'a.

 

Single
Tytu³ WykonawcaData wydania UK US Wytwórnia
[US] 		Komentarz
(If You) Love Me Just A LittleLa La05.1987--Arista 9568[written by La La, Full Force][produced by Full Force][22[12].R&B Chart]
My Love Is On The Money/So Into LoveLa La08.1987--Arista 9620[written by Full Force][produced by Full Force][48[8].R&B Chart]


Kompozycje La Forrest Cope na listach przebojów


[with Kashif]
06/1983 Stone Love Kashif 22.R&B Chart
10/1985 Thinking About You Whitney Houston 10.R&B Chart

[solo]
01/1984 Livin' for Your Love Melba Moore 108.US
09/1984 Show Me Glenn Jones 3.R&B Chart
03/1985 You Give Good Love Whitney Houston 3.US/93.UK
09/1987 My Night for Love Giorge Pettus 40.R&B Chart

[with Lillo Thomas & Paul Laurence]
10/1984 (Can't Take Half) All of You Lillo Thomas 28.R&B Chart


Autor: o Brak komentarzy:
Etykiety: , ,

Monet

 Monet (ur. Bernadette Suarez) jest wokalistką freestyle\dance z późnych lat 80-tych. Niewiele jest informacji o tej artystce, ale podpisała kontrakt z wytwórnią Ligosa Records i współpracowała z producentami Chrisem Barbosą i Markiem Liggettem (który pracował z piosenkarką Shannon nad jej hitem „Let The Music Play”).  

W 1987 roku wydała swój jedyny album studyjny „Leave the Lights On”, który w ogóle nie pojawił się na listach przebojów. Główny singiel „My Heart Gets All the Breaks” osiągnął 19. miejsce na liście Billboard’s Hot Dance\Disco Club Play, pozostając na liście przez 8 tygodni. Zadebiutował również na 7. miejscu na liście Hot Dance Music \ Maxi-Singles Sales na liście Billboard i na 48. miejscu na liście Hot Black Singles na liście Billboard, pozostając na liście przez 8 tygodni.  

Kolejny singiel „Leave the Lights On” (z udziałem Nolana Thomasa) osiągnął 76. miejsce na liście Billboard’s Hot Black Singles, pozostając na liście przez 7 tygodni. Ostatnie trzy single z albumu: „Come On To Me”, „Give In To Me” i „Do You Remember” w ogóle nie trafiły na listy przebojów. Potem wydaje się, że Monet popadła w zapomnienie; od lat 80-tych niewiele o niej słyszano.

Single
Tytu³ WykonawcaData wydania UK US Wytwórnia
[US] 		Komentarz
My Heart Gets All The Breaks Monet05.1987-- Ligosa Records LIG-501[written by Chris Barbosa][produced by Chris Barbosa, Mark Liggett][19[8].Hot Disco/Dance;Ligosa 501 12"]]
Autor: o Brak komentarzy:

Arpeggio

 Arpeggio,wokalna grupa studyjna, była pomysłem producentki Simon Soussan,która produkowała hity Shalamar i Pattie Brooks. Obok niej występowali jako wokaliści:Jason Reed, Jerry Scott, Jessica Williams i Fred Sawyers .

 

Ich debiutancki album "Let The Music Play" ukazał się w okresie największego rozkwitu disco.Jedyny singiel pochodzący z tego albumu "Love And Desire" trafił na listę Billboard.Cechą charakterystyczną utworu była frenetyczna perkusja,jako znak firmowy Simon Soussan Sam album wylądował na 75 miejscu zestawienia albumów pop dzięki takim utworom jak "Spellbound", "I Wanna Tango", "Runaway".
 

W trakcie 1979r Soussan realizowała inne projekty-własne solowe nagrania oraz wykreowanie innej grupy studyjnej -French Kiss.Jason Reed wydał solową płytę dla Casablanki jako J. Michael Reed .Fred, Jessica i Jerry wystepowali na klubowych scenach wykorzystując komercyjny sukces Arpeggio.W 1980r już jako trio wydali album "Breakout" i znów jedyny singiel promujący płytę "Saturday Night/Breakout" wydany przed ukazaniem się albumu w 1979r.
"Breakout" wypełniony był wysoce energetycznymi utworami "You Killed The Magic", "Let's Get Down And Boogie" i faworytem sal klubowych- "Showdown" .

Rok 1980 przyniósł przesunięcie sceny muzycznej ku rapowi i rhytm'n'bluesowi bazującemu jednak na muzyce disco.Arpeggio zaprzestało wydawania nowych płyt.Jessica odnosi wielki sukces w połowie lat 80-tych na scenie disco music.Dopiero w 1985r nowe trio pod szyldem Arpeggio wydaje dla Peerless singiel "The fighter".

Single
Tytu³ WykonawcaData wydania UK US Wytwórnia
[US] 		Komentarz
Let The Music PlayArpeggio03.197963[3]70[5]Polydor 14 535[written by S. Soussan, S. Barnes, J. Cash][ Producer - Simon Soussan]
Saturday Night - BreakoutArpeggio.1979--Polydor PD D 515[ Producer - Simon Soussan][Written by Martin / Coulter - S. Soussan / S. Brown III.][46[13].Hot Disco/Dance;Polydor 515 12"]

Albumy
Tytu³ WykonawcaData wydania UK US Wytwórnia
[US] 		Komentarz
Let the music playArpeggio02.1979-75[16]Polydor 6180[ Producer - Simon Soussan]
BreakoutArpeggio.1980--Polydor PD-1-6230[Produced by Simon Soussan]
Autor: o Brak komentarzy:

Argent

Grupa brytyjska założona przez Roda Argenta (ur. 14.06.1945 r. w St.Albans w hrabstwie Hertfordshire. Anglia), pianistę i organistę popularnego w latach sześćdziesiątych zespołu The Zombies.

 

Utalentowany instrumentalista i kompozytor natychmiast po rozpadnięciu się tej formacji zebrał nowy skład, w którym znaleźli się: Russ Ballard (ur. 31.10.1947 r. w Waltham Cross w hrabstwie Hertfordshire, Anglia; gitara, śpiew), Bob Henrit (ur. 2.05.1944 r. w Broxbourne, w Hertfordshire; perkusja) i Jim Rodford (ur. 7.07.1941 r. w St.Albans w Hertfordshire; bas). Na pierwszym albumie grupy znalazła się m.in. kompozycja Ballarda "Liar", koncertowy przebój zespołu, spopularyzowany w USA w 1971 r. przez formację Three Dog Night.
 

Z trzeciego longplaya All Together Now pochodził temat "Hold Your Head Up", który znalazł się w pierwszej piątce bestsellerów w Anglii i Ameryce. Z albumu In Deep na listy przebojów trafiła kompozycja "God Gave Rock'N"Roll To You", przypomniana w 1992 r. przez grupę Kiss.
 

W 1974 r. Ballard, już jako renomowany twórca przebojów, opuścił zespół, podejmując karierę solisty. Na jego miejsce przyjęto Johna Verity'ego (ur. 3.07.1949 r. w Bradford w hrabstwie Yorkshire, Anglia; gitara, bas, śpiew) i Johna Grimaldiego (ur. 25.05.1955 r. w St Albans, Anglia; wiolonczela, mandolina, skrzypce). Zmiany personalne zaowocowały niestety jedynie mało produktywnymi instrumentalnymi improwizacjami. 

Po rozwiązaniu grupy w 1976 r. Rodford przeszedł do sławnych Kinks, zaś Argent, oprócz prowadzenia sieci sklepów z instrumentami elektronicznymi, działał z powodzeniem jako producent nagraniowy i muzyk studyjny. Jazzowe umiejętności zaprezentowane przed trzydziestu laty w wielkim przeboju The Zombies "She's Not There" wykorzystał w nagraniach Barbary Thompson, a jego renomę ugruntowały dwa albumy Tanity Tikaram, których był producentem. 

Single
Tytu³ WykonawcaData wydania UK US Wytwórnia
[US] 		Komentarz
Sweet Mary/RejoiceArgent04.1971-102[3]Epic 10 7718[written by Rod Argent,Chris White][Produced By Rod Argent,Chris White]
Celebration / KingdomArgent.1971--Epic 10 746[written by Rod Argent,Chris White][Produced By Rod Argent,Chris White]
Hold Your Head Up /Keep on rollin'Argent03.19725[12]5[15]Epic 10 852[written by Russ Ballard,Rod Argent,Chris White][Produced By Rod Argent,Chris White]
Tragedy / RejoiceArgent06.197234[7]106[3]Epic 10 919[written by Russ Ballard][Produced By Rod Argent,Chris White]
God Gave Rock 'n' Roll to You / Christmas for the FreeArgent03.197318[8]114[3]Epic 10 972[written by Rod Argent,Russ Ballard][Produced By Rod Argent,Chris White]
It's Only Money (Part 2)/Candle On The River Argent06.1973--Epic EPC 1628 [UK][written by Russ Ballard][Produced By Rod Argent,Chris White]
Thunder And Lightning/Keeper Of The Flame Argent08.1974--Epic EPC 2147 [UK][written by Russ Ballard,Rod Argent][Produced By Rod Argent,Chris White]
Man For All Seasons/Music From The Spheres Argent05.1974--Epic EPC 2448 [UK][written by Russ Ballard][Produced By Rod Argent,Chris White]

Albumy
Tytu³ WykonawcaData wydania UK US Wytwórnia
[US] 		Komentarz
All Together NowArgent07.197213[8]23[23]Epic 31 556[produced by Chris White, Rod Argent]
In DeepArgent04.197349[1]90[11]Epic 32 195[produced by Chris White, Rod Argent]
NexusArgent05.1974-149[6]Epic 32 573[produced by Chris White, Rod Argent]
EncoreArgent01.1975-151[4]Epic 33 079[produced by Chris White, Rod Argent]
CircusArgent03.1975-171[3]Epic 33 422[produced by Chris White, Rod Argent]
Autor: o Brak komentarzy:
Etykiety:

Area-7

Area-7 (znany również jako Area 7) to australijski zespół ska punk. Założony w Melbourne w 1994 roku, wydali cztery albumy studyjne, No Logic!, Bitter & Twisted, Say It To My Face i Torn Apart. Na ARIA Music Awards w 2000 roku Bitter & Twisted był nominowany do nagrody ARIA dla najlepszego albumu rockowego. 

 Area-7 powstał w 1994 roku z popiołów zespołu grającego covery Madness Mad Not Madness. W 1994 roku trzech członków, Dugald „Doogs” McNaughtan (instrumenty klawiszowe), Charles „Chucky T” Thompson (gitara) i Dan Morrison (perkusja) opuściło grupę i zaczęło pisać własne piosenki. W 1994 roku Area-7 samodzielnie wydał kasetę zatytułowaną Demo Tape 1994 zawierającą 4 utwory. Alistair Shepherd (saksofon), Toby Dargaville (trąbka) i Rohan Pacey (bas) dołączyli do zespołu w 1995 roku iw tym samym roku wydali swój debiutancki album studyjny No Logic.  

W 2000 roku grupa wydała Bitter & Twisted, który na ARIA Music Awards 2000 był nominowany do nagrody ARIA dla najlepszego albumu rockowego. W październiku 2001 roku grupa wydała Say It to My Face, który osiągnął 36 miejsce na listach przebojów ARIA. Podczas gdy AREA-7 nigdy nie „oficjalnie się podzieliła”, od 2005 roku zespół gra „kiedy ma na to ochotę” lub jak to ujęli „na specjalne okazje”. Perkusista i członek-założyciel Dan Morrison zmarł 1 grudnia 2020 roku.

Single
Tytu³ WykonawcaData wydania Aus N.Zel Wytwórnia
[Aus] 		Komentarz
Second Class CitizenArea 711.199929[5]-BMG TM 001-
Start Making SenseArea 703.200037[1]-Trademark TM 004-
Leave Me AloneArea 707.200138[2]-Trademark TM 011-
Nobody Likes A BoganArea 702.200246[2]-Trademark TM 015-

Albumy
Tytu³ WykonawcaData wydania UK US Wytwórnia
[Aus] 		Komentarz
Bitter & TwistedAfter 7.2000--Trademark TM 007[produced by Area-7, Lindsay Gravina]
Say It To My FaceAfter 7.2001--Trademark TM 012[produced by Area-7,Kalju Tonuma]
Torn ApartAfter 7.2005--Shock A 7003-
Autor: o Brak komentarzy:
Etykiety:

środa, 17 maja 2023

Aquasky

Historia formacji muzycznej "Aquasky" rozpoczęła się na początku 1995 roku, kiedy to trójka przyjaciół: Dave Wallace, Kieron Bailey i Brent Newitt zaczęli produkować własną muzykę. Niebawem demonstracyjna taśma dotarła do Moving Shadow (największa i najpopularniejsza wytwórnia muzyki klubowej z gatunku drum'n'bass w Anglii) i ich praca zaczęła owocować.

 

Pierwszy singiel "Dezires/Images" ukazał się trzy miesiące później, a DJ Krust - jeden z czołowych muzyków sceny d'n'b na świecie, wzbogacił go o własne pomysły aranżacyjne. Drugi singiel "Kauna/Tranquillity został wydany na początku 1996 roku, jak również jego mix w wykonaniu Big Bud, a zaraz potem ukazał się kolejny pod dość dziwnym tytułem "Cosmic Glue / Nylon Roadster. Tak jak poprzednie, ten także został zremixowany, tym razem przez Total Science. Oba debiutanckie krążki otrzymały doskonałe recenzje od DJ'ów i prasy muzycznej, a gwiazdy muzyki klubowej światowego formatu - DJ Fabio oraz LTJ Bukem wyrażając swoje uznanie zachęcili trio do dalszej pracy.
 

Zaczęło rosnąć zainteresowanie innych wydawnictw płytowych. Dało to możliwość członkom grupy, rozwijania swoich indywidualnych projektów muzycznych. Brent i Kieron stworzyli wspólny projekt znany pod nazwą "Skin Divers" (wydany przez All Good Vinyl). Dave Wallace tymczasem pracował dla Moving Shadow, tworząc utwór "Expressions" część 1 i 2. Zdawać by się mogło, że praca nad indywidualnymi projektami doprowadzi do rozpadu dotąd nierozłącznego tria, ale tak się nie stało i wszystkie projekty tej trójki zostały zebrane na płycie dla All Good Vinyl pod tytułem "Future Realities".
 

W 1997 podpisali umowę z wytwórnią Polydor. Pierwsza i jedyna płyta wydana jako EP zawierała sześć utworów łączących w sobie drum&bass; i hip-hop. W utworach wystąpili goście: Big Kwam oraz Big Shug z Gangstarr. Po powrocie do Moving Shadow wydali kolejny singiel ("Sonix / Gemini"), o którym tylko wtajemniczeni wiedzieli że jest wstępem do ich pierwszego albumu. Kolejny który się ukazał, czyli "Stalker/Bulletproof" był już oficjalnym singlem z ich pierwszego albumu "Bodyshock".
Niebawem Aguasky byli już wystarczająco znani by stworzyć własną wytwórnię znaną jako "Passenger" - która charakteryzuje się wydawaniem wszystkich gatunków brytyjskiej sceny klubowej. 

Jednak trójka muzyków na tym nie poprzestała i w 2000 roku otwierają kolejną wytwórnię "Sonix", w której wydają wyłącznie własne produkcje, a w sierpniu 2001 powstała ich trzecia wytwórnia muzyczna "Incident", która również działa pod szyldem muzyki drum'n'bass, ale zajmuje się wydawaniem muzyki tworzonej przez innych wykonawców.
 

Dla trójki muzyków spod znaku "Aquasky" przysłowiowym oczkiem w głowie jest ich własny klub "Fused" w Bournemouth, ale nie ograniczają się do występów jedynie w nim, lecz wiele podróżują po całym świecie. 

Single
Tytu³ WykonawcaData wydania UK US Wytwórnia
[UK] 		Komentarz
Raw skillz/OpaqueAquasky10.199799[1]-Polydor 5717452[ Written by Aquasky and Big Kwam]
I can' t wait [No more]/SpectreAquasky05.2001179[1]-Moving Shadow SHADOW 148[ Written by Brent Newitt, Dave Wallace, K. James][produced by Brent Newitt, Dave Wallace, K. James]
LokoAquasky vs. Masterblaster05.2002159[1]-Botchit & Scarper bos 2034
Take It To The Floor / WarAquasky vs. Masterblaster11.2003177[1]-Shadow Cryptic CRYPTIC 006
Seville / CoffeeAquasky vs. Masterblaster03.2004117[2]- Shadow Cryptic CRYPTIC 007R
Hi-LifeAquasky feat. Sista05.2004117[2]-Moving Shadow shadow 171[ Written by K James, D Wallace, B Newitt And J Wickham][produced by Aquasky]
Overneath / Good SoundAquasky & Meat Katie11.2005219[1]- Passenger PASA 023
Autor: o Brak komentarzy:
Etykiety:

April Wine

April Wine- Grupa kanadyjska. Powstała w grudniu 1969 w Halifax w prowincji Nowa Szkocja. Kilka miesięcy później przeniosła się do Montrealu. Na jej czele stanął Myles Goodwyn (23.06.1948, Woodstock, New Brunswick) -voc, g, k, a w pierwszym składzie znaleźli się też bracia David Henman -g, Jimmy Henman - b i Ritchie Henman -dr.
Niebawem Jimmy'ego Henmana zastąpił Jimmy Clench - b. W 1973 miejsca Davida i Ritchiego Henmanów, którzy założyli zespół Dudes, zajęli Gary Moffet (22.06.1949, Ottawa) -g, voc i Jerry Mercer (27.04.1939, Montreal) - dr, voc, znany z Mashmakhan, Wackers i zespołu Roya Buchanana.

 

We wrześniu 1975 Clencha, który odszedł najpierw do 451 Degrees, a później do Bachman-Turner Overdrive, zastąpił Steve Lang (24.03.1949, Montreal) - b, voc. W 1977 powiększyła się o Briana Greenwaya (1.10.1951, Ontario) -g, k, voc z Dudes.
W 1985 ustalił się inny skład: Goodwyn, Greenway, Daniel Barbe - k, Jean Pellerin - b, Marty Simon - dr (Moffet został gitarzystą sesyjnym i producentem, a Mercer założył The Buzz Band). Wkrótce potem zawiesiła działalność. W 1991 odrodziła się w składzie: Goodwyn, Greenway, Clench, Mercer, Steve Segal - g.
 

Wielką popularność, najpierw w Kanadzie, a później też w Stanach Zjednoczonych, przyniosły jej już pierwsze płyty: albumy "April Winę" z 1971, "On Record" z 1972 i "Electric Jewels" z 1973 oraz towarzyszące im single w rodzaju Fast Train/Wench z 1971, You Could Have Been A Lady/Teacher z 1972, Bad Side Of The Moon/Believe In Me z tego samego roku i Weeping Widow/Just Like That z 1973.
 

Zaprezentowała się na nich jako formacja hard-rockowa o dużej inwencji melodycznej, szukająca inspiracji m.in. w twórczości zespołu The Beatles (włączyła do repertuaru jego piosenkę Tell Me Why). Ugruntowała swoją pozycję w 1974 płytą koncertową "Live" i towarzyszącym jej singlem I'm On Fire For You Baby/Come On Along, wyprodukowanymi przez byłych muzyków The Rascals - Gene'a Cornisha i Dino Danellego. Największe międzynarodowe sukcesy odnosiła między 1979 a 1984r. 

Zawdzięczała je albumom "First Glance" z marc "Harder... Faster..." z października tego roku, "The nature Of The Beast" ze stycznia 1981, "Power Play" z 1982 i "Animal Grace" z lutego 1984, czwórce koncertowej "Unreleased Live" z lutego 1980 oraz takim singlom,jak Roller/Right Down To Do It z kwietnia 1979, Just Between You And Me/Big City Girls z lutego 1981, Sign Of The Gypsy Queen/Crash And Bum z maja tego roku, Enough Is Enough/Ain't Got Your Love z lipca 1982 i This Could Be The Right One/Really Don't Want Your Love z lutego 1984r (głównym producentem nagrań April Wine był w tym czasie Goodwin).
 

Zgrabne kompozycje i rzeczywiście przebojowe melodie zdecydowanie wyróżniały ją wśród wielu innych przedstawicieli komercyjnego metalu(na "Harder... Faster..." przedstawiła też udaną przeróbkę Century Schizoid Man King Crimson). Wyrazem uznania dla grupy były zaproszenia do udziału w trasach takich sław, jak The Rolling Stones, Styx i Rush. Niestety w następnym okresie kariera formacji zaczęła się załamywać, a po rozłamie, do którego doszło w 1985, już się nie podźwignęła. Wkrótce potem przestała istnieć.
 

Reaktywowana w 1991 nagrała jeszcze dwie płyty z repertuarem o funkowym odcieniu, ale nie odzyskała dawnej popularności.
Coodwyn jako solista nagrał album "Myles Goodwin" (Atlantic, 1988), a Greenway - "Serious Business" 1988). 

Single
Tytu³ WykonawcaData wydania UK US Wytwórnia
[US] 		Komentarz
You could have been a lady/TeacherApril Wine03.1972-32[11]Big Tree 133[written by Errol Brown,Tony Wilson][ produced by Ralph Murphy]
Bad side of the moon/Believe in meApril Wine07.1972-106[2]Big Tree 142[written by Elton John/Bernie Taupin][ produced by Ralph Murphy]
Roller/Right down to itApril Wine03.1979-34[11]Capitol 4660[written by Myles Goodwyn][ produced by Myles Goodwyn]
I like to rock/Babes in armApril Wine02.198041[5]86[3]Capitol 4828[written by Myles Goodwyn][ produced by Myles Goodwyn, Nick Blagona]
Say hello/Before the dawnApril Wine01.1980-104[3]Capitol 4802[ Producer - Myles Goodwyn , Nick Blagona][written by Myles Goodwyn]
Just between you and me/Big city girlsApril Wine02.198152[4]21[16]Capitol 4975[ Producer - Mike Stone , Myles Goodwyn][written by Myles Goodwyn]
Sign of the gypsy queen/Crash and bumApril Wine05.1981-57[8]Capitol 5001[written by Myles Goodwyn/Lorence Hud][ produced by Myles Goodwin, Mike Stone]
Enough is enough/Ain' t got your loveApril Wine07.1982-50[8]Capitol 5133[ Producer - Mike Stone , Myles Goodwyn][written by Myles Goodwyn]
This could be the right one/Really don' t want your loveApril Wine02.1984-58[6]Capitol 5319[written by Myles Goodwyn][ produced by Myles Goodwin, Mike Stone]

Albumy
Tytu³ WykonawcaData wydania UK US Wytwórnia
[US] 		Komentarz
First glanceApril Wine04.1979-114[11]Capitol 11 852[produced by Myles Goodwyn]
Harder...fasterApril Wine11.197934[5]64[40]Capitol 12 013[gold-US][produced by Myles Goodwyn , Nick Blagona]
The nature of the beastApril Wine01.198148[3]26[34]Capitol 12 125[platinum-US][produced by Myles Goodwyn, Mike Stone]
Power playApril Wine07.1982-37[20]Capitol 12 218[produced by Myles Goodwyn, Mike Stone]
Animal graceApril Wine03.1984-62[12]Capitol 12 311[produced by Myles Goodwyn, Mike Stone]
Walking through fireApril Wine10.1985-174[4]Capitol 12 433[produced by Myles Goodwyn, Lance Quinn]
Autor: o Brak komentarzy:
Etykiety:

Sunburst Band

Długie kariery artystów w branży muzycznej należą do nielicznych, ale w ciągle zmieniającym się świecie muzyki tanecznej są rzadsze niż podpisana dwunastka Moroder. Debiutanckie wydawnictwo Joey'a Negro/Dave'a Lee mogło być częścią pierwszej fali brytyjskiego house'u w 1988 roku, ale ponad 20 lat później wciąż jest na szczycie swojej gry. „Byłem w kilku zespołach w latach 80-tych”, mówi, „ale kiedy pojawił się house, jedną z rzeczy, która mi się spodobała, było to, że nagle nie potrzebujesz grupy muzyków, aby nagrać płytę. Jednak po wyprodukowaniu wielu utworów opartych na klawiszach zawsze miło jest wrócić do brzmienia zespołu dla odmiany… zwłaszcza teraz, gdy mam całkowitą kontrolę!”  

The Sunburst Band to kolektyw zrodzony z pasji pana Lee do boogie, funku, disco i jazzu. „To nie jest tak, że jestem facetem, który gada, że w '78 było o wiele lepiej” - mówi Dave z uśmiechem - „ale jednocześnie jestem trochę przeciwnikiem polaryzacji, który idzie wbrew prądom. Kiedy moi kumple kupowali The Clash i Cocteau Twins, ja interesowałem się D Train i Funkadelic. Podobnie teraz, gdy tak wiele zespołów tanecznych tworzy electro, poszedłem w drugą stronę z tym projektem. Tęskniłem za wydajnością, za intensywnością wspólnego grania zespołu. Rock i indie nigdy nie odeszli od brzmienia gitary i perkusji, podczas gdy taniec (czy to R&B, czy house) jest głównie zaprogramowany.  

I nie chodzi o to, że mam z tym problem, po prostu chciałem zrobić coś, o czym nie słyszę zbyt często w dzisiejszych czasach. Niektórzy mogą to nazwać retro, ale ja jestem tylko facetem, który pisze piosenki i wykonuje je ze swoim zespołem”. Powstały w 1998 roku debiutancki album „Here Comes The Sunburst Band” zdobył uznanie krytyków zarówno wśród oldschoolowych szefów, jak i fanów nu-breed disco i house. Utwory takie jak „Garden of Love” i „Delicious” stały się klasykami sceny, promowanymi przez DJ-ów od Pete'a Tonga po 4 Hero i Dmitri z Paryża.  

Następna płyta „Until The End of Time” zawierała kawałki takie jak „Far Beyond”, które wciąż kręcą wszyscy najlepsi amerykańscy hip-hopowcy, oraz soulowy hymn „Everyday - ulubiony z Annie Mac, Trevorem Nelsonem, a nawet Hestonem Blumenthalem, który   w Radio 4. Dave mówi: „Ostatni album „Moving with the Shakers” zawładnął mną na jakiś czas i spędziłem 18 miesięcy pracując nad nim, wracając do piosenek, dopracowując produkcję i teksty, usuwając utwory i zaczynając nowe, aby mieć pewność, że nie było wypełniaczy. Jak możesz sobie wyobrazić, tworzenie albumu jest dość intensywne, gdy jesteś głównym autorem piosenek, producentem, wytwórnią i człowiekiem a&r.  

Na tym trzecim albumie chciałem również powiedzieć coś w piosenkach i uniknąć banalnych tekstów, które nękają tak wiele muzyki tanecznej”. Współpracownikami przy „Moving With The Shakers” są legenda soulu z Harlemu, Leroy Burgess, Diane Charlemagne, która śpiewała w „Inner City Life” Goldie, oraz siostra Chaki Khana, Taka Boom. Pełnoetatowy frontman Pete Simpson jest również znany z użyczania swoich talentów wokalnych Unabombers aliasowi The Elektrons. The Sunburst Band jest obecnie w trasie koncertowej po świecie, podczas gdy Dave Lee pracuje obecnie nad czwartym studyjnym albumem Sunburst Band.

 

 

Single
Tytu³ WykonawcaData wydania UK US Wytwórnia
[UK] 		Komentarz
Fly AwayThe Sunburst Band06.2004-89[2]B Unique ZEDD 12070[written by Dave Lee, Michele Chiavarini][produced by Dave Lee]
Garden Of Love / Keep It TogetherThe Sunburst Band / The Revisionaries11.2004-132[1] Z Records ZEDD 12 039[written by Dave Lee][produced by Dave Lee]
Autor: o Brak komentarzy:
Etykiety:
Subskrybuj: Komentarze (Atom)