środa, 25 stycznia 2023

Aaron Schroeder

Aaron Harold Schroeder (ur. 7 września 1926r - zm. 2 grudnia 2009r) był amerykańskim autorem tekstów i wydawcą muzycznym.  Urodzony na Brooklynie, Schroeder ukończył szkołę znaną obecnie jako Fiorello H. LaGuardia High School of Music & Art and Performing Arts w Nowym Jorku. Zostając członkiem ASCAP w 1948 roku, Schroeder odniósł swój pierwszy sukces dzięki „At a Sidewalk Penny Arcade”, jednej z piosenek przedstawiających Rosemary Clooney jako solową artystkę nagrywającą.

Napisał ponad 1500 piosenek, poszukując zróżnicowanego talentu wielu współpracowników. Jego rekord na listach przebojów w Wielkiej Brytanii, jako autora, to 27 hitów, 3 numer jeden, 9 najlepszych dziesiątek i 225 tygodni na liście przebojów. Napisał siedemnaście piosenek dla Elvisa Presleya, w tym pięć, które osiągnęły numer jeden: „A Big Hunk o”Love” „Good Luck Charm” „I Got Stung” „Stuck on You” "It's Now or Never" .„It's Now or Never” nagrany przez Presleya został wybrany jako numer 75 na liście 100 najlepszych piosenek magazynu Billboard na ich setną rocznicę „Greatest Hits Chart”.

 Schroeder miał na swoim koncie ponad 500 nagrań piosenek, w tym najważniejsze płyty dziesiątek artystów, takich jak Roy Orbison, Duane Eddy, Sammy Davis, Jr., Nat King Cole, Perry Como i Pat Boone. We wspomnianym wywiadzie Schroeder powiedział, że faktycznie brał także udział w finalizacji przeboju „It's My Party” (Lesley Gore). Wraz ze swoim ówczesnym stałym partnerem, Wallym Goldem, wprowadził poprawki do niedokończonego fragmentu materiału, który przyniósł inny autor. Kiedy praca została ukończona, Gold i Schroeder rzucili monetą, czyje nazwisko powinno znaleźć się wśród napisów końcowych. 

 Schroeder pojawił się epizodycznie w rock and rollowym filmie Warner Bros. Jamboree z 1957 roku jako autor tekstów. Schroeder pojawił się także kiedyś w telewizyjnym teleturnieju CBS To Tell The Truth wraz z dwoma oszustami podczas piątego sezonu serialu. Producent muzyczny Na początku lat 60-tych Schroeder był założycielem i prezesem Musicor Records. Odkrył, zarządzał i kierował karierą Gene'a Pitneya i wyprodukował „Town Without Pity”, nominowany do Oscara za najlepszą piosenkę 1961 roku. Wraz z Halem Davidem i Burtem Bacharachem wymyślił połączenie brzmienia Pitneya z piosenkami Davida i Bacharacha , odnosząc szereg rekordowych sukcesów, w tym „(The Man Who Shot) Liberty Valance”, „Only Love Can Break a Heart” i „24 Hours from Tulsa”. On i jego żona Abby odkryli, kierowali i rozwijali kariery wielu innych wykonawców i kompozytorów za pośrednictwem ich agencji, w tym Barry'ego White'a, Randy'ego Newmana, Ala Koopera, Blood, Sweat & Tears i Jimiego Hendrixa. 

  Schroeder poślubił przedstawicielkę wytwórni płytowej Abby Steinberg 31 października 1967 roku. Abby była siostrą prezesa PR Newswire, Davida Steinberga. Aaron Schroeder zmarł 2 grudnia 2009 roku w Englewood w stanie New Jersey w wieku 83 lat. Przez ostatnie pięć lat był rezydentem Lillian Booth Actors' Home of the Actors Fund w Englewood. Jego śmierć nastąpiła po długiej walce z pierwotnie postępującą afazją, rzadką formą demencji.

 

 

Kompozycje Aarona Schroedera na listach przebojów


[with Bill Peppers, Claude Demetrius & Hal Blair]
03/1956 I Was the One Elvis Presley 19.US

[with Clyde Otis]
11/1956 Any Way You Want Me (That's How I Will Be) Elvis Presley 27.US

[with Josephine Peoples]
11/1956 Crazy with Love Guy Mitchell 53.US
11/1956 Crazy with Love Teresa Brewer 73.US

[with Ben Weisman]
02/1957 Tiger Lily Rusty Draper 88.US
06/1957 Sweet Stuff Guy Mitchell 83.US
10/1957 Got a Lot o' Livin' to Do Elvis Presley 17.UK

[with Bob Merrill, Ben Weisman]
07/1957 In the Middle of a Dark Dark Night / Sweet Stuff Guy Mitchell 25.UK

[with Claude Demetrius]
11/1957 Santa Bring My Baby Back (To Me) Elvis Presley 7.UK

[with Dicky Doo, Jerry Grant]
02/1958 Click-Clack Dicky Doo and the Don'ts 28.US

[with George David Weiss ]
10/1958 Mandolins in the Moonlight Perry Como 47.US/13.UK

[with David Hill]
11/1958 I Got Stung Elvis Presley 8.US/1.UK
05/1960 You're Singing Our Love Song to Someone Else Jerry Wallace 115.US

[with Sid Wayne]
01/1959 It's Only the Beginning The Kalin Twins 42.US
01/1959 First Anniversary Cathy Carr 42.US

[with Guy Wood]
03/1959 French Foreign Legion Frank Sinatra 18.UK/61.US

[with John Leslie McFarland]
04/1959 Wang Dang Taffy Apple Tango Pat Boone 62.US
04/1960 Stuck on You Elvis Presley 1.US/ 3.UK
[with George David Weiss & Sharon Silbert]
05/1959 Hey, Little Lucy Conway Twitty 87.US
[with Fredda Gold]
06/1959 Twixt Twelve and Thirty Pat Boone 17.US/18.UK
[with Sid Wyche]
07/1959 A Big Hunk o' Love Elvis Presley 1.US/4.UK
06/1961 I'm Gonna Knock on Your Door Eddie Hodges 12.US/37.UK
[with Wally Gold]
08/1959 Miss Lonely Hearts Dodie Stevens 111.US
08/1959 Sweet Bird of Youth Nat King Cole 95.US
09/1959 Fool's Hall of Fame Pat Boone 29.US
12/1959 Lucky Devil Carl Dobkins Jr. 25.US
01/1960 Wild Cat Gene Vincent 21.UK
02/1960 Time and the River Nat King Cole 30-.US/23.UK
02/1960 Lucky Devil Frank Ifield 22.UK
04/1960 Hither, Thither and Yon Brook Benton 58.US
07/1960 It's Now or Never Elvis Presley 1.US/1.UK
03/1962 Good Luck Charm Elvis Presley 1.US/1.UK
05/1981 It's Now or Never John Schneider 14.US
[with Martin Kalmanoff]
10/1959 First Name Initial Annette 20.US
[with Don Costa & Wally Gold]
05/1960 Because They're Young Duane Eddy 4.US/2.UK
08/1960 Because They're Young James Darren 29.UK
[with Anne Orlowski]
11/1960 Rubber Ball Bobby Vee 6.US/4.UK
01/1961 Rubber Ball Marty Wilde 9.UK
01/1961 Rubber Ball The Avons 30.UK
01/1962 Bandit of My Dreams Eddie Hodges 65.US
[with Wally Gold, Martin Kalmanof]
12/1960 Utopia Frankie Gari 27.US
[with Wally Gold & George Goehring]
12/1962 Half Heaven - Half Heartache Gene Pitney 12.US
[with Gene Pitney]
11/1963 Today's Teardrops Ricky Nelson 54.US
[with Wally Gold, Carl Spencer & Al Cleveland]
05/1964 Yesterday's Hero Gene Pitney 64.US
[with Joseph Brooks]
06/1965 Seein' the Right Love Go Wrong Jack Jones 46.US
[with Roy Alfred, Wally Goldy]
05/1977 Take Me Tonight Tom Jones 101.US
[with Jerry Ragovoy]
06/1992 Move Me No Mountain Soul II Soul 31.UK

wtorek, 24 stycznia 2023

Maccabees

 The Maccabees to indie rockowy zespół z Londynu w Anglii.  Ich debiutancki singiel X-Ray został wydany 28 listopada 2005 roku, a następnie był emitowany w londyńskim radiu XFM. Większy sukces przyszedł wraz z wydaniem ich drugiego singla, Latchmere, sześć miesięcy później, w kwietniu 2006 roku, który był emitowany zarówno w radiu, jak iw MTV. Wideo, wyprodukowane przez Hugh Frosta i Samuela Bebbingtona, stało się również hitem na internetowej platformie udostępniania wideo YouTube.

  W połowie 2006 roku zespół otrzymał pozytywne recenzje brytyjskiego magazynu muzycznego NME, w tym recenzję występu w londyńskiej Cafe dé Paris, gdzie został uznany za najlepszy nowy zespół w kraju. W listopadzie 2006 roku zespół odbył trasę koncertową z Fields, ¡Forward, Russia! i Wolfmother w ramach trasy MTV Two Spanking New Music Tour. Perkusista Robert Dylan Thomas został tymczasowo zastąpiony podczas trasy koncertowej przez Elliota Andrewsa (obecnie pracującego dla Kate Nash) z powodu kontuzji nadgarstka. 

 Zespół wydał swój debiutancki album Color It In w maju 2007 roku. Przed fizycznym wydaniem zespołu 14 maja album był już dostępny wyłącznie na iTunes do pobrania 17 kwietnia w Internecie. Singiel First Love był jej pierwszym sukcesem na listach przebojów w UK Top 40, a następnie About Your Dress, który osiągnął 33. miejsce. Sam   album, który otrzymał pozytywne recenzje w prasie, osiągnął 24 miejsce na listach przebojów. W 2007 roku koncertowali w Stanach Zjednoczonych z niezależną grupą Bloc Party. U szczytu trasy po Wielkiej Brytanii w październiku 2007 roku, po udanym roku, zagrali dla wyprzedanej publiczności w Roundhouse w Londynie (pojemność: 3000).  

 Perkusista Robert Dylan Thomas opuścił zespół w 2008 roku i został zastąpiony przez Sama Doyle'a. W 2009 roku Wall of Arms był ich drugim albumem, który osiągnął 13. miejsce na brytyjskich listach przebojów. Następnie europejska trasa koncertowa wspierająca album. Album The Wall of Arms został rozszerzony i wznowiony o cztery kolejne utwory w 2010 roku, w tym przepisany No Kind Words, który powstał jako Empty Vessels i zawierał Roots Manuva. 

 Trzeci album Given to the Wild został wydany 9 stycznia 2012 roku. Czwarty album Marks to Prove It został wydany w lipcu 2015 roku i osiągnął pierwsze miejsce na brytyjskich listach przebojów. W sierpniu 2016 roku The Maccabees ogłosili na swojej stronie internetowej, że po 14 latach bycia zespołem nadszedł dzień rozstania. Koncerty pożegnalne zostały ogłoszone na 2017 rok.

Single
Tytuł WykonawcaData wydania UK US Wytwórnia
[UK]
Komentarz
X-RayMaccabees12.2005147[1]-Promise PROM 001[written by Felix White, Hugo White,Orlando Weeks,Robert Dylan Thomas,Rupert Jarvis][produced by Rupert Jarvis]
First LoveMaccabees11.200640[2]-Fiction 1707085[written by Rupert Jarvis, Robert Dylan Thomas, Orlando Weeks, Hugo White, Felix White][produced by Stephen Street]
About Your DressMaccabees03.200733[2]-Fiction 1724475[written by Rupert Jarvis, Robert Dylan Thomas, Orlando Weeks, Hugo White, Felix White][produced by Stephen Street]
Precious TimeMaccabees05.200749[1]-Fiction 1732766[written by Rupert Jarvis, Robert Dylan Thomas, Orlando Weeks, Hugo White and Felix White][produced by Stephen Street]
Toothpaste KissesMaccabees01.200870[2]-Fiction 1746533[silver-UK][written by Rupert Jarvis, Robert Dylan Thomas, Orlando Weeks, Hugo White, Felix White][produced by Ben Hillier]
Love You BetterMaccabees05.200936[2]-Fiction 2701348[written by Felix White, Hugo White,Orlando Weeks, Rupert Jarvis][produced by Markus Dravs]
Can You Give It?Maccabees07.2009129[1]-Promise PROM 001[written by Felix White, Hugo White,Orlando Weeks,Rupert Jarvis][produced by Markus Dravs]
PelicanMaccabees01.201275[3]-Fiction GBUM 71109064[written by Rupert Jarvis, Robert Dylan Thomas, Orlando Weeks, Hugo White, Felix White][produced by The Maccabees]
Feel to FollowMaccabees01.2012188-Fiction 2796568-
Albumy
Tytuł WykonawcaData wydania UK US Wytwórnia
[UK]
Komentarz
Colour It InMaccabees05.200724[3]-Fiction 1724312[gold-UK][produced by Stephen Street]
Wall of ArmsMaccabees05.200913[3]-Fiction 2701102[silver-UK][produced by Markus Dravs]
Given to the WildMaccabees01.20124[24]-Fiction 2787389[gold-UK][produced by The Maccabees, Tim Goldsworthy ,Bruno Ellingham, Jag Jago]
Marks to Prove ItMaccabees08.20151[1][10]-Fiction MACC 4002[silver-UK][produced by Hugo White, The Maccabees , Laurie Latham]

Hollywood Argyles

 The Hollywood Argyles to amerykański zespół muzyczny, zebrany do nagrań studyjnych przez producenta i autora tekstów Kima Fowleya oraz jego przyjaciela i kolegę muzyka Gary'ego S. Paxtona. Mieli przebój numer jeden w USA, „Alley Oop”  (Lute Records 5905),  w 1960 roku. 

 „Alley Oop” Według Paxtona - który w tamtym czasie był połową Skip & Flip -   został napisany przez Dallasa Fraziera jako melodia country: „Jeśli chodzi o imię, Kim Fowley i ja mieszkaliśmy w pokoju za 15 dolarów tygodniowo w Hollywood. ... Ponieważ wciąż miałem kontrakt (z Brent Records) jako„ Flip ”, nie mogłem umieścić moje nazwisko jako autora. Widząc, że studio znajduje się na rogu Hollywood Blvd. i Argyle Street, zdecydowałem się na Hollywood Argyles. Poza mną nie było prawdziwych Hollywood Argyles. Wszyscy inni   byli albo przyjacielem, albo muzykiem studyjnym, któremu zapłaciłem 25 dolarów po kawałku na sesję. Kiedy nagle „Alley Oop” wystartowało i ludzie chcieli nas rezerwować na koncerty, nie było takiego zespołu.”

  Sesja „Alley Oop” została wyprodukowana przez Fowleya, który wspominał, że „wszyscy uczestnicy byli beznadziejnie pijani cydrem, zanim nagrali piosenkę”. Według niektórych raportów, główny wokalista w utworze „Alley Oop” jest Norm Davis, chociaż głos na płycie został zidentyfikowany jako pasujący do innych nagrań śpiewanych przez Paxtona z tej samej epoki, takich jak „Spookie Movies”. Według Paxtona w skład grupy wchodzili Ronnie Silico na perkusji, Gaynel Hodge na fortepianie, Harper Cosby na basie i Sandy Nelson (znany z „Teen Beat”) grający na perkusji na tamburynie i koszu na śmieci. Nelson zapewnił również krzyki w tle w piosence. Wśród śpiewaków w tle znaleźli się Dallas Frazier, Buddy Mize, Scott Turner i kobieta o imieniu Diane.

  „Alley Oop” była pierwszą piosenką graną w radiu WLS-AM w Chicago 2 maja 1960 r., Kiedy to zmieniło format z programów rolniczych na rock and roll. „Alley Oop” znajdował się na listach przebojów przez 15 tygodni na liście Billboard Hot 100, osiągając szczyt na pierwszym miejscu w tygodniu rozpoczynającym się 11 lipca 1960 r.   Piosenka sprzedała się w ponad milionie egzemplarzy i została nagrodzona złotą płytą przez RIAA. Inne wersje Według Jerry'ego Osborne'a, dwie inne grupy - Dante and the Evergreens (Madison 130) i Dyna-Sores (Rendezvous 120)  - miały w tym samym czasie wersje „Alley Oop” na listach przebojów Billboardu, osiągając    15 i  59 miejsce odpowiednio. 

 Późniejsze działania Fraziera są prawdopodobnie najbardziej znane z napisania piosenki „There Goes My Everything”, przeboju Jacka Greene'a z 1966 roku i Engelberta Humperdincka z 1967 roku. Frazier napisał także i nagrał „Elvira”, który stał się hitem country z 1981 roku dla Oak Ridge Boys . Paxton założył później Garpax Records   i został artystą gospel. Fowley wkrótce wyprodukował przebój Murmaids z 1963 roku „ Popsicles and Icicles ” (3. miejsce w USA). Pomógł także zebrać Runaways w 1975 roku, a także Orchids (nie szkocki zespół, ale inny amerykański zespół złożony wyłącznie z kobiet). Ich album z 1980 roku, The Orchids, został wydany przez MCA Records.

Single
Tytuł WykonawcaData wydania UK US Wytwórnia
[US]
Komentarz
Alley-Oop/Sho' Know A Lot About LoveHollywood Argyles05.196024[10]1[1][15]Lute 5905[written by D. Frazier][produced by Gary S. Paxton,Kim Fowley][3[9].R&B Chart]

Honeys

Najpopularniejsza żeńska grupa surfowa. Powstała w 1961 r. w Kalifornii, USA, jako The Rovell Sisters.
Jej członkinie, siostry Marylin, Diane i Barbara Rovell, próbowały początkowo szczęścia w konkursach dla młodych talentów. Przełomem było zastąpienie Barbary przez kuzynkę sióstr, Sandrę Glantz, występującą pod pseudonimem Ginger Blake. Ta początkująca autorka piosenek przedstawiła trio producentowi nagrań Gary'emu Usherowi, a ten z kolei skontaktował je z Brianem Wilsonem, liderem The Beach Boys.


Jako Honeys (ówczesne określenie śmigających na desce dziewcząt), grupa nagrała serię podobnych do siebie singli, wyprodukowanych, zaaranżowanych lub skomponowanych przez Briana Wilsona. 

Najpopularniejsze z nich, to adaptacja standardu jazzowego Stephena Fostera "Swanee River", wydana jako "Surfin' Down The Swanee River" (pierwsze miejsce w Danii), "Pray For Surf" i "The One You Can't Have", w którym wykorzystano udanie nagraniową technikę "ściany dźwięku" Phila Spectora.
Płyty cieszyły się umiarkowanym powodzeniem, jednak Honeys były chętnie zatrudniane jako wokalistki sesyjne przez The Beach Boys, duet Jan And Dean oraz Bruce'a Johnsona. Związki z surfującą familią umocniły się w grudniu 1964 r., gdy Marylin Rovell poślubiła Briana Wilsona. Po wydaniu singla "Goodnight My Love" w 1969 r. Honeys zawiesiły działalność.
 

Ginger Blake występowała podczas koncertów licznych artystów i założyła własne wydawnictwo muzyczne. Trio reaktywowało się po długiej przerwie w 1983 r. i nagrało album Ecstasy, jednak płyta nawiązała bardziej do trash rocka niż do wcześniejszych dokonań. 

Single
Tytu³ WykonawcaData wydania UK US Wytwórnia
[US]
Komentarz
Surfin' down The Swanee River/Shot the curlHoneys04.1963--Capitol 4952[written by Saundra Glantz, Diane Rovell][produced by Nick Venet]
Pray for surf/Hide go seekHoneys09.1963--Capitol 5034[written by Saundra Glantz, Diane Rovell][produced by Nick Venet]
The one you can' t have/From Jimmy,with tearsHoneys12.1963--Capitol 5093[written by Brian Wilson][produced by Brian Wilson]
He' s a doll/The love of a boy and a girlHoneys05.1964--Warner Brothers 5430[written by Brian Wilson][produced by Brian Wilson]
Tonight you belong to me/Goodnight my loveHoneys03.1969--Capitol 2454[written by Lee David, Billy Rose][produced by Brian Wilson]
Running away from love/Go away boyHoneys.1983--Rhino 018[written by M. Wilson, Rovell, Blake, Naktin][produced by Louis Naktin, Mark Avnet]

Honeybus

Brytyjska grupa założona i kierowana przez Terry’ego Noone’a, byłego perkusistę Them. Stworzona jako odskocznia dla ambitnych młodych kompozytorów, Pete’a Delio i Raya Cane’a. Po dokooptowaniu Colina Hare’a (śpiew, gitara) i Petera Kirchera (perkusja), podpisała kontrakt z Deram, lansującą „odjazdową” muzykę filią wytwórni Decca

Drugi singel zespołu, „Do I Still Figure In Your Life” z melancholijnym tekstem i wspartą smyczkami aranżacją, nie zdołał wejść do Top 50 pomimo radiowej promocji. Lepiej powiodło się tematowi „I Can’t Let Maggie Go”, który w marcu 1968 r. dotarł do ósmego miejsca. Delio, zamiast wykorzystać sukces płyty, opuścił po kilku miesiącach Honeybus w atmosferze skandalu. 

Pozbawiona głównego kompozytora i utalentowanego aranżera grupa nie umknęła z pułapki gwiazdy jednego przeboju, choć była bliska it mu dzięki utworowi „Girl Of Independent Means”. Za radą menedżerów zaprzestała działalności w 1970 r. Album Story, wydany w 1970 r. już po rozwiązaniu grupy, potwierdził jej muzyczną dojrzałość. Po latach jedyny przebój Honeybus wykorzystano w popularnej telewizyjnej reklamie pieczywa.

Single
Tytuł WykonawcaData wydania UK US Wytwórnia
[UK]
Komentarz
I Can't Let Maggie Go/Tender Are The AshesHoneybus03.19688[12]-Deram UK DM 182[written by P. Dello][produced by P. Blumson]

Brenda Holloway

 Ur. 21.06.1946 r. w Atascadero w stanie Kalifornia , USA. Pierwszych nagrań dokonała na początku lat sześćdziesiątych pod kierunkiem producenta Hala Dayisa dla małych wytwórni z Los Angeles: Donna, Catch i Minasa. W 1964 r. nikomu nie znana wystąpiła na zjeździe kalifornijskich disc jockeyów, gdzie zauważył ją łowca młodych talentów z wytwórni Tamla Motown. Była pierwszą piosenkarką z Zachodniego Wybrzeża, której sławna firma zaproponowała kontrakt.

 Singel „Every Little Bit Hurts” udanie zaprezentował jej bluesowo-soulowy styl, a w Anglii zyskał popularność w wersji grupy Spencera Davisa. Powodzeniem cieszyły się też kolejne utwory: „I’ll Always Love You” z 1964 r. i nagrane w rok później „When I’m Gone”  oraz „Operator”. Dzięki ustabilizowanej pozycji na rynku płytowym Brenda Holloway dostąpiła zaszczytu występów z Beatlesami podczas ich amerykańskiego tournee w 1965 r. Niestety, kolejne single nagrywane dla Motown cieszyły się mniejszym powodzeniem.
 

Stopniowo pieśniarka poświęcała coraz więcej czasu komponowaniu. Stworzyła spółkę autorską wraz z siostrą Patrice i Frankiem Wilsonem, producentem nagraniowym z Motown. Efektem współpracy był singel „You’ve Made Me So Very Happy”, znany dzięki jazz-rockowej wersji grupy Blood Sweat And Tears. Został nagrany w 1968 r., gdy kontrakt Brendy z Tamla Motown dobiegł końca. Wytwórnia poinformowała media, że piosenkarka pragnie służyć swym głosem Bogu, jednak ona sama uzasadniła rozstanie bardziej doczesnymi nieporozumieniami natury finansowej. W 1983 r. nagrała album zawierający pieśni gospels, a od 1987 r.współpracowała z Ianem Levinem. W 1989 r. nagrała w duecie z Jimmym Ruffinem popularny temat „On The Rebound”.

Single
Tytuł WykonawcaData wydania UK US Wytwórnia
[US]
Komentarz
Every Little Bit Hurts/Land Of A Thousand BoysBrenda Holloway05.1964-13[10]Tamla 54094[written by Ed Cobb][produced by Hal Davis, Marc Gordon][3[14].R&B Chart]
I'll Always Love You/Sad SongBrenda Holloway06.1964-60[5]Tamla 54099[written by Ed Cobb][produced by Davis, Gordon]
When I'm Gone/I've Been Good To YouBrenda Holloway03.1965-25[9]Tamla 54111[written by William Robinson][produced by Smokey Robinson][12[13].R&B Chart]
Operator/I'll Be AvailableBrenda Holloway06.1965-78[5]Tamla 54115[written by Smokey Robinson][produced by Smokey Robinson][36[2].R&B Chart]
Just Look What You've Done/Starting The Hurt All Over AgainBrenda Holloway04.1967-69[5]Tamla 54148[written by F. Wilson, R. Dean Taylor][produced by Frank Wilson][21[11].R&B Chart]
You've Made Me So Very Happy/I've Got To Find ItBrenda Holloway09.1967-39[10]Tamla 54155[written by B. Gordy Jr., F. Wilson, B. Holloway, P. Holloway][produced by Berry Gordy Jr][40[5].R&B Chart]

sobota, 21 stycznia 2023

Everest Records

Everest Records rozpoczęła działalność w College Point w Nowym Jorku pod koniec 1958 roku. Prezesem wytwórni był Harry Belock, wiceprezesem był Ted Wallerstein. Do 1960r Everest znajdowała się w Bayside New Jork. Wytwórnia nagrywała muzykę popularną, jazzową i klasyczną i była dystrybuowana przez Decca Records. 

Od 1958 r do 1960 roku Everest działała jako oddział firmy Belock Instrument Corporation, która produkowała precyzyjny sprzęt do rakiet. A&R dla wytwórni zajmowali się LeRoy Holmes i Raymond Scott. Harry Belock postanowił zająć się produkcją płyt, ponieważ czuł, że nikt nie nagrywa stereo właściwie, więc zaczął to robić sam wraz z inżynierem/producentem Bertem Whytem. Belock miał zwyczaj sprzęt nagrywający przeznaczony do nagrywania na 35 filmach magnetycznych, co jego zdaniem było ulepszeniem w stosunku do ½ calowa taśma magnetyczna.  

 Everest Records prosperowało przez kilka lat, a   Belock   kontrolował 22 procent firmy, ponieważ jej fortuny podupadły, zarząd firmy  usunął go po kontroli. Belock opuścił biznes płytowy i sprzedał swoje udziały swojemu księgowemu Bernardowi Solomonowi w 1960 roku. Jakość Everest Records spadła i ostatecznie stała się wytwórnią reedycji, która przetrwała do lat 80-tych. Everest został zakupiony przez Tradition Label w 1966 roku. 

                 

                      Single na listach przebojów

Gloria Lynne 	I Wish You Love  .1963  28.US
Gloria Lynne 	Don't Take Your Love From Me .1964 76.US
Gloria Lynne 	You Don't Have To Be A Tower Of Strength .1961 100.US
Gloria Lynne  Impossible .1961 95.US
Gloria Lynne  I Should Care  .1964 64.US
Jimmy Holiday 	Poor Boy / Don't Laugh  .1963 124.US
Jimmy Holiday  How Can I Forget  .1962 	57.US
Ronny Douglas 	Run, Run, Run .1961 75.US
  

Dick Haymes

Dick Haymes-ur.13.09.1918r w Buenos Aires;zm.29.03.1980r w Los Angeles.Jeden z najbardziej popularnych amerykańskich piosenkarzy lat 40-tych.Pracował też w Hollywood występując w wielu filmach wyprodukowanych w latach 40-tych i 50-tych.Był sześciokrotnie żonaty,dorabiając się sześcorga potomstwa.

 

Jego rodzice byli brytyjczykami prowadzącymi ranczo zajmujące się hodowlą bydła w Argentynie.Po rozwodzie rodziców,przeprowadza się do matki do Paryża,w okresie przed wielkim kryzysem ,który rujnuje ich finanse.Resztę okresu dojrzewania spędza już w USA gdzie jego matka pracuje jako śpiewaczka.Dick swój profesjonalny debiut przeżywa w wieku 15 lat,śpiewając u boku hotelowej orkiestry w New Jersey podczas letnich wakacji.W tym samym czasie porzuca szkołę i szuka szczęścia w Hollywood pracując jako kaskader w kilku filmach w połowie lat 30-tych.
 

W 1939r próbował zainteresować znanego banleadera Harry Jamesa kilkoma napisanymi przez siebie piosenkami.James nie był zbyt zachwycony jego kompozytorskimi uzdolnieniami,ale rok póżniej przyjął go do swego bandu na miejsce nie byle kogo ,bo samego Franka Sinatry.W okresie 1941-1942 nagrywa z orkiestrą Jamesa kilka hitów,minn. "A Sinner Kissed an Angel" i "The Devil Sat Down and Cried".Śpiewał także z Benny Goodmanem i Tommy Dorsey'em przed podpisaniem w 1943r kontraktu z Decca.
 

Jeden z jego pierwszych singli-"You'll Never Know" trafił na szczyt listy przebojów w lipcu 1943r.Był też wykonawcą Oscarowego przeboju "It Might as Well Be Spring" w 1945r.Mimo,że w póżniejszym okresie nie miał #1 na liście bestsellerów,to w latach 40-tych miał wiele przebojowych piosenek jak chociażby-"Put Your Arms Around Me, Honey" ,"Laura", "Till the End of Time" i "That's for Me".Był także gospodarzem telewizyjnego show razem z Helen Forrest i wystąpił po sukcesie "State Fair" w kilku filmach.
 

Pod koniec tej dekady jego życie artystyczne i osobiste chyliło się ku upadkowi.Rozwiódł się z żoną,aktorką Joanne Dru,wpadł w nałóg alkoholowy a na dodatek popadł w tarapaty finansowe.Nieudane małżeństwo z Ritą Hayworth,kłopoty podatkowe i z prawem imigracyjnym postawiły go w niezwykle trudnej sytuacji.
 

Swój comeback miał w 1955r dzięki kontraktowi z Capitol Records,wytwórni przodującej w wydawaniu tradycyjnej muzyki pop.Nagrał dla niej dwa albumy Rain or Shine i Moondreams,ale kontynuacji kariery przeszkodził zaawansowany alkoholizm.Na początku lat 60-tych wyjeżdża do Irlandii,tam uwalnia się ze szponów nałogu i w 1969r nagrywa płytę Now and then.Do Ameryki wraca w latach 70-tych występując okazjonalnie w klubach.W 1980r umiera na raka płuc.

 

Single
Tytu³ WykonawcaData wydania UK US Wytwórnia
[US]
Komentarz
It can' t be wrong/In my armsDick Haymes07.1943-2[11] side B:7[7]Decca 18 557[piosenka z filmu New Voyager][with Song Spinners][written by Kim Gannon/Max Steiner]
You' ll never know/Wait for me MaryDick Haymes07.1943-1[4][16] side B:17[3]Decca 18 556[gold][1[4].R&B; Chart][with Song Spinners][written by Mack Gordon/Harry Warren][piosenka z filmu Hello Frisco,Hello]
I never mention your name [Oh,no!]/I heard you cried last night [And so did I]Dick Haymes09.1943-14[2] side B:19[1]Decca 18 558[with Song Spinners][written by Mack Davis/Don George/Walter Kent]
Put your arms around me,honey [I never knew any girl like you]/For the first time [I' ve fallen in love]Dick Haymes10.1943-5[6] side B:17[3]Decca 18 565[with Song Spinners][written by Junie Mc Cree/Albert Von Tilzer][piosenka z filmu Coney Island][#1 hit for Arthur Collins & Byron Harlan in 1911r]
Long ago [And far away]/Look for the silver liningHelen Forrest & Dick Haymes04.1944-2[18]Decca 23 317[written by Ira Gershwin/Jerome Kern][with Camarata Orchestra]
How blue the night/How many times do i have to tell youDick Haymes06.1944-11[10] side B:22[1]Decca 18 604[with Emil Newman Orchestra][written by Harold Adamson/Jimmy McHugh][piosenka z filmu Four Jills In A Jeep]
Together/It had to be youHelen Forrest & Dick Haymes10.1944-3[12] side B:4[9]Decca 23 349[with Victor Young Orchestra][written by Lew Brown/B.G.DeSylva/Ray Henderson][piosenka z filmu Since you went away][#1 hit for Paul Whiteman in 1928r;#6 hit for Connie Francis in 1961r][side B:z filmu Show business;#1 hit for Isham Jones in 1924r]
Janie/Our waltzDick Haymes11.1944-22[1]Decca 18 623[with Victor Young Orchestra][piosenka z filmu Janie][written by Lee David]
Laura/The night is young and you' re so beautifulDick Haymes05.1945-9[3]Decca 18 666[with Victor Young Orchestra][piosenka z filmu Laura][written by Johnny Mercer/David Raksin]
I wish i knew/The more i see youDick Haymes07.1945-6[6] side B:7[3]Decca 18 662[with Victor Young Orchestra][written by Mack Gordon/Harry Warren][obie piosenki z filmu Billy Rose' s Diamond Horseshoe][Side B:#16 hit for Chris Montez in 1966r]
I' ll buy that dream/Some sunday morningHelen Forrest & Dick Haymes09.1945-2[13] side B:9[5]Decca 23 434[with Victor Young Orchestra][written by Herb Magidson/Allie Wrubel][piosenka z filmu Sing your way home][side B:z filmu San Antonio]
Till the enf of time/Love lettersDick Haymes09.1945-3[9] side B:11[1]Decca 18 699[with Victor Young Orchestra][written by Buddy Kaye/Ted Mossman][side B written by Edward Heyman/Victor Young][piosenka oparta na Polonezie Chopina][#83 hit for Ray Charles in 1966r][side B:piosenka z filmu Love letters;#5 Ketty Lester in 1962r]
It might as well be spring/That' s for meDick Haymes11.1945-5[12] side B:6[10]Decca 18 706[obie piosenki z filmu State Fair][written by Oscar Hammerstein/Richard Rodgers][with Victor Young Orchestra]
I' m always chasing rainbows/Tomorrow is foreverDick Haymes & Helen Forrest01.1946-7[5]Decca 23 472[with Earle Hagen Orchestra][written by Harry Carroll/Joseph McCarthy][piosenka z filmu Dolly Sisters-melodia jest adaptacj± Fantasie Impromptu-Chopina-hitu #1 z 1918r Charlesa Harrisona]
Slowly /I wish i could tell youDick Haymes02.1946-12[1]Decca 18 747[written by Kermit Goell/David Raksin][with Victor Young Orchestra]
Oh! What it seemed to be/Give me a little kiss,will you huh?Dick Haymes03.1946-4[11]Decca 23 481[with Earle Hagen Orchestra][#91 hit for Castells in 1962r][written by Benje Benjamin/Frankie Carle/George Weiss]
In love in vain/All through the dayDick Haymes & Helen Forrest08.1946-12[2]Decca 23 528[with Earle Hagen Orchestra][written by Jerome Kern/Leo Robin][piosenka z filmu Centennial summer]
How are things in Glocca Morra/' Twas Only an Irishman' s dreamDick Haymes03.1947-9[5]Decca 23 830[with Gordon Jenkins Orchestra][written by E.Y.Harburg/Burton Lane][piosenka z musicalu na Broadway'u-Finlan' s rainbow]
Mam' selle/Stella by starlightDick Haymes05.1947-3[11]Decca 23 861[written by Mac Gordon/Edmund Goulding][piosenka z filmu Razor' s edge][with Gordon Jenkins Orchestra]
I wish I didn' t love you so/Naughty AngelineDick Haymes10.1947-9[7]Decca 23 977[written by Frank Loesser][piosenka z filmu The Perils of Pauline]
_And Mimi/When i' m not near the girl I loveDick Haymes11.1947-15[1]Decca 24 172[with Gordon Jenkins Orchestra][written by Jimmy Kennedy/Nat Simon]
Little white lies/The treasure of Sierra MadreDick Haymes04.1948-2[23]Decca 24 280[with Gordon Jenkins Orchestra][written by Walter Donaldson][gold][#1 hit for Fred Waring in 1930r;#25 hit for Betty Johnson in 1957r]
You can' t be true,dear/Nature boyDick Haymes06.1948-9[13] side B:11[5]Decca 24 439[with Song Spinners]][written by Hal Cotton/Gerhard Ebeler/Ken Griffin/Hans Otten][side B written by Eden Abhez][#75 hit for Mary Kaye Trio in 1959r][side B:#40 hit for Bobby Darin in 1961r]
It' s magic/It' s you or no oneDick Haymes07.1948-9[18]Decca 23 826[with Gordon Jenkins Orchestra][written by Sammy Cahn/Jule Styne][piosenka z filmu Romance on the high seas][#91 hit for Platters in 1962r]
Every day i love you/Hankerin'Dick Haymes09.1948-24[2]Decca 24 457[with Vic Shoen Orchestra][written by Sammy Cahn/Jule Styne][piosenka z filmu Two guys from Texas]
Bouquet of roses/Any timeDick Haymes03.1949-22[1]Decca 24 506[with Troubadours][written by Bob Hilliard/Steve Nelson]
Room full of roses//A chapter in my life called MaryDick Haymes06.1949-6[20]Decca 24 632[#50 hit for Mickey Gilley in 1974r][written by Tim Spencer]
Maybe it' s because/It happens every springDick Haymes07.1949-5[18]Decca 24 650[with Gordon Jenkins Orchestra][written by Harry Ruby/Johnnie Scott][piosenka z musicalu na Broadway'u Along Fifth Avenue]
The Old Master Painter/Why was i born?Dick Haymes12.1949-4[13]Decca 24 801[with Sonny Burke Orchestra]
Roses /I still get a thrill [Thinking of you]Dick Haymes05.1950-28[2]Decca 9-27 008[with Gordon Jenkins Orchestra][written by Glenn Spencer/Tim Spencer]
Count every star/If you were only mineDick Haymes & Artie Show07.1950-10[11]Decca 9-27 042[written by Bruno Coquatrix/Sammy Gallop][#35 for Donnie and The Dreamers in 1961r]
Can anyone explain? [No,no,no]/If i had a magic carpetDick Haymes09.1950-23[2]Decca 9-27 161[with Victor Young Orchestra][written by Bennie Benjamin/George Weiss]
You' re just in love/Something to dance aboutEthel Merman & Dick Haymes04.1951-30[1]Decca 9-27 317[with Gordon Jenkins Orchestra][written by Irving Berlin][piosenka z musicalu na Broadway'u Call me madam]
And so to sleep again/Long agoDick Haymes10.1951-28[3]Decca 9-27 731[with Victor Young Orchestra][written by Joe Marsala/Sunny Skylar]
Two different worlds/Never leave meDick Haymes12.1956-80[2]Capitol 3565[with Ian Barnard Orchestra]

Albumy
Tytu³ WykonawcaData wydania UK US Wytwórnia
[US]
Komentarz
State fairDick Haymes02.1946-1[4][8]Decca 412

czwartek, 19 stycznia 2023

Jimmy Holiday

Jimmy Holiday (ur.24 lipca 1934r - 15 lutego 1987r) był amerykańskim wokalistą R&B i autorem tekstów. Holiday urodził się w Sallis w stanie Mississippi w Stanach Zjednoczonych. Nagrywał dla Everest Records w latach 60-tych, a później przeniósł się do nowoorleańskiej wytwórni Minit Records. 

Jego pierwsze nagranie „How Can I Forget” dotarło do pierwszej dziesiątki listy US Billboard R&B w 1963 roku. Jego debiutancki album Turning Point osiągnął 25. miejsce na liście albumów Billboard R&B w 1966 roku. Najbardziej znaną kompozycją Holidaya jest „Put a Little Love in Your Heart”, napisana wspólnie z Jackie DeShannon i Randym Myersem. W Stanach Zjednoczonych był to najwyższy przebój DeShannona, osiągając 4. miejsce na liście Billboard Hot 100 w sierpniu 1969 r. i 2. miejsce na liście Adult Contemporary. Pod koniec 1969 roku piosenka osiągnęła pierwsze miejsce na liście przebojów w RPA. 

 Holiday zmarł w 1987 roku w Iowa City z powodu niewydolności serca.

Single
Tytuł WykonawcaData wydania UK US Wytwórnia
[US]
Komentarz
How Can I Forget/JanetJimmy Holiday03.1963-57[9]Everest 2022[written by E. Townsend, J. Baird, L. White][8[9].R&B Chart]
Poor Boy/ Don't LaughJimmy Holiday09.1963-124[1]Everest 2027[written by J. Baird, L. White]
The New Breed/Love Me One More TimeJimmy Holiday11.1965-115[5]Diplomacy 20[written by Jimmy Easter][produced by Silva, Block, Verrissimo]
Baby, I Love You/You Won't Get AwayJimmy Holiday07.1966-98[1]Minit 32002[written by Jimmy Holiday][produced by Calvin Carter, Hal Pickens][21[9].R&B Chart]
Everybody Needs Help/Give Me Your LoveJimmy Holiday04.1967-116[5]Minit 32016[written by Jimmy Holiday][produced by Calvin Carter, Hal Pickens][36[11].R&B Chart]
I Wanna Help Hurry My Brothers Home/We Forgot About LoveJimmy Holiday07.1967-132[1]Minit 32002[written by J. Holiday, E. Wright, E. Jones ][produced by Ed Wright, Jimmy Holiday]
Spread Your Love/We Got A Good Thing Goin'Jimmy Holiday06.1968--Minit 32040[written by Jimmy Holiday][produced by Buddy Killen][35[4].R&B Chart]

J. Holiday

Wyluzowany wokalista R&B z Waszyngtonu, J. Holiday (ur. Nahum Grymes), podpisał kontrakt z Capitol i wydał w 2006 roku wyprodukowany przez Rodneya „Darkchilda” Jerkinsa singiel „ Be with Me ”. W październiku 2007 roku i odniósł duży sukces dzięki singlom takim jak „Bed” i „Suffocate”, z których oba były współautorstwa the-Dream i znalazły się na szczycie listy przebojów Hot R&B/Hip-Hop Songs.  

Capitol ponownie wydał Back of My Lac u szczytu swojej popularności, w lutym 2007 roku - album znalazł się na szczycie listy przebojów R&B/Hip-Hop - dodając trzy utwory do oryginalnej sekwencji, a także DVD zawierające garść filmów . Drugi album Holidaya, bardziej romantyczny Round 2, ukazał się w marcu 2009 roku. Zamiast odtwarzać kolejne kroki, tym razem współpracował z przeważnie innymi autorami piosenek i producentami, w tym z Maurice'em „Big Reese” Sinclairem, Ne-Yo i Platinum Brothers.

Single
Tytuł WykonawcaData wydania UK US Wytwórnia
[UK]
Komentarz
Be with Me J. Holiday11.2006--Musicline 79 263[written by R. Jerkins, N. Grymes and A. Shropshire][produced by Darkchild][83[15].R&B Chart]
Bed J. Holiday11.200732[15]5Musicline 61 202[gold-US][written by Carlos McKinney Terius Nash][produced by The-Dream, Los Da Mystro][1[5][36].R&B Chart]
Suffocate J. Holiday10.2007-18Musicline 10 937[gold-US][written by Christopher Stewart, Terius Nash][produced by Tricky Stewart][2[39].R&B Chart]
I Won't Tell Fat Joe featuring J. Holiday12.2007-37Terror Squad 16 487[written by Deric Angelettie, Joseph Cartagena, Levar Coppin, Nahum Thorton Grymes, Delano Matthews, Mario Winans][produced by The Hitmen][12[24].R&B Chart]
It's Yours J. Holiday12.2008-103Musicline [written by Jasper Cameron ,Nahum Grymes][produced by Jasper Cameron][25[22].R&B Chart]
Albumy
Tytuł WykonawcaData wydania UK US Wytwórnia
[US]
Komentarz
Back of My Lac' J. Holiday10.2007-5Capitol 11805[gold-US][produced by Anthony "TA" Tate, Corey Green,Los Da Mystro, Darkchild, The-Dream, The Platinum Brothers ,Donnie Scantz ,Travis Cherry, J.U.S.T.I.C.E. League ,Sean Garrett ,Oak Felder]
Round 2 J. Holiday03.2009-4Capitol 27532[produced by Allstar,Big Reese,Chuck Harmony,The Co-Stars,The-Dream,Jasper Cameron,Jon Ørom,Jules Wolfson,Ne-Yo,The Platinum Brothers,Reginald Hamlet,State of Emergency,Travis Cherry]

środa, 18 stycznia 2023

The The

The The to postać Matta Johnsona, wokalisty/autora tekstów, którego muzyka rozciąga się od nowej fali i post-punka po dance-pop i country. Pojawiający się w 1979 roku The The odniósł komercyjny sukces w latach 80-tych dzięki albumom Soul Mining, Infected i Mind Bomb, które umiejętnie połączyły melodyjny synth pop z mocnym społeczno-politycznym rockiem alternatywnym.
 
 
 Samotny Johnson spędził następne 14 lat, koncentrując się na pracy nad ścieżką dźwiękową do filmów dokumentalnych, filmów i instalacji artystycznych, po czym wrócił do The The w 2017 roku na serię występów na żywo. W 2021 roku grupa wydała koncertowy LP The Comeback Special we własnej wytwórni Johnsona, Cinéola. 
 
 Urodzony 15 sierpnia 1961 roku w Londynie, Johnson wychowywał się w mieszkaniu nad pubem swojego ojca, Two Puddings, rajem dla znanych celebrytów i przestępców; był również narażony na muzykę w klubach nocnych i salach tanecznych należących do jego wuja, gdzie widywał wykonawców takich jak Howlin 'Wolf, The Kinks i Muddy Waters. Johnson założył swój pierwszy zespół, Roadstar, gdy miał 11 lat; w wieku 15 lat został zatrudniony jako herbaciarz w wydawnictwie muzycznym DeWolfe, a w ciągu trzech lat pracował w ich studiu nagraniowym jako asystent inżyniera. Po upadku duetu The Marble Index w 1979 roku, Johnson stworzył pierwsze wcielenie The The z graczem na syntezatorach Keithem Lawsem; po zagraniu debiutanckiego koncertu otwierającego dla Scritti Politti, grupa wydała swój pierwszy singiel „Controversial Subject” w wytwórni 4AD w 1980 roku. Rok później zobowiązania kontraktowe zmusiły Johnsona do wydania płyty LP Burning Blue Soul pod własnym nazwiskiem; w tym samym roku nagrywał także jako gitarzysta z zespołem The Gadgets, a The The The wniósł utwór do kompilacji Some Bizzare Album.  
 
W 1982 roku The The - obecnie zasadniczo solowy projekt Johnsona, wspierany przez obracającą się koterię muzyków - nagrał album The Pornography of Despair, którego niezadowolony Johnson postanowił nie wydawać; singiel z 1983 roku, nagrany z Zeke Manyiką z Orange Juice, „This Is the Day”, stał się centralnym punktem właściwego debiutu The The , Soul Mining z 1983 roku, wycieczki do tanecznego popu. Choroba odstawiła na bok Johnsona przez większą część następnego roku, a The powrócił dopiero w 1986 r., z Infected komentarzem do stanu Wielkiej Brytanii we współczesnym świecie. Nagranemu z pomocą takich talentów, jak Neneh Cherry, Anne Dudley z Art of Noise i Roli Mosimann ze Swans, albumowi Infected towarzyszyło ambitne wideo o długości całego albumu.  
 
Kiedy The The powrócili z dysonansowym Mind Bomb w 1989 roku, ponownie byli prawdziwym zespołem, z Johnsonem, do którego dołączyli były gitarzysta Smiths, Johnny Marr, a także basista James Eller i były perkusista ABC Dave Palmer. Ten sam skład pozostał   skromniejszym na Dusk z 1993 roku, ale Hanky Panky z 1995 roku wyznaczył kolejny nowy kierunek, kiedy do Johnsona dołączyli gitarzysta Eric Schermerhorn, klawiszowiec D.C. Collard, harmonijkarz Jim Fitting i perkusista Brian MacLeod w kolekcji coverów na cześć muzyki wielkiego artysty country Hanka Williamsa. 
 
Pomimo nagrania materiału w 1997 roku, Johnson powrócił z nowym albumem dopiero w 2000 roku, NakedSelf, który zawierał Schermerhorna oraz nową sekcję rytmiczną Spencera Campbella i Earla Harvina. Pomimo pewnych tras koncertowych w 2000 i większej części 2001 roku, zespół się rozpadł.  Johnson był zajęty, tworząc własną niezależną firmę zajmującą się ścieżką dźwiękową do filmów Cineola, w ciągu następnych dziesięciu lat napisał muzykę do kilku filmów (w tym Tony z 2009 r., Moonbug z 2010 r. i Hyena z 2014 r.), Tworząc wydawnictwo, które wyda wspomnienia swojego ojca Eddiego z życia prowadzącego osławiony pub we wschodnim Londynie i od czasu do czasu wydaje pojedyncze single.Johnson rozpoczął także swoją Radio Cineola, audycję „radio krótkofalowe” w 2010 roku z zapowiedziami nadchodzących wydawnictw, prac w toku, czatami ze współpracownikami, których wcześniej nie słyszano, debatami politycznymi i społecznymi itp. Transmisje są prowadzone przez Johnsona i  gości. Wiosną 2017 roku, w Record Store Day, The The wydali singiel „We Can't Stop What's Coming” (z gitarzystą Johnnym Marrem) i zagrali swoje pierwsze trasy koncertowe od 17 lat. Po dwóch koncertach w Londynie Johnson wydał potrójny album zatytułowany Radio Cineola Trilogy, składający się z albumów End of the Day (po raz pierwszy omawiany w 2007 roku, oferował współpracę nad piosenkami The The z niektórymi ulubionymi piosenkarzami i muzykami Johnsona z całego świata) , The Inertia Variations (z nastrojową ścieżką dźwiękową, w której Johnson opowiada epicki cykl poetycki Johna Tottenhama na temat pracy, unikania, zwlekania i marnowania czasu) oraz Midnight to Midnight (składający się z wywiadów i pejzaży dźwiękowych zaczerpniętych z 12-godzinnej transmisji na falach krótkich w brytyjskim Radiu Cineola w dniu wyborów oraz elektroniczna ścieżka dźwiękowa z filmu dokumentalnego The Inertia Variations w reżyserii Johanny St. Michaels). W 2018 roku nastąpił szereg dat tras koncertowych, które zostały uchwycone i wydany jako część multimedialnego wydania zatytułowanego The Comeback Special , zawierającego album koncertowy, książkę i film krótkometrażowy wyreżyserowany przez Tima Pope'a. Nagrany w The Royal Albert Hall w 2018 roku, The Comeback Special został wydany w 2021 roku.
Single
Tytu³ WykonawcaData wydania UK US Wytwórnia
[UK]
Komentarz
Uncertain smile/Three orange kisses from KazanThe The10.198268[3]-Epic EPCA 2787[written by Matt Johnson][produced by Mike Thorne][46[8].Hot Disco/Dance;Sire 29 878 12"]
Perfect /The nature of virtueThe The02.198379[3]-Epic EPCA 3119[written by Matt Johnson][produced by Mike Thorne]
This is the day/Menhal healing processThe The09.198371[4]-Epic A 3710[written by Matt Johnson][produced by Paul Hardiman, Matt Johnson]
Uncertain smile [reissue]The The12.1983100[1]-Epic EPCA 2787
Sweet bird of truth/Harbour lights/Sleeping juiceThe The06.198655[5]-Epic TENSE 2[written by Matt Johnson][produced by M. Johnson, R. Mosiman]
Heartland /Born in the New S.A.The The07.198629[11]-Epic TRUTH 2[written by Matt Johnson][produced by Warne Livesey, M. Johnson]
Infected /DisturbedThe The10.198648[8]18.Hot Dance MusicEpic TRUTH 3[written by Matt Johnson][produced by Warne Livesey, Matt Johnson][18[10].Hot Disco/Dance;Epic 05982 12"]
Slow train to dawn/Harbour lightsThe The01.198764[3]-Epic TENSE 1[written by Matt Johnson][produced by Warne Livesey, Matt Johnson]
Sweet bird of truth/Sleeping juiceThe The05.198755[2]-Epic TENSE 2[written by Matt Johnson][produced by M. Johnson, R. Mosiman]
The beat[en] generation/AngelThe The02.198918[5]-Epic EMU 8[written by Matt Johnson][produced by Warne Livesey, Matt Johnson]
Gravitate to me/The violence of truthThe The07.198963[4]-Epic EMU 9[written by Matt Johnson, J. Marr][produced by Roli Mosimann, Matt Johnson]
Armageddon days are here [again]The The09.198970[2]-Epic EMU 10[written by Matt Johnson][produced by Warne Livesey, Matt Johnson]
Shades of blue EP.The The02.199154[2]-Epic 6557968[produced by Matt Johnson]
Dogs of lust/The violence of truthThe The01.199325[4]-Epic 6584572[written by Matt Johnson][produced by Bruce Lampcov, Matt Johnson, Roli Mosimann]
Slow motion replay/Dogs of lustThe The04.199335[3]-Epic 6590772[written by Matt Johnson][produced by Bruce Lampcov, Matt Johnson]
Love is stronger than deathThe The06.199339[3]14.Modern Rock TracksEpic 6593712[written by Matt Johnson][produced by Bruce Lampcov, Matt Johnson]
Dis -Infected EP.The The01.199417[4]-Epic 6598112[written by Matt Johnson][produced by Bruce Lampcov, Matt Johnson]
I saw the light EP.The The01.199531[8]24.Modern Rock TracksEpic 6610912[written by Matt Johnson][produced by Bruce Lampcov, Matt Johnson][oryginalnie nagrana przez Hanka Williamsa w 1953r]

Albumy
Tytu³ WykonawcaData wydania UK US Wytwórnia
[US]
Komentarz
Soul miningThe The10.198327[5]38[4][06.87]Some Bizzare EPC 25 525[gold-US][produced by Paul Hardiman, Matt Johnson]
InfectedThe The11.198614[30]89[18]Some Bizzare EPC 26 770[gold-US][produced by Warne Livesey ,Matt Johnson, Roli Mosimann ,Gary Langan]
Mind bombThe The05.19894[9]138[12]Epic 463319 1[produced by Warne Livesey, Roli Mosimann, Matt Johnson]
Burning blue soulThe The06.199365[1]-4AD CAD 113
DuskThe The02.19932[4]142[4]Epic 4724682[produced by Matt Johnson,Bruce Lampcov]
Hanky pankyThe The02.199528[3]-Epic 4781392[produced by Matt Johnson,Bruce Lampcov]
NakedselfThe The02.200045[3]-Nothing 4905102[produced by Matt Johnson,Bruce Lampcov]
45 RPM-The singles of TheThe The06.200260[2]-Epic 5044699[produced by Matt Johnson, James Eller, Clive Langer, Warne Livesey, Roli Mosimann, Mike Thorne, Alan Winstanley]
The Comeback Special: Live at the Royal Albert hallThe The11.202141[1]-Ear Music 0217026EMU-