Johnny Mercer

John Herndon Mercer (ur. 18 listopada 1909r w Savannah w stanie Georgia -zm. 25 czerwca 1976r w Los Angeles w Kalifornii) był amerykańskim piosenkarzem, kompozytorem i autorem tekstów. Z evergreenami takimi jak Moon River czy One for My Baby (And One More for the Road), czterokrotny zdobywca Oscara jest jednym z najwybitniejszych autorów piosenek XX wieku. 

 Syn adwokata z Georgii i agenta nieruchomości, który jako uczeń pisał piosenki, rozpoczął karierę w Nowym Jorku pod koniec lat 20-tych, gdzie początkowo aspirował do roli aktora teatralnego i dostał kilka pomniejszych ról, ale wkrótce rozwinął swoje talenty, jako autor piosenek, po utworze, który napisał, został wykorzystany w musicalu Garrick Gaieties Of 1930 na Broadwayu w 1930 roku. W 1932r Mercer wygrał konkurs talentów jako piosenkarz i został zatrudniony przez Paula Whitemana do swojego niezwykle popularnego big bandu. W następnych latach Mercer występował w duecie z Jackiem Teagardenem i Bingiem Crosbym, śpiewał dla Benny'ego Goodmana (1938/39), a na początku lat 40-tych miał własną audycję radiową Johnny Mercer's Music Shop.

 Ponad tuzin jego nagrań znalazło się w pierwszej dziesiątce listy przebojów Billboard, a cztery znalazły się na pierwszym miejscu.   Ale Mercer odniósł najtrwalszy sukces jako autor piosenek. W krótkim czasie opublikował wiele piosenek we współpracy z takimi kompozytorami jak Harold Arlen, Hoagy Carmichael, Bernie Hanighen, Jerome David Kern, Matty Malneck, Harry Warren i Richard Whiting, a później zwłaszcza z Henrym Mancinim, które zostały zinterpretowane we współczesnych interpretacjach przez wokalistów takich jak Bing Crosby, Billie Holiday czy Rudy Vallée i orkiestry takie jak Glenna Millera czy Tommy Dorsey'a przez lata dominowali na listach przebojów, czasami stali się wiecznie granymi do dziś i uczyniły Mercera jednym z najwybitniejszych autorów Great American Songbook. 

W ciągu swojego życia napisał prawie 1000 piosenek. Mercer, który od 1935 roku pisał także sztuki do wielu hollywoodzkich filmów, czterokrotnie zdobył Oscara (za „On the Atchison”, „Topeka and the Santa Fe” z Harrym Warrenem w 1945 roku, „In the Cool, Cool, Cool of the Evening” z Hoagym Carmichaelem w 1951 oraz za Moon River 1961 i Days Of Wine And Roses 1962, oba z Henrym Mancinim), 14 kolejnych jego piosenek było nominowanych do Oscara, ostatnio Life Is What You Make It 1971. Mercer odniósł również sukces z angielskimi tekstami dla europejskich pieśni, jak Autumn Leaves (Les Feuilles Mortes, 1950), When The World Was Young (Le Chevalier de Paris, 1950) czy Summer Wind (Sommerwind, 1965). Jego piosenki wywarły szczególny wpływ na repertuar Franka Sinatry, z którym Mercer przez dziesięciolecia był również bliskim prywatnym przyjacielem i który nagrał ponad pięć tuzinów swoich piosenek i przez dziesięciolecia trzymał je w programie, w tym klasykę z salonu One, pierwotnie napisany dla Freda Astaire'a dla My Baby i ballady Come Rain lub Come Shine. Jedna z jego ostatnich kompozycji, Empty Tables, została napisana specjalnie dla Sinatry przez Mercera w 1973 roku. 

 W 1942 roku, wraz z kompozytorem i producentem filmowym Buddym DeSylvą oraz biznesmenem Glennem Wallichsem, Mercer założył firmę fonograficzną Capitol Records, której został pierwszym prezesem. Z artystami takimi jak Paul Whiteman, Ella Mae Morse, Stan Kenton, Jo Stafford, Nat King Cole i Margaret Whiting, Capitol był już odpowiedzialny za szóstą część wszystkich płyt sprzedanych w USA w 1946 roku. W 1955 roku, dwa lata po tym, jak Frank Sinatra dołączył do Capitolu, Mercer sprzedał swoje udziały w wytwórni za miliony. W 1969 Mercer był współzałożycielem Songwriters Hall of Fame i został jej pierwszym prezesem. 

Aktywny w ostatnich miesiącach życia Mercer doznał powikłań związanych z guzem mózgu latem 1976 roku. Jeden z jego ostatnich tekstów, When October Goes, do muzyki ułożył w tym samym roku Barry Manilow. W 2004 roku Gene Lees, sam płodny kompozytor i muzyk jazzowy, opublikował obszerną biografię Johnny'ego Mercera. W 2006 roku urodzony w Nowym Orleanie pianista dr. John wydał album Mercernary, na którym ponownie nagrał wiele znanych utworów Johnny'ego Mercera.

Single
Tytuł	Wykonawca	Data wydania	UK	US	Wytwórnia [UK]	Komentarz
Strip Polka/The Air-Minded Executive	Johnny Mercer	09.1942	-	7[6]	Capitol 103	[written by Johnny Mercer]
I Lost My Sugar In Salt Lake City / The Wreck Of The Old	Johnny Mercer	01.1943	-	19[1]	Capitol 122	[written by Johnny Lange, Leon Rene][piosenka z filmu "Stormy weather"]
G. I. Jive/(I'm Going To Sit Right Down And) Write Myself A Letter	Johnny Mercer	01.1944	-	13[5]	Capitol 141	[written by Johnny Mercer]
San Fernando Valley/ Someone's In The Kitchen With Dinah	Johnny Mercer And The Barries	04.1944	-	20[1]	Capitol 150	[written by Gordon Jenkins]
Sam's Got Him/Duration Blues	Johnny Mercer	09.1944	-	19[1]	Capitol 164	[written by Donald Kahn]
Ac-cent-tchu-ate The Positive/ There's A Fellow Waiting In Poughkeepsie [June Hutton And The Pied Pipers]	Johnny Mercer And The Pied Pipers	01.1945	-	1[2][16]	Capitol 180	[written by Harold Arlen,Johnny Mercer][piosenka z filmu Here Comes The Waves"]
Candy/I'm Gonna See My Baby	Johnny Mercer, Jo Stafford And The Pied Pipers	02.1942	-	A:1[1][19];B:12[2]	Capitol 183	[A:written by Mack David,Joan Whitney,Alex Kramer][B:written by Phil Moore]
On The Atchison, Topeka And Santa Fe/Conversation While Dancing	Johnny Mercer And The Pied Pipers	07.1945	-	1[8][19]	Capitol 195	[written by Harry Warren,Johnny Mercer][piosenka z filmu "The Harvey Girls"]
Surprise Party/Camptown Races	Johnny Mercer	11.1945	-	16[1]	Capitol 217	[written by Bob Hilliard,Walter Bishop, Sr.]
Personality/If I Knew Then	Johnny Mercer	01.1946	-	1[2][15]	Capitol 230	[written by Jimmy Van Heusen And Johnny Burke][piosenka z filmu "Road To Utopia"]
My Sugar Is So Refined/Ugly Chile (You're Some Pretty Doll)	Johnny Mercer And The Pied Pipers	08.1946	-	A:11[9];B:22[1]	Capitol 268	[A:written by Lippmann, Dee][B:written by Clarence Williams]
Zip-A-Dee-Doo-Dah/Ev'rybody Has A Laughing Place	Johnny Mercer And The Pied Pipers	12.1946	-	8[8]	Capitol 323	[written by Ray Gilbert,Allie Wrubel][piosenka z filmu "Song Of The South"][#8 hit for Bob B. Sox & The Blue Jeans in 1963]
Winter Wonderland/A Gal In Calico	Johnny Mercer And The Pied Pipers	01.1947	-	A:4[1];B:5[10]	Capitol 316	[A:written by Felix Bernard,Dick Smith][B:written by Robin, Schwartz][A:#2 hit for Guy Lombardo in 1934][B:piosenka z filmu "The Time,The Place and The Girl"]
Huggin' And A Chalkin'/Take Me Back To Little Rock (Arkansas)	Johnny Mercer And The Pied Pipers	01.1947	-	8[7]	Capitol 334	[written by Clancy Hayes, Kermit Goell]
I Do Do Do Like You/Movie Tonight	Johnny Mercer	04.1947	-	13[2]	Capitol 367	[written by Allie Wrubel]
Sugar Blues/Why Should I Cry Over You?	Johnny Mercer	09.1947	-	4[8]	Capitol 448	[written by Clarence Williams, Lucy Fletcher][#2 hit for Clyde McCoy in 1932;#92 hit for Ace Cannon in 1962]
Save The Bones For Henry Jones ('Cause Henry Don't Eat No Meat)/Harmony	Johnny Mercer And The Nat King Cole Trio	10.1947	-	A:12[1];B:12[1]	Capitol 15 000	[A:written by Danny Barker, Vernon Lee][B:written by Johnny Burke, James Van Heusen][B:piosenka z filmu "Variety Girl"]
Baby, It's Cold Outside/I Never Heard You Say	Margaret Whiting And Johnny Mercer	05.1949	-	3[19]	Capitol 57-567	[written by Alex Kramer, Joan Whiting][piosenka z filmu "Neptune's Daughter"]
The Glow Worm/The New Ashmolean (Marching Society And Students Conservatory Band)	Johnny Mercer And The Blue Reys	10.1952	-	30[1]	Capitol 2248	[written by Paul Lincke, Lilla Cayley Robinson]

Kompozycje Johnny Mercera na listach przebojów

[with Harry Warren] 1938 Something Tells Me Fats Waller 11.US 1938 You Must Have Been a Beautiful Baby Tommy Dorsey and His Orchestra 8.US 1938 You Must Have Been a Beautiful Baby Bing Crosby 1.US 1938 Day Dreaming Rudy Vallée & His Connecticut Yankees 8.US 1938 Jeepers Creepers Al Donahue and His Orchestra 1.US 1938 Jeepers Creepers Larry Clinton and His Orchestra 12.US 1945 On the Atchison, Topeka and Sante Fe Johnny Mercer 1.US 1945 On the Atchison, Topeka and Sante Fe Bing Crosby 3.US 1945 On the Atchison, Topeka and Sante Fe Tommy Dorsey and His Orchestra 6.US 1945 On the Atchison, Topeka and Sante Fe Tommy Tucker Time 10.US 1945 On the Atchison, Topeka and Sante Fe Judy Garland 9.US 1961 You Must Have Been a Beautiful Baby Bobby Darin 5.US/10.UK 1967 You Must Have Been a Beautiful Baby The Dave Clark Five 35.US [with Al Dubin,Harry Warren] 1938 Garden of the Moon Red Norvo & His Orchestra 6.US 1938 Girl Friend of the Whirling Dervish Guy Lombardo and His Royal Canadians 20.US [with Harold Arlen] .1941 This Time the Dream's on Me The Glenn Miller Orchestra 11.US 11/1941 Blues in the Night Artie Shaw and His Orchestra 10.US 01/1942 Blues in the Night (My Mama Done Tol' Me) Woody Herman and His Orchestra 1.US 02/1942 Blues in the Night (My Mama Done Tol' Me) Jimmie Lunceford and His Orchestra 4.US 02/1942 Blues in the Night Benny Goodman and His Orchestra 18.US 02/1942 Blues in the Night Dinah Shore 4.US 03/1942 Blues in the Night (My Mama Done Tol' Me) Cab Calloway 8.US 02/1943 That Old Black Magic Charlie Barnet and His Orchestra 15.US 03/1943 That Old Black Magic Freddie Slack and His Orchestra 10.US 04/1943 That Old Black Magic Horace Heidt and His Musical Knights 14.US 01/1944 My Shining Hour Glen Gray and the Casa Loma Orchestra 4.US 01/1945 Ac-Cent-Tchu-Ate the Positive Johnny Mercer 1.US 01/1945 Ac-Cent-Tchu-Ate the Positive Artie Shaw and His Orchestra 5.US 02/1945 Ac-Cent-Tchu-Ate the Positive Bing Crosby and the Andrews Sisters 2.US 02/1945 Let's Take the Long Way Home Jo Stafford 14.US 02/1945 Ac-Cent-Tchu-Ate the Positive Kay Kyser and His Orchestra 12.US 03/1945 One for My Baby (And One More for the Road) Lena Horne 21.US 07/1945 Out of This World Tommy Dorsey and His Orchestra 12.US 07/1945 Out of This World Jo Stafford 9.US 06/1946 Come Rain or Come Shine Margaret Whiting 17.US 09/1952 Blues in the Night Rosemary Clooney 17.US 07/1955 That Old Black Magic Sammy Davis, Jr. 13.US/16.UK 05/1957 One for My Baby Tony Bennett 49.US 11/1958 That Old Black Magic Louis Prima & Keely Smith 18.US 01/1968 Come Rain or Come Shine Ray Charles 98.US [with Henry Mancini] Moon River Danny Williams 1.UK 1961 Moon River Jerry Butler 11.US 1961 Moon River Henry Mancini and His Orchestra 11.US 1961 Days of Wine and Roses Pat Boone 117.US 1963 Days of Wine and Roses Henry Mancini 33.US 1963 Days of Wine and Roses Andy Williams 26.US 1963 Charade Henry Mancini 36.US 1963 Charade Andy Williams 100.US 1964 Charade Swing and Sway with Sammy Kaye 36.US 1964 The Sweetheart Tree Henry Mancini 117.US 1965 The Sweetheart Tree Johnny Mathis 108.US 1965 Moment to Moment Frank Sinatra 115.US 1965 Moon River Greyhound 12.UK 1972 [with Hoagy Carmichael] .1933 Lazy Bones Mildred Bailey 9.US .1933 Lazy Bones Don Redman & His Orchestra 4.US .1933 Lazybones Ted Lewis & His Band 1.US .1940 Ooh! What You Said The Glenn Miller Orchestra 13.US .1942 Skylark The Glenn Miller Orchestra 7.US 05/1942 Skylark Harry James and His Orchestra 16.US 05/1942 Skylark Dinah Shore 20.US 07/1942 Skylark Bing Crosby 19.US 08/1951 In the Cool, Cool, Cool of the Evening Bing Crosby and Jane Wyman 11.US 08/1951 In the Cool, Cool, Cool of the Evening Jo Stafford and Frankie Laine 17.US 04/1960 Skylark Michael Holliday 39.UK 05/1971 Lazy Bones Jonathan King 23.UK 12/1984 Skylark Linda Ronstadt 101.US [with Matty Malneck ] .1934 If I Had a Million Dollars Richard Himber & His Orchestra 12.US .1934 If I Had a Million dollars Ozzie Nelson and His Orchestra 17.US .1934 Pardon My Southern Accent Irving Aaronson & His Commanders 5.US .1934 Pardon My Southern Accent Glen Gray and the Casa Loma Orchestra 13.US .1936 Goody Goody Freddy Martin and His Orchestra 5.US .1936 Goody Goody Bob Crosby and His Orchestra 7.US 07/1957 Goody Goody Frankie Lymon & the Teenagers 20.US/24.UK [with Gordon Jenkins] .1934 P.S. I Love You Rudy Vallée & His Connecticut Yankees 12.US .1934 You Have Taken My Heart Glen Gray and the Casa Loma Orchestra 16.US 06/1953 P.S. I Love You The Hilltoppers 4.US 06/1960 P.S. I Love You The Starlets 106.US 09/1963 P.S. I Love You The Classics 120.US [solo] .1935 If You Were Mine Teddy Wilson & His Orchestra 12.US .1936 I'm an Old Cowhand Bing Crosby 2.US .1936 Welcome Stranger Jimmy Dorsey and His Orchestra 18.US .1939 You Grow Sweeter as the Years Go By Artie Shaw and His Orchestra 15.US 09/1942 Strip Polka Johnny Mercer 7.US 09/1942 Strip Polka Alvino Rey and His Orchestra 8.US 10/1942 Strip Polka Kay Kyser and His Orchestra 5.US 10/1942 Strip Polka The Andrews Sisters 6.US 01/1943 I Lost My Sugar in Salt Lake City Johnny Mercer 19.US 01/1944 G.I. Jive Johnny Mercer 13.US 05/1944 G.I. Jive Louis Jordan 1.US 03/1945 Dream Pied Pipers 1.US 04/1945 Dream Freddy Martin and His Orchestra 8.US 06/1945 Dream Jimmy Dorsey and His Orchestra 13.US 06/1945 Dream Frank Sinatra 5.US 09/1954 Dream The Four Aces 17.US 04/1955 Something's Gotta Give The McGuire Sisters 15.US 06/1955 Something's Gotta Give Sammy Davis Jr. 9.US/11.UK 05/1957 Bernadine Pat Boone 14.US 06/1958 Dream Betty Johnson 19.US 06/1961 Dream Etta James 55.US 05/1962 Dream Dinah Washington 92.US 02/1969 Dream Sajid Khan 119.US [with Phil Ohman] .1936 Dream Awhile Eddy Duchin and His Orchestra 15.US .1936 Lost Guy Lombardo and His Royal Canadians 1.US .1936 Lost Hal Kemp and His Orchestra 7.US 09/1950 Dream Awhile Frank De Vol 28.US [with Fred Astaire] .1936 I'm Building Up to an Awful Let-Down Fred Astaire 4.US 12/1975 It's Gonna Be a Cold Cold Christmas Dana 4.UK 09/1976 Every Night's a Saturday Night with You The Drifters 29.UK 02/1980 It's Like We Never Said Goodbye Crystal Gayle 63.US 07/1987 Doin' the Crab Michael Barrymore 81.UK [with Phil Ohman, & Teeter] .1936 Lost Jan Garber and His Orchestra 6.US [with Bernie Hanighen] .1937 Bob White (Whatcha Gonna Swing Tonight) Mildred Bailey 14.US .1937 Bob White (Whatcha Gonna Swing Tonight?) Bing Crosby and Connee Boswell 1.US .1938 Weekend of a Private Secretary Red Norvo & His Orchestra 10.US [with Richard Whiting] .1937 Have You Got Any Castles, Baby? Gus Arnheim & His Orchestra 11.US .1937 Have You Got Any Castles, Baby? Dolly Dawn & Her Dawn Patrol 8.US .1937 Have You Got Any Castles, Baby? Tommy Dorsey and His Orchestra 2.US .1937 Too Marvelous for Words Leo Reisman and His Orchestra 16.US .1937 Too Marvelous for Words Bing Crosby 1.US .1938 I'll Dream Tonight Tommy Dorsey and His Orchestra 14.US .1938 I've Hitched My Wagon to a Star Jan Garber and His Orchestra 14.US [with Walter Donaldson] .1939 (Gotta Get Some) Shut-Eye Kay Kyser and His Orchestra 6.US .1939 Could Be Johnny Messner & His Orchestra 3.US .1939 Cuckoo in the Clock Kay Kyser and His Orchestra 5.US .1939 Gotta Get Some Shuteye Glen Gray and the Casa Loma Orchestra 16.US .1939 Smarty Pants Eddy Duchin and His Orchestra 17.US .1940 Mister Meadowlark Bing Crosby and Johnny Mercer 18.US [with Ziggy Elman] .1939 And the Angels Sing Count Basie 16.US .1939 And the Angels Sing Bing Crosby 10.US 10/1944 And the Angels Sing Benny Goodman and His Orchestra 23.US [with Rube Bloom] .1939 Day in, Day Out Artie Shaw and His Orchestra 11.US .1939 Day in, Day Out Kay Kyser and His Orchestra 11.US .1939 Day in, Day Out Bob Crosby and His Orchestra 1.US .1940 Fools Rush In (Where Angels Fear to Tread) The Glenn Miller Orchestra 1.US 08/1940 Fools Rush in (Where Angels Fear to Tread) Tony Martin 16.US 08/1940 Fools Rush in (Where Angels Fear to Tread) Tommy Dorsey and His Orchestra 17.US 11/1960 Fools Rush in (Where Angels Fear to Tread) Brook Benton 24.US/50.UK 10/1962 Fools Rush In Etta James 87.US 09/1963 Fools Rush In Ricky Nelson 12.US/12.UK 01/1976 Fools Rush In Joey Porrello 108.US [with Jimmy McHugh] .1940 I'd Know You Anywhere The Glenn Miller Orchestra 24.US .1940 You've Got Me This Way The Glenn Miller Orchestra 12.US .1941 You're the One (For Me) Orrin Tucker and His Orchestra 21.US 01/1941 You've Got Me This Way Tommy Dorsey and His Orchestra 14.US 01/1941 The Bad Humor Man Jimmy Dorsey and His Orchestra 19.US 01/1941 You've Got Me This Way Jimmy Dorsey and His Orchestra 16.US [with James "Trummy" Young, Jimmy Mundy] .1942 Trav'lin' Light Paul Whiteman & His Orchestra 23.US [with Victor Schertzinger ] 04/1942 Tangerine Jimmy Dorsey and His Orchestra 1.US 04/1942 I Remember You Jimmy Dorsey and His Orchestra 9.US 05/1942 Tangerine Vaughn Monroe 16.US 07/1962 I Remember You Frank Ifield 5.US/1.UK 07/1966 I Remember You Slim Whitman 134.US 01/1976 Tangerine The Salsoul Orchestra 18.US [with Jerome Kern] 11/1942 Dearly Beloved Johnnie Johnston 15.US 12/1942 Dearly Beloved Dinah Shore 10.US [with David Raksin] 04/1945 Laura Jerry Wald and His Orchestra 8.US 04/1945 Laura Woody Herman and His Orchestra 4.US 04/1945 Laura Freddy Martin and His Orchestra 6.US 05/1945 Laura Dick Haymes 9.US 06/1945 Laura Johnnie Johnston 5.US 08/1951 Laura Stan Kenton and His Orchestra 12.US [with Paul Lincke, Heinz Bolten-Backers, Lilla Cayley Robinson] 09/1952 The Glow-Worm The Mills Brothers 1.US/10.UK 10/1952 The Glow Worm Johnny Mercer 30.US [with Ralph Burns, Woody Herman] 10/1952 Early Autumn Jo Stafford 25.US [with Gene De Paul] 11/1954 The Lonesome Polecat The McGuire Sisters 28.US 10/1956 Namely You Don Cherry 65.US 10/1956 Love in a Home Doris Day 79.US 10/1956 You Can't Run Away from It The Four Aces 20.US [with Joseph Kosma, Jacques Prévert] 08/1955 Autumn Leaves Roger Williams 1.US 11/1955 Autumn Leaves Victor Young and His Singing Strings 52.US 11/1955 Autumn Leaves Mitch Miller 41.US 11/1955 Autumn Leaves Jackie Gleason 50.US 11/1955 Autumn Leaves The Ray Charles Singers 55.US 11/1955 Autumn Leaves Steve Allen 35.US 01/1994 Autumn Leaves Coldcut 50.UK [with Bertolt Brecht, Kurt Weill] 04/1961 The Bilbao Song Andy Williams 37.US [with Lionel Hampton, Sonny Burke] 10/1962 Midnight Sun The Five Whispers 115.US [with Sadie Vimmerstedt] 01/1963 I Wanna Be Around Tony Bennett 14.US [with Elmer Bernstein] 02/1964 Love with the Proper Stranger Jack Jones 62.US [with Henry Mayer] 07/1965 Summer Wind Wayne Newton 78.US 08/1965 Summer Wind Roger Williams 109.US 09/1966 Summer Wind Frank Sinatra 25.US/36.UK [with Doris Tauber ] 05/1973 I've Been Drinking Jeff Beck & Rod Stewart 27.UK [with Barry Manilow] 11/1984 When October Goes Barry Manilow 85.UK [with Henry Mancini, Franco Migliacci] 04/2011 It Had Better Be Tonight Michael Bublé 74.UK

Fields of the Nephilim

Fields of the Nephilim-grupa brytyjska. Powstała w 1984r w Stevenage w Hertfordshire. Nazwę wzięła od biblijnej rasy gigantów, pochodzącej od zbuntowanych Aniołów, które związały się z Ziemiankami. Założyli ją bracia Paul Wright - g i Nod Wright (właśc. Alexander Wright) - dr, perc, k oraz Tony Pettitt - b, byli muzycy Perfect Disaster. Składu dopełnili Carl McCoy (4.01.1963r, Londyn) - voc, który wcześniej wykonywał z prowincjonalnymi zespołami muzykę reggae, oraz Gary Whisker - s. W 1985r Whisker odszedł, a w Fields Of The Nephilim pojawił się Peter Yates - g, k. W 1990r tylko na koncerty dołączył Paul Chowser - k. Gdy w październiku 1991r odszedł McCoy, aby założyć zespół Nefilim, pozostała czwórka kontynuowała działalność jako Rubicon. W1997r formacja odrodziła się w składzie: McCoy, Wrightowie, Pettitt, ale gdy niebawem Wrightowie odeszli,
by utworzyć Last Rites, McCoy stanął na czele The Nephilim, do którego na jakiś czas pozyskał Pettitta. W 2005r McCoy powrócił do nazwy Fields Of The Nephilim, ale był w tym czasie jedynym stałym członkiem zespołu.

 

Grupa zadebiutowała w sierpniu 1985r przygotowaną i wydaną własnym kosztem w utworzonej w tym celu firmie Tower czwórką „Burning The Fields". Pięć innych nagrań z tego okresu wypełniło później płytkę „Returning To Gehenna", wydaną przez włoską wytwórnię Supporti Fonograph. Na początku 1986r formacja podpisała umowę z niezależną londyńską firmą Situation Two i dla niej zrealizowała obie płyty. Już w sierpniu 1986r ukazał się singel Power/Secrets/The Tower, a w marcu 1987r następny, Preacher Man/Laura II. W maju 1987r trafił na rynek album „Dawnrazor", nagrany w lutym tego roku w studiu The Lodge w Suffolk przy pomocy Billa Buchanana jako producenta. 

Nie w pełni przekonywał jako całość, ale co najmniej kilka utworów, zwłaszcza Preacher Man, Slow Kill' Volcane (Mr. Jealousy Has Returned) i Dawnrazor, sprawiło, że w Fields Of The Nephilim ujrzano prawdziwe objawienie rocka gotyckiego. Recenzenci zwracali co prawda uwagę na podobieństwa do Sisters Of Mercy i The Mission, a także - za sprawą takich kompozycji jak Vet For The Insane i The Tower- do Joy Division, ale dostrzeżono też oryginalne pomysły muzyków, jak sięgnięcie po elementy klasycznego rock'n'rolla i punk rocka (np. w Secrets i Power), oraz porażające intensywnością ekspresji wykonanie i rzadką umiejętność budowania prawdziwie mrocznego klimatu. Na sukces formacji złożyła się wszakże nie tylko wyborna muzyka, lecz również pomysłowy image całej piątki, upodabniającej się w czarnych kapeluszach z szerokim rondem i długich, skórzanych, czarnych płaszczach do bohaterów westernów Sergia Leone. Związek z twórczością włoskiego reżysera uwypuklała zresztą otwierająca płytę przeróbka tematu The Harmonica Man Ennia Morricone z jego klasycznego dzieła Once Upon A Time In The West (Pewnego razu na Dzikim Zachodzie; 1969).
 

W lipcu 1987r grupa grała w wypełnionym po brzegi londyńskim klubie Marquee, w sierpniu zaprezentowała się z powodzeniem na festiwalu w Reading, a we wrześniu i październiku odbyła pierwszą trasę po Europie. W tym czasie zaproponowała fanom kolejny singel - Blue Water/ln Every Dream Home A Heartache (przeróbka piosenki Roxy Music). W lutym 1988r koncertowała w Stanach, a w maju znowu w kraju - w związku z trasą wydała płytkę Moonchild/Shiva. We wrześniu 1988r ukazał się album „The Nephilim", tak jak poprzedni wyprodukowany przez Buchanana (tym razem we współpracy z całą piątką). Był świadectwem dojrzałości Fields Of The Nephilim. Formacja uwolniła się od jednoznacznych wpływów klasyków muzyki gotyckiej, np. większość utworów zatraciła taneczną skoczność, bezmyślnie przejętą na „Dawnrazor" od Sisters Of Mercy, przez co wzmocnieniu uległ ich prawdziwie rockowy wyraz. Do głosu doszły co prawda inne inspiracje, np. utwór Last Exit For The Lost miał w sobie coś z ducha The End The Doors, ale i w nim czuło się przede wszystkim piętno Fields Of The Nephilim. Większość kompozycji - chociażby Endemoniada, The Watchman, Love Under Will czy właśnie Last Exit For The Lost- stała się swobodniejsza, otwarta na hipnotyczne partie instrumentalne, zwłaszcza gitarowe, nasycone nieco psychodeliczną aurą, umiejętnie współtworzące nastrój niesamowitości i grozy. Jeszcze bardziej demoniczny niż dawniej stał się chrypiący głos McCoya. Płyta, która zyskała sporą popularność, zapisała się w historii nurtu jako dokonanie wyjątkowe, zasługujące wręcz na miano arcydzieła. Grupa promowała ją na wielkiej trasie po kraju, zwieńczonej koncertem w londyńskiej Brixton Academy.
 

A w listopadzie i grudniu 1988r znowu grała w Stanach. W marcu 1989r była jedną z gwiazd festiwalu The Lords Of The Independence w Bonn w Niemczech. Zaraz zaś potem nagrała utwór Psychonaut na kolejny singel, wydany w maju (z kompozycją Celebrate na stronie B). Po czym zamilkła na ponad rok.
W lipcu 1990 ruszyła na pierwszą od dawna trasę po Wielkiej Brytanii. I jednocześnie przypomniała się fanom singlem For Her Light!Submission, wydanym już przez firmę Beggars Banquet. A we wrześniu dorobiła się trzeciego albumu, „Elizium", nagranego w Park Gate Studios w Battle, wyprodukowanego własnym wysiłkiem przy pomocy Andy'ego Jacksona. Było to kolejne niezwykłe dzieło w jej dorobku. Powiązane w całość, w rodzaj suity, utwory łączyły w sobie cechy muzyki z obu wcześniejszych płyt, młodzieńczą zadziorność „Dawnrazor" (np. For Her Light, Paradise Regained, Submission) i wyrafinowanie „The Nephilim" (np. At The Gates Of Silent Memory, Wail Of Sumer, And There Will Your Heart Be Also). A zarazem zdecydowanie się od niej różniły. Bardziej urozmaicone pod względem formy, faktury, ekspresji i dynamiki, miały w sobie rozmach i smak art rocka - nie tylko udział pianisty Jona Carina, współpracownika Pink Floyd, sprawił, że chwilami mogły się kojarzyć z dokonaniami tego zespołu (np. Wail Of Sumer, And There Will Your Heart Be Also). I chociaż wcale nie zatraciły gotyckiej aury, przez część fanów odebrane zostały z konsternacją. W rezultacie wyborne dzieło nie odniosło aż takiego sukcesu jak poprzednie. A i towarzyszące mu single, oprócz For Her Light także Sumerland (Dreamed) (nowa wersja)/The Watchman (wersja koncertowa) z października 1990r, pojawiły się niżej na listach przebojów. Chociaż październikowo-listopadowa trasa po Niemczech u boku New Model Army sprawiła, że w tym kraju formacja zyskała wtedy popularność większą niż kiedykolwiek w przeszłości. Sukcesem było też tournee po Francji, zorganizowane w styczniu 1991r.
 

Rodzajem podsumowania działalności grupy okazał się koncertowy album „Earth Inferno" z marca 1991r. Nagrany między sierpniem a listopadem 1990r w Brixton Academy w Londynie, Civic Centre w Wolverhampton i RG Sportshalle w Hamburgu, zawierał efektowne, chociaż może trochę zbyt gładkie wykonania słynnych utworów, jak Preacher Man, Dawnrazor, Moonchild, Love Under Will, Last Exit For The Lost, Psychonaut, For Her Light, At The Gates Of Silent  Memory i Sumerland.
Niestety, konflikt między McCoyem a resztą formacji doprowadził w październiku 1991r do jej rozbicia na dwa obozy: Nefilim i Rubicon. W 1997 się odrodziła, ale niebawem znowu się rozsypała. McCoy i Pettitt kontynuowali co prawda działalność w dwójkę, ale wspólne dokonania mieli sygnować nazwą The Nephilim, a nie Fields Of The Nephilim. Jednakże gdy się poróżnili, Pettitt wydał robocze nagrania, których zdążyli dokonać, w firmie Jungle pod nazwą Fields Of The Nephilim. 

Najpierw,, w 2000r, ukazał się singel zawierający nowe wersje wczesnych utworów grupy: Trees Come Down, przemianowana na One More Nightmare, i Darkcell, a później, w październiku 2002r, album „Fallen", zawierający premierowe kompozycje, m.in. Dead To The World, From The Fire, Hollow Doll i Fallen, mające w sobie i coś z najdawniejszych dokonań Fields Of The Nephilim,
i coś z metalowej aury twórczości Nefilim.
Faktycznym powrotem Fields Of The Nephilim była dopiero płyta „Mourning Sun" z listopada 2005r, nagrana przez McCoya z towarzyszeniem anonimowych muzyków lub wręcz - jak twierdził on sam - bez niczyjej pomocy, z użyciem sampli. Nawiązywała wprost do stylu grupy z okresu jej największych osiągnięć, ale choć nie brakowało na niej efektowych kompozycji, jak New Gold Dawn, Xiberia (Seasons In The Ice Cage) i Mourning Sun, raziła jednowymiarowym, komputerowym brzmieniem. Wersję limitowaną wzbogacono gotycką przeróbką futurystycznego przeboju duetu Zager And Evans - In The Year 2525.
McCoy próbował trudów aktorstwa; w 1990r wystąpił w futurystycznym thrillerze Hardware Richarda Stanleya, twórcy teledysków do takich utworów Fields Of The Nephilim, jak Preacher Man i Blue Water. Jest też plastykiem, a swoje prace (okładki płyt i książek, animacje komputerowe itp.) sygnuje: SheerFaith.
Paul Wright i Nod Wright z własnym zespołem Last Rites nagrali płyty „Guided By Light" (Dreamcatcher, 2001) i „The Many Forms" (www.lastrites.org, 2005).

Single
Tytuł	Wykonawca	Data wydania	UK	US	Wytwórnia [UK]	Komentarz
Blue Water/In Every Dream Home A Heartache	Fields of the Nephilim	10.1987	75[3]	-	Situation Two SIT 48	[written by Nephilim][produced by Bill Buchanan]
Moonchild (First Seal)/Shiva	Fields of the Nephilim	06.1988	28[3]	-	Situation Two SIT 52	[written by The Nephilim][produced by Bill Buchanan]
Psychonaut (Lib. II)/Celebrate (Second Seal)	Fields of the Nephilim	05.1989	35[3]	-	Situation Two SIT 57	[written byThe Nephilim][produced by Bill Buchanan, The Nephilim]
For Her Light (One)/Submission Two (The Dub Posture)	Fields of the Nephilim	08.1990	54[2]	-	Beggars Banquet BEG 244	[written by The Nephilim, McCoy ][produced by The Nephilim, Andy Jackson]
Sumerland/Phobia (Live)	Fields of the Nephilim	11.1990	37[2]	-	Beggars Banquet BEG 250	[written by The Nephilim, McCoy][produced by The Nephilim, Andy Jackson]
One More Nightmare / Darkcell AD	Fields of the Nephilim	07.2000	86[1]	-	Jungle JUNG 64CD	[written by Fields Of The Nephilim][produced by C. McCoy, T. Pettitt]
From The Fire	Fields of the Nephilim	09.2002	62[1]	-	Jungle JUNG 65CD1	[written byC. McCoy, T. Pettitt][produced by C. McCoy, T. Pettitt]

Albumy
Tytuł	Wykonawca	Data wydania	UK	US	Wytwórnia [US]	Komentarz
Dawnrazor	Fields of the Nephilim	05.1987	62[2]	-	Situation Two SITU 18	[produced by Bill Buchanan]
The Nephilim	Fields of the Nephilim	09.1988	14[3]	-	Situation Two SITU 22	[produced by Fields of the Nephilim]
Elizium	Fields of the Nephilim	10.1990	22[2]	-	Beggars Banquet BEGA 115	[produced by Fields of the Nephilim, Andy Jackson]
Earth Inferno	Fields of the Nephilim	04.1991	39[2]	-	Beggars Banquet BEGA 120	[produced by Fields of the Nephilim & Andy Jackson]
Ceromonies	Fields of the Nephilim	04.2012	97[1]	-	Sacred Symphony SSCD 0666	[produced by Carl McCoy]

Luke Fair

Wspierany zarówno przez Sashę, jak i Digweeda - był otwierającym podczas trasy koncertowej Involver pierwszego i podpisał kontrakt z wytwórnią Bedrock drugiego - Luke Fair (znany również jako Luke Wan) utrzymywał napięte harmonogramy tras koncertowych i produkcji przez cały początek XXI wieku.
 

Oprócz głównych wydarzeń w Anglii, Francji, Argentynie, Singapurze i Japonii, rozproszył swoją własną produkcję i remiksy dla takich artystów jak James Harcourt, Satoshi Tomiie i Kings of Tomorrow. W czerwcu 2005 Fair wydał album zatytułowany OS_0.3, trzeci tom serii Bedrock's Original.

Single
Tytuł	Wykonawca	Data wydania	UK	US	Wytwórnia [UK]	Komentarz
Ultraviolet / Bloc Rock	Luke Fair	02.2005	166[1]	-	Bedrock Bed 57	[written by Luke Fair][produced by Luke Fair]

Siobhan Fahey

 Siobhan Fahey, właśc. Siobhán Máire Deirdre Fahey (ur. 10 września 1958r w Dublinie) - irlandzka piosenkarka, jedna z założycielek brytyjskich grup Bananarama oraz Shakespears Sister.


Fahey urodziła się w Dublinie jako najstarsza z trójki córek Josepha i Helen Fahey. Po 2 latach rodzina przeprowadziła się do Yorkshire w Wielkiej Brytanii, gdzie ojciec Siobhan został przeniesiony w służbie armii brytyjskiej. Następnie rodzina przeniosła się do RFN, by po pewnym czasie wrócić do Wielkiej Brytanii. Siobhan uczęszczała do szkoły zakonnej w Edynburgu (Szkocja), w Stroud (Gloucester) i w Kent (Anglia). W wieku 14 lat wraz z rodziną przeniosła się do Hertfordshire, a po dwóch latach Siobhan przeniosła się do Londynu, gdzie związała się ze sceną punkową końca lat 70-tych XX wieku .

Podczas studiów dziennikarstwa mody w Londynie, poznała Sarę Dallin i Keren Woodward, z którymi, z pomocą Paula Cooka z Sex Pistols, założyła Bananaramę. Siobhan jest współautorką międzynarodowych hitów grupy: „Cruel Summer”, „Robert DeNiro’s Waiting”, „I Heard a Rumour” i „Love in the First Degree”. Artystka wiele wniosła do stylu i wizerunku grupy.

W 1987 roku Siobhan wyszła za mąż za Dave’a Stewarta - muzyka z Eurythmics. Mają dwóch synów: Sam i Django. W 1996r para rozstała się. Przed małżeństwem ze Stewartem Siobhan była związana m.in. z Jimem Reilly - perkusistą północnoirlandzkiej grupy punkrockowej Stiff Little Fingers oraz ze szkockim piosenkarzem Bobbym Bluebellem z grupy The Bluebells, z którym napisała „Young At Heart” - hit z 1984 roku .

W 1988 Siobhan, zawiedziona kierunkiem w jakim zmierzał zespół, opuściła Bananaramę i stworzyła Shakespears Sister, szybko zyskując uznanie krytyki.

Początkowo Siobhan sama tworzyła Shakespears Sister, jednak wkrótce dołączyła do niej amerykańska wokalistka i autorka tekstów Marcella Detroit. Grupa była nominowana do licznych nagród i ukazywała ciemną, bardziej wyrafinowaną stronę Siobhan, która w teledyskach grupy często występowała jako atrakcyjna „wampirzyca”. Duet nie był pozbawiony poczucia humoru, co widać w teledyskach do ich drugiego albumu Hormonally Yours, w których sparodiowały klasyczne melodramaty (Bulwar Zachodzącego Słońca i Co się zdarzyło Baby Jane?), używając tematu rywalizacji. Ironicznie, napięcie zaczęło wrastać między artystkami w rzeczywistości a Hormonally Yours był ich ostatnim wspólnym albumem.

W 1993 roku Siobhan znalazła się na oddziale psychiatrycznym z poważną depresją. Stało się to tuż po tym, jak The Bluebells znalazło się na 1. miejscu z nowym wydaniem Young at heart - utworem, który Siobhan napisała wraz z Robertem Hodgensem (ps. Bobby Bluebell) i nagranym z Bananaramą na ich debiutanckim albumie Deep Sea Skiving.

W 1994r Siobhan zagrała w filmie telewizyjnym Jiggery Pokery.

W czerwcu 1996r London Records wydało pierwszy singel z trzeciego albumu Shakespears Sister „I Can Drive”. Było to pierwsze nagranie od odejścia Marcelli Detroit z zespołu. Ponieważ utwór nie stał się przebojem, wytwórnia odmówiła wydania albumu. Siobhan odeszła z wytwórni i po długiej walce udało jej się wydać album #3 niezależnie przez swoją stronę internetową w 2004 roku.

W 1997 Siobhan wystąpiła w irlandzkim filmie krótkometrażowym Pinned. W 1998 wraz z Bananramą nagrała Waterloo - piosenkę dla brytyjskiego programu o Eurowizji Song for Eurotrash (Channel 4). Piosenka wygrała program głosem publiczności.

W 2002 roku Siobhan ponownie dołączyła do Bananaramy z okazji 20-lecia zespołu w klubie G-A-Y w Londynie, gdzie zaśpiewała m.in. hit Venus.

W 2005 artystka wydała niezależnie album The MGA Sessions. Muzyka została nagrana do filmu, który ostatecznie nie został nigdy nakręcony. Wydano tylko 1000 kopii tego albumu. Ostatni singel artystki został wydany 17 października 2005.

The Pussycat Dolls na swoim debiutanckim albumie PCD wydały utwór, który jest w części coverem piosenki „Bitter Pill” napisanej przez Siobhan. Zwrotki (nieco zmienione) i muzyka pochodzą z „Bitter Pill”, natomiast refren z piosenki Donny Summer „Hot stuff”. Piosenka została nazwana „Hot Stuff (I Want You Back)” i wydana jako B side na jednym z singli zespołu.

W 2006 roku na stronie Fahey pojawiła się informacja, że artystka pisze m.in. dla byłej Sugababes Siobhán Donaghy. Napisała również utwór, który był kandydatem na album Kylie Minogue.

Single
Tytuł	Wykonawca	Data wydania	UK	US	Wytwórnia [UK]	Komentarz
Bitter Pill	Siobhan Fahey	11.2002	108[2]	-	God Made Me Hardcore GMMH 2303	[written by Siobhan Fahey, C. Kenny, S. Gallifant, W. Blanchard][produced by Siobhan Fahey, Steven Gallifent, Wildcat]
Pulsatron	Siobhan Fahey	03.2005	95[1]	-	SF SFCD 003	[written by Siobhan Fahey, C. Kenny, S. Gallifant, W. Blanchard][produced by Clare Kenny, Gully, Siobhan Fahey, Will Blanchard]

Gym Class Heroes

Historia grupy Gym Class Heroes rozpoczęła się w 1997 roku w Genevie w stanie Nowy Jork. Wówczas to dwaj kumple ze szkoły średniej - wokalista Travis McCoy i perkusista Matt McGinley postanowili założyć zespół. Wspomagali ich Milo Bonacci (gitara) i Ryan Geise (bas). W tym składzie GCH wydali własnym sumptem dwie płyty CD: "Hed Candy" (1999) i "Greasy Kids Stuff" (2000).
Jednak za oficjalną datę powstania grupy uważa się rok 2001, kiedy do Travisa i Matta dołączyli nowi muzycy - basista Eric Roberts oraz gitarzysta Disashi Lumumba-Kasongo. W tym samym roku zespół własnym sumptem wydał płytę, zatytułowaną "For The Kids".

 

GCH rozpoczęli pracę nad debiutanckim albumem, a materiał zainteresował Pete'a Wentza z Fall Out Boy, dzięki czemu grupa podpisała kontrakt płytowy. Poważny debiut fonograficzny miał miejsce w roku 2004, gdy do sklepów trafiła EP-ka "The Papercut". Po niej przyszła pora na album "The Papercut Chronicles", który ukazał się w lutym 2005 roku.
Intensywnie koncertując, grupa przygotowywała nowy materiał, który znalazł się na kolejnej płycie - "As Cruel As School Children". Album ukazał się w lipcu 2006 roku. 

Single
Tytu³	Wykonawca	Data wydania	UK	US	Wytwórnia [UK]	Komentarz
Cupid's Chokehold/Breakfast In America	Gym Class Heroes Feat. Patrick Stump	01.2007	3[27]	4[24]	DecayDance/Fulled By Ramen AT 0271CD	[3x-platinum-US][platinum-UK][written by Roger Hodgson/Rick Davies/Sam Hollander/Gym Class Heroes/Dave Katz ][produced by Doug White/S*A*M ]
Clothes off!!	Gym Class Heroes	09.2007	5[17]	46[6]	DecayDance AT 0282CDX	[written by Gym Class Heroes/Sam Hollander/Dave Katz/Preston Glass/Narada Michael Walden ][produced by S*A*M/Sluggo/P.Stump ]
The Queen and I	Gym Class Heroes	11.2007	124[2]	-	DecayDance 0250	[written by Gym Class Heroes, Sam Hollander, Dave Katz][produced by S*A*M & Sluggo]
Cookie Jar	Gym Class Heroes Feat. The-Dream	09.2008	6[25]	59[5]	Atlantic CATCO 140589394	[silver-UK][written by Gym Class Heroes/Christopher Stewart/Terius Nash/Faheem Najm ][produced by Christopher Stewart/Terius Nash/Sean Hall ]
Stereo Hearts	Gym Class Heroes Feat. Adam Levine	07.2011	3[17]	4[37]	DecayDance/Fulled By Ramen USAT 21101071	[5x-platinum-US][platinum-UK][written by Ari Levine/Travis McCoy/Ben Levin/Ammar Malik/Brandon Lowery/Dan Omelio ][produced by Benny Blanco ]
Ass Back Home	Gym Class Heroes featuring Neon Hitch	11.2011	9[5]	12[23]	DecayDance/Fulled By Ramen USAT 21102797	[platinum-US][platinum-UK][written by Travie McCoy, Disashi Lumumba-Kasongo, Eric Roberts, Matt McGinley, Benjamin Levin, Matthias Bell, Ammar Malik, Daniel Omelio, David Silberstein][produced by Benny Blanco ]
The Fighter	Gym Class Heroes featuring Ryan Tedder	07.2012	44[3]	25[15]	DecayDance/Fulled By Ramen USAT 21102798	[platinum-US][written by Travie McCoy, Disashi Lumumba-Kasongo ,Eric Roberts, Matt McGinley, Ryan Tedder, Noel Zancanella ,Jamie Heffernan][produced by Ryan Tedder]

Albumy
Tytu³	Wykonawca	Data wydania	UK	US	Wytwórnia [UK]	Komentarz
As Cruel as School Children	Gym Class Heroes	08.2006	19[19]	35[41]	DecayDance/Fulled By Ramen 4513120862	[gold-US][gold-UK][produced by Patrick Stump ]
The Quilt	Gym Class Heroes	09.2008	41[4]	14[6]	DecayDance/Fulled By Ramen 7567899316	[produced by Allstar/Christopher Stewart/Cool & Dre/Patrick Stump/The-Dream ]
The Papercut Chronicles II	Gym Class Heroes	11.2011	-	54[1]	Decaydance	[produced by Pete Wentz (exec.), Emile, Benny Blanco, Robopop, Noel Zancella, Ryan Tedder, Gym Class Heroes]

Nadia Ali

Nadia Ali (  ur. 8 sierpnia 1980 roku w Libii, amerykańsko-pakistańska piosenkarka. Na stałe mieszka w Nowym Jorku w dzielnicy Queens.
Nadia Ali urodziła się 8 sierpnia 1980 w Libii w północnej Afryce. Rodzice piosenkarki pochodzą z Pakistanu, dlatego Nadia posiada obywatelstwo pakistańskie. Wraz z rodziną przeprowadziła się do Stanów Zjednoczonych i osiadła na stałe w Nowym Yorku, w dzielnicy Queens.

 

W wieku 17 lat Ali poznał producenta muzycznego Markusa Mosera, który szukał wokalistki do swoich produkcji. Duet ostatecznie stworzył razem projekt muzyczny Vaiio, nazwany na cześć laptopa Sony Vaio, nad którym zaczęli pracować Ali i Moser. Aby uniknąć potencjalnych problemów prawnych z Sony, prefiks „Va” został później usunięty. iiO jest najbardziej znany ze światowego hitu, singla Rapture, wydanego w 2001 roku. Kolejny singiel, At the End, również znalazł się w pierwszej dwudziestce brytyjskiej listy singli. 

Karierę profesjonalnie zaczęła w 2001 roku w grupie IIO w której występowała do 2005 roku. W 2005 roku Ali opuściła grupę, aby rozpocząć karierę solową. Jednak w 2006 roku ukazał się debiutancki album iiO, Poetica. Moser kontynuował produkcję pod nazwą iiO iz głosem Ali. W 2006 roku singiel Is It Love? oraz album Reconstruction Time: The Best of iiO Remixed z 2007 roku. Na początku swojej kariery solowej Ali pracowała i koncertowała z różnymi odnoszącymi sukcesy producentami, takimi jak Armin van Buuren. 

Jej pierwszy solowy singiel Crash and Burn ukazał się dopiero w 2008 roku.  Piosenka została nominowana do nagrody Best Progressive/Tech House Track na Zimowej Konferencji Muzycznej 2010 . We wrześniu 2009 ukazał się jej pierwszy solowy album Embers. Od tego czasu dwie kolejne piosenki zostały wydane jako single: Fine Print i Fantasy. W grudniu 2010 roku Morgan Page Remix wytwórni Fantasy został nominowany do nagrody Grammy 2011 w kategorii Best Remixed Recording, Non-Classical.

Single
Tytuł	Wykonawca	Data wydania	UK	US	Wytwórnia [UK]	Komentarz
Rapture	Nadia Ali	01.2012	40[12]	-	Ministry Of Sound CH 3131000317	[written by Nadia Ali,Markus Moser][produced by Avicii,Tristan Garner,Gareth Emery]

Victor Feldman

 

Victor Stanley Feldman (ur. 7 kwietnia 1934r - zm. 12 maja 1987r)   był angielskim muzykiem jazzowym, który grał głównie na fortepianie, wibrafonie i perkusji. Zaczął występować zawodowo w dzieciństwie, w końcu zdobywając uznanie na brytyjskiej scenie jazzowej jako dorosły. Feldman wyemigrował do Stanów Zjednoczonych w połowie lat pięćdziesiątych, gdzie kontynuował pracę w jazzie, a także jako muzyk sesyjny z różnymi wykonawcami popu i rocka. 

 Feldman urodził się w Edgware 7 kwietnia 1934 r. Wywołał sensację jako cudowne dziecko, kiedy został „odkryty” w wieku siedmiu lat. Jego rodzina była muzykalna, a jego ojciec założył Feldman Swing Club w Londynie w 1942 roku, aby zaprezentować swoich utalentowanych synów. Feldman występował od najmłodszych lat: „od 1941 do 1947 grał na perkusji w trio z braćmi; w wieku dziewięciu lat zajął się fortepianem, a w wieku 14 lat zaczął grać na wibrafonie”. Wystąpił w filmach Król Artur był dżentelmenem (1942) i Theatre Royal (1943). W 1944 roku wystąpił na koncercie z zespołem AAAF Glenna Millera jako "Kid Krupa" (w odniesieniu do perkusisty Gene'a Krupy).Odebrał także „wybitną rolę w musicalu Piccadilly Hayride” (1946-1948). 

Jego nauczyciel perkusji, Carlo Krahmer, zachęcił Feldmana do gry na wibrafonie, co zrobił najpierw w Sextecie Ralpha Sharona, a później w zespole Roy'a Foxa. Feldman grał z Vic Lewisem i Tedem Heathem. Feldman grał z Sharonem od końca 1949 do 1951, w tym występy w Szwajcarii. Były dalsze zagraniczne podróże z Ronniem Scottem (do Paryża w 1952) i Harrym Parrym (do Indii).   Grał również z Parrym w Wielkiej Brytanii od października 1953 do stycznia 1954.  Od 1954 roku, kiedy nagrywał z Jimmym Deucharem i ponownie grał ze Scottem, „pracował głównie jako pianista i wibrafonista; jego wczesna gra na wibrafonie wykazywała wpływ Milta Jacksona”. Był wybitnym perkusistą, ale najbardziej znany był jako pianista i wibrafonista. 

 Przed wyjazdem z Wielkiej Brytanii do pracy w Stanach Zjednoczonych, Feldman nagrywał z orkiestrą i kwintetem Ronniego Scotta w latach 1954-1955, w którym występowali także inni ważni brytyjscy muzycy jazzowi, tacy jak Phil Seamen i Hank Shaw. To Scott zalecił Feldmanowi emigrację do USA, co zrobił w 1955 roku. Tam, jego pierwsza stała praca była z Woody Herman Herd.  W kolejnych latach miał częste podróże powrotne do Wielkiej Brytanii.  Jego ośmiotygodniowa wizyta w latach 1956-57 obejmowała sesje nagraniowe w studiu i występy klubowe  Po Hermanie dołączył na krótko do Buddy'ego DeFranco. W 1958r miał swój własny zespół pracujący na zachodnim wybrzeżu, w skład którego wchodził innowacyjny basista Scott LaFaro. Jego album z 1958 roku The Arrival of Victor Feldman zawiera LaFaro i Stana Leveya na perkusji. Nagrywał z wieloma artystami jazzowymi, w tym z Bennym Goodmanem, George'em Shearingiem, Cannonballem Adderley'em i Milesem Davisem, zwłaszcza na albumie Davisa Seven Steps to Heaven z 1963 roku, którego tytuł jest jego własną kompozycją. Davis zaprosił Feldmana, aby dołączył do jego grupy na pełen etat, ale Feldman odmówił, woląc stabilność pracy w studiu od kariery muzyka koncertującego.

Zestaw 5 CD Shelly Manne Black Hawk, oryginalnie wydany na płycie LP we wrześniu 1959 roku, jest dobrą reprezentacją nieomylnej gry Feldmana za solistami, pomagając zdefiniować sesję jako cenny element gatunku hard bop. W 1957r Feldman osiadł na stałe w Los Angeles, a następnie specjalizował się w lukratywnej pracy sesyjnej dla amerykańskiego przemysłu filmowego i nagraniowego. Rozwijał się również, aby pracować z różnymi muzykami spoza jazzu, nagrywając z takimi artystami jak Frank Zappa w 1967, Steely Dan i Joni Mitchell w latach 70-tych oraz Tomem Waitsem i Joe Walshem w latach 80-tych. To perkusyjna praca Feldmana w piosence Steely'ego Dana „Do It Again” nadaje piosence jej latynoski rytm. Feldman pojawia się na wszystkich siedmiu albumach Steely Dan wydanych w latach 70. i 80-tych. w pierwszym wcieleniu zespołu. 

Feldman zmarł na atak serca w 1987 roku w swoim domu w Los Angeles, w wieku 53 lat, po ataku astmy.  W 2009 roku został wprowadzony do Musicians Hall of Fame and Museum w Nashville.

Single
Tytuł	Wykonawca	Data wydania	UK	US	Wytwórnia [US]	Komentarz
A Taste Of Honey/Valerie	Victor Feldman	09.1962	-	88[1]	Infinity 020	[written by Scott, Marlow][produced by John Marascalco]

Feather

Feather faktycznie ma ciekawą historię. W składzie znaleźli się wokaliści/gitarzyści Mike Collings i Roger White, a także perkusista Dan Greer, wokalista/klawiszowiec Johnny Townshend i basista Steve Woodward. Collins i Rogers nagrali wcześniej album i parę singli dla Dot Records pod nazwą Catch. Townshend był członkiem mającego siedzibę w Alabamie The Rubber Band i zespołu The Heart (nie mylić z siostrami Wilson), który nagrał kilka mało znanych singli i rozpoczął krótką trasę koncertową po Stanach Zjednoczonych dla Jimiego Hendrixa. Po rozpadzie ich zespołów, Collings, White i Townshend wpadli na siebie w południowej Kalifornii i zaczęli jammować i pisać. Wraz z pozostałymi członkami nagrali trochę materiału demo i jako "Feather" podpisali kontrakt z wytwórnią Viva Clinta Eastwooda i Snuffa Garretta, debiutując.

 

 Następnie zadzwoniła wytwórnia Columbia Records, podpisując z grupą kontrakt, w ramach którego wydano wyprodukowany przez Adama Rossa „Friend By Feather”. Oprócz wcześniejszego singla, album zawierał przyjemną mieszankę ruchów country-rockowych i bardziej zorientowanych na komercję popowych. Collings i White byli odpowiedzialni za większość z dziesięciu utworów, ale perkusista Greer i basista Woodward również przyczynili się do pisania piosenek. Muzycznie set nie był szczególnie oryginalny, poszczególne utwory odzwierciedlały takie wpływy jak CSN&Y, Moby Grape, Poco oraz Mark Lindsay i The Raiders. Stworzył jeden z tych zabawnych albumów, w których można znaleźć wpływy. W tym przypadku brak kreatywności nie był poważną wadą, ponieważ album był wypełniony energicznymi występami, chwytliwymi melodiami i świetnymi wokalami. Bycie pobłogosławionym przynajmniej trzema silnymi wokalistami   Collingsem, Townshendem i White z pewnością nie zaszkodziło zespołowi. Przynajmniej w moich uszach co najmniej połowa utworów miała potencjał top-40 dzięki klasycznemu utworowi „What You Will”, The Loggins i rockowemu „Roll Me Daddy” w stylu The Raiders, „Along Too” „Long To Be Lonely” i funky „The Fifth Stone” dostarczające niektóre z najważniejszych wydarzeń.

Single
Tytuł	Wykonawca	Data wydania	UK	US	Wytwórnia [US]	Komentarz
Friends/Salli	Feather	05.1970	-	79[5]	White Whale 353	[written by Merel Bregante, Barry Collings, Larry Sims, Roger White & Steve Woodard][produced by J. R. Shanklin]

Ghetto People

Podczas swojej podróży po USA w kwietniu 1996 r. producent Robert Bratha poznał w tamtejszych klubach kilka nowych trendów. W tym samym czasie jego kolega, Rolf Pisch, w czasie jakiejś gali "odkrył" Detlefa Malinkewitza, jednego z najlepszych europejskich interpretatorów Elvisa Presleya.
Bartha od dawna pragnął zremiksować swoje ulubione piosenki Elvisa, kiedy więc Pisch powiedział mu o Detlefie Malinkewitzu, narodził się pomysł, by połączyć muzykę z lat 90. i epokę Presleya. Zarówno dźwiękowo, jak i wizualnie. Wtedy właśnie Ghetto People pojawili się na scenie muzycznej. Grupa składa się z kompozytora i rappera Allena Davisa, który już wcześniej występował z wieloma supergwiazdami oraz wokalistek Amapoli i Beatrice.

 

Od początku 1996 r. Robert Bartha pracował nad kilkoma soulowo-funkowymi pomysłami. Członkowie Ghetto People byli na tyle zachwyceni pomysłem, że do grupy dołączył L-Viz, jako specjalny gość. Mieli dwa powody: po pierwsze, kochają piosenki Elvisa, po drugie, bardzo im się spodobała interpretacja Detlefa Malinkewitza. Pierwszym ich wspólnym nagraniem, w którym glos Presleya powrócił do życia w klimacie mody obowiązującej w muzyce tanecznej lat 90., był utwór wielokrotnie pojawiający się w ankietach jako najbardziej popularna i ulubiona piosenka Elvisa - "In the Ghetto".
 

L-Viz (Detlef Malinkewitz), jest znany jako bardzo dobry naśladowca Elvisa. Pojawiał się, m.in. jako gość-gwiazda na Golden Lion Award Festival, w programach telewizyjnych, na wielu galach z udziałem różnych gwiazd w Las Vegas Show oraz ze swoją orkiestrą. James Allen Davis, rapper, kompozytor i DJ, urodził się w stanie Alabama, USA. Brał udział w wielu studyjnych przedsięwzięciach, a także występował z takimi gwiazdami, jak Captain Hollywood, Daisy Dee, Naughty By Nature, Salt 'N Peppa i Twenty 4 Seven.
 

Amapola - (rocznik 1977), pochodzenia europejsko-azjatyckiego, wokalistka i autorka tekstów, pojawiła się jako główna wokalistka w grupie A.N.D. i w teledysku C&A; Young Collection "I Just Wanna Dance". Beatrice (ur. w 1978 r.), pochodzenia niemiecko-ghańskiego, gra na fortepianie i była wokalistką grupy Sydney Fresh, Paris Underground ("Set Them Free") oraz występowała w brazylijskim balecie ("Phoenix Show").
 

Single
Tytu³	Wykonawca	Data wydania	UK	US	Wytwórnia [UK]	Komentarz
In The Ghetto	Ghetto People feat. L-Viz	06.1997	192[1]	-	Dance Pool DAN 663676 2	[produced by Robert Bartha]

Germs

The Germs - amerykańska grupa punkrockowa utworzona w 1977 roku w Los Angeles. Ich pierwszy singel Forming z 1977 roku uchodzi za pierwszy zapis tego rodzaju muzyki w Los Angeles.
Zespół rozpoczął działalność, kiedy Darby Crash i Pat Smear zostali wyrzuceni z High University za aspołeczne zachowanie i zły wpływ na kolegów ze studiów. Początkowo zespół nosił nazwę Sophistifuck & Revlon Spam Queens i grał próby z Crashem jako wokalistą i Smearem jako gitarzystą. Pierwszy skład uzupełniali "Dinky" na gitarze basowej i Michelle Baer na perkusji. Ten skład jednak nigdy nie zagrał na żywo.

W kwietniu 1977 roku zespół zaprezentował się z basistką Lorną Doom, i perkusistką Dottie Danger na perkusji, póżniej znaną jako Belinda Carlisle. Danger jednak nie zagrzała długo miejsca w zespole i wkrótce została zastąpiona przez Donnę Rhia, z którą The Germs zagrali trzy koncerty i nagrali piewszego wcześniej już wspomnianego singla. Wkrótce Rhia na perkusji zastąpił Nickey "Beat Nicky" Alexander.
Początkowo zespół pozostawał muzycznie pod wpływem The Stooges, Suzi Quatro, The Runaways i New York Dolls. Muzyka zespołu była bardzo oszczędna ze względu na niskie umiejętności muzyków. Jedynie Smear potrafił trochę grać na swoim instrumencie, Lorna Doom starała się jakoś do tego dopasować, a Donna Rhia uderzała rytmicznie w bęben basowy, od czasu do czasu uderzając w talerz.
Pierwszy singel zespołu Forming, został nagrany na magnetofonie Sony w garażu Pata (Forming) i na koncercie w klubie Roxy w Los Angeles (Sexboy). Całość została opatrzona notatką na okładce: Ostrzeżenie: Te nagrania powodują nowotwór ucha.
The Germs rozwijali swoje brzmienie - grali coraz bardziej hałaśliwie i agresywnie. Coraz częściej wystawiano im opinię "chaotycznych": i jako ludziom i jako zespołowi. Wokalista Darby Crash często znajdował się pod wpływem narkotyków i leków, na koncertach często szydził sobie z publiczności prowokując ją - czasem zdarzały się bójki. Pozostali muzycy zachowywali się podobnie.
Ostatni perkusista Don Bolles był bardzo dobrym technicznie muzykiem, co w połączeniu z amatorskim graniem Lorny Doom na gitarze basowej było przeciwstawne. Smear natomiast okazał się utalentowanym i sprawnym muzykiem. Crash ze swoimi umiejętnościami wokalnymi pozostał pod wpływem wokalisty The Screamers Tomata DuPlenty'ego. Ten skład zespołu często określany jest jako połączenie geniuszu z katastrofą.
Jeśli chodzi o brzmienie zespołu silny wpływ wywarł na nich zespół Zolar X, działający w Los Angeles w latach 1972-1980. Crash i Smear byli jego zagorzałymi fanami jeszcze w czasach przed The Germs. Zolar X grali szybko i mieli ostre brzmienie gitary, co póżniej znalazło odbicie w nagraniach The Germs.
The Germs nagrali jeszcze dwa single i album pt. (GI). Producentką nagrań była Joan Jett z zespołu The Runaways.
The Germs wystąpili w dokumentalnym filmie The Decline of Western Civilization obok zespołów takich jak X, Black Flag, Fear, Circle Jerks, Alice Bag Band i Catholic Discipline.
Po ukazaniu się albumu (GI), zespół zarejestrował jeszcze sześć piosenek z producentem Jackiem Nitzschem na potrzeby ścieżki dżwiękowej do filmu Cruising z Alem Pacino w roli głównej. Ta sesja ukazała się dopiero na CD (MIA): The Complete Recordings w 1993 roku. Zespół zakończył działalność w 1980 roku - 7 grudnia zmarł Darby Crash. Don Bolles póżniej występował z zespołami Nervous Gender i 45 Grave. Smear grał w latach 80-tych m.in. z Niną Hagen, póżniej już w latach 90-tych występował na koncertach razem z Nirvaną, a po śmierci Kurta Cobaina grał razem z Dave Grohlem w jego Foo Fighters.
W 2004 roku, piosenka The Germs Devil Lexicon została użyta w grze wideo Tony Hawk's Underground 2.
W sierpniu 2005 roku rozpoczęła się praca na filmem biograficznym Darby'ego Crasha i The Germs. W rolę Crasha wcielił się aktor Shane West.
Z tej okazji zespół został reaktywowany i na przełomie lipca i sierpinia 2006 roku wystąpił w klubach m.in. w Detroit, Chicago, Nowy Jork, Bostonie, Cleveland z Shane'em Westem jako wokalistą.
Wielu muzyków (m.in. NOFX) poddało ostrej krytyce decyzję Smeara, Doom i Bollesa dotyczącą reaktywacji The Germs bez Darby'ego Crasha, którego zastąpili aktorem. W podobnym tonie wyraził swoje zdanie na ten temat były wokalista Dead Kennedys Jello Biafra. 

Single
Tytu³	Wykonawca	Data wydania	UK	US	Wytwórnia [US]	Komentarz
Forming / Sex Boy (live)	Germs	09.1977	-	-	What? WHAT 01	-
Lexicon Devil	Germs	05.1978	-	-	Slash Records SLASH 101	-

Albumy
Tytu³	Wykonawca	Data wydania	UK	US	Wytwórnia [US]	Komentarz
(GI)	Germs	12.1979	-	-	Slash Records SR-103	-
Germicide	Germs	.1992	-	-	Mohawk 001	-

First Aid Kit

First Aid Kit to szwedzki duet indie pop składający się z sióstr Johanny (ur. 31 października 1990r) i Klary (ur. 8 stycznia 1993r) Söderberg, które pochodzą z Enskede, przedmieścia Sztokholmu.

W kwietniu 2007 siostry zaczęły zamieszczać swoje domowe piosenki na portalu społecznościowym MySpace. Wysłali też demo swojej piosenki Tangerine do szwedzkiej stacji radiowej. Duet zdobył letni hit z piosenką First Aid Kit wydał  swoją debiutancką EP-kę Drunken Trees 9 kwietnia 2008 roku w wytwórni The Knife, Rabid Records. Ponowne wydanie fonogramu przez Wichita Recordings w lutym 2009 zawierało również utwór Tiger Mountain Peasant Song, cover zespołu Fleet Foxes, z którym First Aid Kit stał się znany na YouTube w 2008 roku. 

 Debiutancki album The Big Black & the Blue ukazał się 25 stycznia 2010 roku. Pierwszy singiel to Hard Believer (z Waltz for Richard na stronie B ) 5 października 2009 roku. W sierpniu 2011 roku, First Aid Kit po raz pierwszy pojawił się na rozdaniu nagród Polar Music Prize w Sztokholmie. Grali Dancing Barefoot dla zwycięzcy Patti Smith. Ich emocjonalna reakcja na to sprawiła, że ​​oficjalne wideo z transmisji telewizyjnej wywołało wielki odzew i jeszcze bardziej podniosło poziom świadomości zespołu.

 W styczniu 2012 ukazał się ich drugi album The Lion's Roar, który nagrali z różnymi muzykami pod kierunkiem Mike'a Mogisa (Bright Eyes) w Omaha w stanie Nebraska. Otrzymał wsparcie wokalne od wokalisty Bright Eyes Conora Obersta w utworze King of the World. Ich pierwszy i tytułowy singiel The Lion's Roar został zainspirowany przez Townesa Van Zandta. Drugi singiel, Emmylou, jest hołdem dla jej idoli Emmylou Harris, Grama Parsonsa, June Carter Cash i Johnny'ego Casha, o których mowa w refrenie. Teledysk do tego został nakręcony w Parku Narodowym Joshua Tree w formacji skalnej „Cap Rock” w aluzji do groteskowych okoliczności śmierci piosenkarza Grama Parsonsa, który zmarł w 1973 roku. Emmylou została wybrana jedną z 10 najlepszych piosenek 2012 roku przez magazyn Rolling Stone.

W sierpniu 2012 roku First Aid Kit po raz drugi wystąpił na Polar Music Prize. Zagrali  America Simon  & Garfunkel dla zdobywcy nagrody Paula Simona. Wersja studyjna została wydana na EP-ce o tej samej nazwie w 2015 roku. W 2014 roku First Aid Kit dodała wokale do łącznie sześciu utworów na solowym albumie Conora Obersta Upside Down Mountain, po tym, jak towarzyszyła piosenkarzowi Bright Eyes podczas jego europejskiej trasy w 2013 roku. Ich trzeci album studyjny, Stay Gold, ukazał się 10 czerwca 2014 roku nakładem Columbia Records i podobnie jak jego poprzednik został wyprodukowany przez Mike'a Mogisa. 

Singiel My Silver Lining ukazał się wcześniej 31 marca, a Cedar Lane 6 maja. Stay Gold otrzymał szwedzki Grammis za Album Roku 2014. Pod koniec października na ścieżce dźwiękowej do filmu The Great Trip -Wild pojawiła się coverowa wersja utworu R.E.M  Walk Unafraid. W Niemczech piosenka My Silver Lining została wykorzystana w reklamie Renault Kadjar w 2015 roku. 

9 czerwca 2015 roku First Aid Kit wystąpiła na Polar Music Prize z Emmylou i Red Dirt Girl dla zdobywcy nagrody Emmylou Harris. Ansambl zaczął  koncertować latem 2017 roku. W październiku 2017 roku na stronie głównej i w sieciach społecznościowych ogłoszono wydanie ich nowego albumu Ruins na 19 stycznia 2018 roku. 

Albumy
Tytuł	Wykonawca	Data wydania	UK	US	Wytwórnia [US]	Komentarz
The Lion's Roar	First Aid Kit	02.2012	35[9]	65[3]	Wichita Recordings WEBB 320CD	[gold-UK][produced by Mike Mogis]
Stay Gold	First Aid Kit	06.2014	11[44]	23[6]	Columbia 88843066612	[gold-UK][produced by Mike Mogis]
Ruins	First Aid Kit	02.2018	3[12]	47[2]	Columbia 19075806012	[silver-UK][produced by Tucker Martine]
Who by Fire	First Aid Kit	04.2021	62[1]	-	Columbia 19439822282	-