środa, 21 września 2022

Five Stairsteps

Five Stairsteps,znana jako pierwsza rodzinna grupa soulowa składająca się z sześciorga dzieci Betty i Clarence Burke:Alohe Jean, Clarence Jr., James, Dennis, i Kenneth "Keni", i krótko, Cubie.W 1970r wylansowali swój najbardziej znany przebój "O-o-h Child".

 

Ta grupa pochodząca z Chicago brylowała przez pięć lat na listach bestsellerów była poprzednikiem słynnych Jackson Five.Większość członków zespołu była absolwentami Harlan High School.Ojciec wspomnianego rodzeństwa Clarence pracował jako detektyw w chicagowskiej policji.Pełnił rolę basisty,menadżera i współkomponował razem z Clarence Jr i Gregory Fowlerem.
 

Po zwycięstwie w konkursie młodych talentów w Regal Theater,dostali ofertę kontraktu nagraniowego.Sąsiad i przyjaciel rodziny,Fred Cash z zespołu Impressions przedstawił grupę Curtisowi Mayfieldowi.Podpisali kontrakt z jego wytwórnią Windy City,która była bazą dystrybucji płyt wytwórni Cameo Parkway na Filadelfię.Na ich pierwszym singlu znalazła się ballada Gregory Fowlera "You Waited Too Long",która trafiła na listę przebojów rhythm'n'bluesowych wiosną 1966r.
Pod koniec 1967r Five Stairsteps przechodzą do wytwórni Buddah,której wice prezydentem został w tym czasie członek staffu Cameo,Neil Bogart.Drugi album grupy ,Family Portrait ,został wyprodukowany przez Clarence'a Juniora,a grupa w tym czasie zmienia szyld na Five Stairsteps & Cubie. Album zawierał dwa singlowe przeboje :cover Jimmy'ego Charlesa "Something's Missing" i hit Revellettes-"A Million to One" .Odbywa też turnee razem z The Impressions.Po przenosinach do Buddah wraca do starej nazwy.
 

Wiosną 1970r zespół wydaje swój największy hit "O-o-h Child" autorstwa Stana Vincenta,który trafia na 8 pozycję listy Billboard i zostaje Złotą Płytą w sierpniu 1970r.W następnym roku już jako Stairsteps nagrywa dla Buddah dwa przebojowe single-"Didn't It Look So Easy" and "I Love You-Stop".Występują też w dokumentalnym filmie The Isley Brothers Live At Yankee Stadium przedstawiającym benefisowy koncert Isley Brothers na New York Yankees z udziałem artystów afiliowanych przy wytwórni Buddah.
 

Po tym jak Billy Preston przedstawił ich Beatlesom podpisali kontrakt płytowy z wytwórnią George Harrisona,Dark Horse dystrybuowaną przez koncern A&M;.Alohe opuszcza grupę w 1972r poświęcając się nauce,kończy studia i pracuje na Emory University.Na albumie Second Resurrection z lutego 1976r znalazł się utwór "From Us to You" ,ich największy hit od czasu "Ooh Child" .Następny singiel "Passado" to cover grupy The Pockets,często prezentowany w lokalnym radio.
 

Po rozpadzie grupy Keni nagrywa solo dla Dark Horse wydając w 1977r album Keni Burke.Występował też z Billem Withersem,produkując jego album Menagarie.W 1979r Keni razem z braćmi Clarence'm Jr,Jamesem i Dennisem wespół z klawiszowcem Deanem Gantem wydają album dla Island pod szyldem The Invisible Man's Band. Zawierał on niewielki hit na listach r&b; "All Night Thing" .Kilka następnych singli z tego albumu nie powtórzyło sukcesu poprzednika.W następnym roku zespół przechodzi do wytwórni Boardwalk i nagrywa longplay Really Wanna See You. Swój ostatni singiel,"Sunday Afternoon",wydaje w 1983r dla wytwórni Move 'N Groove w 1983r. 

Single
Tytu³ WykonawcaData wydania UK US Wytwórnia
[US] 		Komentarz
You Waited Too Long / Don't Waste Your TimeFive Stairsteps05.1966-94[2]Windy C 601[16[10].R&B; Chart][written by C. N. Burke , G. K. Fowler][produced by Curtis Mayfield,Stan Vincent]
World of Fantasy / Playgirl's LoveFive Stairsteps08.1966-49[8]Windy C 602[12[10].R&B; Chart][written by C. N. Burke , G. K. Fowler][produced by Curtis Mayfield]
Come Back / You Don't Love MeFive Stairsteps11.1966-61[6]Windy C 603[15[9].R&B; Chart][written by C. N. Burke , G. K. Fowler][produced by Curtis Mayfield]
Danger, She's a Stranger / Behind CurtainsFive Stairsteps01.1967-89[5]Windy C 604[16[8].R&B; Chart][written by C. N. Burke , G. K. Fowler,C.Mayfield][produced by Curtis Mayfield]
Ain't Gonna Rest (Till I Get You) / You Can't SeeFive Stairsteps04.1967-87[2]Windy C 605[37[5].R&B; Chart][written by C Burke Sr. , C Burke Jr.][produced by Curtis Mayfield ]
Oooh, Baby Baby / The Girl I LoveFive Stairsteps05.1967-63[6]Windy C 607[34[7].R&B; Chart][written by S. B. Robinson][produced by Curtis Mayfield ]
Something's Missing / Tell Me WhoFive Stairsteps & Cubie12.1967-88[6]Buddah 20[17[8].R&B; Chart][written by C Burke Jr.,Clarence Burke Sen.][produced by Clarence Burke Jr.]
A Million to One / You Make Me So MadFive Stairsteps & Cubie01.1968-68[6]Buddah 26[28[7].R&B Chart][written by Phil Medley][produced by Clarence Burke Jr.]
The Shadow of Your Love / Bad NewsFive Stairsteps & Cubie04.1968-94[1]Buddah 35[written by Ted Daryll][produced by Clarence Burke Jr.]
Don't Change Your Love/ New Dance CrazeFive Stairsteps & Cubie08.1968-59[9]Curtom 1931[15[9].R&B Chart][written by Curtis Mayfield][produced by Curtis Mayfield]
Stay Close to Me / I Made a MistakeFive Stairsteps & Cubie12.1968-91[2]Curtom 1931[written by Curtis Mayfield][produced by Curtis Mayfield]
Baby Make Me Feel So Good / Little Young LoverFive Stairsteps & Cubie02.1969-101[7]Curtom 1936[12[9].R&B; Chart][written by Curtis Mayfield][produced by Curtis Mayfield]
Madame Mary/Little Boy BlueFive Stairsteps & Cubie08.1969--Curtom 1944[38[2].R&B; Chart][written by Curtis Mayfield][produced by Curtis Mayfield]
We Must Be in Love / Little Young LoverFive Stairsteps & Cubie10.1969-88[3]Curtom 1945[17[7].R&B; Chart][written by Curtis Mayfield][produced by Curtis Mayfield]
O-o-h Child /Dear Prudence5 Stairsteps05.1970-8[16] side B:66[8]Buddah 165[gold-US][14[19].R&B; Chart][A:written by Stan Vincent][B:written by Lennon, McCartney][produced by Stan Vincent][side B:49[3].R&B; Chart]
America/Standing // Because I Love You5 Stairsteps10.1970-83[2] Buddah 188[written by John Kay,Larry Byrom,Jerry Edmonton,Nick St. Nicholas,Stan Vincent][produced by Stan Vincent]
Didn't It Look So Easy / Peace Is Gonna ComeStairsteps02.1971-91[2] Buddah 213[32[6].R&B; Chart][written by A. Martancik, F. Goodman, J. Sofice][produced by Stan Vincent]
I Love You-Stop / I Feel a Song (In My Heart Again)Stairsteps02.1972-115[1] Buddah 277[written by Dennis Lambert,Lauren Flax][produced by Stan Vincent][40[5].R&B; Chart]
From Us to You / TimeStairsteps03.1976-102[8] Dark Horse 10 005[written by Kenneth Burke, Clarence Burke Jr.][produced by Bob Margouleff, Billy Preston, Stairsteps][10[17].R&B; Chart]
Tell Me Why / SalaamStairsteps07.1976-106[5] Dark Horse 10 009[written by Kenneth Burke][produced by Bob Margouleff, Billy Preston, Stairsteps]
All Night ThingInvisible Man's Band05.1980-45[10]Mango 103[written by Clarence Burke][produced by Clarence Burke, Alex Masucci][9[22].R&B; Chart]
Really Wanna See You/Along The WayInvisible Man's Band03.1982--Boardwalk 137[written by Clarence Burke, Alex Masucci][produced by Clarence Burke, Alex Masucci][79[4].R&B; Chart]
Sunday AfternoonInvisible Man's Band08.1983--Move 'N Groove 451[written by Clarence Burke][produced by Clarence Burke][77[7].R&B; Chart]

Albumy
Tytu³ WykonawcaData wydania UK US Wytwórnia
[US] 		Komentarz
The Five StairstepsFive Stairsteps03.1967-139[4]Windy C 6000[produced by Curtis Mayfield]
Our Family PortraitFive Stairsteps & Cubie01.1968-195[3]Buddah 5008[produced by Clarence Burke Jr.]
Love's HappeningFive Stairsteps & Cubie04.1969-198[2]Curtom 8002[produced by Curtis Mayfield]
StairstepsStairsteps06.1970-83[12]Buddah 5061[produced by Stan Vincent]
Step by Step by StepStairsteps12.1970-199[2]Buddah 5068-
Invisible Man's BandInvisible Man's Band05.1980-90[14]Mango 9537[produced by Alex Masucci, Clarence Burke]
Autor: o Brak komentarzy:
Etykiety: ,

wtorek, 20 września 2022

Five-Eight

Five-Eight to zespół z Athens, Georgia. Znany jest z żywiołowych i energetycznych występów na żywo, nagrał sześć albumów od 1992 roku. Koncertowali z REM (jesień 2004), i występowali z Cheap Trick, The Ramones, Cracker, Pylon, i Seven Mary Three.
Zespół powstał w 1988 roku w Athens, we wcześniejszym wcieleniu znany jako The Reasonable Men. Zanim zdecydował się na nazwę Five Eight, co najmniej jeden koncert grał pod nazwą Helgrammites.

 

Oryginalnie skład tworzyło trzech członków zespołu: Mike Mantione-wokal, gitara, Dan Horowitz-gitara basowa i Mike Palmatier-perkusja. W 1989 roku, prawa noga Palmatiera została zmiażdżona w w wypadku w pracy przy składzie drewna Armstrong and Dobbs w Athens. Jego czasowe zastępstwo sprawował Patrick Ferguson, perkusista LaBrea Stompers i Angle Lake - zespół,w którym grał również Vic Chesnutt. Palmatier wrócił do Bostonu.
 

Ferguson dołączył do zespołu i był członkiem Five Eight w pełnym wymiarze czasu perkusistą do 1998 roku. Po wydaniu "I Learned Shut Up", gitarzysta Sean Dunn dołączył do zespołu i został pełnoetatowym członkiem na nagraniu EP-ki "The Angriest Man" . W latach 1992-998, Five Eight koncertowali jako kwartet w Stanach Zjednoczonych i Kanadzie, i zagrał 200 koncertów. Ferguson opuścił zespół w 1998 roku i wkrótce po nim Dunn.
 

Ferguson został na krótko zastąpiony przez byłego członka Bughummer, Little Red Rocket i The Runs perkusistę- Scotta Sosebee. Perkusista Mike Rizzi dołączył do zespołu w 1999 r. i pozostał aż do połowy 2007 roku. Zespół zrobił sobie przerwę, kiedy Rizzi przeniósł się do Południowej Kalifornii, aby dołączyć do Hounds Ghost. Ferguson dołączył do zespołu na kilka koncertów pod koniec 2007 r. i ponownie w pełnym wymiarze czasu został perkusistą grupy.
Dziewiąty album grupy zatytułowany "Your God Is Dead To Me Now" został nagrany w 2010 roku i zostanie wydana 29 marca 2011 roku. Sean Dunn dołączył do grupy na tym albumie.  

Albumy
Tytuł WykonawcaData wydania UK US Wytwórnia
[US] 		Komentarz
Passive-AgressiveFive-Eight.1989----
I Learned Shut UpFive-Eight.1992--Sky 5858[produced by Five-Eight, Norman Kerner]
The Angriest ManFive-Eight07.1993--Sky 3101[produced by Bruce Bennet, Five-Eight]
WeirdoFive-Eight.1994--Sky 3102[produced by David Barbe, Five-Eight]
Gasolina!Five-Eight04.1997--Velvel VEL 79702-2[produced by Ed Stasium]
The Good NurseFive-Eight04.2000--Deep Elm DER-384[produced by Five Eight, Matthew White]
Five EightFive-Eight08.2004--Five Eight Records 2121[produced by Five Eight, Geoff Melkonian]
Your God Is Dead To Me NowFive-Eight03.2011--Iron Horse IHR-004 [produced by Patrick Ferguson]

 

Autor: o Brak komentarzy:
Etykiety: ,

Fish

 Fish (właśc. Derek William Dick; 25.04.1958r, Dalkeith, Wielka Brytania) - voc; autor tekstów, kompozytor. Studiował leśnictwo, ale przerwał naukę. Olbrzymiej postury, jakiś czas pracował jako drwal. Za swoje powołanie uważał karierę na estradzie rockowej. Współpracował kolejno z takimi zespołami, jak Blewitt, Stranger i Stone Dome Sand. Wykonywał z nimi piosenki Free, Steely Dan, Average White Band i innych. Po przeczytaniu w grudniu 1980 w piśmie "Musician's Only", że grupa Marillion szuka wokalisty, zgłosił się na przesłuchanie i został przyjęty.

 

W krótkim czasie wysunął się w niej na pierwszy plan - jako wokalista o zdolnościach aktorskich, autor niebanalnych, poetyckich tekstów, a także współkompozytor repertuaru. Miał znaczący udział w jej sukcesach. Koncertował z nią na całym świecie - także w Polsce (w czerwcu 1987). Jednakże we wrześniu 1988r odszedł zarzucając kolegom rutynę, artystyczną stagnację, żądzę sukcesu.
 

W marcu 1989r zadebiutował jako solista koncertem na rzecz rodzin ofiar katastrofy lotniczej nad Lockerbie. Repertuar płyty Vigil in a Wilderness of Mirrors, wydanej w styczniu 1990r, stworzył razem z pianistą Mickeyem Simmondsem. Zaproponowali przede wszystkim kompozycje zbliżone do utworów Marillion - o podobnej melodyce i równie urozmaiconym przebiegu, bardziej jednak eksponujące instrumenty klawiszowe, a nieco mniej - gitarę, np. Vigil, Cliche, The Company, View From The HM. Przedstawili też kilka odmiennych piosenek, choćby Big Wedge o soulowym klimacie, ale wziętym z drugiej ręki, od Genesis, a więc mistrzów Marillion, a nie wprost od wykonawców murzyńskich. W tekstach można się było doszukać zarówno atmosfery charakterystycznej dla dawnych piosenek Fisha, jak i chęci przekreślenia przeszłości. W A Gentleman Excuse wokalista tonem pogardliwym opowiadał historię kogoś, kto żyje w oderwaniu od rzeczywistości, w świecie fantazji i marzeń, pośród postaci z przeczytanych w dzieciństwie baśni i płowiejących papierowych kwiatów; kto czeka na wymarzonego przed laty księcia i nie dostrzega miłości tuż obok. W Vigil zaś zawarł wyznanie marillionowskiego pierrota, który stracił wiarę, że światem rządzi jakiś porządek, i chciałby raczej przywrócić ład wczorajszy, choćby pozorny - bez dręczących pytań i krzywych zwierciadeł. W Big Wedge konkretyzował ten temat wpisując go w realia amerykańskie. W Cliche natomiast zwierzał się ze szczęścia u boku żony, wobec którego zbladło wszystko inne, nawet wielka estradowa kariera, jaką mogli mamić koledzy z Marillion.
 

Płyta nie odniosła większego sukcesu (chociaż piosenka Big Wedge zyskała pewną popularność). Fish był rozgoryczony, a za niepowodzenie obwiniał pracowników EMI- zarzucał im brak zaangażowania w akcję promocyjną. Postanowił zerwać kontrakt z tą firmą i skierował sprawę do sądu. Na łamach prasy odgrażał się, że jeśli przegra, w ogóle przestanie śpiewać. Szukał innych żródeł utrzymania, rozważał pomysł kupna łodzi rybackiej. W końcu jednak spór został rozsądzony na jego korzyść. Skomentował go póżniej w piosence Tongues, dedykowanej jednemu z szefów EMI, Rupertowi Perry'emu, a opowiadającej o ludziach, którzy nie rozumieją się wzajemnie, nie mogą się dogadać, nie potrafią znależć wspólnego języka.
 

 W 1991r związał się z firmą Polydor. Dla niej nagrał następną płytę solową - Internal Exile, wydaną w pażdzierniku tego roku. Tym razem tylko niektóre piosenki, np. Credo czy Tongues, miały w sobie coś z klimatu twórczości Marillion. Inne, choćby Favourite Stranger czy Lucky, wydawały się świadectwem zerwania ze stylem zespołu. Cena uwolnienia się od przeszłości była jednak wysoka. Płytę zdominowała bowiem dość błaha muzyka pop. Kilka kompozycji, przede wszystkim Eternal Exile i Shadowplay, udało się ożywić elementami folkloru Szkocji. O tym, że w Fishu obudził się Szkot, świadczyły też teksty utworów - zwłaszcza przesycony nacjonalistycznym duchem Eternal Exile - trochę niestety mętne, pod względem literackim słabsze niż dawniej.
 

Płyta Songs from the Mirror, nagrana latem 1992r, a wydana w lutym następnego roku, była dla Fisha melancholijną podróżą w przeszłość, do czasu dzieciństwa, gdy jedynie marzył o karierze estradowej i przed lustrem wcielał się w swoich idoli - Petera Gabriela, Marca Bolana czy Alexa Harveya. Postanowił przypomnieć piosenki, które urzekły go, gdy był chłopcem, jak I Know What I Like Genesis, Jeepster T. Rex, Boston Tea Party The Sensational Alex Harvey Band, Five Years Davida Bowiego, Question The Moody Blues, Apeman The Kinks czy Solo Sandy Denny. Jego zamiarem było stworzyć wersje dorównujące pierwowzorom lub nawet je przewyższające (dlatego np. odrzucił Lady Eleanor, przebój grupy Lindisfarne - przyznawał, ze nie byłby w stanie konkurować z wykonaniem autorskim).
Jednakże zarówno w opinii recenzentów, jak i słuchaczy nie sprostał temu zadaniu. Jego interpretacje uznano za zbyt zachowawcze, a często po prostu blade, nijakie, bez wyrazu. Produkcji albumu podjął się James Cassidy, z którym Fish zetknął się rok wcześniej podczas pracy nad studyjną wersją musicalu Spartacus Jeffa Wayne'a (Cassidy był realizatorem nagrania, Fish został zaproszony do zaśpiewania piosenki Parting Of The Ways). Równocześnie z albumem ukazała się czwórka "Never Mind The Bullocks", także z przeróbkami znanych piosenek. Album Sushi dokumentował koncert w Utrechcie w Holandii w 1993.
W tym czasie Fish wdał się w wojnę z wytwórnią, dla której nagrywał, a także w (w niepotrzebną dla obu stron) potyczkę z Marillion o prawa autorskie do nagrań ze wspólnego okresu. Nie wiodło się mu ani w życiu osobistym, na scenie także stracił część swego wyrazu. Ale mając mnóstwo wiernych przyjaciół, Fish przetrwał ten trudny okres nagrywając min: album "Suits" (1994), który okazał się być sporym sukcesem komercyjnym. Kolejne lata przynosiły raczej płyty składankowe (min: "Yin", "Yang" – tworzące jakby podwójny album), aż wreszcie artyście udało się wyjść na prostą, z płytą "Sunset On Empire".
 

Ten właśnie album zapoczątkował jakby nową część, tę bardziej udaną, zarówno scenicznie jak i w życiu osobistym. Fish ze swą trupą, koncertową po całym świecie, często goszcząc w Polsce, gdzie jak podkreśla ma wielu wielkich przyjaciół i czuje się niemal jak w ukochanej Szkocji. Polską publikę zaś darzy ogromny szacunkiem, i dla niej jest gotów zawsze wystąpić. Polskie trasy koncertowe stały się zresztą regułą, w występach Fisha. W 1999 roku, artysta wydał kolejny udany album – "Raingoods With Zippos", a w dwa lata póżniej wręcz znakomitą płytę- "Fellini Days". W nagraniu tych nowych, lepszych albumów pomagał mu Steven Wilson, znany nam z Porcupine Tree, który jest po trosze ojcem sukcesu tych wydawnictw.
 

W 2003 roku do zespołu Fisha powraca Frank Usher, ale płyta "Fields Of Crows" tym razem nieco obniża loty. Następne lata przynoszą powrót sentymentalny artysty do dzieł z czasów Marillion, w które miał największy wkład. Fish odkurza min płytę "Misplaced Childhood", zabierając ją w trasę koncertową. W 2007 roku wychodzi wreszcie "13th Star" - świetna, klimatyczna, niezwykle osobista płyta, w której Fish obnaża swą duszę, i dotychczasowe, najważniejsze momenty swego życia. Płyta znów zdobywa ogromną popularność, a także pochlebne recenzje. Na trasie promującej ten album, Fisha odkurza także niektóre numery z "Clutching At Straws" (ostatni album "starego" Marillion). Dochodzi także do pojednania ze starymi druhami z tego zespołu. Ma to miejsce na rynku w Aylesbury (w tym mieście powstawał zespół Marillion), 26 Sierpnia 2007 podczas imprezy "Hobble On The Cobbles". 

Obecnie Fish bardzo dużo koncertuje, promując swą bardzo osobistą płytę.
Należy również wspomnieć, że oprócz swego solowego projektu, Derek wystąpił gościnnie w kilku ważnych projektach innych dobrych muzyków. Min: z klawiszowcem Genesis - Tonym Banksem współpracował dwa razy, przy okazji nagrania albumów: "Shortcut to Somewhere" (1986 - soundtrack), oraz "Still" (1991). Udzielał się także na albumach: Jeffa Wayne ("Musical Version of Spartacus"), Ayeron ("Into The Classic Castle") oraz na albumie poświęconym Frankowi Millerowi (utwór Caledonia). Fish zagrał też w kilku filmach. Gra sceniczna zawsze była jego cechą charakterystyczną, podczas koncertów, więc czuł się przed kamerą jak "ryba w wodzie".
Obecnie Fish, wraz z Tommym Iommi, Ianem Andersonem oraz Garry Moore’m stał się współwłaścicielem słynnej rozgłośni Planet Rock, ratując ją przed bankructwem. Dla wielu zagorzałych zwolenników art-rocka, Fish jest wręcz postacią guru. Trzeba jednak przyznać, ze wypracował sobie to miano niezwykle bogatą i barwną karierą.

Single
Tytu³ WykonawcaData wydania UK US Wytwórnia
[UK] 		Komentarz
Shortcut To Somewhere/Smilin' Jack CaseyFish and Tony Banks 10.198675[2]-Charisma CB 426[written by Tony Banks/Fish ][produced by Richard James Burgess ]
State of Mind / The Voyeur (I Like to Watch)Fish10.198932[3]-EMI EM 109[written by Derek Dick/Mike Simmonds/Hal Lindes ][produced by Jon Kelly ]
Big Wedge / Jack and JillFish01.199025[4]-EMI EM 125[written by Derek Dick/Mickey Simmonds ][produced by Jon Kelly ]
A Gentleman's Excuse Me / WhiplashFish03.199030[3]-EMI EM 135[written by Derek Dick/Mickey Simmonds ][produced by Jon Kelly ]
Internal Exile / Carnival ManFish09.199137[2]-Polydor FISHY 1[written by Derek Dick/Mickey Simmonds ][produced by Chris Kimsey ]
Credo / Poet's MoonFish01.199238[2]-Polydor FISHY 2[written by Derek Dick/Mickey Simmonds/R Boult/F Usher ][produced by Chris Kimsey ]
Something in the Air / Dear FriendFish07.199251[2]-Polydor FISHY 3[written by Speedy Keene ][produced by Chris Kimsey ]
Hold up your headFish12.199280[1]-Polydor FISHY 4-
Lady Let It LieFish04.199446[2]-Dick Bros. DDICK 3CD1[written by Derek Dick/David Paton/James Cassidy ][produced by James Cassidy ]
Fortunes of WarFish10.199467[2]-Dick Bros. DDICK 008CD1[written by Derek Dick/R Boult ][produced by James Cassidy ]
Just Good FriendsFish Featuring Sam Brown08.199563[3]-Dick Bros. DDICK 014CD1[written by Derek Dick/Frank Usher/Robin Boult/Mickey Simmonds ][produced by James Cassidy ]
Brother 52Fish 05.1997111[3]-Dick Bros. DDICK 024CD1[written by Derek Dick,Steven Wilson ][produced by Steven Wilson]
Change of Heart Fish08.1997162[1]-Dick Bros. DDICK 027CD1[written by Derek Dick,Robin Boult][produced by Steve Wilson ]
IncompleteFish With Elizabeth Antwi04.199991[2]-Roadrunner RR 2185 [written by Derek Dick,Elisabeth Troy-Antwi,Doug Millett][produced by Elliot Ness]

Albumy
*116*
Tytu³ WykonawcaData wydania UK US Wytwórnia
[UK] 		Komentarz
Vigil in a Wilderness of MirrorsFish02.19905[6]-EMI EMD 1015[produced by Jon Kelly ]
Internal ExileFish11.199121[3]-Polydor 5110491[produced by Chris Kimsey]
Songs From the MirrorFish01.199346[2]-Polydor 5174992[produced by James Cassidy ]
SuitsFish06.199418[2]-The Dick Brothers DDICK 004CD[produced by James Cassidy ]
YangFish09.199552[1]-The Dick Brothers DDICK 012CD[produced by James Cassidy/Chris Kimsey/Jon Kelly ]
YinFish09.199558[1]-The Dick Brothers DDICK 011CD[produced by James Cassidy/Chris Kimsey/Jon Kelly ]
Sunsets on EmpireFish05.199742[3]-The Dick Brothers DDICK 25CD[produced by Steven Wilson]
Raingods With ZipposFish05.199957[2]-Roadrunner RR 86772[produced by Elliot Ness ]
Return to ChildhoodFish05.2006185[1]-Snapper Music SMACD923 -
Autor: o Brak komentarzy:
Etykiety: ,

Finger Eleven

Kapela powstała w miejscowości Burlington w Kanadzie. Wówczas to grupa chłopaków ze szkoły średniej założyła zespół pod nazwą Rainbow Butt Monkeys. W 1995 roku zespół wydał swój pierwszy album, nagrany zresztą za własne pieniądze. Trudno było się więc spodziewać jakiegoś większego rozgłosu. Niestety podobny los spotkał kolejny album grupy wydany już pod szyldem Finger Eleven. W końcu członkowie grupy podjęli decyzję o wyjeździe do Stanów.

 

Nie zdecydował się na wyjazd jedynie perkusista Rob Gommerman, którego zastąpił Rick Beddoe. W USA grupa została zauważona przez wytwórnie Wind-Up Records, która wznowiła album "Tip", umieszczając jednak inne wersje utworów niż na pierwotnej wersji. Zespół zagrał sporo koncertów, a w 2000 roku znów wszedł do studia nagrywać kolejny album "The Greyest Of The Blue Skiest", który miał być krokiem naprzód. Krążek ukazał się 25 lipca 2000 roku. Nowa płyta była ponura, ale spodobała się publiczności. Na uwagę zasługuje na tej płycie utwór Walking In My Shoes, który stanowi cover kawałka Depeche Mode. Pracę nad kolejnym albumem grupy trwały niespełna 18 miesięcy, a ukazał się 17 czerwca 2003 roku jako "Finger Eleven".
Cała płyta niesie ze sobą o wiele bardziej pozytywne emocje niż jej poprzedniczka, znalazły się na niej także utwory akustyczne. 

Single
Tytu³ WykonawcaData wydania UK US Wytwórnia
[US] 		Komentarz
Good TimesFinger Eleven12.2003-92[1]Wind-Up 674481[written by Scott Anderson, Sean Anderson, Rich Beddoe, James Black, Rick Jackett][produced by Johnny K]
One thingFinger Eleven07.2004-16[29]Wind-Up[written by Scott Anderson, James Black][produced by Johnny K]
ParalyzerFinger Eleven06.2007-10[24]Wind-Up[2x-platinum-US][written by Scott Anderson, Sean Anderson, Rich Beddoe, James Black, Rick Jackett][produced by Johnny K]

Albumy
Tytu³ WykonawcaData wydania UK US Wytwórnia
[US] 		Komentarz
Finger ElevenFinger Eleven07.2003-96[43]Wind-Up 13 058[gold-US][produced by Johnny K]
Them vs. You vs. MeFinger Eleven03.2007-31Wind-Up 13 112[gold-US][produced by Johnny K]
Life Turns ElectricFinger Eleven10.2010-92Wind-Up 13 251[produced by James Black and Rick Jackett]
Autor: o Brak komentarzy:
Etykiety: ,

Filterheadz

 Filterheadz to duet techno DJ i producencki z Leuven w Belgii. Założona przez braci Berta i Maartena Wilmaers.

 Na początku : Bert i Maarten dzieci lat siedemdziesiątych, kiedy vinyl był królem i 8 ścieżkowe kasety wydawały się byc cudem. Pierwsze muzyczne kroki? Gdzieś w połowie lat osiemdziesiątych. Bert na gitarze, Maarten na bębnach.
Autorytety : The Police, U2 i Simple Minds. Nadal są ich autorytetami, bo twierdzą że niczym złym jest słuchanie muzyki POP.
Lata nauki : Od połowy lat osiemdziesiątych do połowy lat dziewięćdziesiątych : zróżnicowany pop, rock, metal, jazz fusion i projekty r&b.; Nic tak naprawde owocnego, ale dzięki temu chłopaki nauczyli się pisać teksty piosenek, techniki produkcji i wszelkich innych przydatnych umiejętności w tworzeniu muzyki.
Jazz…? W 1996r zainteresowali sie jazzfusion, acid jazz i i wszystko inne co prowadzi do takich zgraj jak Incognito i Brand New Heavies. Odkryli remiksy Rogera Sancheza, Masters at Work i Davida Moralesa. To dało im nowe inspiracje w tworzeniu muzyki dance. Odkryli nowe możliwości dance, nie tylko eurotrance które królowało w tym czasie w Belgii. Chłopaki próbowali eksperymentować z loopsami i disco samplami a ich pierwsza produkcja house ujrzała szybko światło dzienne.
Lata z Headroom : w 1998r bracia związali się z belgijską wytwórnią płyt Headroom Music. Szef wytwórni Bart Grinaert zauważył ich wielki potencjał i wziął ich pod swoje skrzydła. W Headroom nauczono ich wszystkiego co powinni wiedzieć o muzyce dance, o beatach, o dzwiękach i poznali wiele innych trików. Po stworzeniu paru produkcji pod różnymi nazwami zdecydowali nazwać się “Filterheadz”. Pomysłem było nagranie utworów w stylu “filterdisco”. Lecz prawda okazała się całkiem inna…
Pliki Castersa : w tym samym czasie Jo Casters, głowa a&r; znalazł ich wcześniejsze produkcje. Jo zdecydował skontaktować się z nimi i zwierzyć im mnóstwo remiksów. Z Minimalistix stworzyli Struggle For Pleasure. Pojechali także na Ibizę by sprawdzić wibracje i odkryć brzmienia i możliwości Sashy & Digweeda. Po powrocie poszli prosto do studia i z dzwiękami Space Terrace wciąż dzwoniącymi w ich uszach zaczeli pracę nad nowym remiksem który okaże sie najlepszym remixem w tym roku. Robili remixy dla Hooja, Platipus, Nebula & Deviant. Filterheadz stawiają teraz bardziej na progressive, lecz z mocnymi beatami i bardzo ostrymi dzwiękami…
Filterheadz Miłosne Techno: współpraca z Zzino & Tomaz dowiodła, że są bardzo popularni, współpraca z Carlem Coxem układała się wspaniale. Skontaktował sie z nimi Intec i poprosił o latynowski utworek techno, który stał się póżniej przebojem Ibizy i nie tylko a utworek nosi nazwe ‘Sunshine’ wyprodukowany razem z Tomaz'em.
Więcej remiksów : Green Velvet ‘La La Land’, Bedrock ‘Emerald’, Whatever Girl ‘Activator’, Eddie Amador ‘House Music’, Kira ‘I’ll be your angel’ i póżniejsze remiksy dla Tiësto i Olivera Lieba, to jedne z wielu pozycji.
Czasy obecne : Po najlepszych wynikach w sprzedaży płyt techno Bert i Maarten stwierdzili że pora na nowe wyzwania. Tribalicious, ich debiutancki CD to kolekcja tribal, technicznych beatów, obszernych dzwięków i offbeatów. Bert i Maarten użyli ich produkcyjnych umiejętoności by ponownie zremixować, przebudować i poprostu dodać nowe brzmienie w wszystkie swoje produkcje by nadać im ich jedyne i charakterystyczne brzmienie które można opisać jako… dżwięki filterheadz. Płyte ‘Blue Car’ cechuje nowa melodia która sygnalizuje nowy kierunek pracy Filterheadz.
Przyszłość : związana z muzyką dance, pracą nad nowymi albumami, szukanie nowych stylów, występy na żywo. Jednym słowem przyszłość dla filterheadz jawi się pomyślnie.

Single
Tytu³ WykonawcaData wydania UK US Wytwórnia
[UK] 		Komentarz
The MusicFilterheadz Presents Slow .2001--Lunchbox Recordings LUN0 16005 [Bel]-
The One Who Got CaughtFilterheadz.2002--Pitch Black PB 3014 [US][written by Bert Wilmaers , Maarten Wilmaers][produced by Bert Wilmaers , Maarten Wilmaers]
In Your EyesFilterheadz Presents Orange 303.2003136[1]-Magik Muzik UK MMUK003[written by Bert Wilmaers , Maarten Wilmaers][produced by Bert Wilmaers , Maarten Wilmaers]
The Rhythm / ProtectionFilterheadz02.2003--Pitch Black PB 3016 [US]-
YimanyaFilterheadz07.2004115[1]-Additive 12AD 098-

Albumy
Tytu³ WykonawcaData wydania UK US Wytwórnia
[US] 		Komentarz
TribaliciousFilterheadz03.2004--541 Records 541416 501044-
Autor: o Brak komentarzy:
Etykiety: ,

Andy Russell

Andy Russell ur. Andres Rabajos (lub Rabago), 1920r, Los Angeles, Kalifornia, USA, zm. 16 kwietnia 1992r, Phoenix, Arizona, USA. Syn meksykańsko-hiszpańskich rodziców, Russell był popularnym piosenkarzem w USA w latach 40-tych, z romantycznym wizerunkiem i zamiłowaniem do latynoamerykańskich numerów. Na początku lat 40-tych współpracował z kilkoma zespołami, m.in. Sonny Dunhamem, Gus Arnheimem i Johnny Richardsem, czasami grając również na perkusji. W 1942 roku był jednym z siedmiu wokalistów big bandu Alvino Reya, ale nie mógł nagrywać  z powodu niesławnego zakazu nagrywania przez lidera związku Jamesa Caesara Petrillo. 

Jego własne hity dla Capitol Records zaczęły się w 1944 roku „Besame Mucho” i „Amor” i trwały do ​​1948 romantycznymi balladami, takimi jak „What A Diff'rence A Day Made”, „I Dream Of You”, „I Can’t Begin To Tell You”, „Laughing On The Outside (Crying On The Inside)”, „They Say It’s Wonderful”, „Pretending” i „Anniversary Song”. Nagrał także „I’ll Close My Eyes” Billy’ego Reida i „Underneath The Arches” Buda Flanagana, w którym towarzyszyła mu stara grupa wokalna Tommy’ego Dorseya, The Pied Pipers. 

 Russell odniósł również sukces z „Je Vous Aime”, którą zaśpiewał w filmie Copacabana, z udziałem Groucho Marxa. Inne filmy Russella to The Stork Club, w którym dołączył do Betty Hutton w „If I Had A Dozen Hearts”, Make Mine Music, seria krótkich kreskówek Walta Disneya, do których Russell przyczynił się z „Without You” oraz Breakfast In Hollywood,którywywodzi się z serialu radiowego o tej samej nazwie i zawiera artystów takich jak Spike Jones And His City Slickers i Nat 'King' Cole Trio. 

Russell był bardzo popularny w amerykańskim radiu pod koniec lat 40-tych w programie Old Gold Show i Lucky Strike Hit Parade. Występował także w wielu topowych miejscach, w tym w Paramount Theatre w Nowym Jorku. W 1947 przebywał w Los Angeles, zastępując Franka Sinatrę, który wraz z Bingiem Crosbym odmówił zaśpiewania jednej z nominowanych piosenek podczas dorocznej ceremonii rozdania Oscarów. Russell przeniósł się do Mexico City i odniósł tam sukces w radiu, telewizji i filmach. Pod koniec lat 60-tych wrócił do USA, gdzie nadal śpiewał i występował w telewizji.

Single
Tytuł WykonawcaData wydania UK US Wytwórnia
[US] 		Komentarz
Besame Mucho (Kiss Me Much)/You're The Dream, I'm The DreamerAndy Russell 04.1944-5[10]Capitol 149 [written by Consuelo Velázquez & Sunny Skylar]
Amor/The Day After ForeverAndy Russell 06.1944-10[5]Capitol 156 [written by Sunny Skylar, Ricardo López Méndez, and Gabriel Ruíz]
What A Diff'rence A Day Made/Don't You Notice Anything NewAndy Russell 10.1944-8[14]Capitol 167 [written by María Grever and Stanley Adams]
I Dream Of You/Magic Is The MoonlightAndy Russell 12.1944-5[5]Capitol 175 [written by Marjorie Goetschius & Edna Osser]
I Can't Begin to Tell You/Love MeAndy Russell 12.1945-9[7]Capitol 221 [written by James V. Monaco and Mack Gordon]
Laughing On The Outside (Crying On The Inside)/They Say It's WonderfulAndy Russell 05.1946-A:4[7];B:5[10]Capitol 252 [A:written by Bernie Wayne and Ben Raleigh][B:written by Irving Berlin]
They Say It's WonderfulAndy Russell 05.1946-5[10]Capitol 149 [written by Consuelo Velázquez & Sunny Skylar]
Pretending/Who Do You Love I HopeAndy Russell 06.1946-8[10]Capitol 271 [written by Al Sherman and Marty Symes]
Anniversary Song/My Best To YouAndy Russell 11.1947-10[4]Capitol 368 [written by Ion Ivanovici , Al Jolson & Saul Chaplin]
I'll Close My EyesAndy Russell 03.1948-1[15]Capitol 342[written by Billy Reid & Buddy Kaye]
Je Vous AimeAndy Russell 08.1948-2[22]Capitol 417 [written by Sam Coslow]
Underneath the ArchesAndy Russell 09.1948-9[13]Capitol 15183 [written by Bud Flanagan and Reg Connelly]
Autor: o Brak komentarzy:
Etykiety: ,

poniedziałek, 19 września 2022

Frozen Ghost

Frōzen Ghōst to kanadyjski zespół rockowy założony w 1985 roku w Toronto przez Arnolda Lanni i Wolfa Hassela, którzy byli wcześniej z zespołem Sheriff. Zespół otrzymał nagrodę Juno za "Najbardziej Obiecującą Grupę Roku" w 1987 roku. Grupa umieściła pięć piosenek w kanadyjskiej czterdziestce w latach 1987-1992, w tym „Should I See” i „Head Over Heels”. „Should I See”, antycenzuralna piosenka, również stała się małym hitem w Stanach Zjednoczonych, osiągając w 1987 roku 69 miejsce na liście Billboard's Hot 100 . 
 
 Grupa powstała z prochów zespołu Sheriff, który rozpadł się po umiarkowanie udanym biegu, osiągając pierwszą dziesiątkę kanadyjskich list przebojów z "When I'm With You". Gitarzysta rytmiczny/klawiszowiec Sheriff Arnold Lanni i basista Wolf Hassel postanowili założyć nową grupę i tak narodził się Frozen Ghost. Na swoich pierwszych dwóch albumach, Frōzen Ghōst   i Nice Place to Visit , zespół był duetem studyjnym, w którym Lanni śpiewał główny wokal i grał wszystkie partie gitarowe i klawiszowe, a także był uznawany za jedynego autora piosenek. , podczas gdy Hassel grał na basie i śpiewał chórki. 
 
Te dwa pierwsze albumy zawierały gościnnie muzyków, takich jak Derry Grehan, główny gitarzysta Honeymoon Suite. Na ich ostatnim albumie Shake Your Spirit, zespół miał trzech oficjalnych członków: John Bouvette, który grał na perkusji, Sammy De Bartel na klawiszach i Phil X, który grał na gitarze i śpiewał. Phil X został również uznany za gitarzystę na albumie Nice Place to Visit, ale nie był uważany za oficjalnego członka zespołu, dopóki ostatni album nie został wydany. 
 
 Frōzen Ghōst rozwiązał się w 1993 roku, po wydaniu ostatniego albumu Shake Your Spirit. W czasie, gdy Frozen Ghost był aktywnym zespołem, przebój Sheriffa z 1983 roku „When I'm With You” (napisany przez Lanni) został ponownie wydany, a w 1989 roku utwór stał się hitem nr 1 w Stanach Zjednoczonych. Chociaż pojawiły się propozycje ponownego zjednoczenia zespołu, Lanni i Hassel odmówili. Inni członkowie Sheriff utworzyli grupę Alias, która w latach 90-tych odniosła sukces na listach przebojów. 
 
Arnold Lanni stał się odnoszącym sukcesy producentem takich wykonawców jak Our Lady Peace, Finger Eleven i Thousand Foot Krutch. Hassel pojawił się ponownie w 1996 roku z zespołem Erin Cody and the Drum, a później pojawił się na albumie z 2003 roku pochodzącego z Toronto muzyka bluesowego Briana Gladstone'a. Hassel ponownie dołączył do swoich byłych kolegów z zespołu Sheriff, Freddy'ego Curci i Steve'a DeMarchiego 30 grudnia 2011 r., aby wystąpić na scenie post-szeryfowego zespołu Curci i DeMarchiego, Alias, co doprowadziło do jego dołączenia do Alias ​​jako stałego członka w 2014 roku. W 2005 roku Warner Music Canada wydało zremasterowaną kompilację CD Frozen Ghost - The Essentials.

Single
Tytuł WykonawcaData wydania UK US Wytwórnia
[US] 		Komentarz
Should I See/Suspended HumanationFrozen Ghost04.1987-69[10]Atlantic 89279 [written by Arnold Lanni][produced by Arnold Lanni]
Albumy
Tytuł WykonawcaData wydania UK US Wytwórnia
[US] 		Komentarz
Frozen GhostFrozen Ghost04.1987-107[13]Atlantic 81 736[produced by Arnold Lanni]
Autor: o Brak komentarzy:
Etykiety: ,

Thomas & Richard Frost

Thomas & Richard Frost (ur. Thomas Martin i Richard Martin) byli członkami kilku grup z San Mateo w Kalifornii od początku do połowy lat 60-tych- w tym grupy surfingowej (The Impressions), grupy folkowo-rockowej (The Newcastle  Five) i grupę fuzzrockową (Art Collection, która połączyła siły z nowozelandzkim piosenkarzem Rayem Columbusem), zanim utworzyła modowo-popowe trio o nazwie Powder.  

Grupa ta przeniosła się do Los Angeles, aby nagrać album w hollywoodzkich studiach Gold Star, a gdy tam byli, znalazła również zatrudnienie jako grupa koncertowa Sonny & Cher. Pomimo tego, że pochodzili z Północnej Kalifornii, ich pop-artowo-psychodeliczne single były na Zachodnim Wybrzeżu najbliższe rywalizacji z swingującym, wczesnym londyńskim Who i Creation. Niestety dla braci Martin, LP Powder nigdy nie został wydany. 

Zniechęceni wrócili do San Mateo, ale niedługo potem znowu nagrywali nowy materiał, tym razem na własną rękę. Wkrótce przyciągnęli uwagę Imperial Records, która podpisała kontrakt z duetem, którzy teraz nazywali siebie Thomas & Richard Frost. Thomas i Richard Frost nagrali kilka klasycznych singli pop dla Imperial w latach 1968-1970, w tym „She's Got Love”, która znalazła się na 83. miejscu listy 100 singli Billboardu. W listopadzie 1969 roku pojawili się na American Bandstand w telewizji, wykonując piosenkę. Każdy kolejny singiel był krokiem w kierunku tego, co z pewnością miało być ich artystycznym tour de force, albumem, który wyobrażali sobie jako Visualize. W przypadku tych fantastycznych nagrań z 1969 roku duet był wspierany przez typowy imperialny gang sesyjny Kim Fowley, w tym Skip Battin (ex-Skip & Flip, The Byrds, Flying Burrito Brothers i New Riders of the Purple Sage), gitarzysta Steppenwolf Mars Bonfire oraz legendarny perkusista Hal Blaine. 

Niestety dla wszystkich zainteresowanych, ten album został również- i nieco niewytłumaczalnie - anulowany   przez władze Imperial, mimo że główne nagrania grupy znajdowały się w puszce, a albumowi przypisano katalog numer i był przygotowywany do wydania. Jedyne wyjaśnienie, jakie Imperial podawał w tamtym czasie, było takie, że przechodzili reorganizację po przejęciu ich przez Liberty Records; ich album po prostu nie był priorytetem dla nowych garniturów, więc Visualize zostało odłożone na półkę na czas nieokreślony. Wszystko to zaowocowało - jak można się było spodziewać - rozczarowaniem Thomasa i Richarda Frost do ich wytwórni płytowej. 

W 1972 roku nagrali kilka dodatkowych utworów, aby wyjść z kontraktu płytowego, a następnie przenieśli się do UNI, gdzie ostatecznie wydali znakomity album   piosenek o charakterze country-rockowym, zatytułowany Thomas & Richard Frost, wyprodukowany przez Joe Saracena. W 1996 roku wytwórnia Distortions wydała kolekcję Powder zatytułowaną Biff! Huk! Powder, który składał się głównie z dem z 1968 roku. 

Single
Tytuł WykonawcaData wydania UK US Wytwórnia
[UK] 		Komentarz
She's Got Love/The Word Is LoveThomas & Richard Frost10.1969-83[4]Imperial 66 405 [written by Thomas Frost, Richard Frost ][produced by Ted Glasser]
Autor: o Brak komentarzy:
Etykiety: ,

Max Frost and the Troopers

Max Frost and the Troopers byli fikcyjną grupą muzyczną rockową stworzoną na potrzeby filmu eksploatacyjnego Wild in the Streets, wydanego w 1968 roku. W filmie wystąpił Christopher Jones jako bardzo wpływowy piosenkarz Max Frost. Piosenki wykonywane przez Frosta i jego zespół, grupy, która nigdy nie została oficjalnie nazwana w filmie, zostały przypisane do Maxa Frosta and The Troopers w kolejnych singlach i albumie.

 Nazwa zespołu „Troopers” opiera się na określeniu „troops”, którego Frost użył w filmie w odniesieniu do jego przyjaciół i zwolenników. Na albumie ze ścieżką dźwiękową do filmu pojawiła się grupa studyjna wraz z przypadkową muzyką napisaną przez Cynthię Weil i Barry'ego Manna i skomponowaną przez Les Baxtera; jednak piosenki nie były pierwotnie przypisane do Maxa Frost and the Troopers, ale raczej do The 13th Power . Dzięki sukcesowi utworu „Shape of Things to Come” jako singla, w 1968 roku nakładem wytwórni Tower ukazał się towarzyszący mu album Maxa Frosta & The Troopers Shape of Things to Come  początkowo uważano, że byli to członkowie Davie Allan and The Arrows (którzy również wydali „Shapes of Things to Come” bez tekstu) z głównym wokalem Paula Wibiera (który również napisał większość piosenek na albumie), jednak Obecnie uważa się, że album był w rzeczywistości dziełem własnej grupy Wibiera, 13th Power, która wcześniej nagrywała dla Curb pod nazwą The Moms. 

Muzyka to wysokoenergetyczny rock z pewnymi psychodelicznymi akcentami. Grupę wyprodukowali Harley Hatcher i Eddie Beram dla Mike Curb Productions. Ich pierwszy singiel został nagrany z Sidewalk Records, spółką zależną Curb's Tower. Kolejne single zostały zaczerpnięte z ich albumu. Ich ostatni singiel „Sittin' in Circles” został wykonany w filmie „Trzy na strychu” . Strona B tego singla, "Paxton Quigley's Had The Course", była kompozycją Chada i Jeremy'ego. Ścieżka dźwiękowa do filmu The Glory Stompers z 1968 roku, z udziałem Dennisa Hoppera, zawiera dwie dodatkowe piosenki przypisywane Maxowi Frostowi i The Troopers: „There's A Party Going On” (który został wydany jako ich pierwszy singiel) i „You Might Want Me Baby” ”.

 Później wydano „Wild In The Streets: Original Motion Picture Soundtrack”, który zawierał single z oryginalnego albumu „Shape of Things to Come” i dodatkowe cztery utwory: „Wild in the Streets”, „Listen to Music”, „Love to Be Your Man” i „Fourteen or Fight”. Europejskie wydanie albumu Shape of Things to Come, wydanego w 2014 roku przez wytwórnię Captain High, zawiera cały album ze ścieżką dźwiękową Wild in the Streets jako utwory bonusowe. 

Single
Tytuł WykonawcaData wydania UK US Wytwórnia
[US] 		Komentarz
Shape Of Things To Come/Free Lovin'Max Frost and the Troopers09.1968-22[12]Tower 419[written by B. Mann, C. Weil][produced by Mike Curb]
Fifty Two Per Cent/The Max Frost ThemeMax Frost and the Troopers12.1968-123[2]Tower 452[written by B. Mann, C. Weil][produced by Ed Beram, Harley Hatcher]
Autor: o Brak komentarzy:

Frogmen

Miałem szczęście dorastać w bardzo przyjaznym dla rozrywki gospodarstwie domowym. Mój tata był entuzjastą filmu, który uczył mnie sztuki i historii kina, a mama była ćpuną muzyczną, która wprowadziła mnie w świat płyt winylowych i kaset magnetofonowych. Miała wszystkie albumy Beach Boys, które istniały w tamtym czasie (w tym bootleg arcydzieła Briana Wilsona Smile), ale jedna z jej płyt zaintrygowała mnie bardziej niż jakiekolwiek inne. Była to kompilacja niektórych wczesnych materiałów The Beach Boys: W tamtym czasie byłem całkowicie zakochany w instrumentalnych utworach The Beach Boys (zwłaszcza „Fall Breaks And Back To Winter”), a ta ogólna kolekcja 20 hitów zawierała cztery niesamowite utwory, które wyróżniały się na tle innych: „Tioga” „Underwater” „Beware Below” i „Karate” .
Kiedy cały stary katalog Beach Boys został wydany na CD, a na kilku z nich pojawiło się "Karate" (znane również jako "Stomp"), nie mogłem zrozumieć, dlaczego te trzy inne niesamowite utwory instrumentalne zostały zignorowane. Wtedy znalazłem odkrywczą wskazówkę: Ta niemiecka importowana płyta CD zawierała "Beware Below" "Tioga" i "Underwater", a autorstwo zostało przyznane grupie The Frogmen. Teraz, po wielu latach, wiedziałem, że The Beach Boys 20 Hits LP został źle oznaczony i zacząłem poszukiwania albumu tej niesamowitej grupy znanej tylko jako The Frogmen. Lata przeszukiwania Ebay, sklepów płytowych i internetu nie przyniosły mi nic nowego, a wciąż miałem tylko te trzy piosenki. Kiedy już miałem porzucić nadzieję, w końcu znalazłem czwarty utwór zatytułowany „Seahorse Flats” na kompilacji Surf Creature. To była kolejna świetna piosenka tego tajemniczego zespołu, ale nadal nie mogłem znaleźć dalszych informacji na ich temat ani pełnego albumu. 
W 1994r Rhino Records zremasterowało i ponownie wydało „Underwater” na tej kompilacyjnej płycie surfingowej.W notatkach   wspomniał, jak The Frogmen stał się pierwszym zespołem surfrockowym, który zdobył listy przebojów billboardowych swoim singlem „Underwater”. W wywiadzie z 1992 roku Jack Andrews, autor piosenki, powiedział, że The Frogmen to czteroosobowy zespół z Culver City i że wziął ich do American Recording i nagrał „Underwater”. Andrews powiedział również, że po zakupie płyty bez większego powodzenia, jego przyjaciel Joe Saraceno powiedział mu, aby dodał do niej coś, aby nadać jej więcej ciosu. Tak więc inżynier Frank DeLuna wziął guiro (hiszpański instrument perkusyjny, który wydaje „rechotanie”)), a Andrews dodał go do piosenki. Saraceno pracował dla Candix Records, a także pomógł wydać utwór w tej wytwórni. 
 
Według Andrewsa Saraceno wymyślił nazwę Frogmen. Wiedziałem, że „Underwater” musiało mieć jakiś kult, ponieważ można go było usłyszeć na ścieżce dźwiękowej do filmu Johna Water'a Kobiece kłopoty po sekwencji ślubnej Dawn Davenport. Tak więc wraz z pojawieniem się Facebooka założyłem fanpage Frogmen, mając nadzieję, że połączę się z niektórymi fanami tej mało znanej grupy i może dostanę więcej utworów. Nie spodziewałem się, że perkusista grupy Mike Anderson skontaktuje się ze mną i przekaże mi informacje i zdjęcia zespołu. Później dołączył gitarzysta Jim Young i przekazał mi więcej informacji. Zasadniczo byli licealnym zespołem, który nagrał kilka singli, a następnie wkrótce się rozwiązał. Zagadka rozwiązana. Byli dość popularni po tym, jak „Underwater” stał się hitem, a nawet pojawił się w programie Wink Martindale w 1961 roku: Szkoda, że ​​grupa nie została dłużej razem i nie nagrała pełnego albumu. Byli świetnym zespołem surfrockowym (zwłaszcza dla licealistów) i mieli naprawdę oryginalne brzmienie. Jim Young wydawał się zszokowany, że miałem nawet kopię „Seahorse Flats”, która, jak twierdził, nigdy nie została oficjalnie wydana. Dzięki Bogu za bootlegi! Później natknąłem się na zagadkę 45, „Sea Haunt/Diamond Black” autorstwa Frogmen: Czy to może być ich dawno zaginiony singiel? Zarówno Mike Anderson, jak i Jim Young zapewnili mnie, że to inna grupa o tej samej nazwie. Strona b "Underwater" zawiera piosenkę "The Mad Rush", która jest dziwnym, małym kawałkiem walca przypisywanym Frogmen, ale nagranym również przez inny zespół.

Single
Tytuł WykonawcaData wydania UK US Wytwórnia
[US] 		Komentarz
Underwater/The Mad RushFrogmen04.1961-44[8]Candix 314[written by J. Andrews]
Autor: o Brak komentarzy:
Etykiety: ,

I.R.S

I.R.S. [International Record Syndicate,Inc] była jedną z pierwszych niezależnych wytwórni ruchu punk rockowego odnosząca sukcesy na rynku muzycznym.Założył ją Miles Copeland w 1979 roku w Stanach Zjednoczonych po wcześniejszych sukcesach w W.Brytanii ze swoją wytwórnią Faulty Records/Illegal Records.Miles jest starszym bratem Stuarta,perkusisty znanego z występów w zespole Curved Air.

 

Ich ojciec był członkiem C.I.A. stąd ich wędrówki po całym świecie. Zainteresowali się muzyką podczas stacjonowania rodziny w Libanie,przy czym Milesa i Iana [trzeciego brata] bardziej od jej tworzenia interesowały sprawy związane z muzycznym biznesem.Miles produkował na początku lat 70-tych płyty Wishbone Ash i Renaissance.Ian po współpracy z kilkoma firmami zajmującymi się menagementem założył w końcu swoją własną w Nowym Jorku,a Stewart został członkiem Curved Air. 

Kiedy ten w 1976r zawiesił działalność, Miles został menagerem nowego zespołu brata Strontium 90, a póżniej zespołu Police.Police był fenomenem póżnych lat 70-tych,jako jeden z reprezentantów "pub rocka" i zbliżającej się fali punk rocka.Miles próbował pertraktować z różnymi wytwórniami, aby wydać ich pierwszy singiel -"Fall Out"/"Nothing Achieving," ,ale bez powodzenia.Wtedy założył swoją własną wytwórnię Illegal Records i sprzedał ponad 70.000 sztuk tej płyty The Police,co było bezprecedensowym sukcesem niezależnej wytwórni i nieznanych bliżej na rynku wykonawców.
Miles negocjował kontrakt z A & M dla Police,i wtedy założył swoją firmę w USA-I.R.S. Records.Pod jej skrzydłami skupił swoje oddziały takie jak Faulty Products,Deptford Fun City,założone jeszcze na wyspach ,a póżniej A Step Forward Records, Rough Trade, Fásiön Music, Industrial Records, and Spy Records.
 

Używanie nazwy I.R.S. było oczywistą aluzją do bardziej znanej IRS [International Revenue Services].Początkowo ich nagrania dystrybuowała A&M.;
Miles Copeland który w tym czasie większość czasu spędzał w Anglii szukał zaufanego współpracownika do prowadzenia wytwórni w USA. .Jego wybór padł na Jay' a Boberga młodego pracownika A&M; Records,zajmującego się promocją w tej firmie.Strategia wytwórni to konglomerat małych wytwórni pod skrzydłami dużej ,choć też należącej do "niezależnych" wytwórni ,w tym przypadku A&M; zajmującej się dystrybucją i promocją płyt.Początkowi ich działalności towarzyszyły kpiny wieszczące ich rychły upadek,ale wydanie na początku 1980r płyty Go-Go' s postawiło ich na nogi.Miles ustanowił Boberga prezydentem wytwórni.
 

Innym wydarzeniem była próba wydania kontrowersyjnej płyty Dead Kennedy' s,planowanej na grudzień tego 1980 r,ale stanowczo sprzeciwiła się temu wytwórnia -matka.Miles rozwiązał ten problem wydając amerykańską wersję w swojej filli Faulty Products.
 

W 1985 roku przejęła ich MCA,chociaż A&M; ciągle wznawiała materiał nagrany przed 1985r.W 1990 roku dystrybucją ich płyt zajmuje się Enigma,a MCA kontynuuje wydawanie materiału nagranego w latach 1985-1990.

  
            Single na listach przebojów
The stand/Third light	Alarm	04.1983	86.UK

68 guns	Alarm	09.1983	17.UK/106.US
Where were you hiding when the storm broke?/Pavillion steps	Alarm	09.1983	22.UK
The deceiver/Reason 41	Alarm	04.1984	51.UK/104.US
The chant has just begun/The bells of rhymney	Alarm	10.1984	48.UK
Absolute reality/Blaze of glory	Alarm	03.1985	35.UK
Strenght/Majority	Alarm	10.1985	40.UK/61.US
Spirit of ' 76/Where were you hiding when	Alarm	01.1986	22.UK
Knife edge/Caroline Isenberg	Alarm	04.1986	43.UK
Rain in the summertime/Rose beyond the wall	Alarm	09.1987	18.UK/71.US
Rescue me/My land your land	Alarm	11.1987	48.UK
Presence of love/Knife edge [live]	Alarm	03.1988	44.UK/77.US
Sold me down the river/Gwethoch fi i yr afon	Alarm	09.1989	43.UK/50.US
A New South Wales/The rock	Alarm	11.1989	31.UK
Love don' t come easy/Croesi' r Afon	Alarm	01.1990	48.UK
Unsafe buildings (1990)/Up for murder (1990)	Alarm	10.1990	54.UK
Raw /Change 1	Alarm	04.1991	51.UK
Never You Done That/All The Rage	General Public	03.1985 105.US
Our Lips Are Sealed/Surfing And Spying	Go-Go's	08.1981	47.UK/20.US
We Got The Beat/Can't Stop The World	Go-Go's	01.1982	 	2.US
Vacation/Beatnik Beach	Go-Go's	07.1982	 	8.UK
Get Up And Go/Speeding	Go-Go's	09.1982	 50.US
Head Over Heels/Good For Gone	Go-Go's	03.1984	 	11.US
Turn To You/I'm With You	Go-Go's	06.1984	 	32.US
Yes Or No/Mercenary	Go-Go's	09.1984	 	84.US
Cool Jerk	Go-Go's	01.1991	60.US
The Whole World Lost Its Head	Go-Go's	02.1995	29.UK/108.US
Joey / I Want You	Concrete Blonde	08.1990	 	19.US
Radio Free Europe/There she goes again	R.E.M.	07.1983	 78.US
South Central Rain [I' m sorry]/King of the road	R.E.M.	06.1984 	85.US
Can't get there from here/Bandwagon	R.E.M.	08.1985	 	110.US
Wendell Gee	R.E.M.	10.1985	91.UK
Fall on me/Rotary ten	R.E.M.	10.1986	94.US
The one i love/Maps and legends [live]	R.E.M.	09.1987	16.UK/9.US
It' s the end of the world as we know it [And I feel fine]/Last date	R.E.M.	01.1988	39.UK/69.US
Finest worksong	R.E.M.	04.1988	50.UK
Dancing Under A Latin Moon/Luna Latina Tu Y Yo	Candi	10.1988	 68.US
Spirit in the Sky	Doctor and The Medics	05.1986	1.UK/69.US
Burn/Captain Frazer 	Doctor and The Medics	08.1986	29.UK
Waterloo	Doctor and The Medics	11.1986	45.UK
The Future's So Bright, I Gotta Wear Shades/I'll Do All Right	Timbuk 3	10.1986	21.UK/19.US
Mad About You/I never wanted a rich man	Belinda Carlisle	05.1986	67.UK/3.US
I feel the magic/From the heart	Belinda Carlisle	09.1986 82.US
Autor: o Brak komentarzy:
Etykiety: , ,

piątek, 16 września 2022

Farley „Jackmaster” Funk

Farley „Jackmaster” Funk (ur. Farley Keith Williams; 25 stycznia 1962r) to amerykański muzyk, DJ i producent płytowy muzyki house i acid house z Chicago. Jest znany z pisania i produkcji wielu bardzo wpływowych utworów w połowie i pod koniec lat 80-tych.  Wydawał płyty pod różnymi pseudonimami, takimi jak „Farley Funkin' Keith”, „Rude Boy Farley Keith”, „The Housemaster Boyz”, „Jackmaster Dick” czy „The Godfather of House”. 

 Farley rozpoczął karierę w przemyśle muzycznym w 1981 roku jako jeden z pierwotnych członków Hot Mix 5, zespołu DJ-skiego w WBMX-FM 102.7 FM, Oak Park, Illinois  (pierwotni członkowie Kenny "Jammin" Jason, Mickey „Mixin” Oliver, Scott „Smokin” Silz, Farley „Funkin” Keith i Ralphi „Rockin” Rosario). Był gościnnym DJ-em w nocnym klubie Warehouse i rezydentnym DJ-em w The Playground, który później przekształcił się w Candy Store , a później La Mirage. 

W 1985 roku wraz z Chipem E. założył wytwórnię płytową House Records, której pierwszym wydawnictwem było „Jack Trax” Mirage & Chip E. Farley, debiutancki singiel, numer katalogowy 2, brzmiał „Aw Shucks (Let's Go Let's Go )” w 1985 roku, a następnie „Funkin with the Drums” w tym samym roku. Ten ostatni zawierał okrojone „utwory bitowe” skomponowane wyłącznie z perkusji. Potem nastąpiła seria wpływowych nagrań house i acid house w chicagowskiej Trax Records. W 1985 roku ukazał się singiel Farley'a „Jack the Bass” (wraz z „Time to Jack” Chipa E. z EPki „Jack Trax”) popularne "jackingowe" szaleństwo taneczne house w Chicago.

 Również w 1985 roku wydał „Funkin' with the Drums Again”, a następnie w 1986r „Give Yourself to Me” z wokalem Kevina „Jack N House” Irvinga i wokalisty gospel Ricky Dillarda. W 1986 roku jego współlokator Steve „Silk” Hurley, który sam był ważnym pionierem house, wyprodukował cover „I Can't Turn Around” Isaaca Hayesa, który dobrze się sprzedawał  w okolicach Chicago. Słysząc wersję piosenki Hurleya, Farley połączył siły z Jesse Saunders, aby stworzyć własną wersję utworu. Zachowując znaczną część instrumentalnej aranżacji Hurleya, zmienił  "I Can't Turn Around" na "Love Can't Turn Around" i porzucił resztę oryginalnych tekstów Hayesa, zastępując nowe słowa autora Vince'a Lawrence'a. Główny wokal wykonał wokalista kościelny Darryl Pandy, który wykonał piosenkę w brytyjskim programie telewizyjnym Top of the Pops. Nowa wersja „Love Can't Turn Around” osiągnęła 10 miejsce na brytyjskiej liście singli w 1986 roku. Zajmuje ważne miejsce w historii muzyki house jako pierwsza płyta z tego gatunku, która znalazła się na brytyjskiej liście singli i spopularyzowała muzykę house za granicą.

 Farley miał kilka innych hitów pod koniec lat 80-tych, w szczególności „House Nation” z 1986 r., przypisywany House Master Boyz i Rude Boy of House, który po „Love Can't Turn Around” znalazł się w pierwszej dziesiątce w Wielkiej Brytanii . Album No Vocals Necessary (1988) zawierał napędzany instrumentalnym acid house'em utwór zatytułowany „The Acid Life”, który został z powodzeniem (ale nie wymieniony w napisach) coverowany przez Technotronic jako „Pump Up the Jam” (1989). Oprócz własnych prac, w tym czasie dokonał kilku remiksów, produkcji i montażu dla innych artystów. Był także DJ-em i występował na wielu imprezach na przedmieściach Chicago, a do dziś gra jako DJ.

Single
Tytuł WykonawcaData wydania UK US Wytwórnia
[UK] 		Komentarz
Love Can't Turn AroundFarley "Jackmaster" Funk & Jesse Saunders featuring Darryl Pandy08.198610[13]-D.J. International LON 105[written by J. M. Funk, V. Lawrence][produced by J. M. Funk, Jessie Saunders]
House NationHousemaster Boyz and the Rude Boyz of Hous05.19878[15]-Magnetic Dance MAGD 1[written by House Master Boyz, Rude Boy Of House][produced by Farley 'Jackmaster' Funk]
As AlwaysFarley "Jackmaster" Funk with Ricky Dillard02.198949[3]-Champion CHAMP 90[written by Stevie Wonder][produced by Farley "Jackmaster" Funk]
Think!Farley "Jackmaster" Funk Presents Precious Red07.198976[2]-Champion CHAMP 210[written by Lynn Collins][produced by Farley "Jackmaster" Funk]
Free at LastFarley Jackmaster Funk & The Hip House Syndicate10.198976[3]-Champion CHAMP 217[written by The Hip House Syndicate][produced by Farley „Jackmaster” Funk]
Love Can't Turn AroundFarley "Jackmaster" Funk /Darryl Pandy12.199640[2]-4 Liberty LIBTCD 27[written by J. M. Funk, V. Lawrence][produced by J. M. Funk, Jessie Saunders]
Autor: o Brak komentarzy:
Etykiety: ,
Subskrybuj: Komentarze (Atom)