niedziela, 8 maja 2022

Spanky And Our Gang

 W oryginalnym składzie tej popularnej amerykańskiej formacji znaleźli się: Elaine „Spanky” McFarlane (śpiew, tamburyn, tarka), Nigel Pickering (12-strunowa gitara) i Oz Bach (bas, kazoo). Grupa zadebiutowała w chicagowskich klubach folkowych. Po kilku miesiącach do zespołu dołączył
Malcolm Hale (gitara, śpiew) i John George Seiter (perkusja). 

Debiutancki singel „Sunday Will Never Be The Same”, przypominający brzmieniem produkcje The Mamas And The Papas i The Seekers, dotarł do amerykańskiej Top 10. W podobnym stylu utrzymany był kolejny - „Lazy Day”. Po odejściu Bacha jego miejsce w zespole zajął Geoffrey Myers, którego z kolei zastąpił Kenny Hodges. Szósty członek Spanky And Our Gang, Lefty Baker (śpiew, gitara), poszerzył możliwości wokalne grupy. 

Po wydaniu następnego, brzmiącego bardziej ambitnie singla „Like To Get To Know You”, sekstet skoncentrował się na repertuarze lekkim, pogodnym i łatwym w odbiorze. Przedwczesna śmierć Malcolma Hale’a w 1968 r. spowodowała rozdźwięk w zespole, przypieczętowany niepowodzeniem singla „Give A Damn”. Wydano go w związku z kampanią popierającą Urban Coalition League, co w kilku stanach wywołało zakaz prezentowania go na antenie radiowej. 

Kwintet przestał istnieć w 1969 r., a nazwę Spanky And Our Gang zatrzymali McFarlane i Pickering, którzy nagrali wspólnie album utrzymany w stylu country, a zatytułowany Change. W 1981 r. Elaine McFarlane dołączyła do The Mamas And The Papas, a później odbyła tournee z odnowionym w całości składem Spanky And Our Gang.

 

 

Single
Tytuł WykonawcaData wydania UK US Wytwórnia
[UK]
Komentarz
Sunday Will Never Be The Same/DistanceSpanky And Our Gang05.1967-9[8]Mercury 72679[written by E. Pistilli, T. Cashman][produced by Jerry Ross]
Making Every Minute Count/If You Could Only Be MeSpanky And Our Gang08.1967-31[7]Mercury 72714[written by John Morier][produced by Jerry Ross]
Lazy Day/(It Ain't Necessarily) Byrd AvenueSpanky And Our Gang10.1967-14[11]Mercury 72732[written by G. Fischoff, T. Powers][produced by Jerry Ross]
Sunday Mornin'/EchoesSpanky And Our Gang01.1968-30[8]Mercury 72765[written by M. Guryan][produced by Stuart Scharf, Bob Dorough]
Like To Get To Know You/Three Ways From TomorrowSpanky And Our Gang04.1968-17[11]Mercury 72795[written by Stu Scharf][produced by Stuart Scharf, Bob Dorough]
Give A Damn/The Swingin' GateSpanky And Our Gang08.1968-43[8]Mercury 72831[written by Stuart Scharf, Bob Dorough][produced by Stuart Scharf, Bob Dorough]
Yesterday's Rain/Without Rhyme Or ReasonSpanky And Our Gang12.1968-94[3]Mercury 72871[written by L. Baker][produced by Stuart Scharf, Bob Dorough]
Anything You Choose/Mecca Flat BluesSpanky And Our Gang02.1969-86[3]Mercury 72890[written by Stuart Scharf][produced by Stuart Scharf, Bob Dorough]
And She's Mine/Leopard Skin PhonesSpanky And Our Gang06.1969-97[1]Mercury 72926[written by Hodges][produced by Stuart Scharf, Bob Dorough]
Albumy
Tytuł WykonawcaData wydania UK US Wytwórnia
[US]
Komentarz
Spanky And Our GangSpanky And Our Gang09.1967-77[15]Mercury 61 124[produced by Jerry Ross]
Like to Get to Know YouSpanky And Our Gang04.1968-56[25]Mercury 61 161[produced by Bob Dorough, Stuart Scharf]
Anything You Choose b/w Without Rhyme or ReasonSpanky And Our Gang02.1969-101[7]Mercury 61 183[produced by Stuart Scharf, Bob Dorough]
Spanky's Greatest Hit(s)Spanky And Our Gang11.1969-91[17]Mercury 61 227[produced by Stuart Scharf, Bob Dorough,Spanky McFarlane]

sobota, 7 maja 2022

Sounds Orchestral

Zespół utworzony przez pianistę Johna Pearsona (ur. 18.06.1925 r. w Londynie, Anglia). Skład formacji uzupełniali muzycy sesyjni, m.in.: Kenny Clare (były perkusista zespołu Johnny’ego Dankwortha) oraz basista i producent Tony Reeves (eks-członek Colosseum). Na pomysł brzmienia orkiestrowego wpadł znany producent John Schroeder: „Ludzie szukają nowej muzyki, są już znudzeni beatem i Sounds Orchestral ma zamiar spełnić ich oczekiwania” - powiedział podczas konferencji prasowej na początku 1965 r. 

Pierwszy singel zespołu, będący nową wersją kompozycji Vince Guaraldi Trio „Cast Your Fate To The Wind”, dotarł do pierwszej trójki listy singlowych bestsellerów w styczniu 1965 r. Za oceanem także odniósł duży sukces plasując się w pierwszej dziesiątce i torując drogę innym instrumentalnym hitom, wykonywanym przez m. in. Horsta Jankowskiego, Marcello Minerebiego i Nini Rosso.

Single
Tytuł WykonawcaData wydania UK US Wytwórnia
[UK]
Komentarz
Cast Your Fate To The Wind/To Wendy With LoveSounds Orchestral12.19645[16]10[14]Piccadilly 7N 35206[written by Guaraldi, Werber][produced by John Schroeder]
Moonglow (Introducing "Theme From Picnic")/Scarlatti Potion No. 9Sounds Orchestral07.196543[2]-Piccadilly 7N 35248[written by Hudson, Mills, DeLange, Duning][produced by John Schroeder]
Canadian Sunset/Have Faith In Your LoveSounds Orchestral07.1965-76[4]Parkway 958 [US][written by E. Haywood, N. Gimbel][produced by John Schroeder]
A Boy And A Girl/Go Home GirlSounds Orchestral12.1965-104[1]Parkway 968 [US][written by Vic Flick][produced by John Schroeder]
Albumy
Tytuł WykonawcaData wydania UK US Wytwórnia
[UK]
Komentarz
Cast Your Fate to the WindSounds Orchestral06.196517[1]11[28]Piccadilly NPL 38041[produced by John Schroeder]

Sounds Nice

Kiedy przedstawiciel wytwórni Decca, Tony Hall, usłyszał na festiwalu piosenki w Antibes w południowej Francji utwór „Je T’Aime... Moi Non Plus”, w wykonaniu Jane Birkin i Serge’a Gains- bourga, z miejsca wpadł na pomysł wylansowania jego instrumentalnej wersji. Po zakazie rozpowszechniania kompozycji w Wielkiej Brytanii, w 1969 r. nowy, nieznany zespół nagrał własną (pozbawioną seksu) interpretację francuskiego hitu, teraz zatytułowaną „Love At First Sight”, która później weszła do Top 20. 

Po sesji nagraniowej Hall zaprezentował taśmę Paulowi McCartney owi. Słynny Beatles skwitował nagranie określeniem „sounds nice” (ang.: brzmi ładnie) i tym samym podsunął pomysł na nazwę zespołu. Mimo że muzykom nie udało się potem odnieść większego sukcesu, skład duetu był interesujący. Tim Mycroft po współpracy z The Freewheelers, The Third Ear Band i Gun postanowił skoncentrować się na pisaniu piosenek i połączył siły z aranżerem Paulem Buckmasterem

Trzecią osobą zaangażowaną w sukces singla był producent Gus Dudgeon, który współpracował z takimi wykonawcami, jak: David Bowie, Locomotive i The Bonzo Dog Doo-Dah Band. Buckmaster i Dudgeon nawiązali potem owocną współpracę z Eltonem Johnem.

Single
Tytuł WykonawcaData wydania UK US Wytwórnia
[UK]
Komentarz
Love At First Sight (Je T'Aime… Moi Non Plus)/Love You TooSounds Nice Featuring Tim Mycroft09.196918[11]-Parlophone R 5797[written by Serge Gainsbourg][produced by Gus Dudgeon, Tony Hall]

Chi-Sound Records

 Chi-Sound Records to niezależna wytwórnia płytowa założona w 1976 roku przez znanego producenta fonograficznego z Chicago, Carla Davisa. Był związany z przemysłem muzycznym od wczesnych lat 60-tych, współpracując z lokalnymi wytwórniami, w tym Vee-Jay i Okeh, filią największej wytwórni Columbia Records. Wyprodukował dla Vee-Jay przebój numer jeden Gene'a Chandlera, „Duke of Earl”. Później, jako szef A&R w Okeh, wyprodukował serię hitów z kompozytorem i piosenkarzem Curtisem Mayfieldem dla innego chicagowskiego artysty, Major Lance'a, w tym „The Monkey Time” i „Um, Um, Um, Um, Um, Um”


 Davis opuścił Okeh po połączeniu z Epic Records w sporze z zarządem Epic o projekty poboczne poza Epic/Okeh. W połowie lat 60-tych Davis przejął twórczą kontrolę nad Brunswick Records (wówczas podwytwórnią Decca Records) i nadzorował wiele hitów dla tej wytwórni oraz innej założonej przez Davisa wytwórni Dakar Records, w ciągu następnych pięciu do sześciu lat dla artystów z Chicago. jak The Chi-Lites, Tyrone Davis , Barbara Acklin, The Artists, Young-Holt i Gene Chandler, a także Jackie Wilson

 W czerwcu 1976 Davis opuścił Brunswick, aby założyć własną wytwórnię. Pierwotnie dystrybuowany jako custom label przez United Artists Records , dorobek, w tym kilka albumów Waltera Jacksona, był umiarkowanie udany. W 1978 roku przeniósł swoją dystrybucję do 20th Century Records, a Davis odwołał się do innych, wcześniej odnoszących sukcesy artystów z Chicago. Gene Chandler nagrał numer 3 Billboard R&B, „Get Down”, wielki hit disco w 1978/79, a następnie Davis wprowadził na pokład The Chi-Lites (z głównym wokalistą i producentem Eugene Recordem, który również objął stanowisko kierownicze), The Dells i The Impressions. Inne ważne hity R&B to „Does She Have A Friend” Chandlera i „Hot On A Thing” The Chi-Lites. 

 Kiedy umowa z 20th Century zakończyła się w 1981 roku (w tym samym czasie została sprzedana PolyGram w 1981 roku i wchłonięta przez Casablanca Records), Chi-Sound została rozwiązana  i przez 2 lata korzystała z niezależnej dystrybucji dla spazmatycznych wydawnictw. Gene Chandler został na jeszcze jeden drobny hit, ale inne zespoły ruszyły dalej. Z powodu problemów finansowych zamknięto ją w 1983 r. W 1989 r. przeżyło krótkie odrodzenie, ale ponownie zamknięto w 1990 r. Davis reaktywował wytwórnię Chi-Sound w styczniu 2007 roku, zapuszczając się nie tylko w R&B, ale także w hip-hop.

  
             Single na listach przebojów 
Heavenly Body Chi-lites	11.1980	 36.R&B Chart 
Me And You 	Chi-lites	10.1981	 70.R&B Chart 
Hot On A Thing (Called Love) 	Chi-lites	01.1982	 15.R&B Chart
Tomorrow I May Not Feel The Same  Gene Chandler  04.1978 51.R&B Chart
Get Down   Gene Chandler  04.1980 101.US  
Does She Have A Friend?  Gene Chandler  04.1978 51.R&B Chart  
Lay Me Gently  Gene Chandler  10.1980 73.R&B Chart  
I'll Make The Living If You Make The Loving Worthwhile  Gene Chandler  05.1982 40.R&B Chart  
Feelings Walter Jackson 11.1976  93.US
Baby, I Love Your Way Walter Jackson 04.1977  19.R&B Chart 
If I Had My Way Walter Jackson 03.1978  68.R&B Chart 
Windy City Theme Carl Davis & The Chi-Sound Orchestra 02.1977 65.R&B Chart 
Especially For You Manchild 12.1977 70.R&B Chart
   
  
         Albumy na listach przebojów
  
Heavenly body	Chi-lites	11.1980	 179.US	
Me and you	Chi-lites	04.1982	 	162.US
Power and Love   Manchild  10.1977,  134.US
Get Down   Gene Chandler  11.1978,  47.US
When You're #1   Gene Chandler  08.1979,  153.US
Gene Chandler '80   Gene Chandler  06.1980 87.US
I Touched a Dream   Dells  08.1980,  137.US


 
 
 
 
 

piątek, 6 maja 2022

T-Neck Records

 T-Neck Records była wytwórnią płytową założoną przez członków grupy R&B/soul The Isley Brothers w 1964 roku, która stała się znana z dystrybucji pierwszych ogólnokrajowych nagrań ich gitarzysty Jimiego Hendrixa , a która później stała się odnoszącą sukcesy wytwórnią po Isleys wydającą własne utwory po latach nagrań dla innych wytwórni, zdobywając takie hity jak „ It's Your Thing ” (1969) i „ That Lady ” (1973).

The Isley Brothers nagrywali muzykę profesjonalnie od 1957 roku i borykali się z wydaniem wielu swoich nagrań. Zachęcony milionowym sukcesem ich singla „ Shout ” z 1959 roku, który trio napisało,  założyło wydawnictwo Three Boys Music, które zawierało własne kompozycje, w tym późniejsze utwory „Respectable” i „Nobody But Me”,   co pomogło braciom zarobić tantiemy pieniężne po tym, jak piosenki zostały udzielone innym artystom, którzy wykonali covery utworów, w tym The Yardbirds i The Human Beinz .

Po tym, jak po wydaniu przez RCA „Shout” nie zdobyli żadnych większych przebojów , przenieśli się do wytwórni Wand w 1961 roku, gdzie nagrali taneczny numer Berta Bernsa „ Twist & Shout ”, który miał zostać wydany w 1962 roku. Piosenka stała się pierwszym singlem braci, który odniósł sukces na głównych listach przebojów pop w USA (nr 17) i R&B (nr 2), a także odniósł umiarkowany międzynarodowy sukces, osiągając 42 miejsce w Wielkiej Brytanii . Jednak zespół nie wykorzystał żadnych dalszych hitów w Wand, podobnie jak w przypadku RCA, i zaczął nagrywać dla United Artists Records w 1963 roku. „Nobody But Me” został wydany w tej wytwórni, ale kadencja grupy z United Artist była krótkotrwały.

W 1964 podpisali kontrakt z Atlantic Records i wydali swój napisany utwór „Who's That Lady”, , który również nie znalazł się na listach przebojów. W międzyczasie sukces „Shout” innych zespołów pop i rock pomógł piosence sprzedać się w ponad dwóch milionach płyt w różnych wersjach. To pozwoliło braciom, którzy posiadali piosenkę jako część ich firmy Three Boys Music, przenieść rodzinę z przedmieścia Cincinnati w Lincoln Heights do domu w Englewood w New Jersey . Tymczasem trzej bracia grupy - Kelly , Rudy i Ron- przeprowadził się do innych obszarów New Jersey. Ron zamieszkał w domu w Teaneck w New Jersey . Po omówieniu ich muzycznej przyszłości zdecydowano w końcu, że bracia założą własną wytwórnię płytową. Zdecydowali się na skróconą formę miejsca, w którym mieszkał Ron, nazywając wytwórnię T-Neck Records.
 
Po utworzeniu wytwórni, The Isleys postanowili nagrać kilka kompozycji ze swoim zespołem, w skład którego wchodził nieznany wówczas gitarzysta Jimi Hendrix . Jednym z pierwszych- i jednym z jedynych – wydań wytwórni w tamtym czasie była inspirowana gospel płyta soul zatytułowana „ Testify ”, która została wydana jako singiel w 1964 roku.

Istniały co najmniej trzy wersje tej piosenki: pierwsza zawierała grę na gitarze Hendrixa. Ta wersja jest poszukiwana i rzadko słyszana ze względu na jej słabą dystrybucję. Druga wersja została wydana w dwóch częściach (podobnie jak „ Shout ”) i zawierała więcej wokali z Isleys. Ta wersja została później wydana na najlepszych płytach Isleyów, The Isley Brothers' Story, Vol. 1: Rockin' Soul (1959-1968) i It's Your Thing: The Story of the Isley Brothers w 1999 roku. Trzecia, bardziej skrócona wersja została nagrana w 1971 roku, kiedy The Isleys przerobili swoje wokale z nowymi tekstami Rona Isleya na hołdzie dla Hendrixa .

Po tym, jak ten singiel nie znalazł się na listach przebojów, bracia postanowili, że T-Neck zostanie krótko dystrybuowany przez Atlantic Records , gdzie firma wydała dwa kolejne single pod nazwą T-Neck, z kolejnym występem Hendrixa na singlu z 1965 roku „Move Over and Let Me Dance” oraz balladę „Wild as a Tiger”, w której nie było Hendrixa. Oba single, podobnie jak wcześniej „Testify”, nie trafiły na listy przebojów. Po tych niepowodzeniach i ofercie nagraniowej dla Motown przez jej dyrektora generalnego, Berry'ego Gordy'ego , bracia postanowili tymczasowo złożyć T-Neck. W Motown odnieśli sukces wydając singiel z 1966 roku „ This Old Heart of Mine (Is Weak for You)”". Jednak kolejne wydawnictwa nie znalazły się na listach i w 1968 roku Isleyowie poprosili o zwolnienie z kontraktu, który został przyznany.

Na początku 1969 roku bracia postanowili reaktywować wytwórnię T-Neck, którą Ron Isley, jak powiedział później, zainspirował ich pobyt w Motown, ponieważ Gordy, czarny wykonawca płyt, praktycznie pomógł wytwórni stać się wielomilionową wytwórnią.  Ron został prezesem wytwórni, podczas gdy jego bracia Kelly i Rudy byli wiceprezesami, a Kelly był głównym liderem odpowiedzialnym za dystrybucję płyt. Po znalezieniu kilku wytwórni, bracia ostatecznie podpisali umowę dystrybucyjną z Buddah Records Neila Bogarta , która zgodziła się emitować wiele wydawnictw tej wytwórni. The Isleys następnie utworzyli nową firmę wydawniczą zatytułowaną Triple Three Music, która byłaby ich głównym wydawnictwem dla ich dzieł.

Pierwszym oficjalnym wydawnictwem wytwórni był funkowy hymn „ It's Your Thing ” (1969), który okazał się ogromnym sukcesem, osiągając pierwsze miejsce na liście singli R&B, a także drugie na liście pop i sprzedając się ponad milion egzemplarzy. Rodzicowy album, It's Our Thing (1969), osiągnął szczyt na 24. miejscu listy przebojów, co oznacza, że ​​jest to ich pierwszy równoczesny sukces po latach bycia zespołem ze średniej półki. Bracia podpisali kontrakty w tym czasie z innymi artystami, takie jak Judy White i Baby Cortez, a wokaliści nagrali własną muzykę. W 1969 roku bracia wydali jeszcze dwa albumy, w tym koncertowe, Live at Yankee Stadium i The Brothers: Isley , który pochwalił się ich drugim hitem w top 40 „ I Turned You On".Inne wydawnictwa to Get Into Something (nagrany w 1969, ale wydany w 1970), The Isley Brothers Way (1970) Dave'a "Baby" Corteza , Privilege   oraz In the Beginning z 1971 roku ,w hołdzie dla Jimiego Hendrixa.

Większość płyt Isley Brothers była wspierana przez zespół muzyków z różnych dziedzin, w tym legendarnego gitarzystę rytmicznego Charlesa „Skip” Pittsa , który po nagraniu Get Into Something (1970) opuścił Isleys, by wesprzeć zespół Isaaca Hayesa , gdzie stworzył pamiętny riff gitarowy do hitu Hayesa „ Shaft ”. To właśnie Pitts dostarczył niezapomniany gitarowy riff do „It's Your Thing”. Wbrew powszechnemu przekonaniu, przyszli członkowie grupy, Marvin Isley i szwagier Rudy'ego Isley, Chris Jasper , nie brali udziału w ich nagraniach w tym czasie, ponieważ każdy z nich uczęszczał do college'u. Ernie Isley, który dołączył do zespołu swoich braci jako perkusista, grał na basie na większości ich nagrań z lat 1969-1970, zanim przerzucił się na gitarę elektryczną po pewnym czasie gry na instrumencie.

W 1971 roku Isleyowie zmienili swój muzyczny kierunek, odchodząc od hałaśliwego funku stylizowanego z „It's Your Thing” na bardziej stonowaną formę funku z elementami hard rocka . Rezultatem były albumy Givin' It Back (1971) i Brother, Brother, Brother (1972), z których oba wyróżniały się inspirowanymi gospel i funk interpretacjami rockowych piosenek, takich jak „ Love the One You're With ” i „It's Too Late”, co zaowocowało sukcesem na listach przebojów. Ponadto w wydaniu Brother, Brother, Brother z 1972 r. znalazły się trzy godne uwagi single, w tym w Top40 najlepszych hitów, „ Pop That Thang ” i „ Work to Do ”.Był to również pierwszy oficjalny album, na którym znaleźli się Marvin Isley i Jasper na gitarze basowej i klawiszach. Po tym wydawnictwie i kolejnym albumie koncertowym The Isleys Live (1973) bracia opuścili Buddah po wygaśnięciu kontraktu. do dystrybucji ich wydawnictw, prezes CBS Clive Davis podpisał umowę z filią Epic w 1973 roku. Następnie Ernie Isley, brat Marvin i Jasper zostali nowymi oficjalnymi członkami zespołu.
 

The Isleys wydali swoje pierwsze wydawnictwo T-Neck/CBS wraz z albumem 3+3 w 1973 roku. Album zawierał hity „ That Lady ”, „ What It Comes Down To ” i „ Summer Breeze ”, przy czym ten ostatni utwór stał się hitem   w Wielkiej Brytanii, ich pierwszy przebój w pierwszej dziesiątce od czasu wydania przez Motown, w tym „This Old Heart”, znalazł się w pierwszej dziesiątce. 3+3 był pierwszym albumem grupy, który otrzymał status platynowej płyty i został nagrany z tymi samymi współpracownikami producentów, którzy pomogli w tym czasie, aby nagrania Stevie Wondera odniosły sukces - Robertem Margouleffem i Malcolmem Cecilem . Album braci z 1974 roku,Live It Up zdobyły złoto dzięki tanecznym singlom, takim jak tytułowy utwór i „Midnight Sky”, podczas gdy ich balladowa wersja „ Hello It's Me ” Todda Rundgrena stała się natychmiast ulubieńcem Isley Brothers.

W 1975 roku bracia osiągnęli swój szczyt wydając album The Heat Is On , który wyróżniał się sekwencjonowaniem stron albumu, z których jedna zawierała uptempo funkowe numery, a druga prezentowała bardziej subtelne, bardziej miękkie ballady. Wiele z jej płyt CBS zawierało kompozycje młodszych braci Isley i Jaspera, a Ernie Isley służył jako autor tekstów, kompozytor muzyczny i multiinstrumentalista, grając nie tylko na gitarze podczas sesji, ale także na perkusji i różnych instrumentach perkusyjnych. Marvin Isley i Jasper również pełnili podobne role. Ten okres sukcesów trwał do późnych lat siedemdziesiątych wraz z wydaniem platynowych albumów, takich jak Harvest for the World (1976), Go for Your Guns (1977) i  Showdown (1978).

Po tym, okres sukcesów Isleyów zaczął się zmniejszać z ich podwójnym albumem, Winner Takes All (1979), zdołał zdobyć złoto. Podczas gdy ich kolejne dwa albumy, Go All the Way (1980) i Grand Slam (1981), zdobyły odpowiednio platynę i złoto, ich kolejne dwa albumy, Inside You z 1981 r. i The Real Deal z 1982 r., stały się ich pierwszymi wydawnictwami T-Neck od 1972 r. bez sukcesów. Ich wydawnictwo z 1983 roku, Between the Sheets , stało się ich ostatnim nagraniem dla CBS, a także pierwszym od jakiegoś czasu, które pokryło się platyną, dzięki sukcesowi utworu tytułowego .
 

Do 1982 roku wytwórnia T-Neck przechodziła kłopoty finansowe, nie dzięki po części z powodu nawyków wydatkowych trzech starszych Isleyów i niespłacania podatków po pewnym czasie. W tym czasie bracia podpisali kontrakt z zespołem R&B, Bloodstone , ze swoją wytwórnią, w której wyprodukowali album powrotny zespołu, We Go a Long Way Back (1982), z tytułowym utworem, który zapewnił im największy sukces R&B od 1975 roku   Jednak kolejny album T-Neck Bloodstone , Party (1984) nie odniósł podobnego sukcesu.

W międzyczasie dziesięcioletni skład 3+3 zajmował się innymi problemami, w tym tym, co później przekształciło się w sądową bitwę przeciwko dwóm połówkom zespołu, kłócącym się o tantiemy i wątpliwe autorstwo piosenek (wszystkie nagrania CBS zostały przypisane wszystkim sześciu członkom ale zostały wydane tylko na Triple Three Music i Three Boys Music, dając trzem starszym Isleyom udziały w tantiemach). W 1983 starsi Isleyowie poradzili pozostałym opuszczenie zespołu, ponieważ zajęli się kwestiami finansowymi. Wcześniej starszym Isleyom udało się nagrać większość kompozycji Erniego, Marvina i Jaspera na Between the Sheets (1983).

Do 1985 roku, z poważnymi problemami finansowymi, każdy z braci złożył wniosek o ogłoszenie bankructwa , a T-Neck Records upadło, poświęcając większość majątku wytwórni na spłatę długów i uniknięcie kary więzienia za uchylanie się od płacenia podatków . Niedługo potem grupa powróciła jako trio i podpisała kontrakt z Warner Bros Records , gdzie nagrała album Masterpiece , wydany w 1985 roku. W międzyczasie młodsi bracia i Jasper zreformowali się jako Isley-Jasper-Isley , nagrywając dla Columbia Records , gdzie wydał przebój „ Caravan of Love” (1985). Jak na ironię, płyta znalazła się w spisie utworów na kompilacji The Isley Brothers Story, Vol. 2: The T-Neck Years (1969-1985) , mimo że płyta nigdy nie została wydana przez T-Neck Records.

Ron Isley jest jedynym oryginalnym członkiem grupy - Kelly Isley zmarł w 1986 roku, wkrótce po spasowaniu T-Neck; Rudy Isley wycofał się z przemysłu muzycznego w 1989 roku. Niektóre z piosenek Isleyów nagranych pod szyldem T-Neck zostały wydane w różnych wytwórniach za zgodą Sony Music . Katalog T-Neck sprzed 1983 roku jest własnością Sony Music za pośrednictwem Legacy Recordings .

                 Piosenki na listach przebojów

It's Your Thing/Don't Give It Away	Isley Brothers	03.1969	30.UK/2.US
I Turned You On/I Know Who You Been Socking It To	Isley Brothers	05.1969	23.US
Black Berries Pt 1/Black Berries Pt 2	Isley Brothers	08.1969	 	79.US
Was It Good To You Isley Brothers	09.1969	 83.US
Bless Your Heart Isley Brothers	12.1969	 105.US
Keep On Doin' Isley Brothers	02.1970	 75.US
If He Can, You Can Isley Brothers	04.1970	 113.US
Girls Will Be Girls, Boys Will Be Boys 	Isley Brothers	07.1970	 75.US
Get Into Something Isley Brothers	10.1970	 89.US
Freedom/I Need You So	Isley Brothers	01.1971 72.US
Warpath/I Got To Find Me One	Isley Brothers	04.1971	 111.US
Love The One You're With/He's Got Your Love	Isley Brothers	06.1971	 18.US
Spill The Wine/Take Inventory	Isley Brothers	10.1971	 49.US
Lay Lady Lay/Vacuum Cleaner	Isley Brothers	12.1971	 71.US
Lay-Away 	Isley Brothers	04.1972	 71.US
Pop That Thang Isley Brothers	07.1972	 	24.US
Work To Do Isley Brothers	10.1972	 	51.US
It's Too Late 	Isley Brothers	05.1973	  39.R&B Chart 
That Lady (Part 1) 	Isley Brothers	07.1973	14.UK/6.US
What It Comes Down To 	Isley Brothers	12.1973 55.US
Summer Breeze (Part 1) Isley Brothers	03.1974	16.UK/60.US
Live It Up Part 1 Isley Brothers	07.1974	 52.US
Midnight Sky (Part 1) 	Isley Brothers	01.1975	 73.US
Fight The Power Part 1 	Isley Brothers	06.1975	 4.US
For The Love Of You (Part 1 & 2) Isley Brothers	11.1975	 22.US
Who Loves You Better - Part 1 	Isley Brothers	05.1976	 47.US
Harvest For The World	Isley Brothers	08.1976	10.UK/63.US
The Pride (Part I) 	Isley Brothers	05.1977	 63.US
Livin' In The Life Isley Brothers	06.1977 40.US
Voyage To Atlantis 	Isley Brothers	11.1977	 50 .R&B Chart 
Take Me To The Next Phase (Part 1) 	Isley Brothers	04.1978	50.UK
Groove With You Isley Brothers	07.1978	 16 .R&B Chart 
I Wanna Be With You (Part I) Isley Brothers	04.1979 1 .R&B Chart 
Winner Takes All 	Isley Brothers	07.1979 38 .R&B Chart 
It's A Disco Night (Rock Don't Stop) Isley Brothers	10.1979	14.UK/90.US
Don't Say Goodnight (It's Time For Love) (Parts 1 And 2)	Isley Brothers	04.1980	 39.US
Here We Go Again (Part 1) Isley Brothers	06.1980	  11 .R&B Chart 
Who Said? 	Isley Brothers	12.1980 20 .R&B Chart 
Hurry Up And Wait	Isley Brothers	04.1981	 58.US
I Once Had Your Love (And I Can't Let Go)	Isley Brothers	07.1981	 57 .R&B Chart 
Inside You (Part I) 	Isley Brothers	10.1981	 10 .R&B Chart 
Welcome Into My Heart Isley Brothers	02.1982	 45 .R&B Chart 
The Real Deal	Isley Brothers	06.1982	 14 .R&B Chart 
It's Alright With Me	Isley Brothers	10.1982	 59 .R&B Chart 
All In My Lover's Eyes 	Isley Brothers	12.1982	 67 .R&B Chart 
Between The Sheets	Isley Brothers	06.1983	52.UK/101.US
We Go A Long Way Back Bloodstone 04.1982 5.R&B Chart
Go On And Cry Bloodstone 08.1982 18.R&B Chart
My Love Grows Stronger  Bloodstone 12.1982 44.R&B Chart
Instant Love Bloodstone 05.1984 42.R&B Chart
Bloodstone's Party Bloodstone 09.1984 69.R&B Chart

Teaz II Please

 

Teaz II Please to grupa freestyle\dance girls z przełomu lat 80. i 90-tych, założona przez producenta muzycznego Vic Tena z południowej Florydy, która składała się z trzech różnych składów mając podpisany kontrakt z wytwórnią Ten-Lion Records. Pierwszy skład tworzyły Maria Pacheco („Bambi”), Nora Fabricio („Monique”) i Betty Fabricio („Jasmine”), która powstała w 1988 roku. 

 W tym samym roku grupa wydała swój debiutancki singiel „I Want U”, który rok później osiągnął 50. miejsce na liście Billboard Hot Dance Music\Club Play, pozostając na liście tylko przez tydzień. Kolejny singiel pierwszego składu, „That’s What I Like”, nie trafił na listy przebojów i zespół rozwiązał się w 1991 roku. 

 Drugi skład Teaz II Please powstał w 1993 roku, w skład którego wchodzili Mara Rivera, Maggie Sarazola i Mayda Sarazola. Rok później, w 1994 roku, wydały single „I Know U Know” i „I Was the One”, które w ogóle nie trafiły na listy przebojów. W 1995 roku grupa wydała swój debiutancki i jedyny album „Tears”. Nie wiadomo, jak i czy album w ogóle wszedł na listy przebojów. W tym samym roku rozpadł się drugi skład. 

W 1996 roku powstała trzecia wersja Teaz II Please, w skład której wchodzili Hilda Mariee Laboris, April i Ci Ci. W 1997 roku wydały singiel „Games Of Love/Betrayal”.  Teaz II Please rozpadło się na dobre i wygląda na to, że odeszło w zapomnienie. Do dziś nie wiadomo, kim są członkowie wszystkich trzech wersji grupy.

Single
Tytuł WykonawcaData wydania UK US Wytwórnia
[UK]
Komentarz
I Want 'UTeaz II Please03.1989-- Ten-Lion 12/2[written by Arturo Hernandez, Vic-Ten][produced by Johnny Caride, Mike Triay][50[1].Hot Disco/Dance;Ten-Lion 2 12"]

Las Ketchup

 Las Ketchup to hiszpańska popowa grupa z Kordoby w Andaluzji w Hiszpanii, która pierwotnie składała się z sióstr Muñoz: Loli, Lucíi i Pilar. Zostały odkryte przez producenta płyt flamenco Manuela „Queco” Ruiza, który podpisał z nimi kontrakt ze swoją wytwórnią płytową Shaketown Music. W czerwcu 2002 roku grupa wydała swój debiutancki singiel „The Ketchup Song (Aserejé)”, który stał się przebojem, zdobywając szczyty list przebojów praktycznie w każdym kraju, z wyjątkiem Stanów Zjednoczonych, gdzie zadebiutował na 54. miejscu Billboard Hot 100, ale znalazł się na szczycie list przebojów Billboard Hot Latin Songs & Tropical Airplay. We Francji piosenka przez 11 tygodni znajdowała się na szczycie list przebojów i sprzedała się w liczbie 1.300.000 egzemplarzy, a w Wielkiej Brytanii stała się 50. najlepiej sprzedającym się singlem 2000 roku. Otrzymał również międzynarodowy certyfikat Platynowy i Diamentowy. 

Został później ponownie wydany jako piosenka świąteczna.  W lipcu 2002 roku Las Ketchup wydali swój debiutancki album „Hijas del Tomate”, który znalazł się na szczycie list przebojów albumów w Hiszpanii i Finlandii. W Stanach Zjednoczonych zajął  65 miejsce na liście Billboard 200 i znalazł  się na szczycie listy Top Latin Albums i Latin Pop na liście Billboard. Album otrzymał również status platynowej płyty w Stanach Zjednoczonych, Finlandii i Meksyku oraz złotej we Francji, Szwajcarii i Grecji.

 Kolejny singiel grupy, „Kusha Las Payas”, odniósł umiarkowany sukces, trafiając na listy przebojów w takich krajach jak Hiszpania, Austria, Francja, Finlandia, Niemcy, Włochy, Szwecja, Szwajcaria i Rumunia (gdzie znalazł się na szczycie rumuńskiej listy Top 100) . Potem Las Ketchup zrobił sobie przerwę od opinii publicznej, aby napisać piosenki na nowy album; w tym czasie Pilar urodziła dziecko.  

W 2006 roku grupa powróciła na scenę muzyczną jako czteroosobowa dziewczęca grupa z siostrą Rocío. W tym samym roku wydali kolejny album „Un Blodymary”. Nie wiadomo, jak i czy album w ogóle został wyczarterowany.  Tytułowa piosenka uplasowała się na 7 miejscu na liście hiszpańskich singli. Udało mu się również trafić na wykresy w Finlandii, na Węgrzech, w Szwecji i Szwajcarii. Wykonały piosenkę na Konkursie Piosenki Eurowizji 2006, gdzie piosenka zajęła 21 miejsce z zaledwie 18 punktami. Mimo że od 2006 roku nie wydali żadnych innych singli, Las Ketchup nadal występuje publicznie w Hiszpanii, a także w innych krajach.

Single
Tytuł WykonawcaData wydania UK US Wytwórnia
[UK]
Komentarz
The Ketchup Song (Aserejé)Las Ketchup09.20021[1][27]54[9]Columbia 6731935[platinum-UK][written by Manuel Ruiz][produced by Manuel Ruiz]

West End Records

West End Records to amerykańska wytwórnia muzyczna z siedzibą w Nowym Jorku. Prowadzona przez współzałożyciela Mel Cherena, West End była jedną z najbardziej znanych wytwórni w historii muzyki tanecznej, obok Prelude Records, Salsoul Records i Casablanca Records. West End Records pomogło wprowadzić 12-calowy singiel, winylowy format spopularyzowany przez muzykę disco w latach 70-tych  i promował rodzącą się muzykę garażową, której pionierem był DJ Larry Levan w Paradise Garage. 

West End Records została przejęta przez grupę muzyczną Verse w 2010 roku. 29 czerwca 2015 roku Verse Music została przejęta przez BMG Rights Management

 Został założony przez Mela Cherena i Eda Kushinsa w 1976 roku, a wytwórnia określiła brzmienie Nowego Jorku w okresie rozkwitu disco. Brzmienie to   w końcu dotarło na parkiety i kluby w całym kraju i na całym świecie. West End wydał hity disco, takie jak „Heartbeat” Taany Gardner, „Hot Shot” Karen Young, „Is It All Over My Face” Loose Joints, „Another Man” Barbary Mason i „Don't Make Me” The NYC Peech Boys . Te tytuły, wraz z wieloma innymi w katalogu West End Records, stały się jednymi z najczęściej samplowanych utworów w historii muzyki. 

W 1992 roku brytyjska ekipa produkująca i remiksująca muzykę o nazwie West End wyprodukowała wiele hitów na 1. miejscu listy klubowych list przebojów w Wielkiej Brytanii, inspirowanych stylem wytwórni West End Records i związanym z nią brzmieniem garage. Próbki tytułów West End Records pojawiają się w produkcjach milionów sprzedających się artystów: Jennifer Lopez, Notorious B.I.G, Ja Rule, Ini Kamoze, DMX i wielu innych.

 Muzyka West Endu znalazła się w takich filmach jak „The Cookout” (Lions Gate Films, 2004), „Honey” (Universal Pictures, 2003), „Loving Jezebel” (Shooting Gallery, 1999), „Reversal of Fortune” (Warner Bros. , 1990) i wiele więcej. Muzyka West Endu pojawiała się także w takich programach telewizyjnych jak „The Ellen DeGeneres Show”, „Queer Eye for the Straight Girl” i „Showtime at the Apollo”.

                     Single na listach przebojów

WES 12102 SOUNDS OF INNER CITY  MARY HARTMAN,MARY HARTMAN .1976 22.Hot Disco/Dance
WES 12105 CHUCK DAVIS ORCH  SPIRIT OF SUNSHINE   .1977  30.Hot Disco/Dance
WES 12106 PHILLY U.S.A   SPEAK WELL .1977 17.Hot Disco/Dance
WES 12110 MICHELLE   A DISCO DANCE .1978  3.Hot Disco/Dance
WES 12111 KAREN YOUNG  HOT SHOT .1978 67.US
WES 12113 BETTYE LAVETTE   DOIN'THE BEST I CAN .1978 13.Hot Disco/Dance
WES 12114 KAREN YOUNG   BRING ON THE BOYS .1978 31.Hot Disco/Dance
WES 22115 BOMBERS   GET DANCIN' .1979 3.Hot Disco/Dance
WES 22116 TAANA GARDNER  WORK THAT BODY .1979 10.Hot Disco/Dance
WES 22117 STARLUV   PEOPLE COME DANCE .1979 78.Hot Disco/Dance
WES 22118 BILLY NICHOLS  GIVE YOU BODY UP TO THE MUSIC .1979 42.Hot Disco/Dance
WES 22122 TAANA GARDNER  WHEN YOU TOUCH ME .1979 10.Hot Disco/Dance
WES 22125 NORTH END   KIND OF LOVE .1979 18.Hot Disco/Dance
WES 22129 LOOSE JOINTS  IS IT ALL OVER (REMIX) .1980 23.Hot Disco/Dance
WES 22130 KENIX  THERE'S NEVER BEEN .1979 50.Hot Disco/Dance
WES 22131 MASTER BOOGIE  WHEN THE SHIT HITS THE FAN .1981 64.Hot Disco/Dance
WES 22132 TAANA GARDNER  HEARTBEAT .1981 6.Hot Disco/Dance
WES 22133 PEOPLE'S CHOICE  HEY EVERYBODY .1981 80.Hot Disco/Dance
WES 22135 SPARQUE LET'S GO DANCIN' .1981 11.Hot Disco/Dance
WES 22137 TAANA GARDNER NO FRILLS .1981 52.Hot Disco/Dance
WES 22138 EDNAH HOLT  SERIOUS,SIRIUS SPACE .1982 66.Hot Disco/Dance
WES 22139 STONE  TIME .1982 9.Hot Disco/Dance
WES 22140 PEECH BOYS  DON'T MAKE ME WAIT .1982 6.Hot Disco/Dance
WES 22141 SPARQUE  MUSIC TURNS ME ON .1982 65.Hot Disco/Dance
WES 22145 GLASS  LET ME FEEL YOUR .1982 54.Hot Disco/Dance
WES 22148 RAW SILK   DO IT TO THE MUSIC .1982 5.Hot Disco/Dance
WES 22149 BRENDA TAYLOR  YOU CAN'T HAVE YOUR CAKE .1982 11.Hot Disco/Dance
WES 22150 MAHOGANY  RIDE ON THE RHYTHM .1982 16.Hot Disco/Dance
WES 22152 INDIA  STAY WITH ME .1983 28.Hot Disco/Dance
WES 22153 JULIUS BROWN   PARTY .1983 10.Hot Disco/Dance
WES 22158 LOVE CLUB  HOT SUMMER NIGHT .1983 60.Hot Disco/Dance
WES 22159 RAW SILK   JUST IN TIME .1983 40.Hot Disco/Dance
WES 22164 BARBARA MASON  ANOTHER MAN .1983 33.Hot Disco/Dance
WES 22172 SPARQUE  TAKE SOME TIME .1984 15.Hot Disco/Dance

czwartek, 5 maja 2022

Shana

 Shana Petrone (ur. 8 maja 1972r w Park Ridge w stanie Illinois) wychowała się w Fort Lauderdale na Florydzie i jest amerykańską piosenkarką wykonującą muzykę country, freestyle i dance. Shana wydała album w 1989 roku zatytułowany I Want You w Vision Records, który osiągnął   165 miejsce na liście Billboard Top 200.Album przyniósł dwa hity w USA w 1990 roku: „I Want You” (Billboard Hot 100,  nr 40) i „You Can't Get Away” (Hot 100, nr 82).

 Po sukcesach z muzyką taneczną Shana zniknęła z mainstreamowej sceny muzycznej. Ponownie pojawiła się jako piosenkarka country pod swoim pełnym imieniem i nazwiskiem, i wydała trzy single w Epic Nashville, „Heaven Bound” w 1998 i „This Time” w 1999. „Heaven Bound” był hitem na CMT i osiągnął 60. miejsce na liście. na liście Billboard Hot Country Singles

Jej trzecim singlem   country był „Something Real”, również wspierany przez teledysk. Pomimo trzech singli album Shany z muzyką country w Epic Nashville nigdy nie został wydany. Nadal nagrywa muzykę country, ale nie ma już kontraktu z dużą wytwórnią płytową.

Single
Tytuł WykonawcaData wydania UK US Wytwórnia
[US]
Komentarz
I Want YouShana10.1989-40[23]Vision 4511[written by Steve Gordon][produced by Steve Gordon]
You Can't Get AwayShana03.1990-82[5]Vision 4515[written by A. Villalobos, J. Martin, L. Martineé][produced by Lewis A. Martineé]
Albumy
Tytuł WykonawcaData wydania UK US Wytwórnia
[US]
Komentarz
I Want YouShana01.1990-165[11]Vision 3316[produced by Steve Gordon , Ish Ledesma , Frank Callari, Lewis A. Martineé, Tom Weisser, Paul Trust]

Shaggy

 Shaggy, czyli tak naprawdę Orville Richard, urodził się w 1968 roku na Jamajce. Swój pseudonim zyskał już w wieku 7 lat - przyjaciel z podwórka nazwał go tak, ponieważ twierdził, że jest podobny do jednego z bohaterów kreskówki "Scooby Doo". W wieku 18 lat przeniósł się na stałe do matki, mieszkającej w USA.

Początkowo jego muzyczne poczynania nie przynosiły specjalnych sukcesów, więc Shaggy wstąpił do Marynarki Wojennej, brał nawet udział w pierwszej wojnie w Zatoce Perskiej.

Czytaj więcej na https://muzyka.interia.pl/artysta-shaggy,aId,1103#utm_source=paste&utm_medium=paste&utm_campaign=firefox

Początkowo jego muzyczne poczynania nie przynosiły specjalnych sukcesów, więc Shaggy wstąpił do Marynarki Wojennej, brał nawet udział w pierwszej wojnie w Zatoce Perskiej.

Sukcesy Shaggy'ego przyszły w 1993 roku wraz z wydaniem płyty "Pure Plesure". Znajdujący się na niej utwór "Oh Carolina" był jednym z najlepiej sprzedających się singli w historii brytyjskiej listy przebojów.

Shaggy, czyli tak naprawdę Orville Richard, urodził się w 1968 roku na Jamajce. Swój pseudonim zyskał już w wieku 7 lat - przyjaciel z podwórka nazwał go tak, ponieważ twierdził, że jest podobny do jednego z bohaterów kreskówki "Scooby Doo". W wieku 18 lat przeniósł się na stałe do matki, mieszkającej w USA.

Czytaj więcej na https://muzyka.interia.pl/artysta-shaggy,aId,1103#utm_source=paste&utm_medium=paste&utm_campaign=firefox
Shaggy, czyli tak naprawdę Orville Richard, urodził się w 1968 roku na Jamajce. Swój pseudonim zyskał już w wieku 7 lat - przyjaciel z podwórka nazwał go tak, ponieważ twierdził, że jest podobny do jednego z bohaterów kreskówki "Scooby Doo". W wieku 18 lat przeniósł się na stałe do matki, mieszkającej w USA.

Czytaj więcej na https://muzyka.interia.pl/artysta-shaggy,aId,1103#utm_source=paste&utm_medium=paste&utm_campaign=firefox

 

 Najbardziej znany artysta reggae ostatnich dwóch dekad. Shaggy sprzedał łącznie ponad 20 milionów płyt, zdobywając melodyjnym, nosowym głosem fanów na całym świecie. Jest autorem takich hitów, jak „Boombastic”, „Angel” czy „It Wasn’t Me”, rozpoznawalnych przez młodych i starych słuchaczy na każdej szerokości geograficznej.

Drogę do międzynarodowej kariery Shaggy udeptał sobie najpierw w Europie, gdzie już na początku lat 90. jego pierwsze hity „Oh Carolina”, „Soon Be Done” i „Nice and Lovely” podbijały kluby oraz fale radiostacji. Amerykańską publiczność zdobył platynowym szlagierem „Boombastic”, wykorzystanym w słynnej reklamie jeansów. Leniwy styl zaciągania wersów, wizerunek bardzo pozytywnej postaci i celebrowanie w chwytliwych kawałkach uroków życia szybko pomogły mu zostać jedną z najbardziej znanych postaci na scenie jamajskich brzmień i jednocześnie gwiazdą pop.

Choć nad jego karierą pod koniec lat 90. zawisło niebezpieczeństwo „wypalenia”, jakże częstego wśród współczesnych gwiazd, Shaggy udowodnił swój status megagwiazdy albumem „Hot Shot” z 2000 r. Przebojowy materiał w samych Stanach rozszedł się aż w sześciu milionach sztuk, rzecz zupełnie niespotykana na scenie reggae (przykładowo Sean Paul sprzedał w USA jedynie nieco ponad 2 miliony swojego najbardziej znanego albumu „Dutty Rock”). Na 6-krotnie platynowym bestsellerze pojawiły się takie hity, jak „Angel”, „It Wasn’t Me”, które w lecie 2000 r. były najczęściej granymi numerami w radiach i klubach i do dziś cieszą się niesłabnącą popularnością. 

Przed wydaniem kolejnego studyjnego albumu Shaggy zaprezentował wydawnictwo zawierające największe przeboje - "Mr. Lover Lover - The Best Of Shaggy Part 1". Płyta ukazała się w lutym 2002 roku.

Następny longplay został wydany jeszcze w tym samym roku - płyta "Lucky Day" miała premierę w październiku. Producentami nagrań na tym albumie są Shaggy, Robert Livingston, Sting Intl. i Dave Kelly. Shaggy jest autorem lub współautorem wszystkich 14 utworów. Gościnnie pojawiają się: Barrington Levy, Brian & Tony Gold i Rik Rok. Materiał nagrany został w należącym do Shaggy'ego studiu Big Yard, położonym w Valley Stream, w stanie Nowy Jork.

Single
Tytuł WykonawcaData wydania UK US Wytwórnia
[UK]
Komentarz
Oh CarolinaShaggy02.19931[2][15]59[17]Greensleeves GRE 361[gold UK][original by Folkes Brothers-1960][written by John Folkes,Henry Mancini][produced by Shaun Pizzonia]
Soon Be DoneShaggy07.199346[3]-Greensleeves GRE 380[written by O. Burell][produced by O. Burell]
In the summertimeShaggy07.19955[8]1[19]Virgin VS 1542[original Mungo Jerry-1970][written by Ray Dorset/Orville Burrell/Robert Livingston][produced by Shaggy, Rayvon]
BoombasticShaggy05.19951[1][10]3[29]Virgin VS 1536[gold- UK][platinium-US][written by Orville Burrell/Robert Livingston/King Floyd III][produced by Shaggy]
Why you treat me so badShaggy feat Grand Puba01.199611[3]108[13]Virgin VS 1566[written by Orville Burrell, Robert Livingston, Maxwell Dixon, Bob Marley][produced by Robert Livingston, Shaun Pizzonia]
Something differentShaggy03.199621[4]-Virgin VS 1581[written by Orville Burrell,Anthony Kelly,Charles Von Wayne]
That girlMaxi Priest feat Shaggy06.199615[5]20[20]Virgin VUSCD 106[written by Al Jackson Jr.,Booker T. Jones,Lewis Steinberg,Gary Benson,Steve Cropper,Robert Livingston,Shaun Pizzonia,Maxi Priest,Shaggy][produced by Robert Livingston, Shaun Pizzonia]
Piece of my heartShaggy feat Marsha07.19977[5]72[10]Virgin VS 1647[original Erma Franklin][written by Jerry Ragovoy, Bert Berns, O. Burrell][produced by O. Burrell]
Toro ToroMachel feat. Shaggy10.199892[1]-Greensleeves GRECD 660-
It wasn' t meShaggy feat Rikrok02.20011[1][33]MCA 155 8022[3x-platinum-UK][written by Orville Burrell, Rickardo Ducent ,Shaun Pizzonia, Brian Thompson][produced by Shaun "Sting" Pizzonia]
AngelShaggy feat Rayvon06.20011[3][18]1[1][28]MCA MCSTD 40 257[gold UK][written by Orville Burrell, Rickardo Ducent, Nigel Staff, Dave Kelly, Shaun Pizzonia ,Chip Taylor, Ahmet Ertegun, Eddie Curtis, Steve Miller][produced by Shaun "Sting" Pizzonia]
Freaky GirlShaggy feat The Kraft06.2001-122[3]album cut[written by Shaun Pizzonia,Orville Burrell,Ricardo Ducent,Patrick Morrison,Nigel Staff,Eddie Drennen][produced by Shaun "Sting" Pizzonia]
Luv me luv meShaggy feat Samantha Cole09.20015[11]76[20][11.98]MCA MCSTD 40263[written by Orville "Shaggy" Burrell ,Roy Hammond ,Alexander Richbourg, Norman Whitfield ,Terry Lewis][produced by Jimmy Jam and Terry Lewis]
Dance and shoutShaggy12.200119[13]104[7]MCA MCSTD 40272[written by Shaggy ,Shaun Pizzonia ,Braun Thompson][produced by Shaun Pizzonia]
Me JulieShaggy & Ali G03.20022[14]-Island CID 793[silver-UK][written by Orville Richard Burrell, Dave Kelly, Sacha Baron Cohen, Dan Mazer][produced by Dave Kelly, Orville Burrell]
Hey Sexy LadyShaggy featuring Brian and Tony Gold11.200210[8]-MCA MCSTD 40304[written by Christopher Birch,Orville Burrell,Rickadoo George Ducent,Robert McDonald Livingston,Brian Gold,Tony Gold ][produced by Christopher Birch]
Strength of a WomanShaggy 12.2002-119[2]album cut[written by Shaun Pizzonia,Orville Burrell,Christopher Birch,Ricardo Ducent,Michael Fletcher,Shaun Darson,Robert Browne][produced by Shaun Pizzonia]
Your EyesRikrok featuring Shaggy07.200457[2]-VP VPCD 6415-
Wild 2NiteShaggy featuring Olivia09.200561[2]-Geffen MCSXD 40431[written by Orville Burrell, Ricardo Ducent, Huey Dunbar, Robert Lyn, Robert Shakespeare][produced by Shaggy]
UltimatumShaggy featuring Na'sha03.200676[1]-Geffen MCSTD 40447[written by Shaun Pizzonia,Orville Burrell,Armando Colon,Ricardo Ducent][produced by Shaun Pizzonia]
I Need Your LoveShaggy featuring Mohombi, Faydee and Costi07.201536[9]66[8]Epic USQX 91402698[gold-US][silver-UK][written by Constantin Ionita ,Fady Fatrouni, Mohombi Nzasi Moupondo, Orville Burrell ,Dimitriu Silviu Aurelian][produced by Constantin Ionita]

Albumy
Tytuł WykonawcaData wydania UK US Wytwórnia
[UK]
Komentarz
Pure PleasureShaggy07.199367[1]-Greensleeves GRELCD 184[produced by O. Burrell]
BoombasticShaggy10.199537[7]34[37]Virgin CDV 2782[platinum-US][silver-UK][produced by Tony Kelly, Bobby Digital, Robert Livingston]
Hot shotShaggy02.20011[1][49]1[6][84]MCA 1122932[6x-platinum-US][3x-platinum-UK][produced by Robert Livingston]
Mr Lover Lover-The best Of -Part 1Shaggy02.200220[6]-Virgin VTCD 429[produced by O. Burell]
Hot Shot: UltramixShaggy02.2002-168[1]MCA 112 827 [US][produced by Robert Livingston]
Lucky DayShaggy11.200254[2]24[13]MCA 1131192[gold-US][produced by O. Burell]
Clothes DropShaggy10.2005-144[1]Big Yard 004 180 [US][produced by Armando Colon, Sly Dunbar, Michael Fletcher, Anthony Kelly ,Tony "CD" Kelly, Robert Livingston ,Shaun Pizzonia, Robbie Shakespeare, Dwayne Shippy, Soulshock & Karlin ,Scott Storch, will.i.am ZLink]
Best of Shaggy: The Boombastic CollectionShaggy09.200822[4]-Geffen 5310674[produced by O. Burell]
Summer in Kingston EP.Shaggy09.2011-141[1]Ranch-
44/876Shaggy with Sting05.20189[4]40[3]Interscope 6747382[produced by Sting International,Martin Kierszenbaum,Dwayne "iLL Wayno" Shippy,Teflon,Shane Hoosong,Sting,Machine Gun Funk]

środa, 4 maja 2022

Remy Shand

Jeden z bardziej znanych kanadyjskich wokalistów r&b i soul. Artysta zabłysnął znaczącym albumem The Way I Feel w roku 2002.
Remy urodził się w Kanadzie i większość dzieciństwa spędził w domu, pobierając nauki szkolne od rodziców. Podczas gdy inni na przełomie lat 80. i 90-tych odkrywali hip-hop, ojciec Remy 'ego wciąż pozostawał pod urokiem muzyki soul. To właśnie on zaraził syna fascynacją takimi artystami, jak Steely Dan,Marvin Gaye, Al Green, Herbie Hancock,The Isley Brothers czy Stevie Wonder. 

W wieku 12 lat Remy umiał już grać na basie i gitarze akustycznej. Wciąż przyświecała mu myśl o karierze muzycznej, jednak jego zainteresowania artystyczne mocno odbiegały od tego, czym interesowali się rówieśnicy. Shand pogrywał więc w eksperymentalnych zespołach rockowych, a w międzyczasie w piwnicy swojego domu tworzył muzykę z pogranicza soulu i funku, samplując utwory retro.
Pierwsze utwory na debiutancki album Remy stworzył, mając 19 lat. Wśród ukończonych piosenek znalazł się inspirowany piosenkami The Isley Brothers utwór „Everlasting”, a także przyszłe single „Take a Message” i „Rocksteady”. Brak zainteresowania muzyką Remy ego ze strony kolegów z zespołu spowodował, że zdecydował się on nagrać solową demówkę. Gotową płytę demo przekazał koledze, który wysłał ją swojemu bratu - menedżerowi w Toronto. Ku zaskoczeniu artysty niedługo potem zaczął odbierać telefony od różnych reprezentantów wytwórni płytowych, oferujących jednak głównie tylko wsparcie muzyczne i zapewnienie rozpoznawalności w branży.

 Shand zdecydował się poczekać na propozycję nagrania albumu i ostatecznie podpisał umowę z wytwórnią universal music Canada. Ta następnie oddała go w ręce Kedara Massenburga, ówczesnego prezesa motown records w Stanach Zjednoczonych, odpowiedzialnego za wypromowanie   Eryki Badu i   Indii Arie. Wytwórnia Massenburga dała Shandowi wolną rękę co do terminu ukończeniu albumu. Debiutancki krążek Shanda The Way I Feel (2002) powstawał w sumie aż cztery lata i został w całości stworzony w domu artysty w Winnipeg. Płyta promowana była trzema singlami „Take a Message", "Way I Feel” oraz „Rocksteady”.

 Remy zdobył uznanie i wpasował się w będący wówczas iwfzo popularny nurt neosoulowy. Przepełniam inspiracjami soulem z Memphis i wytwórni Motown, przekonujący i nowatorski krążek zaskarbił zarówno sympatię fanów, jak i krytyków. Płyta odniosła sukces na rynku kanadyjskim i stała się znana w kręgach miłośników soulu w Stanach Zjednoczonych. Remy zdobył cztery nominacje do nagrody Grammy w tym w kategorii Najlepszy album r&b. Niestety sukces debiutanckiej płyty nie przełożył się na dalszą twórczość artysty. Choć w 2003 r. oficjalna strona Shanda informowała o postępujących pracach nad kolejnym krążkiem zatytułowanym Day in The Shade, jego fanom nie było jednak dane poznać memkatów wspominanych na niej nagrań. Internetowy serwis artysty po raz ostatni aktualizowano pod koniec roku 2007 i od tamtej pory wszelki słuch o utalentowanym muzyku zaginął.

Single
Tytuł WykonawcaData wydania UK US Wytwórnia
[US]
Komentarz
Take a MessageRemy Shand04.2002-89[6]Motown 015625[written by Remy Shand][produced by Remy Shand][47[20].R&B Chart]
Albumy
Tytuł WykonawcaData wydania UK US Wytwórnia
[US]
Komentarz
The Way I FeelRemy Shand03.2002-39[21]Motown 014 481[produced by Remy Shand]

Jimmy Soul

Właśc. James McCleese, ur. 24.08.1942 r. w Weldon w stanie Północna Karolina, USA, zm. 25.06.1988 r. Przydomek „Soul” został nadany temu byłemu ministrantowi przez wiernych z jego parafii. Jimmy Soul koncertował w południowych stanach USA, jako członek kilku grup gospel, m.in. słynnej Nightingales (w której występował pod przydomkiem „The Wonder Boy”). Później zaczął interesować się muzyką pop i rhythm’n’bluesem.Wkrótce stał się popularnym wykonawcą w okolicach Norfolk (stan Wirginia), gdzie przedstawiono go producentowi i kompozytorowi Frankowi Guida, menedżerowi Gary’ego „U.S.” Bondsa

Soul podpisał kontrakt z wytwórnią Guidy - S.P.Q.R. i nagrał debiutancki singel „Twistin’ Matilda”, który zapewnił mu wejście do amerykańskiej Top 20. Kolejny singel „If You Wanna Be Happy” dotarł do 1. miejsca listy singlowych bestsellerów w 1963 r. Oba utwory były przeróbkami popularnych melodii calypso, co było związane z zamiłowaniem Guidy do muzyki Indii Zachodnich. W Wielkiej Brytanii „If You Wanna Be Happy” nie był co prawda aż tak wysoko notowany, ale później został ponownie nagrany przez zespół Peter B’s, w którego składzie znaleźli się: Peter Bardens, Peter Green i Mick Fleetwood. Był to ostatni kontakt Soula z listą przebojów, chociaż nadal pozostał popularnym wykonawcą. Zmarł w czerwcu 1988 r.

Single
Tytuł WykonawcaData wydania UK US Wytwórnia
[US]
Komentarz
Twistin' Matilda (And The Channel)/I Can't Hold Out Any LongerJimmy Soul03.1962-22[14]S.P.Q.R. 3300 [written by Norman Span][produced by Frank Guida][20[1].R&B Chart]
If You Wanna Be Happy/Don't Release MeJimmy Soul03.196339[2]1[2][14]S.P.Q.R. 3305 [written by Guida, Royster][produced by Frank Guida][1[1][12].R&B Chart]
Treat 'Em Tough/Church Street In The SummertimeJimmy Soul07.1963-108[4]S.P.Q.R. 3310 [written by Guida, Royster][produced by Frank Guida]

One Voice

 One Voice to filipińsko-amerykański dziewczęcy zespół muzyczny R&B\pop z Vallejo w Kalifornii, w skład którego wchodzili Monica Castillo, Marie Ceralvo, Melissa Ruiz, Aimee Castillo i Mae Ceralvo. Dziewczyny poznały się w szkole podstawowej i zaczęły jako kwartet. W 1998 roku Once Voice podpisał kontrakt z niezależną wytwórnią Kamikaze Records i zakontraktował talent producenta Jamesa Early'ego.

 W tym samym roku wydały swój debiutancki singiel „All Day All Nite”, który w ogóle nie pojawił się na listach przebojów. W kwietniu 1999 roku zespół wydał swój debiutancki album „Just the Beginning”. Nie wiadomo, czy znalazł się na listach przebojów albumów, ale sprzedał się w 100 000 egzemplarzy w Stanach Zjednoczonych i na Filipinach (gdzie uzyskał status Gold).  Ich drugi singiel, „When U Think About Me” (pod nazwą „Voice V”), osiągnął szczyt 17. miejsca na liście Rhythmic Top 40 Billboard i 96. miejsce na liście Hot R&B/Hip-Hop Singles & Tracks. pozostając na liście przez tydzień. 

Piosenka pojawiła się w filmie telewizyjnym MTV „Jailbait” i została przerobiona przez piosenkarza Billy'ego Crawforda w 2002 roku. Rok później, w 2000 roku, debiutancki album One Voice został ponownie wydany dzięki sukcesowi „When U Think About Me” i sprzedał się w 100 000 egzemplarzy na całym świecie i otrzymał złoty status. Kolejne single z albumu „Boyfriend” i „Never Leave Your Side” nie znalazły się na listach przebojów. Z poważaniem, kiedy grupa przygotowywała się do nagrania drugiego albumu, Aimee Castillo wyjechała, by kontynuować swoją edukację. W czerwcu 2001 roku wydały album „Sincerely Yours”, który sprzedał się w zaledwie 45 000 egzemplarzy na całym świecie. 

 Dwa single z albumu „Swing Your Love 2 Me” i „So Badd” w ogóle nie znalazły się na listach przebojów. W następnym roku One Voice opuścił Kamikaze Records. Po pewnym czasie One Voice podpisał kontrakt płytowy z inną niezależną wytwórnią, Straight Hits Entertainment.  W styczniu 2004 roku wydały swój trzeci album „Luvin’ You”. Chociaż album sprzedał się w 150 000 egzemplarzy na całym świecie, nie wydano z niego żadnych singli. 

W 2005 roku grupa się rozwiązała. Po pięcioletniej przerwie One Voice zdecydowało się powrócić do muzycznego biznesu latem 2009 roku (wraz z powrotem Aimee Castillo), gdzie wróciły do studia, aby nagrywać nową muzykę i występować na różnych imprezach. Później Aimee i Melissa Ruiz opuściły grupę, a One Voice pozostało jako trio.

Single
Tytuł WykonawcaData wydania UK US Wytwórnia
[US]
Komentarz
When U Think About MeVoice V04.2000--Kamikaze 155 677[96[1].R&B Chart]

Kick Angel

Kick Angel było brytyjskim trio muzyki pop, które składało się z członków Laury (ur. Laura Jayne Genevieve Bird ur. 9 stycznia 1978r), Anny (ur. Anna Elizabeth Savill ur. 18 listopada 1973r) i Abi (ur. Abigail Emma Snow ur. 21 września 1975 r. ). Dziewczyny poznały się w The Arts Educational School w Chiswick, Londyn, Anglia. Początkowo planowały zostać aktorkami, ale później przerzuciły się na karierę muzyczną po tym, jak w sklepie spotkały mężczyznę, który zaoferował im wolny czas w studio. 

Po tym, jak ich pierwszy wspólny występ zakończył się sukcesem, Laura odkryła w swojej szkole ogłoszenie o firmie zarządzającej, która prowadziła otwarte przesłuchania do grupy dziewcząt, którą tworzyli. Trio później podpisało kontrakt płytowy z Mercury Records. W 2000 roku wydały swój debiutancki singiel „Misunderstood”, który osiągnął   79 miejsce na brytyjskiej liście singli, co czyni go jedynym do tej pory.

 Ich kolejny singiel „I Don’t Care” nie wywarł żadnego wpływu na listy przebojów. Po tym wydaje się, że Kick Angel odszedł w zapomnienie. Nie wiadomo, czym obecnie zajmują się Laura, Anna i Abi.

Single
Tytuł WykonawcaData wydania UK US Wytwórnia
[UK]
Komentarz
MisunderstoodKick Angel06.200079[1]-Mercury 5627652[written by Abi Snow, Anna Savill, Laura Bird, Pete Kearney, Steve Robson][produced by Steve Robson]