Z archiwum...rocka

wtorek, 12 kwietnia 2022

Entouch

Entouch był amerykańską alternatywną grupą R&B, składającą się z Erica McCaine'a i Erica Smitha, znaną również jako Free. Podpisali kontrakt z Elektra Entertainment w szczytowym momencie ery new jack swingu. Debiutancki album duetu z 1989 roku nosił tytuł All Nite i zawierał dwa single: „II Hype” i „All Nite”.

Singiel „II Hype”, wydany w 1989 roku, osiągnął 18. miejsce na liście Billboard R&B. W 1990 roku singiel „All Nite” wszedł na amerykańskie zestawienie Billboard Hot 100, osiągając szczyt 71. miejsce (R&B nr 7). Grupa wydała swój drugi album w 1991 roku. Wkrótce potem Entouch rozwiązał się, a McCaine zaczął pracować przy produkcji muzycznej z innymi artystami, takimi jak Keith Sweat, Jadakiss, Eve, Mista, Swizz Beatz, Bone Thugs N Harmony, Kut Klose i Lorenzo.

Single
Tytuł	Wykonawca	Data wydania	UK	US	Wytwórnia [US]	Komentarz
Without You	Touch	05.1987	-	-	SuperTronics 017	[written by Eric McCaine][produced by Touch][48[11].R&B Chart]
II Hype	Entouch	07.1989	-	-	Vintertainment 69 294	[written by E. McCaine, Free][produced by Eric McCaine][18[14].R&B Chart]
All Nite	Entouch featuring Keith Sweat	01.1990	-	71[7]	Vintertainment 69 260	[written by E. McCaine, Free][produced by Eric McCaine][7[19].R&B Chart]
Drop Dead Gorgeous	Entouch	07.1991	-	-	Vintertainment 64 879	[written by E. McCaine, Free][produced by Entouch][70[6].R&B Chart]
She Used 2 B My Girl	Entouch	11.1991	-	-	Vintertainment 64 832	[produced by Entouch][71[7].R&B Chart]

Albumy
Tytuł	Wykonawca	Data wydania	UK	US	Wytwórnia [US]	Komentarz
All Nite	Entouch	02.1990	-	177[4]	Vintertainment 60 858	[produced by Eric McCaine, Free]

Jocelyn Enriquez

Jocelyn Enriquez (ur. 28 grudnia 1974 w San Francisco w Kalifornii) to piosenkarka freestyle\dance-pop z lat 90., która stała się pierwszą filipińsko-amerykańską artystką, która odniosła sukces w głównym nurcie przemysłu muzycznego.

Jocelyn zaczęła śpiewać, gdy miała trzy lata; w dzieciństwie odbyła formalne szkolenie w zakresie śpiewu w San Francisco Girl Chorus i San Francisco Opera Company. W latach licealnych na krótko dołączyła do dziewczęcej grupy zwanej Pinay Divas.

Kontynuowała występy w rejonie Bay Area w San Francisco w Kalifornii i ostatecznie demo jej śpiewania coveru piosenki Jayi „If You Leave Me Now” przyciągnęło uwagę Classified Records.

Pod koniec 1993 roku Jocelyn nagrała piosenkę „I've Been Thinking About You”. Rok później piosenka zajęła 80 miejsce na liście Billboard Hot 100, 19 miejsce na liście Rhythmic Top 40 Billboard i 41 na liście Hot Dance Music\Maxi-Singles Sales Billboard.

Piosenka otrzymała dużą rotację w stacjach radiowych na Florydzie, Kalifornii, Illinois, Teksasie i Nowym Jorku.

W lipcu 1994 roku wydała swój debiutancki album studyjny „Lovely”, który nie znalazł się na żadnej liście przebojów.

Kolejny singiel z albumu „Make This Last Forever” osiągnął 39 miejsce na liście Billboard Hot Dance Music\Maxi-Singles Sales i 32 na liście Rhythmic Top 40 Billboard.

Trzy ostatnie single z albumu: „You Are the One”, „Big Love” i „Only” nie wywarły żadnego wpływu na muzyczne listy przebojów.

W 1996 roku Jocelyn wydała singiel „Do You Miss Me?” który osiągnął 49 miejsce na liście Billboard Hot 100, #8 na liście Billboard's Hot Dance Music\Maxi-Singles Sales, #17 na Billboard's Rhythmic Top 40 i 38 na Billboard's Top 40 Mainstream chart. Zadebiutował również na 12 miejscu na kanadyjskiej liście singli.

W maju 1997 roku wydała swój drugi album, "Jocelyn", który osiągnął 182 miejsce na liście Billboard 200 i na 11. miejscu listy Top Heatseekers Billboard.

Kolejny singiel „A Little Bit of Ecstasy” osiągnął 55 lokatę na liście Billboard Hot 100 i znalazł się na szczycie listy Billboard Hot Dance Music\Maxi-Singles Sales. Osiągnął również 25 miejsce na liście Rhythmic Top 40 Billboard i #15 na liście Hot Dance Music\Club Play Billboard, pozostając na liście przez 13 tygodni.

Sukces piosenki doprowadził do tego, że Jocelyn wystąpiła w programie sieci MTV „The Grind” i pojawiła się w filmie „A Night At The Roxbury”.

Ostatni singiel z albumu, „Get into the Rhythm”, który osiągnął 17 lokatę na liście Billboard's Hot Dance Music\Maxi-Singles Sales i 9. na liście Billboard's Hot Dance Music\Club Play, pozostając na liście przez 12 tygodni.

Sukces albumu doprowadził Jocelyn do trasy koncertowej na Filipinach w 1997 roku, gdzie pojawiła się i występowała w różnych talk show i miejscach od Manili po Cebu .

W 1998 roku taneczna supergrupa Stars on 54 (w skład której wchodzili Jocelyn i piosenkarze Amber & Ultra Nate) wydała cover piosenki Gordona Lightfoota „If You Could Read My Mind”, który stał się hitem na listach przebojów muzyki tanecznej.

Później wspólne przedsięwzięcie wytwórni Jocelyn Classified Records i Tommy Boy Music (wraz z Timber! Records) dobiegło końca.

Jocelyn pozostała z Tommy Boy Music, gdzie zaczęła pracować nad materiałem na swój trzeci album studyjny; jednak narodziny jej pierwszego dziecka doprowadziły do krótkiej przerwy i wstrzymały pracę nad albumem.

W 2000 roku wydała singiel „When I Get Close To You”, który przez tydzień był na szczycie listy Billboard Hot Dance Music\Club Play, pozostając na liście przez 13 tygodni.

Po zawarciu umowy dystrybucyjnej w 2002 roku, Jocelyn założyła własną wytwórnię płytową JEM Entertainment i wydała swój trzeci album studyjny, "All My Life" w lutym 2003 roku, który w ogóle nie trafił na listy przebojów.

Główny singiel z albumu „No Way, No How” osiągnął 17 miejsce listy Billboard Hot Dance Music\Club Play, pozostając na liście przez 13 tygodni; jednak kolejny singiel „Why” w ogóle nie znalazł się na listach przebojów.

Po tym Jocelyn zrobiła sobie przerwę w biznesie muzycznym i postanowiła skupić się na swojej rodzinie. W 2018 roku wróciła do nagrywania muzyki i wydała singiel „To Love Again”. W 2019 wyruszyła w trasę koncertową po Filipinach, aby promować piosenkę.

Obecnie Jocelyn mieszka w San Antonio w Teksasie ze swoim mężem, pastorem Alainem Macasadia i czwórką dzieci, gdzie pracują w pełnym wymiarze godzin. Obecnie pracuje w studiu nad nową muzyką.

Single
Tytuł	Wykonawca	Data wydania	UK	US	Wytwórnia [US]	Komentarz
I've Been Thinking About You	Jocelyn Enriquez	04.1994	-	80[11]	Classified 0200	[written by Glenn Gutierrez, Mario L. Agustin, Jr.][produced by Glenn Gutierrez, Mario L. Agustin, Jr.]
Make This Last Forever	Jocelyn Enriquez	08.1994	-	75[1]	Classified 0203	[written by Mario L. Agustin, Jr.][produced by Glenn Gutierrez, Mario L. Agustin, Jr.]
Do You Miss Me?	Jocelyn Enriquez	07.1996	-	49[23]	Classified 0227	[written by Glenn Gutierrez][produced by Glenn Gutierrez]
A Little Bit of Ecstasy	Jocelyn Enriquez	04.1997	-	55[20]	Classified 7190	[written by Glenn Gutierrez][produced by Glenn Gutierrez,Peter Paragas][15[13].Hot Disco/Dance;Classified 190 12"]
Get Into the Rhythm	Jocelyn Enriquez	05.1998	-	-	Tommy Boy 46	[written by Glenn Gutierrez][produced by Glenn Gutierrez][9[12].Hot Disco/Dance;Classified 455 12"]
If You Could Read My Mind	Jocelyn Enriquez	08.1998	-	52[15]	Tommy Boy 7497	[written by Gordon Lightfoot][produced by The Berman Brothers][3[14].Hot Disco/Dance;Tommy Boy 497 12"]
When I Get Close to You	Jocelyn Enriquez	04.2000	-	-	-	[written by Frederick Jorio][produced by Chris Cox & Barry Harris, Thunderpuss][1[1][13].Hot Disco/Dance;Tommy Boy 2090 12"]
No Way No How	Jocelyn Enriquez	02.2003	-	-	-	[17[13].Hot Disco/Dance;Jem [promo] 12"]

Albumy
Tytuł	Wykonawca	Data wydania	UK	US	Wytwórnia [US]	Komentarz
Jocelyn	Jocelyn Enriquez	05.1997	-	182[1]	Classified 3049	[produced by Glenn Gutierrez, Elvin Reyes, Joey Gardner]

Ethel Ennis

Ethel Llewellyn Ennis (ur. 28 listopada 1932r -zm. 17 lutego 2019r) była amerykańskim muzykiem jazzowym, którego kariera trwała siedem dekad. Ennis spędziła większość swojego życia w swoim rodzinnym mieście Baltimore w stanie Maryland, gdzie była pieszczotliwie nazywana „Pierwszą Damą Jazzu”.

Ennis urodziła się w szeregowym domu przy North Calhoun Street w Baltimore w stanie Maryland i dorastała w dzielnicy Sandtown-Winchester. Jako pianistka kościelna zaczęła występować w młodym wieku Rozpoczynając karierę solową, nagrała wiele piosenek dla Atlantic Records, zanim jej debiut LP, Lullabies for Losers, został wydany przez Jubilee Records w 1955 roku.

W 1957 przeniosła się do Capitol Records, gdzie podpisała kontrakt na dwa albumy i wydała A Change of Scenery. Wkrótce po kontynuacji LP Have You Forgotten z 1958 roku, Ennis zrobiła sześcioletnią przerwę w nagrywaniu, podczas której odbyła trasę koncertową po Europie z Bennym Goodmanem. Dwa z jej nagrań „Call Me Young” i „Sing Me A tune” zostały wykorzystane w Wielkiej Brytanii podczas interwałów Testcard na BBC1 między styczniem 1978 a kwietniem 1980. W 1963 nagrała cztery LP dla RCA Victor. Jednak rozczarowana kreatywnym kierunkiem wytwórni i kierownictwem artystów, Ennis opuściła tę wytwórnię i zrobił kolejną przerwę.

Minęło osiem lat, zanim otrzymała kolejny kontrakt nagraniowy. W tym czasie zaśpiewała piosenkę tytułową do filmu fabularnego z 1967 roku Mad Monster Party? . LP 10 Sides of Ethel Ennis pojawił się w 1973 roku; później w tym samym roku Ennis, demokratka, została zaproszona do zaśpiewania na reinauguracji Richarda Nixona. Jej niezwykłe wykonanie a cappella hymnu narodowego zaszokowało niektórych, ale zainspirowało wielu innych. Później pojawiła się w teleturnieju To Tell the Truth, a po tym, jak wystąpiła jako „Prawdziwa Ethel Ennis”, powtórzyła hymn narodowy a cappella dla panelistów i publiczności, otrzymując owację na stojąco.

Ennis wróciła wtedy do swojego rodzinnego miasta Baltimore i śpiewała poza tym obszarem tylko kilka razy w kolejnych dziesięcioleciach. Jednak w 1980 roku pojawiła się ponownie, wydając album koncertowy, ku uciesze swoich wiernych fanów. Ennis ponownie zwróciła uwagę całego kraju w 1994 roku dzięki albumowi studyjnemu zatytułowanemu w Nowym Jorku, wyprodukowanemu przez jej długoletniego perkusistę, Paula Hildnera. Dotarł do radiowej listy Jazz Top 40.

W 1998 roku Ennis po raz kolejny nagrała dla dużej wytwórni If Women Ruled the World w Savoy Jazz. Najnowsze nagranie Ennis to chwalony przez krytyków zestaw koncertowy z 2005 roku, uchwycony podczas występu w Montpelier w jej rodzinnym stanie Maryland. Ennis zmarła na udar 17 lutego 2019 roku. Miała 86 lat.

Albumy
Tytuł	Wykonawca	Data wydania	UK	US	Wytwórnia [US]	Komentarz
This Is Ethel Ennis	Ethel Ennis	03.1964	-	147[2]	RCA Victor 2786	-

John Entwistle

Właśc. John Alec Entwistle, ur. 9.10.1944 r. w londyńskim Chiswick, Anglia. Jako basista The Who, Entwistle ze swą gitarą był podstawowym elementem niezwykłego brzmienia tej legendarnej grupy. Stojąc na scenie nieruchomo, z nieprzeniknionym wyrazem twarzy, stanowił pełne kontrastu tło dla miotających się szaleńczo kolegów. Jednak koncerty sprawiały największą radość właśnie jemu. Był jedynym członkiem zespołu, który mógł się poszczycić solidnym muzycznym wykształceniem.

Debiutował jako trębacz (obok Pete’a Townshenda) w zespole jazzu tradycyjnego. Później wraz z Townshendem i Philem Rhodesem jeszcze podczas nauki w Acton County Grammar School - występował w kopiujących brzmienie The Shadows -The Confederates (znanych też jako The Aristocrats lub The Scorpions). Przez pewien czas współpracował także z Middlesex Youth Orchestra (grał na rożku francuskim). W 1962 r. dołączył do grupy The Detours, kierowanej przez Rogera Daltreya (gitara). Wkrótce skład tego kwartetu zasilił także Townshend. W 1964 r. formacja przekształciła się w The High Numbers i ostatecznie w The Who.

Entwistle szybko dał się poznać jako utalentowany kompozytor, jednak jego utwory trafiały tylko na strony B singli i rzadko znajdowały dla siebie miejsce na albumach zespołu. Wśród kompozycji jego autorstwa znaleźć można m.in. „Doctor Doctor”, „Someone’s Coming” i „My Wife”, lecz najczęściej łączony jest z tak makabrycznymi utworami, jak „Boris The Spider”, „Whiskey Man” i dwoma pochodzącymi z rock-opery "Tommy”: „Fiddle About” i „Cousin Kevin”. Dzięki nim zaczął cieszyć się kultową popularnością. a kilka z jego dzieł trafiło na album The Ox, zatytułowany tak na cześć „ksywki” basisty (Wół).

W 1971 r. na rynku pojawił się pierwszy solowy album basisty, Smash Your Head Against ,The Wall. Znalazła się na nim nowa wersja utworu "Heaven And Hell”, będącego od lat ulubionym elementem koncertów The Who, a sam longplay cieszył się sporą popularnością w USA. Whistle Rhymes, którego tytuł był żartem z często błędnie wymawianego nazwiska muzyka, potwierdził jego nowo odnalezioną niezależność i okazał się najlepszą propozycją w dotychczasowej karierze. Zawarte na nim utwory opowiadały mroczne historie o podglądaczach, samotności, samobójstwie i nocnych koszmarach.

Kolejny album, Rigor Mortis Sets In, był hołdem złożonym rock’n’rollowi lat 50-tych i mimo że przygotowano promującą go trasę, wszystkie plany spaliły na panewce, gdy impreza okazała się po prostu zbyt kosztowna. Entwistle przygotował wtedy wydanie archiwalnych nagrań The Who, Odds And Sods, by założyć potem nową grupę, Ox. Nagrany przez nią album, Mad Dog, spotkał się jednak z bardzo chłodnym przyjęciem. Sam Entwistle podjął się roli kierownika muzycznego przy pracy nad ścieżkami dźwiękowymi do filmów „Quadrophenia” i „The Kids Are All Right”.

W 1981 r. zarejestrował kolejny album solowy, Too Late The Hero, na którym gościnnie zagrał Joe Walsh - były gitarzysta James Gang i The Eagles. Od tamtej pory solowa kariera Entwistle’a straciła sporo ze swego rozmachu, lecz on sam nadal pozostaje jednym z najlepszych basistów świata. Najlepszym dowodem jego zdumiewających umiejętności jest nagrany w 1973 r. podwójny album The Who, Quadrophenia.

Single
Tytuł	Wykonawca	Data wydania	UK	US	Wytwórnia [US]	Komentarz
Too Late The Hero/I'm Coming Back	John Entwistle	11.1981	76	101[3]	Atco 7337	[written by John Entwistle][produced by John Entwistle, Cy Langston]

Albumy
Tytuł	Wykonawca	Data wydania	UK	US	Wytwórnia [US]	Komentarz
Smash Your Head Against the Wall	John Entwistle	10.1971	-	126[9]	Decca 79 183	[produced by John Entwistle]
Whistle Rymes	John Entwistle	11.1972	-	138[13]	Track 79 190	[produced by John Entwistle,John Alcock]
Rigor Mortis Sets In	John Entwistle	07.1973	-	174[7]	Track 321	[produced by John Entwistle, John Alcock]
Mad Dog	John Entwistle's Ox	03.1975	-	192[1]	Track 2129	[produced by John Alcock, John Entwistle]
Too Late the Hero	John Entwistle	10.1981	-	71[9]	Atco 142	[produced by John Entwistle,Dave "Cyrano" Langston]

Esquires

The Esquires to amerykańska grupa R&B z Milwaukee w stanie Wisconsin w Stanach Zjednoczonych, działająca głównie od 1957 do 1976 roku.

Grupa powstała w 1957 roku wokół rodziny Moorer: Gilbert (ur. Gilbert Moorer, Jr.,ur. 20 sierpnia 1941r, Birmingham, Alabama, zm. 28 sierpnia 2008r), jego brat Alvis (ur. Alvis V. Moorer,ur. styczeń 18, 1940, Birmingham, Alabama, zmarł 21 sierpnia 2011) i ich siostra Betty. Po raz pierwszy wystąpili jako Betty Moorer and the Esquires. Kiedy ich siostra i wokalistka odeszła, grupa skróciła swoją nazwę do The Esquires, a Gilbert został głównym wokalistą.

W 1961 r. Sam Pace (ur. Sammie L. Pace, ur. 22 września 1944 r. w Kansas City w stanie Missouri, zm. 7 stycznia 2013 r.) dołączył jako tenor. Millard Edwards, bas, również śpiewał w tym okresie zamiast Taylora. W ciągu pierwszej dekady przeszli wiele zmian w składzie, co sprawiło, że dążyli głównie do lokalnego uznania. W 1966 przenieśli się do Chicago w stanie Illinois i wzięli udział w przesłuchaniu u Curtisa Mayfielda, który nie był zainteresowany podpisaniem kontraktu. Następnie próbowali podpisać kontrakt z Constellation Records, ale wytwórnia upadła pod koniec 1966 roku; zamiast tego podpisali kontrakt z Bunky Records, następcą Constellation. Bunky był dystrybuowany przez Scepter Records na poziomie krajowym.

Ich debiutancką płytą dla Bunky/Scepter był „Get on Up” (1967), który stał się wielkim hitem w Stanach Zjednoczonych , osiągając 11 miejsce jako singiel popowy i trzecie miejsce na liście US Billboard R&B. Po premierze zagrali w Regal Theatre w Chicago i Apollo Theatre w Nowym Jorku. Kolejne single też były sukcesami, a grupa wydała jeden pełnometrażowy album. Po pięciu singlach dla Bunky grupa podpisała kontrakt z samym Scepter pod koniec 1968 roku.

Później wrócili do Bunky, a następnie, w 1970 roku, podpisali kontrakt z Capitol Records na jeden singiel ("Reach Out") i Lamarr Records w 1971 na "Girls in the City”. Perry Moorer grał z grupą na saksofonie altowym. Zmarł w 1996 roku. Gilbert Moorer zmarł na raka gardła 28 sierpnia 2008 roku w wieku 67 lat. Alvis Moorer zmarł 21 sierpnia 2011 roku w wieku 71 lat .Sam Pace zmarł po długiej chorobie 7 stycznia 2013 roku w wieku 68 lat. Edwards, który mieszka w Chicago, jest teraz jedynym żyjącym członkiem zespołu z czasów nagrywania.

Single
Tytuł	Wykonawca	Data wydania	UK	US	Wytwórnia [US]	Komentarz
Get On Up/Listen To Me	Esquires	08.1967	-	11[15]	Bunky 7750	[written by J. Taylor, G. Moorer, B. Sheppard][produced by Bill Sheppard][3[15].R&B Chart]
And Get Away/Everybody's Laughing	Esquires	11.1967	-	22[8]	Bunky 7752	[written by G. Moorer, B. Sheppard][produced by Bill Sheppard][9[9].R&B Chart]
You Say/State Fair	Esquires	03.1968	-	126[4]	Bunky 7753	[written by M. Edwards, R. Johnson, G. Moorer][produced by Bill Sheppard][41[4].R&B Chart]
Why Can't I Stop/The Feeling's Gone	Esquires	06.1968	-	-	Bunky 7755	[written by M. Edwards, G. Moorer ][produced by Bill Sheppard][48[2].R&B Chart]
You've Got The Power/No Doubt About It	Esquires	12.1968	-	91[5]	Wand 1193	[written by R. McDougall][produced by Bunky Production][29[11].R&B Chart]
I Don't Know/Part Angel	Esquires	03.1969	-	-	Wand 1195	[written by R. Barrosse, E. Hoerner][produced by Bill Sheppard][37[5].R&B Chart]
Girls In The City/Ain't Gonna Give It Up	Esquires	03.1971	-	120[3]	Lamarr 1001	[written by T. Hester][produced by Bill Shepard, Walter Gardner][18[10].R&B Chart]
Get On Up '76/Dancing Disco	Esquires	09.1976	-	-	Ju-Par 104	[written by Gilbert Moore, Bunky Shepard ][produced by The Esquires][62[9].R&B Chart]

poniedziałek, 11 kwietnia 2022

Shaun Escoffery

Jeden z najbardziej utalentowanych i cenionych muzyków na brytyjskiej scenie niezależnego, ambitnego soulu.

Artysta debiutował singlem „Space Rider”, wydanym w 2000 r. przez londyński label oyster music. Od tego czasu Escoffery związał się na stałe z oyster i po serii entuzjastycznie przyjętych singli w 2002 r. wydał pierwszą pełną płytę Shaun Escoffery. Na albumie będącym wypadkową soulu, funku i ciekawej elektroniki znalazł się m.in. hit „Days Like This”, który na wiele miesięcy (również za sprawą doskonałych remiksów) podbił klubowe parkiety na całym świecie.

Niespełna rok po debiucie, do sklepów trafił drugi krążek artysty Soulonica. Nie był to nowy autorski materiał, lecz zbiór fantastycznych remiksów nagrań Escoffery ego, których dokonali m.in. 4hero, Jazzanova, Koop, F+ Mark de Clive-Lowe i DJ Spinna. Płyta zyskała świetne recenzje w środowisku fanów niezależnych, eklektycznych czarnych brzmień, będąc jednym z największych wydarzeń sezonu.

Trzeci album artysty ukazał się dopiero w styczniu 2007 r. i to jedynie na rynku japońskim, gdzie Escoffery cieszy się ogromną estymą. Na krążku Move into Soul znalazły się w przeważającej większości covery znanych soulowych szlagierów z lat 70-tych. Shaun jest niezwykle cenionym wokalistą sesyjnym. Jego głos można usłyszeć gościnnie na płytach takich twórców, jak DJ Spinna, 4hero, Evil Ed, Basement Jaxx i Jazzanova. Wiele nagrań artysty znalazło swoje miejsce na cenionych w kręgach fanów muzyki lounge kompilacjach, które można usłyszeć w kawiarniach, barach i klubach pod każdą szerokością geograficzną.

Shaun Escoffery dostąpił zaszczytu zaśpiewania brytyjskiego hymnu przed słynną walką Lennoxa Lewisa i Mikea Tysona 8 czerwca 2002 r. w Memphis. Artysta wystąpił tam na zaproszenie zafascynowanego jego talentem wokalnym Lewisa.

Single
Tytuł	Wykonawca	Data wydania	UK	US	Wytwórnia [UK]	Komentarz
Space Rider	Shaun Escoffery	03.2001	52[2]	-	Oyster Music OYSCDS 4	[written by Geoffrey Williams, Shaun Escoffery][produced by Geoffrey Williams]
Days Like This	Shaun Escoffery	07.2002	53[2]	-	Oyster Music OYSCDS 8	[written by DJ Spen & Karizma][produced by Geoffrey Williams]

Albumy
Tytuł	Wykonawca	Data wydania	UK	US	Wytwórnia [UK]	Komentarz
Evergreen	Shaun Escoffery	09.2016	78[1]	-	Dome/MVKA DOMV 100	[produced by Gil Cang]

niedziela, 10 kwietnia 2022

Rak Records

Wytwórnia płytowa, której założycielem był Mickie Most (właśc. Michael Peter Hayes, ur. w czerwcu 1938 r. w Aldershot w hrabstwie Surrey, Anglia). Most debiutował jako wokalista w Południowej Afryce, gdzie z początkiem lat 60. odnosił sukcesy w zespole Mickie Most And The Playboys. Po powrocie do Wielkiej Brytanii porzucił estradę dla produkcji nagrań licznych muzyków, w tym The Animals i Donovana. U schyłku dekady postanowił wprowadzić w Anglii amerykański system sprzedaży płyt, tzw. "rack-jobbing". Albumy prezentowano na stelażach (racks) poza sklepami muzycznymi, na parkingach, w supermarketach. często na wolnym powietrzu.

Nazwa wytwórni sugerowała nowatorską formę dystrybucji, zaś zmiana pisowni ("Rack" na "Rak") podyktowana była milszą dla brytyjskiego ucha fonetyką ("rack" oznacza też średniowieczne koło do łamania kości ). Supermarkety odrzuciły pomysł, który w latach 70. miał stać się stałym elementem krajobrazu angielskich ulic, ale Most pozostał przy nazwie.
W 1970 r. założył firmę nagraniową pozbawioną początkowo wykonawców, ponieważ wszyscy dawni podopieczni zdążyli podpisać kontrakty z innymi wytwórniami. Przełomem był pierwszy sygnowany przez Rak singel, na którym Julie Felix wykonywała przebój Paula Simona "If I Could (El Condor Pasa)". W jej ślady poszedł wkrótce Peter Noone (temat "Oh You Pretty Thing"), eks-lider Herman's Hermits, z którym Most współpracował w latach świetności zespołu.
Wkrótce Rak stała się renomowaną firmą promującą m.in. Hot Chocolate (odkupionych z Apple), jazzrockową formację CCS Alexisa Kornera (jej instrumentalna wersja "Whole Lotta Love" była tematem przewodnim muzycznego programu BBC "Top Of The Pops"), australijską grupę folkową New World (uwikłaną z czasem w obyczajowe skandale) oraz liczne grono idoli nastolatków, w rodzaju Kenny, Suzi Quatro, Mud, Arrows i Smokie.
Firma, wzmocniona kompozycjami popularnego tandemu autorskiego Nicky Chinn/Mike Chapman, miała swą siedzibę przy Charles Street w londyńskiej dzielnicy Mayfair, o krok od specjalizującego się w podobnej produkcji przedsiębiorstwa Bell Records (kreatorów m.in. Gary'ego Glittera i Bay City Rollers). Nic dziwnego, że ulica zyskała wkrótce przydomek "teenpan alley" (nawiązujący do nastoletniej klienteli i słynnej nowojorskiej Tinpan Alley, enklawy autorów i impresariów muzycznych).
Most, równolegle z kierowaniem wytwórnią, zyskał popularność jako telewizyjny komentator w lansującym debiutantów programie "New Faces". Wraz z pojawieniem się agresywnego punk rocka oferowane przez Rak przeboje dla nastolatków zostały wyparte z rynku, chociaż wytwórnia powróciła na krótko na szczyt w latach osiemdziesiątych, lansując z powodzeniem piosenkarkę Kim Wilde.

Single na listach przebojów

The Bump Kenny 12.1974 3.UK

Fancy Pants  Kenny	03.1975	4.UK
Baby I Love You O.K.!	Kenny	06.1975	12.UK
Julie-Anne	Kenny	08.1975	10.UK
Kids In America Kim Wilde	02.1981	2.UK/25.US
Chequered Love Kim Wilde	05.1981	4.UK
Water On Glass 	Kim Wilde	08.1981	11.UK
Cambodia Kim Wilde	11.1981	12.UK
View From A Bridge Kim Wilde	04.1982	16.UK
Child Come Away Kim Wilde	10.1982	43.UK
Love Blonde Kim Wilde	07.1983	23.UK
Dancing In The Dark 	Kim Wilde	11.1983	67.UK
Love is life Hot Chocolate	08.1970	6.UK
You could have been a lady Hot Chocolate	03.1971	22.UK
I believe [In love] Hot Chocolate	08.1971	8.UK
You' ll always be a friend 	Hot Chocolate	10.1972	23.UK
Brother Louie Hot Chocolate	04.1973	7.UK
Rumours  Hot Chocolate	08.1973	44.UK
Emma Hot Chocolate	02.1975	3.UK/8.US
Cheri babe Hot Chocolate	11.1974	31.UK
Disco Queen Hot Chocolate	05.1975	11.UK/28.US
A child' s prayer 	Hot Chocolate	08.1975	7.UK
You sexy thing Hot Chocolate	11.1975	2.UK/3.US
Don' t stop it now Hot Chocolate	04.1976	11.UK/42.US
Man to man  	Hot Chocolate	06.1976	14.UK
Heaven is in the back seat of my Cadillac Hot Chocolate	08.1976	25.UK
So you win again 	Hot Chocolate	07.1977	1.UK/31.US
Put your love in me Hot Chocolate	11.1977	10.UK
Every one' s a winner Hot Chocolate	11.1978	12.UK/6.US
I' ll put you together again 	Hot Chocolate	12.1978	13.UK
Mindless Boogie  	Hot Chocolate	05.1979	46.UK
Going through the motions 	Hot Chocolate	07.1979	53.UK/53.US
No doubt about it Hot Chocolate	05.1980	2.UK
Are you getting enough happiness 	Hot Chocolate	07.1980	17.UK/65.US
Love Me to Sleep 	Hot Chocolate	12.1980	50.UK
You'll Never Be So Wrong Hot Chocolate	05.1981	52.UK
Girl crazy 	Hot Chocolate	04.1982	7.UK
It started with a kiss 	Hot Chocolate	07.1982	5.UK
Chances Hot Chocolate	09.1982	32.UK
What kinda boy you looking for [Girl] 	Hot Chocolate	05.1983	10.UK
Tears on the telephon Hot Chocolate	09.1983	37.UK
I'm Sorry 	Hot Chocolate	11.1983	89.UK
I gave you my heart [Didn' t it]	Hot Chocolate	02.1984	13.UK
Heartache No. 9 	Hot Chocolate	03.1986	76.UK	
Can the can Suzi Quatro	05.1973	1.UK/56.US
48 Crash  Suzi Quatro	07.1973	3.UK
Daytona Demon  Suzi Quatro	10.1973	14.UK
Devil Gate Drive  Suzi Quatro	02.1974	1.UK
Too big Suzi Quatro	06.1974	14.UK
The wild one	Suzi Quatro	11.1974	7.UK
Your mama won' t like me Suzi Quatro	02.1975	3.UK
Tear me apart Suzi Quatro	03.1977	27.UK
If you can' t give me love Suzi Quatro	03.1978	4.UK/45.US
The race is on 	Suzi Quatro	07.1978	43.UK
Stumblin' in	Suzi Quatro & Chris Norman	11.1978	41.UK/4.US
She' s in love with you	Suzi Quatro	10.1979	11.UK/41.US
Mama' s boy Suzi Quatro	01.1980	34.UK
I' ve never been in love 	Suzi Quatro	04.1980	56.UK/44.US
If you think you know how to love me Smokie	07.1975	3.UK/96.US
Don' t play your rock' n' roll to me 	Smokie	10.1975	8.UK
Something' s been making me blue 	Smokie	02.1976	17.UK
I' ll meet you at midnight 	Smokie	10.1976	11.UK
Living next door to Alice 	Smokie	12.1976	5.UK/25.US
Lay back in the arms of someone 	Smokie	03.1977	12.UK
It' s your life 	Smokie	07.1977	5.UK
Needles and pins Smokie	10.1977	10.UK/68.US
For a few dollars more 	Smokie	01.1978	17.UK
Oh Carol 	Smokie	05.1978	5.UK
Mexican girl Smokie	10.1978	19.UK
Take good care of my baby 	Smokie	05.1980	34.UK
Don't Wanna Say Goodnight Kandidate	08.1978	47.UK
I Don't Wanna Lose You Kandidate	03.1979	11.UK
Girls Girls Girls Kandidate	08.1979	34.UK
Let Me Rock You 	Kandidate	03.1980	58.UK

Raw Material

Zespół brytyjski założony w 1969 r. w składzie: Mick Fletcher (saksofon, śpiew, harfa, flet), Coin Catt (instr. klawiszowe, śpiew), Phil Gunn (bas) ,Paul Young (perkusja) i Dave Green (gitara).Muzycy zadebiutowali na rynku muzycznym we wrześniu 1969 r. nagranym dla wytwórni Evolation Records singlem „Time And Illusion"/Bibos Party”.

Debiutancki album grupy The Raw Material Album ukazał się w 1970 r. Prezentowany przez zespół progresywny blues-rock znalazł uznanie u szefów podległej RCA wytworni Neon, która w 1971 r. wydała bardzo udany longplay Time Is. Sukces komercyjny pozostawał jednak nadal bardzo ulotny i rozczarowani muzycy podjęli decyzję o rozwiązaniu formacji.

Dave Green założył potem grupę Shoot, w której obok niego występowali: Craig Collinge (perkusja),Bal Russell (bas) i Jim McCarty (instr. klawiszowe, śpiew). W 1973 r. na rynku pojawił się longplay tej formacji zatytułowany On The Frontier. O pozostałych członkach Raw Material słuch zaginął.

Single
Tytuł	Wykonawca	Data wydania	UK	US	Wytwórnia [UK]	Komentarz
Time And Illusion/ Bobo's Party	Raw Material	09.1969	-	-	Evolution E 2441	[written by Vic Smith][produced by Ed Welch]
Hi There Hallelujah/Days Of The Fighting Cock	Raw Material	01.1970	-	-	Evolution E 2445	[written by Welch, Aburquerque][produced by Ed Welch]
Traveller Man (Part 1)/Traveller Man (Part 2)	Raw Material	05.1970	-	-	Evolution E 2449	[written by Greene, Page, Klodzinski][produced by Ed Welch]
Ride On Pony/Religion	Raw Material	12.1971	-	-	RCA Neon NE 1002	[written by Fraser, Rodgers]

Albumy
Tytuł	Wykonawca	Data wydania	UK	US	Wytwórnia [UK]	Komentarz
Raw Material	Raw Material	.1970	-	-	Evolution Z 1006	[produced by Ed Welch]
Time Is...	Raw Material	.1971	-	-	Neon NE 8	[produced by Mickey Clarke]

Refugee

Zespół brytyjski założony w 1973 r. przez eks-członków grupy The Nice. Gitarzysta basowy, Lee Jackson oraz perkusista Brian „Blinky” Davison. zdegustowani występami we własnych formacjach Jackson Heights i Every Which Way, postanowili powrócić do trzyosobowego instrumentalnego składu.

Uzupełnił go grający na instrumentach klawiszowych Patrick Moraz (ur. 4.06.1948 r. w VillaVSt-Croix, Szwajcaria). Jedyny, wydany latem 1973 r. album grupy poprzedziła głośna kampania reklamowa, jednak nieuniknione porównania z muzyką The Nice nie wyszły nowej formacji na korzyść.

Jak na ironię, obiecujący zespół rozpadł się w okolicznościach podobnych do losu The Nice opuszczonych przez Keitha Emersona. W sierpniu 1974 r. Moraz zastąpił bowiem Ricka Wakemana w supergrupie Yes. Pozostawieni na lodzie Jackson i Davidson wkrótce potem rozwiązali zespół.

Albumy
Tytuł	Wykonawca	Data wydania	UK	US	Wytwórnia [UK]	Komentarz
Refugee	Refugee	03.1974	-	-	Charisma CAS 1087	[produced by John Burns, Refugee]

Neil Reid

Ur. w 1960 r. w Motherwell, Szkocja. Na estradzie zadebiutował w wieku ośmiu lat podczas gwiazdkowego koncertu dla pensjonariuszy Domu Spokojnej Starości. Od dziesiątego roku życia śpiewał w szkockich klubach robotniczych, przy akompaniamencie swojego wujka, pianisty. Namówiony przez szkolnego nauczyciela do udziału w telewizyjnym konkursie młodych talentów, „Opportunity Knocks”, został trzy razy z rzędu jego laureatem.

Pierwszy łzawy singel, „Mother Of Mine” (autorstwa Billa Parkinsona z grupy P.A.T.C.H.), stał się przebojem w 1972 r„ gdy Neil mógł już z trudem uchodzić za cudowne dziecko. Powodzeniem cieszyły się też kolejne piosenki: „That’s What I Want To Be” i „With Every Passing Day”. Uwielbiany przez nastolatków i ich rodziców, spędził resztę szczenięcych lat w trasach koncertowych po Wielkiej Brytanii, Europie i Południowej Afryce. Śmierć dziadka i towarzyszący jej przypływ religijnych refleksji zniechęciły Reida do świata show biznesu, oczekującego od młodego mężczyzny odgrywania roli tresowanego podrostka.

Po zerwaniu z estradą Reid zatrudnił się w barze samoobsługowym, by przypomnieć się jako piosenkarz w latach 80-tych. Zniechęcony i tym razem, podjął pracę agenta ubezpieczeniowego w Blackpool, gdzie mieszka obecnie wxaz z własną rodziną.

Single
Tytuł	Wykonawca	Data wydania	UK	US	Wytwórnia [UK]	Komentarz
Mother Of Mine/If I Could Write A Song	Neil Reid	01.1972	2[20]	-	Decca F 13264	[written by Parkinson][produced by Rowe, Raymonde]
That's What I Want To Be/If Wishes Were Ships	Neil Reid	04.1972	41[6]	-	Decca F 13 300	[written by Parkinson, Adamberry, Reid][produced by A Belgravia Production]

Albumy
Tytuł	Wykonawca	Data wydania	UK	US	Wytwórnia [UK]	Komentarz
Neil Reid	Neil Reid	02.1972	1[3][16]	-	Decca SKL 5122	-
Smile	Neil Reid	09.1972	47[2]	-	Decca SKL 5136	[produced by Dick Rowe,Ivor Raymonde]

Eddie & Ernie

Eddie & Ernie byli amerykańskim duetem soulowym w latach 60-tych, w skład którego wchodzili Eddie Campbell (ur. 23 grudnia 1940r - zm. 10 lipca 1994r) i Ernie „Sweetwater” Johnson (ur. 22 października 1943r -zm. 20 sierpnia 2005r). Duet z siedzibą w Phoenix w Arizonie śpiewał w grupach gospel, zanim zaczął pracować jako wokaliści wspierający od wczesnych lat 60-tych. W 1965 wydali drobny hit R&B „Time Waits For No One”.

Wydali także single pod nazwami Ernie & Eddie, The New Bloods, The Sliding Doors i Ernie & Ed. Niektóre z ich piosenek zostały nagrane przez Dee Clarka, Jackie Wilsona i Jamesa Carra.

Eddie Campbell urodził się jako William Edgar Campbell 23 grudnia 1940 roku w Lodi w Teksasie i wychował w Phoenix w Arizonie. Campbell śpiewał z lokalną grupą gospel The Heavenly Travelers, gdy jego brat Lloyd przedstawił go Erniemu L. Johnsonowi Jr. Earnest L. Johnson Jr. urodził się 22 października 1943r w Lubbock w Teksasie. Po tym, jak rodzina przeniosła się do Arizony, ojciec Johnsona, Ernest Johnson Sr., zaczął śpiewać z lokalną grupą gospel o nazwie Crusaders. Jako nastolatek Johnson dołączył do grupy swojego ojca. Johnson wydał swój debiutancki singiel „You Need Love” w Asnes Records w 1961 roku. Campbell i Johnson wsparli lokalnego piosenkarza Little Worley'a na jego singlu „Who Stole My Girl” w 1961 roku.

Pierwsze nagrania jako duet (początkowo jako Ernie & Eddie) dokonali w 1963 roku z „It's A Weak Man That Cries”, wydanym w Checker Rekords i Nightingale Record. Muzycznie Eddie & Ernie są często porównywani do amerykańskiego duetu soulowego Sam & Dave, ale w przeciwieństwie do Sam & Dave, stworzyli oni całą własną muzykę. Chociaż nagrywali dla kilku wytwórni, niektórych całkiem dużych, takich jak Columbia, Chess i Buddah, nigdy nie odnieśli żadnego znaczącego sukcesu na listach przebojów. Ich największy przebój R&B, „Time Waits For No One”, wydany przez Eastern Records, osiągnął 34. miejsce na liście R&B w 1965 r.

W 1971 oboje dołączyli do lokalnej grupy Phoenix Express. Ich nagrania stały się później popularne wśród miłośników, takich jak Dave Godin, na którego kompilacjach Deep Soul pojawiło się kilka ich utworów. Campbell zmarł 10 lipca 1994 roku w Los Angeles w wieku 53 lat. Johnson zginął w wypadku potrącenia i ucieczki 20 sierpnia 2005 roku w Phoenix w wieku 61 lat.

Single
Tytuł	Wykonawca	Data wydania	UK	US	Wytwórnia [US]	Komentarz
Time Waits For No One/That's The Way It Is	Eddie & Ernie	02.1965	-	-	Eastern 602	[written by C. Derrick, E. Johnson, E. Campbell, C. Kendrick]

czwartek, 7 kwietnia 2022

Ecstasy, Passion & Pain

Ecstasy, Passion & Pain-jedna z pierwszych dyskotekowych supergrup lat 70-tych obok Earth, Wind & Fire czy Love, Peace & Happiness.Istniała stosunkowo krótko wydając jeden album i kilka singli dla Roulette Records.

Założona w 1973 roku w Nowym Jorku,posiadająca płynny skład od 5 do 8 osób z liderką Barbarą [Gaskin] Roy.Wszyscy członkowie grupy byli instrumentalistami,łącznie z liderką [grała na gitarze],dając niezależnie od macierzystej grupy własne koncerty.
Althea "Cookie" Smith ,perkusistka,nagrywała wcześniej z Carlem Jordanem,zastąpiona póżniej w E,P&P; przez Alana Tizera.Joseph Williams Jr był basistą,Jimmy Clark-grał na gitarze,zaś pianistą był Ronald Foster,pracujący póżniej minn. z Dee Dee Bridgewater, Florą Purim, Chaka Khan and the Temptations.
Barbara Ray niekwestionowana liderka grupy udzielała się też jako wokalistka towarzysząca podczas nagrań innym wykonawcom jak:Barbara Ingram, Evette Benton i Carla Benson.Była też autorką większości repertuaru zespołu.
Urodzona w Kingston w Płn.Karolinie zaczynała swoją karierę jako połowa duetu Barbara & Brenda,razem ze swoją bratanicą.Razem nagrały po trzy single dla wytwórni Heidi Rec i Dynamo Rec w latach 1963-1968.Z powodu braku sukcesów,Barbara wyjeżdża do N.Yorku i tam jako gitarzystka występuje z Inez and Charlie Foxx i bierze udział w wielu sesjach nagraniowych jako gitarzystka sesyjna,czekając na sprzyjający moment dla własnej kariery.
Udało się w 1973 r kiedy manager Phil Braxton załatwił jej nowej grupie kontrakt nagraniowy z Roulette.Ich sukcesy zapoczątkował hit "I wouldn' t give you up" [#17 r& b charts],pózniej były takie przeboje jak "Good Things Don't Last Forever","Ask me","One Beautiful Day".
Ich ostatni hit "Touch & go" to dzieło producenckie Toma Moultona.Dwa następne single-"Passion" i "Dance the night away" nie znalazły jednak uznania na rynku.Pod koniec 1977 roku grupa przestaje istnieć.
Barbara [Gaskin} Ray w latach 1977-1981 zakłada własną wytwórnię płytową Roy B. Records,dla której wydają swoje przeboje Pizzazz,Soccer,Melody Stewart.W 1986 roku nagrywa dla RCA kilka singli nadal jednak brak długogrających płyt w jej dorobku.Po epizodzie w 1989 roku z grupą Togetherness,jej głos często można usłyszeć na samplach wykonawców z lat 90-tych.

Single
Tytuł	Wykonawca	Data wydania	UK	US	Wytwórnia [US]	Komentarz
I wouldn't give you up/ Don't Burn Your Bridges Behind You	Ecstasy ,Passion & Pain	03.1974	-	102[7]	Roulette 7151	[17[14].R&B; Chart][written by Barbara Gaskins][produced by Bobby Martin ]
Good things don' t last forever/ Born to Lose You	Ecstasy ,Passion & Pain	07.1974	-	93[4]	Roulette 7156	[written by Allan Felder/Norman Harris/Bunny Sigler][produced by Bobby Martin ][14[13].R&B Chart]
Ask me/I'll take you blame	Ecstasy ,Passion & Pain	10.1974	-	52[8]	Roulette 7159	[written by Barbara Gaskins][produced by Bobby Martin ][19[10].R&B Chart]
One beautiful day/ Try to Believe Me	Ecstasy ,Passion & Pain	03.1975	-	48[6]	Roulette 7163	[written by Mystro & Lyric][produced by Bobby Martin ][14[12].R&B Chart]
Touch and go/I'll do anything for you	Ecstasy ,Passion & Pain feat Barbara Roy	06.1976	-	98[2]	Roulette 7182	[written by Allan Felder/Norman Harris/Bunny Sigler][produced by Bobby Martin ][71[5].R&B Chart]
Passion/There's So Much Love All Around Me	Ecstasy ,Passion & Pain	02.1977	-	-	Roulette 7205	[written by L. Jones, A. Young][produced by Aram Robert Schefrin][99[2].R&B Chart]

Ebony Vibe Everlasting

Ebony Vibe Everlasting (lub EVE) była żeńską grupą R&B z lat 90-tych, w skład której wchodziły Gina Gomez, Edie-May Grant, Jenisa Garland i Mia Ambrester. Gina i Mia przed dołączeniem do grupy robiły karierę solową.

W 1994 roku grupa wydała swój debiutancki (i jedyny) album „Good Life” w wytwórni MCA Records. Nie wiadomo, jak i czy album znalazł się na listach przebojów.

Pierwszy singiel „Groove of Love” osiągnął 75. miejsce na liście Billboard's Hot R&B Singles, pozostając na liście przez 14 tygodni i #14 na liście Billboard's Hot Dance Music/Club Play Singles. Kolejne single, utwór tytułowy i „Trip Around Your Body” nie wydawały się mieć większego wpływu na listy przebojów.

EVE wydał swój ostatni singiel „We Are Family” w 1995 roku, zanim odszedł w zapomnienie. Od tamtego czasu grupa nie słyszała zbyt wiele.

Single
Tytuł	Wykonawca	Data wydania	UK	US	Wytwórnia [US]	Komentarz
Groove Of Love	Ebony Vibe Everlasting	11.1994	-	-	Gasoline Alley 54912	[written by Phillip L. Stewart II, Thaddis L. Harrell Jr.][produced by Kuk Harrell, Laney Stewart][75[14].R&B Chart]

Ebony Rhythm Funk Campaign

Pierwotnie nazywana Ebony Rhythm Band, Ebony Rhythm Funk Campaign została założona w 1969 roku w Indianapolis i nagrywała lokalnie w wytwórni LAMP. (Inne lokalne grupy, które nagrywały na LAMP to Diplomatics, Amnesty i the Vanguards.) Zgodnie z tradycją Motown's Funk Brothers, Ebony Rhythm Band służył jako house band dla innych artystów LAMP.

W 1971 roku grupa przeniosła się do Kalifornii i stała się kampanią Ebony Rhythm Funk Campaign, która w tym czasie otwierała koncerty Curtisa Mayfielda, New Birth, The Grass Roots, Doby Grey, The Whispers, the Commodores i Three Dog Night. W 1973 roku Wayne Henderson z Jazz Crusaders wyprodukował pierwszy album ERFC zatytułowany Reach For It z Hendersonem grającym na puzonie. W tym samym roku zespół powrócił do Indianapolis, a dwa lata później nagrał singiel „How’s Your Wife (And My Child)”, który osiągnął 69 miejsce na liście Billboard Hot Soul 100.

Jego drugą stroną było „Oh Child”, które było emitowane na antenie na wschodnim wybrzeżu, ale nie znalazło się na listach bestsellerów. W 1976 roku zespół wydał album Watch You Watchin’ Me w Chi-Sound Records. ERFC kontynuowało działalność do 1980 roku, grając z wieloma znanymi nazwiskami, w tym Al Greenem, Donnym Hathawayem, Jackie Wilsonem, the Stylistics, Patty Labelle, Ohio Players, Guess Who, the Mystics, Sha Na Na, Earth Wind & Fire, B.B. King, i Bobby „Blue” Bland.

W 2007 roku grupa ponownie zjednoczyła się jako New Ebony Rhythm Funk Campaign, dziewięcioosobowa grupa składająca się głównie z oryginalnych członków. (Pierwotna grupa miała tylko pięciu członków.) W czerwcu 2007 r. w Radio Radio na Indy's Fountain Square odbył się koncert z okazji ponownego spotkania.

Single
Tytuł	Wykonawca	Data wydania	UK	US	Wytwórnia [US]	Komentarz
How's Your Wife (And My Child)/Oh Baby	Ebony Rhythm Funk Campaign	03.1975	-	-	Innovation II 9159	[written by John R. Jackson, Henry Miles, Anthony Roberts, Robert Thompson][produced by Tom Tom "84"][68[9].R&B Chart]