Elliott Smith

Zacznę na przekór, bo od końca. Elliott Smith - jeden z najbardziej wyrazistych współczesnych singer/songwriterów zakończył pisać swoją historię 21 października 2003 roku. Wokalista odebrał sobie życie. Przez spory okres czasu borykał się z problemami emocjonalnymi, sięgał po narkotyki. Wypada jednak pamiętać Elliotta Smitha głównie z jego muzyki, zostawił bowiem po sobie parę świetnych płyt, które są najlepszym świadectwem tego, z jak niezwykłym Artystą mieliśmy do czynienia.

 

Mówił, że muzyka bliska była mu od zawsze. Swoje pierwsze piosenki pisał już w wieku 14 lat. Ze stylistyką country i folk spotkał się bardzo wcześnie, bo jako młody chłopiec po rozwodzie rodziców zamieszkał z matką w Teksasie, gdzie, jak wspominał, ten gatunek obecny był na każdym kroku. Smith w bardzo wielu wywiadach opowiadał o swoich muzycznych fascynacjach: od The Beatles, przez Elvisa Costello, do The Clash. A tę najważniejszą, Boba Dylana, słychać niemalże na wszystkich jego albumach.
 

Nowy rozdział w życiu Elliotta zapoczątkowała przeprowadzka do ojca do Portland. To tam w szkole średniej powstał zespół Stranger Than Fiction. Niedługo potem sam zaczął pisać "prawdziwe" utwory, z których parę znalazło się na jego debiutanckim albumie "Roman Candle". Następnym zespołem Smitha było Heatmiser, które założył wraz ze swoim przyjacielem Neilem Gustem. Zadebiutowali na scenie 14 lutego 1992 roku, a niecały rok później ukazało się "Dead Air" - pierwszy krążek kapeli. Wydawnictwa zespołu nie cieszyły się wielkim zainteresowaniem, więc muzycy powoli zaczynali rezygnować z tego projektu. Pojawiały się konflikty wewnątrz grupy, co doprowadziło do jej rozpadu.
 

Poprzez kontakty nawiązane dzięki występom z Heatmiser, Elliott Smith wydał swój pierwszy solowy album. "Roman Candle" ukazało się w 1994 roku nakładem niewielkiej wytwórni Cavity Search Records, która otrzymała nagrania wokalisty na kasecie od jego przyjaciela. Swój debiut Smith wspominał jako płytę subtelną, uduchowioną, bardzo osobistą, pełną nadziei, ale też i pesymizmu. O drugim solowym, self-titled krążku wydanym w 1995 roku mówił już jako o małym przełomie artystycznym w swojej karierze, uważał go bowiem za pewnego rodzaju wstęp do "Either/Or". Zarówno "Roman Candle" jak i "Elliott Smith" łączyła jedna rzecz - nie odniosły żadnego sukcesu komercyjnego.
 

W 1996 roku kolejnym longplayem reaktywowało się Heatmiser, które zimą także definitywnie się rozwiązało, a Smith wydał solową EPkę i krótko koncertował u boku Mary Lou Lord. Wokalista również cały czas pracował nad swoim kolejnym albumem. Dzięki wsparciu wytwórni Kill Rock Stars jeden z najlepszych krążków Elliotta Smitha "Either/Or" (intymny, słodko-gorzki, melodyjny jak nigdy wcześniej) ujrzał światło dzienne w 1997 roku. Jednak to nie wydanie tej płyty było przełomowym momentem w karierze songwritera. Dość niespodziewanie okazało się, że fanem Smitha jest reżyser Gus Van Sant, który właśnie kompletował ścieżkę dźwiękową do swojego nowego filmu. 

Wybranie do "Good Will Hunting" piosenki "Miss Misery" amerykańskiego wokalisty było strzałem w dziesiątkę. Film został czarnym koniem oscarowego rozdania także za sprawą nominowanego do nagrody Akademii Filmowej utworu w wykonaniu Elliotta Smitha. Dzięki występowi na gali wokalistę zobaczyło i usłyszało miliony ludzi. W ten właśnie sposób z muzyka całkowicie niszowego, znanego jedynie grupce osób songwriter stał się rozpoznawalny i popularny.
Swoim kolejnym albumem "XO" Smith potwierdził, że zasługuje na sławę jak nikt inny. Przepełniona emocjami, osobista płyta z delikatnymi aranżacjami, niesamowitymi tekstami i klimatycznym brzmieniem dziś uznawana jest za najdoskonalsze dzieło Elliotta i jeden z najważniejszych singer/songwriterskich krążków lat 90-tych, który obowiązkowo różne muzyczne gremia umieszczają w swoich podsumowaniach.
 

W 2000 roku "Figure 8" potwierdziło pozycję Elliotta Smitha jako jednego z najciekawszych współczesnych wokalistów i autorów, mimo że płyta była pełna innowacji w stosunku do poprzednich wydawnictw Artysty. Tym razem Smith zdecydowanie rozbudował warstwę muzyczną, wzbogacił aranżacje, ale klimat ciągle pozostawał taki jak dawniej. Pomimo problemów osobistych wokalista nie zwalniał tempa i rozpoczął pracę nad kolejnym krążkiem. Niestety jej końcowych efektów nie dane mu było posłuchać. "From A Basement On The Hill" wydane zostało dopiero w październiku 2004 - rok po śmierci wokalisty.  

Single
Tytuł	Wykonawca	Data wydania	UK	US	Wytwórnia [UK]	Komentarz
Ballad of Big Nothing / Angeles / Some Song / Division Day	Elliott Smith	06.1998	182[1]	-	Domino RUG 74	-
Waltz #2 (XO)	Elliott Smith	09.1998	52[6]	-	Dreamworks DRMCD 22347	[written by Elliott Smith][produced by Elliott Smith, Rob Schnapf, Tom Rothrock]
Baby Britain	Elliott Smith	05.1999	55[3]	-	DreamWorks DRMDM 50950	[written by Elliott Smith][produced by Elliott Smith , Rob Schnapf , Tom Rothrock]
Son of Sam	Elliott Smith	11.2000	55[3]	-	DreamWorks 4509492	[written by Elliott Smith][Producer - Rob Schnapf , Tom Rothrock,Elliott Smith]
Pretty (Ugly Before)/A Distorted Reality Is Now A Necessity To Be Free	Elliott Smith	08.2003	85[2]	-	Domino RUG 195	[written by Elliott Smith]

Albumy
Tytuł	Wykonawca	Data wydania	UK	US	Wytwórnia [UK]	Komentarz
XO	Elliott Smith	08.1998	123[3]	104[3]	DreamWorks 50 048	[Producer By - Elliott Smith , Rob Schnapf , Tom Rothrock]
Figure 8	Elliott Smith	05.2000	37[4]	99[5]	DreamWorks 4502252	[Producer By - Elliott Smith , Rob Schnapf , Tom Rothrock]
From A Basement On The Hill	Elliott Smith	11.2004	41[4]	19[9]	Domino WIGCD 147	[Producer By - Elliott Smith,Rob Schnapf,Joanna Bolme]
New Moon	Elliott Smith	05.2007	39[2]	24	Domino WIGCD 198	[Producer By - Elliott Smith, Larry Crane]

DJ Spinna

DJ Spinna (czyli urodzony w 1973 roku Vincent Williams) to amerykański DJ i producent hip-hop’owy pochodzący z Brooklyn’u w Nowym Jorku.

 

Pierwsze eksperymenty ze stołem mikserskim zaczął w wieku 11 lat. Znany jest z łączenia dance, hip-hopu, soulu i funk w swoich produkcjach. Zremixował utwory takich artystów jak De La Soul, Mary J. Blige czy Stevie Wonder. Ponadto współpracował z Eminemem w utworach "Three Six Five", "Watch Deez" i "5 Star Generals".
Spinna przynależy do grupy Polyrhythm Addicts (wraz z Mr. Complex, Shabaam Sahdeeq oraz Tiye Phoenix, która w późniejszym czasie zastąpiła Apani B) i Jigmastas (wraz z MC Kriminul’em).

[http://www.lastfm.pl/music/DJ+Spinna]

Pochodzący z Brooklynu Vincent Williams, ukrywający się pod pseudonimem Dj Spinna, to niezwykle wszechstronny człowiek. Stevie Wonder, Michael Jackson, De La Soul, Mary J Blige czy Eminem to tylko nieliczni artyści, z którymi współpracował na przestrzeni kilkunastu ostatnich lat.
Jako dj, producent i remikser swobodnie porusza się wśród takich gatunków jak funk, soul, jazz, hip-hop, a nawet elektronika czy muzyka taneczna. 21 lipca ukazał się długo oczekiwany album "Sonic Smash", na którym wśród gości pojawili się między innymi Phonte z Little Brother, Elzhi ze Slum Village oraz Torae, znany polskim słuchaczom z ostatniej płyty Ostrego.
 

Mimo współpracy z wieloma znanymi artystami, Spinna od wielu lat odwraca się plecami do mainstreamu, praktycznie na własne życzenie pozostając undergroundowym artystą. Dlatego, by przybliżyć swoją twórczość tym, którzy nie mieli do tej pory okazji zapoznać się z jego działalnością, na początku czerwca wraz z High Water Music wypuścił mikstejp podsumowujący wszystko to, co wydarzyło się w jego muzycznym życiu od 1995 roku. Znajdziecie tu numery Jigmastas, Polyrythm Addicts, De La Soul, Artifacts czy Pharoahe Monch’a. Minister zdrowia ostrzega: ta płyta to łamacz karku!

 

Single
Tytuł	Wykonawca	Data wydania	UK	US	Wytwórnia [US]	Komentarz
Rock// Watch Dees	DJ Spinna	05.1999	79[1]	-	Rawkus PCDS 53483 [UK]	[written by V. Williams][produced by DJ Spinna ]
Music In Me	DJ Spinna feat. Shaun Escoffery	06.2003	145[1]	-	Wonderwax WW-003	[written by M. De Clive-Lowe, S. Escoffery, V. Williams][produced by DJ Spinna ]

Dee Dee Sharp

 Właśśc. Dione La Rue, ur. 9. 09.1945 r w Filadelfii w stanie Pennsylvania, USA. śpiewała w chórkach dla potrzeb wytwórni Cameo-Parkway, potem wzięła udział w nagraniu singla Chubby'ego Checkera "Slow Twistin'".

 

Jej debiut solowy, utwór "Mashed Potato Time", został zarejestrowany podczas tej samej sesji. Dzięki udziałowi wokalistki w telewizyjnym show Dicka Clarka "American Bandstand" ta udana kompozycja stała się wielkim przebojem. Kolejne single Dee Dee Sharp "Gravy (For My Mashed Potatoes)" i "Do The Bird" z winy wytwórni Cameo prezentowały piosenkarkę bardziej jako przelotn± atrakcję niż wykonawczynię o sporym potencjale twórczym.
 

Wokalistka powróciła w latach 70-tych jako podopieczna firmy TSOP i Philadelphia International. Wyszła za m±ż za producenta Kenny'ego Gamble'a i opublikowała dwa niezbyt udane soulowe hity "I'm Not In Love" (z 1976 r. przeróbka klasyki 10cc) i "I Love You Anyway" (z 1981 r.). 

 

Single

Tytuł	Wykonawca	Data wydania	UK	US	Wytwórnia [US]	Komentarz
Slow Twistin' / La Paloma Twist	Chubby Checker featuring Dee Dee Sharp	03.1962	-	3[14]	Parkway 835	[written by Jon Sheldon][3[12].R&B Chart]
Mashed Potato Time / Set My Heart At Ease	Dee Dee Sharp	03.1962	-	2[18]	Cameo 212	[gold-US][written by Kal Mann, Bernie Lowe][produced by Kal Mann][1[4][16].R&B Chart]
Gravy (For My Mashed Potatoes) / Baby Cakes	Dee Dee Sharp	06.1962	-	9[10]	Cameo 219	[written by Dave Appell,Kal Mann][11[10].R&B Chart]
Ride! / The Night	Dee Dee Sharp	10.1962	-	5[13]	Cameo 230	[written by Dave Appell,Kal Mann][7[7].R&B Chart]
Do The Bird / Lover Boy	Dee Dee Sharp	03.1963	46[2]	10[11]	Cameo 244	[written by Dave Appell,Kal Mann][8[6].R&B Chart]
Rock Me In The Cradle Of Love / You'll Never Be Mine	Dee Dee Sharp	06.1963	-	43[7]	Cameo 260	[written by Dave Appell,Kal Mann]
Wild / Why Doncha Ask Me	Dee Dee Sharp	10.1963	-	33[9]	Cameo 274	[written by Dave Appell,Kal Mann][25[1].R&B Chart]
Where Did I Go Wrong / Willyam, Willyam	Dee Dee Sharp	02.1964	-	82[4] side B:97[1]	Cameo 296	[A:written by Dave Appell,Kal Mann][B:written by Jackson, Wisner][38[2].R&B Chart]
Never Pick A Pretty Boy / He's No Ordinary Guy	Dee Dee Sharp	08.1964	-	131[1]	Cameo 329	[written by B. Jackson, J. Wisner]
Let's Twine / (That's What) My Mama Said	Dee Dee Sharp	.1965	-	-	Cameo 357	[written by Dave Appell,Kal Mann][produced by Dave Appell]
I Really Love You / Standing In The Need Of Love	Dee Dee Sharp	11.1965	-	78[7]	Cameo 375	[written by J. Bishop/Ken Gamble][produced by Gamble, Huff][37[2].R&B Chart]
It's A Funny Situation / There Ain't Nothing I Wouldn't Do For You	Dee Dee Sharp	03.1966	-	126[3]	Cameo 382	[written by Barrett Strong][produced by Conlo Productions]
We Got A Good Thing Going On / What'cha Gonna Do About It	Ben E. King & Dee Dee Sharp	03.1968	-	127[2]	Atco 6557	[written by Fred Briggs, Johnny Northern][produced by Tom Dowd, Jerry Greenberg]
I'm Not In Love/Make It Till Tomorrow	Dee Dee Sharp	04.1976	-	-	TSOP 4778	[written by G. Gouldman, E. Stewart][produced by Bobby Martin][62[10].R&B Chart]
I Love You Anyway/Easy Money	Dee Dee Sharp Gamble	03.1981	-	-	Philadelphia International 70058	[written by K. Gamble, D. Wansel, C. Biggs][produced by Kenneth Gamble, Dexter Wansel][79[3].R&B Chart]

Albumy

Tytuł	Wykonawca	Data wydania	UK	US	Wytwórnia [US]	Komentarz
It' s mashed potato time	Dee Dee Sharp	06.1962	-	44[17]	Cameo 1018
Down to earth	Dee Dee Sharp	11.1962	-	117[4]	Cameo 1029

Curtis Stigers

 Ur. 1966r w Boise/Idaho-wokalista,saxofonista,kompozytor, autor tekstów, producent nagrań. Jako chłopak uczył się najpierw grać na klarnecie, a później - w okresie nauki w szkole średniej - na saksofonie.

 

Pierwsze doświadczenia estradowe zdobywał w zespołach punkowych i bluesowych w rodzinnym mieście. Po przeniesieniu się do Nowego Jorku zwrócił się w stronę jazzu. Jego występ z jazzowym trio zobaczył syn Clive'a Davisa, szefa firmy płytowej Arista. O swoich wrażeniach opowiedział ojcu, który niebawem zaproponował Stigersowi podpisanie kontraktu na nagrania. Płyta Curtis Stigers powstała w Studio Ultimo w Los Angeles, przy pomocy pianisty Glena Ballarda [gitarzysty Danny'ego Kortchmara jako producentów, oraz takich muzyków, jak Michael Landau - g, Buzz Feiten - g, Bill Payne - k David Paich - k, Randy Kerber - k, Abraham Laboriel - b, Jeff Porcaro - dr , Paulinho da Costa - perc.
 

Zawierała efektowne piosenki i ballady w tradycyjnym stylu, zabarwione elementami soulu i jazzu, np. The Man You're Gonna Fall In Love With w stylu Otisa Reddinga, Never Saw A Miracle w stylu Ala Jarreau, a także You're All That Matters To Me, People Like Us, Nobody Loves You Like I Do, The Last Time I Said Goodbye. Trzy z nich zyskały wielką popularność: I Wonder Why, You're All That Matters To Me i Never Saw A Miracle. Recenzenci porównywali Stigersa z jednej strony do Raya Charlesa i Otisa Reddinga, z drugiej do Michaela BOLTONA i Neila Diamonda. 

 

 

Single
Tytuł	Wykonawca	Data wydania	UK	US	Wytwórnia [US]	Komentarz
I wonder why/Nobody loves you like i do	Curtis Stigers	01.1992	5[10]	9[20]	Arista 12 331	[written by Curtis Stigers/Glen Ballard][produced by Glen Ballard]
You' re all that matters to me/Count my blessings	Curtis Stigers	03.1992	6[10]	98[1]	Arista 12 391	[written by Curtis Stigers, Gregg Sutton, Shelly Peiken][produced by Glen Ballard]
Sleeping with the lights on/People like us	Curtis Stigers	06.1992	-	96[1]	Arista 12 430	[written by Wayne Cohen/Curtis Stigers][produced by Danny Kortchmar]
Never saw a miracle/I guess it wasn't mine	Curtis Stigers	10.1992	34[1]	107[8]	Arista 12 459	[written by Barry Mann/Curtis Stigers][produced by Glen Ballard]
This time	Curtis Stigers	05.1995	28[4]	-	Arista 74321286952 [UK]	[written by D. Bryan/Supa, R.][produced by David Foster]
Keep Me From The Cold	Curtis Stigers	12.1995	57[2]	-	Arista 74321319152	[written by Ballard, G./Stigers, C.][produced by Glen Ballard]

Albumy
Tytuł	Wykonawca	Data wydania	UK	US	Wytwórnia [UK]	Komentarz
Curtis Stigers	Curtis Stigers	02.1992	7[50]	101[28]	Arista 261953	[platinium-UK][produced by Glen Ballard, Danny Kortchmar]
Time was	Curtis Stigers	07.1995	34[2]	-	Arista 74321282792	[produced by Adam Gorgoni, Curtis Stigers , Danny Kortchmar, David Foster , Glen Ballard , Stewart Lerman, Stewart Levine]
The Collection	Curtis Stigers	04.2006	50[2]	-	Concord 9878526
Hooray for Love	Curtis Stigers	05.2004	64[1]	-	Concord 7234475

Peter Allen

 Peter Allen (ur. 10 lutego 1944r jako Peter Richard Woolnough w Tenterfield w Nowej Południowej Walii, zm.18 czerwca 1992 w San Diego w Kalifornii) był australijskim kompozytorem i artystą estradowym.

 Allen urodził się 10 lutego 1944 roku w Tenterfield, małym miasteczku w Nowej Południowej Walii. Naukę gry na fortepianie rozpoczął w wieku czterech lat; najpierw dla siebie, później z lekcjami. W wieku jedenastu lat został zatrudniony jako artysta estradowy w pubie miejscowego hotelu New England. Cztery lata później - w 1959 - poznał w Queensland w Australii gitarzystę i wokalistę Chrisa Bella, z którym następnie wystąpił jako duet The Allen Brothers. Debiut w australijskiej telewizji nastąpił w tym samym roku i zostali odkryci jako młode talenty na poziomie krajowym (Bandstand TCN 9, 1960). W tym momencie Peter Allen zaczął sam pisać piosenki - razem z Chrisem Bellem.  

Również w 1960 roku duet nagrał swoją pierwszą płytę First Kiss. W następnym roku nastąpiły kolejne nagrania, a w 1962r pierwsze tournée po Azji. Postanowili tam zostać i zagrali   w klubach i hotelach,kompozycje częściowo obce. Podczas pobytu w Hongkongu - w 1964 roku - Peter Allen poznał piosenkarkę i aktorkę Judy Garland, która przywiozła Allen Brothers zaproszenie do Londynu. Tam też został przedstawiony córce Garland, Lizie Minnelli. 

W 1965 roku Allen Brothers zadebiutowali w amerykańskim hotelu Fontainbleu, w Miami oraz w amerykańskiej telewizji CBS (TV On Broadway Tonight). Następnie odbyły się koncerty w Toronto i trasa po Stanach Zjednoczonych z Judy Garland; także pierwsze nagrania w USA. Allen poślubił Lizę Minnelli 3 marca 1967 roku w Nowym Jorku. Rok później powstał pierwszy album Allen Brothers, któremu towarzyszyły gościnne występy w NBC Tonight Show. Judy Garland zmarła w 1969 roku, a Allen Brothers rozeszli się w tym samym roku. Od tego czasu Peter Allen zwiększył swoje zaangażowanie kompozytorskie, przez co pomogły mu liczne kontakty ze sceną muzyczną i teatralną. Małżeństwo z Lizą Minnelli również się rozpadło, a ich drogi rozeszły się od 1970 roku (inne źródła mówią o separacji już w 1969 roku). 

 Peter Allen nagrał swój pierwszy solowy album jako piosenkarz i autor tekstów w 1971 roku i wrócił do Australii na występy telewizyjne. W tym czasie została napisana piosenka Tenterfield Saddler; album o tej samej nazwie pojawił się nieco później. Zadebiutował na Zachodnim Wybrzeżu Stanów Zjednoczonych w Los Angeles w 1972 roku, gdzie współpracował z Bette Midler. Dwa lata później podpisał swój pierwszy kontrakt z czołową wytwórnią płytową A&M Records i nagrał album Continental American. Zadebiutował jako artysta solowy w Nowym Jorku 14 sierpnia 1975 roku w Metropolitan Museum. Następnie odbyła się trasa koncertowa po Australii wraz z Helen Reddy. Album Taught by Experts z 1976 roku zawierał jego największy przebój, I Go to Rio, który w 1977 roku osiągnął pierwsze miejsce na australijskich listach przebojów i został wysoko oceniony przez krytyków.

 Jako wokalista w tle do tego albumu był w stanie wybierać między innymi Dusty Springfield, Brendę Russell i Lesley Gore. Następnie odbyły się koncerty na całym świecie do 1979 roku, m.in. w Paryżu, Sydney, Londynie, Nowym Jorku, Los Angeles i Melbourne.

W międzyczasie Allen znalazł partnera prywatnego - Grega Connella - który również wspierał go zawodowo i tym samym przyczynił się do sukcesów. Były one teraz coraz bardziej w obszarze kompozycji i interpretacji innych artystów. Razem z Jeffem Berrym napisał balladę I Honestly Love You, którą Olivia Newton-John zajęła pierwsze miejsce na listach przebojów w październiku 1974 roku oraz - wraz z Carole Bayer Sager - piosenkę Don't Cry out Loud, dla Melissy Manchester ,która w 1978 roku również wylądowała w pierwszej dziesiątce. Choć jego sprzedaż płyt była raczej umiarkowana, wiedział, jak przekonać publiczność swoją obecnością na scenie, a nawet przejechał po scenie na prawdziwym wielbłądzie w 1981 roku w Radio City Music Hall w Nowym Jorku podczas interpretacji I Go to Rio. 

Kolejnym punktem jego twórczości było zdobycie Oscara za najlepszą piosenkę filmową Arthur’s Theme (w interpretacji Christophera Crossa) w 1982 roku, razem z Carol Bayer Sager i Burtem Bacharachem. W ciągu następnych kilku lat nastąpiły   koncerty w Ameryce i Australii - czasami w dużych ilościach. W międzyczasie zmienił wytwórnię na początku 1983 roku i podpisał kontrakt z Arista Records. W 1993 roku został pośmiertnie wprowadzony do Galerii Sław ARIA w uznaniu jego osiągnięć 

Allen napisał broadwayowski musical Legs Diamond w 1985 roku, który miał premierę dopiero na Broadwayu w 1988 roku i został przerwany po 64 koncertach. Sam Peter Allen zaśpiewał w nim niektóre ze swoich piosenek. Również w 1988 roku odbył się koncert z Frankiem Sinatrą i Whitney Houston na otwarcie Sanctuary Cove w Surfers Paradise w Queensland w Australii. Peter Allen ukończył swój ostatni album, Making Every Moment Count, w 1990 roku i prawdopodobnie już wiedział o swoim zakażeniu wirusem HIV, ponieważ jego partner, Greg Connell, zmarł na AIDS w 1984 roku.  W 1992 rozpoczął kolejną trasę koncertową po Australii, ale koncert w Sydney w Dzień Australii (wtedy 27 stycznia 1992) był jego ostatnim. Po tym przestał występować. Allen zmarł 18 czerwca 1992 roku w szpitalu Mercy w San Diego z powodu powikłań związanych z niedoborem odporności AIDS.

 

Single
Tytuł	Wykonawca	Data wydania	UK	US	Wytwórnia [US]	Komentarz
The More I See You/This Time Around	Peter Allen	08.1976	-	108[4]	A&M 1813	[written by Mack Gordon, Harry Warren][produced by Brooks Arthur]
Fly Away/Simon	Peter Allen	01.1981	-	55[8]	A&M 2288	[written by Peter Allen, Carole Bayer Sager, David Foster ][produced by David Foster]

Albumy
Tytuł	Wykonawca	Data wydania	UK	US	Wytwórnia [US]	Komentarz
I Could Have Been a Sailor	Peter Allen	04.1979	-	171[3]	A&M 4739	[produced by Marvin Hamlisch, Mike Post]
Bi-Coastal	Peter Allen	11.1980	-	123[20]	A&M 4825	[produced by David Foster]
Not the Boy Next Door	Peter Allen	03.1983	-	170[6]	Arista 9613	[produced by Richard Landis]

Kompozycje Petera Allena na listach przebojów [with Chris Allen, Dick Everitt] 08/1965 The World Through a Tear Neil Sedaka 76.US 02/1966 The Answer to My Prayer Neil Sedaka 89.US [with Carole Bayer Sager] 10/1971 Jennifer Bobby Sherman 60.US 03/1977 We Don't Cry Out Loud The Moments 79.R&B Chart 11/1978 Don't Cry Out Loud Elkie Brooks 12.UK 11/1978 Don't Cry Out Loud Melissa Manchester 10.US 11/1979 I'd Rather Leave While I'm in Love Rita Coolidge 38.US [with Jeff Barry] 08/1974 I Honestly Love You Olivia Newton-John 22.UK/1.US [with Adrienne Anderson] 01/1979 I Go to Rio Pablo Cruise 46.US [with David Foster & Carole Bayer Sager] 01/1981 Fly Away Peter Allen 55.US 05/1982 Fly Away Stevie Woods 84.US [with Burt Bacharach, Carole Bayer Sager & Peter Allen] 08/1981 Arthur's Theme (Best That You Can Do) Christopher Cross 1.US/7.UK [with Guy Berryman, Jonny Buckland, Will Champion, Brian Eno, Chris Martin, Adrienne Anderson] 06/2011 Every Teardrop Is a Waterfall Coldplay 67.US