Z archiwum...rocka

środa, 10 marca 2021

Irish Coffee

Irish Coffee to hardrockowy zespół z Aalst we Flandrii Wschodniej w Belgii, który oficjalnie zaczął grać w 1970 roku. Najlepiej pamiętają ich singiel „Masterpiece”, który trafił na belgijskie listy przebojów. Muzyka zespołu była połączeniem hard rocka i blues rocka, z partiami gitary prowadzącej i mocnym wokalem. Zespół rozpadł się w 1975 roku, ale zreformował się w 2002 z nowym organistą i basistą.

Pierwotnie nazywali się The Voodoos. Na początku grali przede wszystkim covery brytyjskich i amerykańskich wykonawców: The Kinks, Led Zeppelin, The Who, Free, Jimi Hendrix, Muddy Waters… Jeszcze jako The Voodoos nagrali swego pierwszego singla „Masterpiece/The Show”. Wytwórnia płytowa Triangle miała jednak duże zastrzeżenia co do nazwy i wymogła na grupie jej zmianę. Tak narodził się zespół IRISH COFFEE.

Prezentacja singla miała miejsce 8 stycznia 1971 roku na muzycznych targach MIDEM, gdzie szczególnie zainteresowali się nimi Amerykanie z Parrot Records pytając o duży LP i obiecując karierę za Oceanem. Zdziwieni, że grupa ma na koncie tylko małą płytkę szybko podpisali z nimi kontrakt.

W przeciągu cztery dni nagrali materiał na płytę, która ukazała się w lipcu tego samego roku. W pierwszym tygodniu tylko w samej Belgii album rozszedł się w ilości 3 tys. sztuk co było wówczas sporym osiągnięciem. Tamtejsi fani pokochali ten album. Nie ma się czemu dziwić - był to bowiem autentycznie hard rockowy killer. Zawierał rewelacyjny, ekspresyjny materiał oparty na urokliwej melodyce, współbrzmieniu ciężkich gitar i organów, oraz mocnym wokalu. Nie lubię porównań, ale by dać pojęcie o granej przez ten zespół muzyki było to granie w stylu Deep Purple, Atomic Rooster, wczesnego UFO, czy Uriah Heep.

Po wydaniu płyty zaczęła się seria czterdziestu (!) koncertów u boku tak znakomitych grup jak Focus, Dr.Feelgood i Yes. Szczęście jednak nie trwało długo. Amerykańska firma płytowa dość szybko zbankrutowała i tak zakończył się ich amerykański sen. Zdążyli wydać jeszcze trzy single, które włączono do kompaktowej reedycji. Mimo braku kontraktu płytowego dalej grali i koncertowali. W listopadzie 1974 roku wracając do domu po kolejnej serii występów ulegli wypadkowi samochodowemu. Klawiszowiec Paul Lambert poniósł śmierć na miejscu. To jemu została dedykowana druga, wspomniana już wyżej reedycja kompaktowa wdana przez Fuzzy Records. Z kolei perkusista Raf Lensses odniósł bardzo ciężkie obrażenia, które wykluczyły go ostatecznie z dalszego muzykowania.

W 1975 roku ogłoszono, że IRISH COFFEE przestał istnieć. Tak jak w przypadku grupy WATERLOO pozostał niedosyt, że nie nagrali więcej płyt. I smutek po tragedii jaka ich spotkała. Ta wybornie przyrządzona irlandzka kawa przez piątkę belgijskich młodych i uzdolnionych muzyków była naprawdę wyśmienita…

Single
Tytuł	Wykonawca	Data wydania	UK	US	Wytwórnia [Bel]	Komentarz
Masterpiece/The Show	Irish Coffee	01.1971	-	-	Pirate's PI 71004	[written by William Souffreau][produced by Louis de Vries]
Carry On/Child	Irish Coffee	.1972	-	-	Triangle BE 61574	[written by Souffreau, Van Der Scheuren]
Down, Down, Down/I'm Alive	Irish Coffee	.1973	-	-	Triangle BE 61766	[written by William Souffreau][produced by Brain Trust Music]
Witchy Lady/I'm Hers	Irish Coffee	06.1974	-	-	Barclay BE 620044	[written by W. Souffreau, Luc De Clus][produced by Louis de Vries]

Albumy
Tytuł	Wykonawca	Data wydania	UK	US	Wytwórnia [Bel]	Komentarz
Irish Coffee I	Irish Coffee	.1971	-	-	Triangle BE 920321	[produced by Louis de Vries]

wtorek, 9 marca 2021

Tony Scotti

Anthony Joseph „Tony” Scotti (urodzony 22 grudnia 1939r) to amerykański aktor, producent telewizyjny i filmowy, a także współzałożyciel Scotti Brothers Records . Jest żonaty z francuską piosenkarką Sylvie Vartan .

Scotti i jego brat Ben grali w piłkę nożną na Uniwersytecie Maryland .

Scotti urodził się w Newark w stanie New Jersey. Swoją karierę rozpoczął jako aktor, wcielając się w Tony'ego Polara, ukochanego Sharon Tate w filmie Valley of the Dolls z 1967 roku . Ze względu na rolę w Valley Scotti musiał zaśpiewać i wykonać piosenkę „Come Live With Me” w filmie i na ścieżce dźwiękowej do filmu. Drugi i ostatni występ aktorski Scottiego to tytułowa rola w niewymienionym telewizyjnym filmie pilotowym z 1968 roku, Nick Quarry , opartym na filmie Tony Rome z 1967 roku .

Kontynuując swoją karierę filmową, Tony Scotti miał umiarkowaną karierę wokalną z trzema krajowymi singlami notowanymi na listach jako solista i dwoma jako lider Heaven Bound.

W 1971 roku Scotti porzucił karierę filmową i dołączył do działu produkcji płytowej MGM jako starszy wiceprezes. W 1974 roku Scotti wraz ze starszym bratem Benem założyli firmę zajmującą się marketingiem muzycznym Ben Scotti Productions. Firma ostatecznie rozwinęła się w telewizji i wyprodukowała serię muzyki pop, America's Top 10 . Sukces serialu skłonił braci do stworzenia firmy dystrybucyjnej telewizyjnej , All American Television w 1981 roku Firma rozpowszechniała takie widowiska jak Baywatch i Acapulco HEAT.

W połowie lat 80-tych firma rozpoczęła produkcję filmów pod szyldem Scotti Brothers Pictures, a następnie wydała Eye of the Tiger i Lady Beware .

Single
Tytuł	Wykonawca	Data wydania	UK	US	Wytwórnia [US]	Komentarz
Come Live With Me/Theme From "Valley Of The Dolls"	Tony Scotti	03.1968	-	126[1]	Liberty 56006	[written by D. Previn, A. Previn][produced by Tommy Oliver][piosenka z filmu "Valley Of The Dolls"]
Devil Or Angel/A Thing Called Love	Tony Scotti	05.1969	-	117[2]	Liberty 56101	[written by Blanche Carter][produced by Tommy Oliver][#6 hit for Bobby Vee in 1960]]
It Won't Hurt To Try It/Somebody Like Me	Tony Scotti	06.1971	-	118[2]	Sunflower 109	[written by Ken Alison][produced by Tommy Oliver, Tony Scotti]
He'd Rather Have The Rain/Come Run With Me	Heaven Bound With Tony Scotti	09.1971	-	83[5]	MGM 14284	[written by Terry Cashman, T. P. West][produced by Tony Scotti, Tommy Oliver, Michael Lloyd]
Breaking Up Is Hard To Do/Come Run With Me	Heaven Bound With Tony Scotti	07.1972	-	101[5]	MGM 14412	[written by Sedaka, Greenfield][produced by Michael Lloyd, Tony Scotti][#1 hit for Neil Sedaka in 1962]
Five Hundred Miles/I Will	Heaven Bound With Tony Scotti	12.1971	-	79[9]	MGM 14314	[written by Hedy West][produced by Tony Scotti, Tommy Oliver, Michael Lloyd]

Scott Bros

Scott Brothers czasami Scott Bros. nagrywający na płytach Skyline, Comet, FTP, Parkway i Ribbon nie są w żaden sposób powiązani z chicagowskim Scott Bros., który nagrywał dla Smash, Zachron i Toddlin 'Town w późnych latach 60-tych .

Scott Brothers byli „sprawą rodzinną”, w skład której wchodzili trzej bracia, Horace, Warren i Amos Scott z ich wujem Adolphusem Scottem. Nagrywali głównie dla nowojorskich wytwórni Jerry'ego Fielda, ale pochodzili z The DC Area.
Horace i Warren byli głównymi autorami piosenek i napisali kilka piosenek dla innych artystów. Scott Bros. miał kilka singli na początku lat sześćdziesiątych i późnych pięćdziesiątych, ale tylko „Stolen Angel” zdołał zarejestrować się na liście Billboard Hot 100.

Singiel z 1963 roku Letter From My Baby ukazał się w Comet, krótkotrwałej wytwórni dystrybuowanej przez Ember i wyprodukowany przez Jerry'ego Fielda ...

Single
Tytuł	Wykonawca	Data wydania	UK	US	Wytwórnia [US]	Komentarz
Part Of You/Kingdom Of Love	Scott Bros	06.1959	-	-	Skyline 502	[written by Warren Scott]
Stolen Angel/Keep Laughing	Scott Bros	04.1960	-	110[2]	Ribbon 6905	[written by Warren Scott]
Lost Love/Only Then	Scott Bros	06.1960	-	-	Ribbon 6911	[written by Scott, Harris, Field]
Celebrity Party/Do You Want My Love ?	Scott Bros	11.1960	-	-	N.Y. Skyline 501	[written by Horace Scott, Jerry Field][produced by Jerry Field ]
Mama's Little Baby/Cindy Oh Cindy	Scott Bros	03.1961	-	-	FTP 409	[written by Horace Scott][produced by Jerry Field ]
Lonely Bluebird/Kingdom Of Love	Scott Bros	07.1961	-	-	FTP 415	[written by Warren Scott][produced by Jerry Field ]
Sometimes I Wonder/On Again, Off Again Love	Scott Bros	09.1961	-	-	FTP 418	[written by Betty Davis][produced by Jerry Field ]
Memories/ Beggin' For Your Love	Scott Bros	07.1962	-	-	Parkway 841	[written by H. Scott, W. Scott ]
Welcome Me/Letter From My Baby	Scott Bros	02.1963	-	-	Comet 2153	[written by H. Scott, W. Scott ]

Nektar

Bardzo interesująca grupa brytyjska, która zadebiutowała w 1972 r. nagranym dla wytwórni Bellaphon albumem Journey To The Centre Of The Eye. W tym czasie Nektar tworzyli: Roy Albrighton (gitara, śpiew), Mick Brockett (?), Allan Freeman (instr. klawiszowe), Ron Howden (perkusja), Derek Moore (bas, śpiew). W 1977 r. przed nagraniem albumu Magic Is A Child z grupą rozstał się Albrighton zastąpiony przez Davida Nelsona. Ostatnią propozycją Nektar był longplay Man In The Moon.

Nektar , założony w Niemczech przez czterech Anglików, nigdy nie podbił list przebojów podczas krótkiego rozkwitu prog-rocka na początku lat 70-tych, ale dzięki wczesnym pracom stworzył własne, charakterystyczne dźwięki, które przywołały obrazy unoszenia się w kosmosie, w tym grube gitarowe akordy, doom- naładowane organy i fazowane wokale sugerujące zimną i samotną podróż przez rozległy kosmos (równoległy, ale mocniej rockowy wszechświat do Saucerful of Secrets - ery Pink Floyd ). Nastąpiła również zmiana kierunku w połowie lat 70-tych, dzięki bardziej wyrazistej produkcji, a także popowym tekstom i refrenom, podkreślając abstrakcyjne, przestrzenne elementy . W szczytowym okresie kwartet był zdolny do grania potężnej muzyki, która zalicza się do najlepszych rocka progresywnego i przez chwilę od początku do połowy lat siedemdziesiątych wydawało się, że mogą szturmem podbić amerykański świat rocka. Kontynuowali nagrywanie do wczesnych lat 80-tych, zreformowany w XXI wieku, aby nagrywać dalej i pojawiać się na różnych festiwalach muzyki progresywnej.

Korzenie Nektaru leżą w grupie Anglików - Allan Freeman (klawisze, wokal), Roye Albrighton (gitara, wokal), Derek Moore (bas, Mellotron, wokal) i Ron Howden (perkusja) - wszyscy przyszli do Hamburga z Anglii w 1965 roku jako członkowie różnych zespołów. Poznali się w 1968 roku w Star Club, gdzie odkryli wspólny grunt w Beatlesach i wczesnym rock & rollu, ale pociągnęło ich bardziej eksperymentalne dźwięki, które dopiero zaczęły pojawiać się na scenie rockowej. Rok później utworzyli Nektar i zaczęli pracować nad połączeniem tych wpływów w efektowną całość. Do 1970 roku z pokazem świetlnym (zaprojektowanym i obsługiwanym przez nieoficjalnego piątego członka zespołu Micka Brocketta ) dodał do swojego występu, zaczęli przyciągać coraz większą rzeszę fanów w Niemczech.

W 1971 roku podpisali kontrakt z wytwórnią Bellaphon i wydali swój debiutancki album Journey to the Center of the Eye . Ich drugi album, A Tab in the Ocean , pojawił się w 1972 roku i zyskał kultową popularność . Ich rozbudowane piosenki, zwykle zawierające obszerne wariacje na ten sam temat, znalazły rosnącą publiczność w erze zdominowanej przez dźwięki Emerson, Lake & Palmer i Yes . Brzmienie Nektar , zbudowane wokół gitary, elektronicznych instrumentów klawiszowych i basu, było znacznie bardziej gotyckie, z gęstymi teksturami, które nie zawsze dobrze odtwarzały się na scenie - ale fani wydawali się tego nie zauważać. W radiu ich muzyka wypełniała jednak spore okresy i przyciągała słuchaczy Iron Butterfly i Vanilla Fudge , poszukujący odtworzenia doświadczenia narkotykowego w rocku progresywnym.

Przełomem dla zespołu był trzeci album Remember the Future , wydany w Niemczech w 1973 roku. Utwór tytułowy, podzielony na dwie części, zajął całą płytę i stał się ulubieńcem radia FM w 1974 roku. Po nim w 1973 roku pojawił się Sounds Like This , na który składały się krótsze, prostsze utwory, ale został przyćmiony w Stanach Zjednoczonych przez amerykańskie wydanie Remember the Future w wytwórni Passport, ich pierwszego wydawnictwa w USA. Kiedy zespół zadebiutował w Nowym Jorku w Academy of Music 28 września 1974 roku, Remember the Future był nadal jedynym albumem grupy oficjalnie dostępny w Stanach Zjednoczonych.
Ich następny album, Down to Earth (1974), zawierał dziesięciu muzyków wspomagających i wokalistów, w tym PP (Pat) Arnold , ale nie przyciągnął słuchaczy Remember the Future . Ich następny album, Live at the Roundhouse (1974), został nagrany na żywo w londyńskim lokalu i nie zawierał utworu „Remember the Future”. Utrzymywali oddany i znaczący kult w Ameryce i Niemczech, a ich niemiecka wytwórnia wydała później dwa podwójne albumy na żywo z koncertów w Nowym Jorku (które zawierały między nimi dwie wersje „Remember the Future, Pt. 1” i dwie wersje „Pt. 2”). Jak na ironię, Passport Records nigdy nie wydało żadnego albumu w Stanach Zjednoczonych.

Albrighton zniknął w czasach Magic Is a Child (który zawierał jeden z najgorszych tytułów kalamburów wszechczasów w "Eerie Lackawanna"), zastąpiony na gitarze przez Dave'a Nelsona, a do składu tego albumu dołączył wirtuoz syntezatora Larry Fast . Wydanie podwójnego LP antologii best-of w 1978 roku zwiastowało koniec serii sukcesów grupy w ciągu dekady, chociaż Man in the Moon , z Davidem Praterem na perkusji, został wydany w 1980 roku.

Jednak zespół odrodził się. w 2002 roku i zaczął wydawać nowe albumy i pojawiać się na festiwalach rocka progresywnego, takich jak tegoroczny NEARfest w Trenton w stanie New Jersey. Pierwotni członkowie Albrighton i Howden występowali w składzie grupy, wraz z basistą Randym Dembo i organistą Tomem Hughesem, chociaż zarówno Dembo, jak i Hughes opuścili Nektar w 2006 roku i od tego czasu zostali zastąpieni przez Petera Pichla na basie i Klausa Henatscha na klawiszach. W latach 2000 ukazały się The Prodigal Son (2001), Evolution (2004) i Book of Days (2007). Album koncertowy Fortyfied został wydany w 2009 roku. Kolejną dekadę wypełniły różne albumy studyjne i koncertowe, w tym Time Machine z 2013 roku , Megalomania z 2018 roku .

Single
Tytuł	Wykonawca	Data wydania	UK	US	Wytwórnia [US]	Komentarz
Astral Man/Early Morning Clown	Nektar	05.1975	-	91[5]	Passport 7904	[written by Nektar][produced by Peter Hauke, Nektar]

Albumy
Tytuł	Wykonawca	Data wydania	UK	US	Wytwórnia [US]	Komentarz
Remember the Future	Nektar	07.1974	-	19[28]	Passport 98 002	[produced by Peter Hauke and Nektar]
Down to Earth	Nektar	02.1975	-	32[20]	Passport 98 005	[produced by Peter Hauke and Nektar]
Recycled	Nektar	04.1976	-	89[14]	Passport 98 011	[produced by Peter Hauke and Nektar]
A Tab in the Ocean	Nektar	09.1976	-	141[4]	Passport 98 017	[produced by Peter Hauke]
Magic Is a Child	Nektar	11.1977	-	172[3]	Passport 6115	[produced by Jeffrey Kawalek]

Henry Cosby

Henry R. „Hank” Cosby (ur. 12 maja 1928r - zm. 22 stycznia 2002r) był amerykańskim autorem tekstów, aranżerem, producentem i muzykiem, który pracował dla Motown Records od początków jej istnienia. Wraz z Sylvią Moy Cosby był kluczowym współpracownikiem Steviego Wondera w latach 1963–1970. Cosby jest współautorem i / lub współproducentem trzech hitów numer 1 w Stanach Zjednoczonych: „ Fingertips ” Steviego Wondera (1963), „ Love Child ” zespołu The Supremes (1968) i „ The Tears of a Clown ” (1968) ).

Cosby urodził się w Detroit , Michigan w 1928 roku służył w armii amerykańskiej podczas wojny koreańskiej , gdzie grał u boku jazzowego saksofonisty Cannonballa Adderley'a w zespole wojskowym. Po powrocie do Detroit dołączył do jazzowego zespołu pianisty Joe Huntera . Grał na saksofonie tenorowym w klubach jazzowych, a także na płytach dla różnych wytwórni w całym mieście.

Kiedy Berry Gordy założył Motown Records w 1959 roku, zwerbował Joe Hunter Band wraz z Cosbym, Bennym Benjaminem , Jamesem Jamersonem , Larrym Veederem i Mike'em Terry , tworząc podstawę stale rosnącej grupy muzyków studyjnych zatrudnionych w firmie. Ci muzycy studyjni stali się znani jako Funk Brothers , a jako członek ich wczesnego składu Cosby wystąpił na setkach nagrań Motown w latach 60-tych, w tym w przeboju nr 2 Martha Reeves & Vandellas " Dancing in the Street " (1964). Zgodnie z polityką Motown w tamtym czasie, żaden z muzyków studyjnych nie był wymieniany z nazwiska. Cosby grał także na singlu Johna Lee Hookera " Boom Boom " z 1962 roku, wydanym przez Vee-Jay Records .

Oprócz gry na saksofonie Cosby pokazał Gordy'emu swoje talenty jako aranżer, producent i autor tekstów, i stał się kluczowym współpracownikiem młodego Steviego Wondera.

W latach 60-tych Cosby współpracował z wieloma artystami Motown, w tym przy produkcji dla The Supremes , The Temptations , Jr. Walkera , Edwina Starra , Brendy Holloway i innych. Jest najbardziej znany z tego, że jest współautorem i / lub współproducentem wielu wczesnych hitów Steviego Wondera . Należą do nich pierwszy duży przebój Wondera „ Fingertips ”, „ My Cherie Amour ”, „ I Was Made to Love Her ”, „ Uptight (Everything's Wright) ” i „ For Once in My Life ”.

Cosby jest współautorem scenariusza i współproducentem „ The Tears of a Clown ” (1968), amerykańskiego przeboju nr 1 dla Smokey Robinson & the Miracles .

Po odejściu z Motown, kiedy firma przeniosła się do Los Angeles na początku lat siedemdziesiątych, Cosby przez pewien czas pracował jako producent w Fantasy Records , w tym pracował nad produkcją dla Rance Allen , artysty z Detroit inspirowanego gospelem. Jego późniejsze produkcje obejmują albumy Marthy Reeves i Blood, Sweat and Tears . W 1977 roku Cosby napisał i wyprodukował piosenkę „Be My Fortune Teller” zespołu 94 East , jedno z pierwszych nagrań Prince'a i Colonel Abramsa .

Cosby zmarł w wieku 73 na 22 stycznia 2002 roku w Beaumont William Hospital w Royal Oak, Michigan , po powikłaniu choroby serca. Jego nazwisko widnieje na honorowej belce szpitalnej South Tower Construction.
W 2006 roku Cosby został pośmiertnie wprowadzony do Songwriters Hall of Fame , wraz z Sylvią Moy.

Kompozycje Henry Cosby'ego na listach przebojów

  [with Clarence Paul]
06/1963 Fingertips  Stevie Wonder 1.US
10/1963 Workout Stevie, Workout   Stevie Wonder 33.US

[with   Jr. Walker,Willie Woods]
06/1965 Do the Boomerang   Jr. Walker & the All-Stars 36.US 

[with  Stevie Wonder, Sylvia Moy]
12/1965 Uptight (Everything's Alright)   Stevie Wonder 14.UK/3.US
04/1966 Uptight   The Crusaders 95.US
07/1966 Uptight (Everything's Alright)  Nancy Wilson 84.US
10/1966 Uptight   Ramsey Lewis 49.US
09/1967 Little Ole' Man (Uptight Everything's Alright)   Bill Cosby 4.US
10/1967 I'm Wondering   Stevie Wonder 12.US/22.UK
04/1968 Shoo-Be-Doo-Be-Doo-Da-Day   Stevie Wonder 9.US/46.UK
05/1969 My Cherie Amour   Stevie Wonder 4.US/4.UK
01/1970 My Cherie Amour   Ramsey Lewis 32.Adult Contemporary
02/1970 Never Had a Dream Come True   Stevie Wonder 26.US/6.UK
08/1977 My Cherie Amour   Soul Train Gang 92.US
07/1994 Everything Is Alright (Uptight)   CJ Lewis 10.UK
01/2015 Wish You Were Mine   Philip George 2.UK

[with  Sylvia Moy & William "Mickey" Stevenson]
04/1966 Nothing's Too Good for My Baby   Stevie Wonder 20.US 

[with  Stevie Wonder, Lula Mae Hardaway, Sylvia Moy]
06/1967 I Was Made to Love Her   Stevie Wonder 2.US/5.UK 
12/1967 I Was Made to Love Her   King Curtis 76.US

[with  Allen Story & Margaret Johnson]
03/1968 I Truly, Truly Believe   The Temptations 116.US

[with Frank Wilson, Pam Sawyer, Deke Richards & R. Dean Taylor]
10/1968 Love Child   The Supremes 1.US/15.UK

[with   Eddie Willis, Melvin Moy]
01/1969 Home Cookin'   Jr. Walker & the All-Stars 42.US

[with Pam Sawyer, R. Dean Taylor, Frank E. Wilson, Berry Gordy]
01/1969 I'm Livin' in Shame   The Supremes 10.US/14.UK

[with  Berry Gordy]
05/1969 No Matter What Sign You Are  The Supremes 31.US/37.UK
06/1983 No Matter What Sign You Are   Russell Grant 87.UK

[with  Allen Story]
08/1969 The Young Folks   The Supremes 69.US

[with Stevie Wonder,Smokey Robinson]
08/1970 The Tears of a Clown   The Miracles 1.US/1.UK

[with  Vicki Basemore,Sylvia Moy]
05/1973 With a Child's Heart   Michael Jackson 50.US

[solo]
06/1974 Tell Me That I'm Wrong   Blood, Sweat & Tears 83.US

[with Oisin Lunny, Stephen Daley, Hollis Byrne, Stevie Wonder, Sylvia Moy]
03/1993 All About Eve   Marxman 28.UK

[with  William "Mickey" Stevenson, Sylvia Moy & Ivy Jo Hunter]
05/1994 Lucky Lucky Me   Marvin Gaye 67.UK

[with Dario Caminita, Mario Caminita,Sylvia Moy, Tiziana Venrurelli & Stevie Wonder]
07/1999 Just Round   A Very Good Friend of Mine 55.UK

poniedziałek, 8 marca 2021

Screaming Trees

Amerykańska grupa rockowa założona w mieście Ellensburg w stanie Washington.W jej skład wchodzili: Mark Lanegan (wokal), Gary Lee Conner (gitara), Van Conner (bas) i Mark Pickerel (perkusja). Byli obok Nirvany, Soundgarden, Pearl Jam i Alice In Chains jednym z wiodących przedstawicieli fali grunge wczesnych lat 90-tych ubiegłego stulecia. W ich muzyce odnaleźć można także elementy hard rocka i psychodelii. Mają na swoim koncie siedem wydanych płyt, pięć mini-albumów i trzy kompilacje. Udało im się zamieścić jeden utwór w pierwszej dziesiątce notowania Modern Rock Tracks.

Zespół powstał z inicjatywy braci Conner w 1985 roku w małej miejscowości Ellensburg w stanie Washington, położonej 100 mil od Seattle. Do grupy dołączyli również Mark Lanegan i Mark Pickerel, którzy uzupełnili skład. Przyjaźń między muzykami nawiązała się w szkole średniej, wzmocniona podobnymi zamiłowaniami muzycznymi.

Zespół nagrał swoją pierwszą płytę demo latem 1985 roku w lokalnym studio nagrań. Krążek nosił tytuł „Rother Worlds”. Materiał ukazał się na kasecie wydanej przez Velvetone Records (trzy lata później wytwórnia SST Records wznowiła nagrania w formie CD i na płycie winylowej).

W 1986 roku ukazała się ich debiutancka płyta, łącząca brzmienia hardrockowe i psychodeliczne, zatytułowana „Clairvoyance”. Wydała ją również wytwórnia Velwetone. Dzięki temu zespół podpisał kontrakt z SST Records.

W 1997 roku zespół wydał drugi album „Even If and Especially When”. Grupa ruszyła w trasę koncertową po USA wraz z fIREHOSE i Meat Puppets. Zespół wciąż pisał nowe kompozycje i przez dwa kolejne lata wydał dwa następne albumy - w 1998 roku „Invisible Lantern”, a rok później „Buzz Factory”. Jak się okazało były to ostatnie płyty nagrane dla SST.

Popularność zespołu sprawiła, że w 1990 roku udało im się podpisać kontrakt z wytwórnią Epic. Już rok później ukazała się ich piąta płyta (pierwsza dla dużej wytwórni), zatytułowana „Uncle Anesthesia”, a wyprodukował ją wokalista Soundgarden, Chris Cornell. Album promował singiel „Bed of Roses” - pierwsze nagranie, które zaistniało na listach przebojów.

Po wydaniu płyty Van Conner wycofał się z działalności w zespole i ruszył w trasę z grupą Dinosaur Jr. Jego miejsce na koncertach zajęła Donna Dresach. Wkrótce miejsce Pickerela zajął Barrett Martin. Dołączył on do zespołu w trakcie nagrywania singla "Nearly Lost You”, pochodzącego z przygotowywanej płyty „Sweet Oblivion”. Płyta okazała się przełomem w historii grupy i sprzedała się w ilości ponad trzystu tysięcy egzemplarzy w samych Stanach Zjednoczonych. Pochodziły z niej takie utwory jak „Dolar Bill” i „Shadow of the Season”.

Po wydaniu płyty zespół ruszył w roczną trasę koncertową, która była także pretekstem do scementowania więzi między członkami. Po zakończeniu tournee muzycy postanowili zrobić sobie przerwę i zająć się solowymi projektami. Lanegan nagrał drugi solowy album, zatytułowany „Whiskey for the Holy Ghost”, który ukazał się w 1994 roku. Martin przyłączył się do supergrupy Mad Season. Na jedynej płycie zespołu gościnnie zaśpiewał też w dwóch utworach Lanegan.

Na początku 1995 roku Screaming Trees zagrali tournee po Australii, gdzie wystąpili między innymi na festiwalu Big Day Out. Wkrótce po zakończonej trasie rozpoczęli pracę nad kolejną płytą. Album „Dust” ukazał się w 1996 roku i otrzymał od krytyków pochlebne recenzje. Promowały go single „All I Know” i „Dying Days”. Krążek jako pierwszy zadebiutował na listach przebojów poza USA, jednak nie osiągnął wyników sprzedaży poprzednika. Wkrótce po wydaniu płyty do zespołu dołączył były gitarzysta Kyuss, Josh Homme.

Po zakończeniu trasy promującej płytę zespół znów zrobił sobie przerwę. Lanegan rozpoczął pracę nad trzecim solowym albumem. „Scraps At Midnight” ukazało się w 1998 roku.

W 1999 roku Screaming Trees weszli ponownie do studia i nagrali kilka nowych utworów, między innymi „Ash Grey Sunday”, jednak żadna wytwórnia nie zainteresowała się, aby wydać materiał. W 2000 roku zespół zagrał kilka koncertów, jednak wobec braku możliwości wydania kolejnej płyty członkowie ogłosili rozwiązanie grupy tuż po występie na otwarcie Experience Music Project w Seattle.

W 2001 roku Mark Lanegan wydał kolejny solowy album, zatytułowany „Field Songs”. Następnie przyłączył się do grupy Queens Of The Stone Age, z którą nagrał dwie płyty. Odszedł z zespołu w 2005 roku. W 2004 wydał swój szósty solowy album „Bubblegum”. Ponadto współpracował z Gregiem Dulli w Gutter Twins i Twilight Singers oraz z Isobel Campbell.

Gary Lee Conner założył zespół The Purple Outside and Amanita Catepiral, gdzie pełni rolę wokalisty. Współpracował także z innymi muzykami, a w 1999 roku wydał pod własnym nazwiskiem EP-kę.

Van Conner założył kilka solowych projektów: Solomon Grundy, Gardener i VALIS. Ponadto zagrał na solowej płycie Lanegana „Field Songs” oraz na krótko związał się z formacją Dinosaur Jr.

Barrett Martin po rozpadzie Screaming Trees współpracował między innymi ze Stone Temple Pilots i R.E.M. Wydał także dwa solowe albumy oraz wsparł Lanegana na płycie „I’ll Take Care of You” i Queens Of The Stone Age na krążku „Ratek R.”. Ponadto gra na perkusji w zespole Tuatara i The Minus 5 - gdzie pełni także rolę wokalisty. Pisze doktorat z antropologii i muzyki na uniwersytecie w Nowym Meksyku.

Single
Tytuł	Wykonawca	Data wydania	UK	US	Wytwórnia [UK]	Komentarz
Nearly Lost You	Screaming Trees	03.1993	50[1]	-	Epic 6582372	[written by Mark Lanegan, Gary Lee Conner, Van Conner][produced by Don Fleming]
Dollar Bill	Screaming Trees	05.1993	52[1]	-	Epic 6591792	[written by Van Conner, Mark Lanegan][produced by Don Fleming]
All I Know	Screaming Trees	07.1996	-	62[7]	Epic	[written by Mark Lanegan, Gary Lee Conner, Van Conner][produced by George Drakoulias]
Sworn and Broken	Screaming Trees	11.1996	76[1]	-	Epic 6638702	[written by Mark Lanegan, Gary Lee Conner, Van Conner][produced by George Drakoulias]

Albumy
Tytuł	Wykonawca	Data wydania	UK	US	Wytwórnia [US]	Komentarz
Sweet Oblivion	Screaming Trees	01.1993	-	141[7]	Epic 48996	[produced by Don Fleming]
Dust	Screaming Trees	07.1996	32[7]	134[3]	Epic 64 178	[produced by George Drakoulias]
Ocean of Confusion: Songs of Screaming Trees 1990-1996	Screaming Trees	06.2005	152[1]	-	Epic 92852	[produced by Chris Cornell, Don Fleming, George Drakoulias, Screaming Trees, Terry Date]

DNCE

DNCE - amerykańsko-koreański zespół muzyczny, który został założony w 2015r. W skład grupy wchodzą Joe Jonas, Jack Lawless, JinJoo Lee i Cole Whittle. Muzycy zyskali rozpoznawalność po wydaniu debiutanckiego singla „Cake by the Ocean” we wrześniu 2015r.

Zespół powstał w 2015 z inicjatywy Joe Jonasa i Jacka Lawlessa. Wokaliści, którzy mieszkali razem, planowali stworzenie grupy już wcześniej, jednak plany były odsuwane z powodu napiętych grafików obu muzyków. Ostatecznie Jonas, Lawless i JinJoo Lee uformowali zespół w 2015r i od razu zaczęli pracę nad materiałem na debiutancką płytę studyjną. Nad albumem pracowali we współpracy z Justinem Tranterem z zespołu Semi Precious Weapons, którzy jakiś czas później dołączył do składu grupy. Zespół zagrał kilkanaście koncertów w nowojorskich klubach. We wrześniu ukazał się ich debiutancki singel „Cake by the Ocean”, który dotarł do pierwszej dziesiątki list przebojów w wielu krajach, w tym m.in. do 7. miejsca w Kanadzie i 9. miejsca na amerykańskiej liście Hot 100.

W Polsce singiel uzyskał status podwójnie platynowej płyty. Pod koniec października ukazała się debiutancka EP-ka zespołu zatytułowana Swaay, która zyskała pozytywne recenzje od krytyków muzycznych. Minialbum promowany był przez single „Cake by the Ocean” i „Jinx” . W listopadzie grupa zagrała trasę koncertową o nazwie Greatest Tour Ever .

Pod koniec stycznia 2016 zespół wystąpił w programie Grease: Live, emitowanym w telewizji Fox, będącym transmisją „na żywo” musicalowej produkcji Grease. Grupa wcieliła się w rolę zespołu Johnny Casino i Hazardziści i zagrała piosenki: „Cake by the Ocean” (stylizowane na brzmienia lat 50-tych) i „Maybe Baby” formacji The Crickets oraz oryginalne utwory z musicalu - „Born to Hand Jive” i „Rock & Roll Is Here to Stay” . Zespół DNCE wystąpił jako support Seleny Gomez podczas jej trasy koncertowej o nazwie Revival Tour, która odbywała się od maja do sierpnia. 18 listopada 2016 roku premierę miała debiutancka płyta studyjna zespołu zatytułowana po prostu DNCE .

W 2018 roku zespół zawiesił działalność, Joe Jonas wrócił do reaktywowanego Jonas Brothers.

Single
Tytuł	Wykonawca	Data wydania	UK	US	Wytwórnia [UK]	Komentarz
Cake by the Ocean	DNCE	03.2016	4[42]	9[46]	Republic USUM 71514637	[5x-platinum-US][2x-platinum-UK][written by Joseph Jonas, Justin Tranter, Mattias Larsson ,Robin Fredriksson][produced by Mattman & Robin]
Rock Bottom	Hailee Steinfeld featuring DNCE	04.2016	-	103[5]	Republic	[platinum-US][written by Mattias Larsson, Robin Fredriksson ,Julia Michaels, Justin Tranter][produced by Mattman & Robin]
Toothbrush	DNCE	07.2016	49[11]	44[10]	Republic USUM 71516725	[platinum-US][silver-UK][written by Joseph Jonas, Ilya Salmanzadeh ,James Ghaleb ,Rickard Göransson][produced by Ilya]
Body Moves	DNCE	10.2016	99[1]	-	Republic USUM 71609357	[written by Joseph Jonas, Justin Tranter, Rami Yacoub, Albin Nedler,Kristoffer Fogelmark][produced by Rami, Albin Nedler, Kristoffer Fogelmark]
Kissing Strangers	DNCE featuring Nicki Minaj	04.2017	-	103[3]	Republic	[written by Onika Maraj,Justin Tranter,Mattias Larsson,Robin Fredriksson][produced by Mattman & Robin]

Albumy
Tytuł	Wykonawca	Data wydania	UK	US	Wytwórnia [UK]	Komentarz
Swaay EP.	DNCE	07.2016	-	39[41]	Republic	[produced by Joe Jonas ,Mattman & Robin, Ilya Salmanzadeh]
DNCE	DNCE	12.2016	48[1]	17[5]	Republic 5723484	[gold-US][produced by Joe Jonas,Aaron Z, Albin Nedler, Ilya Salmanzadeh, Kristoffer Fogelmark, Mattman & Robin, OzGo, Oscar Holter ,Rami Yacoub ,Sir Nolan ,Noah "Mailbox" Passavoy]

Titus Groan

Titus Groan - brytyjski zespół muzyczny, utworzony w 1969 przez gitarzystę i pianistę Stuarta Cowella. Nazwa została zaczerpnięta z powieści Mervyna Peake'a, jednej z pierwszych powieści w stylu fantasy. Titus Groan grał ciężkiego rocka progresywnego z dużą ilością instrumentów dętych.

Zespół zadebiutował na festiwalu Hollywood Pop w maju 1970 roku u boku takich wykonawców jak: The Grateful Dead, Mungo Jerry oraz Ginger Baker’s Air Force brytyjskiego perkusisty Gingera Bakera znanego m.in. z zespołu Cream i Baker Gurvitz Army . Grupa została zauważona przez przedstawicieli wytwórni Dawn Records i już jesienią 1970 przystąpiła do pracy nad debiutanckim longplayem. Znalazło się na nim pięć kompozycji, z których wyróżniała się prawie 12-minutowa Hall Of Bright Carvings, z tytułem również zapożyczonym ze wspomnianej powieści Mervyna Peake'a.

Z powodu kiepskiej sprzedaży albumu, grupa została zmuszona do zawieszenia działalności już na początku 1971 roku. Muzycy grupy jednak nadal kontynuowali kariery. Perkusista Jim Toomey przystąpił do zespołu Larry’ego Wallisa znanego z Pink Fairies i UFO, natomiast sam założyciel Stuart Cowell przystąpił do grupy Ala Stewarta.

W 1989 roku firma płytowa See For Miles wydała płytę kompaktową pt.: Titus Groan... Plus, która zawierała cały debiutancki album oraz 3 nagrania z singla.

Albumy
Tytuł	Wykonawca	Data wydania	UK	US	Wytwórnia [UK]	Komentarz
Titus Groan	Titus Groan	11.1970	-	-	Dawn DNLS 3012	[produced by Barry Murray]

Nova

Nova to włoski zespół rocka progresywnego, który powstał w 1975 roku z członków zespołów Osanna i Cervello . Przez większość swojej kariery mieszkali w Londynie i wydali cztery albumy, na które wpłynęły style jazz fusion z lat 70-tych XX wieku, takie jak Mahavishnu Orchestra , Weather Report i Return to Forever .

Zespól progresywny, który rozpoczął działalność w 1976 r. w następującym składzie: Corrado Rustici (gitara, śpiew), Barry Johnson (śpiew, bas), Elio D’Anna (instr. dęte drewniane) i Renato Rosset (instr. klawiszowe, śpiew). Muzycy podpisali kontrakt z wytwórnią Arista, której nakładem ukazały się wszystkie albumy formacji. W nagraniu longplaya Vimana z 1976 r. gościnny udział wzięli Phil Collins (perkusja) i Narada Michael Walden (gitara, instr. klawiszowe). Ostatnią propozycją grupy był album Sun City zarejestrowany w 1978 r.

Zespół powstał, gdy do założycieli Osanny , Elio D'Anna (saksofon i flet) i Danilo Rustici (gitara) dołączył 17-letni brat Danilosa, Corrado Rustici (gitara i wokal) z Cervello . Dołączyli do nich Luciano Milanese (bas) i Dede Lo Previte (perkusja) z Circus 2000.

Ich pierwszy album, Blink, został wydany w 1976 roku i ma silne wpływy angielskiego rocka progresywnego. Stało się to jedyne nagranie zespołu, które zostało wydane we Włoszech. Po odejściu i powrocie do Włoch trzech członków zespołu, D'Anna i Corrado utworzyli nowy skład z klawiszowcem New Trolls Atomic System , Renato Rossetem. Zaczynając z silnym wpływem progresywnym, zespół zaczął zmierzać w kierunku brzmienia jazz-fusion. Drugi album, Vimana , został nagrany z wieloma wybitnymi gośćmi, w tym z perkusistą Mahavishnu Orchestra Naradą Michaelem Waldenem , perkusistą Genesis / Brand X Philem Collinsem.oraz basistą Brand X, Percy Jonesem .

Zespół uzupełnił skład o dwóch nowych członków; Barry Johnson na basie i wokalu oraz były perkusista Atomic Rooster i Ibis, Rica Parnella . W 1977 roku zespół nagrał Wings of Love . Zespół przeniósł się do USA , gdzie wydano ostatni album Sun City , który ukazał się w 1978 roku. Po tym nagraniu D'Anna wrócił do Włoch, gdzie został producentem. Rustici odniósł również sukcesy jako muzyk i producent, współpracując z wieloma znanymi artystami, takimi jak Zucchero i Whitney Houston . Johnson dołączył do grupy Lenny'ego White'a Twennynine, podczas gdy Parnell pojawił się w filmie z 1984 roku This is Spinal Tap.

Albumy
Tytuł	Wykonawca	Data wydania	UK	US	Wytwórnia [UK]	Komentarz
Blink	Nova	.1975	-	-	Arista ARTY 118	[produced by Rupert Hine]
Vimana	Nova	.1976	-	-	Arista ARTY 138	[produced by Robin Lumley]
Wings Of Love	Nova	.1977	-	-	Arista SPARTY 1021	[produced by Narada Michael Walden]
Sun City	Nova	.1978	-	-	Arista AB 4203 [US]	[produced by John Ryan]

Jamie Redfern

Jamie Redfern (ur. 9 kwietnia 1957r) to urodzony w Anglii australijski prezenter telewizyjny i piosenkarz pop. Redfern był oryginalnym członkiem obsady dziecięcego programu rozrywkowego Young Talent Time od kwietnia 1971 do początku 1972 roku. Według australijskiego muzykologa Iana McFarlane'a "posiadał dynamiczny, dojrzały głos, który zaprzeczał jego młodemu wiekowi ... [on] zdobył cztery hity na Top 40 wśród singli i sprzedanych płyt o wartości ponad 1,3 miliona dolarów ”. Jego równorzędnymi, najwyżej notowanymi singlami na listach były dwustronne covery „ Rainbow on the River ” / „ We'll Meet Again ” (listopad 1972) i „ Venus ” (sierpień 1973) #8 na krajowych listach przebojów Go-Set .

Jamie Redfern urodził się 9 kwietnia 1957 roku w Liverpoolu jako syn Sama i Mary Redfern; ma pięcioro rodzeństwa, w tym młodszego brata Dereka Redferna. Rodzina wyemigrowała do Australii i osiedliła się w Melbourne. Brał lekcje śpiewu u urodzonej w Stanach Zjednoczonych aktorki teatralnej i piosenkarki Evie Hayes . Zadebiutował w telewizji w 1964 roku w Brian and the Juniors , serialu dla dzieci o różnorodnych talentach, prowadzonym przez Briana Naylora na HSV-7 i pozostał w programie do 1970 roku. W 1968 roku pojawił się u boku Happy Hammonda we wczesnej demonstracji kolorowej telewizji tego samego kanału. Redfern był także gościem w Happening '70 (1970) i Happening '71 (1971), które były koprodukcjami byłego gwiazdora popu, Johnny'ego Younga i jego współpracownika, Kevina Lewisa.

W kwietniu 1971 Redfern został oryginalnym członkiem obsady australijskiego programu telewizyjnego dla dzieci Young Talent Time , którego gospodarzem był Young, a współproducentem był Lewis and Young. Hayes był wieloletnim jurorem programu. Został powołany do Young Talent Team bez przesłuchania. Young wspominał: „Wszedł, miał tylko 13, 14 lat lub coś w tym stylu, no i co za głos. Mógłby po prostu stać i śpiewać piosenkę bez akompaniamentu. Wiesz, prawdziwy chłopięcy sopran z naprawdę dużym, potężnym głosem. " Jego ojciec, Sam, był jego road managerem, a jego brat Derek był ostatnim członkiem Young Talent Team.

Young zaaranżował podpisanie kontraktu Redferna z Festival Records , który wydał jego debiutancki singiel w 1971 roku. Była to wersja coverowa „ The Little White Cloud ”, która zadebiutowała na liście Go-Set National Top 60. To była część jego debiutanckiego albumu When You Wish upon a Star (1971) w TCS Studios w Melbourne, z Youngiem jako producentem muzycznym. Album zadebiutował na 16. miejscu listy przebojów Go-Set Top 20. Podczas TV Week King of Pop Awards w 1971 roku zdobył on kategorię Outstanding Newcomer, którą zaprezentował amerykański artysta Liberace . Jego drugi singiel „ When You Wish upon a Star ” (1971) znalazł się na liście Top 40 Go-Set w lutym następnego roku. Pod koniec 1971 roku Redfern został uznany za „Najbardziej wybitnego nowicjusza” w programie telewizyjnym „King of Pop Ceremony”.
W połowie 1972 roku Redfern koncertował w Stanach Zjednoczonych ze swoim mentorem Liberace. Podczas TV Week King of Pop Awards w 1972 roku zdobył nagrodę za najpopularniejszy australijski album „ When You Wish on a Star” . Jego drugi album studyjny, „ Sitting on Top of the World” (1972), również osiągnął 16. miejsce, na którym znalazł się dwustronny singiel z jego wersjami „ Rainbow on the River ” / „ We'll Meet Again ” (listopad 1972), który zadebiutował na miejscu 8. W wieku 15 lat był najmłodszym australijskim artystą, który miał na koncie 10 największych przebojów, aż do "Strawberry Kisses" Nikki Webster w czerwcu 2001 roku.

W styczniu 1973 roku wrócił na krótko do Australii, aby nagrać album, Johnny Young, The Young Talent Team i Jamie Redfern Sing the Hits! (1973), był głównym wokalistą dla " Waltzing Matilda " i dołączył do obecnego wówczas Young Talent Team przy dwóch utworach; jego brat Derek zaśpiewał w kolejnym utworze „ Puppy Love ”. Jego następny singiel, „ Venus ” (1973), był coverem piosenki Frankiego Avalona, która zadebiutowała na miejscu 8. Przez większość tego roku Redfern był w Stanach Zjednoczonych na kolejnej trasie koncertowej z Liberace.

Trzeci album studyjny Redfern, Hitch a Ride on a Smile (1974), dostarczył tytułowy utwór jako główny singiel w marcu, który dotarł do pierwszej trzydziestki. Również w tym samym roku został okrzyknięty Królem Popu podczas TV Week King of Pop Awards. na rok 1974 . W następnym roku dostarczył album kompilacyjny, Jamie Redfern's Golden Hits . Według australijskiego historyka muzyki Iana McFarlane'a , Redfern „wymknął się z pola widzenia” w tamtym roku.

W maju 1977 roku udzielił wywiadu dla Flashez , młodzieżowego programu pop w ABC TV . W kwietniu 1981 roku powiedział Johnowi Vidlerowi z The Australian Women's Weekly ' s TV World , że regularnie występował w Sydney RSL oraz w klubach i klubach Leagues w Melbourne. Pracował także jako instruktor śpiewu i „próbuje swoich sił w napisaniu kilku piosenek”.

Jamie Redfern poślubił Judy, byłą tancerkę, około 1987 roku mają dwoje dzieci. Był dyrektorem Australian Showbusiness Academy, która prowadziła szkoły talentów na zachodnich przedmieściach Melbourne. Redfern powiedział Dani Valentowi z The Sydney Morning Herald : „Gdybym nie był piosenkarzem, byłbym anglikańskim pastorem. Moja wiara zawsze była silna i mam tę potrzebę i chęć pomocy ludzi i ich zrozumienie. "

Single

Tytuł	Wykonawca	Data wydania	Aus	N.Zel	Wytwórnia [Aus/N.Zel]	Komentarz
Little White Cloud (That Cried)/I've Gotta Be Me	Jamie Redfern	07.1971	39[16]	-	Festival FK-4266/-	[written by Ray][produced by A Lewis Young Production]
When You Wish Upon A Star/Mama	Jamie Redfern	12.1971	31[25]	-	Festival FK-4488/-	[written by Harline, Washington][produced by A Lewis Young Production]
Rainbow On The River/We'll Meet Again	Jamie Redfern	10.1972	5[21]	-	Festival FK-4815/-	[written by Webster, Alter][produced by Johnny Young]
Venus/Yours (Quierema Mucho)	Jamie Redfern	05.1973	5[17]	-	Festival FK-5137/-	[written by Marshall][produced by Johnny Young]
Hello Funny Face/Once Every Year	Jamie Redfern	09.1973	65[7]	-	Festival K-5247/-	[written by Johnny Young][produced by Johnny Young]
Hitch A Ride On A Smile/If I Ruled The World	Jamie Redfern	02.1974	20[19]	-	Festival K-5406/-	[written by P. Golotta][produced by A Lewis Young Production]
Little White Cloud (That Cried)/I've Gotta Be Me	Jamie Redfern	07.1971	39[16]	-	Festival FK-4266/-	written by Ray][produced by Johnny Young]

Albumy

Tytuł	Wykonawca	Data wydania	Aus	N.Zel	Wytwórnia [Aus/N.Zel]	Komentarz
When You Wish Upon A Star	Jamie Redfern	01.1972	20[69]	-	Festival SFL 934426/-	-
Sitting On Top Of The World	Jamie Redfern	12.1972	6[20]	-	Festival FL 34 671/-	-
Hitch A Ride On A Smile	Jamie Redfern	10.1974	56[7]	-	Festival L 35285/-	-

Derek Redfern

Derek Redfern ur.9.09.1958r w Liverpool (brat Jamiego Redferna) to profesjonalny australijski artysta estradowy. Derek był jednym z najpopularniejszych członków zespołu w australijskim, niezwykle udanym programie dla dzieci, Young Talent Time, i był uwielbianym śpiewającym i tańczącym młodzieńcem, który miał ogromną i bardzo lojalną bazę fanów.

Kiedy słynny brat Dereka, Jamie Redfern, opuścił YTT, aby zwiedzić Stany Zjednoczone z Mr Showmanship Liberace, Derek był oczywistym następcą Jamiego i stał się wielkim hitem dzięki kultowym programom telewizyjnym, które stale zwiększają oglądalność tygodniową.

Derek wydał swój własny przebój „Put your head on my shoulder” na początku lat siedemdziesiątych i piosenka ta bardzo dobrze trafiła na listy przebojów w całym kraju, trafiając do pierwszej dziesiątki w wielu stanach Australii.Derek dopiero niedawno powrócił na scenę i sądząc po przyjęciu, jakie dają mu obecni widzowie, nie stracił nic z magii, która uczyniła go gwiazdą!

Single

Tytuł	Wykonawca	Data wydania	Aus	N.Zel	Wytwórnia [Aus/N.Zel]	Komentarz
Put Your Head On My Shoulder/Puppy Love	Derek Redfern	05.1974	71[5]	-	L&Y K-5421/-	[written by Paul Anka][produced by Johnny Young]

Redbone

Twórcami tego założonego w 1968 r. amerykańskiego zespołu byli indiańscy bracia Pat i Lolly Vegas (obaj urodzeni we Fresno w stanie Kalifornia), mający już wcześniej za sobą skromną karierę estradową. Lolly nagrywał od 1961 r., a efektem współpracy z bratem był album At The Haunted House i kilka singli. Pat i Lolly odnosili też sukcesy jako spółka autorska.

Ich chwytliwy, rytmiczny temat „Niki Hoeky” doczekał się licznych interpretacji, w tym P.J.Proby’ego i Bobbie Gentry. Skład Redbone (nazwa jest gwarowym, nieco pogardliwym określeniem metysa używanym w kręgach kreolskich) uzupełnili Tony Bellamy (ur. w Los Angeles w stanie Kalifornia; gitara rytmiczna, śpiew) i Peter DePoe (ur. w rezerwacie Neah Bay w stanie Waszyngton; perkusja). DePoe, noszący plemienne nazwisko Last Walking Bear („Ostatni Kroczący Niedźwiedź”), odbył perkusyjny staż na rytualnych bębnach w indiańskim rezerwacie.

Pod kierunkiem Pata (bas) i Lolly’ego (gitara, śpiew) zespół akompaniował początkowo bluesowym i folkowym artystom (m. in. Odettcie i Johnowi Lee Hookerowi). Pierwszym indywidualnym przebojem Redbone był temat „Witch Queen Of New Orleans”, wylansowany na fali zainteresowania „bagiennym rockiem” z delty Missisipi. W 1974 r. singel „Come And Get Your Love” rozszedł się w milionowym nakładzie, jednak grupa nie potrafiła zdyskontować szorstkiej, rytmicznej stylistyki trwałą popularnością.

Single
Tytuł	Wykonawca	Data wydania	UK	US	Wytwórnia [US]	Komentarz
Maggie/New Blue Sermonette	Redbone	12.1970	-	45[17]	Epic 10670	[written by L. Vegas][produced by Lolly Vegas, Pete Welding]
The Witch Queen Of New Orleans/Chant: 13th Hour	Redbone	11.1971	2[12]	21[17]	Epic 10749	[written by Pat Vegas, Lolly Vegas][produced by Pat Vegas, Lolly Vegas]
When You Got Trouble/Jerico	Redbone	04.1972	-	111[3]	Epic 10839	[written by Pat Vegas, Lolly Vegas][produced by Pat Vegas, Lolly Vegas]
Come And Get Your Love/Day To Day Life	Redbone	01.1974	-	5[23]	Epic 11035	[gold-US][written by L. Vegas][produced by Pat Vegas, Lolly Vegas][75[5].R&B Chart]
Wovoka/Clouds In My Sunshine	Redbone	07.1974	-	101[1]	Epic 11131	[written by Pat Vegas, Lolly Vegas][produced by Pat Vegas, Lolly Vegas]
Suzie Girl/Interstate Highway 101	Redbone	08.1974	-	108[3]	Epic 50 015	[written by L. Vegas][produced by Pat Vegas, Lolly Vegas]

Albumy
Tytuł	Wykonawca	Data wydania	UK	US	Wytwórnia [US]	Komentarz
Potlatch	Redbone	11.1970	-	99[17]	Epic 30 109	[produced by Lolly Vegas, Pete Welding]
Message from a Drum	Redbone	02.1972	-	75[9]	Epic 30 815	[produced by Pat Vegas and Lolly Vegas]
Wovoka	Redbone	03.1974	-	66[16]	Epic 32 462	[produced by Pat Vegas, Lolly Vegas and Alex Kazanegras]
Beaded Dreams Through Turquoise Eyes	Redbone	10.1974	-	174[3]	Epic 33 053	[produced by Pat Vegas and Lolly Vegas]

niedziela, 7 marca 2021

Red Rider

Bardzo kochany w swojej rodzimej Kanadzie, Red Rider nigdy nie zdobył lukratywnego rynku amerykańskiego, chociaż lider zespołu Tom Cochrane miałby więcej szczęścia jako solowy artysta w latach 90-tych. Znakiem rozpoznawczym Red Rider było połączenie AOR i nowej fali, co sprawiło, że byli dość popularni w ich rodzinnym kraju, gdzie ich albumy regularnie zdobywały złoty certyfikat. Napięcie w kraju i zmiany personelu stopniowo zbierały swoje żniwo, a Red Rider nazwał to dniem, gdy lata 80-te dobiegały końca.

Zespół Red Rider został założony w Toronto przez wokalistę / gitarzystę Kena Greera , klawiszowca Petera Boyntona i perkusistę Roba Bakera w 1976 roku. Wkrótce na pokładzie pojawił się również basista Jeff Jones , a w 1978 roku, po koncercie w legendarnym klubie El Mocambo w Toronto, spotkali się z wokalistą / gitarzystą Tomem Cochrane . Cochrane wcześniej zajmował się karierą jako wokalista folkowy, a nawet wydał solowy album Hang On to Your Resistance w 1974 roku (z niewielkim sukcesem). Red Rider wziął Cochrane'a na swojego frontmana, chociaż Greer miał równą rękę w kształtowaniu kierunku zespołu na początku. Wkrótce podpisali kontrakt z Capitol Records po połączeniu z Cochranem i wydali swój debiutancki singiel „White Hot” pod koniec 1979 roku. Ich pierwszy album, Don't Fight It , pojawił się na początku 1980 roku, a jego utwór tytułowy był także hitem, który pomógł albumowi zdobyć złoto w Kanadzie. Ich drugi album, „ As Far as Siam” z 1981 roku , pokrył się platyną i nadal jest ich najbardziej popularnym dziełem. Zawierał charakterystyczną piosenkę zespołu, kanadyjski hit „Lunatic Fringe” (który później pojawił się w filmie Vision Quest i serialu Miami Vice), a także inny kanadyjski hit „What Have You Got to Do (To Get Off Tonight). ”

Następnie klawiszowiec Boynton opuścił grupę i został zastąpiony przez Steve'a Sextona w kolejnym albumie Neruda z 1983 roku , progresywnym albumem koncepcyjnym o słynnym chilijskim poecie. Neruda dał początek drugiemu co do wielkości kanadyjskiemu singlowi zespołu „Power (Strength in Numbers)”, ale wciąż nie mógł złamać USA. Sexton odszedł i został zastąpiony przez Johna Webstera z Breaking Curfew z 1984 r. , który sprawił , że nawet ich kanadyjska publiczność straciła przytomność. trochę. Napięcia rosły, a kiedy pierwszy występ w amerykańskiej trasie Rush nie przyniósł im nowej publiczności, Red Rider tymczasowo rozwiązany.

Po krótkiej przerwie Cochrane , Greer i Webster przegrupowali się z basistą Kenem "Spider" Sinnaeve i perkusistą Mickeyem Currym , a Cochrane przejął większą kontrolę nad zespołem, wystawiając się na czele. Tytułowy Tom Cochrane & Red Rider pojawił się w 1986 roku i przyniósł zespołowi kolejny kanadyjski hit z „Boy Inside the Man”. Victory Day nastąpił w 1988 roku i Webster odszedł w tym momencie, a jego miejsce zajęli po prostu sesyjni ludzie. Po kolejnym nagraniu, The Symphony Sessions 1989 (album ze starymi ulubionymi utworami nagrany z Edmonton Symphony Orchestra ),Cochrane oficjalnie wybrał karierę solową, a Red Rider rozwiązał się, tym razem na dobre. Cochrane zdobył później ogromny solowy hit - w Ameryce - przebojem w Top Five „Life Is a Highway” w 1992 roku.

Single
Tytuł	Wykonawca	Data wydania	UK	US	Wytwórnia [US]	Komentarz
White Hot/Avenue "A"	Red Rider	04.1980	-	48[7]	Capitol 4845	[written by T. Cochrane, K. Greer ][produced by Michael James Jackson]
Don't Fight It/ Look Out Again	Red Rider	06.1980	-	103[3]	Capitol 4868	[written by T. Cochrane][produced by Michael James Jackson]
Young Thing, Wild Dreams (Rock Me)/Among The Ruins (I'll Be Here)	Red Rider	06.1984	-	71[6]	Capitol 5335	[written by T. Cochrane][produced by Tom Cochrane, Ken Greer]

Albumy
Tytuł	Wykonawca	Data wydania	UK	US	Wytwórnia [US]	Komentarz
Don't Fight It	Red Rider	04.1980	-	146[5]	Capitol 12 028	[produced by Michael James Jackson]
As Far as Siam	Red Rider	09.1981	-	65[24]	Capitol 12 145	[produced by Richard Landis,Michael James Jackson]
Neruda	Red Rider	02.1983	-	66[16]	Capitol 12 226	[produced by Michael James Jackson]
Breaking Curfew	Red Rider	06.1984	-	137[8]	Capitol 12 317	[produced by David Tickle, Tom Cochrane, Ken Greer]
Tom Cochrane and Red Rider	Tom Cochrane and Red Rider	08.1986	-	112[12]	Capitol 12 484	[produced by Patrick Moran]
Victory Day	Tom Cochrane and Red Rider	11.1988	-	144[13]	RCA 8532	[produced by Don Gehman]

Wallenstein

Wallenstein - niemiecki zespół muzyczny grający rock elektroniczny, reprezentujący jego niemiecką odmianę, zwaną krautrock, założony w Viersen, Nadrenia Północna-Westfalia, później działający w Mönchengladbach. Zespół działał w latach 1971–1982.

Zespół Wallenstein został założony latem 1971r (początkowo pod nazwą Blitzkrieg) przez studenta Akademii Sztuk Pięknych w Düsseldorfie, Jürgena Dollase pochodzącego z Viersen. Jürgen Dollase zgłębiał tajniki muzyki poważnej grając na fortepianie i kontrabasie; grał ponadto w zespołach skiffle’owych oraz jazzowych. Skład zespołu tworzył się etapami: najpierw dołączyli do Dollase: biznesmen i przyszły menedżer grupy, Peter Gielen z Mönchengladbach-Hehnerholt i Corrado Faccioni, włoski buddysta i poprzedni menedżer koncertowy Dollase.

Następni muzycy zostali pospiesznie dokooptowani z innych zespołów. Gitarzystą solowym został Wolfgang „Ginger” Steinicke z Erkelenz, później znany jako astronom; zastąpiony wkrótce przez Amerykanina Williama (Billa) Josepha Barone z Filadelfii (studiowanie fizyki, astrofizyki i matematyki okazało się dla Wolfganga Steinicke ważniejsze od muzyki). Jürgen Dollase pozyskał też do zespołu perkusistę Haralda Grosskopfa z Hildesheim oraz Holendra Gerrita (Jerry) Berkersa (obecnie nieżyjącego) z Brunssum.

Ponieważ okazało się że nazwa Blitzkrieg była już używana przez pewien angielski zespół, a poza tym źle się kojarzyła w Niemczech (niem. Blitzkrieg oznacza wojnę błyskawiczną), zespół zmienił ją w 1972 na nazwisko wodza z wojny trzydziestoletniej, Wallensteina.

Nieco wcześniej, między wrześniem a grudniem 1971 zespół zarejestrował materiał na swoją debiutancką płytę. Nagrań dokonano w studiu Dietera Dierksa w Stommeln koło Kolonii. Wydawnictwo zatytułowane po prostu Blitzkrieg ujrzało światło dzienne w 1972; w tym samym roku inna wytwórnia, Pilz, wydała drugi album zespołu - Mother Universe.

W 1978r zmianom stylu muzycznego grupy towarzyszyły roszady personalne; Dollase wymienił wszystkich członków. Niewiele to pomogło. Jedynym jasnym punktem w karierze grupy był dobrze sprzedający się singiel Don't Let It Be (z albumu Blue Eyed Boys).

W okresie od marca do czerwca 1981 zespół odbył swe ostatnie tournée, a w 1982 uległ ostatecznemu rozwiązaniu

Warhorse

Bardzo interesujący zespół heavyrockowy, który nie zdołał jednak osiągnąć sukcesów, na które bez wątpienia zasługiwał. Powstał w 1970 r. w składzie: Ashley Holt (śpiew), Ged Peck (gitara), Nick Simper (bas, eks-Deep Purple), Mac Poole (perkusja) i Frank Wilson (instr. klawiszowe, fortepian). Podpisawszy kontrakt z wytwórnią Vertigo muzycy zadebiutowali albumem Warhorse, na którym zamieścili m.in. legendarny już utwór „St. Louis”. Po zarejestrowaniu drugiego longplaya podjęli decyzję o rozwiązaniu formacji.

Po zwolnieniu przez Deep Purple w 1969 roku Simper dołączył do zespołu wspierającego Marshę Hunt . Niedługo potem Simper zastąpił swój zespół Gedem Peckiem na gitarze i Mac Poole'em na perkusji. Kiedy Hunt zaszła w ciążę, zespół przestał koncertować, a Simper i Peck ponownie zorganizowali grupę jako Warhorse. Ashley Holt została wokalistką zespołu, a oni zwerbowali klawiszowca Ricka Wakemana . Kiedy ich pierwsze demo zostało nagrane w kwietniu 1970 roku, Wakeman odszedł, aby dołączyć do Strawbs i został zastąpiony przez Franka Wilsona.

Warhorse podpisał kontrakt z Vertigo i wydał swój pierwszy album , Warhorse w listopadzie 1970. Warhorse był zarządzany przez Rona Hire'a, pierwotnie część HEC Enterprises, pierwotnego inwestora w Deep Purple.

Zespół rozpoczął trasę koncertową, ale poczynił niewielkie postępy, a album nie znalazł się na listach przebojów . Wydano singiel „St. Louis”, który nie znalazł się na liście przebojów. W 1971 roku, po kłótniach o styl, Peck odszedł i przeniósł się do klasycznej gry na gitarze. Zastąpił go Pete Parks.

W czerwcu 1972 roku ukazał się ich kolejny album, Red Sea , ale wkrótce po tym, jak Warhorse zniknął z wytwórni . Mniej więcej w tym samym czasie Poole zdecydował się opuścić Warhorse dla Gong . Zespół kontynuował i zastąpił Poole'a Barneyem Jamesem . Rick Wakeman pamiętał Ashleya Holta i Barneya Jamesa i zwerbował ich obu, kiedy założył swój zespół The English Rock Ensemble do swoich solowych albumów, Journey to the Centre of the Earth oraz The Myths and Legends of King Arthur and the Knights of the Round Table . Ostatni koncert Warhorse'a w 1974 roku odbył się w Polhill College w Bedford .

Muzycy Warhorse (Holt, Parks, Simper, Wilson i Poole) grali razem przy kilku okazjach, w tym w 1985 i 2005 roku, ostatnio z okazji 60. urodzin perkusisty Poole'a. Poole zmarł w dniu 21 maja 2015 r.

Single
Tytuł	Wykonawca	Data wydania	UK	US	Wytwórnia [US]	Komentarz
St. Louis	Warhorse	.1970	-	-	Vertigo 6059 027	[written by Vanda & Young][produced by Ian Kimmet, Warhorse]

Albumy
Tytuł	Wykonawca	Data wydania	UK	US	Wytwórnia [US]	Komentarz
Warhorse	Warhorse	11.1970	-	-	Vertigo 6360 015	[produced by Warhorse & Ian Kimmet]
Red Sea	Warhorse	03.1972	-	-	Vertigo 6360 060	[produced by Warhorse & Ian Kimmet]