Eileen

Eileen Goldsen (ur. 16 maja 1941 r.) To urodzona w Ameryce była piosenkarka pop, autorka tekstów i wydawca muzyczny, która od lat 60-tych głównie pracuje i mieszka we Francji. Jej nagrania są wydawane pod szyldem Eileen .

 

Urodziła się w Nowym Jorku jako córka Mickeya Goldsena (1912–2011), wydawcy muzycznego, który założył Criterion Music Corporation.Eileen Goldsen studiowała języki, w tym francuski , na Uniwersytecie Kalifornijskim w Los Angeles , które ukończyła w 1963 r. W następnym roku osiadła w Paryżu we Francji, początkowo pracując jako nauczycielka, i została poproszona o przetłumaczenie amerykańskich pieśni ludowych na język francuski. Lucien Morisse, dyrektor stacji radiowej Europa 1, zasugerował  nagrywanie własnych piosenek i odniosła pewien sukces dzięki swoim piosenkom „Prends ta guitare” i „Une grenouille dans le vent”, wydanymi przez wytwórnię AZ i przypisanymi po prostu Eileen. W 1965 roku wyszła za mąż za producenta i autora tekstów Jacquesa Robinsona. 

Na początku 1966 roku nagrała wersje „ These Boots Are Made for Walkin ' ” - piosenki wydanej przez firmę jej ojca - w języku angielskim, francuskim („Ces bottes sont faites pour marcher”), niemieckim („Die Stiefel sind zum Wandern”) ) i włoskim („Questi stivali sono fatti per camminare”). Jej muzykiem sesyjnym  był amerykański gitarzysta Mickey Baker . Chociaż nagrania były promowane w programach telewizyjnych i odniosły pewien sukces, komercyjnie przegrały z oryginalnym nagraniem Nancy Sinatra . 

W kwietniu 1966 roku została umieszczona na fotografii  autorstwa Jean-Marie Périerai i innych francuskich piosenkarzy pop znanych jako „La Photo du siècle”. Nagrała także angielską wersję kolejnej płyty Sinatry „How Does That Grab You, Darlin '?” oraz wersję „ Love Is Strange ”, nagraną pierwotnie w 1956 roku przez Baker z Sylvią Robinson jako Mickey &Sylvia . Kontynuowała nagrywanie we Francji do 1969 roku, kiedy zrezygnowała z nagrywania aż do krótkiego powrotu w 1982 roku.

Założyła w Paryżu wydawnictwo muzyczne French Fried Music. 

Single

Tytuł

Wykonawca

Data wydania

Fra

UK

Wytwórnia [Fra]

Composers

EP's

Une grenouille dans le vent /Au revoir-José disait/Le skip "Skip To My Lou" (du film "Le chant du Missouri")

Eileen

07.1965

30[2]

-

Disc’AZ / Vogue EP 981

[written by Eileen]

Mon frère le poisson /Ni jamais -Je cherche un coin de terre/Texas

Eileen

01.1966

B1:66[1]

-

Disc’AZ / Vogue EP 1002

[B1:written by Eileen - M. Settle]

Ces bottes sont faites pour marcher/Le parfum des bois -La ville ne dort jamais la nuit/Est-ce un fantôme ?

Eileen

02.1966

55[8]

-

Disc’AZ / Vogue EP 1020

[written by L. Hazlewood - Eileen]

Ermehn

 Herman Joseph Loto Sakaria to raper mieszkający w Auckland, który występuje i nagrywa pod pseudonimem Ermehn.


Przez lata współpracował z  lokalnymi artystami hip-hopowymi, w tym Submariner, Chong Nee, Mr Sicc, King Kapisi, Dei Hamo, Pauly i Phil Fuemana, Dam Native, DLT, Ladi6, Anonymouz i wielu innych.
Pochodzący z przedmieścia Otara w Auckland Sakaria poznał hip-hop w wieku 14 lat. Rok później rozpoczął karierę jako raper, który w końcu stał się znany pod koniec lat 80-tych pod pseudonimem Radio Backstab. W tym czasie był pod wpływem takich artystów jak Run DMC, Eric B & Rakim, LL Cool J, Ice T, KRS 1, De La Soul i A Tribe Called Quest.

Wraz z DJ Payback pojawił się na pionierskiej nowozelandzkiej kompilacji hip-hopowej Proud: An Urban Pacific Streetsoul Compilation.

Kiedy Pauly Fuemana i Alan Jansson przyjęli nazwę OMC, z którą nagrywali, Sakaria rozpoczął karierę solową.

W 1995 roku Sakaria podpisał kontrakt z Deepgrooves, który trzy lata później wydał jego debiutancki album Samoans Pt II .

Wyprodukowany przez Andy'ego Mortona i z udziałem między innymi Manuela Bundy'ego , album spotkał się z pochwałą krytyków. Grant Smithies napisał w swojej książce Soundtrack : „Jego historie o żołnierzach ulicznych są ponure, ale umiejętnie opowiedziane i dają wgląd w ciężkie życie, które wielu raperów wymyśla dla siebie, ale wydaje się, że ten człowiek naprawdę żył”

W 2005 roku wydał swój drugi album Path Of Blood , który został wydany przez Sony BMG, pierwsze nagrania do albumu zostały ukończone w Otara Music & Arts Center (OMAC). Jednak nerwowość wytwórni wywołana zawartością zmusiła Sakarię do dokończenia albumu w innym miejscu.

W 2006 roku wydał mixtape album Drug House Raps, który ukazał się   na iTunes. W 2012 roku wydał swój czwarty album Trained To Kill w wytwórni Anonymouz Workz swojego producenta.

W 1994 Sakaria wziął  udział w krajowej trasie koncertowej Proud . Od tego czasu koncertował z, grał u boku lub otwierał takie zespoły, jak Public Enemy i nieżyjący już Phil Fuemana.

W 2001 roku był członkiem zespołu odpowiedzialnego za tournee niesławnej samoańskiej grupy hiphopowej The Boo-Ya Tribe z Los Angeles w Nowej Zelandii, co doprowadziło do nagrania z nimi.

Od początku do połowy lat 2000  Sakaria spędził cztery lata jako członek znanego gangu z Auckland, The King Cobras. W tym czasie, poprzez skojarzenia z przemocą, narkotykami, krzątaniną i nielegalnymi pieniędzmi, stał się publiczną twarzą gangsterskiego rapu w Nowej Zelandii.

W połowie lat 2000   Sakaria porzucił styl życia gangów i założył własną firmę ochroniarską Pride Security z siedzibą na Wybrzeżu Hibiskusa, która zapewnia ochronę barów i festiwali muzycznych, takich jak Coromandel Gold, The Big Day Out i Music Mountain. Praktykuje MMA (Mixed Martial Arts), prowadzi również Hibiscus Coast MMA Gym, The Aotearoa Mixed Marital Arts Expo oraz pomaga promować pokazy walk MMA w Nowej Zelandii i Australii. 

Single

Tytuł	Wykonawca	Data wydania	Aus	N.Zel	Wytwórnia [Aus/N.Zel]	Komentarz
Don't Be Late	Ermehn	08.1998	-	43[2]	-/Festival C 1669	-

Eroica Trio

Eroica Trio jest amerykańskim trio fortepianowym składającym się z Eriki Nickrenz - fortepian ; Sary Parkins-skrzypce  i Sary Sant'Ambrogio- wiolonczela .


Trio wzięło swoją nazwę od Eroica Symphony Beethovena .  Koncertowali i nagrywali wiele nagrań, a także wydali sześć nagrań dla Angel / EMI Classics Records, zdobywając wiele nominacji do nagrody Grammy .

Założycielami trio byli Nickrenz, Sant'Ambrogio i Adela Peña . Wszyscy byli szkoleni w Juilliard School .   Poza tym, że są znakomitymi muzykami, Eroica Trio przyciągnęło uwagę w świecie muzyki kameralnej jako atrakcyjne fizycznie , stylowo ubrane kobiety.

Trio zajęło pierwsze miejsce w prestiżowym  Walter W. Naumburg Chamber Music Competition w roku 1991. Ich pierwsza płyta kompaktowa  Eroica Trio zdobyła nagrodę National Public Radio w 1997r  i Today Award za "Debiut Recording of the Year".

Oprócz koncertowania z różnorodnym repertuarem tria fortepianowego , Eroica Trio często występuje na koncertach z głównymi orkiestrami wykonującymi Triple Concerto Beethovena .

Eroica Trio zamówiło potrójny koncert amerykańskiego kompozytora Kevina Kaski. Premiera odbyła się w Saint Louis Symphony Orchestra w listopadzie 2001 roku.  

Albumy

Tytuł	Wykonawca	Data wydania	Aus	N.Zel	Wytwórnia [Aus/N.Zel]	Komentarz
Piano trios	Eroica Trio	09.2003	-	37[1]	-/EMI 556 673	-

Eskimo Joe

Eskimo Joe to australijski zespół powstały w 1997 roku w East Fremantle, Australia Zachodnia w 1997 roku.Zespół tworzą:wokalista i basista Kavyen Temperley, perkusista i gitarzysta Joel Quartermain i gitarzysta Stuart MacLeod. Debiutancki album pt. "Girl" w 2001 roku uzyskał status złotej płyty, drugi krążek "A Song Is A City" z 2004 pokrył się platyną podwójnie.Pierwszy singiel z tego albumu, "From the Sea", zadebiutował w pierwszej 40 w Australii Singles Chart. Kolejna płyta "Black Fingernails, Red Wine" ukazała się w 2006, a ich ostatni krążek zatytułowany "Inshalla" trafił do sprzedaży się w 2009 roku.

 

Założyciele Eskimo Joe Stuart MacLeod i Kavyen "Kav" Temperley byli kolegami z John Curtin Senior High School . Temperley opuścił szkołę w wieku szesnastu lat by skupić się na pisaniu muzyki,przeprowadzając się do mieszkania ,które dzielił z Simonem Leachem, który grał na gitarze basowej w zespole funkowym o nazwie Carpet . Pozostałymi członkami byli jego brat Stuart na perkusji i grający na gitarze Joel Quartermain -... wszyscy trzej byli byłymi studentów w Hollywood Senior High School . Kiedy Temperley dołączył do Carpet zmienili nazwę na Freud's Pillow. Zespół występował w okolicach Perth i Fremantle w latach 1995-98, i wydała EP, Puppy Pleasure w 1997 roku.
 

MacLeod, choć nie był członkiem zespołu, jest współautorem "Mr Hoek" na EP-ce. Pomimo skromnej popularności, Quartermain i Temperley nie był zadowolony ze stylu zespołu . Podczas nagrywania ich EP-ki, Temperley rozpoczął ignorowanie projektu MacLeoda, pisząc kilka krótkich, prostych pop-punkowych piosenek.
Eskimo Joe powstał jako alternatywna grupa rockowa w 1997 roku w East Fremantle, początkowo jako poboczny projekt do Freud's Pillow, z MacLeodem na gitarze, Quartermainem na perkusji i gitarze oraz z Temperley'em na basie i wokalu. Pierwszy koncert nowej grupy odbył się w sierpniu na University of Western Australia będący częścią przesłuchań w ogólnokrajowym konkursie , dostając się do finału państwa w Perth.Za wygranie finału krajowego, otrzymał miejsce na Livid Festival w 1997 w Brisbane i sesje nagraniowe w studio w Sydney.
 

Freud's Pillow oficjalnie rozwiązał się kilka miesięcy po zwycięstwie Eskimo Joe. Simon Leach sformował Little Birdy w 2002 r.,a Stuart grał na perkusji w One Horse Town, a później w The Bank Holidays. W kwietniu 1998 r., Eskimo Joe nagrał swoją debiutancką, EP-kę Sweater.Po kilkumiesięcznym turnee, wrócili do studia i w 1999 roku wydali drugą EP-kę, Eskimo Joe. Dwa utwory z niej, "Ruby Wednesday" i "Turn Up Your Stereo", dotarł do Triple J Hottest 100 tego roku.
Eskimo Joe podpisał kontrakt nagraniowy z alternatywną odnogą Universal Records ,wytwórnią Modular, w 1999 roku. Nagrali swój debiutancki album,Girl z producentem Edem Bullerem (Ben Lee, Pulp, Suede).Album dotarł do 29 miejsca na ARIA Albums Chart i zyskał status złotej płyty. Utwory takie jak "Who Sold Out Her" i "Planet Earth" znalazły się w Top100 na ARIA Singles Chart.
 

Mimo,że Girl był w 30-ce najlepszych albumów i zdobył status złotej płyty, Modular zakończył kontrakt z zespołem. Eskimo Joe podpisali nową umowę z wytwórnią Mushroom Festival w 2002 roku. Nagrali swój drugi album, A Song Is a City, wyprodukowany przez Paula McKerchera i zmiksowany przez Nicka Launay'a, w 2003 roku.Wydana w maju 2004 roku, zadebiutowała jako nr 2 i do 2006 roku osiągnęła status podwójnej platynowej płyty Na żywo grupę wspomagali, Quartermain przeniesiony na gitarę i Paul Keenan - Również z Fremantle ,grajacy na perkusji.Singiel "From the Sea" znalazł się w pierwszej 40 w marcu 2004 roku i był numerem jeden na Triple J . Był używany jako podkład do serii reklam telewizyjnych dla West Coast Eagles Football Club. "Smoke" został wydany jako drugi singiel i trafił do top 5 na 50 Triple J w maju. Trzeci singel "Older Than You", stał się ich drugim singlem w Top 50 Singles Chart ARIA .
 

MacLeod zorganizował zespół do produkcji trzeciego albumu, Black Fingernails, Red Wine, który przesunął akcent z piosenek na przede wszystkim brzmienie zespołu.Jego utwór tytułowy, "Black Fingernails, Red Wine", wydany w maju 2006 r., zadebiutował jako nr 6, stał się ich pierwszym hitem w Top 10.Album w czerwcu zadebiutował jako #1 na ARIA Albums Chart . Tam spędził 51 tygodni w Top 50 i osiągnął czterokrotną platynę. Ich drugi singiel "Sarah", został wydany we wrześniu i osiągnęły pozycję nr 12 . Trzeci singiel "New York" został wydany na początku 2007 roku i osiągnął pozycję 26-tą. Czwarty singiel "Breaking Up", osiągnął top 100 . W sierpniu, "Black Fingernails, Red Wine", został wydany jako debiutancki singiel zespołu w Stanach Zjednoczonych. Piąty australijski singiel "London Bombs", został wydany w październiku jako cyfrowy singiel.
 

Ich czwarty album studyjny, Inshalla, ukazał się w maju 2009 roku. Grupa grała utwory z albumu na koncertach przed ich wydaniem, w tym utwór tytułowy, "Inshalla". Termin, insha'Allah po arabsku "chce Bóg", który Temperley usłyszał podczas wizyty w Egipcie.Singiel,"Foreign Land", został wydany w kwietniu i osiągnęły pozycję nr 13 . Inshalla stał się drugim albumem zespołu debiutujacym na 1 pozycji i pozostał na liście przebojów przez 17 tygodni. Drugi singiel, "Losing Friends Over Love", ukazał się w czerwcu i nie odniósł sukcesu.  

 

Single

Tytuł	Wykonawca	Data wydania	Aus	N.Zel	Wytwórnia [Aus/N.Zel]	Komentarz
Who Sold Her Out	Eskimo Joe	06.2001	-	94	-/Modular MODCDS 009	[written by Eskimo Joe][produced by Ed Buller & Eskimo Joe]
From The Sea	Eskimo Joe	04.2004	33[16]	32[4]	Mushroom 021702/FMR 021702	[written by Eskimo Joe][produced by Paul McKercher & Eskimo Joe]
Older Than You	Eskimo Joe	10.2004	46[2]	-	Festival Mushroom 021930-2/-	[written by Eskimo Joe][produced by Paul McKercher & Eskimo Joe]
Black Fingernails, Red Wine	Eskimo Joe	05.2006	6[42]	13[15]	Mushroom 5101137632/Warner 510113763	[written by Kavyen Temperley, Stuart MacLeod and Joel Quartermain][produced by Eskimo Joe]
Sarah	Eskimo Joe	10.2006	12[20]	-	Mushroom 5101159802/-	[written by Eskimo Joe][produced by Eskimo Joe]
New York	Eskimo Joe	02.2007	26[10]	-	Mushroom 5101191052/-	[written by Eskimo Joe][produced by Eskimo Joe]
Breaking Up	Eskimo Joe	05.2007	83	-	Mushroom 5144220122/-	[written by Eskimo Joe][produced by Eskimo Joe]
Foreign Land	Eskimo Joe	05.2009	13[10]	-	Mushroom 5186538032/-	[written by Eskimo Joe,Steve Parkin][produced by Gil Norton]
Don't Let Me Down	Eskimo Joe	11.2009	50[1]	-	Mushroom/-	[written by Eskimo Joe,Steve Parkin][produced by Gil Norton]
Love Is A Drug	Eskimo Joe	08.2011	38[2]	-	Mushroom /-	[written by Eskimo Joe][produced by Eskimo Joe]
Albumy

Tytuł	Wykonawca	Data wydania	Aus	N.Zel	Wytwórnia [Aus/N.Zel]	Komentarz
Girl	Eskimo Joe	07.2001	29[7][gold]	-	Modular 33797-2/-	-
A Song Is A City	Eskimo Joe	05.2004	2[44][2x-platinum]	-	Mushroom 337992/-	-
Black Fingernails, Red Wine	Eskimo Joe	06.2006	1[4][51][4x-platinum]	20[4]	Mushroom 5101128442/-	-
Inshalla	Eskimo Joe	06.2009	1[1][17][gold]	-	Warner 5186540285/Warner 510112844	-
Ghosts of the Past	Eskimo Joe	08.2011	3[6]	-	Diamond Dirt/-	-

Europe

Europe, grupa szwedzka. Powstała w 1979r w Upplands-Vasby koło Sztokholmu. Z początku posługiwała się nazwą Force, dopiero w 1982r zmieniła ją na Europe. Pierwszy skład: Joey Tempest (właśc. Joakim Larsson; 19.08.196r, Sztokholm) - voc, k, John Norum (23.02.1964r, Vardo, Norwegia) - g, Peter Olsson - b i Tony Reno (właśc. Tony Nemisto) - dr. W 1981r Olssona zastąpił John Leven - b. W 1984r najpierw dołączył Mic Michaeli (11.11.1962, Upplands-Vasby) - k, znany z Avalon i Universe, a później miejsce Reno zajął Ian Haugland (właśc. Hakan Haugland; 13.08.1964r, Nordreisa, Norwegia) - dr z zespołu Trilogy. W październiku 1986r zamiast Noruma pojawił się Kee Marcello (właśc. Kjell Lóvbom; 20.02.1960r, Ludvika) -g z zespołu Easy Action. W 1992r formacja zawiesiła działalność.

 

Zaczęła od nagrania w latach 1980-1981, jeszcze pod nazwą Force, dwóch taśm demo, ale nie potrafiła zainteresować nimi żadnej ze szwedzkich firm płytowych. W 1982r, już jako Europe, wzięła udział w konkursie dla zespołów amatorskich, zwyciężyła, a pierwszą nagrodą był kontrakt z wytwórnią Hot International. W lutym 1983  roku trafił na rynek album "Europe", nagrany w sztokholmskich Electra Studios bez pomocy producenta spoza własnego grona. Zawierał efektowny repertuar heavymetalowy, dość jeszcze wtórny, ujawniający chociażby wpływ zespołów brytyjskich, jak Rainbow, Thin Lizzy i Judas Priest, ale też amerykańskich, jak Styx i Foreigner, bardzo wszakże atrakcyjny pod względem melodycznym i porywająco wykonany, np. Seven Doors Hotel, In The Future To Come, Paradize Bay, Children Of This Time. Promowany wiosną i latem na wielkiej trasie po Szwecji odniósł duży sukces, nie tylko zresztą w kraju -piosenka Seven Doors Hotel była niewielkim przebojem w Japonii. Formacja ugruntowała popularność w kraju następną płytą - "Wings Of Tomorrow" z lutego 1984. Nagrana w sztokholmskich Polar Studios przy pomocy Leifa Masesa jako producenta, była dziełem bardziej urozmaiconym niż poprzednia. Obok ostrych, pełnych wręcz metalowej furii utworów w rodzaju Stormwind i przede wszystkim Scream Of Anger znalazły się na niej pełne uroku, chwytliwe ballady, chociażby Open Your Heart i Dreamer.
 

W tym czasie menażerem Europe został Thomas Erdtman, wcześniej asystent impresaria Abby. I to on wynegocjował dla podopiecznych korzystny kontrakt z wytwórnią Epic. Pierwszym owocem współpracy z tą wytwórnią była płyta "On The Loose" z muzyką do identycznie zatytułowanego filmu (1985, reż. Steffan Hildebrand), zawierająca już wczesną wersję późniejszego przeboju formacji - Rock The Night. Ale dopiero następny album, wydany w maju 1986 roku "The Final Countdown", przyniósł Europe międzynarodowy sukces. Powstał w studiach Soundtrade w Sztokholmie, Powerplay w Zurychu, Mastersound w Atlancie i Fantasy w San Francisco przy pomocy znanego producenta Kevina Elsona, współpracownika zespołów Journey i Night Ranger (zaproszony w pierwszej kolejności Bruce Fairbairn nie wyraził zgody). Wypełniły go kompozycje nie tak bardzo odbiegające od utworów z poprzednich płyt, trochę inaczej jednak opracowane, epatujące przede wszystkim dźwiękami instrumentów klawiszowych, a w mniejszym stopniu gitar, prawie zupełnie pozbawione heavymetalowej ostrości wyrazu, a dzięki tym zabiegom zdecydowanie bliższe wzorów amerykańskich niż brytyjskich; zarówno bardziej ekspresyjne, w rodzaju The Final Countdown, Rock The Night i Danger On The Track, jak i łagodniejsze, nastrojowe, np. Carrie i Time Has Cone.
 

Album był bestsellerem i rozszedł się na świecie w sześciu milionach egzemplarzy. Przebojami w kilkudziesięciu krajach były też towarzyszące mu single, zwłaszcza The Final Countdown/On Broken Wings z października 1986, ale też Rock The Night/Seven Doors Hotel ze stycznia 1987, Carrie/Love Chaser z kwietnia i Cherokee/Heart Of Stone z listopada tego roku (daty wydań na rynku brytyjskim; w Szwecji płytka The Final Countdown ukazała się już w lutym 1986). We wrześniu 1986 grupa koncertowała w Japonii, a w 1987 odbyła trasę dookoła świata, m.in. kwietniu i maju 1987 grała w Stanach Zjednoczonych, a w dalszej części roku w Związku Radzieckim.
Nieco mniejsze powodzenie zyskał album "Out Of This World" z sierpnia 1988, promowany na rynku międzynarodowym singlami Superstitious/Lights And Shadows z sierpnia 1988, Open Your Heart/Just The Beginning z października tego roku i Let The Good Times Rock/Never Say Die z marca 1989. 

Nagrany w londyńskich studiach Olympic i Townhouse, wyprodukowany przez Rona Nevisona, współpracownika zespołów Heart, UFO i Survivor, był dziełem bardzo podobnym do poprzedniego. Mimo wielu atrakcyjnych kompozycji w rodzaju Superstitious, Ready Or Not oraz nowej wersji Open Your Heart nie zawierał jednak przeboju na miarę The Final Countdown i Carrie. Promowany m.in. na wspólnych koncertach w Stanach z Def Leppard, a później na wielkiej trasie po Azji, rozszedł się w dwóch milionach egzemplarzy, co po sukcesie "The Final Countdown" przyjęto z rozczarowaniem.
Na płycie następnej, "Prisoners In Paradise", nagranej w Enterprise Studios w Burbank w Kalifornii z producentem Beau Hillem, formacja zwróciła się ku nieco ostrzejszej, mocniejszej, nie tak gładkiej odmianie metalu [Prisoners In Paradise, I'll Cry For You). Ale i ten zabieg nie na wiele się zdał. 

Wydana we wrześniu 1991, promowana singlami I'll Cry For You/Break Free ze stycznia 1992 i Halfway To Heaven/Yesterday's News z marca tego roku, nie zyskała większej popularności, chociaż o wysokich notowaniach formacji mógłby świadczyć fakt, iż grała w tym czasie u boku takich sław, jak Metallica, Tesla i Thunder. W 1992 roku zawiesiła działalność, zapowiadając jej wznowienie dwa lata później, do czego jednak nie doszło. Wiosną 1999 pojawiły się plotki o jej reaktywowaniu, ale Tempest zdementował je na łamach pisma "Classic Rock" (w końcu tego roku na rynek powrócił największy przebój grupy, The Final Countdown, w wersji zremiksowanej przez Briana Rawlingsa).
 

Norum z powodzeniem kontynuował karierę jako solista. Tempest, który był kompozytorem i jednym z wykonawców piosenki Give A Helping Hand, nagranej w 1986 przez zespół gwiazd szwedzkiego metalu - Swedish Metal Aid, wzorowanego na Band Aid Boba Geldofa, przypomniał o sobie płytami "A place to call home" [Polar,1995] i "Azalea Place" [Polar,1997].  

Single

Tytuł	Wykonawca	Data wydania	UK	US	Wytwórnia [UK]	Komentarz
The Final Countdown/On Broken Wings	Europe	02.1986	1[2][20]	8[18]	Epic A 7127	[gold-UK][written by Joey Tempest][produced by Kevin Elson]
Rock the Night/Seven Doors Hotel	Europe	05.1987	12[9]	30[13]	Epic EUR 1	[written by Joey Tempest][produced by Europe]
Carrie/Love Chaser	Europe	08.1987	22[8]	3[19]	Epic EUR 2	[written by Joey Tempest, Mic Michaeli][produced by Kevin Elson]
Cherokee/Love Chaser	Europe	11.1987	-	72[10]	Epic 07638 [US]	[written by Joey Tempest][produced by Kevin Elson]
Superstitious/Lights and Shadows	Europe	08.1988	34[5]	31[13]	Epic EUR 3	[written by Joey Tempest][produced by Kevin Elson]
Open Your Heart/Just The Beginning	Europe	11.1988	86[3]	-	Epic EUR 4	[written by Joey Tempest][produced by Kevin Elson]
Let the Good Times Rock/Never Say Die	Europe	03.1989	85[2]	-	Epic EUR 5	[written by Joey Tempest][produced by Kevin Elson]
I'll Cry for You/Break Free	Europe	12.1991	28[5]	-	Epic 6576977	[written by Joey Tempest, Nick Graham][produced by Beau Hill]
Halfway to Heaven/Yesterday's News	Europe	03.1992	42[4]	-	Epic 6578517	[written by Joey Tempest, Jim Vallance][produced by Beau Hill]

Albumy

Tytuł	Wykonawca	Data wydania	UK	US	Wytwórnia [UK]	Komentarz
The Final Countdown	Europe	05.1986	9[37]	8[78]	Epic EPC 26808	[3x-platinum-US][gold-UK][produced by Kevin Elson]
Out of This World	Europe	08.1988	12[5]	19[25]	Epic 4624491	[platinum-US][produced by Ron Nevison]
Prisoners in Paradise	Europe	09.1991	61[1]	-	Epic 4687551	[produced by Beau Hill]
Last Look at Eden	Europe	09.2009	125[1]	-	Universal Music AB 060252709851 [Scan]	[produced by Tobias Lindell, Europe]
Bag of Bones	Europe	05.2012	56[1]	-	Ear Music 0207709ERE	[produced by Kevin Shirley]
War of Kings	Europe	03.2015	50[1]	-	UDR 0825646162932	[produced by Dave Cobb]
Walk the Earth	Europe	11.2017	69[1]	-	Hell & Back SLM 072P18	[produced by Dave Cobb]

Eurythmics

EURYTHMICS - brytyjski duet. David A. Stewart (9.09.1952, Sunderland) - g, b, k, voc od piętnastego roku życia śpiewał w prowincjonalnych klubach ballady Boba DYLANA. W pierwszej połowie lat siedemdziesiątych kierował zespołem Longdancer. Nagrał z nim dwa albumy dla firmy Rocket Eltona JOHNA: "If It Was So Simple" (1973) i "Trailer For A Good Life" (1974).
Później współpracował na zasadach gościnnych z takimi grupami, jak OSIBISA i The Sadista Sisters. W 1976 utworzył duet z Pete'em Coombesem - voc, g. Rok później dołączyła Annie Lennox (25.12.1954, Aberdeen) - voc, k, fl, wychowanka londyńskiej Royal Academy of Music (kształciła się w klasach fortepianu i fletu, po trzech latach przerwała naukę).

 

Zespół przyjął nazwę The Catch i wkrótce zadebiutował singlem z utworami Borderline i Black Blood, nagranym dla małej firmy Logo. W 1978 rozrósł się do kwintetu: The Tourists. Tą nazwą firmował cztery albumy: "The Tourists" (Logo, 1979), "Reality Effect" (Logo. 1979), "Luminous Basement" (RCA, 1980) oraz przekrojowy "Tourists" (RCA International, 1981), z których pochodziły dwa przeboje: I Only Want To Be With You (z repertuaru Dusty SPRINGFIELD) i So Good To Be Back Home Again.
 

W październiku 1980 przestał istnieć. Stewart i Lennox zdecydowali, że będą kontynuować współpracę pod nazwą Eurythmics. Płyta "In the garden" powstała w Kolonii w Niemczech przy pomocy słynnego producenta Conny'ego Planka oraz wybitnych muzyków, np. Holgera Czukaya i Jakiego Liebezeita z grupy CAN. Była ambitną, ale nie w pełni udaną próbą stworzenia repertuaru rozrywkowego urozmaiconego elementami rocka eksperymentalnego (np. Never Gonna Cry Again, Belinda, All The Young People Of Today). Popularność i szacunek krytyków zapewniły duetowi albumy następne. Zawierały przede wszystkim świetne stylizacje soulowe. śpiewane przez Lennox głosem o wielkiej sile ekspresji oraz zinstrumentowane przez Stewarta z nerwem i erudycją (głównie na syntezatory i komputery muzyczne, ale też różne instrumenty smyczkowe, dęte, perkusyjne i inne), np. I've Got An Angel, The Walk, This City Never Sleeps, The First Cut, Would I Lie To You?, I Love You Like A Ball And Chain, Put The Blame On Me , Heaven.
 

Na płytach duetu znalazły się także przeróbki standardów soulowych (np. Wrap It Up Isaaca HAYESA i Davida Portera), a w niektórych nagraniach wzięli udział mistrzowie muzyki murzyńskiej (np. Stevie WONDER - hca w There Must Be An Angel). Program Eurythmics urozmaicały piosenki inspirowane np. muzyką południowoamerykańską (Right By Your Side, Aqua).
 

Teksty utworów były mniej lub bardziej osobistą wypowiedzią Annie Lennox na temat zmysłowej strony życia człowieka, a niekiedy nabierały cech krytyki społecznej (np. The King And Queen Of America - drwina z egocentryzmu i wygórowanych aspiracji Amerykanów). Największe przeboje: Love Is A Stranger, Sweet Dreams (Are Made Of This), Who's That Girl, Right By Your Side, Here Comes The Rain Again, Sexcr/me (1984), Would I Lie To You?, There Must Be An Angel, It's Alright (Baby's Coming Back), Thorn In My Side, Missionary Man, You Have Placed A Chill In My Heart, The King And Queen Of America, a także Sisters Are Doin' It For Themselves , I Put A Little Love In Your Heart - duety Annie Lennox z Arethą FRANKLIN i Alem GREENEM.
 

W lutym 1987 podczas koncertu Eurythmics powstał film Eurythmics Live (1987, reż. Geoff Wonfor). Album "1984" zawierał repertuar oparty na wątkach Roku 1984 George'a Orwella. Michael Radford użył kilku fragmentów w ekranizacji powieści (pierwotnie wszystkie utwory miały się znaleźć w filmie, ale reżyser zmienił zamiar).
 

Stewart nagrał z własnym zespołem The Spiritual Cowboys album "Dave Stewart And The Spiritual Cowboys" (RCA, 1990), a z saksofonistką Candy Dulfer płytę "Lily Was Here" (Anxious. 1990) z muzyką filmową. Jako producent nagrań pomagał m.in. Feargalowi SHARKEYOWI, Tomowi PETTY'EMU, Borysowi GREBENSZCZIKOWOWI, grupom The RAMONES i LIVING COLOUR. Był producentem serialu telewizyjnego Beyond The Groove (1990), w którym gościnnie wzięli udział m.in. Mick JAGGER, Tom Petty i Pete Townshend. Jest twórcą teledysków, m.in. Boba DYLANA.
 

Lennox śpiewała w kilku nagraniach z albumu "Night Full Of Tension" Roberta Górla (Mute, 1984). Grała małą rolę w filmie kostiumowym Revolution (1986, reż. Hugh Hudson).

 

Single
Tytuł	Wykonawca	Data wydania	UK	US	Wytwórnia [UK]	Komentarz
Never gonna cry again/Le sinistre	Eurythmics	06.1981	63[3]	-	RCA RCA 68	[written by Annie Lennox, David A. Stewart][produced by Conny Plank & Eurythmics]
Love is a stranger/Monkey,monkey	Eurythmics	11.1982	54[5]	-	RCA DA 1	[Producers: David A. Stewart/Adam Williams][Writers: Annie Lennox/David A. Stewart]
Sweet dreams/I could give you [A mirror]	Eurythmics	02.1983	2[14]	1[1][26]	RCA DA 2	[gold-US][platinum-UK][written by Annie Lennox/Dave Stewart][Producers: David A. Stewart]
Who' s that girl/You take some lentils...and you take some rice	Eurythmics	07.1983	3[10]	21[13][05.84]	RCA DA 3	[Writers: Annie Lennox/David A. Stewart][Producers: David A. Stewart]
Right by your side	Eurythmics	11.1983	10[11]	29[12][07.84]	RCA DA 4	[Writers: Annie Lennox/David A. Stewart][Producers: David A. Stewart]
Here comes the rain again/Paint a rumour	Eurythmics	01.1984	8[8]	4[20]	RCA DA 5	[silver-UK][Writers: Annie Lennox/David A. Stewart][Producers: David A. Stewart]
Sexcrime[1984]/I did it just the same	Eurythmics	11.1984	4[15]	81[4]	Virgin VS 728	[silver-UK][Writers: Annie Lennox/David A. Stewart][Producers: David A. Stewart]
Julia/Ministry of love	Eurythmics	01.1985	44[4]	-	Virgin VS 734	[Writers: Annie Lennox/David A. Stewart][Producers: David A. Stewart]
Would i lie to you/Here comes that sinking feeling	Eurythmics	04.1985	17[8]	5[19]	RCA PB 40 101	[written by Annie Lennox/Dave Stewart][Producers: David A. Stewart]
There must be an angel/Grown up girls	Eurythmics feat Stevie Wonder	07.1985	1[1][13]	22[11]	RCA PB 40 247	[Writers: Annie Lennox/David A. Stewart][Producers: David A. Stewart]
Sisters are doing i for themselves/I love you like a ball and chain	Eurythmics & Aretha Franklin	10.1985	9[12]	18[15]	RCA PB 40 339	[written by Annie Lennox/Dave Stewart][Producers: David A. Stewart][66[9].R&B Chart]
It's alright [Baby' s coming back]/Conditioned soul	Eurythmics	01.1986	12[8]	78[6]	RCA PB 40 375	[Writers: Annie Lennox/David A. Stewart][Producers: David A. Stewart]
When tomorrow comes/Take your pain away	Eurythmics	06.1986	30[11]	-	RCA DA 7	[Writers: Annie Lennox/David A. Stewart/Pat Seymour][Producers: David A. Stewart]
Thorn in my side/In this town	Eurythmics	09.1986	5[12]	68[9]	RCA DA 7	[Writers: Annie Lennox/David A. Stewart][Producers: David A. Stewart]
Miracle of love/When tomorrow comes [live]	Eurythmics	11.1986	23[11]	-	RCA DA 9	[Writers: Annie Lennox/David A. Stewart][Producers: David A. Stewart]
Missionary man/The last time	Eurythmics	02.1987	31[4]	14[16]	RCA DA 10	[Writers: Annie Lennox/David A. Stewart][Producers: David A. Stewart]
Beethoven [I love to listen to]/Heaven	Eurythmics	10.1987	25[5]	-	RCA DA11	[Writers: Annie Lennox/David A. Stewart][Producers: David A. Stewart]
Shame/I've got a lover [Back in Japan]	Eurythmics	12.1987	41[7]	-	RCA DA 14	[Writers: Annie Lennox/David A. Stewart][Producers: David A. Stewart]
I need a man/I need you	Eurythmics	04.1988	26[5]	46[10]	RCA DA 15	[Writers: Annie Lennox/David A. Stewart][Producers: David A. Stewart]
You have placed a chill in my heart	Eurythmics	06.1988	16[9]	64[7]	RCA DA 16	[Writers: Annie Lennox/David A. Stewart][Producers: David A. Stewart]
Revival/Precious	Eurythmics	08.1989	26[6]	-	RCA DA 17	[Writers: Annie Lennox/David A. Stewart/Charlie Wilson/Patrick Seymour][Producers: David A. Stewart/Jimmy Iovine]
Don' t ask me why/Rich girl	Eurythmics	11.1989	25[8]	40[9]	RCA DA 19	[Writers: Annie Lennox/David A. Stewart][Producers: David A. Stewart/Jimmy Iovine]
King and queen of America/See no evil	Eurythmics	01.1990	29[5]	-	RCA DA 23	[Writers: Annie Lennox/David A. Stewart][Producers: David A. Stewart/Jimmy Iovine]
Angel	Eurythmics	05.1990	23[6]	-	RCA DA 21	[Writers: Annie Lennox/David A. Stewart][Producers: David A. Stewart/Jimmy Iovine]
Love is a stranger [remix]/Julia	Eurythmics	03.1991	46[3]	-	RCA PB 44 265
Sweet dreams '91 [remix]/King and queen of America	Eurythmics	11.1991	48[2]	-	RCA PB 45 031
I saved the world today/Lifted	Eurythmics	10.1999	11[8]	-	RCA 74321695632	[Writers: Annie Lennox/David A. Stewart][Producers: Eurythmics]
17 again/Gospel medley:Ball and chain-Would I lie to you-Sisters are doin' it for themselves	Eurythmics	01.2000	27[6]	-	RCA 74321726272	[Writers: Annie Lennox/David A. Stewart][Producers: Eurythmics]
I've Got a Life	Eurythmics	11.2005	14[8]	-	RCA 82876748352	[Writers: Annie Lennox/David A. Stewart][Producers: David A. Stewart]

Albumy
Tytuł	Wykonawca	Data wydania	UK	US	Wytwórnia [US]	Komentarz
Sweet dreams	Eurythmics	02.1983	3[60]	15[59]	RCA RCALP 6063	[gold-US][platinum-UK][Producers: David A. Stewart]
Touch	Eurythmics	11.1983	1[2][48]	7[37]	RCA PL 70 109	[platinum-US][platinum-UK][Producers: David A. Stewart]
Touch dance	Eurythmics	06.1984	31[5]	115[11]	RCA PG 70 354	[Producers: David A. Stewart]
1984 [For The love of big brother]	Eurythmics	11.1984	23[17]	93[14]	Virgin V 1984	[gold-UK][Producers: David A. Stewart][soundtrack]
By yourself tonight	Eurythmics	05.1985	3[80]	9[45]	RCA PL 70 711	[platinum-US][2x-platinum-UK][Producers: David A. Stewart]
Revenge	Eurythmics	07.1986	3[52]	12[33]	RCA PL 71 050	[gold-US][2x-platinum-UK][Producers: David A. Stewart]
Savage	Eurythmics	11.1987	7[33]	41[19]	RCA PL 71 555	[platinum-UK][Producers: David A. Stewart]
We two are one	Eurythmics	09.1989	1[1][32]	34[28]	RCA PL 74 251	[Producers: David A. Stewart/Jimmy Iovine][2x-platinum-UK]
Greatest hits	Eurythmics	03.1991	1[10][235]	72[23]	RCA PL 74 856	[6x-platinum-UK][3x-platinum-US][produced by David A. Stewart/Adam Williams/Jimmy Iovine]
Live 1983–1989	Eurythmics	11.1993	22[7]	-	RCA PL 71 050	[gold-UK][Producers: David A. Stewart]
Peace	Eurythmics	10.1999	4[31]	25[12]	RCA 74321695622	[gold-US][gold-UK][Producers: Eurythmics, Andy Wright]
Ultimate collection	Eurythmics	11.2005	5[46]	122[1]	RCA 82876748412	>[3x-platinum-UK][Producers: David A. Stewart]

Spencer Ross

 Robert David Mirsky (ur. 7 kwietnia 1917r - zm. 14 grudnia 1994r), znany jako Robert Mersey , był amerykańskim muzykiem, aranżerem i producentem muzycznym .



W latach pięćdziesiątych Mersey pracował jako aranżer z Leiberem i Stollerem .  W 1959 roku nagrał " Tracy's Theme ", instrumentalny utwór napisany przez Roberta Aschera, który został wykorzystany w nowej produkcji NBC The Philadelphia Story . Firma produkcyjna myślała, że ​​utwór ma potencjał, więc zawarli umowę z Columbia Records, aby wydać go jako singiel. Jednak Mersey podpisał kontrakt z nową wytwórnią Big Top jako jej dyrektor muzyczny i wydał   singiel „Bittersweet September”. Devon Music, wydawnictwo Talent Associates należące do Davida Susskinda i   Howie Richmonda stworzył fikcyjnego artystę o imieniu Spencer Ross i zachował własność pseudonimu do potencjalnego wykorzystania w przyszłości. 

Nagranie Mersey'a, pod pseudonimem „ Spencer Ross ”, osiągnęło 13 miejsce na liście Billboard Hot 100 . Po tym, jak „Tracy's Theme” stał się hitem, Mersey otrzymał pozwolenie na użycie nazwiska Spencer Ross na swoim następnym singlu Big Top  „Theme of a Lonely Evening”, ale potem prawa do nazwy Ross powróciły do ​​Devon Music.

Mersey poślubił angielską autorkę tekstów Pam Sawyer na początku lat sześćdziesiątych; później rozwiedli się.  Od wczesnych lat 60-tych był zatrudniony jako aranżer i producent w Columbia Records, gdzie był odpowiedzialny za nagrania takich wokalistów jak Andy Williams , Barbra Streisand , Bobby Vinton , Dion , Johnny Mathis , Julie Andrews , Mel Tormé , Patti Page i Ray Peterson . W 1960 roku dyrygował orkiestrą w piosence „ Good Timin ' ” śpiewanej przez Jimmy'ego Jonesa. Piosenka stała się później hitem dla Kyu Sakamoto . 

Był również odpowiedzialny za wiele wczesnych nagrań Arethy Franklin w Columbii, w tym jej album w hołdzie dla Dinah Washington , Unforgettable z 1964 roku . Według   Ursuli Rivera, Mersey „był  w stanie zapewnić aranżacje muzyczne, które podkreśliły wyjątkowy głos Arethy, niezależnie od tego, czy śpiewała hałaśliwy bluesowy numer, czy też rozdzierającą serce balladę”.  Mersey aranżował i komponował także dla telewizji CBS i do filmów, a także wyprodukował kilka albumów z muzyką incydentalną, w tym Great Jazz from Great TV , przypisywanym do „Det Moor”.

Zmarł w Baltimore w stanie Maryland w wieku 77 lat.

Single
Tytuł	Wykonawca	Data wydania	UK	US	Wytwórnia [US]	Komentarz
Tracy's Theme/Thanksgiving Day Parade	Spencer Ross	01.1960	-	13[14]	Columbia 41532	[written by Robert Ascher]

Jack Ross

 Jack Ross (urodzony 1 listopada 1916r w Seattle w stanie Waszyngton - zm. 16 grudnia 1982r) był amerykańskim solistą i artystą estradowym. W 1962 roku był reprezentowany z dwoma tytułami na liście Billboard Hot 100.

 

Dwa nagrania wystarczyły, by Jack Ross zyskał międzynarodowe uznanie. Aż do wczesnych lat 60-tych tylko kilku melomanów na zachodnim wybrzeżu USA znało go jako solistę trąbki. Singiel z 78 obrotami na minutę z dwoma solówkami na trąbkę został wydany w latach pięćdziesiątych, a długogrająca płyta z Dick Lane Quartet z tytułami swingowymi została wydana w 1960 roku. Jack Ross był znany niektórym bywalcom nocnych klubów jako artysta. Pod koniec 1961 roku kalifornijska wytwórnia Dot Records zdecydowała się wydać singiel Jacka Rossa  z instrumentalnymi tytułami Happy Jose (Ching-Ching) i Sweet Georgia Brown .

Po tym, jak płyta trafiła na rynek amerykański w listopadzie 1961 roku, utwór Happy Jose po raz pierwszy pojawił się na liście Hot 100 amerykańskiego magazynu muzycznego Billbord 13 stycznia 1962 roku. Zaczynając z 90. miejsca awansował na 57. miejsce i przez sześć tygodni utrzymywał się w Hot 100. W konkurencyjnym magazynie Cashbox Happy Jose zajął 53. miejsce i utrzymywał swoje przez osiem tygodni. Pomimo swojego jedynego przeciętnego sukcesu w USA, Happy Jose rozprzestrzenił się na całym świecie. W Niemczech, gdzie tytuł był dystrybuowany przez brytyjską wytwórnię London Records, odniósł największy międzynarodowy sukces, w specjalistycznym magazynie Musikmarkt uplasował się na siódmym miejscu i przez 25 tygodni znajdował się w pierwszej pięćdziesiątce. Londyn wypuścił Happy Jose oprócz Wielkiej Brytanii m.in. także w Grecji, Izraelu, Australii i Nowej Zelandii.

Dwa miesiące później Dot wydał zupełnie inny kawałek z Jackiem Rossem. Dzięki komediowemu tytułowi Cinderella Ross pokazał się ze swojej artystycznej strony. Swoim mówionym tekstem kabaretowym w żywej atmosferze uderzył w nerwy amerykańskiej publiczności, dzięki czemu ta płyta odniosła również sukces sprzedażowy w USA. Cinderella znajdowała się na liście Billboard Top 10 przez dziewięć tygodni i awansowała na 16 miejsce. Następnie pojawiły się dwa kolejne single z Dot, którego tytuły nie zyskały popularności. Po zakończeniu krótkiej, rekordowej kariery, Jack Ross przeżył echo swoich sukcesów, kiedy pojawił się na występie Perry Como 22 maja 1963 roku. Zmarł w 1982 roku w wieku 66 lat.

 

Single
Tytuł	Wykonawca	Data wydania	UK	US	Wytwórnia [US]	Komentarz
Happy Jose (Ching-Ching)/Sweet Georgia Brown	Jack Ross	01.1962	-	57[6]	Dot 16302	[written by Norman Malkin, Jesse Gonzales][produced by Norman Malkin]
Cinderella/ Margarita	Jack Ross	03.1962	-	16[9]	Dot 16333	[written by J. Ross, E. Nemeth][produced by Norman Malkin]

Lionel Rose

 Lionel Edmund Rose (ur. 21 czerwca 1948r-zm. 8 maja 2011r) był australijskim bokserem wagi koguciej , pierwszym rdzennym Australijczykiem, który zdobył tytuł mistrza świata. Później został pierwszym rdzennym Australijczykiem, któremu przyznano tytuł Australijczyka Roku .
Rose był w 2003 r. Wprowadzony do Australian National Boxing Hall of Fame w kategorii „nowocześni” i był drugą osobą, która została podniesiona do statusu „legendy” w 2010 roku.



Urodzony i wychowany na Jacksons Track w Victorii, a także w mieście Warragul , Rose dorastał w trudnych warunkach i nauczył się boksu od swojego ojca, Roya, który był utalentowanym wojownikiem na lokalnych pokazach domowych.

Później, w wieku 10 lat, Rose otrzymał parę rękawiczek od swojego nauczyciela, Iana Hawkinsa (który obserwował, jak boksował z cieniem ). W wieku około 15 lat przeszedł pod opiekę Franka Oakesa, trenera Warragul (którego córkę Jenny później poślubił).   Zdobył australijski tytuł amatorskiej wagi muszej w wieku 15 lat. Był ojcem chrzestnym modelki i aktorki Ruby Rose .
 

Podczas swojego czasu wolnego od boksu w 1970 roku, Rose rozpoczął skromną karierę wokalną w Australii mającego hity z „I Thank You” i „Please Remember Me” w 1970 roku. Piosenka „I Thank You” była w top 5 na ogólnonarodowej liście przebojów , wyprodukowany i napisany przez Johnny'ego Younga,  była odtwarzana jako substytut australijskiego hymnu narodowego podczas audycji radiowych serialu State of Origin i innych wydarzeń sportowych przez komediowych komentatorów sportowych Roya Slavena i HG Nelsona .

Powszechnie uważa się, że kariera wokalna Rose'a nie dała mu wystarczająco dużo czasu na przygotowanie się do treningu, dlatego przegrał walki z tak wieloma nieznanymi zawodnikami (po przegranej z Rubenem Olivares).

Rose zaśpiewał  „Jackson Track” i „I Thank You”, zarówno w dokumencie SBS, jak i towarzyszącej mu płycie CD, Buried Country: The Story of Aboriginal Country Music .

Single

Tytuł	Wykonawca	Data wydania	Aus	N.Zel	Wytwórnia [Aus/N.Zel]	Komentarz
I Thank You/Pick Me Up On Your Way Down	Lionel Rose	12.1969	2[19]	-	Festival FK-3425/-	[written by Johnny Young]
Please Remember Me/Good Old Country Song	Lionel Rose	04.1970	40[7]	-	Festival FK-3575/-	[written by Johnny Young]

 

 

Rose Garden

 The Rose Garden był amerykańskim zespołem folk rockowym z Los Angeles w Kalifornii , w Stanach Zjednoczonych, działającym w 1967 i 1968 roku. Najlepiej zapamiętany został dzięki przebojowi „ Next Plane to London ”. 


Zespół powstał z wcześniejszej grupy znanej jako The Blokes , która została założona w 1964 roku i zajmowała się znaczną częścią twórczości Byrds w późniejszych latach. W 1967 roku pełny skład grupy był kompletny i stali się znani jako The Rose Garden. Członkami byli Diana DeRose (ur. 29 lipca 1948)  wokalistha i gitara akustyczna , John Noreen - gitara 12-strunowa i chórki , James Groshong - wokal  i gitara, William Fleming - bas  i Bruce Bowdin - perkusja .

W 1967 roku zespół podpisał kontrakt z Atco Records i miał przebój z „ Next Plane to London ” który osiągnął   17 pozycję na Billboard Hot 100   na koniec tego roku. Wydali swój tytułowy album w styczniu 1968 roku. Kolejne wydawnictwa zakończyły się niepowodzeniem, a niezgoda w grupie doprowadziła do jej rozpadu pod koniec 1968 roku.

 

Single
Tytuł	Wykonawca	Data wydania	UK	US	Wytwórnia [US]	Komentarz
Next Plane To London/Flower Town	Rose Garden	10.1967	-	17[14]	Atco 6510	[written by Kenny Gist Jr.][produced by Greene, Stone]

David Rose

 David Rose (ur. 15 czerwca 1910r w Londynie, zm. 23 sierpnia 1990r w Burbank)- amerykański twórca słów do piosenek, kompozytor, aranżer, pianista i dyrygent pochodzenia żydowskiego. Jego najbardziej znane utwory to The Stripper, Holiday for Strings i Calypso Melody. Tworzył muzykę do seriali telewizyjnych Domek na prerii, Autostrada do nieba, Bonanza i wielu innych pod własnym nazwiskiem lub pod pseudonimem „Ray Llewellyn”. 

Ponadto był również dyrektorem muzycznym programu telewizyjnego Reda Skeltona, który przez 21 lat emitowano na antenach CBS i NBC. Laureat czterech nagród Emmy w kategoriach muzycznych. Należał do korporacji Phi Mu Alpha Sinfonia zrzeszającej muzyków płci męskiej. Był pierwszym mężem Judy Garland.
 

David Rose urodził się w Londynie w rodzinie żydowskiej, ale w 1914 wraz z rodziną przeprowadził się do Chicago. W wieku 7 lat rozpoczął naukę gry na fortepianie. W 1924 roku został uczniem Chicago Musical College. Mając 16 lat, grą na fortepianie akompaniował zespołowi tanecznemu Teda Fiorioto. Od 1929 zaczął pracować jako rezerwowy pianista, dyrygent i aranżer w NBC Radio.

W 1938 roku wyjechał do Hollywood. W 1941 roku został dyrektorem muzycznym w wytwórni filmowej Metro-Goldwyn-Mayer, w której pracował przez 27 lat, podczas których stworzył muzykę do 25 filmów. W listopadzie 1942 wystąpił do Armii Stanów Zjednoczonych. Spędził tam 3 lata. Po II wojnie światowej powrócił do MGM na dotychczasowe stanowisko. Równocześnie piastował stanowisko dyrektora muzycznego w programie radiowym Reda Skeltona, który na początku lat 50-tych przeniesiono do telewizji CBS. 

W tej i następnej dekadzie oprócz tworzenia ścieżek dźwiękowych do filmów, tworzył również własne utwory, które wydawano w postaci singli. W 1957 roku otrzymał złotą płytę za utwór Calypso Melody, który rozszedł się w nakładzie miliona sztuk. W 1962 wydał przebój The Stripper, użyty w musicalu Cyganka. Wykorzystano go również w filmach: Na lodzie, Goło i wesoło, Wallace i Gromit: Klątwa królika oraz w serialach Mała Brytania i Hoży doktorzy.

Od 1959 tworzył podkład muzyczny do serialu Bonanza. Napisał także ścieżkę dźwiękową do seriali telewizyjnych Ojciec Murphy i Autostradą do nieba.
8 października 1938 poślubił aktorkę Mathę Raye. Rozwiedli się 19 maja 1941. 28 lipca tego samego roku 31-letni Rose ożenił się z 19-letnią aktorką Judy Garland. Nie mieli dzieci, choć podobno Garland co najmniej raz dokonała aborcji, ulegając naciskom matki, Rose’a i MGM. Garland i Rose rozwiedli się w 1944 roku.

Z trzecią żoną, Betty Bartholomew, miał dwie córki: Melanię i Angelę. Jego wnuczką jest piosenkarka Samantha James. Był przyjacielem Michaela Landona.

Jego pasją była kolej. Posiadał dużą kolekcję miniaturowych pociągów, a w ogrodzie jego domu w Sherman Oaks ułożono kolej wąskotorową.

Zmarł w St. Joseph's Hospital w Burbank w stanie Kalifornia w wieku 80 lat z powodu powikłań związanych z chorobą serca. Został pochowany na Cmentarzu Mount Sinai Memorial Park w Hollywood Hills.

Był dziewięciokrotnie nominowany do nagrody Emmy; zdobył ją 4 razy. Otrzymał również złotą płytę. Dwukrotnie nominowano go do Oscara i sześciokrotnie do nagrody Grammy. 

Single
Tytuł	Wykonawca	Data wydania	UK	US	Wytwórnia [US]	Komentarz
Holiday For Strings/Our Waltz	David Rose	02.1944	-	2[19]	Victor 27853	[gold-US][written by David Rose]
Poinciana (Song Of The Tree)/Dancing In The Dark	David Rose	02.1944	-	11[6]	Victor 20-1554	[written by Buddy Bernier, Nat Simon]
Bewitched (Bothered And Bewildered)/Moon Of Manakoora	David Rose	06.1950	-	26[2]	MGM K 30120	[written by Richard Rodgers,Lorenz Hart][piosenka z musicalu na Broadway'u "Pal Joey"][#50 hit for Betty Smith Group in 1958]
Love Is A Many-Splendored Thing/You And You Alone (Gelsomina)	David Rose	11.1955	-	54[10]	MGM 30883	[written by Fain, Webster][tytułowa piosenka z filmu]
Holiday For Trombones/Midnight On The Cliffs (Theme From "Julie")	David Rose	02.1957	-	84[2]	MGM 12376	[written by David Rose]
Calypso Melody/Theme From The Wings Of Eagles	David Rose	03.1957	-	42[12]	MGM 12430	[written by Larry Clinton]
Swinging Shepherd Blues/Rock Fiddle	David Rose	02.1958	-	47[9]	MGM 12608	[written by Koffman]
Like Young/Young Man's Lament	André Previn And David Rose	06.1959	-	46[12]	MGM 12792	[written by André Previn]
The Stripper/Ebb Tide	David Rose	05.1962	-	1[1][17]	MGM 13064	[written by David Rose]

 

                               Kompozycje Davida Rose na listach przebojów

[solo] 02/1944 Holiday for Strings David Rose and His Orchestra 2.US 04/1944 Holiday for Strings Jimmy Dorsey and His Orchestra 13.US 04/1944 Holiday for Strings Fred Waring and His Concert Vochestra 16.US 11/1945 Holiday for Strings Spike Jones and His City Slickers 10.US 02/1957 Holiday for Trombones David Rose and His Orchestra 84.US 05/1962 The Stripper David Rose and His Orchestra 1.US [with Nat Burton] 04/1960 Our Waltz Sarah Vaughan 103.US

   

       Awards

Oscar [Muzyka filmowa] Nominacje do Oscara [Muzyka filmowa] 1946 Best Music, Original Song Wonder Man (1945) 1945 Best Music, Scoring of a Dramatic or Comedy Picture The Princess and the Pirate (1944)

                        

                                                 Filmografia

The Princess and the Pirate (1944)/ The Underworld Story (1950)/ Young Man with Ideas (1952)/ The Clown (1953)/ Confidentially Connie (1953)/ Bright Road (1953)/ Public Pigeon No. 1 (1957)/ Operation Petticoat (1959)/ This Rebel Breed (1960)/ Please Don't Eat the Daisies (1960)/ Quick Before It Melts (1964)/ Never Too Late (1965)/ Hombre (1967)/ The Birdmen (1971)/ Sam's Son (1984)/

Kenny Everett

 Kenny Everett (urodzony 25 grudnia 1944r w Seaforth , Merseyside ,zm. 4 kwietnia 1995 roku w Londynie ; prawdziwe nazwisko James Christopher Maurice Cole ) był popularnym angielskim radiowym DJ i telewizyjnym komikiem .

 

Everett rozpoczął pracę w pirackiej stacji radiowej Radio London jako DJ w grudniu 1964 roku. Razem z Dave'em Cashem prowadził tam The Kenny and Cash Show . W sierpniu 1966 roku pozwolono mu - razem z przedstawicielami innych stacji pirackich - towarzyszyć Beatlesom w ich ostatniej trasie po Stanach Zjednoczonych. W marcu 1967 przeszedł na anglojęzyczny serwis Radia Luxembourg . Jego szorstki humor na antenie zawsze sprawiał mu trudności, co zmusiło go do zmiany kanału. Everett poślubił piosenkarkę Lee 'Lady Lee' Middleton, byłą dziewczynę Billy'ego Fury'ego w 1969 roku.

Po pobycie w Radio Monte Carlo i kilku brytyjskich lokalnych stacjach, w końcu trafił do Capital Radio, kiedy stacja została założona 16 października 1973 roku.

Pracując jako DJ w Londynie nadawcy Capital Radio , został poproszony o radę przez   grupę Queen w październiku 1975 roku z powodu nadzwyczajnej długości nieopublikowanego jeszcze kawałka Bohemian Rhapsody . Wytwórnia Queens obawiała się nadmiernej długości, że planowany singiel nie zostanie wyemitowany w radiu . Everett grał tę piosenkę 14 razy w ciągu weekendu i odzew był przytłaczający. Następnie singiel został wydany 31 października 1975 roku i stał się standartem .

W 1978 roku wyjechał do BFBS w Kolonii.

W 1979 roku Everett rozwiódł się z Lee Middletona i wyznał swój homoseksualizm w połowie lat osiemdziesiątych .

Everett dowiedział się o swojej AIDS w 1989 roku i upublicznił w 1993 roku. Zmarł 4 kwietnia 1995 r. w wieku 50 lat na chorobę związaną z AIDS w Royal Borough of Kensington and Chelsea w Londynie.

 

Single
Tytuł	Wykonawca	Data wydania	UK	US	Wytwórnia [US]	Komentarz
A Captain Kremin Special/Retribution	Kenny Everett And Mike Vickers	11.1977	-	-	DJM DJS 10810	[written by Kenny Everett, Mike Vickers][produced by Mike Vickers]
Snot Rap/Snot Rap (Part 2)	Kenny Everett	03.1983	9[8]	-	RCA KEN 1	[written by M. Moran, M. London, R. Cameron, B. Cryer][produced by Mark London, Mike Moran]

John Ewart

John Ewart (ur. 26 lutego 1928r -zm.  8 marca 1994r) był australijskim aktorem radiowym, teatralnym, telewizyjnym i filmowym. Ewart zdobył nagrodę AACTA dla najlepszego aktora drugoplanowego .

Urodzony w Melbourne Ewart rozpoczął karierę aktorską, gdy w wieku czterech lat został obsadzony w radiowej produkcji Królewny Śnieżki . W wieku 18 lat zadebiutował w filmie główną rolą Mickeya O'Riordana w produkcji Sons of Matthew Charlesa Chauvela .

Ewart pojawił się w setkach australijskich produkcji radiowych, teatralnych, filmowych i telewizyjnych. U wielu tysięcy Australijczyków, którzy dorastali w latach pięćdziesiątych i sześćdziesiątych XX wieku, zostanie zapamiętany jako " Jimmy '', chłopięco bezczelny współprowadzący Children's Session ABC Radio , w roli tytułowej jej długiego serialu The Muddle-Headed Wombat .

Był dobrze znany ze swojej roli w filmie Sunday Too Far Away , swojej ciągłej roli w australijskim serialu telewizyjnym The Restless Years w latach 1980–81 oraz głównej roli u boku Nicole Kidman w Bush Christmas .

Ewart poślubił Susan w 1956 roku, z którą miał czworo dzieci. Rozwiedli się w 1978 roku. W 1992 roku zaręczył się z Jane Fennell , ale ślub został odroczony po śmierci jej ojca, długoletniego przyjaciela Ewarta, Williego Fennella . Pobrali się 8 marca 1994 r. podczas ceremonii przy łóżku, gdy Ewart umierał na raka gardła. Zmarł dziewięć godzin po ślubie.  

Single

Tytuł	Wykonawca	Data wydania	Aus	N.Zel	Wytwórnia [Aus/N.Zel]	Komentarz
Tap tap/Picture show man	John Ewart with John Mellon	06.1977	80[7]	-	Albert Productions AP 11 423/-	-

Everything that Flies

 

Nastoletnie marzenia o karierze tenisowej zostały zapomniane przez Dianne Swann po tym, jak została zahipnotyzowana przez Patti Smith w Radio with Pictures . W połowie lat 80-tych Swann stała na czele grupy Everything that Flies z gitarzystami Clive'em i Brucem Sheridanem, perkusistą Waynem Bellem i klawiszowcem Peterem Harrisonem.

 EP ( Bleeding Hearts z 1985 roku ) zaowocowała nagrodami NZ Music Awards dla najbardziej obiecującej wokalistki i zespołu. W następnym roku klip do synth-popowego singla „As The Sun Goes Down” zdobył tytuł Video of the Year. Zespół rozpadł się wkrótce potem, a Swann dołączyła do składu żeńskiej supergrupy Kiwi z lat 80-tych, When The Cat's Away. Obecnie jest połową The Bads.

Single

Tytuł	Wykonawca	Data wydania	Aus	N.Zel	Wytwórnia [Aus/N.Zel]	Komentarz
Bleeding hearts	Everything That Fields	08.1985	-	50[1]	-/Reaction React 022	-
As The Sun Goes Down	Everything That Fields	08.1986	-	42[2]	-/Reaction K 9736	-