Hüsker Dü

 Hüsker Dü - amerykański zespół punkrockowy z Minneapolis-Saint Paul.
Powstał w 1979, kiedy wokalista/gitarzysta Bob Mould, basista Greg Norton, wokalista/perkusista Grant Hart i klawiszowiec Charlie Pine zaczęli razem grać. Mould był wówczas studentem pierwszego roku w Macalester College i często bywał w sklepie z płytami, gdzie sprzedawcą był Hart. Z kolei Hart spotkał po raz pierwszy Nortona, gdy obaj składali podanie o tę samą pracę. Mould i Hart byli zagorzałymi fanami Ramones i po zwerbowaniu Nortona i Pine'a utworzyli zespół. Nazwa zespołu Hüsker Dü została zapożyczona od nazwy pamięciowej gry dla dzieci Husker Du? (popularnej w Danii i Szwecji w latach 60-tych). Husker du? dosłownie oznacza w językach duńskim i norweskim czy pamiętasz?. Znaki diakrytyczne użyte w nazwie grupy nie mają nic wspólnego z ortografią ani wymową, jest to tzw. "heavymetalowy pseudoumlaut". Mould w jednym z wywiadów przyznał, że przypadła mu do gustu tajemniczość słów, które wyróżniały się na tle innych nazw zespołów punkowych.


Zespół zadebiutował 30 marca 1979r i jeszcze tego samego dnia został z niego wyrzucony Pine. Do 1980r Hüsker Dü grał regularnie w Minneapolis. Przez ten czas ich muzyka ciągle się rozwijała. Grali szybko, głośno i dynamicznie - wyróżniając się spośród innych zespołów punkrockowych. W 1981 roku firma Terry'ego Katzmana Reflex Records wypuściła ich pierwszy singel: "Statues". Ponadto zwrócili na siebie uwagę Jello Biafry z Dead Kennedys i członków Black Flag, z którymi zaczęli występować i tym samym zyskiwać sobie fanów. Wkrótce podpisali kontrakt z Gregiem Ginnem i znaleźli się w jego wytwórni SST Records.

Ich dwa pierwsze albumy: Land Speed Record (koncertowy; 1982r) i Everything Falls Apart (studyjny; 1983r) prezentowały dość gwałtowną muzykę. Następny minialbum Metal Circus z 1983r przezentował już lepsze umiejętności muzyków od strony technicznej i kompozytorskiej. Był bardziej melodyjny niż jego dwaj poprzednicy, choć równie intensywny. Dużą popularność zdobył utwór "Diane", który często był emitowany przez dziesiątki stacji radiowych w kampusach studenckich na terenie USA.

W 1984r ukazał się na rynku podwójny album Zen Arcade, który został nagrany i zmiksowany w ciągu 45 godzin kosztem 3200 dolarów. Zen Arcade jest albumem koncepcyjnym przedstawiającym historię młodego chłopaka, który opuszcza dom, by w obliczu otaczającej go trudnej rzeczywistości odnaleźć swoje miejsce w życiu. Płyta zdobyła uznanie wielu krytyków, którzy później uznali ją za największe osiągnięcie zespołu. Pozwoliła również grupie zaistnieć poza środowiskiem punkowym. David Fricke z magazynu muzycznego Rolling Stone określił ją mianem thrashowej Quadrophenii. Album sprzedawał się na tyle dobrze, że SST Records, która swoje najpopularniejsze płyty sprzedawała w liczbie tysięcy kopii, tym razem miała problem z nadążaniem z produkcją.

Płyty: New Day Rising i Flip Your Wig (obie z 1985r) nagrane i wydane za ciosem swojej wielkiej poprzedniczki prezentowały kontynuację nurtu- niekiedy nawet całkowicie uspokajając gwałtowność i ton -nawiązując momentami do muzyki pop lat 60-tych XX wieku.

W czasie sesji nagraniowej do albumu Flip Your Wig wytwórnia Warner Bros. zaproponowała zespołowi kontrakt płytowy. Muzycy czując, że dotychczasowa współpraca z firmą SST Records - która borykała się z ciągłymi problemami dystrybucyjnymi (co utrudniało sytuację Hüsker Dü na rynku muzycznym) - osiągnęła maksymalny pułap możliwości, postanowili podpisać umowę z Warnerem, zastrzegając sobie jednak prawo do pełnej kontroli nad poczynaniami artystycznymi.

Dwie kolejne płyty z 1986 i 1987r nagrane dla Warnera: Candy Apple Grey i Warehouse: Songs and Stories ukazały zespół jako dojrzały w warstwie zarówno muzycznej, jak i tekstowej. Po samobójstwie menadżera grupy Davida Savoya (tuż przed wydaniem albumu Warehouse: Songs and Stories), większość jego obowiązków przejął Bob Mould. W tym czasie konflikt między nim a Grantem Hartem na tle osobistym i artystycznym przybrał na sile, co doprowadziło do rozpadu zespołu. Zespół został rozwiązany 26 stycznia 1988 roku.

W październiku 1994 roku ukazał się zapis ostatnich koncertów Hüsker Dü z 1987 roku pt. The Living End.

Mould po rozpadzie Hüsker Dü rozpoczął karierę solową (w latach 90-tych XX wieku grał w utworzonym przez siebie zespole Sugar), Hart zajął się swoją nową grupą Nova Mob natomiast Norton przerwał granie i otworzył wspólnie z żoną restaurację. Dopiero w 2006 chwycił z powrotem za gitarę i dołączył do zespołu The Gang Font, z którym nagrał w 2007 album.

14 września 2017 roku w wieku 56 lat zmarł Grant Hart na raka. 

Single
Tytuł	Wykonawca	Data wydania	UK	US	Wytwórnia [US]	Komentarz
Don't Want To Know If You Are Lonely	Hüsker Dü	03.1986	96[1]	-	Warner Bros. W 8746T	[written by Grant Hart][produced by Bob Mould, Grant Hart]

Albumy
Tytuł	Wykonawca	Data wydania	UK	US	Wytwórnia [US]	Komentarz
Candy Apple Grey	Hüsker Dü	04.1986	-	140[10]	Warner 25385	[produced by Bob Mould and Grant Hart]
Warehouse: Songs and Stories	Hüsker Dü	02.1987	-	117[10]	Warner 25 544	[produced by Bob Mould and Grant Hart]

Ferlin Husky

Ferlin Eugene Husky (ur. 3 grudnia 1925r - zm. 17 marca 2011r)   był   amerykańskim wokalistą country, który był równie biegły w gatunkach tradycyjnych honky-tonk, ballad, recytacji mówionych i rockabilly pop. Miał dwa tuziny przebojów z pierwszej dwudziestki na listach przebojów Billboard w latach 1953-1975; jego wszechstronność i wygląd popołudniowego idola napędzały siedemdziesięcioletnią karierę w branży rozrywkowej. 


W latach 50. i 60-tych hity Husky'ego obejmowały „ Gone ” i „ Wings of a Dove ”, z których każdy osiągnął pierwsze miejsce na listach przebojów country. Stworzył także komiczną  postać , Simona Cruma; i nagrywał pod pseudonimem Terry Preston od 1948 do 1953r.   W 2010 roku Husky został wprowadzony do Country Music Hall of Fame .


Husky urodził się w Gumbo w stanie Missouri , nieposiadającej osobowości prawnej społeczności w północno-zachodnim hrabstwie St. Francois w stanie Missouri . Jego matka nazwała go Furland, ale jego nazwisko było błędnie zapisane w akcie urodzenia. Husky dorastał na farmie niedaleko Flat River i uczęszczał do szkoły w Irondale . Uczył się gry na gitarze od wujka. Po rzuceniu szkoły średniej Husky przeniósł się do St. Louis , gdzie pracował jako kierowca ciężarówki i pracownik huty, występując w nocnych honky-tonk .

Podczas II wojny światowej Husky przez pięć lat służył w marynarce handlowej Stanów Zjednoczonych , zabawiając żołnierzy na statkach transportowych. Jego postać Cruma wyewoluowała z historii, które opowiadał w tamtym czasie o sąsiedzie z Missouri imieniem Simon Crump.  Jego strona internetowa podaje, że jego statek brał udział w inwazji D-Day na Cherbourg .

Po wojnie Husky kontynuował rozwój postaci Cruma, pracując jako disc jockey w Missouri, a następnie w Bakersfield w Kalifornii pod koniec lat czterdziestych. Zaczął używać pseudonimu Terry Preston za sugestią Smiley Burnette .  Jako wokalista, Husky podpisał kontrakt z Capitol Records w 1953 roku pod kierownictwem Cliffie Stone , także menadżera Tennessee Ernie Forda . W Capitol Records wrócił do używania swojego imienia. Kilka singli zawiodło przed „ A Dear John Letter ” z Jeanem Shepardem stał się hitem numer jeden. Kontynuacja nosiła tytuł „Forgive Me John”. W 1955 roku Husky miał solowy hit z "I Feel Better All Over (More Than Anywheres Else)" / "Little Tom". Jako Simon Crum podpisał osobny kontrakt z Capitol Records i zaczął wydawać płyty, z których największą była „Country Music is Here to Stay” z 1959 roku (numer dwa przez trzy tygodnie).

Pod koniec lat pięćdziesiątych Husky miał na koncie długą listę przebojów, w tym numer jeden „Gone” w 1957 roku (po raz pierwszy nagrał „Gone” jako Terry Preston w 1952 roku, ale we wcześniejszej wersji brakowało smyczków i chórków nowo powstającego brzmienia Nashville ). „Gone” okazał się sukcesem crossover , osiągając również czwarte miejsce na liście przebojów muzyki pop . Sprzedał się w ponad milionie egzemplarzy i otrzymał złoty krążek . Popularność utworu doprowadziła do występu w roli gospodarza zastępczego na lato w 1957 r. w programie CBS-TV Arthur Godfrey's Talent Scouts .

Zaczął grać, występując w Kraft Television Theatre i wcielając się w siebie w filmie Mister Rock and Roll z 1957 roku (jego strona internetowa podaje, że grał role w 18 filmach, w tym z Zsa Zsa Gabor i Mamie Van Doren ).  „Wings of a Dove” Boba Fergusona stał się jego największym hitem w 1960 roku, przez 10 tygodni zajmował pierwsze miejsce na listach przebojów krajów i osiągnął 12 miejsce na liście pop. Husky był również znany ze swojej zdolności naśladowania innych popularnych piosenkarzy country, w tym Tennessee Ernie Ford i Kitty Wells .

Chociaż nie miał więcej przebojów #1, w latach 1961-1972 zanotował trzy tuziny hitów, z których największe to „Once” (1967) i „Just for You” (1968). Pod koniec 1972 roku, po ponad 20 latach pracy w Capitol, Husky podpisał kontrakt z ABC Records , gdzie w 1975 roku zdobył kilka hitów z pierwszej czterdziestki, z których największym był   „Rosie Cries a Lot” (1973). Husky na krótko przeszedł na emeryturę w 1977 roku po operacji serca, ale wznowił tournee. Pozostał popularnym uczestnikiem koncertów, występując w Grand Ole Opry. Był czterokrotnie żonaty i przez ostatnie sześć lat życia mieszkał ze swoją wieloletnią miłością Leoną Williams (była żona Merle Haggard ).

Husky przez wiele lat cierpiał na kardiopatię i od późnych lat 70. był kilkakrotnie hospitalizowany, w tym z powodu operacji serca w 2005 r. i zakrzepów w nogach w 2007 r. Został przyjęty do szpitala St. John's w Springfield w stanie Missouri w dniu 19 kwietnia 2009 r. , z zastoinową niewydolnością serca i zapaleniem płuc . 15 lipca 2009 r. jego rzecznik powiedział, że wraca do zdrowia w domu po wypisaniu ze szpitala w Nashville. Jeszcze w 2009 roku mieszkał w Vienna w stanie Missouri.

23 lutego 2010 roku Stowarzyszenie Muzyki Country ogłosiło jego wprowadzenie do Country Music Hall of Fame. Był okrzyknięty talentem wokalnym i komiksowym - oraz „wszechstronnym showmanem” - które pozostawiły po sobie dziedzictwo jako „jeden z najlepszych artystów estradowych, jakie kiedykolwiek wyprodukowała muzyka country”.

8 marca 2011 r. Husky został ponownie hospitalizowany po kilku dniach złego samopoczucia. W weekend poprawił się i przygotowywał się do wyprowadzki z oddziału wieńcowego , ale 17 marca Husky zmarł w domu swojej córki w Westmoreland w stanie Tennessee na zastoinową niewydolność serca. 

Został pochowany obok swojego syna, Danny'ego Louisa Husky'ego, w Hendersonville Memory Gardens w Hendersonville w stanie Tennessee .
 

Husky był jednym z pierwszych piosenkarzy country, który dostał gwiazdę na Hollywood Walk of Fame  przy 6675 Hollywood Blvd.

Jego imię nosi ulica biegnąca przez park miejski w Leadwood w stanie Missouri. 

Single
Tytuł	Wykonawca	Data wydania	UK	US	Wytwórnia [US]	Komentarz
A Dear John Letter	Jean Shepard & Ferlin Husky	09.1953	-	4[10]	Capitol 2502	[written by Billy Barton, Fuzzy Owen and Lewis Talley][1[6][23].Country Chart]
Forgive Me, John	Jean Shepard & Ferlin Husky	10.1953	-	24[1]	Capitol 2586	[written by Fuzzy Owen, Jean Shepard, Lewis Talley][produced by Ken Nelson][4[7].Country Chart]
I Feel Better All Over (More Than Anywhere's Else)/Little Tom	Ferlin Husky	01.1955	-	-	Capitol 3001	[A:written by Ken Rogers, Leon Smith][A:6[10].Country Chart][B:7[8].Country Chart]
Cuzz Yore So Sweet/My Gallina	Simon Crum	04.1955	-	-	Capitol 3063	[written by John Kane][ 5[15].Country Chart]
I'll Baby Sit With You/She's Always There	Ferlin Huskey And His Hush Puppies	05.1955	-	-	Capitol 3097	[written by Clyde Wilson][14[1].Country Chart]
Gone/Missing Persons	Ferlin Husky	02.1957	-	4[27]	Capitol 3628	[written by Smokey Rogers][1[10][27].Country Chart]
A Fallen Star/Prize Possession	Ferlin Husky	07.1957	-	47[15]	Capitol 3742	[A:written by James Joiner][B:written by David Hill][A:[8[13].Country Chart][B:[12[1].Country Chart]
I Will/All Of The Time	Ferlin Husky	10.1958	-	-	Capitol 4046	[written by Husky, Drusky, Vanadore][23[1].Country Chart]
Country Music Is Here To Stay/Stand Up, Sit Down, Shut Your Mouth	Simon Crum	11.1958	-	-	Capitol 4073	[written by Ferlin Husky][2[24].Country Chart]
My Reason For Living/Wrong	Ferlin Husky	02.1959	-	-	Capitol 4123	[written by Ferlin Husky, Gertrude Cox][14[12].Country Chart]
Draggin' The River/Sea Sand	Ferlin Husky	06.1959	-	-	Capitol 4186	[written by Vic McAlpine][11[10].Country Chart]
Black Sheep/I'll Always Return	Ferlin Husky	11.1959	-	-	Capitol 4278	[written by Ferlin Husky, Jack Rhodes][21[8].Country Chart]
Wings Of A Dove/Next To Jimmy	Ferlin Husky	09.1960	-	12[18]	Capitol 4406	[written by Bob Ferguson][1[10][36].Country Chart]
Willow Tree/Take A Look	Ferlin Husky	10.1961	-	-	Capitol 4594	[written by Bettie Husky][23[1].Country Chart]
The Waltz You Saved For Me/ Out Of A Clear Blue Sky	Ferlin Husky	01.1962	-	94[1]	Capitol 4650	[written by King, Flindt, Kahn][produced by Marvin Hughes][13[10].Country Chart]
Somebody Save Me/Just Another Lonely Night	Ferlin Husky	05.1962	-	-	Capitol 4721	[written by Alex Zanetis][produced by Ken Nelson][16[11].Country Chart]
Stand Up/It Scares Me	Ferlin Husky	09.1962	-	-	Capitol 4779	[written by C. Crofford][produced by Ken Nelson][28[1].Country Chart]
It Was You/Near You	Ferlin Husky	12.1962	-	-	Capitol 4853	[written by Husky, Walker, Bailes, Sherry][produced by Ken Nelson][21[2].Country Chart]
Timber I'm Falling/Don't Count The Diamonds	Ferlin Husky	02.1964	-	-	Capitol 5111	[written by Ferlin Husky, Dalton Timbur][produced by Marvin Hughes][13[20].Country Chart]
I Could Sing All Night/What Does Your Conscience Say To You	Ferlin Husky	06.1966	-	-	Capitol 5615	[written by Ferlin Husky, Tommy Collins][produced by Marvin Hughes][27[5]].Country Chart]
I Hear Little Rock Calling/Stand Beside Me	Ferlin Husky	08.1966	-	-	Capitol 5679	[written by Dallas Frazier][produced by Marvin Hughes][17[8].Country Chart]
Once/Why Do I Put Up With You	Ferlin Husky	12.1966	-	-	Capitol 5775	[written by Ted Harris][produced by Marvin Hughes][4[14].Country Chart]
What Am I Gonna Do Now/General "G"	Ferlin Husky And The Hushpuppies	04.1967	-	-	Capitol 5852	[written by Jimmy Pepers][produced by Kelso Herston][37[3].Country Chart]
You Pushed Me Too Far/The Bridge I Have Never Crossed	Ferlin Husky	08.1967	-	-	Capitol 5938	[written by Bobby Braddock][produced by Kelso Herston][14[11].Country Chart]
Just For You/Don't Hurt Me Anymore	Ferlin Husky	01.1968	-	-	Capitol 2048	[written by Curly Putnam, Larry Butler][produced by Kelso Herston][4[15].Country Chart]
I Promised You The World/You Should Live My Life	Ferlin Husky And The Hushpuppies	06.1968	-	-	Capitol 2154	[written by Curly Putman][produced by Kelso Herston][26[8].Country Chart]
White Fences And Evergreen Trees/Love's Been Good To Me	Ferlin Husky And The Hushpuppies	11.1968	-	-	Capitol 2288	[written by Dallas Frazier][produced by Kelso Herston][25[7].Country Chart]
Flat River, Mo./One Life To Live	Ferlin Husky And The Hushpuppies	04.1969	-	-	Capitol 2411	[written by Dallas Frazier][produced by Kelso Herston][33[2].Country Chart]
That's Why I Love You So Much/Forever Yours	Ferlin Husky And The Hushpuppies	07.1969	-	-	Capitol 2512	[written by Jerry Foster, Bill Rice][produced by Kelso Herston][16[11].Country Chart]
Every Step Of The Way/That's What I'd Do	Ferlin Husky	12.1969	-	-	Capitol 2666	[written by Curly Putman][produced by Kelso Herston][21[7].Country Chart]
Heavenly Sunshine/All Her Little Loving Ways	Ferlin Husky	05.1970	-	-	Capitol 2793	[written by Glenn Sutton, George Richey][produced by Larry Butler][11[11].Country Chart]
Sweet Misery/Because You're Mine	Ferlin Husky	01.1971	-	-	Capitol 2999	[written by J. Crutchfield, W. Walker][produced by Larry Butler][14[7].Country Chart]
One More Time/Don't Let The Good Life Pass You By	Ferlin Husky	04.1971	-	-	Capitol 3069	[written by J. Crutchfield, L. Butler, B. Killen][produced by Larry Butler][28[7].Country Chart]
Just Plain Lonely/Always In All Ways	Ferlin Husky	05.1972	-	-	Capitol 3308	[written by J. Foster, B. Rice][produced by Bill Walker][39[4].Country Chart]
True True Lovin'/Legend In My Time	Ferlin Husky	02.1973	-	-	ABC 11345	[written by Gerald Nelson, Chuck Taylor][produced by Don Gant][35[4].Country Chart]
Rosie Cries A Lot/Shoes	Ferlin Husky	12.1973	-	-	ABC 11395	[written by J. Foster, B. Rice][produced by Don Gant][17[6].Country Chart]
Freckles And Polliwog Days/Everything Is Nothing Without You	Ferlin Husky	06.1974	-	-	ABC 11432	[written by A. L. "Doodle" Owens, D. Frazier][produced by Don Gant][26[6].Country Chart]
Champagne Ladies And Blue Ribbon Babies/I Feel Better All Over	Ferlin Husky	02.1975	-	-	ABC 12048	[written by D. Frazier, A.L. "Doodle" Owens][produced by Don Gant][34[3].Country Chart]
Burning/A Touch Of Yesterday	Ferlin Husky	06.1975	-	-	ABC 12085	[written by Jerry Foster, Bill Rice][produced by Don Gant][37[2].Country Chart]

Betty Hutton

 Elizabeth June Thornburg (ur. 26 lutego 1921r w Battle Creek, zm. 11 marca 2007r w Palm Springs) - amerykańska aktorka i piosenkarka.

 Hutton była u szczytu swojej popularności, gdy zerwała kontrakt z wytwórnią Paramount w 1952 roku. Potem zagrała w jeszcze jednym filmie i serialu oraz występowała okazjonalnie na scenie i w klubach. Hutton, nazywana "blond bombą", kojarzyła się bardziej z energią i humorem niż seksapilem.
 

Podkreślano jej niezwykłą osobowość. Kilka z jej filmów było biografiami, jak "Incendiary Blonde", "Perils of Pauline" i "Somebody Loves Me". Ważnym filmem dla niej był musical "Annie Get Your Gun" z 1950 roku, który był z kolei biografią Annie Oakley. Hutton dostała tę rolę po tym, jak Judy Garland wycofała się z produkcji. Została za nią nominację do Złotego Globu. Innym istotnym obrazem w jej dorobku był "The Miracle of Morgan's Creek" z 1944 roku.
 

W 1954 roku zapowiedziała podczas jednego z występów, że kończy karierę. Rok później przyznała, że popełniła błąd. Jednak jedynym filmem, jaki nakręciła po 1952 roku był "Spring Reunion" z 1957 roku. W latach 1959-60 grała w serialu "The Betty Hutton Show", znanym także jako "Goldie".
Miała burzliwe życie osobiste. Była cztery razy zamężna, miała problemy finansowe i napięte stosunki ze swoimi trzema córkami. W 1980 roku przyznała, że wyleczyła się z 20-letniego uzależnienia od lekarstw. W 1986 roku uzyskała dyplom wydziału sztuki na Salve Regina College. Ostatnimi czasy dawała okazjonalne występy i udzielała wywiadów. W 2000 roku powiedziała, że nie lubi oglądać siebie w starych filmach.
 

Hutton urodziła się jako Betty June Thornburg w Battle Creek w stanie Michigan w 1921 roku. Karierę rozpoczęła w wieku 5 lat, śpiewając ze swoją siostrą. Pierwszy sukces odniosła, gdy została piosenkarką w zespole Vincenta Lopeza. To on nadał jej nazwisko Hutton. Potem wystąpiła na Broadwayu w "Two for the Show" i "Panama Hattie", zanim wyruszyła na podbój Hollywood. 

Single

Tytuł	Wykonawca	Data wydania	UK	US	Wytwórnia [UK]	Komentarz
If had to be you/His rocking horse ran away	Betty Hutton	07.1944	-	5[12] side B:7[7]	Capitol 155	[written by Isham Jones/Gus Kahn][side B:written by Johnny Burke/Jimmy Van Heusen][piosenka z filmu "Show business"][#1 hit for Isham Jones in 1924][side B:piosenka z filmu "And the angels"] [with Paul Weston Orch]
Stuff like that there/Blue skies	Betty Hutton	04.1945	-	4[10]	Capitol 188	[written by Ray Evans/Jay Livingstone][piosenka z filmu "On stage everybody"][with Paul Weston Orch]
What do you want to make those eyes at me for/Doin' it the heard way	Betty Hutton	10.1945	-	15[2]	Capitol 211	[written by Howard Johnson/Joseph McCarthy/James Monaco][#1 hit for Ada Jones & Billy Murray in 1917;#104 hit for Ray Peterson in 1960][with Paul Weston Orch]
Doctor Lawyer,Indian chief/A square in the social circle	Betty Hutton	12.1945	-	1[2][20]	Capitol 220	[written by Hoagy Carmichael/Paul Francis Webster][piosenka z filmu "The Stork Club"][with Paul Weston Orch]
My fickle eye/	Betty Hutton	08.1946	-	21[4]	Victor 1915	[with The Four Hits;Joe Lilley Orch]
I wish ,i didn't love you so/The sewing machine	Betty Hutton	09.1947	-	5[12]	Capitol 409	[gold][written by Frank Loesser][piosenka z filmu "The perils of Pauline"][with Joe Lilley Orch]
A bushel and a peck/She's a lady	Perry Como and Betty Hutton	10.1950	-	3[18]	RCA Victor 47-3930	[written by Frank Loesser][piosenka z musicalu na Broadway'u "Guys and dolls"][with Mitchel Ayers Orch]
Orange colored sky/Can't stop talking	Betty Hutton	12.1950	-	24[2]	RCA Victor 47-3908	[written by Milton DeLugg/Willie Stein]
The musicians/How d'ye do and shake hands	Dinah Shore,Betty Hutton,Tony Martin,Phil Harris	09.1951	-	24[2]	RCA Victor 47-4225	[written by Tom Glazer/Charles Grean][with Henri Rene Orch]
Goin' steady	Dinah Shore	09.1953	-	21[2]	Capitol 2522	[with Nelson Riddle Orch]
The honeymoon's over/This must be the place	Betty Hutton and "Tennessee" Ernie Ford	06.1954	-	16[2]	Capitol F 2809	[written by Vaughn Horton/Charles McCarthy/Sammy Mysels][with Billy May Orch]

Danny Hutton

Daniel Anthony Hutton (ur. 10 września 1942r) to irlandzko-amerykański piosenkarz, najbardziej znany jako jeden z trzech głównych wokalistów zespołu Three Dog Night . Hutton był autorem tekstów i wokalistą w Hanna-Barbera Records w latach 1965–66.   Hutton miał skromny krajowy hit „Roses and Rainbows”, kiedy był artystą nagrywającym dla Hanna-Barbera Records. Hutton jest ojcem Dasha Huttona, byłego perkusisty amerykańskiego zespołu rockowego Haim .



Przed utworzeniem Three Dog Night, Hutton trafił na 73 miejsce listy Billboard Hot 100 z „Roses and Rainbows” w 1965 roku, kiedy był artystą nagrywającym dla Hanna-Barbera Records . Hutton śpiewał także wokale z power trio BBA na ich tytułowym albumie wydanym przez Epic w 1973 roku.

Po początkowym rozpadzie Three Dog Night Hutton zarządzał zespołami punk rockowymi , w tym Fear . On również frontmenem Danny Hutton Hitters , którego cover piosenki Nika Kershawa  „Wouldn't It Be Good ” pojawił się na ścieżce dźwiękowej do filmu z 1986r Pretty in Pink . 

Single
Tytuł	Wykonawca	Data wydania	UK	US	Wytwórnia [US]	Komentarz
Roses And Rainbows/Monster Shindig	Danny Hutton	10.1965	-	73[6]	HBR 447	[written by D. Hutton, L. Goldberg]
Big Bright Eyes/Monster Shindig Pt 2	Danny Hutton	01.1966	-	102[7]	HBR 453	[written by L. Goldberg, D. Hutton]
Funny How Love Can Be/Dreamin' Isn't Good For You	Danny Hutton	05.1966	-	120[2]	MGM 13502	[written by Carter, Lewis][produced by Danny Hutton]

June Hutton

June Hutton (z domu June Marvel Cowan ;ur. 11 sierpnia 1919r-zm. 2 maja 1973r), amerykańska aktorka i wokalistka, popularna wśród big bandów w latach czterdziestych XX wieku. Była młodszą siostrą wokalistki Iny Ray Hutton .



Hutton urodziła się w Bloomington w stanie Illinois . Jej rodzicami byli Marvel Svea Williams i Odie Daniel Cowan. June i jej starsza siostra, Ina Ray Hutton , dorastały jako artystki i wykonawcy w erze big bandów .

Dorastając w Chicago, Hutton uczęszczała do Hyde Park High School , podobnie jak jej starsza siostra Ina. W szkole średniej pracowała w dziale sukienek w domu towarowym Marshall Fields . Kiedy miała 15 lat, opuściła dom, aby dołączyć do swojej siostry w poszukiwaniu kariery wokalnej.
 

W początkach swojej kariery śpiewała w Astor Roof w Nowym Jorku. Po zaśpiewaniu z orkiestrą swojej siostry w 1938 roku była częścią Winston Trio, Quintones i Sande Williams Band. Wystąpiła z Quintones w Hi Ya, Gentlemen , nieudanym musicalu z bokserem Maxem Baerem . W 1941 roku została wokalistką Stardusters , grupy wokalnej Charlie Spivak & His Orchestra . 

Po tym, jak Jo Stafford opuścił The Pied Pipers w 1944 roku, Hutton zastąpiła ją, dołączając do grupy w maju.Występowała z Pied Pipers przez sześć lat, nagrywając kilka przebojów, w tym piosenkę „Dream”. W 1950 roku Hutton opuściła Pied Pipers, rozpoczynając działalność solo w Decca Records .
Kariera solowa Hutton po Pipers obejmowała jej debiut w Nowym Jorku w nocnym klubie Copacabana 16 listopada 1950 r.
W 1951 roku Hutton poślubiła Axela Stordahla , muzycznego aranżera Tommy'ego Dorseya . W 1952 roku trafiła do Capitol Records , wspierana przez orkiestrę prowadzoną przez męża. W Capitol nagrała trzy przeboje: „ Say You're Mine Again ”, „No Stone Unturned” i „For the First Time”. Nagrali także ceniony album Afterglow z 1955 roku , zawierający wspaniałe aranżacje i grupę wokalną Boys Next Door.

Stordahl zmarł w 1963 roku, a Hutton poślubiła aktora Kennetha Tobeya w 1968 roku. Rozwiedli się w 1972 roku. Hutton zmarła w Encino w Los Angeles , 2 maja 1973 roku, w wieku 52 lat. Została pochowana obok Stordahla w Forest Lawn Memorial Park w Glendale w Kalifornii. 

Single
Tytuł	Wykonawca	Data wydania	UK	US	Wytwórnia [US]	Komentarz
Say You're Mine Again/The Song From Moulin Rouge (Where Is Your Heart)	June Hutton	05.1953	-	21[4]	Capitol 2429	[written by Charles Nathan, Dave Heisler]
No Stone Unturned/Rather	June Hutton	09.1953	-	24[4]	Capitol 2549	[written by Lester Cox, Melvin Herman]
For The First Time (In A Long Time)/If It's The Last Thing I Do	June Hutton	01.1954	-	26[1]	Capitol 2667	[written by John Nagy, Ted Varnick]

Peggy Hayama

Peggy Hayama urodzona jako Shigeko Mori (   9 grudnia 1933r-zm. 12 kwietnia 2017) była japońską piosenkarką.

Urodzona jako Shigeko Mori w Yotsuya ,  Hayama uczęszczała do liceum Aoyama Gakuin  , gdzie została odkryta podczas śpiewania jazzu. Zadebiutowała w wieku 18 lat w 1952 roku, a dwa lata później po raz pierwszy wstąpiła w  Kohaku Uta Gassen .  Hayama była znana ze śpiewania japońskiej wersji „ Do-Re-Mi ”, utworu z The Sound of Music, umieszczonego później na kompilacji Nihon no Uta Hyakusen w 2007 roku.

 Użyczyła również swojego głosu w japońskim dubbingu filmów Disneya i wydała japońską wersję „ The Wedding„ pod oryginalnym tytułem „ La Novia ”. Słynne japońskie piosenki Hayamy to „ Having Left Tosa”, „ School Days ” i „ Shimabara Lullaby ”.  Jej ostatni występ odbył się w marcu 2017 roku na koncercie upamiętniającym Fubuki Koshiji . 

Hayama została uhonorowana przez Ministerstwo Edukacji w 1993 roku za jej wkład w sztukę piękną w Japonii.Dwa lata później otrzymała Medal Purple Ribbon.  Została pierwszą przewodniczącą Stowarzyszenia Japońskich Śpiewaków w 2007 roku i służyła im do 2010 roku.

 Zmarła w wieku 83 lat w 2017 roku, po hospitalizacji w Tokio z powodu zapalenia płuc. 

Tytuł	Wykonawca	Data wydania	Aus	N.Zel	Wytwórnia [Aus/N.Zel]	Komentarz
Click Go The Shears / Oh ! My Papa	Peggy Hayama	07.1963	85[4]	-	Festival FK 401/-	-

Booka Hyland

 John Hyland rozpoczął swoją karierę w 1956 roku, rozpoczynając w konkursach talentów w lokalnych pubach. Sześć lat później został głównym wokalistą Leedons, którzy występowali jako Booka Hyland & The Leedons. Następnie 4 lata jako wokalista zespołu The Chessmen. Po tańcach pracował dla „Lousy Les's” w Sans Souci, gdzie Warren Williams and The Crescents słyszeli jego występ w ogródku piwnym. Lubili Bookę i wracali tydzień po tygodniu, w końcu przekonując go, by spotkał się z Johnnym O'Keefem ” .
„Booka” to pseudonim z dzieciństwa. Zanim na pierwszej płycie pojawiło się jego nazwisko, Johnny O'Keefe nazywał go po prostu Booką.

O'Keefe chciał Booka do 6 'Clock Rock i przekonał go, by nadal używał nazwy „Booka”.

W tym czasie O'Keefe był aktywnym pracownikiem A&R i producentem dla wytwórni Lee Gordon i Leedon. Często używał nazwiska Eddie Cash Jr, ponieważ, jak to ujął, myślę, że disc jocke'owie mieli już dość słyszenia mojego imienia przez cały czas. Wokaliści i muzycy „Eddie Casha” to wielu znanych wykonawców z Sydney.
Booka Hyland pojawił  się w Six O'Clock Rock, Bandstand, Teentime i Rockville Junction, śpiewając piosenki, w tym „I Dig Girls”, „Is It Me?” ,"Sweet Thing", „The Right Time", "Transistor"  i "We've got Something Going"..

Hyland wydał kilka singli, z których tylko jeden znalazł się na listach przebojów, piosenka Johna Marascalco-Scotta Turnbulla Sweet Thing (1960, numer 33 w Sydney). Jego drugi singiel, We've Got Something Going (1960) był kolejną kompozycją Johna Marascalco. Wydał także czterościeżkową EP-kę Booka At The Police Boys Club, na której znalazły się trzy strony A i strona B.

Single

Tytuł	Wykonawca	Data wydania	Aus	N.Zel	Wytwórnia [Aus/N.Zel]	Komentarz
Sweet Thing/I Dig Girls	Booka Hyland	07.1960	38[6]	-	Lee Gordon LS-594/-	-

Brian Hyland

Ur. 12.11.1943 r. w Woodhaven, Queens, New York, USA. Jego próbną płytą nagraną wraz z kolegami ze szkolnej grupy The Delphis zainteresowała się wytwórnia Kapp. W I960 r. Hyland wszedł na szczyt amerykańskiej listy przebojów singlem „Itsy Bitsy Teenie Weenie Yellow Polka- dot Bikini”. Nieco zwariowany, uchodzący do dziś za symbol młodzieżowej muzyki tamtych lat utwór rozszedł się w milionowym nakładzie. 

Piosenkarz podpisał kontrakt z bardziej, niż Kapp, prestiżową firmą ABC Paramount, która z powodzeniem wylansowała jego kolejne przeboje: „Let Me Belong To You” (w amerykańskiej Top 20 w 1961 r.) i „Ginny Come Lately” (w rok później  w brytyjskiej Top 10). 

Milionowy sukces debiutu powtórzyła w 1962 r. nastrojowa ballada „Sealed With The Kiss”. Opiewała wakacyjną rozłąkę szkolnych zakochanych i stała się, jak do tej pory, przebojem trzech pokoleń nastolatków (w 1975 r. reedycja singla trafiła do brytyjskiej Top 10, a w 1990 r. światową sławą cieszyła się wersja Jasona Donovana). 

W 1966 r. na listach amerykańskich znalazły się kolejne nagrania Hylanda: „The Joker Went Wild” i „Run, Run, Look And See”. Triumfalny powrót nastąpił w 1970 r. za sprawą lirycznej wersji „Gypsy Woman”. Producentem nagrania starego przeboju The Impressions i Ricky’ego Nelsona był Del Shannon, współautor kilku tematów z towarzyszącego singlowi albumu. Sukces miał jednak krótki oddech i Hyland zaprzestał niedługo potem dalszych nagrań. 

<

Single
Tytuł	Wykonawca	Data wydania	UK	US	Wytwórnia [US]	Komentarz
Itsy Bitsy Teenie Weenie Yellow Polkadot Bikini/Don't Dilly Dally, Sally	Brian Hyland	07.1960	8[13]	1[1][15]	Leader 805	[written by Paul Vance,Lee Pockriss][produced by Don Kirshner,Al Nevins]
The Clickity Clack Song Four Little Heels/That's How Much	Brian Hyland	10.1960	29[6]	A:73[3];B:74[4]	Kapp 352	[A:written by Paul Vance,Lee Pockriss][B:written by Brooks Arthur,Jerry Keller,Artie Kaplan]
I Gotta Go ('Cause I Love You)/ Lop-Sided Over-Loaded (And It Wiggled When We Rode It)	Brian Hyland	10.1960	-	A:101[2];B:105[1]	Kapp 363	[A:written by John D. Loudermilk][B:written by Kusik, Anton]
Let Me Belong To You/Let It Die!	Brian Hyland	08.1961	-	20[11]	ABC-Paramount 10236	[written by Peter Udell, Gary Geld][produced by Pogo Productions]
I'll Never Stop Wanting You/The Night I Cried	Brian Hyland	11.1961	-	83[1]	ABC-Paramount 10262	[written by P. Udell, G. Geld][produced by Pogo Productions]
Ginny Come Lately/I Should Be Gettin' Better	Brian Hyland	03.1962	5[15]	21[11]	ABC-Paramount 10294	[written by Peter Udell, Gary Geld][produced by Pogo Productions]
Sealed With A Kiss/Summer Job	Brian Hyland	06.1962	3[15]	3[14]	ABC-Paramount 10336	[written by Peter Udell, Gary Geld][produced by Pogo Productions]
Warmed Over Kisses (Left Over Love)/Walk A Lonely Mile	Brian Hyland	09.1962	28[6]	25[8]	ABC-Paramount 10359	[written by Peter Udell, Gary Geld][produced by Pogo Productions]
I May Not Live To See Tomorrow/It Ain't That Way At Al	Brian Hyland	11.1962	-	69[7]	ABC-Paramount 10374	[written by Peter Udell, Gary Geld][produced by Pogo Productions]
If Mary's There/Remember Me	Brian Hyland	03.1963	-	88[2]	ABC-Paramount 10400	[written by Peter Udell, Gary Geld][produced by Pogo Productions]
I'm Afraid To Go Home/Save Your Heart For Me	Brian Hyland	06.1963	-	63[8]	ABC-Paramount 10452	[written by Peter Udell, Gary Geld][produced by Peter Udell, Gary Geld]
Let Us Make Our Own Mistakes/Nothing Matters But You	Brian Hyland	11.1963	-	123[2]	ABC-Paramount 10494	[written by Peter Udell, Gary Geld][produced by Geld - Udell Productions ]
Here's To Our Love/Two Kinds Of Girls	Brian Hyland	03.1964	-	129[2]	Philips 40179	[written by Peter Udell][produced by Geld - Udell Productions ]
3000 Miles/Sometimes They Do, Sometimes They Don't	Brian Hyland	04.1966	-	99[1]	Philips 40354	[written by Artie Wayne][produced by Snuff Garrett, Leon Russell]
The Joker Went Wild/I Can Hear The Rain	Brian Hyland	07.1966	-	20[11]	Philips 40377	[written by Bobby Russell][produced by Snuff Garrett, Leon Russell]
Run, Run, Look And See/Why Did You Do It	Brian Hyland	10.1966	-	25[9]	Philips 40405	[written by Marty Cooper, Ray Whitley][produced by Snuff Garrett]
Hung Up In Your Eyes/Why Mine	Brian Hyland	02.1967	-	58[5]	Philips 40424	[written by S. Curtis, G. D. Hardin][produced by Snuff Garrett]
Holiday For Clowns/Yesterday I Had A Girl	Brian Hyland	05.1967	-	94[3]	Philips 40444	[written by Sonny Curtis, Glen D. Hardin][produced by Snuff Garrett]
Get The Message/Kinda Groovy	Brian Hyland	08.1967	-	91[2]	Philips 40472	[written by J. Griffin, M. Gordon][produced by Snuff Garrett]
Tragedy/You'd Better Stop -- And Think It Over	Brian Hyland	01.1969	-	56[10]	Dot 17176	[written by F. Burch, G. Nelson][produced by Ray Ruff]
A Million To One/It Could All Begin Again (In You)	Brian Hyland	04.1969	-	90[5]	Dot 17222	[written by Phil Medley][produced by Ray Ruff]
Stay And Love Me All Summer/Rainy April Morning	Brian Hyland	07.1969	-	82[3]	Dot 17258	[written by A. Kasha, J. Hirschhorn][produced by Ray Ruff]
Gypsy Woman/You And Me (#2)	Brian Hyland	09.1970	42[6]	3[20]	Uni 55240	[written by C. Mayfield][produced by Del Shannon]
Lonely Teardrops/Lorrayne	Brian Hyland	02.1971	-	54[8]	Uni 55272	[written by B. Gordy Jr, T. Carlo][produced by Del Shannon]
So Long, Marianne/No Place To Run	Brian Hyland	06.1971	-	120[2]	Uni 55287	[written by Leonard Cohen][produced by Del Shannon]
Sealed With A Kiss/Summer Job	Brian Hyland	06.1975	7[11]	-	ABC 4059 [UK]	[written by Peter Udell, Gary Geld]

Albumy
Tytuł	Wykonawca	Data wydania	UK	US	Wytwórnia [US]	Komentarz
Tragedy/A Million To One	Brian Hyland	04.1969	-	160[5]	Dot 25 926	[produced by Ray Ruff]
Brian Hyland	Brian Hyland	01.1971	-	171[4]	Uni 73 097	[produced by Del Shannon]

Dick Hyman

 Ur. 8.03.1927r w Nowym Jorku (USA). Po ukończeniu studiów w zakresie muzyki klasycznej poszerzał nadal swą wiedzę w dziedzinie jazzu i innych gatunków muzycznych. Pod koniec lat 40-tych grał na fortepianie w swym rodzinnym mieście, mając za partnerów innowatorów bebopu, jak Charlie Parker i Dizzy Gillespie. 

Na początku lat 50-tych rozpoczął trwającą wiele lat karierę wszechstronnego muzyka studyjnego: pianisty, kompozytora, aranżera i lidera orkiestr. W tym okresie zainteresował się poważnie historią jazzu, a zwłaszcza rozwojem jazzowej pianistyki. Niebywale szerokie eklektyczne zainteresowania Hymana sprawiały, że umiał przekonująco wykonywać i uprawiać odmiany muzyki obejmujące obszar od ragtime’u po free jazz.

 Jego występy i nagrania z New York Jazz Repertory Orchestra sprawiły, że wzrosło zainteresowanie muzyką Jelly’ego Rolła Mortona, Fatsa Wallera. Jamesa P. Johnsona i Louisa Armstronga. Był też założycielem małego zespołu o nazwie Perfect Jazz: Repertory Quintet. W okresie freejazzowym grał na elektrycznym fortepianie, potem dołożył do swego instrumentarium jeszcze organy, nagrywając „Cincinnati Fats”, „New School Concert”, jak też albumy w duecie z Rubym Braffem. Kolejne lata przyniosły nowe nagrania z Braffem, tym razem na instrumencie w jazzie nie akceptowanym - organach kinowych (Wurlitzer): album A Pipe Organ  Recital Plus One wywołał pozytywne reakcjeze strony krytyki, jak i publiczności.

 Jako kompozytor Hyman pisał na składy małe i duże, skomponował też muzykę do filmu „Scott Joplin” (1976). Jako mistrz jazzowego fortepianu zadziwia w czasie swych występów zarówno nadzwyczajną wirtuozowski techniką, jak i głębokim zrozumieniem i miłością do szerokich tradycji muzycznych.

Albumy
Tytuł	Wykonawca	Data wydania	UK	US	Wytwórnia [US]	Komentarz
60 Great All Time Songs - Volumes 3	Dick Hyman	11.1957	-	21[2]	MGM 3537	-
Electrodynamics	Dick Hyman	11.1963	-	117[7]	Command 856	-
Fabulous	Dick Hyman	04.1964	-	132[5]	Command 862	-
Mirrors	Dick Hyman and The Group	04.1968	-	179[2]	Command 924	-
Moog: The Electric Eclectics	Dick Hyman	04.1969	-	30[30]	Command 938	-
The Age of Electronicus	Dick Hyman	09.1969	-	110[11]	Command 946	-

Fabulaires

 The Fabulaires to australijska grupa R&B założona w Adelaide przez Grega Championa na gitarze i wokalu prowadzącym, Johna Jamesa "JJ" Hacketta na perkusji (ex- Stars ), Jane Lewis na wokalu, Iana McDonalda na gitarze basowej (ex-Stars), Jo Moore na wokalu i Micka Teakle na gitarze. W następnym roku przenieśli się do Melbourne, gdzie Wayne Burt dołączył na gitarze i wokalu (ex - Daddy Cool , Jo Jo Zep & The Falcons ).

Nagrali swoją debiutancką EP-kę, na sześć utworów, Apocalypso .  Dwa utwory, „The Remedy” i „ Ghost Riders ” zostały nagrane w lipcu 1980 roku; trzeci utwór, „Sunglasses”, został nagrany w grudniu; a ostatnie trzy utwory zostały nagrane na żywo w hotelu Aberdeen w Fitzroy North w marcu 1981 roku.Hackett odszedł, aby dołączyć do Mondo Rock i został zastąpiony przez Geoffa Hassella na perkusji.

Podczas trasy koncertowej Moore zginął w wypadku samochodowym w kwietniu 1981 roku.Grupa rozpadła się i EP-ka została pośmiertnie wydana pod koniec tego roku przez Rough Diamond Records i  osiągnęła  52 miejsce na australijskich listach przebojów.

Champion i Teakle dołączyli do grupy Young Homebuyers z siedzibą w Adelajdzie, która wydała dwa single, a następnie EP-kę o tej samej nazwie w październiku 1982 roku. Od 1981r Champion był prezenterem radiowym, jako członek Coodabeen Champions ,w Coodabeens Footy Show .Burt był członkiem Black Sorrows od 1983 do 1985r, od 1988 do 1991r i ponownie w 1998r.   Hackett pozostał w Mondo Rock do 1990 roku. 

Single

Tytuł	Wykonawca	Data wydania	Aus	N.Zel	Wytwórnia [Aus/N.Zel]	Komentarz
Apocalypso	Fabulaires	09.1981	52[7]	-	Rough Diamond RDM 8802/-	-

Alpha 5.20

 Alpha 5.20 , którego prawdziwe nazwisko to Ousmane Badara Diallo , urodzony w 1977 roku w Dakarze , to raper pochodzenia francuskiego z Senegalu .


Jest szczególnie znany jako jeden z liderów niezależnego rapu we Francji i był źródłem inspiracji dla wielu raperów z Seine-Saint-Denis, takich jak Dinos , Sofiane czy nawet grupa 13  Blok . Jest źródłem wielu mixtape'ów i kompilacji , a nawet filmu niezależnego  .

Jest założycielem wytwórni i grupy Ghetto Fabulous Gang . Oficjalnie rozpoczął karierę muzyczną w 2001 roku, produkując i występując na pierwszej kompilacji swojej wytwórni, Rimes & Glories, Vol. 1 i zakończył ją w 2011 roku . Od tego czasu wydał dwa mixtape'y w 2016 i 2017 roku, a także epizodycznie występował w innych projektach, takich jak kompilacja 93 Empire w 2018 roku .


Urodzony w 1977 roku w Dakarze , Senegal , Ousmane Badara dorastał tam aż do 1992 roku , gdy opuścił swój rodzinny kraj dla Francji . Następnie osiadł w Szampanii-Ardenach, po czym przeniósł się do miasta Orgemont w Épinay-sur-Seine w Seine-Saint-Denis  . Rozważając rozpoczęcie studiów, udaje mu się przetrwać na niepewnych stanowiskach w sprzedaży i dlatego zaczyna sprzedawać narkotyki i rapować, próbując wydostać się z biedy. Po kilku podróżach po Stanach Zjednoczonych, z których wraca inspirowany kulturą miejską , a w szczególności lokalnym hip-hopem , że inwestuje  na pełny etat w rap i sprawia, że jego aktywność zawodowa zmierza ku niezależności , śladami Master P  . 

Istotnie, Ousmane Badara jest pod silnym wpływem modelu ekonomicznego amerykańskiego rapera- producenta . Po powrocie do Épinay-sur-Seine próbuje zbliżyć się do lokalnych niezależnych kolektywów hip-hopowych, takich jak La Brigade, ale znalezienie miejsca w środku jest bardzo skomplikowane . Tak więc w trakcie swoich spotkań z innymi młodymi raperami z miast Seine-Saint-Denis, w 2000 roku założył strukturę, którą nazwał Ghetto Fabulous Gang, zarówno grupową , jak i wytwórnię , z kilkoma innymi artystami.  

W następnym roku wytwórnia wydała swoją pierwszą kompilację zatytułowaną Rimes & Gloires, Vol. 1 i zaprasza prestiżowych raperów tamtych czasów, takich jak Booba , Rohff , Ali , Ol Kainry i Ęrsenik . Tom 2 ukazuje się w następnym roku, a tom 3 - w 2004 , zawsze z udziałem uznanych artystów, takich jak Rim'K czy Nessbeal , i zawsze pod egidą Ousmane Badary, znanego obecnie pod pseudonimem scenicznym. od Alpha 5.20. W latach 2002- 2004, pomimo dużej liczby kolaboracji , opublikował także swoje pierwsze trzy projekty solowe  : trzy tomy Boss 2 Panam . Dzięki niezależności swojej działalności Alpha 5.20 sprzedaje swoje kasety i płyty na rynkach  .
 

W 2010 roku wydał swój ostatni album zatytułowany Scarface d'Afrique: death before disconor . Projekt jest jego drugim co do wielkości komercyjnym sukcesem po Rakailles 4  . W tym samym roku wyprodukował niezależny film , African Gangster, w reżyserii Jean-Pascal Zadi , w którym grał i na który wyprodukował także ścieżkę dźwiękową . Po tym Alpha 5.20 kładzie kres swojej muzycznej karierze . Jest stopniowo zapomniany, jak typowy gangsta rap z lat 2000. Niemniej jednak opublikował dwa projekty w 2016 i 2017 roku , Thug Matrix i Blood : le sang des martyrs . Te dwa projekty powstają ze starych i niepublikowanych tytułów. W 2018 roku Alpha 5.20 ponownie pojawia się na przedzie sceny, uczestnicząc w projekcie 93 Empire prowadzonym przez rapera Sofiane, z którym dzieli tytuł na kompilacji Crépuscule des empires . Utwór, podobnie jak reszta albumu, odniósł sukces i osiągnął 88. miejsce w pierwszym tygodniu działalności   .

Albumy

Tytuł	Wykonawca	Data wydania	Fra	Szwaj	Wytwórnia [Fra]	Komentarz
Vivre Et Mourir A Dakar	Alpha 5.20	06.2006	106[5]	-	Ghetto Fabulous	-
2025 Avant Rakailles 4	Alpha 5.20	07.2007	130[2]	-	Ghetto Fabulous	-
3025 Avant Rakailles 4 - La Reedition	Alpha 5.20	10.2007	160[2]	-	Ghetto Fabulous	-
Rakailles 4	Alpha 5.20	06.2008	51[11]	-	Ghetto Fabulous	-
4025	Alpha 5.20	06.2009	105[7]	-	Ghetto Fabulous	-

 

Airbourne

 

Airbourne – australijski zespół rock and rollowy założony w 2003 roku w Warrnambool.
Kapela została założona w roku 2003 przez dwójkę braci – Joela i Ryana O'Keeffe. Ten pierwszy gra na gitarze od 11 roku życia, a Ryan dostał pierwszą perkusję w tym samym wieku, kiedy to Joel miał już 15 lat. Podczas pracy w Hotel Warrnambool Joel poznał przyszłego członka zespołu, gitarzystę – Davida Roadsa. Wkrótce potem został on zaproszony do wspólnej gry. Obraz zespołu dopełnił basista, Justin Street, który dołączył do grupy w 2003 roku.

 

Zespół w roku 2004 wydaje swój pierwszy niezależny album – Ready to Rock, a z początkiem roku 2005 przenosi się do Melbourne. Tego samego roku grupa podpisuje kontrakt z wytwórnią Capitol Records oraz gra jako support dla takich zespołów jak Mötley Crüe, Motörhead czy The Rolling Stones. Kapela zaliczyła także kilka festiwali muzycznych.
 

W roku 2006 grupa przenosi się po raz kolejny – tym razem do Stanów. Tam rozpoczynają, razem z producentem Bobem Marlettem, pracę nad swoim pierwszym międzynarodowym albumem – Runnin' Wild. Ukończone dzieło zostaje po raz pierwszy wydane rok później, 23 czerwca, w rodzinnym kraju zespołu. 19 lutego 2007 roku wytwórnia Capitol Records zrywa wcześniej podpisaną umowę, lecz album był nadal rozprowadzany na terenie Australii poprzez EMI. Dystrybucją na resztę świata zajęła się (i zajmuje nadal) wytwórnia Roadrunner Records.
 

We wrześniu 2008 magazyn MetalSucks przeprowadził wywiad z frontmanem grupy – Joelem O'Keefe. Na pytanie o częste porównanie gry zespołu do słynnego AC/DC, wokalista odpowiedział:
 

Człowieku, w dzisiejszych czasach kiedy pojawiasz się na scenie, jesteś z Australii i brzmisz jak my, to nie sposób uniknąć takich porównań. Nie jest ważne kim jesteś, zawsze zostaniesz porównany do kogoś innego. Jednak być przyrównanym do najlepszej kapeli rock and rollowej, która na dniach wydaje kolejny album, to komplement najlepszy z możliwych...
 

David Roads potwierdził w przeprowadzonym z nim wywiadzie, że grupa od stycznia 2009 roku pracuję nad nowym materiałem. W styczniowym wydaniu magazynu Kerrang! Joel O' Keeffe wyjawił, że zespół pisze nowe piosenki w Criterion Hotel w mieście Warrnambool gdzie dawali swoje pierwsze koncerty. Jedna z piosenek, która prawdopodobnie znajdzie się na nowym albumie, nosi tytuł "Heads Are Gonna Roll" i została ona wykorzystana w trailerze gry Madden 2010.

Albumy
Tytuł	Wykonawca	Data wydania	UK	US	Wytwórnia [UK]	Komentarz
Runnin' Wild	Airbourne	02.2008	62[1]	106	Roadrunner RR 79632	[silver-UK][produced by Bob Marlette]
No Guts. No Glory.	Airbourne	03.2010	31[3]	90	Roadrunner RR 78 742	[produced by Johnny K]
Black Dog Barking	Airbourne	06.2013	22[3]	89	Roadrunner RR 76 722	[produced by Brian Howes]
Breakin' Outta Hell	Airbourne	10.2016	9[1]	-	Spinefarm SPINE 799188	[produced by Bob Marlette]
Boneshaker	Airbourne	11.2019	39[1]	106	Spinefarm SPINE 794860	[produced by Dave Cobb]