Factory Records

Absolwent Cambridge Tony Wilson (ur. w 1950r w Salford, Anglia) założył wytwórnię Factory w 1978r, kiedy pracował w Manchesterze jako reporter lokalnej telewizji. Byt tam odpowiedzialny za programy „So It Goes" i „What’s On", które też były bardzo cenną odskocznią dla rodzącej się sceny muzyki new wave. Wilson zaczynał karierę jako redaktor uniwersyteckiej gazety „Shilling Paper”. Stamtąd dostał się do brytyjskiej telewizji ITN zajmującej się przede wszystkim programami informacyjnymi, w której został reporterem stażystą- pisał serwisy.

 Właśnie w takich regionalnych programach w Manchesterze poznał przyszłych współpracowników z Factory Records: Alana Erasmusa, Petera Saville’a, Roba Grettona (menedżera Joy Division) i producenta Martina Hannetta. Erasmus i Wilson byli wówczas menedżerami nowej formacji Durutti Column, a wkrótce potem otworzyli klub Factory.

 Pierwszym wydawnictwem nowej wytwórni, noszącym numer FAC 1, był plakat promujący otwarcie tego klubu. Był to chwyt typowy dla Wilsona: najbardziej znany z katalogu Factory jest osławiony klub Hacienda oznaczony numerem FAC 51. Jednak to płytami, w bezosobowych, oszczędnych graficznie okładkach, wytwórnia zdobyła sobie markę. Jednym z pierwszych wydawnictw Factory był singel „Electricity” OMD (później, po wydaniu przez firmę Dindisc, stał się on wielkim przebojem), potem ukazał się „All Night Party” formacji A Certain Ratio. Ale prawdziwą popularność i bezpieczeństwo finansowe zapewnił wytwórni kontrakt z Joy Division, zespołem, który ujął niepokoje manchesterskiej młodzieży w kakofoniczny, chłodny krajobraz dźwiękowy.

Po śmierci lidera tej grupy lana Curtisa „holownikiem” Factory w latach 80-tych stała się założona przez pozostałych członków Joy Division formacja New Order. Dostała się ona na główne listy przebojów z największym hitem Factory-singlem „Blue Monday”. Poza tym do stajni Factory należały m.in. formacje Section 25 i Stockholm Monsters, które podążały ścieżką bliską New Order, oraz nowatorska Durutti Column. Powrót na rynek popu zapewniło zaangażowanie - na krótki co prawda czas - grupy James (jej późniejsze odejście było sporym ciosem dla firmy).

Natomiast New Order niespodziewanie wszedł na pierwsze miejsce list przebojów z hymnem piłkarskiej reprezentacji Anglii „World In Motion”. Późniejsze sukcesy Electronic - jednej z licznych „córek” New Order - oraz Happy Mondays, postpunkowej formacji tanecznej, rozwiały obawy co do tego, że Factory opiera się zbyt mocno na popularności jednej grupy.

W 1991 pojawiły się pogłoski o problemach gotówkowych firmy, którym Wilson gwałtownie zaprzeczał; jeśli nawet było to plotki prawdziwe, to napływ nowych środków zapewniło wydanie całej serii płyt - m.in. nowego materiału New Order i Happy Mondays. Czteropłytowa składanka Palatine podsumowuje osiągnięcia wytwórni, co do których Wilson nie zachowywał nigdy przesadnej skromności: „Moim zdaniem [sztuka popularna] nie jest gorsza od żadnej innej formy sztuki. Wiele utworów z Palatine to doskonałe dzieła sztuki. Muzyka pop ma już 35 lat i dobre płyty nie tracą swojej mocy. Atencja, z jaką tę muzykę traktujemy, jest zasłużona”.






Numery 1 na UK Singles Chart:

WORLD IN MOTION  Englandneworder 06.1990 [2]

Numery 1 na UK Albums Chart:

New Order Technique 02.1989 [1 tyg]

Idlewild

Zespół Idlewild powstał w 1995 roku w Edynburgu w Szkocji. Jego założycielami byli 19 letni Roddy Woomble pełniący w zespole rolę wokalisty, 19 letni gitarzysta Rod Jones i o rok młodszy Colin Newton, który przyjął obowiązki perkusisty. Kilka tygodni później dołączył do nich basista - Phil Scanlon i w takim składzie zespół zagrał pierwszy koncert. Po jakimś roku grania, obijania się i nagraniu sześciu numerów Phil odchodzi z zespołu a jego miejsce zastępuje Bob Fairfoull. Bob nie zostaje jednak w zespole do dnia dzisiejszego. Rok 2002 to kolejne zmiany w składzie Idlewild. Nowym basistą zostaje Gavin Fox. Dodatkowo gitarzysta wspomagający grupę na koncertach - Allan Stewart zostaje piątym członkiem grupy. Aktualnie Idlewild jest kwintetem .

Zespół w ciągu 15 lat istnienia wydał 6 albumów studyjnych, 2 kompilacje oraz jeden minialbum.
 Początkowo powstał mini-LP o tytule "Captain", który ukazał w pierwszych miesiącach 1998 roku. Również w 1998 zespół wydał swoją pierwszą długogrającą płytę zatytułowaną "Hope Is Important". Nie odniosła ona specjalnego sukcesu (dopiero 53 pozycja na liście brytyjskich albumów), jednakże formacja zaznaczyła swoją obecność singlem "When I'm Argue I See Shapes", któremu udało się przebić na 19 miejsce na brytyjskiej liście przebojów. Kompozycje takie jak "Everybody Says You're So Fragile", "Film For The Future", "I'm A Message" i wcześniej wymienione "When I'm Argue I See Shapes" zapewniły zespołowi stałą grupę fanów. W '98 Idlewild po raz pierwszy wybrali się na brytyjskie tournée, grali również jako support takich zespołów jak Placebo czy Ash.

 Kolejny rok członkowie grupy rozpoczęli w Szkocji. A konkretnie w Edynburgu gdzie formacja przystąpiła do pisania i komponowania nowych piosenek. Korzystając z pomocy Boba Westona nagrali w Londynie 6 piosenek. "Little Discourage" i "Roseability" powstały dzięki współpracy z producentem Dave'em Eringą. Zespół będąc bardzo zadowolonym z nowych kompozycji postanowił kontynuować współpracę, której efektem był album pt. "100 Broken Windows". Popularności przysporzył im przede wszystkim singel "Little Discourage". Spowodował on, że piosenki Idlewild były odtąd częściej puszczane w rozgłośniach radiowych co przełożyło się na większe zainteresowanie ze strony słuchaczy. 100 Broken Windows zdobył miano srebrnej płyty w UK, poza tym zespół wyruszył w trasę koncertową po Europie i Północnej Ameryce. Warto zaznaczyć iż magazyn "Spike" nazwał 100 Broken Windows "number one album you didn't hear in 2000" czyli w wolnym tłumaczeniu "najlepszym albumem, którego nie słyszałeś w 2000 (roku)". Poza tym grupa otrzymała w Ameryce bardzo wiele pochlebnych recenzji za swój album.

Idlewild komponowali utwory do tego albumu w szkockich highlandach. Producentem został Dave Eringa. W tworzeniu pomagali również przyjaciele zespołu tacy jak Edwin Morgan (znany i ceniony szkocki poeta, którego tekst możemy usłyszeć w zamykającym płytę utworze "Scottish Fiction"), Allan Stewart (koncertowy gitarzysta zespołu od połowy 2001 roku) i Jeremy Mills (grał na gitarze i klawiszach podczas koncertów do połowy 2001 roku). Zespół kończył rok 2001 nagrywając i miksując utwory w różnych studiach. Kwiecień 2002 roku członkowie Idlewild z pewnością będą wspominać bardzo miło. Najnowszy singel z "The Remote Part" zatytułowany "You Held The World In Your Arms" stał się największym przebojem zespołu, wkroczył do Top 10 brytyjskiej listy przebojów i zajął na niej ostatecznie 9 miejsce.

 Dwa miesiące później zespół wydaje singel "American English", który osiąga 15 miejsce na brytyjskiej liście przebojów i przede wszystkim sam album, który od początku zajmuje 3 pozycję na liście najlepszych brytyjskich albumów. The Remote Part ostatecznie zdobył tytuł złotej płyty na wyspach. W recenzjach brytyjskich gazet często pojawiały się opinie i wyróżnienia typu "najlepszy album roku" czy "zespół roku". W październiku 2002 został wydany kolejny singel grupy "Live In Hiding Place" jednakże nie udało mu się powtórzyć sukcesu dwóch poprzednich. W lutym 2003 wydano "A Moddern Way Of Letting Go" ale podobnie jak "Live In Hiding Place" nie został hitem, zajął 28 miejsce na UK Charts. Niewątpliwym następstwem tych sukcesów były zaproszenia ze strony Coldplay i Pearl Jam do supportowania ich koncertów. Z Coldplay Idlewild wyruszyli po największym tournée po Europie w swojej karierze, a z Pearl Jam na największe tournée w ogóle. Z tymi ostatnim zaprzyjaźnili się tak bardzo, że wspólnie zagrali jeden z utworów podczas finałowego występu Pearl Jam w Chicago.

Pisanie piosenek do tego albumu podobnie jak do poprzednich zaczęło się w szkockich highlandach (z przerwami na tworzenie kawałów w londyńskim mieszkaniu Roddy'ego), jednakże zespół stwierdził, że zacznie wszystko od nowa ponieważ napisane dotąd utwory budziły w członkach zespołu mieszane uczucia. Kapela wybrała Tone'go Hoffera na człowieka, który poprowadzi tworzenie albumu. Zespół wybrał się więc do Los Angeles pod koniec maja 2004 gdzie przez kolejne 3 miesiące tworzył, miksował i nagrywał nowe piosenki. Podkreślić należy iż był to pierwszy raz gdy Idlewild za "jednym zamachem" nagrali całą płytę. Początek roku 2005 stanął pod znakiem serii akustycznych koncertów. "Love Steals Us From Loneliness" - nowy singel zespołu ukazał się w lutym i dotarł do 16 miejsca. Dwa tygodnie po tym wydarzeniu Warnings/Promises zajęło 9 miejsce na liście najlepszych brytyjskich albumów. Kolejne single "I Understand It" i "El Capitan" nie zdołały wedrzeć się do najlepszej 30 brytyjskiej listy przebojów. "As If I Hadn't Slept" w ogóle został anulowany. Zaraz po wydaniu Warnings/Promises zespół rozpoczął nadrabianie zaległości w koncertowaniu (w 2004 Idlewild prawie w ogóle nie grali koncertów). Sam album przeważnie uzyskiwał pozytywne oceny, jednak sporej części fanów i krytyków nie spodobał się kierunek obrany przez zespół w tym albumie - bardziej nastrojowy, smutny i refleksyjny.

Płyta została wydana 5 Marca 2007 roku -zajęła 26 miejsce na liście najlepszych albumów (wynik wbrew pozorom bardzo dobry, ponieważ płyta i single nie miały żadnej kampanii reklamowej). Dzięki ponownej współpracy z Dave'em Eringą i podpisaniem kontraktu z wytwórnią (Sequel), która nie zmuszała do tworzenia muzyki "pod publiczkę" zespół wrócił w swym brzmieniu do korzeni. Recenzje tego albumu są jak dotąd bardzo skrajne. Dla przykładu BBC.co.uk oceniło album wręcz entuzjastycznie, natomiast The Guardian dokładnie odwrotnie. Pierwszym nieoficjalnym singlem promujacym płytę był If It Takes You Home. Natomiast pierwszym "pełnoprawnym" został No Emotion. Dotarł on do 36 miejsca na brytyjskiej liście przebojów. 18 czerwca zostanie wydany kolejny singel zespołu zatytułowany A Ghost In The Arcade.

Single
Tytuł	Wykonawca	Data wydania	UK	US	Wytwórnia [UK]	Komentarz
Satan Polaroid	Idlewild	02.1998	160[1]	-	Deceptive BLUFF 057	[written by Idlewild][produced by Paul Tipler]
A film for the future/Mince showercap [Part.1]	Idlewild	04.1998	53[3]	-	Food FOOD 111	[written by Idlewild][produced by Paul Tipler]
Everyone says you' re so fragile/Mince Showercap (Part 2)	Idlewild	07.1998	47[4]	-	Food FOOD 113	[written by Idlewild][produced by Paul Tipler]
I' m a message/Mince showercap [Part.3]	Idlewild	10.1998	41[5]	-	Food FOOD 114	[written by Idlewild][produced by Paul Tipler]
When i argue I see shapes/Chandelier	Idlewild	02.1999	19[5]	-	Food FOOD 116	[written by Idlewild][produced by Paul Tipler]
Little discourage/Broken windows	Idlewild	09.1999	24[5]	-	Food FOOD 124	[written by Idlewild][produced by Dave Eringa]
Actually it' s darkness/Meet Me At The Harbour	Idlewild	03.2000	23[8]	-	Food FOOD 127	[written by Idlewild][produced by Dave Eringa]
These wooden ideas/There' s glory in your story	Idlewild	06.2000	32[9]	-	Food FOOD 132	[written by Idlewild][produced by Dave Eringa]
Roseability /Rusty [Poor soldier]	Idlewild	10.2000	38[4]	-	Food FOOD 134	[written by Idlewild][produced by Dave Eringa]
You held the world in your arms/A distant	Idlewild	04.2002	9[9]	-	Parlophone CDRS 6575	[written by Idlewild][produced by Dave Eringa]
American english/Poor thing	Idlewild	06.2002	15[11]	-	Parlophone CDRS 6582	[written by Idlewild][produced by Dave Eringa]
Live in a hiding place/Great times a wasted	Idlewild	10.2002	26[2]	-	Parlophone CDRS 6587	[written by Idlewild][produced by Dave Eringa/Guy Massey]
A modern way of letting go	Idlewild	02.2003	28[2]	-	Parlophone CDR 6598	[written by Idlewild][produced by Dave Eringa]
Love steals us from loneliness	Idlewild	03.2005	16[10]	-	Parlophone CDRS 6658	[written by Idlewild][produced by Tony Hoffer]
I Understand It	Idlewild	05.2005	32[4]	-	Parlophone CDRS 6662	[written by Idlewild][produced by Dave Eringa]
El Capitan	Idlewild	07.2005	39[4]	-	Parlophone CDRS 6667	[written by Idlewild][produced by Tony Hoffer]
No Emotion	Idlewild	03.2007	36[2]	-	Sequel SEQXD 008	[written by Idlewild][produced by Dave Eringa]

Albumy
Tytuł	Wykonawca	Data wydania	UK	US	Wytwórnia [UK]	Komentarz
Hope is important	Idlewild	11.1998	53[7]	-	Food FOODCD 28	[produced by Paul Tipler]
100 broken windows	Idlewild	04.2000	15[13]	-	Food FOODCD 032	[produced by Dave Eringa/Bob Weston]
The remote part	Idlewild	07.2002	3[30]	-	Parlophone 5402430	[gold-UK][produced by Dave Eringa]
Warning/Promises	Idlewild	03.2005	9[10]	-	Parlophone 5607752	[silver-UK][produced by Tony Hoffer]
Make Another World	Idlewild	03.2007	24[1]	-	Sequel SEQCD 005	[produced by Dave Eringa]
Scottish Fiction - Best Of 1997-2007	Idlewild	10.2007	79[2]	-	Parlophone 5064302	-
Post Electric Blues	Idlewild	10.2007	90[2]	-	Cooking Vinyl COOKCD 501	[produced by Dave Eringa]
Everything Ever Written	Idlewild	02.2015	20[1]	-	Empty Words EWR 0001CD	[produced by Rod Jones]
Interview Music	Idlewild	04.2019	22[1]	-	Empty Words EWR 180001CD	-

Soulsearcher

Soulsearcher był projektem studyjnym pochodzącym z Anglii i został założony przez producenta płytowego Marca Pomeroya, w którym występowała amerykańska wokalistka i autorka piosenek Thea Austin na wokalu .

W 1999 roku mieli hit  # 8 hit na brytyjskiej liście singli ,   # 20 na Billboard Hot Dance Music / Club Play z hitem „Can't Get Enough”. Utwór został napisany wspólnie przez Austin  i samplował utwór  z 1979 roku „Let's Lovedance Tonight”  Gary's Gang . Utwór później pojawił się na Grand Theft Auto: The Ballad of Gay Tony w fikcyjnej stacji radiowej w grze Vladivostok FM .

Wydali także singiel w 1999 r. zatytułowany „Do It To Me Again”, który osiągnął 32 miejsce na brytyjskiej liście singli .

Single
Tytuł	Wykonawca	Data wydania	UK	US	Wytwórnia [UK]	Komentarz
Can't Get Enough	Soulsearcher	02.1999	8[7]	-	Defected DEFECT 1CDS	[written by Marc Pomeroy][produced by Marc Pomeroy]
Do It To Me Again	Soulsearcher	04.2000	32[2]	-	Defected DEFECT 15CDS	[written by Marc Pomeroy, Thea Austin][produced by Marc Pomeroy]

Felix Cavaliere

Felix Cavaliere (ur. 29 listopada 1942r) to amerykański wokalista, autor tekstów, producent muzyczny i muzyk.

Chociaż był członkiem Joey Dee & Starliters , najbardziej znanym z przeboju „ Peppermint Twist ”  , jest najbardziej znany ze swojego związku z The Young Rascals w latach 60-tych. Pozostałymi członkami The Rascals byli Eddie Brigati , Dino Danelli i Gene Cornish . Cavaliere śpiewał wokale na sześciu udanych singlach i grał na organach Hammond B-3 .

Cavaliere urodził się w 1942 r. w   rodzinie amerykańskiej włoskiego pochodzenia. W młodym wieku uczył się gry na fortepianie na polecenie matki od 6 roku życia do jej śmierci, gdy miał 14 lat.Wstąpił do The Stereos i przeniósł się do The Escorts, podczas studiów. Później wyprodukował albumy innych artystów , takich jak Laura Nyro i Jimmie Spheeris .

Po dwóch solowych wysiłkach Cavaliere nagrał pod nazwą Treasure i wydał w 1977 roku tytułowy album w stylu AOR, w którym wystąpił przyszły członek Kiss Vinnie Vincent na gitarze. Cavaliere miał solowy hit „Only a Lonely Heart Sees” (1980), który osiągnął 36 miejsce na liście Billboard Hot 100 i nr 2 na liście Adult Contemporary . Cavaliere i były kolega z zespołu Rascals Dino Danelli dołączyli do Steve'a Van Zandta, by nagrać album jako Little Steven and the Disciples of Soul , Men Without Women (1982).Jednak Cavaliere stanowczo kwestionuje to i twierdzi, że nigdy nie był członkiem zespołu Little Stevena. 

Nagrał Dreams in Motion w 1994 roku, wyprodukowany przez Dona Wasa . W 1995 roku Cavaliere był członkiem trasy koncertowej trzeciego zespołu All-Starr w Ringo Starra . Cavaliere można zobaczyć grającego na klawiszach w oficjalnym video „Hey Girl” Billy'ego Joela , covera  piosenki Carole King , nagranej przez Billy'ego Joela w 1997 roku, aby dodać ją do kompilacji Greatest Hits Volume III . Utwór został wydany jako singiel, ale Cavaliere nie grał na nagraniu.

 W 2008 roku nagrał album ze Steve Cropperem , Nudge it Up a Notch , który został wydany 29 lipca 2008 roku. Kontynuuje tournee jako Rascals Felixa Cavaliere'a, a 18 czerwca 2009 roku, Cavaliere, wraz z byłym partnerem Eddie Brigati , został wprowadzony do Hall of Fame Songwriters .

Cavaliere niedawno połączył się ze swoimi kolegami z zespołu. The Rascals pojawili się w Capitol Theatre w Port Chester w stanie Nowy Jork na sześć koncertów w grudniu 2012 r.  Ze swoją produkcją, zatytułowaną „Once Upon A Dream”, obecnie koncertuje w Ameryce Północnej (Toronto, Los Angeles, Phoenix, Chicago, Detroit, Rochester i Nowym Jorku). Jest produkowany przez wieloletnich fanów Rascals , Stevena Van Zandta i jego żonę Maureen.

W 2014 r. Cavaliere został wprowadzony do Hammond Hall of Fame.

Wystąpił z Billy Joelem w Madison Square Garden 28 maja 2015 roku.

Single
Tytuł	Wykonawca	Data wydania	UK	US	Wytwórnia [UK]	Komentarz
Only A Lonely Heart Sees/You Turned Me Around	Felix Cavaliere	03.1980	-	36[11]	Epic 50829	[written by F. Cavaliere, J. Tran][produced by Felix Cavaliere, Cengiz Yaltkaya]
Good To Have Love Back/Dancin' The Night Away	Felix Cavaliere	06.1980	-	105[4]	Epic 50 880	[written by F. Cavaliere][produced by Felix Cavaliere, Cengiz Yaltkaya]

                     Kompozycje Felixa Cavaliere na listach przebojów

[with Eddie Brigati] 06/1966 You Better Run The Rascals 20.US 01/1967 I've Been Lonely Too Long The Rascals 16.US 04/1967 Groovin' The Rascals 1.US/8.UK 07/1967 A Girl Like You The Rascals 10.US/37.UK 08/1967 Groovin' Booker T. & the MG's 21.US 09/1967 How Can I Be Sure The Rascals 4.US 12/1967 It's Wonderful The Rascals 20.US 04/1968 A Beautiful Morning The Rascals 3.US 07/1968 People Got to Be Free The Rascals 1.US 12/1968 A Ray of Hope The Rascals 24.US 09/1970 How Can I Be Sure Dusty Springfield 36.UK 05/1972 How Can I Be Sure David Cassidy 25.US/1.UK 01/1976 A Girl Like You Nigel Olsson 107.US 07/1980 You Better Run Pat Benatar 42.US 04/1985 Groovin' War 43.UK 07/1996 Groovin' Pato Banton 14.UK 05/1998 How Can I Be Sure? Darren Day 71.UK 08/2001 Groovin' Paul Carrack 177.UK

[solo]
09/1966 Come On Up The Rascals 43.US
02/1969 Heaven The Rascals 39.US
05/1969 See The Rascals 27.US
09/1969 Carry Me Back The Rascals 26.US
01/1970 Hold On The Rascals 51.US
07/1970 Glory Glory The Rascals 58.US
01/1971 Right On The Rascals 119.US
06/1971 Love Me The Rascals 95.US
06/1980 Good to Have Love Back Felix Cavaliere 105.US

[with Jay Tran]
03/1980 Only a Lonely Heart Sees Felix Cavaliere 36.US

[with David Dunson, Micah Carson, Eddie Brigati, Norman Whitfield, Barrett Strong, Tommy James, Mike Vale & Eddie Gray ]
11/1991 On a Sunday Afternoon Lighter Shade of Brown 39.US

[with Eddie Brigati, Felix Cavaliere & Sean McDuffie]
02/1992 Helluva Brotherhood Creed 53.US

[with Poe , R.J. Rice]
07/1996 Angry Johnny Poe 60.US

Wayne Carson

Wayne Carson (ur. Wayne Carson Head ; 31 maja 1943 r. - zm. 20 lipca 2015 r.), czasami nazywany Wayne Carson Thompson , był amerykańskim muzykiem country , autorem piosenek i producentem płyt. Grał na perkusji, fortepianie, gitarze i basie. Jego najsłynniejsze utwory jakie napisał to „ The Letter ”, „ Neon Rainbow ”, „Soul Deep” i „ Always on My Mind ” (napisane z Markiem Jamesem i Johnnym Christopherem ).

Carson urodził się w Denver w stanie Kolorado z Odie i Olivii Head, która profesjonalnie grała muzykę pod pseudonimem Thompson. Spotkali się w Nebrasce podczas pracy w stacji radiowej KMMJ, przenieśli się do Kolorado i ostatecznie do Springfield w stanie Missouri, aby dołączyć do personelu muzycznego KWTO . Do tego czasu były lepiej znane pod pseudonimami „Shorty and Sue”. Shorty Thompson był prawdopodobnie najlepiej znana w Ozarks jako członek grupy The Tall Timber Boys.
Wayne Carson chciał grać na gitarze gdy miał około 14 lat, po usłyszeniu nagrania Merle Travisa . Mimo to szybko został porwany przez nowsze brzmienie rock'n'rolla. Mieszkał w kilku miastach, w tym w Denver, jako młody mężczyzna prowadzący zespoły, i przeniósł się do Nashville w stanie Tennessee w 1962 r. Początkowo używał pseudonimu rodziców, stając się znany i uznawany za Wayne'a Carsona Thompsona, zanim uprościł nazwisko i przyjęcie imienia Wayne Carson.

W połowie lat 60-tych powrócił do Springfield, gdzie rozpoczął współpracę z wydawcą muzyki i promotorem Si Simanem . Razem nagrywali piosenki przez lata, ale bez powodzenia, dopóki przyjaciel Simana i producent Chet Atkins nie polubili melodii „Somebody Like Me” i chcieli, żeby Eddy Arnold nagrał ją. Carson był zaskoczony, gdy dostał telefon od Arnolda, jednego z najbardziej znanych artystów country wszech czasów. „Eddie powiedział:„ Wayne, uwielbiam tę piosenkę, ale ona potrzebuje kolejnej zwrotki ”- przypomniał Carson. „Więc powiedziałem:„ Cóż, trzeci werset idzie w ten sposób ”i właśnie napisałem to tam przez telefon.”  Piosenka stała się jego pierwszym hitem numer jeden pod koniec 1966 roku i spędziła cztery tygodnie na szczycie list przebojów.

W 1967 roku napisał kolejny poważny hit „The Letter”, zainspirowany kilkoma stronami tekstów wysłanych przez jego ojca. Piosenka była międzynarodowym hitem The Box Tops, a później Joe Cockera i Leona Russella i była nominowana do dwóch nagród Grammy.   Carson napisał także „Neon Rainbow” i „Soul Deep” dla Box Tops.

Piosenka Carsona „Always on My Mind” zdobyła nagrody Grammy w 1983 roku za Song of the Year i Best Country Song; w 1982 roku osiągnęła nr 1 na listach przebojów Billboard Country. Stowarzyszenie Muzyki Country uznało ją za Song of the Year w 1982 i 1983 roku. Również w 1982 roku The Nashville Songwriters Association International ogłosiło ją Song of the Year, a Academy of Country Music nazwała ją singlem roku.

W 1997 r. Carson został wprowadzony do Nashville Songwriters Hall of Fame .

Carson zmarł 20 lipca 2015 r., w wieku 72 lat, po wielu dolegliwościach, w tym zastoinowej niewydolności serca.

      Awards

Oscar [Muzyka filmowa] Nominacje do Oscara [Muzyka filmowa] Golden Globe    Grammy   "Always on My Mind" – Johnny Christopher, Mark James & Wayne Carson (songwriters) (1983)

                                         Kompozycje Wayne Carsona na listach przebojów

[ solo] 10/1966 Somebody Like Me Eddy Arnold 53.US/1.Country Chart 05/1967 Do It Again a Little Bit Slower Jon & Robin & the In Crowd 18.US 08/1967 The Letter The Box Tops 1.US/5.UK 08/1967 Drums Jon & Robin & the In Crowd 100.US 09/1967 The Letter Wayne Fontana 42.UK 11/1967 I Want Some More Jon & Robin & the In Crowd 108.US 11/1967 Neon Rainbow The Box Tops 24.US/57.UK 12/1967 Mr. Bus Driver Bruce Channel 90.US 03/1968 Dr. Jon (The Medicine Man) Jon & Robin & the In Crowd 87.US 06/1968 Keep On Bruce Channel 12.UK 10/1968 I Couldn't Spell !!*@! Sam the Sham 120.US 02/1969 The Letter The Arbors 20.US 05/1969 I'm Gonna Do All I Can (To Do Right By My Man) Ike & Tina Turner 98.US 07/1969 Soul Deep The Box Tops 18.US/22.UK 3/1970 You Keep Tightening Up on Me The Box Tops 92.US 04/1970 The Letter Joe Cocker 7.US/39.UK 02/1971 Tulsa Billy Joe Royal 86.US 07/1982 Soul Deep Gary U.S. Bonds 59.UK [with Dan Penn] 09/1967 Nine Pound Steel Joe Simon 70.US 05/1969 Everyday Livin' Days Merrilee Rush 130.US [with Johnny Christopher] 02/1971 No Love at All B.J. Thomas 16.US 03/1971 No Love at All Bobbi Martin 123.US [with Johnny Christopher, Mark James ] 12/1972 Always on My Mind Elvis Presley 9.UK 03/1982 Always on My Mind Willie Nelson 5.US/49.UK/1.Country Chart 12/1987 Always on My Mind Pet Shop Boys 4.US/1.UK 06/2012 Always on My Mind Vince Kidd 134.UK [with Mischa Scorer] 1974 I See the Want to in Your Eyes Conway Twitty 1.Country Chart [with Brenda Barnett, Charlie Chalmers & Sandy Rhodes ] 1982 The Clown Conway Twitty 1.Country Chart

Eyeless In Gaza

Ta brytyjska grupa, której nazwa wzięła się od słynnej powieści Aldousa Huxleya, była „dzieckiem” Martyna Batesa i Petera Beckera. Byli oni znani ze swoich „męczeńskich” wokali i wielkich umiejętności aranżerskich. Zespół zdobył spore uznanie na rynku niezależnym debiutanckim albumem Photographs As Memories z 1981r.

 Kilka kolejnych albumów wydanych przez wytwórnię Cherry Red Records zawierało materiał czasem melodramatyczny, a czasem meandrujący, z biegiem czasu skłaniający się coraz bardziej ku improwizacji. Bates współpracował potem z byłym basistą grupy Primitives Steve’ern Gullaghanem w formacji Hungry; nagrywał również solo.

Zespół wznowił działalność w 1992r i wydał w roku następnym album Fabulous Library. Nagrany został on w składzie trzyosobowym: oprócz Batesa i Beckera zaśpiewała na nim niejaka Elizabeth S. W tym samym roku formacja powróciła do pierwotnego składu dwuosobowego. Duet nagrywał i koncertował w Europie i USA z samozwańczą „poetką-performerką” Anną Clark, współpracował też z Simonem Turnerem, kompozytorem ścieżek dźwiękowych do filmów Dereka Jarmana. W 1994r grupa podpisała kontrakt nagraniowy z belgijską wytwórnią Antler Subway zajmującą się wydawaniem muzyki tanecznej i eksperymentalnej.

Single
Tytuł	Wykonawca	Data wydania	UK	US	Wytwórnia [UK]	Komentarz
Veil Like Calm/Taking Steps	Eyeless In Gaza	04.1982	42.Indie	-	Cherry Red CHERRY 47	[written by Bates, Becker][produced by John Rivers, Eyeless In Gaza]
New Risen/Bright Play Of Eyes	Eyeless In Gaza	05.1983	15.Indie	-	Cherry Red CHERRY 63	[written by Bates, Becker][produced by John Rivers]
Sunbursts In/Lilt Of Music	Eyeless In Gaza	12.1983	13.Indie	-	Cherry Red CHERRY 74	[written by Bates, Becker][produced by John Rivers]

Albumy
Tytuł	Wykonawca	Data wydania	UK	US	Wytwórnia [UK]	Komentarz
Photographs as Memories	Eyeless In Gaza	01.1981	19.Indie	-	Cherry Red BRED 13	[produced by John Rivers]
Caught in Flux	Eyeless In Gaza	.1981	27.Indie	-	Cherry Red BRED 18	[produced by John Rivers]
Drumming the Beating Heart	Eyeless In Gaza	.1982	26.Indie	-	Cherry Red BRED 36	[produced by John Rivers]
Rust Red September	Eyeless In Gaza	.1983	5.Indie	-	Cherry Red BRED 50	[produced by John Rivers]

Exploited

The EXPLOITED, grupa szkocka. Powstała w czerwcu 1979 w East Kilbride, ale na miejsce działalności wybrała Edynburg. Założył ją były żołnierz Wattie Buchan - voc, któremu od początku towarzyszyli Hay Boy - g, Mark Patrizio - b i Glen "Dru Stix" Campbell - dr, voc.

Latem 1980 odeszli kolejno Patrizio i Hay Boy; zastąpili ich Gary McCormack - b, voc (były muzyk zespołu TV Art) i Big John Duncan - g, voc. Tak ustalił się najsłynniejszy skład, który przetrwał do początku 1982, gdy miejsce Campbella zajął Danny Heatley - dr z The Satellites. W 1984, po dalszych zmianach, formacja zawiesiła działalność. W 1985 się odrodziła, ale w składzie ostał się jedynie Wattie, któremu od tej pory stale towarzyszył brat, Willie Buchan - dr, natomiast gitarzysta i basista ciągle się w następnych latach zmieniali. Raz byli to Wayne i Egghead, kiedy indziej Deptford John i Mad Mick, później Gogs i Smeeks, następnie Arthur i Billy, a w końcu, w połowie lat dziewięćdziesiątych, Jamie Buchan, jeszcze jeden brat lidera, i Jim Gray.

Zadebiutowała w lipcu 1980 nagranym i wydanym własnym kosztem singlem Army Life/Fuck The Mods/Crashed Out (z nalepką: Exploited Record Company). Płytka zrobiła furorę na listach przebojów firm niezależnych - utrzymała się na nich osiemdziesiąt tygodni, i zapoczątkowała renesans stylu, która wydawał się już dogorywać - punk rocka. Okazało się, że jest zapotrzebowanie na muzykę bardziej nawet surową, chropawą i hałaśliwą niż w czasach The Sex Pistols, wyrażającą wściekłość i bezsilność młodych, spychanych przez kolejne załamania brytyjskiej gospodarki na margines społeczeństwa.

Formacja uguntowała sukces następnymi płytami, m.in. singlami Exploited Barmy Army/I Believe In Anarchy/What You Gonna Do z listopada 1980, Dogs Of War/Blown To Bits (wersja koncertowa) z kwietnia 1981, Dead Cities/Hitler's In The Charts Again/Class War z października i sygnowanym razem z Anti-Pasti Don't Let 'im Grind You Down z listopada tego roku oraz Attack/ Alternatives 2 kwietnia 1982, a także albumami "Punk's Not Dead" z maja 1981 i "Troops Of Tomorrow" z czerwca 1982.

Zaprezentowała się na nich jako rasowa grupa punkowa, biorąca w swych napastliwych, pełnych agresji, anarchizujących utworach na celownik ludzi wielkiej polityki, wojsko, policję, media, szkołę i wszelkie inne instytucje społeczne (np. Exploited Barmy Army, Dogs Of War, Dead Cities, Cop Cars, Dole Q, Jimmy Boyle, Daily News, Disorder, War, They Won't Stop). Świadectwem popularności, jaką w tym czasie zdobyła, było m.in. zaproszenie do udziału w wielkiej wspólnej trasie po kraju z zespołami Chron Gen, Anti-Pasti i Discharge pod hasłem Apocalypse Now Tour (w kwietniu 1981).

Ale i druga fala punk rocka dość szybko przeminęła, i choć grupa nie złożyła broni, w późniejszych latach kierowała swoje dokonania do znacznie mniejszej grupy słuchaczy. Wierna stylowi obranemu w początkach działalności, czasem wzbogacająca go jedynie elementami metalu, coraz sprawniejsza pod względem warsztatowym, nadal nagrywała udane, ostre, bezkompromisowe płyty. Najważniejsze to "Let's Start A War (Said Maggie One Day)" z grudnia 1983, "Horror Epics" z marca 1985, "Death Before Dishonour" z lipca 1987, "The Massacre" ze stycznia 1991 oraz "Beat The Bastards" z grudnia 1995 (pozostałe to zbiory nagrań koncertowych, składanki itp.). 21 września 1996 formacja wystąpiła w krakowskiej Hali Wisły z polskimi zespołami Farben Lehre, Psy Wojny i Bunkier.
Hołdem dla grupy był album "Troops Of Today -A Tribute To The Exploited" (Rhythm Vicar, 1999) z jej utworami w różnych wykonaniach.

Największy sukces po rozstaniu z The Exploited odniósł Big John Duncan, który najpierw założył Blood Uncles, później trafił do innego, Goodbye Mr. Mackenzie, który niebawem przekształcił się w Angelfish (wokalistką była Shirley Manson, późniejsza gwiazda formacji Garbage), a w końcu nawiązał współpracę z Nirvaną. Gary MacCormack związał się z Zulu Syndicate. Glen "Dru Stix" Campbell, zmagający się z uzależnieniem od narkotyków, stanął przed sądem za napad z bronią w ręku i został skazany na siedem lat więzienia.

Single
Tytuł	Wykonawca	Data wydania	UK	US	Wytwórnia [UK]	Komentarz
Army Life / Fuck the Mods / Crashed Out EP.	Exploited	07.1980	-	-	Exploited EXP 1001	[written by Wattie Buchan][produced by Dave Leaper ]
Exploited Barmy Army / I Believe in Anarchy / What You Gonna Do?	Exploited	10.1980	-	-	Exploited EXP 1002	[produced by Dave Leaper ][written by W. Buchan]
Dogs of War / Blown to Bits [Live]	Exploited	04.1981	63[4]	-	Secret SHH 110	[written by Exploited][produced by Dave Leaper ,T' Exploited ]
Dead Cities / Hitler's in the Charts Again / Class War	Exploited	10.1981	31[5]	-	Secret SHH 120	[written by John Duncan, Gary McCormack, Andrew Campbell]
Don't Let 'Em Grind You Down EP.	Exploited/Anti-Pasti	12.1981	70[1]	-	The Exploited Record Company Exp 1003	-
Attack / Alternative	Exploited	05.1982	50[3]	-	Secret SHH 130	[written by Duncan, McCormack][produced by Exploited,Tony Spath ]
Computers Don't Blunder / Addiction	Exploited	.1983	-	-	Secret SHH 140	[written by John Duncan][produced by Tony Spath ]

Albumy
Tytuł	Wykonawca	Data wydania	UK	US	Wytwórnia [UK]	Komentarz
Punks Not Dead	Exploited	05.1981	20[11]	-	Secret SEC 1	[produced by Dave Leaper , T' Exploited]

Sweet Smoke

Sweet Smoke to psychodeliczny zespół jazzowo-rockowy założony w Brooklynie w Nowym Jorku w 1967 roku. Grupa przeniosła się do Europy w 1969 roku, mieszkając w Niemczech i występując w Niemczech, Holandii i Francji do 1974 roku, kiedy zespół się rozpadł. Początkowo niektórzy członkowie pozostali w Europie, niektórzy pojechali do Indii, ale większość zespołu wróciła do Stanów Zjednoczonych. Chociaż Sweet Smoke pochodzi z USA, często nazywany jest zespołem krautrocka . Zwracając uwagę na prężne rytmy, pomysłowe improwizacje i złożone struktury muzyczne, w wywiadach grupa twierdzi, że na ich muzykę wpływ mieli Eric Clapton , Jimi Hendrix , Frank Zappa , John Coltrane i The Beatles .

Po pierwszych występach w Stanach Zjednoczonych i na Karaibach grupa przeniosła się do Niemiec i utworzyła gminę w wiejskim domu w wiosce Hüthum, poza miastem Emmerich , około kilometra (0,62 mili) od granicy z Holandią. Grupa stała się dobrze znana w regionie na scenie i poza nią ze względu na mieszankę porywających występów muzycznych połączoną z zainteresowaniami filozofią wschodnią i psychodeliczną.  Pierwszymi członkami, którzy przybyli do Niemiec, byli Andy Dershin (gitara basowa), Michael Fontana (saksofon tenorowy, rejestrator altowy, wokal, perkusja), Jay Dorfman (perkusja), Marvin Kaminowitz (gitara prowadząca, wokal) i Victor Sacco (gitara). Victor wkrótce zostanie zastąpiony przez Steve'a Rosensteina (gitara rytmiczna, wokal).

W 1970 r. grupa została zaproszona przez EMI i nagrała swój pierwszy LP, Just a Poke z niemieckim producentem płyt Konradem „Connym” Plankiem .

Po nagraniu „ Just a Poke” Sweet Smoke spędził rok na podróży. Większość grupy   Fordem Transitem ruszyła z lądu do Indii na duchową podróż w połączeniu z grupą społeczno-duchową Ananda Marga . Grupa po raz pierwszy dowiedziała się o sukcesie Just a Poke , po spotkaniu z niemieckimi turystami w Nepalu. Wrócili do Europy, podpisali nową umowę nagraniową z EMI i dodali Jeffreya Dershina (fortepian, perkusja, wokal) jako pełnoetatowego członka. Grupa nagrała swój drugi LP Darkness to Light w studiach EMI w Holandii w 1973 roku. Później w 1973 roku Jeffery Dershin wrócił do domu, aby objąć rolę ojca, Michael Fontana opuścił grupę, aby powrócić do Indii, a Steve Rosenstein został zastąpiony przez Ricka Greenberga, aka Rick Rasa (gitara rytmiczna, sitar, wokal). 

Pod koniec 1974 roku grupa rozpadła się w końcu. Ostatni występ zagrali w sali koncertowej konserwatorium muzycznego Hochschule für Musik w Berlinie. Koncert został nagrany przez EMI i stał się ostatnim albumem grupy, Sweet Smoke Live.

Single
Tytuł	Wykonawca	Data wydania	UK	US	Wytwórnia [UK]	Komentarz
Morning Dew/Mary Jane Is To Love	Sweet Smoke	11.1968	-	-	Amy A-11,042	[written by T. Rose, B. Dobson ]
Baby, Sweet Baby/I Want You	Sweet Smoke	.1969	-	-	Jan Gi 102	-
You've Got To Hide Your Love Away/You Don't Know Like I Know	Sweet Smoke	03.1969	-	-	Amy A-11,053	[written by Lennon, McCartney][produced by Dale Hawkins]

Albumy
Tytuł	Wykonawca	Data wydania	UK	US	Wytwórnia [UK]	Komentarz
Just a Poke	Sweet Smoke	.1970	-	-	Columbia 1 C 062-28 886 [Ger]	[produced by Rosie Schmitz, Winfried Ebert]
Darkness to Light	Sweet Smoke	.1973	-	-	EMI Electrola 1C 062-29 471 [Ger]	[produced by John G. Möring]
Sweet Smoke Live	Sweet Smoke	.1974	-	-	EMI Electrola 1C 038 1575701 [Ger]	[produced by John Möring]

St. John Green

St. John Green był amerykańskim psychodelicznym zespołem rockowym, który wydał w 1968 r. jeden LP , wyprodukowany przez Kima Fowley'a i Michaela Lloyda . 

Zespół powstał w 1967 roku wśród studentów Pasadena City College . Klawiszowiec Mike Baxter postanowił założyć zespół z wokalistą Vicem Sabino. Na przesłuchaniu znaleźli basistę i aspirującego poetę Eda Bissota, a także gitarzystę Billa Kirklanda, także z Pasadeny,   i perkusistę Shela Scotta, mieszkańca San Fernando Valley ,   na północ od LA, aby uzupełnić skład zespołu. Bissot chciał wykonywać swój własny materiał pod pseudonimem „St. John”, a jako kompromis uzgodniono nazwę grupy na St. John Green. Zespół był zarządzany przez lokalnego przedsiębiorcę Harry'ego Snegga i występował w okolicach Los Angeles, grając piosenki Bissota lub Baxtera i Sabino razem.

Na początku 1968 roku spotkali się z producentem fonograficznym i promotorem Kimem Fowleyem, który zachęcił ich do opracowania czegoś, co nazwał „Canyon Sound”, unikalnego dla lokalnego Kanionu Topanga . Zespół występował wraz z innymi lokalnymi zespołami, w tym Canned Heat i Spirit , i stał się zespołem domowym w Topanga Canyon Corral.

Zespół   podpisał poprzez Mike'a Curb'a z MGM Records do filii firmy, Flick Disc, a album był współprodukowany przez Fowleya i przez 19-letniego protegowanego Curba, Michaela Lloyda , członka-założyciela West Coast Pop Art Experimental Band, który później został producentem Osmonds , Shauna Cassidy i ścieżki dźwiękowej do Dirty Dancing .

Krótko po wydaniu albumu w 1968 roku Shel Scott i Bill Kirkland opuścili zespół, a na krótko zastąpili ich Bob Desimone (perkusja) i Brad Delavalley (gitara). Jednak różnice muzyczne między Bissotem, Baxterem i Sabino wkrótce doprowadziły do ​​dezintegracji zespołu i nie wydano kolejnych nagrań, chociaż Bissot zachował prawa do nazwy zespołu.

Album został ponownie wydany na CD przez Relics Records w Wielkiej Brytanii w 2014 r.

Single
Tytuł	Wykonawca	Data wydania	UK	US	Wytwórnia [US]	Komentarz
Messages From The Dead/One Room Cemetery	St. John Green	.1968	-	-	Flick-Disc F 901	[written by E. Bissot][produced by Kim Fowley]

Albumy
Tytuł	Wykonawca	Data wydania	UK	US	Wytwórnia [US]	Komentarz
St. John Green	St. John Green	.1968	-	-	Flick-Disc FLS 45,001	[produced by Kim Fowley, Michael Lloyd]

Octopus

Pierwotnie nazwany The CORTINAS, ten kwartet z Hatfield z połowy lat 60-tych został odkryty przez   przyszłego basistę TROGGS  Tony'ego Murraya i Nigela Olssena,póżniej regularnego perkusisty Eltona JOHNA. To właśnie Murray ostatecznie przedstawił zespół producentowi Larry'emu Page, menadżerowi TROGGS, a w 1968 roku OCTOPUS zdobył support dla obiecującego młodego zespołu o nazwie YES.

Zostali wykonawcami w Marquee Club, zwiedzili Europę, dzielili scenę z HUMBLE PIE i STATUS QUO, a w 1970 roku wydali pierwszorzędny album pop „Restless Night”; niestety jednak nie wzbudził   entuzjazmu poza ich rodzinnym miastem. Przez jakiś czas trzymali się razem, a potem postanowili rozstać się w 1972 roku. Ich klawiszowiec John Cook dołączył później do MUNGO GERRY, podczas gdy basista Nigel Griggs i perkusista Malcolm Green, oboje przeprowadzili się do Australii, w końcu zostali członkami SPLIT ENZ.Ich album to fascynujący egzemplarz popu z lat 70-tych z odcieniami psychodelii, z muzycznymi frazami i refrenami bardzo przypominającymi The BEATLES i TEN CC. Wraz z typową dla epoki fuzz gitarą i  organami, album zawiera krótkie, ale chwytliwe melodie oparte na piosenkach, kilka bluesowych jamów i bardzo mocny wokal.

Single
Tytuł	Wykonawca	Data wydania	UK	US	Wytwórnia [UK]	Komentarz
Laugh At The Poor Man/Girlfriend	Octopus	11.1969	-	-	Penny Farthing PEN 705	[written by P. Griggs, N. Griggs, J. Steward][produced by Larry Page, Tony Murray]
The River/Thief	Octopus	04.1970	-	-	Penny Farthing PEN 716	[written by N. Griggs][produced by Tony Murray]

Albumy
Tytuł	Wykonawca	Data wydania	UK	US	Wytwórnia [UK]	Komentarz
Restless Night	Octopus	05.1971	-	-	Penny Farthing PELS 508	[produced by Tony Murray]

Gloria Estefan

Ta założona w Miami w stanie Floryda (USA) grupa łącząca muzykę latynoską, funk i pop była początkowo tercetem pod nazwą Miami Latin Boys. W jego skład wchodzili Emilio Estefan (instrumenty klawiszowe), Juan Avila (gitara basowa) i Enrique "Kiki" Garcia (perkusja). Wszyscy urodzili się na Kubie, lecz wychowywali w Miami. W roku następnym zespół zagrał na weselu jednego ze swych przyjaciół, gdzie towarzyszyła mu wokalistka Gloria Fajardo (ur. 1.09.1957).

Początkowo nie chciała śpiewać z grupą, ale w końcu zgodziła się, choć kontynuowała równocześnie studia. W Miami Fajardo chodziła do katolickiego liceum, a w wolnym czasie, uczyła się gry na gitarze i śpiewu.

W 1975 kwartet zmienił nazwę na Miami Sound Machine. Nagrał pierwszy singel, "Renecer", wydany przez lokalną wytwórnię latynoską. W 1978 Emilio i Gloria pobrali się. Rok później grupa nagrała pierwszy album, zaśpiewany w całości po hiszpańsku; jego dystrybucją zajęta się firma CBS Records International. Na przestrzeni następnych sześciu lat zespół zarejestrował siedem hiszpańskojęzycznych płyt długogrających, odnosząc sukcesy zwłaszcza wśród mniejszości latynoskiej w USA, Ameryce Łacińskiej i Europie. Przez ten czas zespół rozrósł się do dziewięciu muzyków.

Pierwszy singel po angielsku, "Dr. Beat", wydany został w 1984 i w Wielkiej Brytanii wszedł do pierwszej dziesiątki list przebojów, był też hitem w klubach. Grupa wybrała się zresztą do tego kraju, by wystąpić w programie telewizyjnym "Top Of The Pops". Zaowocowało to nagraniem piosenki, która znowu dostała się do Top 10. W następnym roku zespół z dużym powodzeniem koncertował w Japonii. Rodzinne Miami uhonorowało dokonania formacji, nadając jednej z ulic nazwę Miami Sound Machine Boulevard.

Po podpisaniu kontraktu z wytwórnią Epic Records zespół nagrał w 1985 swój pierwszy amerykański hit "Conga", który na początku 1986 dotarł do 10. miejsca list przebojów. W tym samym roku do pierwszej dziesiątki weszły jeszcze dwa nagrania, "Bad Boy" oraz ballada "Words Get In The Way". Również w tym roku pierwszy album w całości po angielsku, Primitive Love, wspiął się na 23. miejsce listy najlepiej sprzedających się płyt. Zespół oficjalnie zmienił nazwę na Gloria Estefan And Miami Sound Machine w 1987, który przyniósł jeden przebój z pierwszej dziesiątki - "Rhythm Is Gonna Get You" oraz album Let It Loose, który wiosną 1988 był już na 6. miejscu listy. W pierwszej połowie tego roku ukazał się jeszcze jeden hit, "Can't Stay Away From You" oraz ballada "Anything For You", która wspięta się aż na sam szczyt notowań.

Rok ten grupa zakończyła wprowadzeniem do pierwszej dziesiątki zarówno w USA, jak i w Wielkiej Brytanii jeszcze jednego singla-"1-2-3". Gloria Estefan wydała również album solowy, Cuts Both Ways, który latem 1989 także wszedł do pierwszej dziesiątki. W USA do Top 10 trafiły trzy single z tej płyty: "I Don't Wanna Lose You", "Get On Your Feet" oraz "Here We Are". 20.03.1990 grupa znalazła się jednak na famach prasy z innego powodu: autobus, którym podróżowała w trasie koncertowej, miał poważny wypadek w pobliżu Syracuse w stanie Nowy Jork. Miał on miejsce po spotkaniu z prezydentem George'em Bushem, podczas którego dyskutowano udział zespołu w kampanii antynarkotykowej. Autobus jechał w kierunku północnym, kiedy od tyły uderzyła weń ciężarówka. Gloria Estefan miała złamany kręgosłup i przeszła operację, wskutek czego zespół nie mógł koncertować przez prawie rok. Jej mąż Emilio i syn Nayib odnieśli lekkie obrażenia i szybko wrócili do zdrowia.

Na szczęście w 1991 Gloria powróciła na scenę z nowym materiałem i grupa udała się w długą trasę koncertową. Podobno otrzymała 5 min dolarów odszkodowania za zarobki utracone w następstwie wypadku. Album Abriendo puerfas stanowił powrót do korzeni.

Po wydaniu składanki z największymi przebojami Estefan zdecydowała się na nagranie pierwszej solowej płyty po hiszpańsku. W 1993 roku ukazała się ona pod tytułem "Mi Tierra". Sukces albumu był jednym z najważniejszych czynników, jakie wpłynęły na popularyzację latynoskiej muzyki na świecie. Dzięki powrotowi do ojczystego języka piosenkarka zyskała też jeszcze większą sympatię, zarówno wśród społeczności kubańskich emigrantów, jak i w rodzinnym mieście. Przez wielu uznawana jest za warty naśladowania przykład i dowód, że nawet zachowując własną tradycję można osiągnąć duży sukces na świecie.

W kolejnych latach albumy Estefan nie potrafiły powtórzyć tych wyników, choć nadal były bardzo popularne, a wiele nowych singli znalazło się na szczytach list przebojów. Potwierdzeniem jej gwiazdorskiej pozycji było także zaproszenie jej do występu w przerwie najważniejszego amerykańskiego wydarzenia sportowego, meczu Super Bowl w 1995. Rok później zaśpiewała podczas ceremonii zamknięcia Igrzysk Olimpijskich w Atlancie. Już w XXI wieku Estefan zajęła się również pisaniem książek dla dzieci, w czym również osiągnęła sukces. Ze swoim mężem prowadzi kilka przedsiębiorstw, między innymi małą sieć tradycyjnych kubańskich restauracji oraz dwa hotele. Piosenkarka próbowała też swoich sił w filmie, choć nie odniosła na tym polu wielkiego sukcesu.

W 2007 roku nasiliły się kontrowersje związane z udziałem Carlosa Santany w przygotowywanej przez piosenkarkę płycie "90 Milas". Gitarzysta znany jest powszechnie ze swoich komunistycznych sympatii, a jego współpraca z Estefan nie spodobała się dużej części kubańskiej społeczności imigrantów w USA. Ostatecznie gwiazda nie zrezygnowała z pomocy Santany, ale wydała oświadczenie, odcinając się od jakichkolwiek lewicowych poglądów.

Tytuł	Wykonawca	Data wydania	UK	US	Wytwórnia [UK/US]	Komentarz
Dr Beat/When Someone Comes Into Your Life	Miami Sound Machine	07.1984	6[14]	17.Hot Dance Club Play	Epic A 4614/Epic 04574	[silver-UK][written by Enrique E. Garcia][produced by Emilio Estefan Jr.][17[13].Hot Disco/Dance;Epic 05023 12"]
Prisoner of love/Toda Tuya (Toda Dia Eva Dia De Indio)	Miami Sound Machine	09.1984	98[1]	-	Epic A 4800/-	[written by Enrique E. Garcia]
Conga/Mucho Money	Miami Sound Machine	10.1985	79[3]	10[27]	Epic A 6361/Epic 05457	[gold-US][written by Enrique E. Garcia][produced by Emilio Estefan Jr.][7[10].Hot Disco/Dance;Epic 05253 12"][60[14].R&B Chart]
Bad Boy/Surrender Paradise	Miami Sound Machine	02.1986	16[11]	8[19]	Epic A 6537/Epic 05805	[gold-US][written by Marty Wilde][produced by Emilio Estefan Jr.][10[10].Hot Disco/Dance;Epic 05338 12"][74[8].R&B Chart]
Words Get In The Way/Movies	Miami Sound Machine	06.1986	-	5[24]	-/Epic 06120	[written by Gloria Estefan/Enrique Garcia][produced by Emilio Estefan Jr.]
Falling In Love (Uh-Oh)/Primitive Love	Miami Sound Machine	11.1986	89[07.86]	25[16]	Epic A 6956/Epic 06352	[written by Lawrence Dermer,Joe Galdo,Rafael Vigil][produced by Emilio Estefan Jr.]
Rhythm Is Gonna Get You/Give It Up	Gloria Estefan and Miami Sound Machine	05.1987	16[9][12.88]	5[17]	Epic 650805 7/Epic 07059	[written by Enrique E. Garcia,Gloria Estefan][produced by Emilio Estefan Jr./Larry Dermer/Joe Galdo/Rafael Vigil][27[7].Hot Disco/Dance;Epic 06722 12"]
Betcha Say That /Love Toy	Gloria Estefan and Miami Sound Machine	09.1987	-	36[11]	Epic 651125 7/Epic 07371	[written by Larry Dermer/Joe Galdo/Rafael Vigil][produced by Emilio Estefan Jr./Larry Dermer/Joe Galdo/Rafael Vigil]
Can't Stay Away From You /Let It Loose	Gloria Estefan and Miami Sound Machine	11.1987	88[05.88];7[14][02.89]	6[23]	Epic 651444 7/Epic 07641	[written by Gloria Estefan][produced by Emilio Estefan Jr./Larry Dermer/Joe Galdo/Rafael Vigil]
Anything For You/No Te Olvidaré	Gloria Estefan and Miami Sound Machine	03.1988	10[18]	1[2][23]	Epic 651673 7/Epic 07759	[gold][written by Gloria Estefan][produced by Emilio Estefan Jr./Larry Dermer/Joe Galdo/Rafael Vigil]
1- 2 -3/[instr]	Gloria Estefan and Miami Sound Machine	06.1988	9[10]	3[19]	Epic 652958 7/Epic 07921	[written by Enrique E. Garcia,Gloria Estefan][produced by Emilio Estefan Jr./Larry Dermer/Joe Galdo/Rafael Vigil][54[11].R&B Chart]
Don't Wanna Lose You/Si Voy A Perderte	Gloria Estefan	06.1989	6[10]	1[1][18]	Epic 655054 0/Epic 68959	[gold-US][written by Gloria Estefan][produced by Emilio Estefan Jr.,Jorge Casas,Clay Ostwald][41.Ger;40.France;3.Holl]
Get On Your Feet/Words Get In The Way – (Live)	Gloria Estefan	09.1989	23[7]	11[17]	Epic 655450 7/Epic 69064	[written by Jorge Casas,Clay Ostwald,John De Faria][produced by Emilio Estefan Jr.,Jorge Casas,Clay Ostwald][20[7].Hot Disco/Dance;Epic 68 887 12"]
Here We Are/1-2-3 – (Live)	Gloria Estefan	12.1989	23[6]	6[21]	Epic 655473 9/Epic 73084	[written by Gloria Estefan][produced by Emilio Estefan Jr.,Jorge Casas, Clay Ostwald]
Oye mi canto (Hear My Voice)/Spanish Version	Gloria Estefan	04.1990	16[8][09.89]	48[7]	Epic 655287 7/Epic 73269	[written by Gloria Estefan,Jorge Casas,Clay Ostwald][produced by Emilio Estefan Jr.,Jorge Casas, Clay Ostwald]
Cuts Both Ways/Nothin’ New	Gloria Estefan	06.1990	49[6]	44[14]	Epic 655982 7/Epic 73395	[written by Gloria Estefan][produced by Emilio Estefan Jr.,Jorge Casas, Clay Ostwald]
Coming Out Of The Dark/Desde La Oscuridad	Gloria Estefan	01.1991	25[5]	1[2][19]	Epic 656574 7/Epic 73666	[written by Gloria Estefan,Emilio Estefan Jr.,Jon Secada][produced by Emilio Estefan Jr.,Jorge Casas, Clay Ostwald][60[8].R&B Chart]
Seal Our Fate	Gloria Estefan	04.1991	24[7]	53[7]	Epic 656773 7/Epic 73769	[written by Gloria Estefan][produced by Emilio Estefan Jr.,Jorge Casas, Clay Ostwald]
Can't forget you/Light Of Love	Gloria Estefan	06.1991	-	43[13]	-/Epic 73864	[written by Jon Secada,Jorge Casas,Clay Ostwald][produced by Emilio Estefan Jr.,Jorge Casas, Clay Ostwald]
Remember me with love/Your Love Is Bad For Me	Gloria Estefan	06.1991	22[6]	-	Epic 656968 7/-	[written by Gloria Estefan][produced by Emilio Estefan Jr.,Jorge Casas, Clay Ostwald]
Live For Loving You	Gloria Estefan	10.1991	33[5]	22[20]	Epic 657382 7/Epic 73962	[written by Gloria Estefan,Emilio Estefan Jr.,Diane Warren][produced by Emilio Estefan Jr.,Jorge Casas, Clay Ostwald]
Always Tomorrow/Words Get In The Way – (Live)	Gloria Estefan	10.1992	24[4]	81[6]	Epic 658397 7/Epic 74472	[written by Gloria Estefan][produced by Emilio Estefan Jr.,Jorge Casas, Clay Ostwald]
Miami Hit Mix/Christmas Through Your Eyes	Gloria Estefan	12.1992	8[9]	-	Epic 658837 7/-	[written by Enrique Garcia/Gloria Estefan/John De Faria/Jorge Casas/Clay Ostwald/Diane Warren][produced by Pablo Flores/Javier Garza]
I See Your Smile/Megamix	Gloria Estefan	02.1993	48[2]	48[17]	Epic 658961 7/Epic 74472	[written by Jon Secada,Miguel A. Morejon][produced by Emilio Estefan Jr.,Jorge Casas, Clay Ostwald]
Go Away	Gloria Estefan	04.1993	13[6]	103[5]	Epic 659095 7/Epic 74920	[written by Gloria Estefan,Lawrence Dermer][produced by Emilio Estefan Jr.,Jorge Casas, Clay Ostwald][15[11].Hot Disco/Dance;Epic 74 843 12"]
Mi tierra	Gloria Estefan	07.1993	36[3]	-	Epic 659351 7/Epic 77062	[written by Estéfano Salgado][produced by Emilio Estefan Jr.,Jorge Casas, Clay Ostwald][5[11].Hot Disco/Dance;Epic 77 062 12"]
Con Los An~os Que Me Quedan/If We Were Lovers	Gloria Estefan	10.1992	40[4]	-	Epic 659570 7/-	[written by Gloria Estefan,Emilio Estefan Jr.][produced by Emilio Estefan Jr.,Jorge Casas, Clay Ostwald]
Tradicion	Gloria Estefan	11.1993	-	-	-/-	[written by Gloria Estefan,Emilio Estefan Jr.][1[2][13].Hot Disco/Dance;Epic 77 192 12"]
Montuno/Dr. Beat	Gloria Estefan	12.1993	55[2]	-	Epic 659997 1/-	[written by Marquez][produced by Emilio Estefan Jr.,Jorge Casas, Clay Ostwald]
Turn The Beat Around	Gloria Estefan	09.1994	21[13]	13[26]	Epic 660682 2/Crescent Moon	[gold-US][written by Pete Jackson,Gerald Jackson][produced by Emilio Estefan Jr.][1[1][14].Hot Disco/Dance;Crescent Moon 77 631 12"][piosenka z filmu "The Specialist"]
Hold Me, Thrill Me, Kiss Me	Gloria Estefan	11.1994	11[19]	-	Epic 661080 6/-	[silver-UK][written by H. Noble jr.][produced by Emilio Estefan Jr.,Jorge Casas, Clay Ostwald][oryginalnie nagrana przez Harry Noble and His Orch]
Jambala	MSM	12.1994	-	-	-/-	[20[11].Hot Disco/Dance;Crescent Moon 77 707 12"]
Everlasting Love	Gloria Estefan	01.1995	19[11]	27[20]	Epic 661159 6/Epic 77756	[gold-US][written by Buzz Cason,Mack Gayden][produced by Emilio Estefan Jr./Jorge Casas/Larry Dermer][1[2][11].Hot Disco/Dance;Epic 77 775 12"]
Cherchez La Femme	Gloria Estefan	05.1995	-	-	Epic EPC 662039 1/-	[written by Stony Browder Jr.,August Darnell][produced by Emilio Estefan Jr./Larry Dermer][19[13].Hot Disco/Dance;Epic [promo] 12"]
Abriendo Puertas A La Navidad	Gloria Estefan	10.1995	-	-	-/-	[written by Kike Santander][3[14].Hot Disco/Dance;Epic 77 977 12"]
Tres Deseos	Gloria Estefan	02.1996	-	-	-/-	[written by Kike Santander, Enrique Flavio][1[1][14].Hot Disco/Dance;Epic 77 977 12"]
Reach	Gloria Estefan	04.1996	15[15]	42[20]	Epic 663264 7/Epic 78285	[written by Diane Warren,Gloria Estefan][produced by Emilio Estefan Jr.,Lawrence Dermer][2[12].Hot Disco/Dance;Epic 78 286 12"]
You'll Be Mine (Party Time)	Gloria Estefan	09.1996	18[12]	70[10]	Epic 663650 2/Epic 78378	[written by Larry Dermer/Emilio Estefan Jr./Clay Ostwald][produced by Emilio Estefan Jr.,Lawrence Dermer][2[14].Hot Disco/Dance;Epic 78 379 12"]
I'm Not Giving You Up/Higher	Gloria Estefan	11.1996	28[12]	40[19]	Epic 664022 2/Epic 78464	[written by Gloria Estefan,Kike Santander][produced by Emilio Estefan Jr.,Kike Santander]
Higher	Gloria Estefan	12.1996	-	-	-/-	[written by Lawrence Dermer][produced by Emilio Estefan Jr.,Lawrence Dermer][11[13].Hot Disco/Dance;Epic 78 476 12"]
Heaven's What I Feel/Corazón Prohibido/Gloria’s Hitmix	Gloria Estefan	05.1998	17[11]	27[20]	Epic 6660042 /Epic 78875	[written by Kike Santander][produced by Tony Moran][7[11].Hot Disco/Dance;Epic 78 908 12"]
Oye	Gloria Estefan	07.1998	33[10]	-	Epic 666464 2 /Epic 79029	[written by Emilio Estefan Jr.,Gloria Estefan,Randall Barlow,Angie Chirino][produced by Emilio Estefan Jr.,Tony Moran,Randall Barlow][1[1][13].Hot Disco/Dance;Epic [promo] 12"]
Don't Let This Moment End/The 70’s "Moment" Medley	Gloria Estefan	11.1998	28[5]	76[2]	Epic 666747 2 /Epic 79058	[written by Emilio Estefan Jr.,Lawrence Dermer,Gloria Estefan,Robert Blades][produced by Emilio Estefan Jr.Tony Moran][2[15].Hot Disco/Dance;Epic 79 059 12"]
Music Of My Heart	'N Sync & Gloria Estefan	09.1999	34[7]	2[20]	Epic 668527 2/Epic 79245	[gold-US][written by Diane Warren][produced by David Foster][piosenka z filmu "Music of the heart"]
No me dejes de querer	Gloria Estefan	04.2000	-	77[1]	Epic 669092 2/Epic 79456	[written by Emilio Estefan Jr.,Gloria Estefan,Robert Blades][produced by Emilio Estefan Jr.,George Noriega,Robert Blades][8[12].Hot Disco/Dance;Epic [promo] 12"]
Out Of Nowhere/Y-Tu-Conga	Gloria Estefan	05.2001	94[1]	22[12].Hot 100 Singles Sales	-/Epic 79576	[written by Emilio Estefan Jr.,Randall Barlow,Liza Quintana][produced by Emilio Estefan Jr.,Randall Barlow][6[12].Hot Disco/Dance;Epic 79 576 12"]
I'm The Only One	MSM	02.2002	-	-	-/-	[41[6].Hot Disco/Dance;Crescent Moon [promo] 12"]
Wrapped	Gloria Estefan	09.2003	-	110[11]	-/album cut	[written by Gian Marco,Gloria Estefan][produced by Emilio Estefan Jr.,Gloria Estefan,Sebastian Krys]
Your picture	Gloria Estefan	05.2004	-	125[1]	-/album cut	[written by Gian Marco,Gloria Estefan][produced by Emilio Estefan Jr.,Gloria Estefan,Sebastian Krys]

Albumy

Tytuł	Wykonawca	Data wydania	UK	US	Wytwórnia [US]	Komentarz
PRIMITIVE LOVE	Miami Sound Machine	08.1985	-	21[75]	Epic 40 131	[3x-platinum-US][produced by Emilio Estefan Jr.]
LET IT LOOSE	Gloria Estefan and Miami Sound Machine	06.1987	118[1]	6[97]	Epic 40 769	[4x-platinum-US][produced by Emilio Estefan, Jr. , Joe Galdo , Lawrence Dermer, Rafael Vigil]
ANYTHING FOR YOU	Gloria Estefan and Miami Sound Machine	10.1988	1[1][55]	-	Epic 463125 1 [UK]	[produced by Clay Ostwald/Emilio Estefan Jr./Jorge Casas]
CUTS BOTH WAYS	Gloria Estefan	07.1989	1[6][64]	8[69]	Epic 45 217	[3x-platinum-US][3x-platinum-UK][produced by Clay Ostwald , Emilio Estefan, Jr. , Jorge Casas ]
INTO THE LIGHT	Gloria Estefan	01.1991	2[36]	5[68]	Epic 46 988	[2x-platinum-US][platinum-UK][produced by Clay Ostwald , Emilio Estefan, Jr. , Jorge Casas ]
GREATEST HITS	Gloria Estefan	11.1992	2[63]	15[77]	Epic 53 046	[4x-platinum-US][3x-platinum-UK][produced by Clay Ostwald , Emilio Estefan, Jr. , Jorge Casas ]
MI TIERRA	Gloria Estefan	06.1993	11[13]	27[46]	Epic 53 807	[platinum-US][platinum-UK][produced by Clay Ostwald , Emilio Estefan, Jr. , Jorge Casas ]
CHRISTMAS THROUGH YOUR EYES	Gloria Estefan	09.1993	-	43[8]	Epic 57 567	[platinum-US][produced by Phil Ramone]
HOLD ME, THRILL ME, KISS ME	Gloria Estefan	10.1994	5[24]	9[44]	Epic 66 205	[2x-platinum-US][platinum-UK][produced by Clay Ostwald , Emilio Estefan, Jr. , Jorge Casas]
ABRIENDO PUERTAS	Gloria Estefan	09.1995	70[3]	67[16]	Epic 67 284	[gold-US][produced by Emilio Estefan, Jr. ]
DESTINY	Gloria Estefan	06.1996	12[24]	23[40]	Epic 67 283	[platinum-US][silver-UK][produced by Emilio Estefan Jr./Larry Dermer/Kike Santander/Jorge Casas/Clay Ostwald]
GLORIA!	Gloria Estefan	06.1998	16[6]	23[16]	Epic 69 200	[gold-US][produced by Emilio Estefan Jr./Tony Moran/Randall Barlow/Larry Dermer/Kike S]
ALMA CARIBEŃA: CARIBBEAN SOUL	Gloria Estefan	06.2000	44[3]	50[9]	Epic 62 163	[gold-US][produced by Emilio Estefan Jr./Robert Blades/George Noriega]
GREATEST HITS VOL.II	Gloria Estefan	02.2001	60[2]	92[3]	Epic 85 396	[produced by Clay Ostwald/David Foster/Emilio Estefan Jr./Jon Secada/Jorge Casas/Kike Santander/Randall Barlow/Sebastian Krys/Tony Moran]
UNWRAPPED	Gloria Estefan	10.2003	76[1]	39[5]	Epic 86 790	[produced by Emilio Estefan Jr.]
THE VERY BEST OF	Gloria Estefan	12.2006	40[8]	-	Epic 82876890872 [UK]	[produced by Tony Moran/Jorge Casas/Larry Dermer/The Jerks/Sebastian Krys/Myles MacInnes/Rafael Vigil/Kike Santander/Joe Galdo/Emilio Estefan Jr./Clay Ostwald]
90 MILLAS	Gloria Estefan	10.2007	-	25[7]	Burgundy	[produced by Emilio Estefan Jr.]
MISS LITTLE HAVANA	Gloria Estefan	10.2011	-	28[3]	Crescent Moon	[produced by Pharrell Williams/Gloria Estefan/Emilio Estefan]
The Standards	Gloria Estefan	09.2013	66[1]	28[3]	Sony Music Latin 88883744922	[produced by Emilio Estefan]