Z archiwum...rocka

sobota, 25 sierpnia 2018

Cypress Hill

CYPRESS HILL, zał. w 1988r w Los Angeles (Kalifornia, USA) w składzie: B-Real, DJ Muggs, Sen Dog. Najbardziej znana w historii hip-hopu grupa o latynoskich korzeniach. Ciepło przyjmowani na całym świecie pierwsi odważni piewcy marihuany są aktywni na scenie od początku lat 90-tych. Od tamtego czasu sprzedali ponad 15 milionów płyt. Obecny skład grupy tworzą raperzy B-Real i Sen Dog, producent DJ Muggs oraz perkusista Bobo. Charyzmatyczny MC B-Real (właśc. Louis Freeze) słynny ze swojego wysokiego, nosowego głosu. Urodził się na Kubie w 1970 roku, w kubańsko-meksykańskiej rodzinie. Jego matka należała do opozycji walczącej z reżimem Castro. Niedługo po narodzinach Louisa uciekła z nim do Stanów Zjednoczonych. Freeze dorastał w Los Angeles. Swoją przygodę z hip-hopem rozpoczął na początku lat 80-tych, tańcząc breakdance. W tym samym składzie występował b-boy Mellow Man Ace. Wraz z jego bratem Senem Dogiem stworzyli zgraną paczkę, do której w 1984 r. dołączył DJ Muggs.

Przez pewien czas B-Real należał do gangu South Central Blood Set Neigborhood Family. Wycofał się w 1988 r., gdy po postrzale w plecy w ciężkim stanie znalazł się w szpitalu. Uliczne historie zaś, za jego sprawą, wzbogaciły później teksty Cypress Hill.

DJ Muggs (Lawrence Muggerud) urodził się w 1969 roku w nowojorskiej dzielnicy Oueens, w rodzinie włoskich emigrantów i to zafascynowany jazzem ojciec zaszczepił mu muzyczną pasję. Jako czternastolatek Muggerud przeniósł się z rodziną do Los Angeles. On także zaczynał jako b-boy, ale szybko odkrył, że lepiej radzi sobie z gramofonem i samplerem. W kolebce gangsta rapu, wspólnie z rapującymi braćmi Bouldin, założył rockowo-rapową grupę 7A3. Debiut "The 7A3" wyprodukowali przyszli członkowie The Bomb Squad i to oni zachęcili Muggsa do tworzenia beatów. Pierwszy pojawił się na singlu "Party Time" / "Why?" Mellow Mana Ace'a. Dzięki niemu Lawrence poznał Sena Doga oraz B-Reala. We czterech w 1988 roku założyli grupę DVX (Devasting Vocal Excellence). Nagrywali kawałki w mowie lingo, łączącej slang latynoski z amerykańskim. Gdy Ace zdecydował się na karierę solową, pozostała trójka zmieniła nazwę zespołu na Cypress Hill. Bezpośrednią ku temu inspiracją była ulica Cypress Avenue, przecinająca dzielnicę South Central, z którą się identyfikowali.

O Senie Dogu (Sennen Reyes), ze względu na głęboki, niski głos, mówi się, że jest mrocznym echem grupy. Przyszedł na świat w Hawanie (Kuba) w 1965 r. Z powodów politycznych rodzina państwa Reyes musiała emigrować do Ameryki. Osiedli się w Los Angeles, gdzie borykali się z ciężką biedą. Rodzice Sennena zajmowali się muzyką, była więc ona integralną częścią jego dzieciństwa i dorastania. Po karaibskich rytmach ska, rockowych brzmieniach Led Zeppelin i ciężkich Black Sabbath Sen Dog, na początku lat 80-tych, odkrył dla siebie hip-hop.
Pierwsze nagrania zespołu, "The Phuncky Fset One" i "Trigga Happy Nigga", cieszyły się sporą popularnością, szczególnie wśród latynoskich słuchaczy z Los Angeles. Uliczne historie rapowane językiem lingo okazały się strzałem w dziesiątkę.

W 1991 r. grupa podpisała kontrakt z Ruffhouse Records. Już w listopadzie tego samego roku ukazał się debiut "Cypress Hill". O płycie stało się jednak głośno dopiero kilkanaście miesięcy później, gdy na stronie B singla "The Phuncky Feel One" pojawiła się nowa wersja utworu "Trigga Happy Nigga" - kawałek "How Could I Just Killed A Man?". Numer wzbudził sensację w studenckich radiostacjach i błyskawicznie stał się podziemnym hitem. Latynosi zdobyli szerokie poparcie także dzięki głośnemu nawoływaniu do legalizacji marihuany, za co polubili ich również fani alternatywnego rocka. Pierwsza płyta Cypressów sprzedała się w liczbie ponad dwóch milionów egzemplarzy. Sukces w 1992 roku przypieczętował koncert na bocznej scenie wielkiego festiwalu Lollapalooza. Muzycy zostali oficjalnymi rzecznikami amerykańskiej NORML, czyli Państwowej Organizacji Na Rzecz Zreformowania Praw Dotyczących Marihuany. Zaś DJ'a Muggsa, twórcę ospałego, brudnego brzmienia obfitującego w nietypowe dźwięki, zaproszono do produkcji nagrań Beastie Boys, Funkdoobiest i House Of Pain.

Drugi album Latynosów "Black Sunday" (1993) zadebiutował na pierwszym miejscu listy "Billboardu", a wielki hit "Insane In The Brain" jako pierwszy numer w historii hip-hopu zdobył szczyt listy singli słynnego magazynu. Płyta, utrzymana w podobnej konwencji brzmieniowej i tematycznej co jej poprzedniczka, sprzedała się w liczbie 3,25 miliona egzemplarzy na całym świecie. Sporą część kupili fani rockowych brzmień, którym Cypress zaimponowali, koncertując z Rage Against The Machine i nagrywając kawałki z Sonic Youth i Pearl Jam. Rozgłos wokół grupy przybrał na sile po kilku drobnych skandalach, na przykład po ich pamiętnym występie w Saturday Night Live, gdy w czasie rozmowy wypalili skręty, a po krótkim koncercie widowiskowo zdemolowali instrumenty.

W roku 1994 do składu dołączył były perkusista Beastie Boys Erie Bobo, syn legendy salsy Williama Bobo. Trasę koncertową ukoronowały występy podczas drugiej edycji Woodstocku i na głównej scenie Lollapalooza w 1995 r.

Trzeci album "III (Temples Of Boom)" z 1995 r. zadebiutował na trzecim miejscu listy albumów "Billboardu" i zdobył platynę (łącznie 1,5 miliona sprzedanych egzemplarzy). Spora część dawnych fanów Cypress Hill nie zaakceptowała jednak cięższego, mroczniejszego brzmienia oraz braku singlowych hitów. W 1996 r. wydana została składanka remiksów i niepublikowanych dotąd kawałków "Unreleased & Revamped".

Na kolejny nowy materiał trzeba było jednak poczekać ponad trzy lata. W tym czasie muzycy skupili się na własnych, solowych karierach. Sen Dog, który opuścił szeregi grupy wkrótce po premierze "III", założył punkrapową grupę SX-10 i w 1998 roku wydał z nią album "Get Wood Sampler". DJ Muggs w pełni poświęcił się pracy nad swoim solowym projektem "Soul Assasins", rewelacyjnie przyjętym w 1997 r. B-Real wystąpił wspólnie z Cooliem, Busta Rhymes, LL Cool J-em i Method Manem w megahicie "Hit 'Em High" z soundtracku do "Kosmicznego meczu" (reż. Joe Pytka, 1996) oraz pojawił się z KRS-One'em i Nasem w kawałku "East Coast Killer, West Coast Killer" z płyty "Aftermath" Dr. Dre. W roku 1997 świat ujrzał solowy krążek B-Reala "The Psycho Realm", w którego nagraniu udział wzięli latynoscy raperzy Duke i Jacken.

"IV", kolejny krążek Cypress Hill, ukazał się w 1998 roku. Do składu wrócił Sen Dog, którego rockowa współpraca istotnie wptynęta na brzmienie grupy. Na albumie znalazły się hity "Tequila Sunrise" i "Dr. Greenthumb", nie powtórzył jednak komercyjnych sukcesów poprzednich płyt, zdobył jedynie złoto.

W 1999 roku Cypress Hill wykonali ukłon w stronę latynoskiej publiczności, wydając złoty "Los Grandes Exitos En Espanol" ze wszystkimi klasycznymi kawałkami zespołu rymowanymi po hiszpańsku. Rok później ukazała się płyta "Live At The Fillmore" z zapisem żywiołowych koncertów grupy.

Przełomem w historii Cypress Hill był, wydany w 2000 roku, dwupłytowy "Skull & Bones". Dwie wersje przebojowego singla "Rockstar" (rapowa i rockowa) zapowiadały znaczącą zmianę - jeden krążek albumu pozostawał w stylistyce rapowej, ale na drugim grupa pokazała swoje gitarowe oblicze. Zespół wrócił do łask fanów, a album osiągnął platynowy nakład. Kolejny krążek, "Stoned Raiders" z 2001 r., został zainspirowany brzmieniem rockowym, a następny, "Till Death Do Us Part" (2004), powstał m.in. pod wpływem muzyki z Jamajki. Singiel "What's Your Number?" spotkał się z bardzo dobrym przyjęciem wśród popowej publiczności i byt jednym z hitów lata 2004 r. W tym samym roku pod tytułem "Still Smokin' - The Ultimate Video Collection" ukazała się pierwsza kolekcja klipów latynoskiego zespołu na DVD.

W ciągu kilkunastu lat Cypress Hill wywołali wiele konfliktów. Zadarli m.in. z Courtney Love, MTV, The Source oraz niezliczonymi organizacjami antynarkotykowymi. Do historii przeszedł beef z legendą gangsta rapu Ice Cube'em. Cypress oskarżyli go o kradzież tekstów i sampli, za co Ice ostro zemścił się w trakcie Westside Connection. Konflikt zakończył się w 1997 roku, nagraniem wspólnego kawałka "Men Of Steel". Cypress Hill pozostają do dziś ulubionym zespołem fanów zielonego dymu. Liczne hymny na część zakazanego ziela, jak "I Want To Get High" czy "Dr. Greenthumb", stały się klasycznymi podkładami spotkań z marihuaną.

Single
Tytuł	Wykonawca	Data wydania	UK	US	Wytwórnia [US]	Komentarz
How i could just kill a man/The phunky feel one	Cypress Hill	02.1992	-	77[7]	Ruffhouse 73 930	[written by Louis Freese/Lawrence Muggerud/Senen Reyes][produced by DJ Muggs]
Insane in the brain/Stoned is the way of the walk	Cypress Hill	07.1993	32[4]	19[20]	Ruffhouse 77 135	[gold-US][silver-UK][written by Louis Freese/Lawrence Muggerud/Senen Reyes][produced by DJ Muggs][27[19].R&B; Chart][16[11].Hot Disco/Dance;Fresh 008 12"]
When the ship goes down/Latin lingo	Cypress Hill	09.1993	19[4]	-	Ruffhouse 6596702	[written by L. Freese, L. Muggerud, S. Reyes][produced by DJ Muggs]
We ain' t goin' out like that/Hits from the bong	Cypress Hill	01.1994	15[7]	65[7]	Ruffhouse 77 307	[written by Louis Freese/Lawrence Muggerud][produced by DJ Muggs/T-Ray][86[4].R&B; Chart][sample z "The wizzard"-Black Sabbath]
Insane in the brain [reissue]/Stoned is the way of the walk	Cypress Hill	02.1994	21[5]	-	Columbia 6601762
Lick a shot/I wanna get high	Cypress Hill	05.1994	20[4]	-	Columbia 6603192 [UK]	[written by Louis Freese, Lawrence Muggerud][produced by DJ Muggs]
Throw you set in the air/Killa hill niggas	Cypress Hill	10.1995	15[6]	45[18]	Ruffhouse 78 042	[written by Louis Freese/Lawrence Muggerud][produced by DJ Muggs][60[20].R&B; Chart]
Illusions/Killafornia	Cypress Hill	02.1996	23[6]	103[11]	Ruffhouse 78 222	[written by Louis Freese, Lawrence Muggerud, Ian G Green][produced by DJ Muggs][87[8].R&B; Chart]
Boom biddy bye bye	Cypress Hill	06.1996	-	87[3]	Ruffhouse 78 339	[written by Louis Freese/Lawrence Muggerud/Senen Reyes][produced by DJ Muggs][73[6].R&B; Chart]
Dr Greenthumb/Tequila Sunrise	Cypress Hill	09.1998	34[9]	72[4];B:70[7]	Ruffhouse 79 024	[written by Louis Freese,Larry Muggerud][produced by DJ Muggs][73[6].R&B; Chart]
Tequila sunrise/an you Handle This?	Cypress Hill	10.1998	23[6]	-	Columbia 6664932 [UK]	[written by Louis Freese,Larry Muggerud,Barron Ricks][produced by DJ Muggs]
Insane in the brain	Jason Nevins vs Cypress Hill	06.1999	19[3]	-	Incredible INCRL 17 [UK]
Rock superstar/Rap superstar	Cypress Hill	04.2000	13[11]	-	Columbia 6692642 [UK]	[written by Louis Freese,Larry Muggerud][produced by DJ Muggs][B:87[7].R&B; Chart]
Can' t get the best of me/Highlife	Cypress Hill	09.2000	35[5]	-	Columbia 6697892 [UK]	[written by Louis Freese,Larry Muggerud,Eric Correa,Senen Reyes,Brad Wilk]
Lowrider/Trouble	Cypress Hill	12.2001	33[5]	57[6].Hot 100 Singles Sales	Columbia 79 709	[written by Louis Freese, Lawrence Muggerud, Senen Reyes, Ulpiano Sergio Reyes][produced by DJ Muggs][108.R&B; Chart]
What's Your Number	Cypress Hill feat. Tim Armstrong	03.2004	44[3]	-	Columbia 6746172 [UK]	[written by Louis Freese,Larry Muggerud,Paul Simonon,Tim Armstrong,Senen Reyes][produced by DJ Muggs]

Albumy
Tytuł	Wykonawca	Data wydania	UK	US	Wytwórnia [US]	Komentarz
Cypress Hill	Cypress Hill	08.1991	81[2]	31[89]	Ruffhouse/Columbia 47 889	[2x-platinum-US][gold-UK][produced by DJ Muggs][4[102].R&B; Chart]
Black sunday	Cypress Hill	08.1993	13[74]	1[2][56]	Ruffhouse/Columbia 53 931	[3x-platinum-US][platinum-UK][produced by DJ Muggs, T-Ray][1[43].R&B; Chart]
Cypress Hill III [Temples of boom]	Cypress Hill	11.1995	11[18]	3[34]	Ruffhouse/Columbia 66 991	[platinum-US][gold-UK][produced by DJ Muggs,RZA][3[33].R&B; Chart]
Unreleased & revamped EP.	Cypress Hill	08.1996	29[5]	21[12]	Ruffhouse/Columbia 67 780	[gold-US][silver-UK][produced by DJ Muggs,Diamond D,Wyclef][15[11].R&B; Chart]
Cypress Hill IV	Cypress Hill	10.1998	25[6]	11[16]	Ruffhouse/Columbia 69 037	[gold-US][gold-UK][produced by DJ Muggs][11[17].R&B; Chart]
Skull and bones	Cypress Hill	05.2000	6[24]	5[26]	Columbia 69 990	[platinum-US][gold-UK][produced by DJ Muggs][4.R&B; Chart]
Live at The Fillmore	Cypress Hill	12.2000	188[1]	119[6]	Columbia 85 184	[produced by DJ Muggs][78.R&B; Chart]
Stone raiders	Cypress Hill	12.2001	71[6]	64[8]	Columbia 85 740	[silver-UK][produced by DJ Muggs][26[10].R&B; Chart]
Till Death Do Us Part	Cypress Hill	03.2004	53[6]	21[9]	Columbia 90 781	[produced by DJ Muggs][23[10].R&B; Chart]
Rise Up	Cypress Hill	04.2010	78[2]	19[2]	Priority 6264812 [UK]	[produced by DJ Muggs (exec.),B-Real, Mike Shinoda, Tom Morello, Pete Rock, Jake One, Daron Malakian, Jim Jonsin, DJ Khalil, Sick Jacken][5[16].R&B; Chart]

Credit to the Nation

Komercyjna brytyjska grupa hiphopowa, grająca w składzie: Matty Hanson (ur. 1971 r. w Wednesbury, West Midlands, Anglia, znany także jako MC Fusion) oraz tancerze Tyrone i Kelvin (znany jako T-Swing i Mista-G).

Zespół pojawił się w 1993 r, po kilku miesiącach sponsorowania przez anarchistów z Chumbawamba, z którymi nagrał swój pierwszy singel. Obydwa zespoły łączyła też poruszana w utworach problematyka rasizmu, seksizmu i homofobii. Hanson nie zapomniał wytknąć skaz filozofii gangsta, proponowanej przez takich wykonawców, jak Ice-T czy Onyx. Na swoim przełomowym singlu „Call It What You Want”, muzycy bezpardonowo zsamplowali motyw gitary z przeboju Nirvany „Smells Like Teen Spirit”.

Pomogło to grapie zdobyć publiczność spoza kręgów wielbicieli hardcore rapu. Niestety, nękany pogróżkami, Hanson zmuszony był zmienić miejsce zamieszkania. Zespół nagrał jeszcze dwa single: "Teenage Sensation”, który dotarł do pierwszej trzydziestki notowań i „Hear No Bullshit, See No Bullshit. Say No Bullshit” - często dedykowany w czasie koncertów wykonawcom w stylu East 17 czy Kriss Kross.

Na debiutanckim albumie znalazły się nagrania o tematyce prokobiecej, takie jak „The Lady Needs Respect” („Kobiecie należy się szacunek”) czy wspaniały „Pump Your Fist”, w którym Tyrone miał rzadką okazję rapować, oraz „Rising Tide" - zainspirowany wyborem radnego Brytyjskiej Partii Narodowej Dereka Beacona. Wśród wykorzystywanych przez grupę sampli znalazły się fragmenty nagrań Benjamina Brittena, Glenna Millera, Sex Pistols, a nawet Coldstream Guards.

Single
Tytuł	Wykonawca	Data wydania	UK	US	Wytwórnia [UK]	Komentarz
Call It What You Want	Credit to the Nation	05.1993	57[3]	-	One Little Indian 94TP7CD	[written by Matthew David Hanson][produced by Boff, Harry Hammer, M.C. Fusion, Common Knowledge]
Enough Is Enough	Chumbawamba & Credit to the Nation	09.1993	56[2]	-	One Little Indian 79TP7CD	[written by Chumbawamba, Matthew David Hanson][produced by Chumbawamba, Credit To The Nation]
Teenage Sensation	Credit to the Nation	03.1994	24[4]	-	One Little Indian 124TP7CDL	[written by Matthew David Hanson][produced by Boff, Harry Hammer, M.C. Fusion, Common Knowledge]
Sowing the Seeds of Hatred	Credit to the Nation	05.1994	72[2]	-	One Little Indian 134TP7CD	[written by Boulanger, Kennedy, Fusion][produced by Boff, Harry Hammer, M.C. Fusion, Ferguson]
Liar Liar	Credit to the Nation	07.1995	60[2]	-	One Little Indian 144TP7CD/td>	[produced by Boff Whalley, Harry Hamer, MC Fusion, Neil Ferguson]
Mad Dog	Credit to the Nation	03.1996	167[1]	-	One Little Indian 154TP 12	[written by Fusion][produced by Boff, Harry Hammer]
Tacky Love Song	Credit to the Nation	09.1998	60[2]	-	Chrysalis CDCHS 5097	[written by Casper Cox, Matthew Hanson][produced by Franz Plasa]

Albumy
Tytuł	Wykonawca	Data wydania	UK	US	Wytwórnia [UK]	Komentarz
Take Dis	Credit to the Nation	04.1994	20[4]	-	One Little Indian TPLP44CDH	[produced by Boff Whalley, Harry Hamer, MC Fusion, Neil Ferguson, Simon Commonknowledge]

Craig Mack

Raper ur. w 1970 r. w Brentwood na Long Island. Po raz pierwszy pojawił się na hiphopowej scenie jako MC Fz w 1988 r., kiedy to nagrał dla Sleepin' Bag Records dwa utwory "Get Retarded" i "Just Rhymin". Po skończeniu szkoły średniej nie podejmował żadnej pracy, zajmując się jedynie rymowaniem. Parrish Smith z EPMD zaproponował mu występy z Das FFX i Redmanem w trasie Hit Squad na przełomie 1992-93 r.

Tymczasem okazało się. że został tylko tragarzem. Craig Marc wspomina ten czas z goryczą. Z powodu swojej brzydoty od dziecka padał ofiarą niewybrednych żartów i tym razem nie spotkało go nic lepszego. Zlecano mu najgorsze zajęcia. Z sympatią wspomina jedynie zespól Das HFX. Po powrocie z trasy rodzice wyrzucili go z domu, ponieważ nadal nie chciał podjąć stalej pracy. Spał na ławce w parku, był bezdomny. Jednocześnie nie tracąc nadziei na zrobienie kariery jako MC, Craig Maik nagrywał utwory demo, którymi jednak nie interesowała się żadna z wytwórni.

Jego kariera rozpoczęła się dopiero w 1994 r., kiedy poznał Seana Puffy'ego Combsa, menadżera, producenta i właściciela wytwórni Bad Boy. Warunkiem podpisania kontraktu było pojawienie się Craiga Macka w utworze "You Don't Have To Worry" wokalistki R&B; Mary J. Blige, podopiecznej Puffy'ego.

Niedługo później ukazał się singel Craiga Macka "Flava In Ya Ear", który stał się ogromnym przebojem 1994 r. (ponad milion sprzedanych egzemplarzy), większym niż wydana zaraz potem debiutancka płyta. W 1996 r. Craig Mack rozstał się z wytwórnią Bad Boy.

Single
Tytuł	Wykonawca	Data wydania	UK	US	Wytwórnia [US]	Komentarz
Flava In Ya Ear/Shinika	Craig Mack	08.1994	57[5]	9[25]	Bad Boy 79 001	[platinum][written by Craig Mack][produced by Easy Mo Bee][4[28].R&B; Chart]
Get Down	Craig Mack	12.1994	54[5]	38[20]	Bad Boy 79 012	[gold][produced by Easy Mo Bee][17[20].R&B; Chart]
Jockin' my style	Craig Mack	05.1997	-	-	Street Life [air]	[50[9].R&B; Chart]
No One but You	Veronica feat Craig Mack	05.1997	-	66[13]	H.O.L.A. 34 1014	[piosenka z filmu "BAPS"][43[19].R&B; Chart][33[7].Hot Disco/Dance;H.O.L.A. 341020 12"]
Spirit	Sounds Of Blackness feat Craig Mack	06.1997	35[2]	102[8]	Perspective 7574	[written by Billy Steele , Craig Mack , Levi Seacer][produced by Billy Steele , Levi Seacer][29[15].R&B; Chart]
What I Need	Craig Mack	11.1997	-	103[5]	Street Life 78 149	[produced by Easy Mo Bee][55[13].R&B; Chart]

Albumy
Tytuł	Wykonawca	Data wydania	UK	US	Wytwórnia [US]	Komentarz
Project: Funk da World	Craig Mack	09.1994	-	21[19]	Bad Boy 73 001	[gold][produced by Sean "Puffy" Combs (Exec.),Craig Mack,Easy Mo Bee,Rashad Smith,Lenny "Ace" Marrow][6.R&B; Chart]
Operation: Get Down	Craig Mack	06.1997	-	46[6]	Street Life 75 521	[produced by Eric B.,Demarie Sheki,Ty "Sugarless" Fyffe,Johnny "J",Al West,Mark Morales][17.R&B; Chart]

sobota, 18 sierpnia 2018

Focus

Trzej członkowie tej holenderskiej grupy: Thijs van Leer (ur. 31.03.1948 r. w Amsterdamie, były student konserwatorium w Amsterdamie; instr. klawiszowe, flet i śpiew), Martin Dresden (bas) i absolwent filozofii Hans Cleuver (perkusja) towarzyszyli wcześniej Robinowi Lontowi, Cyrilowi Havermansowi i innym wokalistom holenderskim. Przełomowym momentem w karierze Focus było spotkanie w 1969 r. Jana Akkermana (ur. 24.12.1946 r. w Amsterdamie), grającego wcześ niej w progresywnym zespole Brainbox.

Pierwsze wspólne nagraniowe przedsięwzięcie kwartetu (początkowo używającego nazwy Ramses Shaffy) nie było zbyt ambitne - akompaniowali bowiem wykonawcom holenderskiej wersji musicalu "Hair". Jednak muzycy zachęceni ciepłym przyjęciem koncertów, w czasie których grali także własne interpretacje utworów Bartoka i Rodriga, postanowili zarejestrować debiutancki album - In And Out Of Focus. Pochodzący z niego singel "House Of The King" (przez niektórych uważany za nagranie... Jethro Tull) sprzedawał się co prawda nieźle na Kontynencie, ale ambicją zespołu było dotarcie do anglojęzycznej publiczności. Mając to na względzie, muzycy zatrudnili producenta Mike'a Vernona, z którym zarejestrowali album Moving Waves, prezentujący utwory wokalne (śpiewane po angielsku) oraz długie, acz bardzo melodyjne partie instrumentalne. Na płycie zamieszczono m.in. śpiewany scatem utwór "Hocus Pocus", który trafił do Top 20 brytyjskiej listy przebojów.

Po wielu przetasowaniach, po których z pierwszego składu ostali się jedynie van Leer i Akkerman, zespół podbił publiczność brytyjską na organizowanych na świeżym powietrzu festiwalach, a występ w telewizyjnym programie "Old Grey Whistle Test" pomógł wprowadzić doskonałą kompozycję "Sylvia" (z 1972 r.) do pierwszej piątki zestawień. W wyższych rejonach list przebojów znalazł się również album Focus III i wcześniejsze propozycje formacji.

Wzbudziwszy zainteresowanie swoją twórczością także i w USA, członkowie Focus pełni optymizmu weszli w 1973 r., plasując się na wysokich miejscach w plebiscytach organizowanych przez czasopisma muzyczne. Koncertowy album zarejestrowany w Londynie oraz studyjny Hamburger Concerto były artystycznym świadectwem swoich czasów. W latach 1971-72 na gitarze basowej grał w Focus Cyril Havermans, zastąpiony później przez Berta Ruitera (ur. 26.11.1946 r.). Z kolei przy perkusji zasiadali: Pierre van der Linden (ur. 19.02.1946 r.; 1971-73), Colin Alien (1973-76) i David Kemper (1976 r.). Po ukazaniu się w 1975 r. longplaya Mother Focus Akkerman odszedł z zespołu, by poświęcić się wyłącznie karierze solowej, którą prowadził od 1973 r. równolegle z działalnością w zespole.

Mający na swoim koncie również kilka dokonań solowych van Leer mógł ruszyć podobną drogą: postanowił jednak pozostać w stale zmieniającym skład Focus. W 1976 r. kolejnym perkusistą formacji został Steve Smith, wymieniony rok później na Richarda Jamesa, natomiast Akkermana kolejno zastępowali: Philip Catherine (ur. 27.10.1942 r. w Londynie) i Eef Albers. W 1978 r. zespół nawiązał dość dziwną studyjną współpracę z P. J. Probym, by wkrótce zakończyć działalność.

Akkerman i van Leer w 1985 r. nagrali jeszcze jeden album z dawnymi kolegami z Focus, po czym skład z 1972r reaktywował się w kwietniu 1992r,wyłącznie na potrzeby specjalnego programu telewizji holenderskiej.

Single
Tytuł	Wykonawca	Data wydania	UK	US	Wytwórnia [UK]	Komentarz
Hocus pocus/Janis	Focus	01.1973	20[10]	9[19]	Polydor 2001 211	[written by Jan Akkerman, Thijs Van Leer][produced by Mike Vernon]
Sylvia /House of the king	Focus	01.1973	4[11]	89[5]	Polydor 2001 422	[written by Thijs Van Leer][produced by Mike Vernon]

Albumy
Tytuł	Wykonawca	Data wydania	UK	US	Wytwórnia [UK]	Komentarz
Moving waves	Focus	10.1971	2[34]	8[38]	Polydor 2931002	[gold-US][produced by Mike Vernon]
Focus III	Focus	11.1972	6[15]	35[22]	Polydor 2383 016	[gold-US][produced by Mike Vernon]
In and out of Focus	Focus	01.1973	-	104[9]	Polydor 2344 003	[produced by Hubert Terheggen]
Focus at The Rainbow	Focus	10.1973	23[5]	132[10]	Polydor 2442 118	[produced by Mike Vernon]
Hamburger concerto	Focus	05.1974	20[5]	66[19]	Polydor 2442 124	[produced by Mike Vernon]
Dutch Masters-A selection of their finest recordings [1969-1973]	Focus	03.1975	-	120[9]	Sire 7505 [US]
Focus	Focus	08.1975	23[6]	-	Polydor 2384 070
Mother focus	Focus	09.1975	-	152[6]	Atco 117 [US]
Ship of memories	Focus	06.1977	-	163[7]	Sire 7531 [US]

czwartek, 16 sierpnia 2018

John Fogerty

Ur. 28.05.1945 r. w Berkeley w stanie Kalifornia, USA. Współpracując z Creedence Clearwater Revival, jednym z najsłynniejszych zespołów lat 60-tych, Fogerty miał nadzieję odnosić podobne sukcesy, gdy w 1972 r. rozpoczynał karierę solową.

Jednak jego pierwszy album, Blue Ridge Rangers, był propozycją dość przeciętną, mającą na dodatek sugerować, iż jest dziełem zespołowym. Zamieszczono na nim utwory country i gospel, a dwa z nich: "Jambalaya (On The Bayou)" i "Hearts Of Stone" w 1973 r. stały się w USA prawdziwymi przebojami. Pomimo rezygnacji z utworów własnego autorstwa wpływ Fogerty'ego na całość dzieła - z jego charakterystycznym głosem i instrumentacją - był niezaprzeczalny.

Pierwszy poważny problem pojawił się w chwili, gdy wokalista oskarżył swoją wytwórnię, Fantasy Records, o niedostateczną promocję płyty. Domagał się rozwiązania umowy, lecz firma zgodnie z tym dokumentem rościła sobie prawo do wydania kolejnych ośmiu albumów artysty. Impas w negocjacjach trwał do czasu, gdy wytwórnia Asylum przejęła zobowiązania do wydawania płyt Fogerty'ego na terenie Ameryki Północnej, a Fantasy utrzymała prawa do ich dystrybucji w pozostałych krajach świata. Po zakończeniu sporów prawnych w 1975 r. na rynku pojawił się longplay John Fogerty, na którym znalazło się kilka doskonałych utworów, m.in. "Almost Saturday Night" i "Rockin' AU Over The World". Niebawem własną wersję tych kompozycji przedstawili odpowiednio Dave Edmunds i Status Quo, odnosząc wielki sukces. Fogerty tymczasem borykał się z dalszymi problemami prawnymi. Mimo że z kolejnego, trzeciego już albumu wokalisty, Heodoo, wydano singel "Comin' Down The Road", longplay nigdy nie ujrzał światła dziennego.

Sam Fogerty powrócił dopiero w 1985 r. wraz z doskonałym wydawnictwem Centerfield, które trafiło na szczyt amerykańskich zestawień albumowych i przyniosło międzynarodowy przebój w postaci "The Old Man Down The Road". Na płycie znalazły się również dwa świetne rockowe utwory: "Mr. Greed" i "Zanz Kan't Danz", w których właściciel wytwórni Fantasy — Saul Zaentz — dopatrywał się ataku na własną osobę. Wytoczył Fogerty'emu proces, domagając się 142 milionów dolarów odszkodowania za obrazę zawartą w tekstach z najnowszego albumu oraz zysków ze sprzedaży singla "The Old Man Down The Road". Utrzymywał bowiem, że jest on plagiatem utworu "Run The Jungle" z repertuaru Creedence Clearwater Revival.

Odpowiedzią Fogerty'ego był czwarty album, Eye Of The Zombie, który, mimo że nie sięgnął artystycznych wyżyn poprzednika, stał się źródłem doskonałego materiału na koncerty. Od tamtej pory kariera artysty rozwija się już mniej dynamicznie, lecz na szczęście udało mu się pokonać w sądzie wojowniczo nastawionego Zaentza.

Single

Tytuł	Wykonawca	Data wydania	UK	US	Wytwórnia [US]	Komentarz
Jambalaya (On The Bayou)/Workin' On A Building	The Blue Ridge Rangers	12.1972	-	16[16]	Fantasy 689	[written by Hank Williams][produced by John Fogerty]
Hearts Of Stone/Somewhere Listening (For My Name)	The Blue Ridge Rangers	03.1973	-	37[12]	Fantasy 700	[written by Randy Jackson/Eddy Ray][produced by John Fogerty]
Back In The Hills/You Don't Owe Me	The Blue Ridge Rangers	10.1973	-	107[1]	Fantasy 710	[written by J. C. Fogerty][produced by John Fogerty]
Rockin' All Over the World / The Wall	John Fogerty	09.1975	-	27[11]	Asylum 45274	[written by John Fogerty][produced by John Fogerty]
Almost Saturday Night/Sea Cruise	John Fogerty	12.1975	-	78[3]	Asylum 45291	[written by John Fogerty][produced by John Fogerty]
You Got The Magic/ Evil Thing	John Fogerty	05.1976	-	87[4]	Asylum 45309	[written by John Fogerty][produced by John Fogerty]
The Old Man Down the Road / Big Train (From Memphis)	John Fogerty	12.1984	90[4]	10[18]	Warner Bros 29 100	[written by John Fogerty][produced by John Fogerty]
Rock and Roll Girls / Centerfield	John Fogerty	03.1985	83[3]	A:20[12];B:44[13]	Warner Bros. 29053	[written by John Fogerty][produced by John Fogerty]
Eye of the Zombie / I Confess	John Fogerty	09.1986	-	81[4]	Warner Bros 28 657	[written by John Fogerty][produced by John Fogerty]
Albumy

Tytuł	Wykonawca	Data wydania	UK	US	Wytwórnia [US]	Komentarz
The Blue Ridge Rangers	The Blue Ridge Rangers	05.1973	-	47[15]	Fantasy 9515	[produced by John Fogerty]
John Fogerty	John Fogerty	10.1975	-	78[7]	Asylum 1046	[produced by John Fogerty]
Centerfield	John Fogerty	01.1985	48[11]	1[1][51]	Warner 25 203	[2x-platinum-US][produced by John Fogerty]
Eye of the Zombie	John Fogerty	10.1986	-	26[19]	Warner 25 449	[gold-US][produced by John Fogerty]
Blue Moon Swamp	John Fogerty	06.1997	182[1]	37[31]	Warner 45 426	[gold-US][produced by John Fogerty]
Premonition	John Fogerty	06.1998	172[1]	29[16]	Reprise 46 908	[gold-US][produced by John Fogerty/Elliot Scheiner]
Deja Vu All Over Again	John Fogerty	10.2004	-	23[5]	Geffen 003 257	[produced by John Fogerty]
The Long Road Home	John Fogerty	11.2005	32[8]	13[17]	Fantasy 9686	[gold-US][produced by John Fogerty/Elliot Scheiner]
Revival	John Fogerty	10.2007	80[2]	14[13]	Concord/Fantasy 88807230001 [UK]	[produced by John Fogerty]
The Blue Ridge Rangers Rides Again	John Fogerty	09.2009	98[1]	27[6]	UMTV 2714326 [UK]	[produced by John Fogerty]
Wrote A Song For Everyone	John Fogerty	06.2013	75[2]	3[15]	Columbia 88765487152 [UK]	[produced by John Fogerty/Keith Stegall/Mike E.Clark/Clay Cook/Matt Mangano/Zac Brown]

wtorek, 14 sierpnia 2018

Foghat

Brytyjski zespół bluesowy, którego członkowie przenieśli się do USA, gdzie w latach 70-tych udało im się zdobyć sporą grupę wiernych fanów. W pierwszym składzie znaleźli się: "Lonesome" Dave Peverett (ur. 10.04.1950 r. w Londynie; gitara, śpiew), Tony Stevens (ur. 12.09.1949 r. w Londynie; bas), Roger Earl (ur. 16.05.1949 r. w Londynie; perkusja) i gitarzysta Rod Price (ur. 22.11.1947 r. w Londynie).

Peverett, Stevens i Earl byli wcześniej członkami bluesowej formacji Savoy Brown. Wraz z nowymi kolegami opuścili jednak rodzinny kraj, by osiedlić się w USA, gdzie Foghat podpisali kontrakt z wytwórnią Bearsville Records, której właścicielem był przedsiębiorczy menedżer Albert Grossman. Ich debiutancki album trafił do amerykańskich notowań, podobnie jak singel z nową wersją bluesowego standardu Williego Dixona, "I Just Want To Make Love To You" (wersja koncertowa tego utworu trafiła na listy przebojów w 1977 r.).

Muzycy wykorzystywali wypracowaną formułę na kilku następnych albumach nagrywanych także dla Bearsville, z których każdy trafiał na amerykańską listę przebojów. Największą popularnością cieszyła się płyta koncertowa wydana w 1977 r. W zespole doszło również do kilku zmian personalnych, dotyczących głównie basistów. Stevensa zastąpił Nick Jameson, a jego z kolei Craig McGregor (ur. 13.10.1949 r. w Milford w stanie Connecticut, USA).

W 1981 r. Price'a zastąpił Ted McDowell. Dodatkowo dokooptowano Erika Cartwrighta (instr. klawiszowe). W latach 80-tych proponowana przez grupę odmiana boogie straciła popularność, co stało się bezpośrednią przyczyną rozwiązania formacji.

Single
Tytuł	Wykonawca	Data wydania	UK	US	Wytwórnia [US]	Komentarz
I Just Want To Make Love To You/A Hole To Hide In	Foghat	10.1972	-	83[7]	Bearsville 0008	[written by M. Dixon, W. Dixon][produced by Dave Edmunds]
What A Shame/Helping Hand	Foghat	04.1973	-	82[6]	Bearsville 0014	[written by Rod Price][produced by Tony Outeda, Dave Edmunds]
Slow Ride/Save Your Loving (For Me)	Foghat	12.1975	-	20[17]	Bearsville 0306	[written by Dave Peverett][produced by Nick Jameson]
Fool For The City/Take It Or Leave It	Foghat	06.1976	-	45[7]	Bearsville 0307	[written by Dave Peverett][produced by Nick Jameson ]
Drivin' Wheel/Night Shift	Foghat	11.1976	-	34[10]	Bearsville 0313	[written by Price, Peverett][produced by Dan Hartman]
I'll Be Standing By/Take Me To The River	Foghat	03.1977	-	67[3]	Bearsville 0315	[written by Price, Peverett][produced by Dan Hartman]
I Just Want To Make Love To You/Fool For The City	Foghat	09.1977	-	33[10]	Bearsville 0319	[written by M. Dixon, W. Dixon][produced by Nick Jameson]
Stone Blue/Chevrolet	Foghat	05.1978	-	36[10]	Bearsville 0325	[written by Peverett]
Third Time Lucky (First Time I Was A Fool)/Love In Motion	Foghat	11.1979	-	23[15]	Bearsville 49 125	[written by Dave Peverett][produced by Foghat, Tony Outeda]
Stranger In My Home Town/Be My Woman	Foghat	08.1980	-	81[3]	Bearsville 49 510	[written by Dave Peverett ][produced by Tony Outeda, Don Berman, Foghat ]
Live Now-Pay Later/Love Zone	Foghat	08.1981	-	102[6]	Bearsville 49 792	[written by Dave Peverett][produced by Nick Jameson]

Albumy
Tytuł	Wykonawca	Data wydania	UK	US	Wytwórnia [US]	Komentarz
Foghat	Foghat	07.1972	-	127[22]	Bearsville 2077	[produced by Dave Edmunds]
Rock and Roll	Foghat	03.1973	-	67[19]	Bearsville 2136	[gold-US][produced by Tom Dawes]
Energized	Foghat	02.1974	-	34[30]	Bearsville 6950	[gold-US][produced by Tom Dawes]
Rock and Roll Outlaws	Foghat	11.1974	-	40[19]	Bearsville 6956	[gold-US][produced by Nick Jameson]
Fool for the City	Foghat	10.1975	-	23[52]	Bearsville 6959	[platinum-US][produced by Nick Jameson]
Night Shift	Foghat	11.1976	-	36[21]	Bearsville 6962	[gold-US][produced by Dan Hartman]
Live	Foghat	09.1977	-	11[29]	Bearsville 6971	[2x-platinum-US][produced by Nick Jameson]
Stone Blue	Foghat	05.1978	-	25[23]	Bearsville 6977	[gold-US]
Boogie Motel	Foghat	10.1979	-	35[21]	Bearsville 6990	[produced by Foghat, Dave Outeda]
Tight Shoes	Foghat	06.1980	-	106[10]	Bearsville 6999	[produced by Tony Outeda, Don Berman, Foghat]
Girls to Chat & Boys to Bounce	Foghat	07.1981	-	92[9]	Bearsville 3578	[produced by Nick Jameson]
In the Mood for Something Rude	Foghat	11.1982	-	162[5]	Bearsville 23 747	[produced by Nick Jameson, Tony Outeda]
Zig-Zag Walk	Foghat	06.1983	-	192[2]	Bearsville 23 888	[produced by Nick Jameson]

Thomas Otten

Thomas Otten to francuski wokalista w klasycznym stylu crossover .
Otten został klasycznie wyszkolony jako dziecko, uczył się gry na fortepianie i śpiewu w chórach kameralnych. Jego głos nie łamał się tak dokładnie jak zwykle po osiągnięciu wieku dojrzewania, utrzymując wysoki zakres kontraltów . Porzucając karierę jako biolog , Otten studiował w Conservatoire National de Région (CNR) w Lille, a następnie kontynuował studia nad muzyką dawną w CNR w Paryżu.

Podpisał kontrakt w filii Virgin , Virgin Music i wydał swój pierwszy album w 1999 roku, który został skomponowany przez Frédérica Momonta . Drugi w 2003 roku został wydany także przez Virgin Music (obie płyty zostały wydane w USA w wytwórni Higher Octave).

Płyta kompilacyjna została wydana przez Strathan Media Productions w 2007 roku, a następnie album duetu ze Stéphanie Arcadias wydany przez Strathan Music w 2011 roku. Najnowszy album, Transcend to Void, z Kyle Kamal Helou na , ukaże się na Magnatune.com ( Sierpień 2014).

Albumy
Tytuł	Wykonawca	Data wydania	Fra	Szwa	Wytwórnia [UK]	Komentarz
Close To Silence	Thomas Otten	07.1999	20[12]	-	Virgin 0 7243 8 477302 1	-

Overhead

Overhead to francuski zespół jazzowo-rockowy założony przez Nicolasa Leroux ( autor piosenek , wokalista ), Christophe Demaret ( perkusista ) i Jean-Claude Kebaili.
Ich pierwszy album , Silent Witness (wydany w październiku 2002 ), został pozytywnie przyjęty przez krytyków. Przedstawia brzmienie jazzy przeplatany akcentami rocka podkreślonymi mocą i szerokim zakresem wokalnym Nicolasa Leroux.

Overhead zbliżył się do angielskiego pop-rockowego brzmienia dzięki albumowi No Time Between wydanemu w 2004 roku , zachowując przy tym melancholijny jazzowy akcent. Aby to zrobić, Nicolas Leroux zajmuje stanowisko perkusisty i oddziela się od Christophe'a Demaret i Jean-Claude'a Kebailiego, zbyt nastawionego na jazz, by dostosować się do zmiany kierunku muzycznego, którego szuka.

Dołączy do niego Chakib Chambi ( gitarzysta ), który zagra później w grupie In The Club i Richard Cousin ( basista ).

25 września 2012, wydali album Death By Monkeys .

Albums
Tytuł	Wykonawca	Data wydania	Fra	Szwa	Wytwórnia [Fra]	Komentarz
Silent Witness	Overhead	10.2002	112[2]	-	Naïve NV 43911	-
No Time Between	Overhead	05.2004	106[5]	-	Naïve 980 041-1	-

Ortal

Ortal Malka , urodzona w 1978 roku w Izraelu , jest francuską piosenkarką pochodzenia andaluzyjskiego i berberyjskiego .
Ortal jest dzieckiem z dużej rodziny, i była młodą fanką Henri Salvadora . Zaczęła śpiewać w wieku 16 lat, pracując w restauracjach, w tym w "The Barrio Latino".
Potem śpiewa w grupie Alabina . W 2000 r. Wyjechała do Hiszpanii i przez dwa lata koncertowała w kilku krajach z zespołem Gipsy Sound z afro-kubańskimi rytmami. W 2002 roku postanowiła wrócić do Francji, aby napisać własne piosenki, kontynuując śpiewanie w zespole Gipsy Sound.

Po dwóch i pół roku na polu ma możliwość podpisania pierwszego kontraktu z Warner . Dzięki kontaktom, jakie ma już w branży, udaje jej się występować w najbardziej znanych nocnych klubach Paryża, takich jak Les Bains Douches , Le Barfly i Le Milliardaire .

Po wypadku Ortal zostaje unieruchomiona na sześć miesięcy, ale nie rezygnuje z muzyki. Postanawia pójść bez kul na casting do konkursu Eurowizji 2005 .

W Kijowie , 21 maja 2005 roku, reprezentuje Francję na 50. Konkursie Piosenki Eurowizji z piosenką Chacun pense à soi , w towarzystwie trzech tancerzy i dwóch tancerzy. Wychodzi na scenę na ostatnim miejscu, co nie zdarzyło się artyście reprezentującemu Francję od Niny Morato w Konkursie z 1994 roku . Pod koniec ostatecznego głosowania Ortal była przedostatnim miejscu, 23 z 24 krajów , zdobywając 11 punktów .

Single
Tytuł	Wykonawca	Data wydania	Fra	Szwa	Wytwórnia [Fra]	Komentarz
Chacun pense à soi	Ortal	05.2005	94[2]	-	Up Music 50467 8633	[written by Ortal,Saad Tabainet]

Oslo

Oslo to grupa którą tworzą Vincent i Eugenie. Ta grupa została wylansowana przez Popstars,gdzie zajęła drugie miejsce w tym konkursie za The Mess. Grupa na początku składała się z trzech członków. Po odejściu trzeciej osoby nagrywają swój pierwszy singiel "Hold Me Down".

Single
Tytuł	Wykonawca	Data wydania	Fra	Szwa	Wytwórnia [Fra]	Komentarz
Hold Me Down	Oslo	07.2013	42[1]	-	-	-

Ummet Ozcan

Ummet Ozcan urodził się 16.08. 1982 roku w Holandii, pochodzi z Turcji. Pierwsze doświadczenia w tworzeniu muzyki zdobywał w wieku 14 lat w swoim małym domowym studiu. Karierę dj-a rozpoczął od grania muzyki house i techno. Obecnie jest jednym z najbardziej utalentowanych trancowych producentów z Holandii.

Wraz z wydaniem utworu ‘TimeWave Zero’ Ummet stał się jednym z tych didżejów/producentów, którzy byli mocno wspierani przez holenderskie rozgłośnie radiowe. Na początku 2009 roku ten nieoficjalny hymn Trance Energy był najlepiej sprzedającym się singlem na beatporcie i najczęściej pojawiającym się nagraniem w setach dj-ów trancowych. 24 lipca 2010 roku Ummet Ozcan pojawił się w Polsce na festiwalu Sunrise.

Single
Tytuł	Wykonawca	Data wydania	UK	Fra	Wytwórnia [UK]	Komentarz
Revolution	Ummet Ozcan/ R3hab/NERVO	03.2014	37[2]	163[2]	Spinnin' Records SP746	[written by Miriam Nervo,Olivia Nervo,R3hab,Ummet Ozcan]
Raise Your Hands	Ummet Ozcan	06.2014	-	96[12]	Spinnin' Records SP809	[written by Ummet Ozcan]
The Hum	Dimitri Vegas & Like Mike vs. Ummet Ozcan	07.2015	-	60[21]	Smash The House 23 25002-2	[written by Dimitri Thivaios,Michael Thivaios,Ummet Ozcan]

sobota, 11 sierpnia 2018

O-Zone

O-Zone - mołdawski boys band muzyki dance, aktywny między 1998 a 2005 w Kiszyniowie. W skład zespołu wchodzili Dan Bălan, Radu Alexei Sârbu, Arsenie Todiraş. Grupa zyskała popularność na całym świecie dzięki utworowi „Dragostea Din Tei” i późniejszemu albumowi DiscO-Zone.

Zespół O-Zone został utworzony jako duet składający się z Dana Bălana i Petru Jelihovschiego w 1998 roku. Wydali swój pierwszy album „Dar, Unde Eşti ...” w 1999 roku. Jednak Jelihovschi nie zamierzał tworzyć muzyki w karierze, więc odłączył się od Bălana. Niezrażony, Bălan przeprowadził otwarte przesłuchania dla nowych członków zespołu. Podczas jednego z takich przesłuchań spotkał Arsenie „Arsenium” Todiraşa, który ostatecznie przekonał początkowo sceptycznego Bălana swoją wersją „Love Me Tender” Elvisa Presleya. Bălan i Arsenium grali jako duet, dopóki Bălan nie otrzymał zgłoszenia od Radu Sîrbu, który chciał mieć szansę na przesłuchanie. Pomimo braku przesłuchania za pierwszym razem, Bălan zgodził się i po udanym przesłuchaniu przez Sîrbu, O-Zone oficjalnie stało się trio.

W 2002 O-Zone przeprowadził się z Mołdawii do Bukaresztu w Rumunii, mając nadzieję na większe uznanie. Tam grupa stała się natychmiastowym hitem z ich optymistyczną piosenką „Despre Tine” („O tobie"), która zdobyła najwyższą pozycję na rumuńskiej liście Top 100 przez trzy tygodnie w lutym 2003 roku. Ich drugi hit, który przyniósł im uwagę na całym świecie, to „Dragostea Din Tei”, tłumaczone jako „Miłość pod lipą”. Piosenka stała się popularna w Rumunii, gdzie była na szczycie rankingu rumuńskich singli przez cztery tygodnie we wrześniu 2003 roku, ale straciła na popularności pod koniec 2003 roku. Jednak piosenka zyskała popularność we Włoszech, gdy mało znany duet Haiducii wydał cover „Dragostea din tei”, który znalazł się na szczycie włoskich list przebojów. Arsenie Todiraş powiedział później w czasie, gdy nie było to nielegalne, że przerobienie utworu grupy było jak zdrada, ponieważ Haiducii nie poprosił o pozwolenie na przeróbkę. Jednak sukces tej okładki spowodował ciekawość oryginalnego artysty i doprowadził do Time Records, włoskiej wytwórni muzycznej, oferującej O-Zone roczny kontrakt. Wkrótce po wydaniu tej piosenki we Włoszech, została wydana także w różnych innych krajach Europy w ramach Polydor Records i stała się hitem.

„Dragostea Din Tei” znalazło się na szczycie listy przebojów prawie tuzina krajów europejskich w 2004 roku. Doszedł do pierwszej dziesiątki w wielu innych krajach, w tym w Wielkiej Brytanii, gdzie osiągnął trzecie miejsce na liście singli. Ponowne wydanie „Despre Tine” w 2004 roku z tego samego albumu odniosło podobny sukces w całej Europie.

W przeciwieństwie do statusu multi-platynowego w Europie, O-Zone nigdy nie weszła na tabelę singli Billboard Hot 100 w Stanach Zjednoczonych, chociaż osiągnęła 14. pozycję na wykresie Hot Dance Airplay. Viralowe wideo Numa Numa pomogło zwiększyć świadomość o „Dragostea din tei” w Stanach Zjednoczonych, ale podczas gdy piosenka była grana w średnich i dużych stacjach, większość Amerykanów znała ją po prostu jako "Numa Numa Song" i nigdy nie znała nazwa oryginalnego utworu lub grupy, która go wykonała. „Dragostea din tei” został samplowany w utworze „Live Your Life” T.I. i Rihanna, która znalazł się na liście Billboard Hot 100 pod koniec 2008 roku.

13 stycznia 2005 mimo że zespół był nadal bardzo popularny, członkowie O-Zone zapowiadali ich rozpad, powołując się na osobiste powody. Ich ostatni europejski koncert odbył się podczas festiwalu muzycznego Golden Stag w 2005 roku w Rumunii.

Również w 2005 roku japońska wytwórnia muzyczna Avex Trax uzyskała prawa do dystrybucji muzyki O-Zone w Japonii i wydała album DiscO-Zone w sierpniu 2005 roku w tym kraju. Album, który zawiera utwór „Dragostea din teï”, odniósł ogromny sukces w Japonii. Na szczycie listy albumów Oricon, w samym tylko 2005 roku album osiągnął sprzedaż ponad 800 000 sztuk i stał się 12. najbardziej popularnym albumem w 2005. Częściowo dlatego, że album został ponownie wydany dwa razy przez Avex Trax, DiscO-Zone przez ponad rok był na liście tygodnika Oricon i sprzedał się w ponad milionie egzemplarzy.

Single

Tytuł

Wykonawca

Data wydania

Fra

Szwa

Ger

Dan

Hol

Aut

Sve

Wytwórnia

Komentarz

Dragostea Din Tei

O-Zone

04.2004

3[17][silver]

1[2][25][diamond]]

1[14][39][platinum]

1[31][2x-platinum]

1[1][25][gold]

1[11][36][2x-platinum]

1[13][41][platinum]

3[31][gold]

17[8]

Jive 82876618402

[written by Dan Balan,Utopia][produced by Dan Balan]

Despre tine

O-Zone

08.2004

1[2][13][gold]

9[16]

9[17]

4[12]

27[9]

4[19]

7[20]

8[6]

Time 82876 645552

[written by Dan Balan][produced by Paolo Sandrini,Dan Balan]

De Ce Plang Chitarele

O-Zone

12.2004

25][9]

Absolute Sound AS 192 988-6

[written by Dan Balan,Mihai Dolgan,Efim Crimer-Man][produced by Dan Balan]

Megamix

O-Zone

07.2005

49[10]

Absolute Sound AS 192 991 6

Albumy

Tytuł

Wykonawca

Data wydania

Fra

Szwa

Ger

Dan

Hol

Aut

Sve

Ita

Wytwórnia

Komentarz

DiscO-Zone

O-Zone

06.2004

15[36][gold]

7[22][gold]

16[16]

9[12]

41[7]

15[15]

39[3]

Polydor 986 700-9

[produced by O-Zone]

poniedziałek, 6 sierpnia 2018

Ellen Foley

Ellen Foley (ur. 5 czerwca 1951r) to amerykańska piosenkarka i aktorka , która pojawiła się na Broadwayu i telewizji , gdzie zagrała w serialu Night Court . W muzyce, wydała trzy solowe płyty, ale jest najbardziej znana ze współpracy z wokalistą Meat Loafem .

Foley urodziła się w St Louis , Missouri ,jako córka Johna i Virginii B. Foley. Uczęszczała na Webster University . Zyskała publiczne uznanie śpiewając w duecie z Meat Loafem na przebojowym singlu "Paradise by the Dashboard Light" z albumu z 1977 roku , Bat out of Hell .Chociaż na teledysku występuje Karla DeVito , to wokal jest autorstwa Foley .

Jej debiutancki album Night Out został wydany w 1979 r.; singiel z albumu "What's A Matter Baby" był hitem, osiągając # 92 na listach amerykańskich . Sam album zadebiutował jako # 152 i został wyprodukowany przez Iana Huntera i Micka Ronsona . Foley zarejestrowała niezapomniany duet z Ianem Hunterem w 1980 roku, "We Gotta Get Outta Here". Jej twórczy związek z Hunterem doprowadził ją do śpiewania w chórkach na Iron City Houserockers z albumu Have a Good Time but Get out Alive!, wyprodukowanego przez Huntera, Ronsona i The E Street Band Stevena Van Zandta .

Można ją również usłyszeć na albumie The Clash Sandinista!, wydanego w 1980 roku, w utworach "Hitsville UK" oraz "Corner Soul", i na niewydanym utworze "Blonde Rock 'n' Roll". Wszyscy czterej członkowie The Clash pojawił się na jej drugim albumie The Spirit of St Louis w 1981 roku ,a Mick Jones i Joe Strummer byli współautorami wielu piosenek na płycie.Hit The Clash "Should I Stay or Should I Go", napisany i zaśpiewany przez Jonesa był o burzliwym związku, który dzielił z Foley w tym czasie.

Jej trzeci (i do tej pory, ostatni) solowy album Another Breath ukazał się w 1983 roku,ale nie odniósł sukcesu. W 1984 roku śpiewała chórki na albumie Joe Jacksona Body & Soul i miała dużą rolę w teledysku "Crybaby" Utopii .
Foley była jedną z czterech wokalistek zespołu Pandora's Box, utworzony przez Jima Steinmana w 1989 roku. Ich album Original Sin był pierwszym, który zawierał piosenkę " To All Coming Back to Me Now "(wokal Elaine Caswell ); zarówno Meat Loaf i Celine Dion odnieśli sukcesy na listach przebojach z tą piosenką, rok później.

Foley mieszka na Upper West Side na Manhattanie i nadal aktywnie kontynuje karierę muzyczną pojawiając się na Broadwayu w takich produkcjach, jak Me and My Girl czy wznowieniach Hair i off-Broadway'owskim , Beehive .Grała rolę Czarownicy w Into the Woods Stephena Sondheima w Old Globe Theater w San Diego, ale została zastąpiona przez Bernadette Peters przed występami w Nowym Jorku. W końcu wcielił się ponownie w tę rolę występując na Broadwayu sama.

Jej najbardziej znana z telewizyjnej roli jest rola Billie Young w Night Court w sezonach (1984-85), po czym został zastąpiona przez Markie Post . Miała role u Miloša Formana w 1979r w filmowej adaptacji musicalu Hair , a także filmach Cocktail ,Fatal Attraction i Married to the Mob.

Foley poślubiła pisarza Douga Bernsteina w 1990 roku. Mąż Foley jest współautorem Off-Broadway'owskiej rewii "Showing Off" i jest absolwentem Amherst College.Małżonkowie mieszkają na Manhattanie z dwójką swoich synów, Timothy'm i Henrym.

Single
Tytuł	Wykonawca	Data wydania	UK	US	Wytwórnia [US]	Komentarz
What's a Matter Baby/Hideaway	Ellen Foley	11.1979	-	92[4]	Epic 50 770	[written by Joy Byers/Clyde Otis][produced by Ian Hunter/Mick Ronson]

Albumy
Tytuł	Wykonawca	Data wydania	UK	US	Wytwórnia [US]	Komentarz
Night Out	Ellen Foley	09.1979	68[1]	137[6]	Cleveland Int 36 052	[produced by Ian Hunter,Mick Ronson]
Spirit of St. Louis	Ellen Foley	04.1981	57[2]	152[4]	Cleveland Int 36 984	[produced by Mick Jones]

Jane Fonda

Jane Seymour Fonda (ur. 21 grudnia 1937r w Nowym Jorku) – amerykańska aktorka, producentka, pisarka oraz działaczka polityczna.Córka Henry'ego Fondy siostra Petera Fondy oraz ciotka Bridget Fondy. Imię zawdzięcza trzeciej żonie króla Henryka VIII - Jane Seymour.

Jako dziecko kilkakrotnie zmieniała szkołę. Jako nastolatka, po wyrzuceniu z kolejnej placówki - Vassar College, wyjechała do Paryża, by zgłębiać tajniki malarstwa. Po powrocie do Stanów Zjednoczonych przez jakiś czas pracowała jako modelka. Trafiła nawet na okładkę "Vogue". W 1954, zgodziła się zagrać obok Henry'ego w przedstawieniu charytatywnym "Dziewczyna z prowincji" na deskach Omaha Community Theatre. Zadania tego podjęła się jednak niechętnie, gdyż była wówczas poważnie skłócona z ojcem (od 12 roku życia obwiniała go o samobójczą śmierć matki, Frances Seymour Brokaw).

W 1958 roku zapisała się na kursy dramatyczne do Actors Studio Lee Strasberga i zagrała na Broadwayu w inscenizacji "Tall Story", a następnie przed kamerą w ekranizacji (1960) tegoż spektaklu w reżyserii Joshui Logana. Obraz, podobnie jak jej następne filmy: "A Walk on the Wild Side" (1962) Edwarda Dmytryka oraz "Sunday in New York" (1963) Petera Tewksbury, zauważyło jedynie wąskie grono widzów. Kolejny projekt: "In the Cool of the Day" (1963) Roberta Stevensa zakończył się natomiast fiaskiem i wręczeniem Fondzie przez gazetę "The Harvard Lampoon" statuetki dla najgorszej aktorki. Po tym filmie wyjechała do Paryża. Tam spotkała Rogera Vadima, za którego wyszła za mąż.

Pierwsze małżeństwo zaowocowało córką Vanessą oraz kilkoma filmami. W "La Ronde" (1964), "La curee" (1966) oraz "Barbarelli" (1968) i in. Jane nie tylko się rozbierała, ale i wskakiwała do maszyny do orgazmów. Rozstała się z mężem. Wróciła do Stanów Zjednoczonych i zaangażowała się w politykę. Razem z Donaldem Sutherlandem, założyła grupę Free The Army (FTA) - Uwolnić Armię, agitowała przeciwko wojnie wietnamskiej. Wyszła po raz drugi za mąż, tym razem za aktywistę i polityka Toma Haydena. W ciągu kilku lat stała się głównym celem ataków konserwatystów. Prasa przezwała ją Hanoi Jane, a ojciec mówił o niej: "moja rzekoma córka".

W 1970 po raz pierwszy nominowana do Oscara za rolę zubożałej Glorii, biorącej udział w wycieńczającym maratonie tańca w dramacie osadzonym w czasach Wielkiego Kryzysu - "Czyż nie dobija się koni?". Dwa lata później odebrała statuetkę za kreację prostytutki Bee w mrocznym kryminale "Klute". Akademia zauważyła ją także w "Julii" (1977), "Powrocie do domu" (dzięki temu filmowi Jane po raz drugi trzymała w dłoniach złotą statuetkę), "Nad złotym stawem" (1981), gdzie zagrała u boku swojego ojca (Henry Fonda zmarł niedługo po ukończeniu zdjęć) oraz "Nazajutrz" (1986) Sidneya Lumeta. Pomimo nagród (oprócz Oscarów niejednokrotnie wyróżniano ją Złotym Globem, Emmy, a także statuetką Brytyjskiej Akademii Filmowej) i zainteresowania publiczności powoli zaczęła wycofywać się z kina.

Przez niemal całą dekadę układała własne ćwiczenia aerobiku, wydawała książki (m.in. "Jane Fonda's Workout Book") oraz kasety video. Nie zrezygnowała z udziału w debatach społecznych. Od czasu zakończenia wojny w Wietnamie oraz odejścia Nixona od władzy walczyła o prawa Indian i przeciwko dyskryminacji czarnoskórych (jeszcze na początku lat 70. gorąco popierała Czarne Pantery). Popierała Solidarność i odwiedziła Polskę w 1987. W 1990 rozwiodła się z Haydenem. W 1991 roku po raz trzeci wyszła za mąż za potentata medialnego, twórcę CNN, Teda Turnera. Po premierze "Stanley i Iris" (1990) Martina Ritta, zdecydowała się na całkowite porzucenie kina.

Przez drugą połowę lat 90-tych zajmowała się propagowaniem świadomego rodzicielstwa, problemami Trzeciego Świata, ochroną zwierząt, jogą oraz wegetarianizmem, a także kręceniem interwencyjnych reportaży oraz dokumentów. Oficjalnie odcięła się od swoich występów przeciwko wojnie w Wietnamie (publicznie przepraszała żołnierzy, których jej młodzieńcze wypowiedzi mogły urazić), a także maniakalnego uprawiania aerobiku (w kolejnych wywiadach podkreślała, iż sprawia on, że kobieta staje się niewolnicą własnego ciała). W 2001 rozstała się z trzecim mężem. W 2005 ukazała się w USA jej autobiografia "My Life So Far" oraz zagrała w komedii "Sposób na teściową". W 2006 została twarzą koncernu kosmetycznego L'Oréal.

Albumy

Tytuł	Wykonawca	Data wydania	UK	US	Wytwórnia [US]	Komentarz
Jane Fonda's Workout Record	Jane Fonda	05.1982	7[47]	15[120]	Columbia 38 054	[2x-platinum-US]
Jane Fonda's Workout Record For Pregnancy, Birth And Recovery	Jane Fonda	05.1983	-	117[7]	Columbia 38 675	[produced by Lenny Coltun]
Jane Fonda's Workout Record New And Improved	Jane Fonda	08.1984	60[4]	135[10]	Columbia 39 287	[gold-US][produced by Jane Fonda]

Fools

The Fools to zespół rockowy z Massachusetts znany z atmosfery party swoich występów na żywo i oryginalnego języka swoich utworów,coverów i parodii .

Pochodzący z Ipswich , w stanie Massachusetts , zespół był wcześniej znany pod nazwą "The Rhythm A's", gdzie do byłych członków Nervous Eaters, Steve Cataldo, Robba Skeena i Jeffa Wilkinsona dołączył wokalista Mike Girard i gitarzysta Rich Bartlett. W 1975 roku Girard i Bartlett współpracowali z Stacey'em Pedrickiem (gitara), Dougiem Formanem (bas) i Chrisem Pedrickiem (perkusja), tworząc Fools.

W 1979 roku zespół wydał parodię "Psycho Killer",The Talking Heads, i odniósł natychmiastowy sukces stacji radiowych w Bostonie.Grupa następnie wydała "It's a Night for Beautiful Girls", który zadebiutował jako # 67 na liście Billboardu. EMI podpisała kontrakt z zespołem i wysłała go na amerykańskie tournee z The Knack .Niedługo potem nagrali swój debiutancki album, Sold Out.

W 1981 roku zespół wydał swój drugi album Heavy Mental,na którym wyróżnia się cover Roy'a Orbisona " Running Scared ", który dotarł do 50 miejsca na Billboard Hot 100. W tym roku, The Fools otwiera koncerty Van Halen na ich trasie Fair Warning.
Po odejściu z EMI , Chris Pedrick opuścił zespół i został zastąpiony przez perkusistę Leo Blacka. Wkrótce po tym,także Forman zdecydował się odejść, zastąpiony przez basistę Joe Holaday'a.

W 1985 roku The Fools wydał niezależnie Party Dance World . Cztery piosenki z płyty - "World Dance Party", "Life Sucks ... Then You Die", "She Makes Me Feel Big", i remake Manfreda Manna " Doo Wah Diddy "- były emitowane przez rozgłośnie radiowe w całej Nowej Anglii a teledysk do " Doo Wah Diddy " pokazywany był w MTV .

W 2003 roku, po siedmiu latach częściowej działalności, zespół powrócił na scenę muzyczną. Basista Lou Spagnola zastąpił Joe Holaday'a, który wtedy pracował z tribute band The Beatles, Beatlejuice . Holaday ma jednak nadal się sporadyczne występy z zespołem.

W 2010 roku Mike Girard wydał książkę "Psycho Chicken & Inne Foolish Tales" , przedstawiające się czasami zabawne historie zespołu. Zespół nadal koncertuje do dziś.

Single
Tytuł	Wykonawca	Data wydania	UK	US	Wytwórnia [US]	Komentarz
It's A Night For Beautiful Girls/Sold Out	Fools	04.1980	-	67[4]	EMI America 8036	[written by D. Forman, M. Girard][produced by Pete Solley]
Running Scared/Alibi	Fools	03.1981	-	50[7]	EMI America 8072	[written by R. Orbison, J. Melson][produced by Vini Poncia, Bob Schaper]

Albumy
Tytuł	Wykonawca	Data wydania	UK	US	Wytwórnia [US]	Komentarz
Sold Out	Fools	04.1980	-	151[8]	EMI America 17 024	[produced by Pete Solley]
Heavy Mental	Fools	03.1981	-	158[4]	EMI America 17 046	[produced by Vini Poncia]

Steve Forbert

Ur. w 1955 w Meriden w stanie Missisipi (USA). Początkowo Forbert grywał na gitarze i harmonijce w lokalnych zespołach rockowych. W 1976 przeprowadził się do Nowego Jorku. Tam grał za pieniądze na dworcu Grand Central.
Pierwszych nagrań dokonał w 1977 dla wytwórni Nemperor. Przez pewien czas mówiono o nim jako o "nowym [Bobie] Dylanie" ie względu na surową poetykę jego tekstów. Największym sukcesem komercyjnym Forberta było wprowadzenie w 1979 "Romeo's Tune" do Top 20 w USA.

Po wydaniu czterech albumów jego kontrakt nagraniowy wygasł. Przez większą część lat 80-tych Forbert mieszkał w Nashville, gdzie komponował i pisał teksty; poza tym oczywiście koncertował w miastach amerykańskiego Południa z zespołem towarzyszącym, w którego skład wchodzili Danny Counts (gitara basowa), Paul Errico (instrumenty klawiszowe) i Bobby Lloyd Hicks (perkusja).

Producentem albumu Forberta z 1988 (wydanego przez Geffen Records) był Garry Tallent z E Street Band Bruce'a Springsteena. Gościnnie zagrał na nim Nils Lofgren. Po czteroletniej przerwie Forbert powrócił z bardzo dobrze przyjętym albumem The American In Me, którego producentem był Pete Anderson.

Single
Tytuł	Wykonawca	Data wydania	UK	US	Wytwórnia [US]	Komentarz
Romeo's Tune/Make It All So Real	Steve Forbert	12.1979	-	11[19]	Nemperor 7525	[written by S. Forbert ][produced by John Simon]
Say Goodbye To Little Jo/ You're Darn Right	Steve Forbert	04.1980	-	85[3]	Nemperor 7529	[written by S. Forbert ][produced by John Simon]

Albumy
Tytuł	Wykonawca	Data wydania	UK	US	Wytwórnia [US]	Komentarz
Alive on Arrival	Steve Forbert	02.1979	-	82[15]	Nemperor 35 538	[produced by Steve Burgh]
Jackrabbit Slim	Steve Forbert	11.1979	-	20[26]	Nemperor 36 191	[produced by John Simon]
Little Stevie Orbit	Steve Forbert	10.1980	-	70[9]	Nemperor 36 595	[produced by Pete Solley]
Steve Forbert	Steve Forbert	07.1982	-	159[6]	Nemperor 37 434	-