Frankie Ford

Frankie Ford (ur. 4 sierpnia 1939r) był amerykańskim wokalistą rock and rollowym i rhythm and bluesowym.Był adoptowanym synem Vincenta i Anny Guzzo, przyjmując nazwisko Francis Guzzo.

Urodził się w Gretna, Louisiana , po drugiej stronie rzeki Missisipi obok Nowego Orleanu , gdzie nadal mieszka. To ironiczne, że największym wokalistą nowoorleańskiego R & B lat 50-tych był biały artysta. Chociaż mógłby uchodzić za idola nastolatek, Frankie Ford śpiewał docierając do słuchaczy różnych ras w Crescent City. Nagrał kilka singli dla wytwórni Ace w późnych latach 50-tych, a zwłaszcza wyróżniający się "Sea Cruise", który trafił do Top 20 w 1959 r. i pozostaje jednym z hitów najbardziej kojarzonych z klasycznym brzmieniem nowoorleańskiego R & B .

"Sea Cruise" rzeczywiście rozpoczął życie jako utwór Huey "Piano" Smitha z Bobbym Marchanem jako wokalistą, ale producent Johnny Vincent miał natchnioną ideę dubbingu śpiewu Forda na podkładzie Smitha. "Sea Cruise", z rykiem syren i niepowtarzalnym brzmieniem fortepianu, był niemożliwy do naśladowania, a Ford nigdy nie zbliżył się ponownie do Top 20 listy Billboard.

Single

Tytuł	Wykonawca	Data wydania	UK	US	Wytwórnia [US]	Komentarz
Sea Cruise / Roberta	Frankie Ford	02.1959	-	14[17]	Ace 554	[written by Huey Smith][11[7].R&B; Chart]
Alimony / Can't Tell My Heart (What to Do)	Frankie Ford	08.1959	-	97[2]	Ace 566	[written by Caronna,Frankie Ford,Huey "Piano" Smith]
Time After Time / I Want to Be Your Man	Frankie Ford	01.1960	-	75[6]	Ace 580	[written by Jule Styne,Sammy Cahn][#16 hit for Frank Sinatra in 1947]
You Talk Too Much / If You've Got Troubles	Frankie Ford	09.1960	-	87[4]	Imperial 5686	[written by Reginald Hall / Joe Jones]
Seventeen / Dog House	Frankie Ford	03.1961	-	72[5]	Imperial 5735	[written by Boyd Bennett / John Young]

Tennessee Ernie Ford

Tennessee Ernie Ford, (ur. 13.02.1919r w Bristolu, USA - zm. 17.11.1991r w Reston), piosenkarz, autor piosenek, aktor, disc jockey, mistrz ceremonii, jeden z najpopularniejszych wykonawców amerykańskich lat 50-tych i 60-tych. Jego znakiem rozpoznawczym był ciepły basowy głos, ujmująca osobowość i piosenka Sixteen Tons. Nagrał przeszło 100 płyt długogrających, uhonorowany został licznymi wyróżnieniami i nagrodami, z Medalem Wolności wręczonym przez prezydenta Ronalda Reagana włącznie.

Urodził się i wychował w Tennessee i tam rozpoczął przygodę z muzyką jako prezenter radiowy. W latach 30-tych zrezygnował ze studiów muzycznych w Konserwatorium w Cincinnati i poświęcił się pracy radiowca. Podczas II wojny światowej służył w wojsku, a po jej ukończeniu przeniósł się do San Bernardino w Kalifornii. Pracował w lokalnej stacji radiowej i właśnie tam dodał do swojego nazwiska przydomek "Tennessee Ernie". Po przyjeździe do Pasadeny poznał lidera orkiestry Cliffiego Stone'a, który prowadził program muzyczny w radiu.

Zachęcony przez niego zaczął śpiewać i w 1949r podpisał kontrakt fonograficzny z Capitol Records. W tym roku wydał pięć singli z piosenkami Tennessee Border, Smokey Mountain Boogie, Mule Train (1 miejsce na amerykańskiej liście przebojów), Early in 1951 oraz The Shotgun Boogie (kolejne 1 miejsce na liście).

W 1953r wystąpił jako pierwszy wykonawca country w londyńskim Palladium. Następnego roku dał się poznać jako gospodarz teleturnieju College of Musical Knowledge w sieci NBS. W latach 1950-55r prowadził także własne programy muzyczne w telewizji CBS i ABC, oglądane przez wielomilionową publiczność. W tym czasie nagrał kolejne wielkie przeboje - Mister and Mississippi, Blackberry Boogie, River of No Return, Ballad of Davy Crockett oraz swój największy przebój Sixteen Tons, autorstwa Merle Travisa. Piosenka ta pozostawała na czele listy przebojów country i pop przez wiele tygodni, osiągnęła rekordowy nakład przeszło 5 mln egz. W 1956 nagrał Hymns, swój pierwszy album z repertuarem gospel i kontynuował pracę w telewizji. Za płytę Great Gospel Songs został nagrodzony Grammy w kategorii najlepsze nagranie gospel i muzyki religijnej. Nakład jego płyt z muzyką religijną przekroczył w połowie lat 70-tych 10 mln egz.

W latach 80-tych częściowo wycofał się z pracy estradowej, pozostał jednak aktywny w telewizji, prowadził programy Dolly Parton i Barbary Mandrell oraz okazjonalnie koncertował. V W 1990 został uhonorowany wprowadzeniem w poczet Country Music Hall of Fame. We wrześniu 1991 prezydent George Bush wydał w Białym Domu obiad na jego cześć. Większość wczesnych nagrań Forda wznowiono w wersji kompaktowej.Tennessee Ernie Ford, (ur. 13.02.1919r w Bristolu, USA - zm. 17.11.1991r w Reston), piosenkarz, autor piosenek, aktor, disc jockey, mistrz ceremonii, jeden z najpopularniejszych wykonawców amerykańskich lat 50-tych i 60-tych. Jego znakiem rozpoznawczym był ciepły basowy głos, ujmująca osobowość i piosenka Sixteen Tons. Nagrał przeszło 100 płyt długogrających, uhonorowany został licznymi wyróżnieniami i nagrodami, z Medalem Wolności wręczonym przez prezydenta Ronalda Reagana włącznie.

Urodził się i wychował w Tennessee i tam rozpoczął przygodę z muzyką jako prezenter radiowy. W latach 30-tych zrezygnował ze studiów muzycznych w Konserwatorium w Cincinnati i poświęcił się pracy radiowca. Podczas II wojny światowej służył w wojsku, a po jej ukończeniu przeniósł się do San Bernardino w Kalifornii. Pracował w lokalnej stacji radiowej i właśnie tam dodał do swojego nazwiska przydomek "Tennessee Ernie". Po przyjeździe do Pasadeny poznał lidera orkiestry Cliffiego Stone'a, który prowadził program muzyczny w radiu.

Zachęcony przez niego zaczął śpiewać i w 1949r podpisał kontrakt fonograficzny z Capitol Records. W tym roku wydał pięć singli z piosenkami Tennessee Border, Smokey Mountain Boogie, Mule Train (1 miejsce na amerykańskiej liście przebojów), Early in 1951 oraz The Shotgun Boogie (kolejne 1 miejsce na liście).

W 1953r wystąpił jako pierwszy wykonawca country w londyńskim Palladium. Następnego roku dał się poznać jako gospodarz teleturnieju College of Musical Knowledge w sieci NBS. W latach 1950-55r prowadził także własne programy muzyczne w telewizji CBS i ABC, oglądane przez wielomilionową publiczność. W tym czasie nagrał kolejne wielkie przeboje - Mister and Mississippi, Blackberry Boogie, River of No Return, Ballad of Davy Crockett oraz swój największy przebój Sixteen Tons, autorstwa Merle Travisa. Piosenka ta pozostawała na czele listy przebojów country i pop przez wiele tygodni, osiągnęła rekordowy nakład przeszło 5 mln egz. W 1956 nagrał Hymns, swój pierwszy album z repertuarem gospel i kontynuował pracę w telewizji. Za płytę Great Gospel Songs został nagrodzony Grammy w kategorii najlepsze nagranie gospel i muzyki religijnej. Nakład jego płyt z muzyką religijną przekroczył w połowie lat 70-tych 10 mln egz.

W latach 80-tych częściowo wycofał się z pracy estradowej, pozostał jednak aktywny w telewizji, prowadził programy Dolly Parton i Barbary Mandrell oraz okazjonalnie koncertował. V W 1990 został uhonorowany wprowadzeniem w poczet Country Music Hall of Fame. We wrześniu 1991 prezydent George Bush wydał w Białym Domu obiad na jego cześć. Większość wczesnych nagrań Forda wznowiono w wersji kompaktowej.

Single

Tytuł	Wykonawca	Data wydania	UK	US	Wytwórnia [US]	Komentarz
Tennessee Border # 1 / Milk 'Em in the Mornin' Blues	Tennessee Ernie Ford	04.1949	-	-	Capitol 15 400	[written by Jimmy Work][8[1].Country Chart]
Country Junction	Tennessee Ernie Ford	05.1949	-	-	Capitol 15 430	[written by Tennessee Ernie Ford / Cliffie Stone][14[1].Country Chart]
Smoky Mountain Boogie	Tennessee Ernie Ford	09.1949	-	-	Capitol 40 212	[written by "Tennessee" Ernie Ford,Cliffie Stone][8[4].Country Chart]
Mule Train/Anticipation Blues	Tennessee Ernie Ford	11.1949	-	9[9]	Capitol 57-40258	[written by Hy Heath,Johnny Lange,Fred Glickman][produced by Lee Gillette][1[4][10].Country Chart][B:3[11].Country Chart]
Cry of the Wild Goose/The Donkey Serenade	Tennessee Ernie Ford	02.1950	-	15[6]	Capitol F 40 280	[written by Terry Gilkyson][produced by Lee Gillette][2[10].Country Chart]
I'll Never Be Free / Ain't Nobody's Business But My Own	Kay Starr & Tennessee Ernie Ford	08.1950	-	3[20];B:22[2]	Capitol F 1124	[written by Bennie Benjamin / George David Weiss][B:written by Irving Taylor][produced by Lee Gillette][2[16].Country Chart][B:5[6].Country Chart]
Shot Gun Boogie / I Ain't Gonna Let It Happen No More	Tennessee Ernie Ford	01.1951	-	21[2]	Capitol F 1295	[gold][written by "Tennessee" Ernie Ford][1[14][25].Country Chart]
Tailor Made Woman	Tennessee Ernie Ford with Joe "Fingers" Carr	03.1951	-	-	Capitol F 1349	[written by Jimmy Bryant / Bill Kemp][8[2].Country Chart]
Mr. and Mississippi/She's My Baby	Tennessee Ernie Ford	06.1951	-	18[7]	Capitol F 1521	[written by Irving Gordon][2[7].Country Chart]
Ocean of Tears/You're My Sugar	Kay Starr & Tennessee Ernie Ford	06.1951	-	15[6];B:22[2]	Capitol F 1567	[written by Dolan / Ryder]
Strange Little Girl / Kentucky Waltz	Tennessee Ernie Ford	06.1951	-	-	Capitol F 1470	[written by Jerry Ross, Richard Adler][9[1].Country Chart]
Blackberry Boogie/Tennessee Local	Tennessee Ernie Ford	09.1952	-	-	Capitol F 2170	[written by Ernest J. Ford][6[7].Country Chart]
Hey, Mr. Cotton Picker	Tennessee Ernie Ford	06.1953	-	-	Capitol 2443	[written by Bob Mitchum / Dok Stanford][8[3].Country Chart]
Honeymoon's Over/This must be the place	Betty Hutton and Tennessee Ernie Ford	06.1954	-	16[2]	Capitol F 2809	[written by Horton, McCarthy, Mysels]
River of No Return/Give Me Your Word	Tennessee Ernie Ford	08.1954	B:1[7][24][01.55]	-	Capitol 2810	[written by Ken Darby / Lionel Newman][9[9].Country Chart][piosenka tytułowa z filmu]
Ballad of Davy Crockett / Farewell	Tennessee Ernie Ford	03.1955	3[7]	5[17]	Capitol 3058	[written by George Bruns,Thomas W. Blackburn ][produced by Lee Gillette][4[16].Country Chart]
His Hands / I Am a Pilgrim	Tennessee Ernie Ford	07.1955	-	-	Capitol 3135	[written by Stuart Hamblen][13[2].Country Chart]
Sixteen Tons / You Don't Have to Be a Baby to Cry	Tennessee Ernie Ford	11.1955	1[4][11]	1[8][22];B:78[1]	Capitol 3262	[gold-US][written by Merle Travis][B:written by Bob Merrill / Terry Shand][produced by Lee Gillette][1[10][21].Country Chart]
That's All / Bright Lights and Blonde-Haired Women	Tennessee Ernie Ford	02.1956	-	17[8]	Capitol 3343	[written by Merle Travis][produced by Lee Gillette][12[5].Country Chart]
The Rovin' Gambler / John Henry	Tennessee Ernie Ford	05.1956	-	60[6]	Capitol 3421	[written by Traditional][produced by Lee Gillette]
First Born / Have You Seen Her?	Tennessee Ernie Ford	11.1956	-	46[11]	Capitol 3553	[written by John Lehman]
The Watermelon Song/One Suit	Tennessee Ernie Ford	03.1957	-	87[2];B:93[3]	Capitol 3649	[A:written by Roy Yustrom][B:written by Larry Coleman/Charles Singleton][produced by Lee Gillette]
In the Middle of an Island / Ivy League	Tennessee Ernie Ford	08.1957	-	23[12]	Capitol 3762	[written by Nick Acquaviva/Ted Varnick][produced by Lee Gillette]
Sunday Barbecue / Love Makes the World Go 'Round	Tennessee Ernie Ford	08.1958	-	97[1]	Capitol 3997	[written by Ira Cook/Mort Greene][produced by Lee Gillette][#12 hit for Sauter-Finegan Orchestra in 1952 as "Doodletown Fifers"]
Glad Rags / Sleepin' at the Foot of the Bed	Tennessee Ernie Ford	02.1959	-	100[1]	Capitol 4107	[written by Johnny Bond][produced by Lee Gillette]
Hicktown / Sixteen Tons (1965 version)	Tennessee Ernie Ford	07.1965	-	-	Capitol 5425	[written by Turner / Hank Williams][9[13].Country Chart]

Albumy

Tytuł	Wykonawca	Data wydania	UK	US	Wytwórnia [US]	Komentarz
This Lusty Land	Tennessee Ernie Ford	04.1956	-	12[3]	Capitol 700	-
Hymns	Tennessee Ernie Ford	01.1957	-	2[277]	Capitol 756	[platinum-US]
Spirituals	Tennessee Ernie Ford	05.1957	-	5[68]	Capitol 818	[gold-US]
Nearer the Cross	Tennessee Ernie Ford	06.1958	-	5[77]	Capitol 1005	[gold-US]
The Star Carol	Tennessee Ernie Ford	12.1958	-	4[3]	Capitol 1071	[platinum-US]
The Star Carol	Tennessee Ernie Ford	12.1959	-	7[2]	Capitol 1071	-
Sing a Hymn with Me	Tennessee Ernie Ford	05.1960	-	23[26]	Capitol 1332	-
The Star Carol	Tennessee Ernie Ford	12.1960	-	28[1]	Capitol 1071	-
The Star Carol	Tennessee Ernie Ford	12.1961	-	110[3]	Capitol 1071	-
Hymns at Home	Tennessee Ernie Ford	01.1962	-	67[19]	Capitol 1604	-
Here Comes the Mississippi Showboat	Tennessee Ernie Ford	05.1962	-	110[12]	Capitol 1684	-
I Love to Tell the Story	Tennessee Ernie Ford	11.1962	-	43[2]	Capitol 1751	-
The Star Carol	Tennessee Ernie Ford	12.1962	-	48[2]	Capitol 1071	-
Book of Favorite Hymns	Tennessee Ernie Ford	01.1963	-	71[12]	Capitol 1794	-
The story of Christmas	Tennessee Ernie Ford & Roger Wagner Chorale	12.1963	-	14[8].Christmas Chart	Capitol 1964	-
Sing We Now of Christmas	Tennessee Ernie Ford	12.1965	-	31[1].Christmas Chart	Capitol 2394	-
America the Beautiful	Tennessee Ernie Ford	04.1970	-	192[2]	Capitol 412	-

Fourmyula

Historia Fourmyula zwiazana jest z kompozytorem Wayne Masonem. Urodził się w New Plymouth w 1949 roku i mieszkał w Rotorua na okres lat 50-tych przeniósł się do Upper Hutt w 1958 roku. Tam zaczął brać lekcje gry na fortepianie.. W 1962 roku ojciec kupił mu gitarę i wtedy założył swój pierwszy zespół z kolegami w Heretaunga College. Nazywali siebie Southern Auroras,a grupa składała się z Franka Stevensona - wokalisty, Martina Hope na gitarze, Lesa Gruebnera na basie, Jima McEwana na perkusji i Wayne'a na gitarze rytmicznej i fortepianie.
 
Jako grupa nigdy mieli poważnych planów, ale zdobyli wystarczające doświadczenie i poznali muzyczne podstawy. We wrześniu 1963 roku zmienili nazwę na Sine Waves. Regularnie grali na sobotnich potańcówkach, ale w 1964 roku Jim McEwan musiał wycofać się z grupy,po tym jak jego rodzice sprzeciwili się jego późnym występom. Jego miejsce zajął inny kolega szkolny, Chris Parry.
 
Z Parry'm w grupie, zdecydowali się na kolejną zmianę nazwy, nazywając siebie Insect. Przez następne dwa lata grali w Hutt Valley obok wyższej szkoły tańca, klubach młodzieżowych, , zdobywając znaczną renomę . The Hutt Valley wypromowała kilka bardzo renomowanych zespołów lat 60-tych ; Bitter End , Roadrunners , Dedikation i Insect.
W połowie 1966 roku Frank Stevenson opuścił grupę aby rozpocząć karierę kabaretową jako Frankie Stevens . Przetasowanie grupy doprowadziło Martina Hope, do przejęcia wokalu, a Wayne Masona przesiadkę na klawisze. Les Gruebner również odchodzi, a jego miejsce zajął Ron Gascoigne, ale pozostał mniej niż na sześć miesięcy, a w końcu 1966 roku dołączył do Simple Image. Nowym basistą został Alistair Richardson. Pod nową nazwą Fourmyula działali w składzie Hope, Mason, Richardson i Parry.
 
Fourmyula zadebiutował w dniu 11 marca 1967 roku na tańcach w Upper Hutt . Zainwestowali całą swoją gotówkę na nowy sprzęt i stroje na koncerty. Wzieli udział w "National Battle of the Sounds" we wrześniu 1967 roku i wygrali eleminacje w Wellington. W styczniu 1968, finały odbywały się w Lower Hutt, a zwycięzcami innych regionalnych eleminacji byli Hi-Revving Tongues i the In-Betweens . Wspierany przez rodzimą publiczność , Fourmyula łatwo ostatecznie wygrał z nagrodą, jaką był wyjazd do Wielkiej Brytanii .
W czasie prób do konkursu, zrealizowali swoje demo, które dostarczyli Howardowi Gable z wytwórni HMV . Spodobało mu się to, co usłyszał, ale czuł, że potrzebują lepszego wokalisty. Tymczasem zespół wyrusza na swoją pierwszą trasę po South Island. Ich agent znalazł nowego wokalistę,który występował z zespołem w Dunedin w marcu 1968 roku. Nazywał się Carl Evenson, i był wokalistą Kal-Q-Lated Risk .
 
Podczas turnee, Richardson i Mason zaczął pisać piosenki. Rezultatem był utwór "Come With Me", który wzięli na ich pierwszą sesję nagraniową. Grupa chciała wydać ją jako pierwszego singla, ale Gable Howard miał już piosenkę Martha and the Vandellas, "Honey Chile". Chłopcy nie ustępowali, a kompromis został osiągnięty poprzez wprowadzenie "Come With Me" na B-stronie singla. Kiedy singel został wydany przez HMV w lipcu 1968 roku, to tylko "Come With Me", zwrócił uwagę DJ'ów i publiczności. Spędził trzy tygodnie jako numer dwa na krajowych listach przebojów i pozostał na listach przebojów przez trzy miesiące.
 
Fourmyula stała się topowym zespołem Nowej Zelandii w krótkim czasie . Występy telewizyjne, wywiady radiowe i artykuły prasowe z ich udziałem były chlebem powszednim . Mason i Richardson kontynuowali pisanie nowych piosenek, a w październiku 1968 roku, HMV stworzył niezwykły precedens wydając kolejne dwa single w tym samym czasie. Były to "Alice Is There"/"I Dig Your Act" i "I Know Why" / "It's Only Make Believe". Dwa single osiągnęły pozycję 4 i 7 na listach przebojów. Wydali również swój własny debiutancki album w czasie Bożego Narodzenia.
Na tym etapie jeszcze nie podjęli swojej nagrody za zwycięstwo w "Battle of the Sounds" i w styczniu 1969 roku nagrali drugi album "Green B holiday" i trzy single wydawane podczas ich podróży. Były to "Start By Giving To Me"/"If I Had The Time", "Home" / "Tell Me No Lies" i "Forever" / "Mr Whippy".
 
W dniu 8 lutego 1969 roku, Fourmyula popłynąła do Anglii na Fairsky. Tam mieli wkrótce do czynienia z realiami międzynarodowego rock'n'rolla. Dzięki małej liczbie koncertów, spędzali dużo czasu oglądając niektórych z najważniejszych wykonawców w tym czasie. Zagrali kilka mało płatnych koncertów i mieli sesję nagraniową w Abbey Road. Wynikiem był cover Hansa Poulsena "Lady Scorpio" ,który ukazał się w Nowej Zelandii w sierpniu i osiągnął numer 7 na listach przebojów.
 
Zostali w Anglii przez cztery miesiące i wrócili do Nowej Zelandii z najlepszym dostępnym sprzętem muzycznym , dłuższymi włosami,z głośniejszą muzyką i dużo mądrzejszy.
Ich pierwszy koncert po powrocie do Nowej Zelandii miał miejsce w Sali Balowej Astoria w Palmerston North. Sala była wypełniona, ale tłum był zaskoczony. To był zupełnie inny zespół niż ten, który opuścił Nową Zelandię sześć miesięcy wcześniej.
 
Wrócili do studia i pracowali z Peterem Dawkinsem, aby nagrać swoje kolejne dwa single oraz album wydany w nowym roku. Pierwszy singiel "I'll Sing You A Song"/"Mill Stream" został wydany w październiku 1969 roku. Był ostatnim z kompozycją Masona-Richardsona. Od tego momentu rolę pisania piosenek pozostawiono samemu Masonowi. Singiel osiągnął 3 miejsce na listach przebojów.
 
Fourmyula spędził większość października i listopada na tournee po kraju, starając się zdobyć jak najwięcej pieniędzy, aby mogli powrócić do Anglii i koncertować na międzynarodowych trasach. Wyjechali w grudniu, wiedząc doskonale, co stoi przed nimi, i ślubując nie wrócić do Nowej Zelandii chyba ,że triumfalnie.
Drugi z dwóch singli ukazał się w grudniu 1969 roku był to "Nature" / "Home" ,który w pierwszych tygodniach stycznia 1970 r. osiągnął on numer 1 na krajowych listach przebojów. "Nature" przyniosło Wayne'owi prestiżową APRA Silver Scroll Award. Ich trzeci album nagrany przed wyjazdem nazwano "Creation".
 
Kiedy chłopcy otrzymali wiadomość o sukcesie singla w Nowej Zelandii, tak naprawdę nie obchodziło ich to, ta część ich życia była za nimi,tak jak ich styl muzyki reprezentowany na "Nature" . Byli już wolni od zapotrzebowania odbiorców i mogli skoncentrować swoje wysiłki na bardziej agresywnym brzmieniu. Wykorzystując swój status w Nowej Zelandii wywierali presję na Decca. Kolejny singiel "Make Me Happy" / "Lord, I'm Coming Home", walczył na listach przebojów, dochodząc do pozycji 19. HMV wydała ich czwarty album zatytułowany "The Fourmyula Live (With Special Guest Star Shane) ". W całym 1970 roku Fourmyula występowała w Wielkiej Brytanii i Europie, będąc bardzo popularni w Skandynawii. Ich muzyka stała się cięższa, ale z elementami melodyjnymi Masona, nie mogli być przypisani do heavy metalu.
 
W połowie 1970 roku Decca dała zielone światło do nagrania albumu. Z tych sesji pochodzi utwór "Otaki". Został wydany w sierpniu 1970 roku, z "Which Way Did She Go" na drugiej stronie. Określany jako najcięższy singiel dotarł do miejsca 15. To był ostatni raz,gdy Fourmyula trafił na listy Nowej Zelandii. Dwa kolejne single, "Turn Your Back On The Wind" / "Believe In Love" i "Lullaby" / "Molly", nie dostały się na listy bestsellerów
. Aby uniknąć pomyłek z grupą o podobnej nazwie, Fourmyula przemianowała sobie na Pipp (duńskie słowo oznaczające "szalony") przy wydaniu "Otaki" w Wielkiej Brytanii.Rzadko pojawiał się na antenie i sprzedano bardzo niewiele egzemplarzy wspomnianej płyty. Zainteresowanie Decca zespołem zanikła i odroczono wydanie albumu, w końcu ustalono, że nie będzie wydany w ogóle.
Entuzjazm w zespole zniknął. Wayne Mason był pierwszym ,który odszedł. Został on zastąpiony przez kanadyjczyka Paula Pryde w październiku 1970 roku. Grupa kontynuowała działalność jako Pipp przez chwilę, ale bez powodzenia i w końcu został rozwiązany.
 
Martin Hope później dołączył do Human Instinct w 1972 roku. Wayne Mason i Carl Evenson zostali oryginalnymi członkami Rockinghorse po ich powrocie z Anglii w 1973r. Chris Parry zakończył karierę w branży muzycznej w Anglii. Podpisał akces zespołu Jam do Polygramu, był menadżerem Cure i utworzył Fiction Records. Podczas pobytu w Anglii, Wayne Mason założył zespół o nazwie Flinders , składający się z Wayne'a na basie, Bruce Robinsona na gitarze, Carla Evensona jako wokalisty i Richarda Burgessa na perkusji, który wydał jeden singiel dla Parlophone "Riverboat Song"/"I Know" w 1972 roku. Carl Evenson miał solowy singiel w 1974 roku "Green Dam River" / "Slow Roaming Man".
Wayne Mason był też członkiem Romney Army i Warratahs, po czym rozpoczął karierę solową, wydając swój pierwszy album "Between Frames" pod koniec 1995 roku. Nowa wersja piosenki "Nature" ukazała się w 1992 roku nagrana przez Muttonbirds. Osiągnęła numer 4 na krajowych listach przebojów. 

Single

Tytuł	Wykonawca	Data wydania	Aus	N.Zel	Wytwórnia [Aus/N.Zel]	Komentarz
Come With Me/Honey Chile	Formyula	08.1968	-	2[12]	-/HMV HR 331	-
Alice Is There / I Dig Your Act	Formyula	11.1968	-	4[10]	-/HMV HR 334	-
I Know Why / Alice Is There	Formyula	12.1968	-	7[7]	-/HMV HR 335	-
Home / Tell Me No Lies	Formyula	03.1969	-	10[8]	-/HMV HR 342	-
Lady Scorpio	Formyula	07.1969	-	7[10]	-/Columbia DNZ 118	-
I'll Sing You a Song / Mill Stream	Formyula	10.1969	-	3[11]	-/HMV HR 374	-
Nature / Home	Formyula	12.1969	-	1[4][14]	-/HMV HR 380	-
Make Me Happy / Lord, I'm Coming Home	Formyula	04.1970	-	19[1]	-/Columbia HR 390	-
Otaki / Which Way Did She Go	Formyula	07.1970	-	15[2]	-/HMV HR 405	-

Jamie Foxx

Jamie Foxx – amerykański aktor ur. 13 grudnia 1967 r., zdobywca Złotego Globu i Oscara za rolę w filmie Ray.

Jamie Foxx urodził się jako Eric Morlon Bishop 13 grudnia 1967 roku w miasteczku Terrell, w Teksasie. Po rozwodzie rodziców wychował go dziadek. W dzieciństwie bardzo często chodził do kościoła, gdzie nauczył się śpiewać. Śpiew i muzyka stała się jego pasją. Studiował muzykę na U.S. International University w San Diego. W czasie studiów grał jako rozgrywający w uczelnianej drużynie futbolu amerykańskiego.

 Jamie Foxx rozpoczynał swoją karierę występując w klubach jako komik i aktor komediowy. Na początku lat 90. XX wieku regularnie pojawiał się w komediowej serii TV In Living Color, gdzie występował tam u boku Keenana Ivory’ego Wayansa, Damona Wayansa i Jima Carreya.

W 1996 roku zaczął prezentować w amerykańskiej sieci telewizyjnej WB swoje autorskie show pt. Jamie Foxx Show. Program ten stał się jednym z najpopularniejszych programów sieci. Emisja programu trwała pięć lat, w tym czasie Foxx zdobył jedną nagrodę NAACP Image oraz trzy nominacje do tej nagrody przyznawanej w katego W 2002 roku Foxx zrealizował swój pierwszy program komediowy prezentowany na kanale HBO – Jamie Foxx: I Might Need Some Security. Miał także okazję do prowadzenia popularnego programu TV Saturday Night Live w sezonie 2001-2002.

Prawdziwą sławę jednak przyniosła mu rola w filmie biograficznym Ray, gdzie wcielił się w postać genialnego muzyka Raya Charlesa. Otrzymał za tą rolę w 2005 r. Złoty Glob i Oscara w kategorii najlepszego aktora.

Single
Tytuł	Wykonawca	Data wydania	UK	US	Wytwórnia [UK]	Komentarz
Infatuation	Jamie Foxx	07.1994	-	92[2]	Fox 62 886	[written by Jamie Foxx][produced by Jamie Foxx][36[19].R&B; Chart]
Experiment	Jamie Foxx	10.1994	-	-	Fox 62 977	[written by Jamie Foxx][produced by Jamie Foxx][88[4].R&B; Chart]
Slow Jamz	Twista Feat. Kanye West & Jamie Foxx	12.2003	3[20]	1[1][22]	Atlantic 88 288	[written by Burt Bacharach/Hal David/Carl Mitchell/Kanye West][produced by Kanye West][1[2][26].R&B; Chart][sample z "A house is not a home"-Luther Vandross]
Gold Digger/Diamonds from Sierra Leone	Kanye West Feat. Jamie Foxx	07.2005	2[124]	1[10][39]	Roc-A-Fella 005118	[6x-platinum-US][platinum-UK][written by Ray Charles/Renald Richard/Kanye West][produced by Kanye West/Jon Brion][1[4][32].R&B; Chart][sample z "I got a woman"-Ray Charles]
Unpredictable	Jamie Foxx featuring Ludacris	12.2005	16[12]	8[22]	J Records 75 974	[platinum-US][written by Derrick Baker/Christopher Bridges/Harold Lilly/James Scheffer][produced by Big D/Harold Lilly/Jim Jonsin][2[42].R&B; Chart]
Georgia/Gettin' some [Shawnna]	Ludacris featuring Jamie Foxx and Field Mob	12.2005	-	39[9]	DTP 005795	[written by Christopher Bridges/Hoagy Carmichael/Darion Crawford/Stuart Gorrell/Shawn Johnson][produced by Vudu][31[20].R&B; Chart]
Can I Take U Home	Jamie Foxx	03.2006	-	-	J Records	[written by T. Mosley, S. Garrett ][produced by Jamie Foxx,Timbaland,Mike City,Mr. Collipark,Polow da Don,Jim Jonsin,No I.D.,Sean Garrett,Tank,Warryn Campbell,Miykal Snoddy][48[20].R&B; Chart]
Extravaganza	Jamie Foxx featuring Kanye West	06.2006	43[7]	-	J Records	[written by Mike City/Kanye West][produced by Mike City][52[12].R&B; Chart]
DJ Play a Love Song	Jamie Foxx featuring Twista	04.2006	-	45[14]	J Records	[gold-US][written by Jamal Jones/Sean Garrett/Jason Perry][produced by Polow Da Don/Sean Garrett][5[24].R&B; Chart]
Live in the Sky	T.I. featuring Jamie Foxx	10.2006	83[4]	-	Grand Hustle	[written by C. Harris,K. McMasters][produced by Keith Mack][59[19].R&B; Chart]
Please Excuse My Hands	Plies featuring Jamie Foxx and The-Dream	08.2008	-	66[12]	Slip'N'Slide	[written by Algernod Washington/Ronnie Jackson/Justin Franks/Oliver Goldstein/Tony Scales/Terius Nash][produced by Lil Ronnie/DJ Frank E/Oligee][8[22].R&B; Chart]
Just Like Me	Jamie Foxx Feat. T.I.	12.2008	-	49[18]	J Records 43 375	[gold-US][written by Christopher Stewart/Terius Nash/Clifford Harris][produced by Christopher Stewart/Terius Nash][8[29].R&B; Chart]
She Got Her Own	Ne-Yo Feat. Jamie Foxx & Fabolous	12.2008	-	54[20]	Def Jam	[written by Shaffer Smith/Antonio Jimenez/David Brown/John Jackson/Donna Summer][produced by Butter Beats][2[39].R&B; Chart]
I Don't Need It	Jamie Foxx featuring Timbaland	12.2008	-	-	J Records	[written by James Fauntleroy,Tim Mosley,Jerome Harmon,James Washington][produced by Timbaland,Jerome Harmon][38[20].R&B; Chart]
Blame It	Jamie Foxx Feat. T-Pain	01.2009	123[8]	2[27]	J Records 46 266	[platinum-US][written by Jamie Foxx/Chris Henderson/Nate Walker/Brandon Melanchon/Faheem Najm/James T Brown/John Conte/Breyon Prescotti][produced by Chris Henderson][1[14][47].R&B; Chart]
Digital Girl	Jamie Foxx Feat. Drake, Kanye West & The-Dream	08.2009	-	92[1]	J Records	[written by Christopher Stewart/Terius Nash/Kanye West/T-Pain/David Balfour][produced by Christopher Stewart/Terius Nash][37[12].R&B; Chart]
Speak French	Jamie Foxx featuring Gucci Mane	12.2009	-	-	J Records	[produced by The Y's,Bink,Tony "Chef Tone" Scale,sDanja,Rico Love,Noah "40" Shebib,Malay,KP,Eric Hudson,Mel & Mus,Big Bob,Juke,Jamie Foxx][90[6].R&B; Chart]
Winner	Jamie Foxx Feat. Justin Timberlake & T.I.	04.2010	-	28[11]	J Records	[written by Justin Timberlake/Robin Tadross/James Fauntleroy/Clifford Harris][produced by Justin Timberlake/Rob Knox][65[9].R&B; Chart]
Fall for Your Type	Jamie Foxx featuring Drake	12.2010	-	50[18]	J Records	[written by Noah Shebib/Aubrey Graham/Noel Campbell/Marco Diaz Rodriguez][produced by Noah Shebib][1.R&B; Chart]
Best Night of My Life	Jamie Foxx Feat. Wiz Khalifa	06.2011	-	108[6]	J Records	[12.R&B; Chart]
You Changed Me	Jamie Foxx featuring Chris Brown	03.2015	-	93	RCA	[written by Kevin Cossom ,Chris Brown][produced by Boi-1da ,Vinylz, DJ Scout][32.R&B; Chart]

Albumy
Tytuł	Wykonawca	Data wydania	UK	US	Wytwórnia [UK]	Komentarz
Peep this	Jamie Foxx	08.1994	-	78[10]	Fox 66 436	[produced by Jamie Foxx/DaMone Arnold/Victor White]
Unpredictable	Jamie Foxx	05.2006	9[9]	1[3][33]	J Records 82876730492 [UK]	[2x-platinum-US][silver-UK][produced by Big D/Daron Jones/Harold Lilly/Jamie Foxx/Jim Jonsin/Mike City/No I.D./Polow Da Don/Ron Feemster/Sean Garrett/Tank/The Face/Timbaland/Warryn Campbell]
Intuition	Jamie Foxx	01.2009	-	3[38]	J Records 88697412942 [UK]	[platinum-US][produced by Timbaland/Just Blaze/Chris Henderson/Jamie Foxx/Jim Jonsin/Christopher Stewart/Calvo Da Gr8]
Best Night of My Life	Jamie Foxx	01.2011	-	6[17]	J Records 88697548602 [UK]	[produced by Jamie Foxx/Eric Hudson/Jerry Vines/Peter Edge/Breyon Prescott/Brainz/The Y's/Noah Shebib/Big Bob Terry/Chris Lewis/Bink!/LaRonda Sutton]
Hollywood: A Story of a Dozen Roses	Jamie Foxx	05.2015	-	10	RCA 88883760382 [UK]	[produced by Breyon Prescott, Jamie Foxx]

Foxy

Foxy była grupą disco powstałą w 1976 roku w Miami na Florydzie .
Grupa składała się z wokalisty - gitarzysty Isha "Angel" Ledesmy (ur. 2 października 1952 roku na Kubie ), perkusisty Richarda "Richie" Puente, klawiszowca Charlie Murciano , basisty Arnolda Paseiro (ur. 30 października 1950) i perkusisty Joe Galdo . Carl Driggs wspomógł grupę jako wokalista i perkusista oraz jako kompozytor piosenek na ich drugim albumie, Get Off. Puente (który zmarł 18 lipca 2004r w wieku 51 lat ) był synem sławnego band lidera Tito Puente .
 
Ich największym hitem był utwór " Get Off " w 1978 roku (napisany przez Ledesmę i Driggsa), który zajął 9 miejsce na Billboard Hot 100 i był # 1 na liście bestsellerów r&b; przez dwa tygodnie. To był ich jedyny singiel z albumu Get Off, który został wydany w 1978 roku.
Ich trzeci album Hot Numer ukazał się w roku następnym. Pierwszy singiel "Hot Numer" zadebiutował jako # 21 na Billboard Hot 100 i # 4 na R&B; Chart w 1979 roku.
 
Brian Avnet był menadżerem zespołu Foxy u szczytu ich sukcesu a obecnie prowadzi karierę Josha Grobana .
Ish Ledesma później utworzył grupę Oxo w 1983 roku i Company B w 1986 roku, z jego żoną Lori L., jej siostrą Lezlee Livrano i Susan Johnson.
 
Carl (Carlo) Driggs, oprócz jego zaangażowaniu i pisania piosenek dla Foxy, był wokalistą Kracker , grupy reklamowanej przez Micka Jaggera i Keitha Richardsa , która wydała trzy albumy. Driggs był także wokalistą ansamblu Paul Revere and The Raiders przez ponad 20 lat. 

Single
Tytuł	Wykonawca	Data wydania	UK	US	Wytwórnia [US]	Komentarz
Get off Your Aaahh and Dance (Part 1)/Get Off Your Aahh! And Dance (Part 2)	Foxy	04.1976	-	-	Dash 5022	[written by Martinez, Ledesma, Paseiro, Alaimo][produced by Ray Martinez][39[10].R&B Chart][16[5].Hot Disco/Dance;Dash 5022 7"]
Get Off/You Make Me Hot	Foxy	07.1978	-	9[21]	Dash 5046	[written by Carl Driggs, Ish Ledesma][produced by Cory Wade][1[2][24].R&B Chart][18[11].Hot Disco/Dance;T.K. Disco 88 12"]
The Way You Do the Things You Do	Foxy	06.1977	-	-	Dash 5036	[written by Carl Driggs, Gille Garcia, Ismael Ledesma][produced by Cory Wade][5[8].Hot Disco/Dance;T.K. Disco 41 12"]
Hot Number/Call It Love	Foxy	03.1979	-	21[15]	Dash 5050	[written by Ish Ledesma][produced by I. Ledesma, J. Galdo, A. Paseiro, R. Puente, C. Murciano, J. Masters ][4[20].R&B Chart][26[13].Hot Disco/Dance;T.K. Disco 131 12"]
Don't Stop	Ish	07.1979	-	-	-	[written by I. Ledesma, C. Driggs][produced by I. Ledesma, A. Holloway Masters, Marsha Radcliffe][39[7].Hot Disco/Dance;T.K. Disco 156 12"]
RRRRRRock/Devil Boogie	Foxy	09.1979	-	-	Dash 5054	[written by I. Ledesma][produced by Ish Ledesma, Joe Galdo, Arnold Paseiro][22[14].R&B Chart][66[6].Hot Disco/Dance;T.K. Disco 412 12"]
Party Boys	Foxy	02.1980	-	-	Dash 5063	[written by I. Ledesma][produced by Foxy][24[35].Hot Disco/Dance;T.K. Disco 442 12"]

Albumy
Tytuł	Wykonawca	Data wydania	UK	US	Wytwórnia [US]	Komentarz
Get Off	Foxy	07.1978	-	12[27]	Dash 30 005	[produced by Cory Wade]
Hot Numbers	Foxy	04.1979	-	29[16]	Dash 30 010	[produced by Foxy]

Frankee

Frankee śpiewa od dziecka. Już jako 6-latka występowała w chórze kościelnym na Staten Island. Jako nastolatka szkoliła wokal na Manhattanie u słynnego producenta i piosenkarza Danny'ego Maddena. Jednocześnie uczyła się tańca w Broadway Dance Center. Frankee rozpoczęła studia na University of Tampa, ale po roku powróciła do Nowego Jorku, aby kontynuować karierę muzyczną.
 
Do tej pory, Frankee współpracowała między innymi z The Trackmasters (są odpowiedzialni za przeboje Mariah Carey, R.Kelly'ego i Destiny's Child) oraz z laureatem Grammy - Richem Harrisonem (autorem sukcesu "Crazy In Love" Beyonce Knowles).
 
27 kwietnia 2004 ukazał się jej debiutancki album "The Good, The Bad, And the Ugly". Płytę promował singiel z utworem

Single
Tytuł	Wykonawca	Data wydania	UK	US	Wytwórnia [US]	Komentarz
F.U.R.B. (F U Right Back)	Frankee	03.2004	-	63[7]	Marro 324	[written by Mark Passy, Kirk Robinson, Jennifer Graziano, Frankee, Eamon][produced by Jessi Jordan, Ty Real][71[7].R&B Chart]

Boss

Duet założony przez urodzone w Detroit dziewczyny: Boss (właśc. Lichelle Laws) oraz Dee (właśc. Irene Moore). Bezskutecznie usiłowały nawiązać kontakt z jakąkolwiek wytwórnią płytową w rodzinnym mieście. Rzuciły więc szkołę średnią i pojechały do Nowego Jorku. Tam poznały  jak mówiły później w wywiadach, najciemniejsze strony przemysłu muzycznego, więc zdecydowały się przemierzyć całe USA i wyjechać na zachodnie wybrzeże do Compton, stolicy gangsterskiego rapu.

Po trzech latach tułaczki i mieszkania bez dachu nad głową, spania na ławce w parku, zostały zauważone przez DJ-a Quika i jego menedżera. W 1992 r. podpisały umowę z Def Jam West i rok później ukazał się ich pierwszy album. Born Gangstaz jest relacją z życia na ulicach Los Angeles i Nowego Jorku. Jednak temat przewodni płyty stanowi skierowana do kobiet zachęta, aby wzięły sprawy w swoje ręce. zamiast czekać na wspaniałomyślność mężczyzn.

 Duet założył firmę produkcyjną Boss Productions w celu wspomagania wschodzących gwiazd hip hopu z rodzinnego miasta. Zespół nagrał też utwór „Run. Catch. And Kill” do filmu „Mi Vida Loca”.

Single
Tytuł	Wykonawca	Data wydania	UK	US	Wytwórnia [US]	Komentarz
Deeper	Boss	04.1993	-	65[13]	DJ West/Chaos 74 853	[produced by Def Jef][28[17].R&B Chart]
Recipe Of A Hoe / Born Gangsta	Boss	07.1993	-	-	DJ West/Chaos 77 081	[produced by Mic Professah][73[9].R&B Chart][sample z "Ain't I Been Good To You"-Isley Brothers]

Albumy
Tytuł	Wykonawca	Data wydania	UK	US	Wytwórnia [US]	Komentarz
Born Gangstaz	Boss	02.2005	-	22[18]	DJ West 52 903	[produced by Def Jef, Erick Sermon, AMG, Chyskillz, Jam Master Jay, MC Serch]

Born Jamericans

Taneczny duet reggae-rapowy ze stanu Waszyngton. Występują w nim DJ (w kategoriach muzyki reggae) - lub inaczej toaster - grupy Edley Shine (wlaśc. Horace Payne, ur. w stanie Waszyngton) oraz wokalista Natch (właśc. Norman Howell, ur. w USA).

Obaj urodzili się w połowie lat 70-tych, ale ich rodzinne i muzyczne korzenie prowadzą do Jamajki. Edley rozwijał swój talent rapując do nagrań reggae z kolekcji swoich rodziców, a Natch dorastał "karmiony" piosenkami takich artystów, jak Pinchers czy Pliers.

Któregoś dnia Snatch odwiedził sklep muzyczny i usłyszał Edleya śpiewającego w sąsiednim pomieszczeniu - tak się poznali. Wytwórnia Delicious Vinyl otrzymała taśmę demo i szybko zaproponowała młodym muzykom przeprowadzenie się do Los Angeles. Rok 1994 przyniósł debiutancki album duetu, promowany singlem "Boom Shak-A-Tack". Born Jamericans wspomagali Shabba Ranksa podczas jego tournee.

Single
Tytuł	Wykonawca	Data wydania	UK	US	Wytwórnia [US]	Komentarz
Boom Shak-a-Tack	Born Jamericans	01.1994	-	84[4]	Delicious Vinyl 98 373	[produced by Chucky Thompson][57[18].R&B; Chart][sample z "Pot Belly"-Lou Donaldson]
Cease & Seckle	Born Jamericans	05.1994	-	-	Delicious Vinyl 98 282	[produced by Chucky Thompson][82[5].R&B; Chart]
Yardcore	Born Jamericans	10.1997	167[1]	112[7]	Delicious Vinyl 4003	[produced by Rahiem][45[18].R&B; Chart]
Send My Love/Send One Your Love	Born Jamericans	02.1998	-	72[10]	Delicious Vinyl 71 903	[60[18].R&B; Chart][sample z "Send One Your Love"-Stevie Wonder]

Albumy
Tytuł	Wykonawca	Data wydania	UK	US	Wytwórnia [US]	Komentarz
Kids From Foreign	Born Jamericans	06.1994	-	188[1]	Delicious Vinyl 92 349	[produced by Chucky Thompson]

Boo-Yaa T.R.I.B.E.

Sześciu braci: Ted, Donald, David, Danny, Paul i Roscoe Devoux. Choć ich rodzice pochodzą z Wysp Samoa, członkowie Boo-Yaa T.R.I.B.E. urodzili się i wychowali w Carson pod Los Angeles, gdzie ich ojciec pracował jako pastor kościoła baptystów.

Życie ich nie rozpieszczało, o czym świadczyć może nazwa grupy (slangowe określenie na dźwięk oddanego ze strzelby strzału). W związku ze współpracą ze słynnym gangiem Bloods, każdy członek klanu odsiedział jakiś czas w więzieniu. Jeden z braci, Robert "Youngman" Devoux, został zastrzelony jeszcze zanim rodzina zajęła się muzykowaniem.

Bracia Devoux otwarcie przyznają się do udziału w produkcji i sprzedaży narkotyków oraz w strzelaninach. Ostatecznie grupa przyjęła śmierć członka rodziny jako znak od Boga i w ucieczce od świata gangów przeprowadziła się do Tokio, gdzie zamieszkała u kuzyna - zawodnika sumo. Bracia utrzymywali się pracując z powodzeniem jako grupa rapowo-taneczna. Wkrótce wrócili przekonani,że podobny sukces mogą odnieść w Los Angeles.

Firma Island pierwsza dostrzegła rynkowy potencjał grupy, która łączyła tematykę gangsterską z hardcore'owym hip-hopem i szybko podpisała z nią kontrakt. Członkowie zespołu wystąpili jako tancerze breakdance w filmie Disneya "Captain BO" (1985 r., reż. Francis Ford Coppola) z Michaelem Jacksonem w roli głównej oraz w programach telewizyjnych "Fame" i "The A-Team". Grupę Boo-Yaa T.R.I.B.E. tworzą: lider Ganxsta Ridd, EKA, Rosco, Ganxsta OMB, The Godfather i Don-L.

Niektórzy pracownicy departamentu policji Los Angeles nadal podejrzewają, że zespół to jedynie przykrywka dla dalszej nielegalnej działalności jego członków. W 1994 r. na rynku pojawił się drugi album grupy, który przyniósł kolejne opowieści z półświatka ("Kreepin' Through Your Hood" i "Gangstas Of The Industry" - krytyka taniego pozerstwa dla zysków).

Single
Tytuł	Wykonawca	Data wydania	UK	US	Wytwórnia [UK]	Komentarz
R.A.I.D.	Boo-Yaa T.R.I.B.E.	03.1990	93[2]	-	4th & Broadway BRW 158	[produced by Boo-Yaa T.R.I.B.E., Joe "The Butcher" Nicolo ]
Psy-ko Funk	Boo-Yaa T.R.I.B.E.	06.1990	43[3]	-	4th & Broadway BRW 179	[written by D. Devoux , P. Devoux , T. Gonzalez][produced by Tony G ][93[4].R&B Chart]
Another Body Murdered	Faith No More with Boo-Yaa T.R.I.B.E.	11.1993	26[3]	-	Epic 6597942	[written by Billy Gould, Boo-Yaa T.R.I.B.E., Mike Bordin ,Mike Patton, Roddy Bottum][produced by Ghetto Guerillas, Boo-Yaa T.R.I.B.E., Faith No More]

Albumy
Tytuł	Wykonawca	Data wydania	UK	US	Wytwórnia [UK]	Komentarz
New Funky Nation	Boo-Yaa T.R.I.B.E.	04.1990	74[1]	117[15]	4th & Broadway 4017	[produced by Boo-Yaa T.R.I.B.E.,John King][33.R&B; Chart]

Boogie Down Productions

W skład tego duetu z nowojorskiej dzielnicy Bronx weszli DJ Scott La Rock (właśc. Scott Sterling, ur. ok. 1962 r., zm. 26.08.1987 r.) i raper KRS-1 (właśc. Lawrence "Krisna" Parker, ur. 20.08.1965 r. na Brooklynie w Nowym Jorku).

KRS-1 (także KRS One) to skrót od słów Knowledge Reigns Supreme Over Nearly Everyone ["Wiedza ma władzę absolutną nad prawie każdym" , podczas gdy "edukacja przez zabawę" stała się centralnym tematem w twórczości grupy. Podobnie jak większość rapowych formacji z Nowego Jorku, duet śpiewał o problemach czarnej mniejszości, żyjącej w nowoczesnym środowisku miejskim. Poruszał kwestie narkomanii, wojen gangów i swobodnego użycia broni na ulicach.
La Rock i KRS-1 - który wcześnie] pracował z rapową grupą 12:41 ("Success Is The World") - spotkali się w przytułku dla bezdomnych w Bronksie, gdzie La Rock pracował jako opiekun, a KRS-1 przebywał w charakterze "klienta". Poprzedzony singlem z nagraniem "Crack Attack", ich debiutancki album powstał w koprodukcji ze znajomymi z Bronksu - formacją Ultramagnetic MC's.

Zawarty materiał otwarcie głosił, iż. czarna młodzież powinna podjąć "wszelkie dostępne środki" w celu złamania wieloletniej tradycji uprzedzeń i dyskryminacji. Płyta rozeszła się w nakładzie 500 tys. egzemplarzy i w zasadniczy sposób przyczyniła się do powstania kierunku gangsta rap.
Po tym, jak Scott La Rock został zastrzelony w 1987 r., KRS-1 jeszcze mocniej podkreślał potrzebę zmiany świadomości i walki z przemocą, zwracając uwagę na konieczność edukacji wśród czarnych.

Kolejne duże płyty, By All Means Necessary i Ghetto Music: The Blueprint Of Hip Hop, miały podobną siłę, co debiutancki album (The Style You Haven 't Done Yet, będący krytyką przyszłych następców KRS-1). Z pewnością w stylu KRS-1 było co podziwiać, a jego sposób rymowania kopiowało wielu debiutantów. KRS-1 jeździł z odczytami po amerykańskich uczelniach, pisał także dla "New York Timesa".

Podobnie jak Public Enemy, KRS-1 i Boogie Down Productions utrzymali w swojej muzyce element harcore'owy, konieczny, by przekazać pewne treści. W ten sposób stworzyli bardziej świadomą politycznie i dojrzalszą orientację rapu. Jednak wydany w 1990 r. album Edulainnient kładł zbyt wielki nacisk na samo "przesłanie" - utwory zawierały wyłącznie beznamiętny podkład instrumentalny, na którego tle KRS-1 wygłaszał poważne traktaty.

Zestaw nagrań koncertowych, zatytułowany Live Hardcore Worldwide: Paris, London & NYC nie był pierwszym albumem tego rodzaju (2 Live Crew wyprzedzili KRS-1), był jednak z pewnością najlepszym - pełnym jadowitej energii. Po ukazaniu się,Sex And Violence w 1992 r. KRS-1 zrezygnował z nazwy Boogie Down Productions i postanowił sygnować nagrywany materiał własnym imieniem.

Single
Tytuł	Wykonawca	Data wydania	UK	US	Wytwórnia [US]	Komentarz
My Philosophy / Stop The Violence	Boogie Down Productions	06.1988	69[2]	-	Jive JIVEX 170 [UK]	[written by KRS-One][produced by KRS-One]
Stop The Violence	Boogie Down Productions	09.1988	-	-	Jive 1120	[written by KRS-One, L. Parker][produced by KRS-One][76[7].R&B Chart]
Jack Of Spades / I'm Still #1	Boogie Down Productions	12.1988	92[1]	-	Jive 1169	[written by KRS-One][produced by KRS-One]
Why Is That?	Boogie Down Productions	07.1989	93[1]	-	Jive 1231	[written by KRS-One][produced by KRS-One][48[10].R&B Chart]
Love's Gonna Get'cha (Material Love)	Boogie Down Productions	09.1990	-	-	Jive 1367	[written by KRS-One][produced by KRS-One][46[8].R&B Chart]

Albumy
Tytuł	Wykonawca	Data wydania	UK	US	Wytwórnia [UK]	Komentarz
Criminal Minded	Boogie Down Productions	03.1987	-	-	B-Boy BB 4787	[gold-US][produced by Scott La Rock, KRS-One, Ced-Gee][73.R&B; Chart]
By All Means Necessary	Boogie Down Productions	04.1988	38[3]	75[23]	Jive 1097	[gold-US][produced by Kris Parker][18.R&B; Chart]
Ghetto Music: The Blueprint of Hip Hop	Boogie Down Productions	06.1989	32[4]	36[17]	Jive 1187	[gold-US][produced by KRS-One,D-Nice,D-Square,Rebekah Foster,Spaceman,Sidney Mills][7.R&B; Chart]
Edutainment	Boogie Down Productions	07.1990	52[2]	32[16]	Jive 1358	[gold-US][produced by KRS-One, D-Nice Pal Joey][9.R&B; Chart]
Live Hardcore Worldwide	Boogie Down Productions	03.1991	-	115[7]	Jive 1425	[produced by KRS-One][25.R&B; Chart]
Sex and Violence	Boogie Down Productions	02.1992	-	42[9]	Jive 41 470	[produced by KRS-One, Pal Joey, Prince Paul, DJ Kenny Parker, D-Square][20.R&B; Chart]