sobota, 14 lipca 2018

Above the Law

ABOVE THE LAW, zał. w 1987 w Pomona (Kalifornia, USA) w składzie: Cold 187urn, KMG The Ilustrator, Go Mack, DJ Total K-Oss.

W pierwotny skład Above The Law, jednej z pionierskich grup hiphopowych Zachodniego Wybrzeża USA, wchodzili: Cold 187um (znany też jako Big Hutch, właśc. Gregory Hutchinson), KMG The lllustrator (Kevin Duiley), Go Mack (Arthur Goodman) i DJ Total K-Oss (Anthony Stewart). Twórczość artystów, wywodzących się z Pomona (wschodnich przedmieść Los Angeles), w dużej mierze bazowała na popularnej wówczas stylistyce gangsta rapu - ostatecznie ukształtowanej na drugiej ptycie N.W.A.

Podobieństwa między tymi grupami nie ograniczały się do warstwy lirycznej utworów, zdominowanej przez brutalne opowieści o przemocy i agresywnym stylu życia. Były widoczne także w brzmieniu, szeroko czerpiącym z dziedzictwa muzyki funk. Dr. Dre, producent N.W.A., współprodukował część debiutu Above The Law ("Livin' Like Hustlers"), wydanego w 1990 w wytwórni - Eazy-E Ruthless Records.

W kolejnych produkcjach zespołu za podkłady odpowiedzialny był Cold 187um, bratanek legendy funku, Willie'go Hutcha, wykształcony muzyk jazzowy, któremu grupa zawdzięcza obecność na płytach żywych instrumentów - basu i gitary. Debiut zespołu i EP-ka "Vocally Pimpin' EP" (1991) są uważane za największe artystyczne osiągnięcia czwórki.

Po wydaniu kolejnego albumu, "Black Mafia Life" (1993), zespół opuścił Go Mack. Pozostała trójka wydała jeszcze krążek "Uncle Sam's Curse" (1994) dla Ruthless Records, po czym, po śmierci założyciela labela, przeniosła się do oficyny Tommy Boy.
Nakładem słynnej wytwórni ukazały się następne dwie płyty: "Time Will Reveal" (1996) i "Legends" (1998), szerzej niezauważone, m.in. ze względu na malejąca popularność klasycznego gangsta rapu.

Podobny los spotkał ostatni krążek grupy, wydany tym razem dla Street Solid, "Forever: Rich Thugs, Book One" (1999). W roku 2000 Big Hutch został nadwornym producentem podupadającego już labela Death Row Records. W wytwórni Suge Knighta nagrana została kolejna płyta Above The Law: "Diary Of a Drug Dealer", ale w związku z licznymi kłopotami oficyny, nigdy nie ujrzała światła dziennego. Producentowi zespołu udało się za to rozpocząć solową karierę. W roku 1999 nagrał debiut: "Executive Decisions", zaś pięć lat później wydał kolejny krążek: "Live From The Ghetto".



Single
Tytuł WykonawcaData wydania UK US Wytwórnia

[US] 		Komentarz
V.S.O.P.Above the Law02.1993--Ruthless 40 601[Producer -Cold 187um][97[2].R&B Chart][sample z I Can't Go For That"-Hall & Oates
Black SupermanAbove the Law10.1994--Ruthless 5516[Producer - Cold 187um][79[7].R&B Chart]
100 Spokes/Killaz in the park Above the Law08.1996--Tommy Boy Music TB 739[Producer -Cold 187um][81[3].R&B Chart]
Throw yo hood up/Ride-Wit-UzMr Money Loc feat Above the Law03.1998-120[1]Loc-N-Up 70 714[written by Above The Law, Mr. Money Loc][Producer - E. Coston][61[20].R&B Chart]
Sex,money & music/Ghetto platinumAbove the Law08.2002-6[17].Hot 100 Singles SalesWestWorld 70 837[Producer - Ricky "Ric Rude" Lewis][58[6].R&B Chart]



Albumy
Tytuł WykonawcaData wydania UK US Wytwórnia

[US] 		Komentarz
Livin' Like HustlersAbove the Law04.1990-75[16]Ruthless 46 041[produced by A.T.L. , Dr. Dre , Laylaw]
Vocally pimpin'Above the Law08.1991-120[4]Ruthless 47 934[produced by Cold 187um ]
Black Mafia LifeAbove the Law02.1993-37[7]Ruthless 24 477[produced by Cold 187um]
Uncle Sam's CurseAbove the Law07.1994-113[13]Ruthless 5524[produced by Cold 187um]
Time Will RevealAbove the Law11.1996-80[2]Tommy Boy 1154[produced by Cold 187Um]
LegendsAbove the Law03.1998-142[2]Tommy Boy 1233[produced by Cold 187um]
Autor: o Brak komentarzy:
Etykiety: ,

Free

FREE- Zespół powstał w 1968 roku, w okresie największego rozkwitu brytyjskiego białego bluesa. W jego skład wchodzili początkowo Paul Rodgers (śpiew, ur. 12.12.1949 r. w Middlesborough, Anglia), Paul Kossoff (gitara; ur. 14.09.1950 r. w Londynie, zm. 19.03.1976 r. w USA), Andy Fraser (bas; ur. 7.08.1952 r. w Shropshire, Anglia) oraz Simon Kirke (perkusja; ur. 28.07.1948 r. w Shrewsbury, Anglia).

Pomimo młodego wieku każdy muzyk był doświadczonym artystą, w szczególności zaś Fraser, grający wcześniej w grupie Bluesbreakers Johna Mayalla. Już podczas pierwszego koncertu zespół dostrzegł Alexis Korner, zaproponował nazwę Free (na cześć swego własnego tria Free At Last) oraz pomógł w podpisaniu kontraktu z wytwórnią Island. Jednakże dopiero po wydaniu pierwszego, nieco niedopracowanego, albumu Tons Of Sobs grupa zaczęła szlifować swój indywidualny, bardziej niezależny styl.

Drugi longplay Free z 1969 roku jasno wskazywał na to, iż muzyka tego niewątpliwie utalentowanego zespołu staje się coraz dojrzalsza. Rosnącą reputację Free zawdzięczało zarówno ekspresyjnemu gło sowi Rodgersa, jak i ostrej niczym żądło gitarze Kossoffa. Wydana w 1970 roku płyta Fire And Water stanowiła prawdziwe apogeum uprawianego przez Free modnego blues rocka. Znalazły się na niej zarówno wzruszające ballady "Heavy Load" i "Oh I Wept", jak i kilka obdarzonych potężnym ładunkiem emocjonalnym, dynamicznych utworów, z których najlepiej znanym jest "All Right Now". Jego singlowa wersja doszła do drugiego miejsca na brytyjskiej liście przebojów i czwartego w USA. Od tego czasu stała się jedną z najbardziej popularnych kompozycji, która na trwałe wpisała się do kanonu muzyki rockowej, co jakiś czas pojawiając się na listach najlepszych singli.

Czwarta płyta Highway z 1971 roku sprzedawała się słabo, gdyż była zbiorem utworów o nieco innym niż wcześniej, delikatniejszym brzmieniu. Zasadniczą funkcję spełniały tam partie fortepianowe, które po części zastąpiły gitarę Kossoffa. Taki stan rzeczy był między innymi konsekwencją tarć, jakie występowały w grupie, a które nasiliły się jeszcze bardziej, gdy kolejny singel "The Stealer" nie zdobył powodzenia.

Zespół rozpadł się w maju 1971 roku, tuż po ukazaniu się jego kolejnego, tym razem udanego singla "My Brother Jake", który dotarł do Top 5 w Anglii. Jednak w styczniu następnego roku grupa połączyła się znowu, gdy chwiejne próby podejmowanej przez muzyków samodzielnej działalności opartej na image'u Free nie przyniosły oczekiwanych efektów. Jedynie w przypadku Kossoffa jego współpraca w ramach formacji Kossoff, Kirke, Tetsu And Rabbit okazała się owocna.

Szósta płyta Free At Last z 1972 roku przyniosła muzykę pełną dawnego żaru. Na albumie tym znalazł się kolejny utwór, który zdobył poczesne miejsce na brytyjskiej liście Top 20 - "A Little Bit Of Love". Pomimo odniesionego sukcesu pozycja zespołu została zachwiana przez pogarszający się stan zdrowia Kossoffa wynikły z nadużywania narkotyków oraz odejście Frasera do grupy Sharks. Free w pospiesznie uzupełnionym składzie - Rodgers (gitara), Kirke, John "Rabbit" Bundrick (instrumenty klawiszowe) oraz Testu Yamauchi (bas; ur. 21.10.1947 r. w Fukkuoka, Japonia) - rozpoczęło trasę koncertową po Japonii.

Choć Kossoff kilkakrotnie wspierał kwartet swą grą podczas koncertów w Wielkiej Brytanii, jego wkład w powstanie w 1973 roku ostatniego albumu Free Heartbreaker był niewielki. W październiku 1972 r. rozpoczął bowiem karierę solową, a jego tymczasowym następcą został Wendell Richardson z grupy Osibisa. Mimo to w lipcu 1973 r. grupa oficjalnie ogłosiła zakończenie działalności. Rodgers i Kirke utworzyli wówczas zespól Bad Company, Tetsu zastąpił Ronniego Wooda w The Small Faces, Rabbit współpracował z The Who, zaś Kossoff w 1974 roku utworzył grupę Back Street Crawler, której kres nastąpił w chwili śmierci muzyka na pokładzie samolotu lecącego do Nowego Jorku.

Grupa Free później jeszcze kilkakrotnie powracała na listy przebojów. W 1978 roku EP-ka The Free EP dotarła do 11. pozycji w Anglii, zaś w 1991 roku utwór "All Right Now" wykorzystany został w reklamówce popularnej gumy do żucia i po raz trzeci stał się wielkim przebojem, docierając do 3. miejsca. Równocześnie ukazał się album The Best Of Free — All Right Now, zawierający przemiksowane na nowo przez Boba Clearmountaina najciekawsze nagrania zespołu.
Pod koniec 1994 r. prasa doniosła, że grupa zamierza wznowić działalność, kiedy tylko Rodgers, Fraser i Kirke znajdą odpowiedniego gitarzystę.


Single
Tytuł WykonawcaData wydania UK US Wytwórnia

[UK] 		Komentarz
All right now/Mouthful of grassFree05.19702[16]4[16]Island WIP 6082[silver-UK][written by Andy Fraser/Paul Rodgers][produced by Free]
The stealer/Broad daylightFree11.1970-49[8]A&M; 1230 [US][written by Andy Fraser/Paul Kossoff/Paul Rodgers][produced by Free]
My brother Jake/Only my soulFree04.19714[11]-Island WIP 6100[written by Andy Fraser/Paul Rodgers][produced by Free]
Little bit of love/Sail onFree05.197213[10]119[1]Island WIP 6129[written by Andy Fraser/Simon Kirke/Paul Kossoff/Paul Rodgers][produced by Free]
Wishing well/Let me show youFree12.19727[10]112[2]Island WIP 6146[written by John "Rabbit" Bundrick/Simon Kirke/Paul Kossoff/Paul Rodgers/Tetsu Yamauchi][produced by Free]
All right now [re-issue]Free07.197315[9]--
Free EP. [All right now/My brother Jake/Wishing well]Free02.197811[7]-Island IEP 6
Free EP. [All right now/My brother Jake/Wishing well][re-issue]Free10.198257[3]-Island IEP 6
All right now [re-issue]/I' m a moverFree02.19918[9]-Island IS 486
Paul Rodgers
Muddy Water bluesPaul Rodgers02.199445[2]-Victory ROGCD 1
All I Want Is YouPaul Rodgers05.1997185[1]-SPV[written by Paul Rodgers][produced by Paul Rodgers, Dan Priest, Eddie Kramer]



Albumy
Tytuł WykonawcaData wydania UK US Wytwórnia

[UK] 		Komentarz
Tons of sobsFree11.1968-197[2]Island ILPS 9089[producer-Guy Stevens]
FreeFree10.1969--Island ILPS 9104[produced by Chris Blackwell]
Fire and waterFree06.19702[18]17[27]Island ILPS 9120[produced by Free]
HighwayFree12.197041[10]190[2]Island ILPS 9138[produced by Free]
Free live !Free06.19714[12]89[8]Island ILPS 9160[produced by Andy Johns]
Free at lastFree06.19729[9]69[16]Island ILPS 9192[produced by Free]
HeartbreakerFree01.19739[7]47[16]Island ILPS 9217[produced by Free and Andy Johns]
The Free storyFree03.19742[6]-Island ISL D4
Best of FreeFree05.1975-120[7]A&M; 3663 [US]
The best of Free-All right nowFree03.19919[9]-Island ILP TV 2
Live At The BBCFree10.2006127[1]-Island 9840662
Paul Rodgers
Cut loosePaul Rodgers11.1983-135[10]Atlantic 80 121[produced by Paul Rodgers]
Muddy Water Blues-A tribute to Muddy WatersPaul Rodgers05.19939[7]91[7]Victory 480 013[produced by Billy Sherwood]
NowPaul Rodgers02.199730[7]-SPV SPV 08544662[produced by Paul Rodgers, Eddie Kramer and Dan Priest]
Paul Kossoff
Back Street CrawlerBack Street Crawler09.1975-135[10]Atlantic 80 121


Autor: o Brak komentarzy:
Etykiety: ,

Free Movement

Niektórzy członkowie tego zespołu założonego w 1970 r. w Los Angeles w Kalifornii, mieli za sobą doświadczenie w śpiewaniu muzyki gospel. W składzie Free Movement znaleźli się: Josephine Brown, Godoy Colbert, Cheryl Conley, Jennifer Gates, Adrian Jefferson i Claude Jefferson.

Grupa nagrała płytę demo i w 1971 r. podpisała kontrakt z wytwórnią Decca. Debiutancki singel, "I've Found Someone On My Own", przez sześć miesięcy wspinał się w zestawieniach, docierając ostatecznie do Top 5. Kiedy utwór stał się przebojem, Free Movement działali już pod egidą wytwórni Columbia, dla której nagrali album i dwa single.


Single
Tytuł WykonawcaData wydania UK US Wytwórnia

[US] 		Komentarz
I' ve found someone of my own/I can' t convince my heartFree Movement05.1971-5[26]Decca 32 818[written by Frank Robinson][produced by Joe Porter][20[9].R&B Chart]
The harder i try [The bluer i get]/Comin' homeFree Movement12.1971-50[10]Columbia 45 512[written by F. F. Robinson][produced by Toxey French, Michael O'Martian][49[3].R&B Chart]



Albumy
Tytuł WykonawcaData wydania UK US Wytwórnia

[US] 		Komentarz
I' ve found someone of my ownFree Movement01.1972-167[8]Columbia 31 136[produced by Joe Porter, Toxey French]


Autor: o Brak komentarzy:
Etykiety: ,

Freeez

Brytyjska formacja funkowa, której liderem był John Rocca (ur. 23.09.1960r w Londynie), a pozostałymi członkami - Peter Maas (gitara basowa), Andy Stennet (instrumenty klawiszowe) i Paul Morgan (perkusja). Rocca, były sprzedawca specjalizującego się w muzyce tanecznej sklepu Disc Empire, założył Freeez w 1978.

Pierwszy singel, "Keep In Touch", ukazał się nakładem własnej wytwórni Pink Rythm (Freeez był jednym z pierwszych brytyjskich zespołów, które założyły własną firmę fonograficzną). W 1980, po przejęciu przez firmę Calibre, singel o mało co nie wszedł do Top 40. Po przenosinach do wytwórni Beggars Banquet w 1981 grupa wprowadziła utwór "Southern Freeze" do pierwszej dziesiątki list przebojów. W utworze tym zaśpiewała Ingrid Mansfield-Allman (ur. w Londynie).

Album pod takim samym tytułem dotarł do Top 20. Wkrótce potem skład grupy zwiększył się do siedmiu osób - doszli Gordon Sullivan, George Whitmore i nowa wokalistka Alison Gordon. Później jednak formacja skurczyła się do duetu Rocca-Maas. Największy sukces odniosła w 1983 singlem "I.O.U." napisanyn i wyprodukowanym w USA przez Arthura Bakera,któremu w miksowaniu pomagał Jellybean. W 1985 Rocca i Stennet nagrywali pod szyldem Pink Rhythm, a zespół Freeez działał w składzie Maas, Morgan, Billy Crichton i Louis Smith. W 1986 nagrywali oni dla wytwórni Siren.

Jako solista Rocca wylansował singel "I Want To Be Real" który w 1987r wspiął się na 1. miejsce amerykańskich list tanecznych. W tym samym roku wydany przez firmę Citybeat remiks "I.O.U." wszedł w Wielkiej Brytanii do Top 30. Rocca nagrywał potem dla wytwórni Who'd She Coo i Cobra (nagrał tam ponownie "Southern Freeze"). W 1991r wypłynął znowu pod szyldem Midi Rain w barwach stajni Vinyl Solution.




Single

Tytuł WykonawcaData wydania UK US Wytwórnia

[UK] 		Komentarz
Keep in TouchFreeez06.198049[3]-Calibre CAB 103[written by Freeez][produced by John Rocca]
Southern FreeezFreeez02.19818[11]-Beggars Banquet BEG 51[written by Andy Stennett, John Rocca, Peter Maas][produced by John Rocca]
Flying HighFreeez04.198135[5]-Beggars Banquet BEG 55[written by Peter Maas][produced by John Rocca]
I.O.U./I Dub UFreeez06.19832[15]-Beggars Banquet BEG 96[written by Arthur Baker][produced by Arthur Baker][13[15].R&B; Chart][1[2][17].Hot Disco/Dance;StreetWise 2210 12"]
Pop Goes My Love/Scratch Goes My DubFreeez10.198326[6]-Beggars Banquet BEG 98[written by Andy Stennett, Arthur Baker, John Rocca, and Peter Maas][produced by Arthur Baker][47[11].R&B; Chart][5[14].Hot Disco/Dance;StreetWise 2215 12"]
I.O.U. (remix)Freeez feat. John Rocca01.198723[6]-Citybeat CBE 709[written by Arthur Baker][18[6].Hot Disco/Dance;Criminal 7 12"]
Southern Freeez (remix) Freeez05.198763[2]-Total Control TOCO 14[written by Andy Stennett, John Rocca, Peter Maas]



Albumy

Tytuł WykonawcaData wydania UK US Wytwórnia

[UK] 		Komentarz
Southern FreeezFreeez02.198117[15]-Beggars Banquet BEGA 22[produced by John Rocca]
Gonna Get You Freeez10.198346[3]-Beggars Banquet BEGA 48[produced by Arthur Baker]
Autor: o Brak komentarzy:
Etykiety: ,

Frente!

Frente! to australijska grupa alternatywnego rocka utworzona w 1991 roku. W skład zespołu wchodziła piosenkarka Angie Hart, założyciel i gitarzysta Simon Austin, basista Tim OConnor (później zastąpiony przez Billa McDonalda), oraz perkusista Mark Picton (później zastąpiony przez Alastaira Bardena).
Frente! wdarł się na australijskie listy przebojów singlami "Ordinary Angels" i "Accidently Kelly Street" w 1992 roku. 

Znani są z dziwacznych klipów filmowych ("Accidently Kelly Street" przedstawiał zespół z ogromną liczbą rekwizytów ,gadżetów przedmiotów gospodarstwa domowego, a tytuł utworu został celowo napisany małymi literami), ich beztroskie teksty wypełniały ich debiutancki album, Marvin the Album (# 5),który był również sukcesem, zyskując status platynowej płyty w Australii. Kolejny singiel z albumu z początku 1993 r. "No Time" (# 50), nie wypadł już tak dobrze.
 
"Ordinary Angels" zakończył rok jako 20-ty na liście sprzedaży na ARIA Charts,a "Accidently Kelly Street" finiszował na 29 miejscu. Zespół promował się za granicą w 1994 roku swoim największym sukcesem, akustyczną wersją utworu New Order "Bizarre Love Triangle", który osiągnął 76 miejsce w Wielkiej Brytanii (po wcześniejszych nagraniach "Ordinary Angels", który nie trafił na listy i "Accidently Kelly Street", który osiągnął 84 miejsce). "Bizarre Love Triangle" został wydany w Australii ponownie na EP-ce "Lonely" w 1994 r. Był też hitem w Stanach Zjednoczonych, został # 10 na Modern Rock Tracks i # 49 na Billboard Hot 100 . Jedynym innym nagraniem na listach w USA był ponownie wydany singiel "Labour of Love" , który został # 9 na Modern Rock Tracks.
 
Wystąpili w 1994 roku na ścieżce dźwiękowej do amerykańskiego programu TV: Melrose Place z piosenką "Ordinary Angels". Między pierwszym i drugim albumem Frente, Angie Hart użyczyła wokalu na australijskim singlu nagranym przez Pop! zatytułowanym " Tingly "(# 92), wydanym pod koniec 1995 roku. Frente! umieścił także utwór na kompilacji Saturday Morning , cover "Open Up Your Heart (and Let the Sunshine In)". Album został wydany w dniu 5 grudnia 1995r.
 
Frente! wydał drugi album, Shape , w 1996 roku, wyprodukowany przez Teda Nicely, który pracował wcześniej z między innymi Fugazi . Pierwszy singiel "Sit On My Hands" zadebiutował na 66 miejscu w Australii, a drugi , "What's Come Over Me" nie wszedł do pierwszej 100, choć doszedł do 83 miejsca w Wielkiej Brytanii. Album doszedł do 35 miejsca. Frente! rozpadł się wkrótce po jej wydaniu w 1996 roku.
 
W styczniu 2005 r. został reaktywowany na okolicznościowe koncerty. Grupę wówczas tworzyli Angie Hart, Simon Austin i Bill McDonald z Pete Luscombe na perkusji. W dniu 28 listopada 2010, Frente! grał w Punters Club którego kuratorką jest Angie Hart. Wzięły w nim udział inne znaczące połowie lat 90-tych zespoły z Melbourne, takie jak The Glory Box , The Hollowmen i The Fauves . 


Single
Tytuł WykonawcaData wydania Aus N.Zel Wytwórnia
[Aus/N.Zel] 		Komentarz
Clunk (EP)Frente!04.19923[18][gold]30[6]White Label Records – d11125 /Mushroom C 11 125[produced by Daniel Denholm]
Accidently Kelly StreetFrente!11.19924[16][platinum]4[14]White Label Records D 12063/Mushroom C 12 063[written by Tim O'Connor][produced by Phil Jones,Michael Koppelman]
No TimeFrente!03.199350[1]-White Label Records D 11 352/-[produced by Frente!, Michael Koppelman]
LonelyFrente!06.19947[13]-White Label Records D 11 781/-[written by Angie Hart,Simon Austin,White][produced by Frente!,Daniel Denholm]
Albumy
Tytuł WykonawcaData wydania Aus N.Zel Wytwórnia
[Aus/N.Zel] 		Komentarz
Marvin The Album Frente!12.19925[15][platinum]4[11]White TVD 93 367/Mushroom C 53 367[produced by Daniel Denholm , Frente!, Michael Koppelman]
ShapeFrente!07.199635[1]-Mushroom TVD 93429/-[produced by David M. Allen, Frente!]
Autor: o Brak komentarzy:
Etykiety: ,

Freshwater

Freshwater powstał pod koniec 1968 roku w Wellington,założony przez Murraya Partridge. Milton Parker był wcześniej w Relics.Freshwater był głównie zespołem bluesowym, który bardzo wcześnie postanowił, że Australia będzie miejscem ich działalności. W maju 1969 roku wylądowali w Australii. George Limbidis po kilku miesiącach wrócił do Nowej Zelandii,a rolę basistów przejmowali kolejno Paul Reid, Peter Roberts i Bill Ryland.
 
Peter Sheehan dołączył do grupy pod koniec 1969 roku i 1970 roku skład grupy przedstawiał się następująco: Murray Partridge na gitarze i śpiew, Ian Johnson -wokal, Al Johns na gitarze, Peter Sheehan -organy i wokale, Dallas McDermott na basie i Joe Andory na perkusji. Milton Parker powrócił do Nowej Zelandii przystępujac do Farmyard .
 
Wydali swój pierwszy singiel w sierpniu 1969 roku "It's In Your Power"/"Together Till The End Of Time" ,a następnie "Son Of A Loving Man"/"People Got To Live Together" w październiku. Po tych singlach, Freshwater zmienił swój styl i zaczął grać bardziej progresywny rock nawiazujac do Cream,Traffic i Blood Sweat and Tears.
W maju 1970 roku został wydany singiel "Satan"/"Satan's Woman". Sheehan i Partridge napisali obie strony singla. Tekst krążył wokół morderstwa aktorki Sharon Tate przez Family Manson . Kontrowersyjne nagranie było ignorowane w mediach ,ale udało mu się dostać na 28 miejsce na lokalnych listach przebojów Sydney.
 
Pod koniec 1970 roku, Peter Roberts opuścił grupę, aby dołączyć do La De Da jako basista. Spowodowało to mały problem w grupie i musieli odwołać zaplanowaną trasę po Queensland, która była wcześniej zaplanowana. Na początku 1971 roku, Alison McCallum dołączyła jako wokalistka a we wrześniu,skład znowu się zmienił ;grupę tworzyli Partridge, McCallum, David Fooks na klawiszach, Rod Coe jako basista i Tony Bolton grajacy na perkusji. Ten skład wydał jeden singiel w listopadzie 1971 roku "I Ain't Got The Time"/"Hello Sunshine" ,który wszedł na listę przebojów w Sydney na pozycję 19-tą.
 
Pod koniec roku Freshwater się rozpadł. McCallum rozpoczął karierę solową i miał wielki hit coverem utworu Vanda i Young "Superman" w 1972 roku. Partridge udało im się stworzyć Wolfe z Andrewem Parata na gitarze i wokalu, Norm Roue na gitarze slide, Billem Rylandem na basie i Steve Webbem na perkusji. Grupa ta działała krótko i pod koniec 1972 roku, Webb dołączył do zespołu Duck, a Roue znalazł się w składzie Band Of Light , podczas gdy Partridge wrócił do Nowej Zelandii, gdzie wstąpił do Living Force. 


Single
Tytuł WykonawcaData wydania Aus N.Zel Wytwórnia
[Aus/N.Zel] 		Komentarz
Satan / Satan's WomanFreshwater06.197050[15]-Caesar's CP 001/--
I Ain't Got the Time / Hello SunshineFreshwater11.197130[14]-RCA Victor 101 944/--
Autor: o Brak komentarzy:
Etykiety: ,

piątek, 13 lipca 2018

James Freud

James Randall Freud (ur. Colin Joseph McGlinchey, 29 czerwca 1959r - zm. 4 listopada 2010r) był australijskim muzykiem rockowym i autorem tekstów. Był członkiem Models w latach 80-tych i napisał swoje dwa najpopularniejsze single, "Barbados" oraz " Out of Mind, Out of Sight ".
 
Freud urodził się jako Colin Joseph McGlinchey dniu 29 czerwca 1959r ,jako syn Joe i Hannah McGlinchey i dorastał w Melbourne. Zainteresował się muzyką zanim zaczął szkołę. "Od czasu, gdy miałem pięć lat, zdałem sobie sprawę, że to jest to, co chciałem zrobić. Mój wujek dał mi wszystkie płyty Frankie Avalona rekordy i po prostu go pokochałem. To było to wszystko, co chciałem zrobić ". Jego ojciec opuścił rodzinę, gdy Freud był nastolatkiem. Uczęszczał do St Thomas Moore Catholic Boys College.
Pomimo jego pasji i talentu muzycznego, matka Freuda, Hannah, była przeciwna idei. Później zmienił nazwisko na James Randall Freud. W wieku 17 lat, Freud opuścił dom by kontynuować swoją karierę i nie kontaktował się z nią przez ponad dwa lata.
 
Freud założył swój pierwszy zespół, Sabre, w wieku 16 lat, z kolegą szkolnym i gitarzystą Seanem Kelly i perkusistą Ianem McFarlane. Ich pierwszy występ miał miejsce podczas przyjęcia jego młodszej siostry. Po usłyszeniu piosenki Sex Pistols " God Save the Queen " w 1977 roku, Freud tworzy The Spred z Kelly'm, i trzema innymi członkami. Założony pod koniec 1977 roku, Teenage Radio Stars był glam-punkowym zespołem z Freudem jako wokalistą i gitarzystą i Kelly'm grajacym na gitarze i śpiewającym. Wtedy nadarzyła się okazja aby nagrać singiel "I Wanna Be Your Baby", później nagrany przez Uncanny X-Men .
 
Na początku 1979 roku z byłych członków Colta założył James Freud & the Radio Stars z Murray'em Dohertym na gitarze basowej, Rogerem Masonem na klawiszach, Glenem McGrathem na perkusji i Bryanem Thomasem na gitarze, a później dołączył Tony Harvey gitarze.Później, Tony Lugton (ex-Steeler) zastąpił Harvey'a na gitarze i również na klawiszach.Pod koniec roku do Freuda i Masona dołączył gitarzysta i wokalista Peter Cook , perkusista Tommy Hosie i Mick Prague grający na gitarze basowej. Podpisali kontrakt z Mushroom Records, a ich debiutancki singiel "Modern Girl", został wydany w maju 1980 r., zajmując 12 miejsce na Australian Kent Music Report Singles Chart.Suportowali wokalistę i klawiszowca nurtu new romantic Gary Numana , na jego australijskiej trasie koncertowej.Debiutancki album James Freud & the Radio Stars,który ukazał się w czerwcu został wyprodukowany przez Tony'ego Cohena .
 
Breaking Silence wywarł takie wrażenie na Numanie , że oferował produkcję albumu Freuda w Wielkiej Brytanii. Ze względu istnienie brytyjskiej kapeli o nazwie The Stars Radio, zmieniono nazwę na James Freud & Berlin. W październiku ukazał się singiel "Enemy Lines" ze wspomnianego albumu. "Automatic Crazy", wyprodukowany przez Numana,ukazał się na rynku w marcu 1981 roku. Jednak ani Freud ani Numan nie był zadowolony z albumu nagranego w Londynie i nie został on wydany.Miesiąc później rozwiązał grupę.
 
W 1982 roku Freud dołączył do The Models jako gitarzysta basowy po odejściu Marka Ferrie i odnawiając współpracę ze starym znajomym- Kelly'm. Freud przejął obowiązki wokalisty w niektórych utworach, począwszy od jednego z jego utworów, "Facing The North Pole in August" z Pleasure of Your Company , nagrany w 1983 roku. W 1985 r. dwa hity jego autorstwa, "Barbados" oraz " Out of Mind, Out of Sight ", były nr 2 i nr 1 na australijskiej listy przebojów.Pozostał w zespole aż do jego rozpadu w 1988 roku.
 
W 1989 roku Freud zaczął karierę solową, wydając Step into the Heat, najdroższą płytę wydaną przez Mushroom Records, do tej pory. Jednak nie odniósł sukcesu. W swojej autobiografii z 2002r Freud obwiniał ją za niską jakość utworów.
 
Freud nawiązał współpracę z wokalistą i gitarzystą Martinem Plaza z Mental as Anything ,w grupie tanecznej Beatfish , wydając tytułowy album w 1992 roku. W 1995 roku Freud zaproponował swój kolejny solowy album Bigmouth, ale część materiału została wykorzystana na płycie Postcard to Hawaii wydanej w 1996 roku przez jego kolejny zespół, Moondog. Freud był w nim wokalistą z Plaza i Philem Ceberano na gitarze.
Freud opublikował swoją pierwszą autobiografię I Am the Voice Left from Drinking w 2002 r., gdzie szczegółowo opisał swój alkoholizm i jak omal nie umarł w dniu 24 marca 2001r od zatrucia alkoholowego i dużej utraty krwi.
 
W latach 2007 do 2009 Freud występował z tribute bandem z Melbourne , Enuff w Crown Casino w Melbourne. W 2008 roku wydał See You in Hell, która była jego ostatnią studyjną płytą solową. Przed śmiercią, Freud był menedżerem zespołu swoich synów,Attack of the Mannequins i wspierał ich na debiutanckim albumie Rage of the World.
Freud poślubił Sally Clifton w 1984 roku. Sally napisała cztery książki, w tym Thank You, Goodnight: A Backstage Pass to Australian Rock'n'roll (1997) o branży muzycznej. Mieli dwóch synów, Jacksona (ur. 1989) i Harrisona Freuda ( ur. 1988r).Bracia utworzyli własny zespół rockowy, Sonic Dogma, w 2005 roku, który później przekształcił sie w Attack of the Mannequins. Wdowa i dwoje dzieci mieszka w Melbourne w Australii.
 
W dniu 4 listopada 2010, Freud został znaleziony martwy w swoim domu w Hawthorn , Melbourne.Tydzień wcześniej, 27 października, Models zostały wprowadzony do ARIA Hall of Fame bez udziału Freuda w ceremonii. Jego nieobecność została wyjaśniona publicznie jako z powodu zobowiązań wobec kierowania zespołem swoich synów. Prywatnie, organizatorzy zostali poinformowani, że Freud nie może uczestniczyć, ponieważ nie mógł być odcięty od alkoholu.

Single
Tytuł WykonawcaData wydania Aus N.Zel Wytwórnia
[Aus/N.Zel] 		Komentarz
Modern Girl / Worlds of Tragic TalesJames Freud & The Radio Stars06.198012[24]-Mushroom K 7863/--
Enemy Lines / Only the YoungJames Freud's Berlin01.1981842[2]-Mushroom K 8097/--
Hurricane / Everything's AlrightJames Freud04.198919[17]-Mushroom K 868/--
One Fine Day / Holy WarJames Freud07.198961[6]-Mushroom K 884/--
One Tony Lockett James Freud & The Reserves06.199938[1]--/--
Autor: o Brak komentarzy:
Etykiety: ,

Dean Friedman

Wokalista urodzony w stanie New Jersey, USA, który odniósł natychmiastowy sukces po obu stronach Atlantyku, nagrywając kilka sentymentalnych ballad i pełnych optymizmu piosenek o miłości.

Jego amerykański przebój "Ariel" w Europie cieszył się umiarkowanym powodzeniem, za to nagrany w 1978 r. singel "Lucky Stars" trafił do Top 3 brytyjskiej listy przebojów i przyniósł mu wielką popularność. Brak odpowiedniej promocji i nieregularność ukazywania się płyt wpłynęły zdecydowanie na słabsze wyniki sprzedaży (spowodowane głównie problemami w wytwórni Lifesong/GTO).

Ostatnim większym sukcesem wokalisty był singel "Lydia", który dotarł w Wielkiej Brytanii do Top 40. Friedman przez krótki czas współpracował z wytwórnią Epic, rejestrując dla niej w 1982 r. album Rumpled Romeo, lecz już w latach 80-tych nagrywał single dla mniejszych wytwórni. Utwór "The Lakelands" zamieszczono na albumie składankowym, który sprzedano w liczbie 250 tysięcy egzemplarzy. Friedman pojawił się ponownie w 1990 r., pisząc i wykonując ścieżkę dźwiękową do niskobudżetowego brytyjskiego filmu "I Bought A Vampire Motorcycle".



Single

Tytuł WykonawcaData wydania UK US Wytwórnia

[US] 		Komentarz
Ariel / Funny PapersDean Friedman04.1977-26[22]Lifesong 45 022[written by Dean Friedman][produced by Robert Stevens]
Woman of MineDean Friedman06.197852[5]-Lifesong [written by Dean Friedman][produced by Robert Stevens]
Lucky Stars / CompanyDean Friedman09.19783[10]-Lifesong LS 402 [UK][written by Dean Friedman][produced by Robert Stevens]
Lydia / S. & M.Dean Friedman11.197831[7]-Lifesong LS 403 [UK][written by Dean Friedman][produced by Robert Stevens]



Albumy

Tytuł WykonawcaData wydania UK US Wytwórnia

[US] 		Komentarz
Dean FriedmanDean Friedman06.1977-192[6]Lifesong 6008[produced by Rob Stevens]
"Well, Well," Said the Rocking ChairDean Friedman10.197831[7]-Lifesong LSLP 6019[produced by Rob Stevens]
Autor: o Brak komentarzy:
Etykiety: ,

Frieze

Frieze był ciekawym projektym w karierze Beeba Birtlesa i Daryla Cottona, którzy zyskali sławę w latach sześćdziesiątych jako członkowie Zoot . Po rozpadzie w 1971 Zoot gitarzysta Rick Springfield rozpoczął swoją karierę solową i udał się do Stanów Zjednoczonych, gdzie ostatecznie osiadł na stałe. Cotton i Birtles zostali w agencji reklamowej która sponsorowała zespół. Jedna z agencji była firmą odzieżową,Frieze Brothers' Suits, która chciała zatrudnić grupę pop , aby pomóc promować swoje produkty.
 
Dzięki wsparciu finansowemu Frieze, kupili kombi, system nagłaśniający i magnetofon , które wykorzystywali podczas swoich swoich koncertów i, oczywiście,ubrani w garnitury firmowe. Występowali głównie w centrach handlowych, wykonując utwory podczas gdy modele prezentowali najnowsze garnitury. Grali ówczesne najpopularniejsze przeboje włącznie z piosenkami Crosby, Stills & Nash i Neila Younga i wiązankę hitów Everly Brothers. W ostatnim okresie, współpracowali z czteroosobową grupą wokalną Burke & Wills ,która wspierała ich wokalnie.
 
Frieze przetrwał niemal dokładnie jeden rok, od czerwca 1971 do czerwca 1972 roku. Ich pierwszy singiel, cover Barry Manna i Cynthii Weil "Feelings" (wrzesień 1971), ukazał się w Sparmac Records ,Robie Portera i trafił w dolne rejestry listy przebojów w Melbourne. Następnie podpisali kontrakt z nowo utworzonym australijskim oddziałem Warner Brothers Records .
 
Zespół nagrał dwa single dla wytwórni Warner które zostały wydane w 1972 roku, ale nie wywarły żadnego wrażenia na listach przebojów. Pierwszy singiel "Try Yourself" dla Warner miał na stronie B jedno z pierwszych nagrań Beeba jako autora piosenek, "You and I". Trzeci i ostatni singiel Frieze przynosił dwie piosenki Daryla - "Why Do Little Kids Have To Die", wspieraną przez "Jimmie i Jessie".
 
Duet nagrał także pełny album, zatytułowany 1972 B.C. Został on wyprodukowany przez Briana Cadda , przy udziale tych samych muzyków, którzy ostatnio pracowali z Caddem na cenionym LP Russella Morrisa, Bloodstone - Cadd na klawiszach, z gitarzystą Philem Manningiem , basistą Barry "Big Goose" Sullivanem , perkusistą Ray'em Arnottem (Spectrum, Mighty Kong), sesyjnym gitarzystą Charlie Gouldem i sławnym jazzmanem , flecistą / saksofonistą Graham Lyellem.
 
W połowie 1972 roku Birtles zmęczony występami zaproponował Cottonowi i menedżerowi Jeffowi Josephowi rozwiazanie duetu, Cotton w lipcu wyjechał do USA, gdzie spędził kilka lat, stając się częścią projektu o nazwie "Gum Leaf Mafia". Tymczasem Jean Gair zaoferował Birtlesowi odbieranie telefonów w biurze Ambo za 50 dolarów tygodniowo. To właśnie odebrał połączenie, które zmieniło jego życie .
 
Głos należał do muzyka Graehama Goble, dawniej z folk-rockowej grupy Allison Gros z Adelaide, który chciał Beeba dołączyć do swojego nowego zespołu Missisipi . Beeba przyjęto, chociaż Goble chciał, aby grał na gitarze zamiast basu. Pozostali członkowie Mississippi podobno sprzeciwiali się, ale Goble zagroził, że rozwiąże grupę, jeśli nie zostanie zatrudniony Birtles. Reszta jest historią - Birtles i Goble stworzyli udany muzyczny team,który przetrwał Missisipi i ostatecznie doprowadził do światowego sukcesu Little River Band.
 
Daryl Cotton powrócił do Australii w latach 70-tych i przeniósł się do telewizji, stając się gospodarzem popularnego show dziecięcego. Później powrócił do muzyki i ponad dekadę był częścią trio ze swoim starym kolegą Russellem Morrisem. Oryginalnym trzecim członkiem był Ronnie Burns . 


Single
Tytuł WykonawcaData wydania Aus N.Zel Wytwórnia
[Aus/N.Zel] 		Komentarz
Feelings / Young Man's LamentFrieze09.197181[3]-Sparmac SPR 012/--
Albumy
Tytuł WykonawcaData wydania Aus N.Zel Wytwórnia
[Aus/N.Zel] 		Komentarz
1972 B.C.Frieze06.197240[5]-Warner Bros WS 20 006/--
Autor: o Brak komentarzy:
Etykiety:

Frijid Pink

Frijid Pink to amerykańska grupa rockowa , założona w Detroit w 1967 roku, najbardziej znana z wydania " House of the Rising Sun " z 1970 roku. 
W skład zespołu wchodzili perkusista Richard Stevers, gitarzysta Gary Ray Thompson, basista Tom Harris, wokalista Tom Beaudry (znany także pod pseudonimem Kelly Green), a później Larry Zelanka został klawiszowcem . Na ich albumie, All Pink Inside , w składzie znaleźli się Craig Webb, gitara , Larry Popolizio, bas , Rick Stevers, perkusja i harfa / wokal Jo Baker, wraz z Rockin 'Reggie Vincentem, wokal  i Davidem Ahlerem, fortepian . Ponad 35 lat minie, zanim zostanie wydany kolejny album.


Frijid Pink powstał, gdy lokalny zespół coverowy Detroit Vibrations, w którym występowali Stevers i Harris, dołączył gitarzysta Gary Ray Thompson i wokalista Tom Beaudry, który później przyjął pseudonim Kelly Green. Thompson przekonał kierownika Vibrations, Clyde Steversa (ojca Richarda), że jest lepszym muzykiem niż obecny gitarzysta Vibrations. Grupa przez pierwsze dwa lata koncertowała w południowo-wschodniej części stanu Michigan / Detroit i w końcu podpisała kontrakt z Parrot Records .

Ich pierwsze dwa single , "Tell Me Why" (nr 70 w Kanadzie) i "Drivin 'Blues" (oba wydane w 1969 roku), nie przyciągnęły wiele uwagi, ale ich trzeci wysiłek z 1969 roku, zniekształcone gitarowe wykonanie " House of the Rising Sun " osiągnął pierwszą dziesiątkę w amerykańskim Billboard Hot 100 wiosną 1970 roku. Płyta ta sprzedała się w ponad milionie egzemplarzy, otrzymując w ten sposób złotą płytę . Piosenka była "wypełniaczem", wykorzystując czas pod koniec sesji nagraniowej. Zespół był popularny w rodzinnym regionie Detroit. Raczkujący Led Zeppelin otwierał im kiedyś koncerty w Grande Ballroom w Detroit. Frijid Pink często dzielił scenę z takimi osobistościami jak MC5 , The Stooges , Amboy Dukes i inne lokalne grupy.

Debiutancki longplay Frijid Pink z 1970 roku, podobnie jak następny " Defrosted" , z praktycznie wszystkimi utworami z albumu, które dostarczył duet Beaudry i Thompson. Kolejne single, w tym "Sing A Song For Freedom" i cover " Heartbreak Hotel ", nie dorównały wcześniejszym sukcesom, a po tym, jak Beaudry i Thompson zostali przy próbie zreformowania grupy, powstał nowy skład, w którym David Alexander (później Jon Wearing) )  wokal , Craig Webb - gitara i Larry Zelanka  - klawisze. Ta wersja grupy nagrała Earth Omen w 1972 roku. Grupa będzie miała kolejny skład, zanim ponownie wejdzie do studia, aby nagrać All Pink Inside z 1975 roku z Jo Bakerem na wokalu i Larry Popolizio grającym na basie.

W 1981 Stevers i Harris połączyli siły z Arlenem Viecellim, głównym wokalistą / gitarzystą Salem Witchcraft oraz Rayem Gunnem, gitarzystą Virgin Dawn, aby nagrać album w studiu Sound Suite w Detroit. Muzyka została napisana przez Viecelli'ego i Gunna i miała zostać wydana latem 1982 roku. Jednak po nieudanych próbach negocjacji z różnymi wytwórniami płytowymi przez menadżera grupy (wspomniany wcześniej Clyde Stevers), grupa rozpadła się, a materiał nigdy nie został wydany. 


Single
Tytuł WykonawcaData wydania UK US Wytwórnia

[US] 		Komentarz
House of the rising sun/Drivin' bluesFrijid Pink02.19704[16]7[13]Parrot 341[gold-US][written by Alan Price][produced by Mike Valvano]
Sing a song for freedom/End of the lineFrijid Pink07.1970-55[7]Parrot 349[written by Beaudry, Thompson, R. Stevers][produced by Pink Unlimited]
Heartbreak hotel/Bye bye bluesFrijid Pink12.1970-72[5]Parrot 352[written by Hoyt Axton/Tommy Durden/Elvis Presley][produced by Pink Unlimited, Vinny Testa]



Albumy
Tytuł WykonawcaData wydania UK US Wytwórnia

[US] 		Komentarz
Frijid PinkFrijid Pink01.1970-11[30]Parrot 71 033[produced by Michael Valvano]
DefrostedFrijid Pink10.1970-149[12]Parrot 71 041[produced by Pink Unlimited]
Autor: o Brak komentarzy:
Etykiety: ,

Robert Fripp

Ur. 16.05.1946 r. w Wimbourne w hrabstwie Dorset, Anglia. Jeden z najwybitniejszych brytyjskich gitarzystów rockowych, znany przede wszystkim z działalności w grupie King Crimson. Po okresie nauki w Corfe Mullen School Of Music, gdzie zgłębił tajniki gry na gitarze, miał okazję w trakcie dalszej edukacji zapoznać się bliżej ze skrzypcami (grał na nich w szkolnym zespole).

W 1964 r. związał się ze swoją pierwszą grupą The Ravens, w której oprócz niego grali: Gordon Haskell (bas), Tino Licinio (śpiew, gitara rytmiczna) i Graham Wale (perkusja). Wiosną 1965 r. The Ravens przekształcili się w The League Of Gentlemen. Ze starego składu pozostali Fripp, Haskell i Licinio, do których dołączyli: Stan Lee (perkusja) i Reg Matthews (śpiew).

W sierpniu 1967 r. Fripp przeczytał anons prasowy, w którym Mike Giles (ur. w 1942 r. w Bournemouth; perkusja, śpiew) i jego brat Pete Giles (bas, śpiew) i poszukiwali do swojego zespołu "śpiewającego organisty". Choć był "nie śpiewającym gitarzystą", odpowiedział i... uzyskał angaż. Trio Giles, Giles & Fripp działało do listopada 1968 r.Nagrało dwa single: "One In A Million" i "Thursday Morning" oraz album The Cheerful Insanity Of Giles, Giles & Fripp.
Jesienią 1968 r. skład formacji został rozszerzony o Iana McDonalda (ur. 25.06.1946r. w Londynie; saksofon, flet, instr. klawiszowe) i jego dziewczynę, Judy Dybie (śpiew, eks-Fairport Convention), po miesiącu zastąpioną przez Pete'a Sinfielda (autora tekstów).

W styczniu 1969 r. Pete Giles zrezygnował z dalszej współpracy z kolegami, zastąpiony przez Grega Lake'a (ur. 10.10.1948 r. w Bournemouth; bas, śpiew). Jednocześnie "nowa" grupa przyjęła zaproponowaną przez Sinfielda nazwę King Crimson. Fripp liderował niezwykle płynnemu składowi formacji aż do września 1974 r., kiedy to oznajmił na łamach prasy, że ją rozwiązuje. Kolejne lata miały pokazać, że nie do końca było to zgodne z prawdą, gdyż grupa odradzała się dwukrotnie: w latach 1981-84r i w roku 1994.

W 1973 r. Robert Fripp rozpoczął także działalność solową. Nagrał wtedy wraz z Brianem Eno album No Pussyfooting, na którym po raz pierwszy dał dowód swojej fascynacji muzyką ambient (pasywną) i brzmieniami uzyskiwanymi w wyniku sprzężenia gitary elektrycznej z dwoma magnetofonami połączonymi pętlą taśmy (tzw. frippertronics). Eksperymenty te kontynuował bardzo często w następnych latach, na takich płytach jak: Evening Star (z 1975 r.; ponownie z Brianem Eno), God Save The Queen\Under Heavy Manners (z 1980 r.), Let The Power Fall (z 1981 r.), 1999 Soundscapes — Live In Argentina (z 1995 r.) i A Blessing Of Tears - 1995 Soundscapes Live (z 1995 r.).

W 1979 r. nagrał swój pierwszy samodzielny album solowy Exposure, o bardziej rockowym charakterze i zarejestrowany z udziałem wielu słynnych muzyków, m.in. Petera Hammilla, Tony'ego Levina, Phila Collinsa, Petera Gabriela i Daryla Halla. W tym okresie bardzo często gościł na płytach innych artystów, zaangażował się także w działalność producencką; sprawował m.in. pieczę nad longplayami Heroes Davida Bowie, Peter Gabriel II Petera Gabriela czy Sacred Songs Daryla Halla.

W 1980 r. stanął na czele nowofalowej formacji The League Of Gentlemen działającej przez dwa lata w składzie: Fripp (gitara), Barry Andrews (instr. klawiszowe), Sara Lee (bas) i Johnny Toobad (perkusja), zastąpiony szybko przez Kevina Wilkinsona. Muzycy zarejestrowali jeden album - The League Of Gentlemen w 1981 r. W latach 1982 i 1984 Fripp nagrał dwie instrumentalne płyty z gitarzystą The Police - Andym Summersem. W 1984 r. założył też - w Stanach Zjednoczonych - Guitar Craft, szkołę gry na gitarze akustycznej.

W następnych latach zarejestrował z jej uczniami kilka albumów, z których pierwszy - Live! pojawił się na rynku w 1986 r. W tym samym roku Fripp ożenił się z aktorką i nowofalową wokalistką Toyah Willcox. Dwa lata później założyli oni, wraz z Treyem Gunnem (ur. w 1961 r. w Eugene w stanie Oregon, USA) i Paulem Beavisem (perkusja), grupę Fripp Fripp, szybko przemianowaną na Sunday All Over The World, która utrwaliła swój byt longplayem Kneeling At The Shrine (z 1991 r.).

W latach 1993-94 artysta nawiązał współpracę z Davidem Sylvianem, byłym wokalistą Japan (wcześniej - w 1986 r. - Fripp wspomógł Sylviana w nagraniu płyty Gone To Earth). Jej rezultatem były dwa doskonałe albumy: The First Day (z 1993 r.) i koncertowy Damage (z 1994 r.). W tym okresie Fripp wykazywał dużą aktywność artystyczną. Sporo koncertował, prezentując swoje frippertronics, nagrał płytę z muzykami z The California Guitar Trio (The Bridge Between), a także z awangardowym duetem The Orb (FFWD). Jednak przez słuchaczy zawsze utożsamiany będzie z Karmazynowym Królem, który dzięki jego wyobraźni i artystycznej przekorze zachwyca (z przerwami) już od ponad 25 lat.



Albumy

Tytuł WykonawcaData wydania UK US Wytwórnia

[US] 		Komentarz
ExposureRobert Fripp06.197971[1]79[14]EG 6201[produced by Robert Fripp]
God Save the Queen/Under Heavy MannersRobert Fripp04.1980-110[6]Polydor 6266[produced by Robert Fripp]
The League of GentlemenRobert Fripp04.1981-90[7]Polydor 6317[produced by Robert Fripp]
I Advance MaskedRobert Fripp11.1982-60[11]A&M; 4913[produced by Robert Fripp, Andy Summers]
BewitchedRobert Fripp10.1984-155[5]A&M; 5011-
Autor: o Brak komentarzy:
Etykiety: ,

David Frizzell

David Frizzell (ur. 26 września 1941 r.) - amerykański piosenkarz country. Jest młodszym bratem legendy muzyki country, Lefty'ego Frizzella . Jego kariera rozpoczęła się po raz pierwszy pod koniec lat pięćdziesiątych, ale jego największy sukces nastąpił w latach 80-tych, po 30 latach kariery.

Frizzell urodził się w El Dorado w Arkansas w 1941 roku. Występował w programie brata w wieku 12 lat. Wraz z bratem koncertował przez lata 50-te i 60-te i służył w amerykańskich siłach powietrznych podczas wojny w Wietnamie . Podpisał kontrakt z Columbia Records w 1970 roku i ostatecznie osiągnął solowy sukces, umieszczając singiel "I Just Can not Help Believing" na listach przebojów listy Billboardu.

Frizzell pojawiał się regularnie w All American TV Buck Owens w latach 70-tych i nagrywał dla Capitol Records . W 1981 roku nagrał swój pierwszy hit country numer jeden " You're the Reason God Made Oklahoma ", duet z Shelly West . Piosenka zdobyła nagrodę Piosenki Roku w ramach Country Music Association oraz nagrody Vocal Duet of the Year w 1981 roku i pojawiła się w filmie Clinta Eastwooda Any Which Way You Can . Frizzell i West również zdobyli nagrodę Academy of Country Music za Vocal Duo of the Year w 1981 i 1982 roku.

W sierpniu 1982 r. Frizzell zdobył swój jedyny singiel z numerem jeden w kraju " I'm Gonna a Wino to Decorate Our Home ", który został nominowany do nagrody Song of the Year w 1982 r Grammy Awards . Kontynuował trasę koncertową i nagrywał z West do 1986 roku.

Po tym, jak rozstał się z Shelly West, Frizzell kontynuował nagrywanie albumów solowych, ale nie utrzymał popularności, jaką cieszył się na początku lat 80-tych. Kontynuuje występy koncertowe.

Single
Tytuł WykonawcaData wydania UK US Wytwórnia
[UK] 		Komentarz
I Just Can't Help BelievingDavid Frizzell12.1970--Columbia 45 238[written by Barry Mann ,Cynthia Weil][36[2].Country Chart]
You're The Reason God Made Oklahoma/That's Where Lovers Go WrongDavid Frizzell And Shelly West02.1981--Warner Bros. 49650[written by L. Collins, S. Pinkard][produced by Snuff Garrett, Steve Dorff][1[1][11].Country Chart]
A Texas State Of Mind/Let's DuetDavid Frizzell And Shelly West07.1981--Warner Bros. 49745[written by C. Crofford, J. Durrill, S. Garrett][produced by Snuff Garrett, Steve Dorff][9[8].Country Chart]
Husbands And Wives/Yours For The AskingDavid Frizzell And Shelly West10.1981--Warner Bros. 49825[written by Roger Miller][produced by Snuff Garrett, Steve Dorff][16[10].Country Chart]
Another Honky-Tonk Night On Broadway/Three Act PlayDavid Frizzell And Shelly West
02.1982--Warner Bros. 50007[written by M. Brown, S. Dorff, S. Garrett][produced by Snuff Garrett, Steve Dorff][8[13].Country Chart]
I'm Gonna Hire A Wino To Decorate Our Home/She's Up To All Her Old Tricks AgainDavid Frizzell06.1982--Warner Bros. 50063[written by D. Blackwell][produced by Snuff Garrett, Steve Dorff][1[1][14].Country Chart]
I Just Came Here To Dance/Our Day Will ComeDavid Frizzell And Shelly West07.1982--Warner Bros. 29980[written by T. Skinner, J. L. Wallace, K. Bell ][produced by Snuff Garrett, Steve Dorff][4[13].Country Chart]
Lost My Baby Blues/Single And AloneDavid Frizzell10.1982--Warner Bros. 29901[written by B. Peters][produced by Snuff Garrett, Steve Dorff][5[14].Country Chart]
Where Are You Spending Your Nights These Days/We're Back In Love AgainDavid Frizzell06.1983--Viva 29617[written by M. Brown, S. Dorff, D. Thorn, S. Garrett ][produced by Snuff Garrett, Steve Dorff][10[9].Country Chart]
A Million Light Beers Ago/Sweet Sweet SinDavid Frizzell11.1983--Viva 29498[written by D. Blackwell][produced by Snuff Garrett, Steve Dorff][39[1].Country Chart]
Silent Partners/ConfidentialFrizzell And West03.1984--Viva 29404[written by T. Rocco, K. Chater, A. Roberts][produced by Snuff Garrett, Steve Dorff][20[7].Country Chart]
It's A Be Together Night/Straight From The HeartFrizzell And West10.1984--Viva 29187[written by Tommy Rocco, John Schweers, Charlie Black][produced by Jim Ed Norman][13[9].Country Chart]

Autor: o Brak komentarzy:
Etykiety:

środa, 11 lipca 2018

Fun Fun

Fun Fun był popularną włoską grupą italo disco / synthpop w latach 80-tych. Ich przeboje to m.in. "Colour My Love" i "Baila Bolero".
Producenci Dario Raimondi i Alvaro Ugolini nawiązali współpracę z wokalistami studyjnymi Antonellą Pepe, Angelą Parisi i Ivaną Spagna tworząc wysokoenergetyczne,brzmienie dancefloor . Ich pierwsze nagranie z 1983r "Happy Station", odniósło sukces we Włoszech i innych częściach Europy, dzięki kilku rozszerzonym wersjom, w tym osławionej wersji "Scratch" .
 
Po otrzymaniu zaproszenia do występów na żywo, Raimondi i Ugolini postanowił wykorzystać modelki do publicznego wizerunku, a nie prawdziwych wokalistek, częsta taktyka stosowana na europejskiej scenie muzyki tanecznej przez takich artystów jak Baltimora i The Real McCoy. "Have Fun!", pierwszy pełny album zespołu z 1984 roku, z udziałem Franceski Meroli i Roberty Servelli jako twarzy grupy. "Have Fun!" przynosi inne popularne single taneczne, w tym "Give Me Your Love", "Living In Japan" i wizytówkę zespołu hit "Colour My Love", który stał się popularny w amerykańskich klubach ze względu na linię basu i łatwo rozpoznawalne intro perkusji.
Po "Have Fun!" Spagna opuściła Fun Fun i rozpoczęła karierę solową, powracając na sporadycznych składankach. Fun 

Fun kontynuował działalność z Merolą i Eleną Trastulli (która zastąpiła Servelli) jako modelki i nowym muzykiem i producentem Larry'm Pignagnoli, wydając drugi album,w 1987 "Double Fun". "Double Fun" miał kilka singli, w tym "Could This Be Love" i cover Spencer Davis Group " Gimme Some Lovin ' ". Jednak największym hitem albumu był utwór "Baila Bolero", hiszpańska ballada dance. Megamix przedstawiający większość największych przebojów grupy "Mega Hit Mix", ukazał się na 12 " singlach wkrótce potem.
 
Popularność sceny muzycznej italo-disco oraz high-energy spadła pod koniec lat 80-tych,i Fun Fun próbował nowego kierunku w 1989 roku z singlem house "Give Me Love", który miał tylko minimalny sukces. Kilka lat później zespół wydał swoją ostatnią oryginalną piosenkę "I'm Needin' You", w stylu eurodance lat 90-tych, również z minimalnym sukcesem. Od tamtej pory Fun Fun wydaje tylko wersje swoich wcześniejszych przebojów na kompilacjach i remiksach. 

Single
Tytuł WykonawcaData wydania Fra Szwa Ger Dan Hol Aut Sve Aus Wytwórnia Komentarz
Happy StationFun Fun11.1983---11[15]15[9]15[4]--Dureco 4847[written by Abacap,
Dario Raimondi,Ivana Spagna]
Colour My LoveFun Fun05.1984---17[16]8[10]-6[5]49[10]Dureco 4888[written by Vince Lancini,Dario Raimondi,Alfredo Larry Pignagnoli,Fabio Margutti]
Give Me Your LoveFun Fun03.1985-10[12]-17[12]18[7]-18[1]-Dureco 4972 [written by Giorgio Spagna,Alfredo Larry Pignagnoli,Ivana Spagna]
Baila BoleroFun Fun02.1987-16[7]--17[11]---Dureco Benelux 5190[written by Gianfranco Fornaciari,Neil Kolazek]
Gimme Some LovingFun Fun07.1987----71[4]----[written by Muff Winwood,Steve Winwood,Spencer Davis]
Mega Hit MixFun Fun12.1987----4[16]---Dureco / Benelux 5303-
Could This Be LoveFun Fun01.1988----85[5]---Dureco / Benelux 5297[written by Paolo Gianolio,Paul Sears]
Single
Tytuł WykonawcaData wydania Fra Szwa Ger Dan Hol Aut Sve Ita Wytwórnia Komentarz
Have Fun!Fun Fun02.1985--60[1]---28[5]-Teldec 6.26110-
Autor: o Brak komentarzy:
Etykiety: ,
Subskrybuj: Komentarze (Atom)