Oldarra

Oldarra to męski chór z Biarritz w Pyrénées-Atlantiques .

W 1945 roku zespół Olaeta, grupa tańców i mieszanego wokalu zorientowanego na interpretację dzieł baskijskiego dziedzictwa muzycznego, rodzi Oldarrę.

Oldarra będzie kolejno reżyserowany przez Philippe Oyhamburu , René Sarramaigna, José de Etxabe, Juan Eraso, a od 1972 r. Iñaki Urtizberea.

W 1963 roku grupa stała się chórem męskich głosów, zbliżając się do obecnej konfiguracji. Obecnie jest to zespół wokalny złożony z 40 amatorskich muzyków.

Od 1972 roku jego dyrektor muzyczny (dyrygent chóru) Iñaki Urtizberea i cappella wykonują zarówno utwory polifoniczne, jak i świeckie. Pierwotnie wyłącznie baskijski, rozszerzony repertuar, integrujący dzieła hiszpańskie, słowiańskie, północnoamerykańskie (negro spirituals).

Chór wielokrotnie występował w Europie, Afryce, Ameryce Łacińskiej i Stanach Zjednoczonych (Nowy Jork - Carnegie Hall ).
Zdobył wiele nagród (Tours, Bilbao, San Sebastian) i śpiewał w 1997 roku w Parc des Princes (Paryż) podczas finału Grand Slam turnieju rugby 5 Narodów Świata ( 15 marca 1997 r ).
Jego lider, Iñaki Urtizberea, uczy tradycyjnej muzyki od 1961 r., W szczególności w Konserwatorium Bayonne ( Txistu ), a także jako dyrektor   chóru z Juanem Eraso, profesorem konserwatorium w Pampelunie .

Albums

Tytuł	Wykonawca	Data wydania	Fra	Szwa	Ger	Dan	Hol	Aut	Sve	Ita	Wytwórnia	Komentarz
Le chant basque	Oldarra	07.1997	33[5]	-	-	-	-	-	-	-	-	-
Euskal kantua	Oldarra	12.1998	71[1]	-	-	-	-	-	-	-	-	-

Misty Oldland

Misty Oldland (ur. Michele Oldland) to brytyjsko-szwajcarska piosenkarka i autorka tekstów , najbardziej znana z singli z 1994 r. "A Fair Affair (Je T'Aime)" i "Got Me a Feeling", duetu z piosenkarką soul Omar Lye-fook MBE.
Trzy single trafiły do brytyjskiego zestawienia Singles Chart ,10 singli w Europie i Japonii, w szczególności we Francji, gdzie album Supernatural znalazł się na szczycie listy przebojów przez 6 miesięcy. Piosenki Misty Oldland zostały nagrane przez artystów takich jak Ophélie Winter (Francja), Kate Ceberano (Australia), Bonnie Pink (Japonia), a ostatnio pisze piosenki z Andrew Vowlesem aka Mushroom ( Massive Attack ) na swój debiutancki solowy album.

Oldland  prezentowała "Soul of MTV" i była współzałożycielem   hip-hopowego klubu "Slow Motion" z reżyserem wideo i byłym partnerem Jake Nava .

W 2006 roku została uznana przez A Woman of Achievement kobietą roku   za album "Forest Soul", który samplował dźwięki zwierząt zagrożonych wyginięciem, oraz współpracę muzyczną ze współproducentem Joe Dworniakiem i artystami Roachfordem , Clevelandem Watkissiem , Tunde Jegede , Faye Simpson, Nikki Brown, Glen Nightingale i HKB Finn. Stworzona w celu podniesienia świadomości na temat ochrony lasów deszczowych, .

Pomiędzy pisaniem a komponowaniem, Oldland pracuje za kulisami z wieloma organizacjami pozarządowymi i działaczami, aby projektować kampanie środowiskowe. Była częścią oryginalnego think tanku stojącego za utworzeniem 38 Degrees i współpracowała przy kampaniach z Green Party , Greenpeace , Trees Have Rights , eradicatingecocide.com , The Ecologist , Polly Higgins , Tamsin Omond , The Inga Foundation i Climate Rush .

Single
Tytuł	Wykonawca	Data wydania	UK	US	Wytwórnia [UK]	Komentarz
Got Me a Feeling	Misty Oldland	10.1993	59[2]	-	Columbia 6597872	[written by Misty Oldland][produced by Misty Oldland]
A Fair Affair (Je T'aime)	Misty Oldland	03.1994	49[5]	-	Columbia 6601612	[written by S.Gainsbourg][produced by Fred Ala, Ivor Guest]
I Wrote You a Song	Misty Oldland	07.1994	73[2]	-	Columbia 6603732	[written by J. Dworniak, M. Oldland][produced by J. Dworniak, M. Oldland]

Christian Olivier

Christian Olivier to wokalista, gitarzysta, akordeonista, autor tekstów, kompozytor i grafik urodzony w 1964 roku. Jest członkiem-założycielem Têtes Raides i Chats Pelés .

Christian Olivier urodził się w 1964 roku w Mali , gdzie pracują jego rodzice. Rodzina przeniosła się do Francji w Essonne , gdy miał osiem lat. Studiował w  l'École Estienne . W 1984 roku dołączył do zespołu Red Ted z bratem Pascalem Olivier, znanym jako "Cali" i Grégoire Simonem, znanym jako "Iso". Zespół przekształcił się w  Têtes Raides w 1987 roku.

Teksty Christiana Oliviera, przesiąknięte poezją i literaturą, inspirowane są przez Brassensa , Brel'a , Préverta , Desnosa ... Wiersze po kolei ostre ( l’Iditenté ), naiwne ( les Radis, la Religieuse ), surrealistyczne ( le Théâtre des poissons), śmieszne (les Souris, Qu'est-ce qu'on se fait chier ! ), a przede wszystkim mieszanka czułości i rozpaczy   ( les Animaux, Saint-Vincent, Vendu(e) au diable, Je chante, Sans titre, Gino).

Grupa prezentuje piosenki i wiersze innych artystów z wielkim sukcesem:  Pauvre Martin Georgesa Brassensa , les Vieux Jacquesa Brela ,l'Amour tombe des nues Roberta Desnosa ,  Hexagone Renauda ,  Je voudrais pas crever Borysa Viana ,  Notre besoin de consolation est impossible à rassasier Stiga Dagermana .

Albums

Tytuł

Wykonawca

Data wydania

Fra

Szwa

Ger

Dan

Hol

Aut

Sve

Ita

Wytwórnia

Komentarz

On / Off

Christian Olivier

04.2016

81[2]

-

-

-

-

-

-

-

Fontana / Mercury 477 917-7

-

Ol Kainry

Ol Kainry, właściwie Freddy Kpade (ur. 28 marca 1980 r. w Évry) - francuski raper pochodzący z południowych przedmieść Paryża, a konkretnie miejscowości Courcouronnes.
Początki działalności muzycznej rapera sięgają lat 90-tych ubiegłego wieku, a dokładnie roku 1996. Wówczas występował w grupie muzycznej l' Agression Verbale, którą tworzył wspólnie z przyjaciółmi z dzieciństwa. Dwa lata później wydał z nią minialbum zatytułowany Ce n'est que le début (z fr. "To dopiero początek"). Niestety to był ostatni album tego zespołu, ponieważ członkowie otrzymali wyroki skazujące.
W 2001 roku Kainry wydał dwie płyty, mianowicie minialbum En attendant... na którym znalazło się osiem premierowych utworów, oraz pierwszy solowy album rapera pt. Au delà des Apparences. Przy studyjnym nagraniu gościł takich raperów jak: Buckshot, Passi czy Busta Flex. W tym samym czasie dołączył do Kamnouze i Jango Jacka tworząc razem grupę muzyczną X Factor. Z nią w 2002 roku wydał płytę pt. Entretien avec un Empire.

Dwa lata później, w 2004 roku Kpade wydał drugi solowy album pt. Les Chemins de la Dignité na którym znaleźli się tacy wykonawcy jak: Soprano czy Raekwon - członek zespołu Wu-Tang Clan. Longplay został dobrze przyjęty przez francuskie środowisko hip-hopowe. Również w tym roku ukazała się następna studyjna płyta zespołu X Factor pt. Le bon, la brute et le truand, która nie osiągnęła większego rozgłosu.

W październiku 2005 roku wspólnie z innym raperem o pseudonimie Dany Dan wydał album zatytułowany po prostu Ol Kainry & Dany Dan. Dwa lata później raper powrócił z solowym nagraniem pt.

Singles

Tytuł

Wykonawca

Data wydania

Fra

Szwa

Ger

Dan

Hol

Aut

Sve

Ita

Wytwórnia

Komentarz

Frédéric (Enfant du divorce)

Ol Kainry

03.2002

99[1]

-

-

-

-

-

-

-

-

-

Albums

Tytuł	Wykonawca	Data wydania	Fra	Szwa	Ger	Dan	Hol	Aut	Sve	Ita	Wytwórnia	Komentarz
Au-delà des apparences	Ol Kainry	11.2001	38[5]	-	-	-	-	-	-	-	Nouvelle Donne Music 589 482-1	-
Les chemins de la dignité	Ol Kainry	03.2004	21[9]	-	-	-	-	-	-	-	Nouvelle Donne Music 981 809-1	-
Ol Kainry & Dany Dan	Ol Kainry & Dany Dan	10.2005	73[3]	-	-	-	-	-	-	-	Nouvelle Donne Music	-
Demolition Man	Ol Kainry	11.2007	52[3]	-	-	-	-	-	-	-	Nouvelle Donne Music	-
Iron Mic 2.0	Ol Kainry	12.2010	130[4]	-	-	-	-	-	-	-	Sparte Music	-
Superman noir	Ol Kainry	04.2016	119[1]	-	-	-	-	-	-	-	Alariana	-

Koffi Olomide

Antoine Agbepa Mumba - alias Koffi Olomide - ur. 13 sierpnia 1956 r. w Kinszasie (Kongo) - piosenkarz, tancerz, producent i kompozytor.W swojej karierze miał kilka złotych płyt. Jest założycielem orkiestry Quartier Latin International z wieloma wybitnymi artystami, w tym Fally Ipupa i Ferré Gola.

Olomide, urodził się 13 lipca 1956 r. w Kisangani , DRK. Jego matka nazywała go Koffi, ponieważ urodził się w piątek. Dorastał w rodzinie mieszczańskiej , bez żadnego zaplecza muzycznego. W młodości Olomide improwizował śpiewając popularne utwory z własnymi tekstami i zmienionymi rytmami, aż sąsiad nauczył go grać na gitarze .

Opisany przez innych studentów i jego nauczycieli jako "bardzo bystrego ucznia", Olomide otrzymał stypendium na studia w Bordeaux we Francji, gdzie uzyskał tytuł licencjata z ekonomiki biznesu . Podobno ma również tytuł magistra matematyki na Uniwersytecie Paryskim .

Po powrocie do Konga w latach 70-tych Koffi dołączył do zespołu Papa Wemba , Viva la Musica , początkowo jako kompozytor i autor piosenek, a następnie jako główny wokalista . W 1986 roku założył swój zespół znany jako Quartier Latin International , który w 2006 roku obchodził 20. rocznicę. Od tego czasu występował i nagrywał zarówno z grupą, jak i sam. Z biegiem lat zbudował wierną rzeszę fanów na całym świecie, szczególnie w Afryce i Europie. Koffi spopularyzował wolniejszy styl Soukousa , który nazwał Tcha Tcho. Jego muzyka może być dość kontrowersyjna, biorąc pod uwagę bieżące wydarzenia i tematy uważane za tabu w niektórych konserwatywnych społeczeństwach. Brał także udział w projekcie muzyki salsy Africando . Za jego wysiłek, Effrakata, wydany w 2001 roku, Koffi otrzymał cztery nagrody w jedną noc podczas dorocznych nagród Kora w RPA w 2002 i 2003 roku, w tym nagrodę dla najlepszego afrykańskiego artysty, którą wygrał w 1998 roku.

Jego album Koweït Rive Gauche z 1992 roku znalazł się na liście: 1001 albumów, które musisz usłyszeć przed śmiercią. Współpracował z popularnym afrykańskim muzykiem Papa Wemba.

Singles

Tytuł

Wykonawca

Data wydania

Fra

Szwa

Ger

Dan

Hol

Aut

Sve

Ita

Wytwórnia

Komentarz

Nyataquance (koffi Trump)

Koffi Olomide

02.2017

191[1]

-

-

-

-

-

-

-

-

-

Albums

Tytuł

Wykonawca

Data wydania

Fra

Szwa

Ger

Dan

Hol

Aut

Sve

Ita

Wytwórnia

Komentarz

Affaire d'état

Koffi Olomide

03.2003

105[3]

-

-

-

-

-

-

-

-

-

Anette Olzon

Anette Ingegerd Olsson Husgafvel (ur. 21 czerwca 1971 w Katrineholm) - szwedzka wokalistka. Była członkini zespołów Nightwish i Alyson Avenue.
Wychowywała się w muzykalnej rodzinie, śpiewała od dzieciństwa. Przez osiem lat ćwiczyła grę na oboju. Często jeździła w trasy z zespołem swojej mamy, czasem występowała na scenie. Lekcje śpiewu brała w Copenhagen Music Conservatorie w duńskim Helsingör. Po ukończeniu trzynastego roku życia brała udział w konkursach młodych talentów.

Jako siedemnastolatka, Anette miała już swój własny zespół Take Cover, który grywał covery. Następnie śpiewała w grupie Alyson Avenue, z którą nagrała dwie płyty. W wieku 21 lat wokalistka zagrała główną rolę w rockowej operze/musicalu "Gränsland" w szwedzkim Helsingborgu. Zaraz potem zapisała się do szkoły baletowej Balettakademien w Göteborgu. W tym czasie śpiewała w różnych zespołach, chórach, a także na weselach. Anette wystąpiła też w duecie z byłym wokalistą Jaded Heart - Michaelem Bormannem; zaśpiewała na jego płycie Conspiracy. Wystąpiła w duecie z zespołem Pain na płycie Cynic Paradise.

Anette poznała Nightwish w roku 2005 - jej siostrzenica była wielką fanką zespołu. Kiedy świat obiegła informacja o zwolnieniu z zespołu Turunen, Olzon nagrała swoją własną wersję utworu "Ever Dream" i wysłała ją do Tuomasa Holopainena - lidera Nightwish. Kilka tygodni później przesłał jej podkład pod trzy kolejne utwory i poprosił o dogranie wokalu. Po pewnym czasie wysłała kolejną płytę - live DVD - nagraną z Alyson Avenue. Niebawem spotkała się z muzykami Nightwish, aby wspólnie zaśpiewać kilka utworów. 30 stycznia 2007 została przyjęta do zespołu. 1 października 2012 Anette Olzon rozstała się z zespołem Nightwish.

W sierpniu 2013 roku wyszła za mąż za swojego wieloletniego partnera i ojca dwójki jej dzieci - Johana Husgafvela, gitarzystę szwedzkiego zespołu Pain. Anette ma trzech synów - Setha (z pierwszego związku), Nemo i Mio.

Albums

Tytuł	Wykonawca	Data wydania	Fra	Szwa	Ger	Dan	Hol	Aut	Sve	Ita	Wytwórnia	Komentarz
Shine	Anette Olzon	03.2014	208[1]	59[1]	-	-	-	-	-	-	Edel 0209328ERE	-
The Dark Element	The Dark Element feat. Anette Olzon & Jani Liimatainen	11.2017	-	94[1]	-	-	-	-	-	-	Frontiers FR CD 822	-

Olympe

Joffrey Boulanger lepiej znany jako Olympe (ur. W 1989 r.) To francuski piosenkarz pochodzący z Amiens we Francji,to pseudonim uczestnika francuskiego The Voice: la plus belle voix .

Rodzice Bolangera rozstali się, gdy miał zaledwie 5 lat i został wychowany wraz z bratem i siostrą przez dziadków ze strony ojca. Jako nieśmiałe dziecko znajdował ukojenie w muzyce. W 2001 roku jego dziadek zakwalifikował go do konkursu piosenki, który wygrał po wykonaniu piosenki Celine Dion. Następnie wziął udział w około 15 różnych konkursach, wygrywając wiele. Po castingu w kwietniu 2007 roku został zaproszony do śpiewania "Vivo per lei" w duecie z Hélène Ségara podczas koncertu w Albert, Somme .

W 2010 roku pod nazwą Joffrey B wydał swoje pierwsze nagranie studyjne pod tytułem Rien qu'un homme na małej wytwórni C Du Lourd. Z okazji wydania utworu "Par la fenêtre" został wydany teledysk. Bazując na tym sukcesie wziął udział w konkursie telewizyjnym Vous avez du talent! na kanale IDF1 , gdzie zaśpiewał "Je vis comme je rêve", jedno z oryginalnych nagrań z jego albumu Rien qu'un homme .

W 2013 roku dostał także rolę w komedii muzycznej Atlantéa 2013 - Du Sphinx à l'Atlantide .


W wieku 23 lat wziął udział w drugim sezonie programu The Voice: la plus belle voix w 2013 roku śpiewając piosenkę " Born to Die "  Lany Del Rey i dołączając do zespołu Jenifer . Jego wykonanie ukazało się na pierwszym miejscu listy przebojów iTunes w tym tygodniu. Sięgając do finału, ukończył jako runner-up do ostatecznego zwycięzcy Yoanny Fréget .

Po koncercie podpisał kontrakt z wytwórnią Mercury Records (Francja), gdzie 22 lipca 2013 roku wydał swój debiutancki album " Olympe ", osiągając numer 1 na SNEP , oficjalnej francuskiej liście albumów. Album składał się ze studyjnych wersji jego interpretacji w w/w show plus jedna nowa piosenka pod tytułem "Merci".

W grudniu 2013 roku śpiewał na kompilacji We Love Disney w duecie z Joyce Jonathan . Został zaproszony na 2014 NRJ Music Awards, gdzie śpiewał duet z Alexem Hepburn .

Nowy album studyjny powstał w maju 2014 roku pod tytułem Une vie par jour . Debiutancki singiel z płyty   "C'est facile" został wydany w towarzystwie teledysku.

Single

Tytuł	Wykonawca	Data wydania	Fra	Szwa	Ger	Dan	Hol	Aut	Sve	Ita	Wytwórnia	Komentarz
Born To Die	Olympe	02.2013	9[28]	-	-	-	-	-	-	-	-	[written by Justin Parker, Elizabeth Grant]
Frozen	Olympe	05.2013	72[4]	-	-	-	-	-	-	-	-	[written by Madonna,Patrick Raymond Leonard]
Non, je ne regrette rien	Olympe	05.2013	162[1]	-	-	-	-	-	-	-	-	[written by Charles Dumont, Michel Vaucaire]
Zombie	Olympe	07.2013	75[5]	-	-	-	-	-	-	-	Mercury	[written by Dolores Mary O'Riordan]
Hometown Glory	Olympe	08.2013	191[1]	-	-	-	-	-	-	-	-	[written by Adele Adkins]
Désenchantée	Olympe	08.2013	91[2]	-	-	-	-	-	-	-	-	[written by Mylène Farmer, Laurent Boutonnat]
Si maman si	Olympe	08.2013	165[1]	-	-	-	-	-	-	-	-	[written by Michel Berger]
C'est facile	Olympe	11.2013	70[3]	-	-	-	-	-	-	-	-	[written by Quentin Bachelet,Benoît Carré, David Esposito,Cécile Léogé]
Ce rêve bleu	Joyce Jonathan + Olympe	12.2013	110[2]	-	-	-	-	-	-	-	-	[written by Tim Rice, Alan Menken,Luc Aulivier,Philippe Videcoq]
Si demain	Olympe	06.2016	94[1]	-	-	-	-	-	-	-	-	-
Olympe	Olympe	09.2016	100[1]	-	-	-	-	-	-	-	-	-

Albums

Tytuł	Wykonawca	Data wydania	Fra	Szwa	Ger	Dan	Hol	Aut	Sve	Ita	Wytwórnia	Komentarz
Olympe	Olympe	08.2013	2[19]	60[3]	-	-	-	-	-	-	Mercury 3745460	-
Une vie par jour	Olympe	05.2014	18[6]	-	-	-	-	-	-	-	Fontana / Mercury 378 067-8	-

Sylvester

Właśc. Sylvester James, ur. w 1946 r. w Los Angeles w stanie Kalifornia, zm. w 1988 r. W 1967 r. przeniósł się do San Francisco, gdzie przyłączył się do biseksualnej grupy teatralnej The Cockettes, z którą debiutował w Sylwestra 1970 r.

Przez pewien czas występował pod pseudonimem "Ruby Blue" po czym założył własna formację The Hot Band, w skład której weszli również James Q. Smith (gitara), Bobby Blood (trąbka), Chris Mostort (saksofon), Kerry Hatch (bas) i Travis Fullerton (perkusja). Z czasem skład uzupełniły wokalistki Izora Rhodes i Martha Wash, bardziej znane jako The Weather Girls.
Wczesne nagrania dla wytwórni Blue Thumb oraz ekscentryczne występy estradowe zapewniły Jamesowi lokalną popularność, jednak prawdziwym odkrywcą piosenkarza okazał się Harvey Fuqua, producent związany wcześniej z wytwórnią Motown.

W 1978 r. Sylvestcr wylansował dwa dyskotekowe przeboje, "You Make Me Feel (Mighty Real)" i "Dance (Disco Heat)", wykonywane charakterystycznym "szybującym" falsetem. Szczególną popularność zyskał w kręgach kalifornijskich homoseksualistów, decydujących o wysokich nakładach jego późniejszych nagrań.

Obdarzony ciekawym głosem i wyczuciem aranżacji, pozostawił po sobie sporo niezłej muzyki, jednak karierę przerwała w 1988 r. śmierć spowodowana przez AIDS. Temat "Mighty Real" doczekał się wersji Jimmy'ego Somerville'a, nagranej w hołdzie dla jej kultowego prawykonawcy.

Single

Tytuł	Wykonawca	Data wydania	UK	US	Wytwórnia [US]	Komentarz
Over & Over / Down, Down, Down	Sylvester	08.1977	-	-	-	[written by Sylvester James][produced by Sylvester James,Harvey Fuqua][18[13].Hot Disco/Dance;Fantasy 797 12"]
Dance (Disco Heat) /You Make Me Feel (Mighty Real)	Sylvester	07.1978	-	-	Fantasy 827	[written by Robinson, Orsborn][produced by Harvey Fuqua, Sylvester][1[6][20].Hot Disco/Dance;Fantasy 102 12"][4[20].R&B Chart]
Dance (Disco Heat) / Was It Something That I Said	Sylvester	08.1978	29[12][11.78]	19[18]	Fantasy 827	[written by Eric Robinson,Victor Orsborn][produced by Sylvester James,Harvey Fuqua]
You Make Me Feel (Mighty Real) / Was It Something I Said	Sylvester	01.1979	8[15][08.78]	36[10]	Fantasy 846	[written by Sylvester/Tip Wirrick ][produced by Sylvester ][20[13].R&B Chart]
I Who Have Nothing /Stars/Body strong	Sylvester	03.1979	-	-	-	[4[20].Hot Disco/Dance;Fantasy 9579 LP.]
I Who Have Nothing / I Need Somebody to Love Tonight	Sylvester	04.1979	46[5]	40[7]	Fantasy 855	[written by Jerry Leiber/Mike Stoller ][produced by Sylvester James,Harvey Fuqua][#29 hit for Ben E.King in 1963][oryginalnie nagrana przez Joe Sentieri w 1961r][27[11].R&B Chart]
Stars/Never Too Late	Sylvester	07.1979	47[3]	-	Fantasy FTC 177 [UK]	[written by Patrick Cowley][produced by Sylvester James,Harvey Fuqua]
Can't Stop Dancing / In My Fantasy (I Want You, I Need You)	Sylvester	11.1979	-	-	Fantasy 879	[written by Sylvester James][produced by Sylvester James,Harvey Fuqua][2[20].Hot Disco/Dance;Fantasy 149 12"][43[9].R&B Chart]
You Are My Friend/Happiness	Sylvester	02.1980	-	-	Fantasy 883	[written by LaBelle, Ellison, Edwards][produced by Sylvester James,Harvey Fuqua][30[14].R&B Chart]
I Need You/Sell my soul	Sylvester	09.1980	-	-	-	[6[18].Hot Disco/Dance;Honey 9601 LP.]
Here Is My Love / Give It Up (Don't Make Me Wait)	Sylvester	06.1981	-	-	Fantasy/Honey 912	[written by Sylvester James][produced by Sylvester James,Harvey Fuqua][20[14].Hot Disco/Dance;Honey 165 12"][44[11].R&B Chart]
Do Ya Wanna Funk	Sylvester with Patrick Cowley	09.1982	32[10]	-	-	[written by Patrick Cowley/Sylvester ][produced by Patrick Cowley ][4[19].Hot Disco/Dance;Megatone 102 12"]
All I need	Sylvester	01.1983	-	-	Megatone 1005	[written by Wirrick, Mehl][produced by James Wirrick][3[20].Hot Disco/Dance][67[7].R&B Chart]
Don't Stop/ Hard Up	Sylvester	05.1983	77[3]	-	Megatone 106	[written by James Wirrick,Jeff Mehl][produced by John Hedges,James Wirrick]
Tell Me / All I Need	Sylvester	05.1983	-	-	Megatone 2005	[written by James Wirrick][produced by John Hedges,James Wirrick][49[4].Hot Disco/Dance;Megatone 108 12"]
Band Of Gold	Sylvester	08.1983	67[4]	-	-	[written by Ronald Dunbar,Edith Wayne][produced by Sylvester James][18[13].Hot Disco/Dance;Megatone 114 12"]
Too Late /One Night Only	Sylvester	12.1983	-	-	Megatone 1011	[written by J. Wirrick, J. Mehl][produced by James "Tip" Wirrick, Sylvester][16[16].Hot Disco/Dance;Megatone 120 12"][68[6].R&B Chart]
Call Me (Remix) / Good Feelin'	Sylvester	05.1984	-		-	[written by James Wirrick,Jeff Mehl][produced by Sylvester James,James Wirrick][57[5].Hot Disco/Dance;Megatone 128 12"]
Rock The Box	Sylvester	10.1984	88[4]	-	-	[written by Ken Kessie,Morey Goldstein][produced by Ken Kessie,Morey Goldstein][25[12].Hot Disco/Dance;Megatone 130 12"]
Take Me to Heaven / Sex	Sylvester	02.1985	100[1]		-	[written by Ken Kessie,Morey Goldstein][produced by Ken Kessie,Morey Goldstein][6[12].Hot Disco/Dance;Megatone 133 12"]
Living for the City	Sylvester	03.1986	-	-	-	[written by Stevie Wonder][produced by Sylvester James][#8 hit for Stevie Wonder in 1974][2[10].Hot Disco/Dance;Megatone 138 12"]]
Someone Like You	Sylvester	11.1986	-	-	Warner 28 572	[written by Leon Barry,James McKinley Horton][produced by Ken Kessie, Morey Goldstein][1[1][12].Hot Disco/Dance;Warner 20 548 12"][19[17].R&B Chart]
Mutual Attraction	Sylvester	04.1987	-	-	Warner Bros. 28401	[written by Eric van Tijn,Jochem Fluitsma][produced by Eric van Tijn,Jochem Fluitsma][10[8].Hot Disco/Dance;Warner 888292 12"]
Sooner or Later	Sylvester	08.1987	-	-	Warner Bros. 28284	[written by James Wirrick][produced by James Wirrick][32[4].Hot Disco/Dance;Warner 20 729 12"]

Albumy

Tytuł	Wykonawca	Data wydania	UK	US	Wytwórnia [UK]	Komentarz
Step II	Sylvester	08.1978	-	28[42]	Fantasy 9556	[gold][produced by Harvey Fuqua , Sylvester ]
Stars	Sylvester	04.1979	-	63[15]	Fantasy 9579	[produced by Harvey Fuqua , Sylvester ]
Mighty Real	Sylvester	06.1979	62[3]	-	Fantasy FTA 3009	[produced by Harvey Fuqua , Sylvester ]
Living Proof	Sylvester	11.1979	-	123[12]	Fantasy 79 010	[produced by Harvey Fuqua , Sylvester ]
Sell My Soul	Sylvester	09.1980	-	147[8]	Honey 9601	[produced by Harvey Fuqua , Sylvester ]
Too Hot to Sleep	Sylvester	07.1981	-	156[4]	Honey 9607	[produced by Harvey Fuqua , Sylvester ]
All I Need	Sylvester	03.1983	-	168[5]	Megatone 1005	[produced by John Hedges , James Wirrick]
Mutual Attraction	Sylvester	02.1987	-	164[5]	Warner 25 527	[produced by Ken Kessie ,Morey Goldstein]

Michael Schenker Group

Michael Schenker urodził się 10.01.1955 r. w Savstadt (Niemcy). Swoją karierę muzyczną rozpoczął w wieku lat 16, kiedy wraz z bratem Rudolfem założył grupę Scorpions. Zagrał na pierwszym albumie tego zespołu Lonesome Crow, po czym przyjął zaproszenie brytyjskiej formacji UFO do zasilenie jej szeregów. Schenker dołączył do tej grupy w czerwcu 1973 r., zastępując Berniego Marsdena. Miał duży wpływ na zmianę muzyki UFO na zdecydowanie bardziej hardrockową. Dowody tego pojawiły się już na pierwszej płycie nagranej z jego udziałem. Mowa o wydanym w 1974 r. longplayu Phenomenon, który zawierał takie klasyki, jak "Doctor Doctor" czy "Rock Bottom". Po serii doskonałych albumów konflikt pomiędzy wokalistą Philem Moggiem a Michaelem Schenkerem doprowadził do odejścia tego ostatniego. Miało to miejsce w 1978 r., po nagraniu płyty Obsession.

Schenker przeniósł się wówczas do Niemiec i powtórnie przyłączył się na jakiś czas do Scorpions, nagrywając z nimi album Lovedrive, wydany w 1979 r. Później założył własną grupę pod nazwą Michael Schenker Group, szybko skróconą do MSG. Skład osobowy MSG często się zmieniał, a Schenker zatrudniał i zwalniał muzyków według własnego uznania. W 1991 r. artysta w przerwie pomiędzy nagrywaniem albumów MSG wziął udział w rejestracji płyty zespołu-efemerydy Contraband Project, złożonej z członków Shark Island, Vixen, Ratt i L.A.Guns. Nagrany przez nich album składał się z dość ciekawych wersji utworów innych grup, m.in. "All The Way From Memphis" Mott The Hoople i "Hang On To Yourself" Davida Bowiego. Zapowiedzią kolejnego albumu Schenkera był akustyczny mini-longplay Never Ending Nightmare, zawierający pięć nagrań.

W 1992 roku ukazał się ostatni album firmowany nazwą MSG, zatytułowany po prostu MSG. W czasie akustycznego tournee promującego płytę drogi ówczesnych liderów formacji, Schenkera i McAuleya, rozeszły się. W tej sytuacji gitarzysta - nie posiadając w dodatku ważnego kontraktu płytowego - odłożył na bok swą słynną gitarę Gibson "Flying V" i nagrał akustyczny album Thank You, rozprowadzany wyłącznie drogą pocztową. Jednocześnie poważnie zaczął rozważać propozycję przystąpienia do UFO, ale w 1993 r. zdecydował się na towarzyszenie grupie Scorpions podczas jej europejskiej trasy.

Wówczas to pojawił się m.in. w Warszawie. Jesienią tego samego roku dołączył jednak do UFO, które reaktywowało się w swoim najlepszym składzie.

Single

Tytuł	Wykonawca	Data wydania	UK	US	Wytwórnia [UK]	Komentarz
Armed And Ready/Bijou Pleasurette	Michael Schenker Group	09.1980	53[3]	-	Chrysalis CHS 2455	[written by Gary Barden ][produced by Roger Glover]
Cry For The Nations/Into The Arena-Live	Michael Schenker Group	11.1980	56[3]	-	Chrysalis CHS 2471	[written by Gary Barden/Michael Schenker ][produced by Roger Glover]
Ready To Rock/Attack Of The Mad Axeman	Michael Schenker Group	09.1981	92[4]	-	Chrysalis CHS 2541	[written by Gary Barden/Michael Schenker ][produced by Ron Nevison]
Dancer/Girl From Uptown	Michael Schenker Group	09.1982	52[3]	-	Chrysalis CHS 2636	[written by Graham Bonnet/Michael Schenker ][produced by Martin Birch]
Gimme Your Love/Rock 'Till You're Crazy	McAuley Schenker Group	09.1982	89[1]	-	EMI EM 30	[written by R. Newton, R. McAuley][produced by Andy Johns]
Love Is Not A Game/Get Out	McAuley Schenker Group	01.1988	79[2]	-	EMI 12EMS 40	[written by Nelson, McAuley, Newton][produced by Andy Johns]
Anytime	McAuley Schenker Group	02.1990	-	69[10]	EMI 12 EM 127	[written by S. Mann][produced by Frank Filipetti]

Albumy

Tytuł	Wykonawca	Data wydania	UK	US	Wytwórnia [UK]	Komentarz
The Michael Schenker Group	Michael Schenker Group	08.1980	8[8]	100[14]	Chrysalis 1302	[produced by Roger Glover]
MSG	Michael Schenker Group	08.1981	14[8]	81[8]	Chrysalis 1336	[produced by Ron Nevison]
One Night At Budokan	Michael Schenker Group	03.1982	5[11]	-	Chrysalis CTY 1375 [UK]	[produced by Bezalel Aloni/Kirkwood/Michael Schenker ]
Assault Attack	Michael Schenker Group	07.1982	19[5]	151[7]	Chrysalis 1393	[produced by Martin Birch]
Built to Destroy	Michael Schenker Group	09.1983	23[5]	-	Chrysalis FV4 1441	[produced by MSG & Louis Austin]
Rock Will Never Die	Michael Schenker Group	06.1984	24[5]	-	Chrysalis CUX 1470 [UK]	[produced by Jack Douglas ]
Perfect Timing	McAuley Schenker Group	09.1987	65[2]	95[24]	Capitol 46 985	[produced by Andy Johns]
Save Yourself	McAuley Schenker Group	02.1990	-	92[14]	Capitol 92 752	[produced by Frank Filipetti]
MSG	Schenker/McAuley	03.1992	-	180[4]	Impact 10 385	[produced by Kevin Beamish]

Billy Idol

Billy Idol urodził się 30 listopada 1955 roku w Stanmore w brytyjskim hrabstwie Middlesex jako William Albert Michael Broad. Billy Idol część dzieciństwa spędził na Long Island w Nowym Yorku, choć jego rodzina po kilku latach powróciła do Wielkiej Brytanii, aby osiąść w Worthing w południowo wschodniej części kraju.


Był przez krótki okres studentem Sussex University, ale zainspirowany punkową ideologią porzucił naukę i przystąpił do słynnego fan klubu Sex Pistols - Bromley Contingent. W 1976 roku został gitarzystą wywodzącej się z tego nieformalnego stowarzyszenia grupy Siouxie & The Banshees, a później przyłączył się do zespołu Chelsea. W tym czasie zaczął używać swojego pseudonimu Idol, poza zwykłym znaczeniem odnoszącego się podobno także do słowa "idle" (leniwy, bezczynny), którym często określali go nauczyciele. W Chelsea poznał Tony'ego Jamesa, z którym wkrótce postanowili założyć własną kapelę. Nazwali ją Generation X (Generacja X), wzorując się na socjologicznej książce opisującej młode pokolenie.

Idol, jako główny wokalista i gitarzysta, spędził wspólnie z Generation X kilka kolejnych lat. Grupie udało się nagrać trzy płyty i zdobyć popularność w kraju, czego potwierdzeniem był udział w kultowym programie BBC "Top of the Pops" (jako jedna z pierwszych kapeli punk w historii). Na początku lat 80-tych nasilały się spory wewnątrz zespołu, dotyczące rodzaju granej muzyki. Niektórzy chcieli pozostać przy tradycyjnym punku, zaś między innymi Idol wolał nagrywać bardziej przystępną i komercyjną muzykę. Wkrótce opuścił zespół i wyjechał do Nowego Jorku, aby pracować nad solową płytą.

Po wydaniu w 1981 roku EP-ki "Don't Stop" Billy Idol zadebiutował rok później longplayem zatytułowanym po prostu "Billy Idol". Od początku kariery muzyk używał punkowej stylistyki, ale przerabiając ją na użytek bardziej nadających się do radia i klubów, i mieszając z popem. Debiut został dosyć dobrze przyjęty po obu stronach oceanu, choć nie zdołał zawojować amerykańskiego rynku muzyki.

Udało mu się to dopiero po wydaniu w grudniu 1983 roku kolejnego albumu, "Rebel Yell". Billy Idol stał się niemal natychmiast wielką gwiazdą popu i rocka. W szybkim wzroście popularności Idola pomogły nie tylko przebojowe i wpadające w ucho piosenki. Często przywołuje się przykład muzyka jako jednej z pierwszych gwiazd, które najwięcej skorzystały z umiejętnej promocji za pośrednictwem MTV. Do większości singli powstały teledyski, emitowane później w tej stacji i docierające do jeszcze większej liczby zainteresowanych muzyką widzów telewizji. Ostatecznie drugi album Idola sprzedał się w nakładzie zapewniającym mu status podwójnej platyny i trwałe miejsce wśród gwiazd muzyki rozrywkowej lat 80-tych.

Dopiero trzy lata później ukazała się kolejna płyta Idola. Był to wydany w 1986 roku krążek "Whiplash Smile", jeden z najlepszych w karierze muzyka. Popularnością i wynikami sprzedaży potwierdził on tylko status supergwiazdy w USA i Europie. Artysta przypomniał o sobie także wydaną nieco później w Stanach Zjednoczonych (a wcześniej w Anglii) płytą "Vital Idol", kompilacją najlepszych singli.

Po wydaniu czwartej płyty, Idola opuścił jego wieloletni gitarzysta Steve Stevens. Sam piosenkarz także postanowił nieco odpocząć od wielkiej sławy i przeprowadził się do Los Angeles. Wciąż był jednak znany z prawdziwie rockowego stylu życia. Jego zamiłowanie do szybkiej jazdy na motocyklu omal nie zakończyło się tragicznie, gdy w lutym 1990 roku uległ wypadkowi w Hollywood. Skończyło się na groźnym wielokrotnym złamaniu kości w nodze oraz ogólnych obrażeniach, z którymi poradzili sobie lekarze.

Wypadek nie przeszkodził w wydaniu kolejnej płyty, choć muzyk nadal miał problemy z poruszaniem się o własnych siłach. W maju 1990 roku ukazał się album "Charmed Life", znany głównie z singlowej piosenki "Cradle of Love", do której reżyser David Fincher nakręcił zaskakujący i pomysłowy teledysk z nastolatką rozbierającą się dla swojego sąsiada.

Złamanie nogi przeszkodziło Idolowi w innym ważnym dla niego projekcie. Miał on zapewnioną rolę w biograficznym filmie "The Doors" Oliviera Stone'a, lecz ze względu na stan zdrowia pojawia się tam jedynie epizodycznie. Mimo tego Idol nie odwołał wyczerpującej trasy koncertowej.

W 1993 roku wydał dość awangardową jak na tamte czasy płytę "Cyberpunk", nagraną głównie przy użyciu komputera. Choć doceniony ze względu na nowatorstwo, eksperymentalny album zebrał raczej negatywne recenzje jeśli chodzi o samą muzykę. Co gorsze, nieprzychylnie odnieśli się do jego pomysłu miłośnicy cyberpunku i internetu.

Na kolejnych kilka lat Idol zniknął ze sceny muzycznej i poświęcił się wychowaniu dzieci. Powrócił dopiero w 1996 roku, kiedy to zagrał w kryminalnym filmie "Czas wściekłych psów" ("Mad Dog Time"). Większe uznanie przyniósł mu jednak udział w dwa lata późniejszej komedii "Od wesela do wesela" ("The Wedding Singer").

Aż do początku XXI wieku Billy Idol był nieobecny na scenie muzycznej. Nie tworzył nowych piosenek, a jedyne płyty jakie wydawał stanowiły zbiory największych hitów. Dopiero w 2001 roku zaczął pracę nad materiałem, ponownie współpracując ze Steve'em Stevensem. Jednym ze znaków, wskazujących na powrót aktywności muzyka był wielki koncert zagrany w czasie rozgrywek finałowych ligi rugby w Australii.

Dopiero w 2005 roku, po ponad 12-letniej przerwie Idol wydał kolejny longlay, zatytułowany "Devil's Playground". - Chcieliśmy zrobić to tak jak zwykle, jako prawdziwy zespół, grający razem piosenki - mówił piosenkarz w wywiadzie dla Askmen.com. - Nie wszyscy nadal tak nagrywają. Myślimy, że to był dobry pomysł, żeby grać razem, zwłaszcza, że już tak robiliśmy. To miało sens, bo jako grupa możemy sami nagrać całą muzykę i zrobić to naprawdę dobrze.

Skutkiem takiego podejścia był powrót Idola do ostrzejszego gitarowego grania, tak, jakby chciał zapomnieć o nieudanym eksperymencie z poprzednią płytą. Mimo ogromnej popularności, zdobytej w latach 80., najnowszy krążek nie przyniósł muzykowi wielkiego uznania. Oczywiście jego koncerty nadal przyciągają tłumy, ale bardziej na zasadzie chęci zobaczenia wielkiej gwiazdy, niż posłuchania świeżej i interesującej muzyki.

Single
Tytuł	Wykonawca	Data wydania	UK	US	Wytwórnia [UK]	Komentarz
Dancing with Myself	Gen X	11.1980	-	-	Chrysalis CHS 2444	[written by Billy Idol, Tony James][produced by Keith Forsey][27[27].Hot Disco/Dance;Chrysalis 2488 12"]
Mony mony	Billy Idol	09.1981	-	107[3]	Chrysalis 2543 [US]	[written by Tommy James, Bo Gentry, Ritchie Cordell, and Bobby Bloom][produced by Keith Forsey]
Hot in the city/Dead on arrival US side B:Hole in the wall	Billy Idol	08.1982	58[5]	23[27]	Chrysalis CHS 2625	[written by Billy Idol][produced by Keith Forsey]
White wedding/Dead on arrival	Billy Idol	10.1982	-	108[2]	Chrysalis CHS 2648 [US]	[written by Billy Idol][produced by Keith Forsey][10[18].Hot Disco/Dance;Chrysalis 42 685 12"]
White wedding/Hole in the wall	Billy Idol	05.1983	-	36[13]	Chrysalis CHS 2656	[written by Billy Idol][produced by Keith Forsey]
Dancing with myself/Love calling [Rub a dub dub mix]	Gen X	09.1983	-	102[10]	Chrysalis 47 723 [US]	[written by Billy Idol, Tony James][produced by Keith Forsey]
Rebel yell/Crank call	Billy Idol	02.1984	6[18]	46[14]	Chrysalis IDOL 2	[written by Billy Idol][produced by Keith Forsey][50[9].Hot Disco/Dance;Chrysalis 42 762 12"]
Eyes without a face/The dead next door US side B:Blue highway	Billy Idol	06.1984	18[13]	4[22]	Chrysalis IDOL 3	[written by Billy Idol,Steve Stevens][produced by Keith Forsey][63[2].Hot Disco/Dance;Chrysalis 42 786 12"]
Flesh for fantasy/Blue highway US side B:The dead next door	Billy Idol	09.1984	54[3]	29[12]	Chrysalis IDOL 4	[written by Billy Idol,Steve Stevens][produced by Keith Forsey][21[9].Hot Disco/Dance;Chrysalis 42 810 12"]
Catch my fall/Daytime Drama	Billy Idol	10.1984	-	50[11]	Chrysalis 42 840 [US]	[written by Billy Idol][produced by Keith Forsey]
White wedding/Flesh for fantasy	Billy Idol	06.1985	6[17]	-	Chrysalis IDOL 5	[silver -UK][written by Billy Idol][produced by Keith Forsey]
To be a lover/All summer single	Billy Idol	09.1986	22[8]	6[18]	Chrysalis IDOL 8	[written by William Bell, Brooker T. Jones][produced by Keith Forsey][#45 hit for William Bell in 1969]
Don' t need a gun/Fatal charm	Billy Idol	02.1987	26[5]	37[9]	Chrysalis IDOL 9	[written by Billy Idol][produced by Keith Forsey][33[6].Hot Disco/Dance;Chrysalis 43 090 12"]
Sweet sixteen/Beyond belief	Billy Idol	05.1987	17[9]	20[14]	Chrysalis IDOL 10	[written by Billy Idol][produced by Keith Forsey]
Mony mony [live]/Shakin' all over [live]	Billy Idol	09.1987	7[11]	1[1][22]	Chrysalis IDOL 11	[written by Bobby Bloom/Bo Gentry/Richie Cordell/Tommy James][produced by Keith Forsey][original by Tommy James & The Shondells]
Hot in the city/Catch my fall	Billy Idol	01.1988	13[9]	48[10]	Chrysalis IDOL 12	[written by Billy Idol][produced by Keith Forsey]
Catch my fall/All summer single	Billy Idol	08.1988	63[3]	-	Chrysalis IDOL 13	[written by Billy Idol][produced by Keith Forsey]
Cradle of love/311 man	Billy Idol	04.1990	34[4]	2[24]	Chrysalis IDOL 14	[gold-US][written by Billy Idol,David Werner][produced by Keith Forsey][original by Johnny Preston 1960r][piosenka z filmu "The adventures of Ford Fairlane"]
L.A. Woman/License to thrill	Billy Idol	07.1990	70[3]	52[9]	Chrysalis IDOL 15	[written by John Densmore,Ray Manzarek,Robby Krieger,Morrison][produced by Keith Forsey][original by Doors]
Prodigal blues/Mark of Caine	Billy Idol	12.1990	47[4]	-	Chrysalis IDOL 16	[written by Billy Idol][produced by Keith Forsey]
Shock to the system/Heroin	Billy Idol	06.1993	30[3]	105[5]	Chrysalis CHS 3994	[written by Billy Idol,Mark Younger-Smith][produced by Keith Forsey][16[10].Hot Disco/Dance;Chrysalis 24 826 12"]
Speed /Rebel yell [acoustic]	Billy Idol	09.1994	47[4]	-	Fox 74321223472	[written by Billy Idol/Steve Stevens][produced by Billy Idol/Stevens/Sail][tytułowa piosenka z filmu]

Albumy
Tytuł	Wykonawca	Data wydania	UK	US	Wytwórnia [UK]	Komentarz
Don' t stop	Billy Idol	10.1981	-	71[68]	Chrysalis 4000 [US]	[produced by Keith Forsey]
Billy Idol	Billy Idol	07.1982	-	45[104]	Chrysalis CHR 1377	[gold-US][produced by Keith Forsey]
Vital Idol	Billy Idol	06.1985	7[34]	10[29][10.87]	Chrysalis CUX 1502	[platinium-US][gold-UK][produced by Keith Forsey]
Rebel yell	Billy Idol	09.1985	36[11]	6[82][12.83]	Chrysalis CHR 1450	[2x-platinium-US][silver-UK][produced by Keith Forsey]
Whiplash smile	Billy Idol	11.1986	8[20]	6[47]	Chrysalis CDL 1514	[platinium-US][gold-UK][produced by Keith Forsey]
Idol songs:11 of the best	Billy Idol	07.1988	2[25]	-	Chrysalis BILTVD 1	[platinum-UK][produced by Keith Forsey]
Charmed life	Billy Idol	05.1990	15[8]	11[39]	Chrysalis CHR 1735	[platinium-US][gold-UK][produced by Keith Forsey]
Cyberpunk	Billy Idol	06.1993	20	48[7]	Chrysalis CHR 6000	[produced by Robin Hancock]
Greatest hits	Billy Idol	04.2001	171[8]	74[24]	Chrysalis 28 812 [US]	[platinium-US][gold-UK]
Devil's playground	Billy Idol	04.2005	78[3]	-	Sanctuary SANCD 339	[produced by Keith Forsey]
The Very Best of Billy Idol: Idolize Yourself	Billy Idol	08.2008	37[4]	-	EMI 2151402	[produced by Keith Forsey/Robin Hancock/Billy Idol/Steve Stevens/Ralph Sall]
Kings & Queens of the Underground	Billy Idol	11.2014	35[2]	34[2]	BFI BFI 0706	[produced by Greg Kurstin, Trevor Horn]

System 7

Duet z nurtu ambient dance, występujący w składzie Miquette Giraudy (ur. 9.02.1953 r. w Nicei, Francja; syntetyzatory, samplery) i Steve Hillage (właśc. Stephen Simpson Hillage, ur. 2.08.1951 r. w londyńskiej dzielnicy Walthamstow; gitara, samplery, syntetyzatory). Kiedy Giraudy spotkała na południu Francji poprzedni zespół Hillage’a, kultową grupę z nurtu elektronicznego rocka progresywnego Gong, zajmowała się kinematografią. Jej dziełem są np. filmy „More” i „La Vallee” - na ich ścieżkach dźwiękowych znalazły się utwory grupy Pink Floyd.

Zafascynowały ją syntetyzatory - sama nauczyła się ich obsługi i obecnie komponuje większość materiału System 7, następnie Hillage dodaje partie gitar. Ma własnych fanów - grał w zespołach Gong i Steve Hillage Group i współpracował z Kevinem Ayersem. Przez kontakty z grupami Spooky, The Drum Club, Orbital, Black Dog i Fluke zaangażował się w rozwój muzyki ambient; wspólnych nagrań dokonał z jedną ze swych ulubionych grup - The Orb.

 W rezultacie na płytach System 7 pojawiają się gwiazdy rocka, popu i muzyki tanecznej: Alex Paterson i Thrash (The Orb), Youth (Killing Joke/Brilliant), Mick McNeil (Simple Minds), Paul Oakenfold, Laurent Gamier i Derrick May.

 Karierę nagraniową System 7 rozpoczął w sierpniu 1991 r. singlem „Miracle”, wydanym nakładem Ten Records; po jakimś czasie duet przeniósł się do stajni Big Life i założył własną wytwórnię Weird & Unconventional. Wyśmienite single, np. „Freedom Fighters” czy „Sindbad”, pozwoliły duetowi zbudować sobie doskonalą renomę wśród uczestników imprez techno, którzy nad ranem potrzebują muzyki, przy której można się odprężyć po całej nocy szaleństw. Oryginalnym pomysłem było wydanie w 1994 r. jednocześnie dwóch albumów o zbliżonych tytułach, na których pojawiły się te same nagrania w różnych wersjach - Fire Album w miksach tanecznych i Water Album w spokojniejszych aranżacjach do słuchania. Na albumie Power Of Seven w nagraniu Civilization jako współautor pojawił się Carl Craig.

Single
Tytuł	Wykonawca	Data wydania	UK	US	Wytwórnia [UK]	Komentarz
7:7 Expansion	System 7	02.1993	39[1]	-	Butterfly BFLD 2	[written by M. Glover, S. Hillage, T. Thorpe][produced by Tony Thorpe, Youth]
Sinbad / Quest	System 7	07.1993	74[1]	-	Butterfly BFLD 8	[written by Miquette Giraudy, Steve Hillage][produced by Miquette Giraudy, Steve Hillage]
Alpha Wave	System 7	04.1995	92[1]	-	Butterfly BFLD 25	[written by Miquette Giraudy, Steve Hillage][produced by Miquette Giraudy, Steve Hillage]
Interstate	System 7	02.1996	85[1]	-	Butterfly BFLD 30	[written by Miquette Giraudy, Steve Hillage][produced by Miquette Giraudy, Steve Hillage]
Hangar 84	System 7	08.1996	137[1]	-	Butterfly BFLD 38	[written by Miquette Giraudy, Steve Hillage][produced by Miquette Giraudy, Steve Hillage]
Rite Of Spring	System 7	07.1997	99[1]	-	Dragonfly BFLD 42	[written by Miquette Giraudy, Steve Hillage][produced by Miquette Giraudy, Steve Hillage]
Planet 7	System 7	10.2004	176[1]	-	A-Wave AAWIT 701	[written by Miquette Giraudy, Sander Kleinenberg, Steve Hillage][produced by Miquette Giraudy, Steve Hillage]

Albumy
Tytuł	Wykonawca	Data wydania	UK	US	Wytwórnia [UK]	Komentarz
Altitude	System 7 featuring Ultra Naté	06.1992	75[1]	-	Ten TENG 403	[produced by Derrick May, Steve Hillage]
777	System 7	03.1993	30[2]	-	WAU BFLCD 1	[produced by Steve Hillage, Miquette Giraudy, Youth, Tony Thorpe, The Orb, Lewis Keogh]
Power of Seven	System 7	03.1996	106[2]	-	Butterfly BFLLP 16	[produced by System 7]
System Express	System 7	11.1996	142[1]	-	Butterfly BFLLP 21	[produced by System 7]
Golden Section	System 7	07.1997	103[1]	-	Butterfly BFLLP 27	[produced by Steve Hillage, Miquette Giraudy]

Synewave Records

Szefem wytwórni od początku, tj. 1994 r„ jest Damon Wild, która wydaje głównie „ostre techno” i acid techno. Najsłynniejsze single to Wild/Taylor „Bang The Acid”,Pump Panel „Ego Acid”, czy atmosferyczny projekt Steve’a Stolla Ausgang.

 Na reputację tej wytwórni duży wpływ miał już pierwszy singel autorstwa Morph (Damon Wild i Dennis Ferrer) - „Stormwatch”. Nieco później dołączyli do nich ze swymi pomysłami Steve Stoll, Woody McBride i grupa Mundo Muzique. Przez chwilę działał nawet brytyjski oddział wytwórni Synewave UK, prowadzony przez Tima Taylora, który wydał w/w „Ego Acid”, zanim Taylor skoncentrował się na własnej wytwórni Missile.

Swim Records

Niezależna wytwórnia, prowadzona od 1993 r. przez małżeństwo Malka Spigel (Minimal Compact) i Colin Newman (Wire, Wir) w południowym Londynie. Chcą być jedną z pierwszych nowego typu wytwórni, wykorzystując pomysły ruchu muzyki tanecznej w procesie produkcji.

Zaczęli od wydania dwóch albumów (Malka Spigel solo Rosh Ballata - wydana później w Polsce w 1996 r. przez firmę Which i Tree jako Oracle), na których zaproponowali elektroniczną, śpiewaną muzykę inspirowaną wschodem, znaną z ich wcześniejszych dokonań. W projekcie Oracle wspomagał ich Samy Bimbach (słynny dzisiaj DJ Morpheus, propagator freestyle), były wokalista Minimal Compact. Dwa nagrania na płycie Tree zaintrygowały niemiecki duet Immersion (wtedy jeszcze Oscillating), który przesłał do wytwórni swoje wersje. Te z kolei zyskały aprobatęNewmana, który szybko podpisał z nimi kontrakt.

Album Oscillating pojawił się wkrótce i uzyskał bardzo pochlebne recenzje oraz duże powodzenie u wielu muzyków z branży. Spowodowało to lawinę remiksów, jakimi wytwórnia została zarzucona. Zaczęto je wydawać w serii 12” singli, a potem zebrano na dwóch dużych płytach. Wśród najlepszych remiksów znalazły się te, które nadesłali Mark Gage (Vapoulspace), Robin Rimbaud (Scanner), oddzielnie Gez Varley i Mark Bell (LFO), Fred Giannelli, Mick Harris (Scom), Chris Jeffs (Kinesthesia, Cylob), Paul Scbiitze i Claude Young.

Wydaje się, że nagrania te wpłynęły na zasadniczą zmianę obszaru działalności wytwórni Swim w stronę inteligentnej muzyki techno. W stajni firmy wkrótce znaleźli się G-Man (Gez Varley z LFO), Cusp (mniej znany projekt Marka Gage’a), Lobe (Belg Ian Hartley, z zawodu pielęgniarz) i Pablo’s Eye (rozgłos przyniosły jej płyty dla australijskiej firmy Extreme), którzy nagrali własne albumy.

Suburban Base

Wytwórnia fonograficzna specjalizująca się w ortodoksyjnym stylu hardcore i jungle. Zalożył ją w 1990 r. w Romford w hrabstwie Essex (Anglia) Dan Donnelly jako „dział” swojego sklepu płytowego Boogie Times (tak nazywała się też wytwómia-filia Suburban Base).

 Fanom techno może się to wydać dziwne, ale filozofia Suburban Base ma swe korzenie w hip hopie: „Hardcore’em zainteresowałem się poprzez łamane rytmy hip hopu. Nigdy nie lubiłem specjalnie acidu czy techno, byłem fanem hip hopu. Wielu ludzi nie potrafi dostrzec, że hardcore pochodzi bardziej od rapu niż od rave’u. Jak wczesny rap, z breakdance’em, własną modą i graffiti, hardcore jest całą kulturą, sposobem na życie, a nie tylko stylem muzycznym”. Wyznawcami tej ideologii są np. Danny Breaks (później Droppin’ Science), ukrywający się pod pseudonimem Sonz Of A Loop Da Loop Era (zespół przeszedł do firmy-matki z filii Boogie Times; wydal singel „Far Out”) czy Aston and DJ Rap (ci sami muzycy pracowali jako producencka grupa Rhythm dla wytwórni Perfecto; single „Vertigo”, „Jeopardy”, „Get Rushed”).

Z wcześniejszych nagrań wydanych nakładem Suburban Base trzeba wymienić „Hardcore Will Never Die” grupy Q Bass (szef wytwórni Dan Donnelly), typowy przykład estetyki „szybciej, głośniej” modnej w 1992 r.

W katalogu wytwórni można jeszcze znaleźć takich wykonawców, jak Winston Meikle (Run Tings), Austin Reynolds (muzyk studyjny, który pod własnym nazwiskiem wydał „I Got High”, a jako Phuture Assassins EP-kę Future Sound), Mike James (E-Type, The Noise Of Art), Terry Holt i Bernard Simon (Timebase, DJ Krome & Mr Time, Krornozone), Mark Williams i Matt Clayden (M&M, Acom Arts, potem założyli wytwórnię X-Gate), Jason D’Cruze i Tony Whitmore (D’Cruze), E Francis i Keith Lawrence (The Kings Of The Jungle), Chris Howell, Tom Orton i Nick Arnold (Smart E’s; ich singel „Sesame Street” oparty na motywie z telewizyjnego programu dla dzieci, okazał się największym przebojem wydanym przez Suburban Base) oraz etatowa wokalistka Rachel Wallace (zwyciężczyni konkursu młodych talentów „South Bank Show”; za
śpiewała m.in. na singlu „I Feel This Way” grupy M&M, wydała poza tym własny utwór „Tell Me Why”).

Na rozwój firmy w znacznym stopniu wpłynął DJ Hype (nagrywa też dla własnej wytwórni Ganja i ostatnio Tnce Playa’z) pierwszym singlem „Shot In The Dark”. Kolejne „I Can’t Understand It”, „Weird Energy”, „The Trooper” czy „Dub Plate Fever” potwierdziły, że jest on jednym z najinteligentniejszych producentów brytyjskiej sceny jungle. Filię Fruit Tree wytwórnia powołała do życia z zamiarem wydawania muzyki house - zaangażowano do niej na posadę kierownika d/s artystycznych Lu- ke’a Coke’a, z którego pracy w Phuture Wax Promotions firma była niezwykle zadowolona.

 Katalog Fruit Tree otworzył firmowany przez Vibe singel „Rock It” - za nazwą tą krył się znów Austin Reynolds. Natomiast filia Breakdown Records ma za zadanie wydawać kompilacje, zawierające nie tylko nagrania ze stajni Suburban Base, ale i utwory hardcore’owe.

Single na liście UK Singles Chart

Dream Team Stamina .1995 147[1] 

Johnny Jungle Jonny '94 .1994 94[1] 

Johnny Jungle Killa Sound / What's On Ya Mind? .1995 190[1]

 Krome & Time This Sound / Slammer .2005 181[1] 

Remarc R.I.P. .2005 163[1]

Submerge

Organizacja założona przez Mike’a Banksa razem z Christą Robinson w 1992r, byłego członka Underground Resistance, prowadzona wspólnie z Lennym Burdenem, JD Simpsonem, Frankie’em Fultzem i Christą Weatherspoonem.

Razem ze sklepem płytowym, biurem administracyjnym, studiem projektanckim i magazynem, Submerge wydaje i dystrybuuje najbardziej progresywne, undergroundowe wytwórnie i artystów z Detroit: Underground Resistance (Mike Banks), 430 West i Direct Beat (bracia
Burden), Red Planet, Metroplex (Juan Atkins), Planet E (Carl Craig), Matrix (Sean Deason), Generator (Alan Oldham), Happy Soul, Utensil, City Boy (Eddie ‘Flashin’ Fowlkes), Intangible, Acacia (K.FIand), Shockwave, Mix, KMS (Kevin Saunderson), Synewave (Damon Wild), Axis (Jeff Mills), M-Plant (Robert Hood), Transmat (Derrick May), Teknotoka (Gary Martin) i wielu innych.