Les Ogres de Barback

Les Ogres de Barback to francuska grupa założona w 1994 roku przez czwórkę rodzeństwa, z których każde jest multiinstrumentalistą: Fred Burguière - akordeon, puzon, gitara, kontrabas, wokal, Sam Burguière - skrzypce, gitara, trąbka, skrzydłówka, Alice Burguière - wiolonczela, kontrabas, piła muzyczna, puzon, gitara, akordeon, Mathilde Burguière - fortepian, tuba, flet poprzeczny, klarnet, śpiew, gitara, akordeon.

To jeden z bardziej znanych francuskich zespołów folkowych. Tworzy go rodzeństwo dwóch braci i dwóch sióstr, grający mniej lub bardziej tradycyjną muzykę francuską z lekkimi wpływami cygańskimi. Korzystają z równie tradycyjnych instrumentów, kojarzących mi się z francuską karuzelą na Montmartre: akordeonu, trąbki, gitary, wiolonczeli i innych. Uwielbiają występować z innymi artystami, często zespołami cygańskimi, a najbardziej znanym wykonawcą, z którym razem śpiewali i grali na scenie jest Manu Chao.  

Singles

Tytuł

Wykonawca

Data wydania

Fra

Szwa

Ger

Dan

Hol

Aut

Sve

Ita

Wytwórnia

Komentarz

Ohm

Les Ogres de Barback

04.2014

167[1]

-

-

-

-

-

-

-

-

-

Albums

Tytuł	Wykonawca	Data wydania	Fra	Szwa	Ger	Dan	Hol	Aut	Sve	Ita	Wytwórnia	Komentarz
Terrain vague	Les Ogres de Barback	04.2004	29[36]	-	-	-	-	-	-	-	Irfan (Le Label) Voyag 787	-
Concert	Les Ogres de Barback	11.2005	52[16]	-	-	-	-	-	-	-	Irfan (Le Label) Voyag 793	-
Avril et vous	Les Ogres de Barback	05.2006	42[18]	-	-	-	-	-	-	-	Irfan (Le Label) Voyag 794	-
Du simple au néant	Les Ogres de Barback	04.2007	17[23]	-	-	-	-	-	-	-	Irfan (Le Label) Voyag 795	-
Pitt Ocha 2 au pays des mille collines	Les Ogres de Barback	10.2009	32[25]	-	-	-	-	-	-	-	Irfan (Le Label) Voyag 811	-
Comment je suis devenu voyageur	Les Ogres de Barback	03.2011	16[11]	-	-	-	-	-	-	-	Membran MEMVLN 808	-
La fabrique à chansons	Les Ogres de Barback	10.2012	91[6]	-	-	-	-	-	-	-	Irfan (Le Label) Voyag 813	-
Pitt Ocha et la tisane de couleurs	Les Ogres de Barback	04.2013	47[11]	-	-	-	-	-	-	-	Irfan (Le Label) Voyag 816	-
Vous m'emmerdez!	Les Ogres de Barback	04.2014	17[11]	-	-	-	-	-	-	-	Irfan (Le Label) Voyag 820	-
20 ans!	Les Ogres de Barback	04.2015	44[7]	-	-	-	-	-	-	-	Irfan (Le Label) IR 012	-

Marc Ogeret

Marc Ogeret , ur. w 1932 r. w Paryżu ) - francuski piosenkarz.
Ogeret urodził się w Paryżu w 1932 roku. Jego matka była krawcową, a jego ojciec pracował w służbie zdrowia w ministerstwie wojny.  W wieku 17 lat porzucił szkołę i pracował jako praktykant w odlewni. Później pracował w fabryce samochodów Renault . Niektórzy aktorzy wśród jego przyjaciół przekonali go, by dołączył do nich jako aktor i towarzyszył im z gitarą. 
Ogeret zaczął śpiewać około 1954r piosenki   autorów piosenek takich jak Félix Leclerc i Léo Ferré poza kawiarniami. Reżyser filmowy Pierre Prévert , brat poety Jacques'a Prévert'a , dał mu możliwość śpiewania w paryskich kabaretach. 

Ogeret nagrał swój program poświęcony wierszom Louisa Aragona . W 1965 roku zaproponowano mu otwarcie koncertu Georgesa Brassensa na scenie Bobino .  W 1968 roku nagrał dwa zestawy rewolucyjnych piosenek , ale kwestia została przełożona z powodu wydarzeń z maja 1968 roku we Francji . Zasłynął dzięki trzeźwej interpretacji hymnów anarchistycznych i komunistycznych, takich jak The Internationale .

Nagrał także szanty morskie i Le Condamné à mort , zbiór wierszy napisanych przez Jeana Geneta o gejowskim seksie w więzieniu. Zrobił turnee po ZSRR w 1974 roku. 

Pod koniec lat siedemdziesiątych nagrał cztery albumy studyjne utworów Aristide'a Bruanta . Mieszka z długoletnią partnerką Anitą i ma córkę, Zoé. 

Albums

Tytuł	Wykonawca	Data wydania	Fra	Szwa	Ger	Dan	Hol	Aut	Sve	Ita	Wytwórnia	Komentarz
Les Ballades D'autrefois	Marc Ogeret	12.1965	5[1]	-	-	-	-	-	-	-	-	-
Chante Aragon	Marc Ogeret	12.1966	10[1]	-	-	-	-	-	-	-	Mode Disques MDINT 9455	-
Merde A Vauban	Marc Ogeret	12.1967	15[1]	-	-	-	-	-	-	-	-	-

Of Montreal

Na koncertach, które słyną ze swojej widowiskowości, Of Montreal wyglądają jak gwiazdy glam rocka, a frontmanowi zdarza się przywdziewać garderobę fikuśną, zwiewną i nieodpowiednią dla swojej płci. Muzyka Of Montreal jest na tyle różnorodna, że porównuje się ją zarówno do The Beatles, jak i Queen czy Blur.


Zespół zdążył już jednak wyrobić sobie własną markę i nazwa Of Montreal zapuściła korzenie w świadomości fanów gitarowej alternatywy. Mówi się o nich, że są instytucją w świecie muzyki indie i nie sposób się z tym nie zgodzić.

Na czele grupy stoi Kevin Barnes, typ wizjonera i ekscentryka, kompozytor wszystkich utworów grupy i nietuzinkowy tekściarz obdarzony bogatą wyobraźnią. Urodził się 30 maja 1974 roku w miejscowości Rocky River, w stanie Ohio, w Stanach Zjednoczonych. Muzyka, a w szczególności instrumenty muzyczne, interesowały go odkąd sięga pamięcią. Artystyczne ambicje podzielał z bratem Davidem Barnesem, który później jako grafik, projektował okładki grupy Of Montreal, poczynając od ich trzeciego wydawnictwa "The Gay Parade". Kevin po ukończeniu szkoły średniej spróbował swoich sił w college'u. Pociągał go intelektualizm i filozofia, ale w szkole wyższej wytrzymał tylko trzy dni. Na tym postanowił zakończyć edukację i oddał się innym zajęciom.

Od dziecka uwielbiał różnego typu wyprawy, poza dzielnicę w której mieszkał, poza miasto, poza stan, wreszcie poza granicę Stanów. Już jako młodzieńca ciągnęło go do eksplorowania nieznanych mu terytoriów. Będąc pod wrażeniem opowiadań o Kanadzie, postanowił opuścić ojczyznę i zamieszkać właśnie tam. Konkretniej rzecz ujmując, zamieszkał w Montrealu. Pobyt nie trwał długo. W urokliwym kanadyjskim mieście przeżył romantyczną przygodę z lokalną dziewczyną, lecz niestety historia nie miała happy endu. Po rozczarowaniu, jakiego doznał, zebrał swoje manatki i wrócił na Florydę. Tam oddał się pracy twórczej, nadal przeżywając zawód miłosny. Nagrał kilka taśm demo, którym przewrotnie nadał nazwę Of Montreal. Po jakimś czasie stwierdził, że są one na tyle dobre, iż można by nimi zainteresować wytwórnie fonograficzne. Na jego celowniku znalazły się małe wytwórnie, porozrzucane po całych Stanach Zjednoczonych.

Udało mu się podpisać kontrakt płytowy z jedną z nich. Pojawił się jednak pewien problem. Kevin był multiinstrumentalistą, ale do grania potrzebował innych muzyków. W tym celu wyruszył kolejno do Cleveland, Minneapolis, aż w końcu w miejscowości Athens, w stanie Ohio, gdzie triumf święciła wtedy niezależna wytwórnia indie, The Elephant Six. Udało mu się znaleźć basistę i perkusistę. W takim właśnie podstawowym składzie, w roku 1997, nagrana została debiutancka płyta Of Montreal - "Cherry Peel".

- Of Montreal daje mi możliwość przeżywania romantycznego życia - zacytowany został Kevin Barnes w oficjalnej biografii dołączonej do materiałów promocyjnych płyty. - Przez moje piosenki dodaję do swojego życia piękno i tajemniczość, i szczęście i nowe krajobrazy, i smutek i śmiech. Dodaję je do życia, które same w sobie nie jest takie interesujące. Moje życie przenosi się w lepsze miejsce właśnie dzięki moim piosenkom.

Tego zdania nie podzielał z pewnością basista grupy, który postanowił porzucić Of Montreal na rzecz swojej macierzystej formacji Elf Power. Ta zmiana wywołała pierwszą ewolucję składu. Został on bowiem poszerzony o keyboardzistkę, Dottie Alexander. Mimo cementującego się składu Of Montreal, Kevin Barnes praktycznie sam nagrał drugie wydawnictwo "The Bedside Drama: A Petite Tragedy". Album w jego odczuciu był połączeniem "The White Album" The Beatles i "Pet Sounds" Briana Wilsona, skojarzenia muzyki Of Montreal z tymi wykonawcami stały się później normą dla recenzentów muzycznych.

Wydany w 1999 roku koncept album "The Gay Parade", był bardzo ciepło przyjęty przez krytyków. Płytę okrzyknięto "Sierżantem Pieprzem indie popu" i do dzisiaj pozostaje ona jednym z najjaśniejszych punktów kariery zespołu. W jej nagraniu wzięło udział wielu muzyków, między innymi postacie związane z wytwórnią The Elephant Six. Wykorzystano również szerokie instrumentarium, m.in. pianino, harmonijkę, akordeon, ksylofon i instrumenty dęte.

Płytą "The Gay Parade" grupa Of Montreal zdobyła uznanie na całym świecie. Kolejne wydawnictwa ugruntowywały ich pozycję na alternatywnej scenie indie pop. W 2004 roku Kevin Barnes zaczął eksperymentować z brzmieniem, przez co skojarzenia prasy z The Beatles i The Beach Boys zaczynały ustępować zachwytom recenzentów nowym kierunkiem artystycznym.

- Wcześniej narzucałem sobie pewne schematy sądząc, że jest to fajne, ale doszedłem do wniosku, że tak nie jest - wyznał portalowi Aversion.com. - Posiadasz wiele płaszczyzn swojej osobowości i dobrze jest eksplorować je wszystkie. Chciałem zrobić coś, co brzmiałoby jak wyprodukowany przez Briana Eno album Prince'a.

Pod wpływem inspiracji folktroniką, hip-hopem i dubem wydany został w 2004 roku krążek "Satanic Panic In The Attic". Kolejne ważne dzieło w historii grupy, dzięki któremu Kevin Barnes zaczął być postrzegany jako muzyczny geniusz. Nigdy jednak nie odbiła mu z tego powodu palma.

- Nie mamy jakiegoś wyraźnego celu, po prostu staramy się robić muzykę, która usatysfakcjonuje nas artystycznie - powiedział portalowi eMusic.com. - Nie zastanawiamy się, czy ta muzyka spodoba się ludziom, czy nie. Robimy to, co czujemy się w obowiązku robić.

Longplay "Satanic Panic In The Attic" był tak naprawdę dziełem jedynie Kevina. Powstawał w ważnym dla niego okresie. W tamtym czasie jego życie nabrało tempa. W 2003 roku poślubił Ninę Aimee Grøttland, basistkę i wokalistkę norweskiej grupy Ethnobabes, a zarazem artystę grafika. Rok później urodziła im się córeczka Alabee. Obie często towarzyszą mu podczas występów, a Nina stała się nawet oficjalnym członkiem ekipy koncertowej Of Montreal. Alabee, jak przystało na córkę piosenkarza, śpiewała teksty swojego taty zaraz po tym, jak nauczyła się mówić. Nie są one co prawda wolne od wulgaryzmów, ale w domu państwa Barnes nie przywiązuje się do tego wielkiej wagi.

Świeżo upieczony tatuś nie przerwał na szczęście swojej kariery muzycznej. Of Montreal nadal aktywnie koncertują i wydają płyty, a w 2008 roku odwiedzili Polskę w ramach mysłowickiego OFF Festivalu.

Albumy
Tytuł	Wykonawca	Data wydania	UK	US	Wytwórnia [US]	Komentarz
Hissing Fauna, Are You the Destroyer?	Of Montreal	02.2007	-	72[3]	Polyvinyl 124	[produced by Kevin Barnes]
Skeletal Lamping	Of Montreal	11.2008	-	38[3]	Polyvinyl 160	[produced by Kevin Barnes]
False Priest	Of Montreal	10.2010	-	34[2]	Polyvinyl 200	[produced by Kevin Barnes, Jon Brion]
Paralytic Stalks	Of Montreal	02.2012	-	121[1]	Polyvinyl 233	[produced by Kevin Barnes]
Lousy with Sylvianbriar	Of Montreal	10.2013	-	115[1]	Polyvinyl 268	[produced by Kevin Barnes]

OFX

OFX, założony w 1996 w Noisy-le-Sec (Francja) w składzie: Feniksi, KLR, Vicelow OFX (L’Originalite Fait Nos LyriX) początkowo tworzyli jedynie Feniksi i KLR, wkrótce dołączył do nich trzeci emce - Vicelow. Rok później stanowili już jedną z części   Saian Supa Crew - grupy, w skład której weszły również formacje:  Explicit Samoura’i i Simple Spirit.

Przed wydaniem debiutanckiego albumu SSC, KLR zginął w tragicznym wypadku. Stąd też nazwa tej płyty („KLR”), która miała być hołdem złożonym zmarłemu przyjacielowi. Po wydaniu drugiego krążka całego Saian Supa Crew, poszczególni członkowie kolektywu ponowie zaczęli koncentrować się na własnych projektach.

W 2003 roku Feniksi i Vicelow zaczęli pracę nad wspólnym albumem. Wrócili do korzeni, sygnując swój projekt jako OFX. Mimo, że nie było już z nimi KLR'a - nazwa pozostała niezmieniona - jak sami mówią - ku pamięci tego brakującego ogniwa grupy. Płyta oczywiście była głęboko osadzona w klimacie nagrań SSC, co podkreślili jeszcze dobitniej zaproszeni goście - Sir Samuel i Sty The Mic Buddah.

Teksty poruszały wiele różnych tematów, a OFX zgrabnie lawirowali pomiędzy humoreską i nasączonymi rzeczywistością kawałkami. Najbardziej charakterystyczny dla produkcji jest afrykański klimat pomieszany z rytmicznym połączeniem ragga i rapu, w którym ci artyści zawsze wiedli prym.

Albums

Tytuł

Wykonawca

Data wydania

Fra

Szwa

Ger

Dan

Hol

Aut

Sve

Ita

Wytwórnia

Komentarz

Roots

OFX

01.2004

126[3]

-

-

-

-

-

-

-

Source VISA 7386

-

Of Monsters and Men

Of Monsters and Men - zespół indie popowy pochodzący z Islandii, utworzony w Garður w 2010 roku przez Nannę Bryndís Hilmarsdóttir (śpiew, gitara), Ragnara Porhallssona (śpiew towarzyszący, gitara), Brynjara Leifssona (gitara), Kristjana Pall Kristjanssona (gitara basowa) oraz Arnara Rosenkranza Hilmarssona (perkusja). W 2010 roku Of Monsters and Men zwyciężył w ogólnokrajowym konkursie zespołów Músiktilraunir.

W lutym 2011 roku grupa podpisała kontrakt z wytwórnią płytową Record Records na wydanie swojego pierwszego studyjnego albumu w Islandii . Miesiąc później rozpoczęła się sesja nagraniowa płyty. W sierpniu singel "Little Talks" zagrany został w amerykańskim radiu Radio 104.5, gdzie został dobrze odebrany przez krytyków muzycznych.

W tym samym czasie album My Head Is an Animal został wydany w Islandii, gdzie odniósł sukces docierając do pierwszego miejsca bestselerów. Ogromny sukces w Islandii i dobre recenzje amerykańskich krytyków muzycznych doprowadziły do tego, że grupa podpisała kontrakt z wytwórnią Universal Music Group na ogólnoświatowe wydanie debiutanckiego albumu. 20 grudnia 2011 został wydany minialbum, zatytułowany Into the Woods zawierający cztery utwory z pierwszego albumu studyjnego grupy. 3 kwietnia 2012 roku album My Head is an Animal wydany został w Stanach Zjednoczonych.

Grupa napisała i nagrała piosenkę do filmu ,,Igrzyska śmierci: W Pierścieniu Ognia'' (2013) pt. ,,Silhouettes''. Utwór jest użyty na napisach końcowych.

Single
Tytuł	Wykonawca	Data wydania	UK	US	Wytwórnia [UK]	Komentarz
Little Talks	Of Monsters and Men	08.2012	12[40]	20[48]	Universal Republic USUM 71119106	[5x-platinum-US][platinum-UK][written by Nanna Bryndís Hilmarsdóttir, Ragnar Þórhallsson][produced by Of Monsters And Men ,Aron Þór Arnarsson ,Sinead Kelly, Colm Shortall]
Mountain Sound	Of Monsters and Men	11.2012	66[2]	103	Universal Republic USUM 71202068	[platinum-US][written by Arnar Rósenkranz Hilmarsson, Nanna Bryndís Hilmarsdóttir, Ragnar Þórhallsson][produced by Jacquire King]

Albumy
Tytuł	Wykonawca	Data wydania	UK	US	Wytwórnia [UK]	Komentarz
Into the Woods EP	Of Monsters and Men	12.2011	-	108[9]	Universal Republic	-
My Head Is an Animal	Of Monsters and Men	09.2012	3[65]	3[107]	Universal Republic 3701055	[platinum-UK][platinum-US][produced by Of Monsters and Men, Aron Arnarsson, Jacquire King]
Beneath the Skin	Of Monsters and Men	06.2015	10[6]	3[11]	Universal Republic 4737458	[produced by Of Monsters and Men, Rich Costey]

OFF

OFF był projektem elektronicznej muzyki tanecznej i ważnym przedstawicielem Sound of Frankfurt .
OFF został założony w 1985 roku przez Svena Vätha, a także Michaela Münzinga i Luca Anzilottiego (obaj stali się znani jako SNAP! ).W tym samym roku wyprodukowali razem debiutancki singiel " Bad News" . Jesienią 1986 r., drugi singiel OFF Electrica Salsa , który trafił na   listy przebojów, oraz Sven Väth, który pojawił się w spektaklach, nagle stał się gwiazdą pop. Electrica Salsa została natychmiast wprowadzona na rynek międzynarodowy przez kilka różnych marek.

Również w 1986 r. Projekt 16 BIT ,Michaela Münzinga i Luca Anzilottiego   wydał  singel Where Are You? i Changing Minds również zagościł na listach bestsellerów. Gościnny wokal do Where Are You? jest autorstwa Svena Vätha. W 1987 roku nastąpiło wydanie innych singli Step by Step i Harry … aber jetzt , ale wszyscy nie zdołali podtrzymać sukcesu Electrica Salsa .

Latem 1988 r. pojawił się singiel Time Operator, a jesienią tego samego roku - pierwszy album OFF Organisation for Fun , dla którego pochodzi skrót OFF . W Anglii album był dobrze przyjęty, ale w Niemczech prawie go nie zauważono. Pod koniec 1988 roku ukazało się kolejne wydawnictwo La Casa Latina - próba przeniesienia do Niemiec międzynarodowego brzmienia acid house - a tym samym ukazała się ostatnia wspólna produkcja Vätha, Münzinga i Anzilottiego.

Pod koniec 1989 r. zapotrzebowanie na brzmienie acid ponownie spadło, pojawiły się cichsze brzmienie house. Wraz ze swoim nowym towarzyszem Matthiasem Hoffmannem, Sven Väth wyprodukował drugi i ostatni album OFF Ask Yourself ,z którego utwór Move Your Body po raz kolejny odniosło znaczący sukces. W połowie 1990 roku Sven Väth zakończył rozdział OFF.

Single

Tytuł

Wykonawca

Data wydania

Fra

Szwa

Ger

Dan

Hol

Aut

Sve

Ita

Wytwórnia

Komentarz

Electrica Salsa

OFF

02.1987

3[26]

23[2]

3[20]

-

31[10]

2[16]

-

24

ZYX 1256

[written by M. Muenzing / L. Anzilotti ]

Step By Step

OFF

08.1987

28[15]

-

28[11]

-

-

-

-

-

ZYX 1300

[written by L. Anzilotti - M. Munzing - H. Fellow ]

Ofenbach

Ofenbach to duet francuskich DJ-ów , w skład którego wchodzą Dorian Lauduique i César de Rummel z siedzibą w Paryżu .Są najbardziej znani ze swojej nagradzonej złotą płytą piosenki " Be Mine ".Po wydaniu piosenek takich jak "Around the Fire" i "You Do not Know Me", zyskały wsparcie takich artystów jak Robin Schulz i Tiesto . Znani są również z remiksowania piosenek Boba Sinclara , Hyphen Hyphen i Jamesa Bay'a .

Duet spotkał się w szkole w młodym wieku. Gdy mieli 13 lat, ojciec Lo powiedział im, że jednym z najlepszych doświadczeń w jego życiu było bycie częścią zespołu. To zainspirowało ich do stworzenia pierwszej grupy muzycznej, w której wykonywali muzykę rockową . Jako niektóre z ich wpływów podają Supertramp , The Rolling Stones i Led Zeppelin . 

Nazwę Ofenbach wybrano po tym, jak duet znalazł w swoim domu partyturę francuskiego kompozytora Jacquesa Offenbacha . 

Ofenbach wydał singiel " Be Mine " wraz z oficjalnym pakietem remiksów za pośrednictwem Warner Music France / Big Beat , w którym znalazły się remiksy   Agrume, Antiyu i Stone Van Brooken.  Piosenka osiągnęła popularność w Rosji i Polsce.

Single

Tytuł

Wykonawca

Data wydania

Fra

Szwa

Ger

Dan

Hol

Aut

Sve

Ita

Wytwórnia

Komentarz

Be Mine

Ofenbach

12.2016

5[47][diamond]

6[51]

11[33][platinum]

-

-

4[32]

97[1]

7[26]

Big Beat 190295874544

[written by César Laurent De Rumel - Dorian Lauduique - Gabriella West ]

Katchi

Ofenbach vs. Nick Waterhouse

08.2017

1[4][18][diamond]

6[34]

9[27][gold]

-

-

5[24]

-

19[25]

Big Beat 190295774332

[written by Nick Waterhouse,Leon Bridges]

Party

Ofenbach vs. Lack Of Afro feat. Wax & Herbal T

04.2018

61[3]

-

-

-

-

-

-

-

Big Beat 190295874544

[written by Michael Jones [Wax],Adam Gibbons,Christopher Jones]

Cy Coleman

Cy Coleman (ur. Seymour Kaufman , ur. 14 czerwca 1929r - zm. 18 listopada 2004 r.) - amerykański kompozytor , autor tekstów i pianista jazzowy .

Coleman urodził się jako Seymour Kaufman w dniu 14 czerwca 1929 r. w Nowym Jorku z żydowskich rodziców z Europy Wschodniej i wychował się w Bronksie . Jego matka, Ida (z domu Prizent) była gospodynią  , a jego ojciec był murarzem.  Był cudownym dzieckiem, który udzielał recitali fortepianowych w miejscach takich jak Steinway Hall, Town Hall i Carnegie Hall w wieku od sześciu do dziewięciu lat. Przed rozpoczęciem swojej legendarnej kariery na Broadwayu prowadził Cy  Coleman Trio, które dokonało wiele nagrań i było atrakcją klubową o dużym zapotrzebowaniu.

Mimo wczesnego sukcesu klasycznego i jazzowego , Coleman postanowił zbudować karierę w muzyce popularnej . Jego pierwszym współpracownikiem był Joseph Allen McCarthy, ale jego najskuteczniejsza wczesna współpraca, choć burzliwa   była z Carolyn Leigh . Para napisała wiele popowych hitów, w tym " Witchcraft " i " The Best Is Yet Come ". Jeden z jego instrumentalnych utworów, "Playboy's Theme", stał się charakterystyczną muzyką regularnie emitowanego w późnych godzinach nocnych serialu telewizyjnego Playboy After Dark z lat 60-tych.

Kariera Colemana jako kompozytora na Broadwayu rozpoczęła się wraz z Leigh przy współpracy z Wildcat (1960), który był debiutem na Broadwayu  Lucille Ball . Na partyturze znalazła się hitowa piosenka " Hey, Look Me Over ". Kiedy Ball zachorowała, opuściła serial i został on zakończony. Kolejnym z nich był Little Me , według książki Neila Simona na podstawie powieści Patricka Dennisa o tej samej nazwie . Przedstawienie wprowadziło " Real Live Girl " i " I've Got Your Number ", które stały się popularnymi standardami.

W 1964 r. Coleman spotkał Dorothy Fields na przyjęciu, a kiedy zapytał, czy chciałaby z nim współpracować, mówi się, że odpowiedziała: "Dziękuję Bogu, że ktoś zapytał". Fields została zrewitalizowana dzięki współpracy z dużo młodszym Colemanem i  naturą pierwszego projektu, którym była Sweet Charity , ponownie wg książki Simona z Gwen Verdon i wprowadzeniem piosenek " If My Friends Could See" Me Now "," I'm a Brass Band " i " Big Spender ".Show okazał się wielkim sukcesem, a Coleman współpracował z Fields znacznie łatwiej niż z Leigh. Partnerstwo miało zająć się dwoma kolejnymi spektaklami - przerwanym projektem dotyczącym Eleanor Roosevelt i Seesaw , który dotarł do Broadwayu w 1973 roku po trudnej podróży poza miastem. Pomimo mieszanych recenzji, pokaz cieszył się popularnością. Partnerstwo zostało przerwane śmiercią Fields  w 1974 roku.

Coleman pozostawał płodny w późnych latach siedemdziesiątych. Współpracował przy I Love My Wife (1977) z Michaelem Stewartem ,  On The Twentieth Century (1978) z Betty Comden i Adolphem Greenem oraz z Home Again, Home Again z Barbarą Fried, chociaż ta ostatnia nigdy nie dotarła na Broadway. Również w 1970 roku wyprodukował singiel "Lying Here" (Mercury 73150).

W 1980 r. Coleman służył jako producent i kompozytor w cyrkowym temacie Barnum , w którym zagrał Jim Dale i Glenn Close . Później w dekadzie współpracował przy Welcome A the Club (1988) z  E. Hotchner i City of Angels (1989) z Davidem Zippelem . W tym drugim, zainspirowanym przez   film detektywistyczny noir z lat trzydziestych i czterdziestych, powrócił do swoich jazzowych korzeni, a show okazało się ogromnym sukcesem  komercyjnym. W latach 90-tych na Broadwayu pojawiło się więcej nowych musicali Colemana: The Will Rogers Follies (1991), ponownie z Comdenem i Greenem, The Life (1997), z widokiem na alfonsów, prostytutki i inne dziwactwa w wielkim mieście, z Irą Gasmanem i poprawiona produkcja Little Me .

 Coleman studiował w nowojorskim The High School of Music & Art oraz New York College of Music , kończąc studia w 1948 roku.
Coleman zmarł z powodu zatrzymania akcji serca w dniu 18 listopada 2004 r. W New York Hospital   w wieku 75 lat.   Został przeżyty przez swoją żonę, Shelby Coleman (z domu Brown) i ich adoptowaną córkę, Lily Cye Coleman (ur. W 2000 r.). Do samego końca był częścią sceny na Broadwayu - uczestniczył w premierze nowej sztuki Michaela Frayna " Democracy"   18 listopada .

                                                                 Filmografia

Family Business 1989/ Barnum 1986/ Power 1986/ Garbo Talks 1984/ The Heartbreak Kid 1972/ Sweet Charity 1969/ The Art of Love 1965/ Father Goose 1964/ The Troublemaker 1964

                                                                      Awards

Oscar [Muzyka filmowa] Nominacje do Oscara [Muzyka filmowa] Best Music, Score of a Musical Picture (Original or Adaptation) Sweet Charity  1970 Grammy

                                       Piosenki na listach przebojów

with Joseph Allen McCarthy I'm Gonna Laugh You Right Out of My Life Nat King Cole .1956 57.US with Bob Hilliard The Autumn Waltz Tony Bennett .1956 18.US with Carolyn Leigh Witchcraft Frank Sinatra .1958 6.US/12.UK Firefly Tony Bennett .1958 20.US Pass Me By Peggy Lee .1965 93.US Real Live Girl Steve Alaimo .1965 77.US Witchcraft Robert Palmer .1992 50.UK with Dorothy Fields Where Am I Going? Barbra Streisand .1966 94.US Big Spender Shirley Bassey .1967 21.UK Rhythm of Life Sammy Davis Jr. .1969 124.US If My Friends Could See Me Now Linda Clifford .1978 54.US/50.UK with Michael Stewart I Love My Wife Frank Sinatra .1977 43.Adult Contemporary

Linda Clifford

Ur. w 1944 r. w nowojorskiej dzielnicy Brooklyn, USA. Debiutowała w siódmym roku życia w telewizyjnych programach rozrywkowych. Jako siedemnastolatka zdobyła tytuł Miss Nowego Jorku.


W latach sześćdziesiątych występowała w nocnych klubach, śpiewając jazz, rhythm'n'blues i popularne szlagiery. Nagrany w 1974 r. dla Paramount singel "A Long, Long Winter" trafił na soulowe listy przebojów. Popularnością cieszyła się też kolejna mała płyta wydana przez Gemigo - filię wytwórni Curtom piosenkarza Curtisa Mayfielda.

W 1977 r. wokalistka podpisała kontrakt z Curtom, przechodząc na repertuar dyskotekowy. Album Linda i singel "From Now On", pomimo przychylnych recenzji nie stały się przebojami. W 1978 r. temat "Runaway Love" trafił na trzecie miejsce amerykańskiej listy rhythm'n'blucsowej. Powodzeniem cieszył się też longplay My Friends Could See Me Now i pochodząca z niego tytułowa piosenka.

W 1979 r. piosenkarka pod pisała kontrakt z kierowaną przez Roberta Stigwooda wytwórnią RSO. Popularność zdobyła dyskotekowa wersja "Bridge Over Troubled Water" Paula Simona i dwa tematy wykonywane w duecie z Curtisem Mayfieldem.

W latach 80-tych nagrywała sporadycznie dla wytwórni Capitol i Red, jednak szybko zniknęła z list przebojów.

Single
Tytuł	Wykonawca	Data wydania	UK	US	Wytwórnia [US]	Komentarz
(It's Gonna Be) A Long Long Winter/ March Across The Land	Linda Clifford	02.1974	-	-	Paramount 0269	[written by Curtis Mayfield][produced by C. Mayfield, R. Tufo][75[6].R&B Chart]
From Now On/You can do it	Linda Clifford	12.1977	-	-	Curtom 700	[side B:#37 hit for Dobie Gray in 1979] [written by Bunny Sigler][produced by Gil Askey][28[7].Hot Disco/Dance;Curtom 700 12"][94[6].R&B Chart]
If my friends could see me now/Gypsy lady/Runaway love	Linda Clifford	03.1978	-	-	-	[1[5][24].Hot Disco/Dance;Curtom 5021 LP.][piosenka z musicalu Neila Simona "Sweet Charity"] [written by Cy Coleman][produced by Gil Askey]
Runaway love/Broadway gypsy lady	Linda Clifford	07.1978	95[1]	76[11]	Curtom 0138	[written by Gil Askey][produced by Gil Askey][3[16].R&B Chart]
If my friends could see me now/Please darling,don't say goodbye	Linda Clifford	08.1978	50[5]	54[8]	Curtom 0140	[z musicalu Neila Simona "Sweet charity"][written by Cy Coleman/Dorothy Fields][produced by Gil Askey][68[7].R&B Chart]
Bridge over troubled water/Hold me close	Linda Clifford	03.1979	28[7]	41[6]	RSO 921	[written by Paul Simon][produced by Gil Askey][#1 hit for Simon & Garfunkel in 1970][49[6].R&B Chart]
Bridge over troubled water/Don't give up/Let me be your woman	Linda Clifford	03.1979	-		-	[written by Paul Simon][produced by Gil Askey][11[15].Hot Disco/Dance;RSO 3902 LP.]
Don't Give It Up/Don't Let Me Have Another Bad Dream	Linda Clifford	05.1979	-		RSO 927	[written by G. Askey, L. Clifford][produced by Gil Askey][15[12].R&B Chart]
Between You Baby And Me/You're So Good To Me	Curtis Mayfield And Linda Clifford	08.1979	-		RSO 941	[written by C. Mayfield][produced by C. Mayfield][14[18].R&B Chart]
I Just Wanna Wanna/ Hold Me Close	Linda Clifford	11.1979	-		RSO 1012	[written by C. Mayfield][produced by C. Mayfield][36[11].R&B Chart]
Here's my love	Linda Clifford	12.1979	-		-	[73[4].Hot Disco/Dance;RSO 3067 LP.]
Fame/Red Light/Hot Lunch Jam	Linda Clifford/Irene Cara	05.1980	-		-	[1[1][27].Hot Disco/Dance;RSO 3080 LP.]
Love's Sweet Sensation	Curtis Mayfield And Linda Clifford	05.1980	-		RSO 1029	[34[11].R&B Chart]
The Right Combination	Linda Clifford/ Curtis Mayfield	08.1980	-		-	[87[3].Hot Disco/Dance;RSO 3084 LP.]
Red light/Ralph and Monty	Linda Clifford	08.1980	-	41[11]	RSO 1041	[piosenka z filmu "Fame"][written by Michael Gore/Dean Pitchford][produced by Michael Gore/Gil Askey][40[9].R&B Chart]
Shoot Your Best Shot/It Don't Hurt No More	Linda Clifford	10.1980	-		-	[1[4][20].Hot Disco/Dance;RSO 3087 LP.]
Shoot Your Best Shot/If You Let Me	Linda Clifford	11.1980	-		RSO 1053	[written by I. Hayes, M. Hayes][produced by Isaac Hayes][43[8].R&B Chart]
I Had A Talk With My Man/ I'm Yours	Linda Clifford	12.1980	-		Capitol 4958	[written by B. Davis, L. Caston][produced by Isaac Hayes][53[9].R&B Chart]
Don' t come cryin' to me/Let It Ride	Linda Clifford	02.1982	-	-	-	1[3][18].Hot Disco/Dance ;Capitol 12 181 LP.]
A Night With The Boys/I Just Want To Hold You	Linda Clifford	09.1984	-		Red Label 7000	[written by B. Davis, L. Caston][produced by Isaac Hayes][76[6].R&B Chart]
Sneakin' Out/I Just Want To Hold You	Linda Clifford	11.1984	-		Red Label 7002	[written by Gary Lee Jones][produced by Gary Lee Jones][62[11].R&B Chart]
The heat in me	Linda Clifford	11.1985	-	-	-	[17[7].Hot Disco/Dance;Red Label 70 057 12"]
Wanna Give It Up	Ralphi Rosario with Linda Clifford	05.1999	-	-	-	16[11].Hot Disco/Dance;Afterhours 112 12"]
The Philly Groove EP.	Romain And Danny Krivitz Feat. Linda Clifford	10.2000	84[2]	-	Metro Trax Records MT-002	[produced by R. Gowe , Danny Krivit][29[8].Hot Disco/Dance;Jellybean 2630 12"]
Changin'	Linda Clifford	11.2000	-	-	-	[17[13].Hot Disco/Dance;West End 1003 12"][written by J.Peters, C.Mack & J.McClelland][produced by Ralphi Rosario]
Ride the storm	Akabu feat Linda Clifford	09.2001	69[5]	-	NRK Sound Division NRK 053 [UK]	[written by Dave Lee , Linda Clifford][produced by Dave Lee]
Going Back To My Roots	Linda Clifford	07.2002	85[2]	-	One Little Indian 907TP 12P [UK]	[produced by Chris Bangs , Terry Farley]
Sunshine	Linda Clifford	09.2002	99[2]	-	One Little Indian 911TP 12 [UK]	[written by C. Bangs , L. Clifford, T. Farley]
Spinnin'	Linda Clifford with Prospect Park	07.2003	93[1]	-	Z Records ZEDD 12066 [UK]	[produced by Dave Lee]

Albumy
Tytuł	Wykonawca	Data wydania	UK	US	Wytwórnia [US]	Komentarz
If my friends could see me now	Linda Clifford	05.1978	-	22[22]	Curton CUK 5021	[produced by Gil Askey]
Let me be your woman	Linda Clifford	04.1979	-	26[17]	RSO 3902	[produced by Gil Askey]
Here's my love	Linda Clifford	12.1979	-	117[9]	RSO 3067	[produced by Juergen Koppers, Norman Harris, Ron Tyson, Curtis Mayfield]
The right combination	Linda Clifford/Curtis Mayfield	07.1980	-	180[4]	RSO 3084	[produced by Curtis Mayfield, Gil Askey, Norman Harris, Bruce Gray]
I' m yours	Linda Clifford	10.1980	-	160[6]	RSO 3087	[produced by Isaac Hayes, Michael Gore, Gil Askey]

Lloyd Cole and The Commotions

Ur. 31.01.1961 w Buxton w hr. Derbyshire (Anglia). Mimo swojego pochodzenia ten oczytany piosenkarz, kompozytor i autor tekstów wypłynął na scenie postpunkowego renesansu w szkockim Glasgow.

Zespół The Commotions, czyli Neil Clark (ur. 3.07.1955; gitara), Blair Cowan (syntezatory), Lawrence Donegan (ur. 13.07.1961; gitara basowa) oraz Stephen Irvine (ur. 16.12.1959r;perkusja) wspomógł go w nagraniu Rattlesnakes, albumu entuzjastycznie przyjętego przez recenzentów, stanowiącego fuzję brzmień gitarowych w stylu Byrds z leniwym śpiewem Cole'a a la Lou Reed.
Znakomicie reprezentujące płytę nagranie "Perfect Skin" dotarło do brytyjskiej Top 30, podczas gdy z następnej płyty, Easy Pieces, pochodziły dwa nagrania, które dotarły do Top 20: "Brand New Friends" oraz "Lost Weekend".

Jednak styl, którego tworzenie przychodziło grupie z taką łatwością we wczesnych nagraniach, zdawał się już wymagać wiele pracy na Mainstream. Cole zdecydował się więc rozwiązać zespół. Zatrzymując przy sobie jedynie Cowana, przeniósł się do Nowego Jorku, gdzie podkreśli) swoją fascynację Lou Reedem, angażując jego "ministrantów", Roberta Quine'a (gitara) i Freda Mahera (perkusja) - drugi z nich występował później również w roli producenta.

Płyta Lloyd Cole ukazywała symptomy artystycznego odrodzenia, jednak Cole miał dopiero zapezentować całkiem nową osobowość i wykorzystać swój niezaprzeczalny talent. Zarówno Don't Get Weird On Me, Babe, jak i Bad Vibes nie zdołały unieść ciężaru literackich tekstów zaprezentowanych bez niezbędnego uczucia, jednak miały pewne zalety. Po raz kolejny słuchacz musiał wspominać idealne połącznie mocy kompozycji i siły wykonania z nagrań takich jak "Down On Mission Street" oraz "Forest Fire" z debiutanckiej płyty artysty.

Single

Tytuł	Wykonawca	Data wydania	UK	US	Wytwórnia [UK]	Komentarz
Perfect Skin/The Sea And The Sand	Lloyd Cole and The Commotions	05.1984	26[9]	-	Polydor COLE 1	[written by Lloyd Cole][produced by Paul Hardiman]
Forest Fire / Andy's Babies	Lloyd Cole and The Commotions	08.1984	41[6]	-	Polydor COLE 2	[written by Lloyd Cole][produced by Paul Hardiman]
Rattlesnakes/Sweetness	Lloyd Cole and The Commotions	11.1984	65[2]	-	Polydor COLE 3	[written by Lloyd Cole,Neil Clark][produced by Paul Hardiman]
Brand New Friend / Her Last Fling	Lloyd Cole and The Commotions	09.1985	19[8]	-	Polydor COLE 4	[written by Lloyd Cole,Blair Cowan][produced by Clive Langer,Alan Winstanley]
Lost Weekend / Big World	Lloyd Cole and The Commotions	11.1985	17[7]	-	Polydor COLE 55	[written by Lloyd Cole,Neil Clark,Lawrence Donegan][produced by Clive Langer,Alan Winstanley]
Cut Me Down/Are You Ready To Be Heartbroken?	Lloyd Cole and The Commotions	01.1986	38[4]	-	Polydor COLE 6	[written by Lloyd Cole][produced by Clive Langer,Alan Winstanley]
My Bag/Jesus Said	Lloyd Cole and The Commotions	10.1987	46[4]	-	Polydor COLE 7	[written by Lloyd Cole][produced by Ian Stanley][48[1].Hot Disco/Dance;Capitol 15 427 12"]]
Jennifer She Said/Perfect Blue	Lloyd Cole and The Commotions	01.1988	31[5]	-	Polydor COLE 8	[written by Lloyd Cole And The Commotions][produced by Ian Stanley]
From The Hip EP.	Lloyd Cole and The Commotions	04.1988	59[2]	-	Polydor COLE 9	[written by Lloyd Cole And The Commotions]
No Blue Skies / Shelly I Do / Wild Orphan	Lloyd Cole	02.1990	42[4]	-	Polydor COLE 11	-
Don't Look Back / Blame Mary Jane	Lloyd Cole	04.1990	59[3]	-	Polydor COLE 12	[written by Lloyd Cole][produced by L. Cole, F. Maher, P. Hardiman]
She's a Girl And I'm a Man	Lloyd Cole	08.1991	55[2]	-	Polydor COLE 14	[written by Lloyd Cole,Quine][produced by L. Cole, F. Maher, P. Hardiman]
So You'd Like to Save the World/For The Pleasure Of Your Company	Lloyd Cole	09.1993	72[2]	-	Fontana VIBE 1	[written by Lloyd Cole][produced by Adam Peters]
Like Lovers Do	Lloyd Cole	09.1995	24[5]	-	Fontana LCCD 1	[written by Lloyd Cole][produced by Lloyd Cole , Stephen Street ]
Sentimental Fool / Brand New Friend / Lost Weekend / Cut Me Down	Lloyd Cole	12.1995	73[3]	-	Fontana LCDD2	[written by Lloyd Cole][produced by Lloyd Cole , Stephen Street ]
Baby	Lloyd Cole	05.1996	121[1]	-	Fontana LCDD 3	[written by Lloyd Cole][produced by Adam Peters , Stephen Street]

Albumy

Tytuł	Wykonawca	Data wydania	UK	US	Wytwórnia [UK]	Komentarz
Rattlesnakes	Lloyd Cole and The Commotions	10.1984	13[30]	-	Polydor LCLP 1	[produced by Paul Hardiman]
Easy Pieces	Lloyd Cole and The Commotions	11.1985	5[18]	-	Polydor LCLP 2	[produced by Clive Langer & Alan Winstanley]
Mainstream	Lloyd Cole and The Commotions	11.1987	9[20]	-	Polydor LCLP 3	[produced by Ian Stanley ]
1984 - 1989	Lloyd Cole and The Commotions	04.1989	14[7]	-	Polydor 8377361	[produced by Paul Hardiman]
Lloyd Cole	Lloyd Cole	03.1990	11[6]	-	Polydor 8419071	[produced by Fred Maher , Lloyd Cole , Paul Hardiman ]
Don't Get Weird On Me Babe	Lloyd Cole	09.1991	21[3]	-	Polydor 5110931	[produced by Fred Maher , Lloyd Cole , Paul Hardiman]
Bad Vibes	Lloyd Cole	10.1993	38[2]	-	Fontana 5183182	[produced by Adam Peters]
Love Story	Lloyd Cole	10.1995	27[4]	-	Fontana 5285292	[produced by L.C. & Friends]
The Collection	Lloyd Cole	01.1999	27[4]	-	Mercury 538 1042	-
Music In A Foreign Language	Lloyd Cole	06.2003	114[2]	-	Sanctuary SANCD 182	-
Antidepressant	Lloyd Cole	10.2006	156[1]	-	One Little Indian US OLI 762	-
Standards	Lloyd Cole	07.2013	74[1]	-	Tapete TR 261	[produced by Lloyd Cole]

S'Express

Pod kryptonimem tym kryje się Mark Moore (ur. 12.01.1965 r. w Londynie), którego uważa się za najlepszego brytyjskiego interpretatora włoskiego house’u końca lat 80-tych. Moore jest półkrwi Koreańczykiem, choć nie należy chyba wierzyć jego twierdzeniom, że w koreańskiej armii miał brata bliźniaka. Bardziej prawdziwe są chyba informacje, według których w wieku lat 8 został on oddany pod opiekę rodzinie zastępczej na skutek załamania nerwowego matki. Jako chłopak koczował często przed salami, w których odbywały się koncerty grupy Siouxsie & The Banshees i molestował przechodniów o drobne, by uzbierać pieniądze na bilet.

Gdy eksplozja punka (która dala mu poczucie przynależności do grupy) przygasła, zaczął działać na brytyjskiej scenie klubowej - dobrą markę jako DJ zdobywał sobie przede wszystkim w Mud Club. Jego płytoteka tak się rozrosła, że zmuszony był przeprowadzić w swoim mieszkaniu wzmocnienie stropów. Sukces odniósł serią singli, na których zdołał połączyć stylistykę euro-popu z funkiem: „Theme From S’Express”, „Supertly Guy”, „Hey Music Lover” i „Mantra For A State Of Mind”.

Niestety, popularność jego nagrań nie znajdowała odzwierciedlenia na listach przebojów. Jego najlepszy singel „Nothing To Lose” utknął na miejscu 32., gdyż muzyka taneczna akurat „zmieniła przerzutkę” na hardcore. Moore założył na początku lat 90-tych wytwórnię płytową Splish (jako filię Rhythm King), której katalog otworzyły single „Seduce Me” kanadyskiej wokalistki Tiziany i „Living For The Nite” Yolandy, licencjonowane z Underground Resistance.

Wokalistka, która z S’Express współpracowała, Linda Love, przeszła do Word Of Mouth („What It Is (Ain’t Losing Control)”). Wydany z opóźnieniem drugi album S’ Express Intercourse nie zdołał już zmienić biegu fortuny, choć zaśpiewała na nim utalentowana Sonique. Najlepszym utworem na albumie była niemal kabaretowa wersja utworu „Brazil”, poprzedzona samplem z Johna Watersa („Bad taste is what entertainment is all about”, czyli „Rozrywka opiera się na złym smaku”).

Moore kontynuuje jednak działalność jako remikser, jego (i Williama Orbita) dziełem jest np. jedna z wersji „Something’s Jumping In Your Shirt” Malcolma McLarena oraz opracowany wspólnie z Peterem Lorimerem remiks nagrania „Fluffy Toy”, wokalistki Saffron, współpracującej z grupą N-Joi.

Single
Tytuł	Wykonawca	Data wydania	UK	US	Wytwórnia [UK]	Komentarz
Theme from S'Express	S'Express	04.1988	1[2][16]	91[6]	Rhythm King LEFT 21	[written by Mark Moore, Pascal Gabriel][produced by Mark Moore, Pascal Gabriel][1[2][11].Hot Disco/Dance;Capitol 15 377 12"]
Superfly Guy	S'Express	07.1988	5[9]	-	Rhythm King LEFT 28	[written by Mark Moore, Pascal Gabriel][produced by Mark Moore, Pascal Gabriel][2[11].Hot Disco/Dance;Capitol 15 409 12"]
Hey Music Lover	S'Express	02.1989	6[10]	-	Rhythm King LEFT 30	[written by S. Stewart][produced by Mark Moore & Mark McGuire][6[9].Hot Disco/Dance;Capitol 15 454 12"]
Mantra for a State of Mind	S'Express	09.1989	21[8]	-	Rhythm King LEFT 35	[written by Mark Moore, Brendan Beal][produced by Mark Moore, Mark McGuire]
Nothing to Lose	S'Express	09.1990	32[4]	-	Rhythm King SEXY 01	[written by Moore, Gordon, Sonique][produced by Mark Moore][9[11].Hot Disco/Dance;Rhythm King 21 789 12"]
Find 'Em, Fool 'Em, Forget 'Em	S'Express	03.1991	43[4]	-	Rhythm King 6580137	[written by George Jackson, Rick Hall][produced by James Reynolds, Mark Moore]
Theme from S'Express - The Return Trip	S'Express	05.1996	14[4]	-	Rhythm King SEXY 9CD	[written by Mark Moore, Pascal Gabriel][produced by Mark Moore, Pascal Gabriel]

Seefeel

Muzyka tej grupy jest intrygującą mieszankę introspektywnego ambientu (choć członkowie grupy nie akceptują tej etykietki) i nowoczesnych brzmień gitarowych. Mark Clifford (gitarzysta i kompozytor) odpowiedział pewnego razu na ogłoszenie, które na tablicy w londyńskim Goldsmith College umieścił Justin Fletcher (perkusja). Dołączył do nich Darren „Delores Throb” Seymour (bas), po czym przystąpiono do przesłuchań chętnych na miejsce wokalisty (było ich 70.).

W końcu Clifford powtórzył stary zabieg - odpowiedział na następujące ogłoszenie: „Chcę założyć grupę; inspiracja - My Bloody Valentine i Sonic Youth”. Okazało się, że na tablicy umieściła je była studentka animacji Sarah Peacock. Jako że jej upodobania podobne są do gustów pozostałych członków zespołu - lubują się oni w graniczących z ambientem brzmieniach - została natychmiast zaangażowana. Seefeel zadebiutował maksisinglem More Like Space; John Peel był nim nieco skonfundowany - nie miał pojęcia, czy zagrać go przy 33 czy 45 obrotach na minutę. Wkrótce ukazały się dwie następne EP-ki i album, wydany nakładem wytwórni Too Pure; remiksu nagrania „Time To Find Me” na minialbumie Pure, Impure dokonał Aphex Twin; po raz pierwszy jako inżynier dźwięku pojawił się tam Mark Van Hoen (zremiksowal także „Plainsong”, używając pseudonimu Sine Bubble), który szybko znalazł wspólny język, szczególnie z Darrenem Seymourem.

Seefeel współpracował później ze słynną grupą Cocteau Twins, a nawet odbył z nią trasę koncertową (Clifford zapytał Sarę, czy lubi nagrania tego zespołu, gdy dzwonił do niej w sprawie ogłoszenia). W 1994 r. ukazała się kolejna EP-ka, Starethrough, pierwsza wydana nakładem wytwórni Warp. I ona wzbudziła spore zainteresowanie - zbiegła się w czasie ze zmianą orientacji brytyjskiej prasy muzycznej z muzyki alternatywnej na taneczną i stanowiła odzwierciedlenie tego trendu.

Pierwszy album dla wytwórni Warp - Succour okazał się ostatnim wspólnym dokonaniem kwartetu. Szczególnie głos Peacock został niemal całkowicie usunięty, a w brzmieniu grupy widać wyraźny zwrot. Ograniczono brzmienie gitar, a zastąpiono je elektroniką. Drogi muzyków się rozeszły, choć nie przestali być aktywni. Daren Seymour nagrywa wspólnie z Markiem Van Hoenem (Locust) jako Aurobindo, Mark Clifford pozostał w wytwórni Warp z solowym projektem (z pogranicza industrial i ambient) Disjecta.

Latem 1996 r. w wytwórni Too Pure pojawili się ponownie Peacock, Fletcher i Seymour. Z producencką pomocą Van Hoena zaistnieli ponownie jako Scala (singel VDT), nawiązując tematycznie do pierwszych dokonań Seefeel, urozmajcając brzmienie o modne rytmy jungle i trip hop.

Single
Tytuł	Wykonawca	Data wydania	UK	US	Wytwórnia [UK]	Komentarz
Starthrough EP	Seefeel	04.1994	87[2]	-	Warp WAP 45CD	[written by Clifford, Peacock][produced by Mark Clifford, Seefeel]
Fracture / Tied	Seefeel	10.1994	96[1]	-	Warp WAP 53CD	[written by Clifford][produced by Seefeel]

Secret Life

Zespół, w którego skład wchodzą Charton Antenbring (DJ i reporter ze sceny klubowej pisma „The Big Issue”), Andy Throup (pianista klasyczny i właściciel studia nagraniowego) oraz Paul Bryant (śpiew). Przy powstawaniu nagrań wydawanych pod szyldem Secret Life współpracują także inni muzycy, np. współwłaściciel studia Throup Jim Di Salvo.

Secret Life znalazł się na czołówkach gazet, kiedy wydał remiks utworu „As Always” nakładem wytwórni Cowboy (której pracownik Charlie Chester jest menedżerem Secret Life); był to jeden z największych sukcesów tej firmy. Oparty był na utworze „Songs In The Key Of Life”  Stevie’ego Wondera (który uprzednio w wersji house’owej wydał znany z grupy Nightwriters Ricky Dillard z Chicago).

Single
Tytuł	Wykonawca	Data wydania	UK	US	Wytwórnia [UK]	Komentarz
As Always	Secret Life	12.1992	45[4]	-	Cowboy 7RODEO9	[written by Stevie Wonder][produced by A. Throup, C. Antenbring]
Love So Strong	Secret Life	08.1993	38[2]	-	Cowboy RODEO18CD	[written by Andy Throup, Paul Bryant][produced by A. Throup, C. Antenbring]
She Holds The Key	Secret Life	05.1994	63[2]	-	Pulse-8 CDLOSE 58	[written by Andy Throup, Paul Bryant][produced by Pete Gleadall, Secret Life]
I Want You	Secret Life	10.1994	70[1]	-	Pulse-8 CDLOSE 71	[written by Andy Throup, Paul Bryant][produced by Pete Gleadall]
Love So Strong `95	Secret Life	01.1995	37[8]	-	Pulse-8 CDLOSE 79	[written by Andy Throup, Paul Bryant][produced by Brothers In Rhythm]
Love, Love, Love	Secret Life	03.1996	83[1]	-	Pulse-8 CDLOSE 99	[written by Andy Throup, Paul Bryant ][produced by Secret Life][9[10].Hot Disco/Dance;Pulse-8 [import] 12"]
Vehicle	Secret Life	02.1997	93[1]	-	Pulse-8 CDLOSE 112	[written by James M. Peterik][produced by Pete Gleadall, Secret Life]

Secret Knowledge

Duet taneczny, w którego skład wchodzą wokalistka Wonder (ur. w stanie Wirginia Zachodnia, USA) i Kris Needs, człowiek o mrocznej przeszłości (występował na przykład w grającej w pubach rockowej grupie Vice Creems i grywał na bongo z Johnem Otwayem).

 W 1975 r. zaczął pisać do czasopisma „ZigZag”, a w 1977 r. został jego redaktorem. W latach 80. i 90-tych zajmował się głównie pisaniem recenzji płyt tanecznych dla „Echoes” i innych pism. Natomiast Wonder była swego czasu liderką monachijskiej grupy jazzowo-bluesowej Strange Fruit. W odróżnieniu od innych śpiewających na nagraniach house’owych i trance’owych wokalistek, które wywodzą się z soulu, Wonder sama pisze teksty i czasem komponuje (np. „Sugar Daddy”).

Needsa poznała pod koniec lat 80-tych w Nowym Jorku, gdzie nagrali wspólnie rapowy singel „Rap Too Tight”. Po powrocie do Wielkiej Brytanii Needs odkrył kwitnącą scenę acidową i postanowił kontynuować współpracę z Wonder; powstał pierwszy singel Secret Knowledge -„Your Worst Nightmare”. Duet pozostawał pod wrażeniem „głębokiego” house’u, lansowanego przez nowojorską wytwórnię Strictly Rhythm. Następną propozycją Secret Knowledge byl utwór „Make Me Scream”, który zwrócił uwagę Andrew Weatheralla i jego wytwórni The Sabres Of Paradise.

Wkrótce ukazały się single „Ooh Baby” i „Sugar Daddy”, jeden z największych klubowych przebojów 1993 r. Podobno to „orgazmiczne” nagranie wykorzystywano w brytyjskich więzieniach jako pomoc w rozładowywaniu napięcia seksualnego u więźniów. Duet zaczął otrzymywać liczne zaproszenia do produkcj i nagrań i realizacji remiksów. Needs i Wonder działają też pod kilkoma innymi kryptonimami, np. Delta Lady (materiał bardziej funkowy), 4 Boy 1 Girl Action („Hawaiian Death Stomp”, nagrany przez Needsa, Davida Holmesa i współpracowników The Sabres Of Paradise), The Rabbetes (z królikami i świnkami morskimi Niny Walsh, przyjaciółki Andy’ego Weatheralla), Hutchbem, The Pecking Order oraz Codpeace (z Alexem Patersonem z The Orb).

Needs jest wziętym remikserem - pracował z muzykami z różnych nurtów, nawet z grupą Boo Radleys. W połowie 1994 r. Secret Knowledge poróżnił się z wydawcami wyśmienitej kompilacji Trance Europe Express o utwór „Afterworld”, który miał się znaleźć na jej drugiej części. Tekst mówi  o cierpiącej na AIDS kuzynce Wonder; bez niego, w wersji czysto instrumentalnej, utwór tracił -swoje przesłanie. Jednak taka właśnie wersja ukazała się „niechcący” na kompilacji, o czym Needs dowiedział się dopiero po powrocie z trasy koncertowej, w której towarzyszył zespołowi Primal Scream.

Duet wydał właściwą wersję nagrania nakładem wytwórni Stolen Karots, należącej do Krisa. W 1996 r. singel „Sugar Daddy” pojawił się na rynku po raz kolejny, z dodatkowymi remiksami Liberatora i Disco Evangelists. Wkrótce po nim wytwórnia DeConstruction opublikowała długo oczekiwany debiutancki album Secret Knowledge So Hard. Na płycie znalazło się miejsce dla wielu znajomych Needsa i Wonder; kilka nagrań podpisują swoimi nazwiskami Gavin Hardkiss, dwaj muzycy z Primal Scream i wszędobylski Jah Wobble.

Single
Tytuł	Wykonawca	Data wydania	UK	US	Wytwórnia [UK]	Komentarz
Love Me Now	Secret Knowledge	04.1996	66[1]	-	Deconstruction 74321342432	[written by Ashley Beedle, Kris Needs, Wonder][produced by Ashley Beedle, Kris Needs, Wonder]
Sugar Daddy	Secret Knowledge	08.1996	75[1]	-	Deconstruction 74321398312	[written by Kris Needs, Wonder][produced by Kris Needs]

Albert Hammond

Biografia

---

Albert Hammond -ur. 18.05.1942r w Londynie,ale wychowywał się w Gibraltarze.Znany szerokiej publiczności głównie za sprawą wielce popularnego hitu "It Never Rains in Southern California".W połowie lat 60-tych był liderem lokalnej grupy Diamond Boys,ale w 1966r przenosi się do W.Brytanii gdzie zakłada Family Dogg ze swoim przyjacielem Steve Rowlandem.
Mimo,że debiut zespołu w postaci albumu "Way of life" był wielce udany,to póżniejsze mniej udane produkcje grupy spowodowały jego odejście. Po krótkim epizodzie w Magic Lanterns,dzięki nagraniu "It Never Rains in Southern California" ruszyła jego kariera solowa.Singiel trafił do Top5 amerykańskiej listy przebojów w końcu 1972r.Rok póżniej wydaje album o tym samym tytule.Przez resztę dekady kontynuował nagrania solowe z dużym sukcesem komercyjnym,zdobywając uznanie jako wybitny kompozytor.Razem z Leo Sayerem w 1977r napisał hit "When I Need You" .Z Diane Warren,z którą często współpracował napisał dla Starship "Nothing's Gonna Stop Us Now" i dla Chicago- "I Don't Wanna Live Without Your Love".
Z Halem Davidem skomponował szlagier dla duetu Julio Iglesias/Willie Nelson -"To All the Girls I've Loved Before". 

 

                                                                                Filmografia

1990 Men at Work [autor piosenek] / 1988 Tequila Sunrise [autor piosenek]/ 1987 Mannequin Composer [autor piosenek-muzyka filmowa]/ 1987 Date with an Angel [autor piosenek]

 

Awards

Oscar [Muzyka filmowa] Nominacje do Oscara [Muzyka filmowa] [najlepsza piosenka] Mannequin 1987 Grammy

                                        Piosenki na listach przebojów

with Carole Bayer Sager When I Need You Will Mellor .1998 5.UK When I Need You Leo Sayer .1977 1.UK/1.US When I Neeed You Cliff Richard .2008 38.UK with Graham Lyle I Don't Wanna Lose You Tina Turner .1989 8.UK Way of the World Tina Turner .1991 13.UK with John Bettis One Moment In Time Whitney Houston 24 Sep 1988 1 When You Tell Me That You Love Me Diana Ross .1991 2.UK When You Tell Me That You Love Me Westlife .2005 2.UK with Marcus Vere Blow The House Down Living In A Box .1989 10.UK with Mike Hazlewood Little Arrows Leapy Lee .1968 2.UK/16.US Make Me An Island Joe Dolan .1969 3.UK Teresa Joe Dolan .1969 20.UK You're Such a Good Looking Woman Joe Dolan 17.UK Gimme Dat Ding The Pipkins .1970 6.UK/9.US One Night Stand The Magic Lanterns .1971 74.US Let the Sun Shine In The Magic Lanterns .1971 103.US Down by the River Albert Hammond .1972 91.US It Never Rains in Southern California Albert Hammond .1972 5.US/51.UK Names, Tags, Numbers and Labels The Association .1973 91.US If You've Got to Break Another Heart Albert Hammond .1973 63.US The Free Electric Band Albert Hammond .1973 48.US/19.UK The Peacemaker Albert Hammond .1973 80.US/51.UK Half a Million Miles from Home Albert Hammond .1973 87.US The Air That I Breathe The Hollies .1974 6.US/2.UK I'm a Train Albert Hammond .1974 31.US Air Disaster Albert Hammond .1974 81.US If You're Gonna Break Another Heart Mama Cass .1974 53.UK Little Arrows Little Jimmy Osmond .1974 54.UK Smokey Factory Blues Steppenwolf .1975 108.US The Air That I Breathe Simply Red .1998 6.UK with Diane Warren Don't Turn Around Aswad .1988 1.UK Nothing's Gonna Stop Us Now Starship .1987 1.US/1.UK Lonely Is the Night Air Supply .1986 76.US Give a Little Love Aswad .1988 11.UK Don't You Love Me Anymore Joe Cocker .1988 99.UK I Don't Wanna Live without Your Love Chicago .1988 3.US Through the Storm Aretha Franklin & Elton John .1989 16.US/41.UK It Isn't, It Wasn't, It Ain't Ever Gonna Be Aretha Franklin & Whitney Houston .1989 41.US/29.UK The Sun Ain't Gonna Shine Four Tops .1989 84.US Couldn't Say Goodbye Tom Jones .1991 51.UK Don't Turn Around Ace of Base .1994 4.US/5.UK with John Bettis When You Tell Me That You Love Me Diana Ross 30 Nov 1991 2 One Moment in Time Whitney Houston .1988 5.US/1.UK with Roger Cook/Roger Greenaway//Mike Hazlewood Freedom Come, Freedom Go Fortunes .1971 6.UK/72.US Good Morning Freedom Blue Mink .1970 10.UK Good Morning Freedom Daybreak .1970 94.US with Tony Macaulay, Mike Hazlewood Oklahoma Sunday Morning Glen Campbell .1972 104.US with Hal David 99 Miles from L.A. Albert Hammond .1975 91.US To All the Girls I've Loved Before Julio Iglesias & Willie Nelson .1984 5.US/17.UK To All the Men I've Loved Before Shirley Bassey .1986 86.UK Be Tender with Me Baby Tina Turner .1990 28.UK with Richard Carpenter, John Bettis I Need to Be in Love The Carpenters .1976 25.US/36.UK with Leo Sayer Easy to Love Leo Sayer .1977 36.US with Franne Golde Here I Go (Fallin' in Love Again) Franne Golde .1979 76.US with Carole Bayer Sager & Tony Renis Moonlight Lady Julio Iglesias .1984 102.US with Marcus Vere, Richard Darbyshire Room in Your Heart Living in a Box .1989 5.UK with Holly Knight My Heart Is Failing Me Riff .1991 25.US Love Thing Tina Turner .1992 29.UK with Thom Yorke,Mike Hazlewood Creep Radiohead .1993 7.UK/34.US with Shelly Peiken Have Mercy Yazz .1994 42.UK with Steve DuBerry, Lord 'n Elliot & Zee I Give It All to You / I Imagine Mary Kiani .1995 35.UK with Duffy Well Well Well Duffy [Aimee Anne Duffy] .2010 41.UK