Robin Gibb

Robin Hugh Gibb (ur. 22 grudnia 1949r w Douglas, zm. 20 maja 2012r w Londynie) - brytyjski muzyk, jeden z trzech braci tworzących zespół Bee Gees.

Urodził się w Douglas na Wyspie Man wraz z bratem bliźniakiem Maurice’m, (zm. 12 stycznia 2003r). Był synem Hugh Gibba (1916-1992) i Barbary Gibb (z domu Pass; 1920-2016). Miał starszą siostrę Lesley Barbarę (ur. 1945) i dwóch braci: starszego Barry’ego (ur. 1 września 1946) i młodszego - Andy’ego (ur. 5 marca 1958r, zm. 10 marca 1988r). Z czasem rodzina przeprowadziła się do Australii i osiedliła się w Redcliffe w stanie Queensland, niedaleko Brisbane.

Gibb uczęszczał do szkoły podstawowej w Manchesterze (Oswald Road Primary School), a później do Chorlton-Cum-Hardy i Humpy Bong School w Brisbane.
Na scenie nie grał na żadnym instrumencie, natomiast prywatnie potrafił grać na pianinie, organach, akordeonie i wiolonczeli. Największy wpływ na niego mieli Roy Orbison, The Beatles i Otis Redding.

Urodzony w Anglii Robin Gibb zdobył niekwestionowaną popularność tworząc wraz z braćmi grupę Bee Gees. W roku 1969 postanowił opuścić szeregi zespołu i rozpocząć solową karierę.
Po wydaniu debiutanckiego albumu "Robin's Regin" (1970), powrócił jednak do braci. Oszałamiające sukcesy grupy, ponad 120 milionów sprzedanych płyt, międzynarodowa sława i niezliczone nagrody były udziałem także Robina. Początek lat 80-tych to czas nieporozumień na tle personalnym w zespole.

Robin ponownie próbował sił jako solista i wydał trzy albumy: "How Old Are You?", "Secret Agent", "Walls Have Eyes". Nie osiągnęły one jednak znaczących sukcesów. W roku 2003 pojawiło się wydawnictwo zatytułowane "Magnet".  Nagrał siedem albumów solowych. W roku 2007 nagrał cover hitu grupy Bee Gees „Too Much Heaven” razem z zespołem US5.
4 grudnia 1968r ożenił się z sekretarką Molly Hullis, z którą miał dwójkę dzieci: syna Spencera (ur. 21 września 1972r) i córkę Melissę (ur. 17 czerwca 1974r). W 1980 doszło do rozwodu. 31 lipca 1985 poślubił Dwinę Murphy, z którą miał syna Robina Johna (ur. 21 stycznia 1983r). Ze związku z Claire Yang miał córkę Snow Robin (ur. w listopadzie 2008r).

Zmarł 20 maja 2012 w klinice w Londynie, na raka okrężnicy w wieku 62 lat.

Single
Tytuł	Wykonawca	Data wydania	UK	US	Wytwórnia [UK]	Komentarz
Saved by the bell/ / Mother and Jack	Robin Gibb	07.1969	2[17]	-	Polydor 56337	[written by Robin Gibb][produced by Robin Gibb]
August october/ / Give me a smile	Robin Gibb	02.1970	45[3]	-	Polydor 56371	[written by Robin Gibb][produced by Anthony Browne]
Oh darling/She' s leving home [Bee Gees]	Robin Gibb	08.1978	-	15[12]	RSO 907	[written by J.Lennon/P.McCartney][produced by George Martin][piosenka z filmu Sgt. Pepper' s Lonely Hearts Club Band]
Help me!	Marcy Levy & Robin Gibb	11.1980	-	50[10]	RSO 1047 [US]	[written by Robin Gibb, Blue Weaver][produced by Robin Gibb, Blue Weaver][piosenka z filmu Times Square]
Juliet /Hearts on fire	Robin Gibb	10.1983	96[3]	104[3]	Polydor POSP 576	[written by Robin Gibb, Maurice Gibb][produced by Robin Gibb, Maurice Gibb, Dennis Bryon]
How old are you/ I Believe In Miracles	Robin Gibb	12.1983	94[3]	-	Polydor POSP 652	[written by Robin Gibb, Maurice Gibb][produced by Robin Gibb, Maurice Gibb, Dennis Bryon]
Another lonely night in New York/ I Believe In Miracles	Robin Gibb	02.1984	71[4]	-	Polydor POSP 668	[written by Robin Gibb, Maurice Gibb][produced by Robin Gibb, Maurice Gibb]
Boys do fall in love/Diamonds	Robin Gibb	06.1984	-	37[12]	Polydor POSP 686	[written by Robin Gibb][produced by Maurice Gibb, Robin Gibb, Mark Liggett, Chris Barbosa]
Please	Robin Gibb	02.2003	23[6]	-	SPV Recordings SPV 05571463CDS	[written by Michael Graves, Errol Reid][produced by Michael Graves]
Bring it on/My lover' s prayer	Alistair Griffin feat Robin Gibb	01.2004	5[7]	-	UMTV 9815673	[written by Barry Gibb, Robin Gibb, Maurice Gibb][produced by Deacon Smith, Ian Curnow]
I've Gotta Get a Message to You	Robin Gibb with The Soldiers	11.201	75[1]	-	DMG TV GBBLG 1100550	[written by Barry Gibb, Robin Gibb, Maurice Gibb][produced by Nick Patrick]

Albumy
Tytuł	Wykonawca	Data wydania	UK	US	Wytwórnia [UK]	Komentarz
Magnet	Robin Gibb	02.2003	43[3]	-	SPV Recordings SPV 08571472	[produced by Deacon Smith,Grant Mitchell,Michael Graves]
50 St. Catherine's Drive	Robin Gibb	10.2014	70[1]	-	Reprise 8122795783	[produced by Peter-John Vetteses]

Barry Gibb

Barry Gibb, właśc. Barry Alan Crompton Gibb (ur. 1 września 1946r na Wyspie Man) - brytyjski muzyk, najstarszy z braci Gibb, tworzących softrockowy zespół Bee Gees, który rozpoczął swoją działalność pod koniec lat 50-tych.

Był najstarszym synem Hugh Gibba (1916–1992) i Barbary Gibb (z domu Pass; 1920–2016). Miał starszą siostrę Lesley Barbarę (ur. 1945) i trzech młodszych braci – Robina (ur. 22 grudnia 1949, zm. 20 maja 2012) i Maurice’a (ur. 22 grudnia 1949, zm. 12 stycznia 2003)  i Andy’ego (ur. 5 marca 1958, zm. 10 marca 1988). Z czasem rodzina przeniosła się do Australii i osiedliła się w Redcliffe w stanie Queensland, niedaleko Brisbane.


Jego pierwszy zespół The Rattlesnakes powstał w Manchesterze w 1955r. Trzy lata potem wraz z braćmi założył Bee Gees. Przez kolejne dekady zespół Bee Gees stworzył utwory jak: "Spicks and Specks", "New York Mining Disaster 1941", "To Love Somebody", "Massachusetts", "Words", "I Started A Joke", "I`ve Gotta Get A Message To You", "How Can You Mend A Broken Heart", "Stayin` Alive", "How Deep Is Your Love", "Night Fever", "More Than a Woman", "You Should Be Dancing", "Living Eyes", "One", "The Only Love" czy "I Could Not Love Your More", "My Lover s Prayer" i z ostatniego wspólnie nagranego albumu This Is Where I Came In, Wedding Day i wiele innych.

Barry Gibb ma na swoim koncie solowe albumy: Barry Gibb & The Bee Gees Sing And Play 14 Barry Gibb Songs (1965), Now Voyager (1984), Hawks (1988) i In the Now (2016).

Tworzył także dla innych artystów takich jak Andy Gibb, Barbra Streisand, Dionne Warwick, Kenny Rogers, Diana Ross i Céline Dion.

22 sierpnia 1966 poślubił Maureen Bates, lecz w lipcu 1970 rozwiódł się. 1 września 1970 ożenił się z Lindą Ann Gray, z którą ma pięcioro dzieci: czterech synów - Stephena Thadiusa "Steve’a" Cromptona (ur. 1 grudnia 1973), Ashleya (ur. 8 września 1977), Travisa (ur. 10 stycznia 1981) i Michaela (ur. 1 grudnia 1984) oraz córkę Alexandrę (ur. 29 grudnia 1991). Doczekał się także siedmiorga wnucząt.

Single
Tytuł	Wykonawca	Data wydania	UK	US	Wytwórnia [UK]	Komentarz
Guilty/Life Story [Barbra Streisand]	Barbra Streisand And Barry Gibb	11.1980	34[10]	3[22]	Columbia 11 390	[gold-US][written by B. Gibb, R. Gibb, M. Gibb][produced by Barry Gibb, Albhy Galuten, Karl Richardson]
What Kind Of Fool/The Love Inside [Barbra Streisand]	Barbra Streisand And Barry Gibb	01.1981	10[16]	-	Columbia 11 430	[written by B. Gibb, A. Galuten][produced by Barry Gibb, Albhy Galuten, Karl Richardson]
Shine Shine/She Says	Barry Gibb	09.1984	95[2]	37[10]	MCA 52 443	[written by B. Gibb, M. Gibb, G. Bitzer][produced by Barry Gibb, Karl Richardson]
Fine Line	Barry Gibb	12.1984	-	-	MCA 52 501	[written by B. Gibb,G. Bitzer][produced by Barry Gibb, Karl Richardson][50[7].Hot Disco/Dance;MCA 23 529 12"]

Albumy
Tytuł	Wykonawca	Data wydania	UK	US	Wytwórnia [UK]	Komentarz
Now Voyager	Barry Gibb	10.1984	85[2]	72[8]	Polydor POLH 14	[produced by Barry Gibb, Karl Richardson]
In the Now	Barry Gibb	10.2016	2[8]	63[2]	Columbia 88985328352	[produced by Barry Gibb,John Merchant]

Andy Gibb

Ur. 5.03.1958 r. w Manchesterze, Anglia, zm. 10.03.1988 r. w Oxfordzie, Anglia. Andy pojawił się na muzycznej scenie w 1977 r. już po międzynarodowym sukcesie odniesionym przez jego trzech braci występujących pod szyldem The Bee Gees.

Swoją karierę rozpoczął wraz z początkiem dyskotekowego boomu i już jego trzy pierwsze utwory stały się wielkimi przebojami, wchodząc na pierwsze miejsce amerykańskich zestawień. "I Just Want To Be Your Everything", "(Love Is) Thicker Than Water" i "Shadow Dancing" przyniosły mu wielki sukces komercyjny, czyniąc zeń jednego z najpopularniejszych wykonawców tamtego okresu, który przez pewien czas przyćmiewał nawet swoich sławnych braci.
Andy zanotował na swoim koncie sześć dalszych wielkich przebojów, w tym nagrany wraz z Olivią Newton-John "I Can't Help It". Później zajął się pracą w telewizji.

Jednak napięcia związane z życiem w cieniu sławy The Bee Gees, połączone z problemami zdrowotnymi i namiętnym oddawaniem się przyjemnościom życia, przyniosły ze sobą kłopoty osobiste. A te Andy zaczynał rozwiązywać coraz częściej za pomocą kokainy. W 1988 r. w kilka miesięcy po udanym powrocie The Bee Gees na scenę muzyczną, rodzinę Gibbów dotknęła tragedia — 30-letni wokalista zmarł w Oxfordzie na ostre zapalenie mięśnia sercowego. Tak zakończyła się jego kariera, pełna spektakularnych sukcesów osiągniętych w zdumiewająco krótkim czasie.

Single

Tytuł	Wykonawca	Data wydania	UK	US	Wytwórnia [US]	Komentarz
I just want to be your everything/In the end	Andy Gibb	04.1977	26[7]	1[4][31]	RSO 872	[gold-US][written by Barry Gibb][produced by Albhy Galuten, Karl Richardson][19[13].R&B Chart]
[Love is] Thicker than water/Words and music	Andy Gibb	11.1977	-	1[2][29]	RSO 883	[gold-US][written by Andy Gibb, Barry Gibb][produced by Barry Gibb ]
Shadow dancing/Let it be me	Andy Gibb	04.1978	42[6]	1[7][25]	RSO 893	[platinum-US][written by Andy Gibb, Robin Gibb, Barry Gibb, Maurice Gibb][produced by Barry Gibb, Albhy Galuten, Karl Richardson][11[15].R&B Chart]
An everlasting love/Flowing rivers	Andy Gibb	07.1978	10[10]	5[16]	RSO 904	[gold-US][written by Barry Gibb][produced by Barry Gibb, Albhy Galuten, Karl Richardson]
[Our love] Don't throw it all away/One more look at the night	Andy Gibb	10.1978	32[7]	9[18]	RSO 911	[gold-US][written by Barry Gibb, Blue Weaver][produced by Barry Gibb, Albhy Galuten, Karl Richardson ]
Desire/Waiting for you	Andy Gibb	01.1980	-	4[15]	RSO 1019	[written by Andy Gibb, Robin Gibb, Barry Gibb][produced by Barry Gibb, Albhy Galuten, Karl Richardson ][49[6].R&B Chart]
I can't help it/Someone i ain't	Andy Gibb and Olivia Newton-John	03.1980	-	12[13]	RSO 1026	[written by Barry Gibb][produced by Barry Gibb, Albhy Galuten, Karl Richardson ]
Time is time/I go for you	Andy Gibb	11.1980	-	15[17]	RSO 1059	[written by Andy Gibb,Barry Gibb][produced by Barry Gibb, Albhy Galuten, Karl Richardson ]
Me [Without you]/Melody	Andy Gibb	03.1981	-	40[8]	RSO 1056	[written by Andy Gibb][produced by Barry Gibb, Albhy Galuten, Karl Richardson ]
All i have to do is dream/Good feeling	Andy Gibb and Victoria Principal	08.1981	-	51[8]	RSO 1065	[written by B. Bryant][produced by Andy Gibb, Michael Barbiero]

Albumy

Tytuł	Wykonawca	Data wydania	UK	US	Wytwórnia [US]	Komentarz
Flowing rivers	Andy Gibb	07.1977	-	19[68]	RSO 3019	[platinum-US][produced by Barry Gibb, Albhy Galuten, Karl Richardson]
Shadow dancing	Andy Gibb	06.1978	15[9]	7[43]	RSO 3034	[platinum-US][silver-UK][produced by Barry Gibb, Albhy Galuten, Karl Richardson]
After dark	Andy Gibb	03.1980	-	21[15]	RSO 3069	[gold-US][produced by Barry Gibb, Albhy Galuten, Karl Richardson]
Andy Gibb's Greatest Hits	Andy Gibb	12.1980	-	46[18]	RSO 3091	[produced by Barry Gibb, Albhy Galuten, Karl Richardson]

Danny Rampling

Muzyk z manchesterskiej stajni DeConstruction, pracownik radia Kiss FM i popularny na całym świecie DJ. Karierę zaczynał w wieku lat 18; pod koniec lat 80-tych był ważną postacią ruchu balearic. Zwycięsko przetrwał wszystkie zmiany mody na scenie tanecznej. Był jednym z tych, którzy do Wielkiej Brytanii sprowadzili acid house - jego występy w klubach Koo i Pacha na Ibizie są już legendą.

 Równie ważna była jego działalność w słynnym londyńskim klubie Shoom, który założył ze swą żoną Jenny w 1988 r. W Shoom Anglicy poznali wiele z utworów np. chicagowskiego kolektywu „Phuture”; Rampling mieszał je jednak z inną muzyką taneczną-jego korzenie tkwią przecież w soulu. Odczekał trochę, nim wydał własny debiut - „I Hate Hate” ukazał się w 1990 r., fimowany przez Sound Of Shoom; była to przeróbka mało znanego utworu soulowego Razzy’ego Baileya ze śpiewem Stephena Eusebe’a.

W tym czasie Rampling remiksował nagrania m.in. grup B-52’s, Beloved, Erasure i James Taylor Quartet. Założył grupę Millionaire Hippies (singel „I Am The Music”, „Hear Me!” ze śpiewem Dasa Strachena i Gwena Dupree; remiks duetu Farley And Heller).

Single
Tytuł	Wykonawca	Data wydania	UK	US	Wytwórnia [UK]	Komentarz
Community Of The Spirit	Danny Rampling	03.1999	79[3]	-	Distance DI 1321Z	[written by Asha Elfenbein, Danny Rampling][produced by Asha Elfenbein, Danny Rampling]

R&S Records

Wytwórnia fonograficzna z miasta Ghent (Belgia), specjalizująca się w muzyce techno. Nagrywa dla niej wiele młodych talentów. Założona została przez Renaata Vandepapeliera i Sabine Maes na początku lat 80-tych.

Swą reputację R&S zbudowała dzięki płytom kilku czołowych wykonawców: Kevina Saundersona, Derricka Maya, Dave’a Angela („Planet Function”, EP- ki Voyage Vol. 1-3), Joeya Beltrama („Energy Flash”, „Sub-Bass Experience”), CJ Bollanda („Rave- signal 1 -3”), duetu Jam & Spoon („Stella”) czy Aphexa Twina („Didgeridoo”) - prawdziwe „Who Is Who” muzyki techno.

Pierwszym sukcesem firmy byl wydany w 1987 r. przebój „Drop The Deal” grupy Code 61 (w stylu balearic). Korzenie wytwórni tkwią w belgijskiej muzyce New Beat (często będącej obiektem krytyki), więc nic dziwnego, że R&S szybko przyswoiła sobie brzmienia a la Detroit. Szybko pojawił się też „ciężki” house, którego dobrym przykładem może być utwór „Brazil” grupy Spectrum.

Kolejne wydawnictwa R&S, np. „Dominator” grupy Human Resurce (z klasycznym miksem Franka De Wulfa), „Mentasm” Joeya Beltrama, Jaydee ("Plastic Dreams"), Biosphere („Microgravity” i „Patashnik”), CJ Bolland („The 4th Sign” i „Electronic Highway”), Source („Organized Noise” i „Different Journey”) i Locust (którego pierwszy album Weathered Well firma Apollo wydala razem z filmem dokumentalnym) wywarły wielki wpływ na brytyjską scenę rave’ową.

Jednak R&S z pewnością nie jest wytwórnią jednej gwiazdy; prężnie dzialająjej filie - Apollo (ambient), Global Cuts (ciepły klubowy house), Outrage (muzyka eksperymentalna), Diatomyc (acid) i All Good Vinyl (jungle). Trzeba tu także wspomnieć o słynnych seriach kompilacji - Global Cuts, Apollo Ambient Collection, Vintage R&S (tzw. back katalog wytwórni) ,a szczególnie In Order To Dance.

W tym ostatnim cyklu w mniej więcej równych odstępach czasu ukazują się co ciekawsze produkcje zespołów ze stajni R&S. Na początku 1993 r. firma założyła oddział brytyjski, który koordynuje operacje wydawnicze i promocyjne z sześcioosobowym „sztabem głównym” z Ghent. Do najciekawszych ostatnich nabytków wytwórni należą Juan Atkins (Model 500 „Deep Space”), Kenny Larkin („Metaphor”), John Beltran („Earth & Nightfall”), Silent Phase („The Theory Of SP”), Ken Ishii („Innerelements” i „Jelly Tones”), Sun Electric („Kitchen” i „30.7.94 Live”), Manna, Jacob’s Optical Stairway, Speed Jack (Mark Bell z LFO), 69 (Carl Craig) i Toumesol („Kokotsu” i „Moon Funk”).

 R&S ma też plany wejścia na rynek multimediów - odbyła się już impreza zorganizowana wspólnie z MTV, wydano grę komputerową i film, a np. okładka In Order To Dance 5 (w limitowanej wersji ze święcącym pudelkiem, tzw. „light box”, kosztowała 150 funtów) ozdobiona była wyrafinowaną grafiką. Plany uruchomienia helikopterowego połączenia między Londynem a Ghent specjalnie dla pracowników firny były zapewne przesadzone, ale wielkie zasługi R&S dla rozwoju muzyki tanecznej są niezaprzeczalne. 

Single na liscie UK Singles Chart

Beltram Energy Flash 09.1991 52[2]

 Beltram and Program 2 The Omen 12.1991 53[2]

 Human Resource Dominator 09.1991 36[7]  

Human Resource The Complete Dominator 12.1991 18[7]

 Radical Rob Monkey Wah 01.1992 67[1]  

The Aphex Twin Digeridoo 05.1992 55[2]

 Jam & Spoon Tales From A Danceographic Ocean 05.1992 49[1] 

Jam & Spoon The Complete Stella 06.1992 66[2]

 Sonic Solution Beat Time 04.1992 59[1] 

Jaydee Plastic Dreams 09.1997 18[5]  

Capricorn 20 Hz 11.1997 73[2] 

CJ Bolland Neural Paradox 10.1995 183[1]

 Ken Ishii Extra 11.1995 163[1]  

Ken Ishii Stretch 08.1996 147[1]

 Ken Ishii Overlap 11.1995 89[2]  

Ken Ishii Echo Exit 04.1997 83[2] 

Jacob's Optical Stairway Solar Feelings 01.1996 154[2]

 Kenny Larkin Catatonic 12.1994 199[1]

 Kenny Larkin Loop 2 02.1996 118[1]

 Lemon D B Boyz Revenge / Why 05.2001 140[1]

 Locust No-One In The World 06.1998 82[2]

 Model 500 The Flow 09.1995 108[2] 

Model 500 Be Brave 01.1999 116[1] 

Outlander The Vamp (Revamped) 02.1998 62[2]

Production House

Londyńska wytwórnia fonograficzna, założona w 1987 r. przez Phila Fearona, byłego członka brytyjskiej grupy funkowej Galaxy, przy pomocy Laurie Jago. Firma specjalizuje się w muzyce hardcore i rave.

 Pierwsze sukcesy odniosła w 1992 r. dzięki nagraniom Acena (ur. ok. 1972 r. w Tottenham w Londynie, Anglia; „Trip II The Moon”) i Baby D („Let Me Be Your Fantasy”), które dotarły do szczytu list przebojów tanecznych i przedarły się nawet na listy mainstreamowe. Acen poprzednio miał mniej szczęścia - jego „Close Your Eyes”, choć sprzedało się w nakładzie ponad 25 000 egzemplarzy, nie weszło na listy przebojów. „Trip II The Moon”, 42. płyta wydana przez Production House, była więc jego pierwszym przebojem.

Poza Acenem z wytwórnią współpraują tacy wykonawcy, jak House Crew („Keep The Fire Burning”, „We Are Hardcore”), Nino („Future Of Latin”, „The Chocolate Prince”), Brothers Grimm („Field Of Dreams” i „Exodus” z samplami z Tabular Bells Mike’a Oldfielda) oraz X Static („Ready To Go”). Production House ma też filię - Special Reserve, która wydaje house, swingbeat i soul (np. singel „Freak In Me” MC Juice’a).

Single na liście UK Singles Chart

The House Crew All We Wanna Do Is Dance 03.1990 94[2]

 Baby D Destiny ‎12.1993 69[1] 

Baby D Casanova 07.1994 67[2] 

Acen Trip II The Moon 08.1992 38[4]

Giant Steps

Giant Steps to popowy duet z Anglii , w skład którego weszli: wokalista / producent Colin Campsie oraz basista / klawiszowiec / producent George McFarlane. Wcześniej nagrywali jako The Quick .

Jedyny album Giant Steps, The Book of Pride , został wydany w 1988 roku, a jego pierwszy singiel " Another Lover " stał się hitem w Stanach Zjednoczonych , osiągając 13 miejsce na liście Billboard Hot 100 .Stał się bardzo popularny także we Włoszech w 1988 roku, często odgrywanypopowym radiu.  Został następnie wykorzystany w   filmie z 1989 r. Loverboy , z udziałem Patricka Dempseya .

Kolejny singiel Giant Steps "Into You" był skromnym sukcesem w USA , osiągając numer 58 na początku 1989 roku.

Single
Tytuł	Wykonawca	Data wydania	UK	US	Wytwórnia [US]	Komentarz
Another Lover/Adrenalin	Giant Steps	08.1988	-	13[22]	A&M 1226	[written by Campsie, McFarlane, Cole][produced by Gardner Cole][10[10].Hot Disco/Dance;A&M 12 274 12"]
Into You/Give It Up	Giant Steps	01.1989	-	58[8]	A&M 1256	[written by Campsie, McFarlane, Cole][produced by Gardner Cole][33[5].Hot Disco/Dance;A&M 12 286 12"]

Albumy
Tytuł	Wykonawca	Data wydania	UK	US	Wytwórnia [US]	Komentarz
The Book Of Pride	Giant Steps	11.1988	-	184[5]	A&M 5190	[produced by Bryan Loren, Gardner Cole]

Giant

Zespół pochodzący z Nashville (USA), założony w połowie lat osiemdziesiątych, kiedy to doświadczony gitarzysta sesyjny Dann Huff rozpoczął współpracę z grającym na instrumentach klawiszowych Alanem Pasquą. Obaj muzycy poznali się przy okazji kilku wspólnych sesji nagraniowych (m.in. z Whitesnake, Bobem Segerem, Eltonem Johnem, Michaelem Jacksonem i Davidem Bowie).

Jednak pełny rozkwit grupy nastąpił dopiero w 1988 roku, kiedy dołączyli do niej David Huff (perkusja; młodszy brat Danna) i Mike Brignardello (bas). Ponieważ poszukiwania odpowiedniego wokalisty okazały się bezowocne (jednym z kandydatów na to miejsce był znany autor tekstów - Tom Kelly), funkcję tę przejął Dann Huff.

W 1988 roku Giant podpisał kontrakt z wytwórnią A & M Records, by rok później nagrać swój pierwszy album Last Of The Runaways, oferujący solidną dawkę melodyjnego hard rocka. Na płycie znalazł się m.in. przebojowy singel „I’ll See You In My Dreams”, który trafił do pierwszej dziesiątki listy przebojów „Billboardu”. Powodzenie, jakim cieszyły się w USA zarówno album, jak i singel oraz imponująca skala sprzedaży obu płyt w Wielkiej Brytanii (w formie importu ze Stanów), zachęciły A & M do wydania w 1990 r. europejskiej edycji Last Of The Runaways.

 Płyta odniosła umiarkowany sukces, w przeciwieństwie do całej serii niezwykle udanych koncertów w różnych klubach na terenie Wielkiej Brytanii. W 1991 r. Huff, Pasqua i Brignardello wzięli udział w nagraniu płyty Heart In Motion Amy Grant oraz przygotowali materiał na kolejny album. Jednakże niezadowoleni ze współpracy z A & M podpisali wówczas nowy kontrakt, tym razem z Epic Records. Właśnie ta wytwórnia wydała ich drugi longplay Time To Burn, na którym zespół pozostał wierny swemu brzmieniu. W trakcie sesji nagraniowych grupę opuścił Alan Pasqua zastąpiony przez Blaira Mastersa.

Nowy album nie powtórzył sukcesu debiutanckiej płyty, mimo iż jego producentem był Terry Thomas (Bad Company, Foreigner). Także promujący go singel „Chained” stał się umiarkowanym przebojem. Reputację grupy poprawiły wspólne koncerty z weteranem rockowej sceny - Peterem Framptonem.

Single
Tytuł	Wykonawca	Data wydania	UK	US	Wytwórnia [UK]	Komentarz
I'm A Believer/No Way Out	Giant	09.1989	-	56[10]	A&M 1454	[written by Dann Huff/David Huff/Phil Naish/Alan Pasqua/Mark Spiro][produced by Terry Thomas]
I'll See You In My Dreams/ Stranger Than Me	Giant	03.1990	96[1]	20[20]	A&M 1495	[written by Alan Pasqua/Mark Spiro][produced by Terry Thomas]

Albumy
Tytuł	Wykonawca	Data wydania	UK	US	Wytwórnia [US]	Komentarz
Last of the Runaways	Giant	10.1989	-	80[36]	A&M 5272	[produced by Terry Thomas]

Ghost Town DJ's

Ghost Town DJ's (często stylizowany jako Ghosttown DJs ) to amerykański hip-hopowy zespół z Atlanty w stanie Georgia, którego członkami są DJ Demp , Rodney Terry , Greg Street , Virgo Williams i Kamren Davis , który nagrał singiel w 1996 roku " My Boo ". Utwór był pod wpływem nurtu Miami bass i był wielkim hitem w  rozgłośniach Y100 w Miami i Power 96 .


Rodney Terry założył grupę, zainspirowany gatunkiem z Miami, który był popularny w latach 80-tych. DJ Demp później dołączył do grupy. Virgo Williams pracowała jako solowa artystka i początkowo miała ona zapewnić podkład w tle dla "My Boo" dla innego artysty o imieniu Akema, ale nie była w stanie pracować z tą piosenką i zdecydowano, że wersja Williams  piosenki była lepsza, a wokal Williams  stał się głównym wokalem.

Lil Jon był wtedy dyrektorem A & R w So So Def i nadzorował produkcję tej piosenki. Był także producentem wykonawczym utworu, ale nie mógł wziąć kasy za produkcję ze względu na swoją pozycję w firmie. Terry również go wyprodukował i była to druga wersja rytmu aktualnie używanego w utworze.
Nazwa została oparta na Ghetto Style DJs Luke'a Skyywalkera, opartym na  systemie dźwiękowym Miami, który był popularny w latach 80-tych. Terry został zainspirowany przez DJów z stylu Ghetto, którzy wymyślili nazwę Ghost Town DJ's , co oznacza, że ​​termin "miasto duchów" oznacza, że ​​jest słyszany i nie jest widoczny. Jest to powód, dla którego członkowie grupy nigdy nie są widziani, ale cieszą się muzyką grupy.

Single
Tytuł	Wykonawca	Data wydania	UK	US	Wytwórnia [US]	Komentarz
My Boo	Ghost Town DJ's	07.1996	-	31[31]	So So Def 78 358	[written by Carlton Mahone ,Rodney Terry, Jonathan Smith][produced by Mahone, Terry ,Lil Jon][18[26].R&B Chart]

Nick Carter

Nickolas Gene Carter (ur. 28 stycznia 1980 roku w Jamestown, w stanie Nowego Jorku) - amerykański muzyk i wokalista muzyki pop, jeden z członków zespołu Backstreet Boys, aktor.
Urodził się 28 stycznia 1980 roku w Jamestown, w stanie Nowy Jork. Swoją przygodę z muzyką rozpoczął pod koniec lat 80. coverami z repertuaru między innymi Billy Joela ("Uptown Girl"), Neila Sedaki ("Breaking Up Is Hard to Do") i Gisele MacKenzie ("Hard to Get"). Niektóre z tych wczesnych wykonań artysty znalazły się na wydanym po latach albumie demo "Before the Backstreet Boys 1989–1993".

Swoje początki wiązał z aktorstwem. Zaczął na początku lat 90., choć większą rólką był dopiero udział w hollywódzkiej produkcji "Edward Nożycoręki". W tym samym czasie, wspólnie z przyjaciółmi założył mini grupę wokalną i nawiązał współpracę z managerem Lou Pearlmanem, który z kolei zaproponował, by poszukać czterech lub pięciu chłopaków i stworzyć boysband. Do grupy dołączył wtedy A. J. McLean, Kevin Richardson, a następnie jego kuzyn - Brian Littrell. W ten sposób powstał zespół Backstreet Boys. Mimo, że ich debiutancki singiel zdobył lokalną popularność w rozgłośni radiowej w Orlando – ich startu nie można było jednak nazwać udanym. Przełomem okazało się zaprezentowanie formacji na rynku europejskim. Był rok 1995, a chłopcy osiągnęli niebywały sukces komercyjny. Ale szczyt ich popularności miał przypaść na końcówkę dekady.

W 1999 roku wskoczyli na sam szczyt notowania "Najgorętszych Młodych Artystów poniżej 21 Lat" magazynu Teen People, a sam artysta został nazwany Największym Idolem Nastolatków. To samo pismo umieściło go rok później w 50. Najpiękniejszych Ludzi Świata. Na fali tej popularności boysband pojawił się w jednym z odcinków serialu "Sabrina nastoletnia czarownica".

W 2002 roku Carter zdecydował się na rozpoczęcie kariery solowej. Jego debiutancki longplay nosił tytuł "Now Or Never". W tym samym roku muzyk głosami czytelników CosmoGirl został nazwany Najseksowniejszym Człowiekiem Świata. Nad swoim drugim krążkiem zaczął pracować w 2003 roku. Sprawę jednak trzeba było odsunąć w czasie z powodu wejścia do studia Backstreet Boys.
Rok później zagrał w horrorze "The Hollow".
W październiku 2006 roku razem ze swoim rodzeństwem pojawił się w telewizyjnym show "House of Carters". W programie wystąpiła cała piątka Carterów.

W maju następnego roku został wybrany Specjalnym Ambasadorem Roku Delfina. Na rzecz tej akcji nagrał wtedy piosenkę i uczestniczył w spotkaniach promujących przedsięwzięcie w lokalnych szkołach. W tym samym roku zagrał w niezależnym filmie "Fast Glass". Pierwotnie obraz miał trafić do kin w 2008 roku, w końcu jednak trafił na półkę i czeka w kolejce dystrybucyjnej.
Jednym z jego najnowszych dokonań muzycznych było nagranie w 2009 roku duetu z piosenkarką Jennifer Paige. Para zaśpiewała razem utwór "Beautiful Lie".

Artysta przyznał się do uzależnienia od alkoholu i narkotyków. Skończył jednak z nałogami, gdy zdiagnozowano u niego zapalenie mięśnia sercowego. Obecnie szczyci się prowadzeniem zdrowego stylu życia – drinki zastąpił uprawianiem sportu, czasem zdarza mu się też grać w gry video.

Single
Tytuł	Wykonawca	Data wydania	UK	US	Wytwórnia [US]	Komentarz
Help Me	Nick Carter	10.2002	17[8]	-	Jive 9254272	[written by Matthew Gerrard , Michele Vice-Maslin][produced by Matthew Gerrard ]

Albumy
Tytuł	Wykonawca	Data wydania	UK	US	Wytwórnia [US]	Komentarz
Now Or Never	Nick Carter	11.2002	91[1]	17[9]	Jive 41828	[gold-US][produced by Per Aldeheim, Martin Brammer, Gary Clark, Matthew Gerrard, Steve Mac, Max Martin, The Matrix, Rami, Jose Carlose Schwartz, Mark Taylor]