Phil Collins

Phil COLLINS (właśc. Philip David Charles Collins; 30.01.1951, Chiswick, Londyn, Wielka Brytania) - voc, dr, perc, k, g, b; kompozytor, autor tekstów, producent nagrań; aktor. Syn sprzedawczyni, a później agentki teatralnej June Collins i urzędnika ubezpieczeniowego Greville'a Collinsa.

Kiedy miał pięć lat, mama, która w tym czasie pracowała w sklepie z zabawkami, podarowała mu blaszany bębenek. Niedługo potem wymienił kolejkę elektryczną starszego brata na niekompletny, używany zestaw perkusyjny. A jako dwunastolatek został wtaścicielem niedrogiej nowej perkusji. Chociaż bębnił całymi dniami, a także opanował podstawy gry na pianinie, w tym czasie bardziej pociągały go sport (grał w szkolnej drużynie piłkarskiej) i aktorstwo (udzielał się w dziecięcym teatrze). Wiele wskazywało na to, że w przyszłości poświęci się tej ostatniej pasji. Gdy matka zatrudniła się w agencji aktorskiej działającej przy Barbara Speake Stage School, zaczął się kształcić w tej szkole, i w następnych latach występował z powodzeniem m.in. w filmach, przedstawieniach teatralnych, widowiskach telewizyjnych i słuchowiskach radiowych.
Największą przygodą artystyczną byt udział w musicalu Oliver! Lionela Bartana, wystawionym w 1965 przez New Theatre na West Endzie w Londynie; grał najpierw, przez kilka miesięcy, Artfula Dodgera (jego popisowym numerem była piosenka You've Got A Pick A Pocket Or Two), a później,po przerwie, Noah Claypole'a, jako najbardziej ekscytujące przeżycie z tego okresu wspomina natomiast statystowanie w scenie występu telewizyjnego zespołu The Beatles w komedii muzycznej A Hard Day's Night {The Beatles; 1964, reż. Richard Lester).

Gdy jednak w 1967 na planie filmu dla dzieci Calamity The Cow pokłócił się z reżyserem i jego rolę skreślono, zniechęcił się do aktorstwa. Wtedy postanowił skoncentrować się na karierze muzycznej.
Już wcześniej, w 1966, założył jako perkusista pierwszą własną grupę - The Real Thing. Wykonywał z nią - głównie na zabawach w szkole Barbary Speake - soulowe przeboje wytwórni Motown opracowane w konwencji muzyki The Who (jedna ze wspierających formację wokalistek, Andrea Bertorelli, została w 1975 jego pierwszą żoną; rozstanie z nią kilka lat później było jednym z głównych tematów płyty "Face Value"). W 1967 poznał gitarzystę i basistę Ronniego Caryla i z nim grał w następnych latach m.in. w zespołach rockowych The Charge i Freehold; z obydowoma występował już w klubach z prawdziwego zdarzenia, z pierwszym tylko w Londynie, z drugim w całym kraju.

W tym czasie krótko współpracował też z The Cliff Charles Blues Band. W 1968 znalazł się wraz z Carylem w grupie akompaniującej czwórce ciemnoskórych wokalistów soulowych - The Gladiators. Po rozstaniu z The Gladiators formacja ta przeobraziła się w The Hickory i działała trochę na własny rachunek - wykonywała muzykę przypominającą wczesne dokonania Yes - oraz akompaniowała Johnowi Walkerowi z The Walker Brothers. W 1969 nawiązała współpracę ze znaną spółką kompozytorsko-autorską - Alan Blaikley i Ken Howard, i pod jej opieką artystyczną nagrała jako The Flaming Youth intrygujący concept album o treści science fiction - "Ark II" (Fontana, 1969).
Ale mimo świetnych recenzji nie zdobyła popularności. Collins od jakiegoś czasu rozglądał się już wówczas za pracą w zespole rokującym większe nadzieje na przyszłość. W 1969 bez powodzenia zabiegał o miejsce w Manfred Mann Chapter III i Dada, a w 1970 byt już bliski dołączenia do Yes, jednakże ostatecznie do tego nie doszło (Bill Bruford, który chciał porzucić Yes, zmienił zdanie). We wrześniu 1970 zgłosił się na przesłuchanie zorganizowane przez muzyków Genesis i niebawem został zaangażowany do tej grupy.

Z początku dat się w niej poznać przede wszystkim jako świetny perkusista, podążający śladem jazzowych mistrzów, zwłaszcza Buddy Richa, Howarda Jonesa i Billy'ego Cobhama, chociaż sporadycznie też śpiewał (For Absent Friends z płyty "Nursery Cryme", Charisma, 1971, i More Fool Me z "Selling England By The Pund", Charisma, 1973) oraz miał pewien wkład w repertuar, w większym stopniu jednak jako aranżer niż kompozytor. Po odejściu w 1975 Petera Gabriela to on został wszakże głównym wokalistą formacji (zwracano uwagę, że ma barwę głosu bardzo zbliżoną do poprzednika, ale śpiewa z większą swobodą), a w późniejszych latach coraz więcej też dla niej tworzył. Miał istotny wpływ na dość zdecydowany zwrot Genesis ku muzyce bliskiej popu. Występował w grupie z wielkim powodzeniem do 1996. Od 1975 do 1982 nagrywał też, potwierdzając, że jest wybitnym perkusistą, z innym zespołem - jazzrockowym Brand X.

Już w 1981, na długo przed rozstaniem z Genesis, rozpoczął spektakularną karierę solisty. Początek był dość niewinny. W końcu lat siedemdziesiątych, gdy po rozwodzie z pierwszą żoną jego życie prywatne legło w gruzach, usiłował wyjść z kryzysu psychicznego, tworząc i w domowym zaciszu nagrywając piosenki: bardzo osobiste i bardzo gorzkie. Zamierzał zaproponować je zespołowi, ale mający w nim decydujący głos Tony Banks i Mike Rutherford zaakceptowali na powstającą wtedy płytę "Duke" (Charisma, 1980) tylko dwie, Misunderstanding i Please Don't Ask, a odrzucili jako zbyt proste m.in. In the Air Tonight i I Missed' Again.

Z początku nie myślał o wydaniu solowego albumu, ale gdy został zaproszony do udziału w audycji londyńskiego Capital Radio i przedstawił kilka spośród zarejestrowanych utworów, dat się przekonać do tego pomysłu. Tak narodziła się idea płyty, którą chciał nazwać "Interiors" lub "Exposure", ale pierwszy tytuł wykorzystał już Woody Allen, a drugi Robert Fripp, ostatecznie więc stanęło na "Face Value", podsuniętym przez nową sympatię, Jill Tavelman. Zdecydował się użyć po prostu nagrań dokonanych w domu, właściwie amatorskich, jedynie trochę je dopracowując - przy pomocy zaproszonych muzyków, jak dwaj współpracownicy Genesis, Daryl Stuermer - g i Chester Thompson - dr, kolega z Brand X, Peter Robinson - k, a także m.in. Eric Clapton -g, Lakshmirnarayana Shankar - viol, Alphonso Johnson - b, John Giblin - b, Ronnie Scott - s, Stephen Bishop - voc oraz sekcja instrumentów dętych zespołu Earth, Wind And Fire. Sam wziął na siebie obowiązki producenta. Ale ponieważ zależało mu na uzyskaniu brzmienia jak na trzecim albumie Petera Gabriela, w którego powstaniu wziął gościnnie udział, poprosił o pomoc, zwłaszcza podczas miksowania nagrań, Hugh Padghama, współpracownika pierwszego wokalisty Genesis (pamiętny podkład rytmiczny w In The Air Tonight został niemal skopiowany z nagrania Gabriela Intruder).

Wydana w lutym 1981 płyta zaskoczyła wszystkich - wdziękiem, głębią emocjonalną, klasą. Była zbiorem murowanych przebojów, jak pomysłowo łączący melancholijną melodię i kanonadę bębnów w finale In The Air Tonight, przesycony soulową atmosferą I Missed Again, epatujący południowoamerykańską aurą This Must Be Love czy całkiem świadomie ocierający się o kicz If Leaving Me Is Easy. Znalazły się na niej także nowa wersja piosenki Behind The Lines, znanej już z albumu "Duke" Genesis, oraz przeróbka jednego z najbardziej intrygujących utworów The Beatles, Tomorrow Never Knows. Całość odniosła wielki sukces po obu stronach Atlantyku, a wszystkie wydane w tym czasie single pojawiły się na listach przebojów: In The Air Tonight/The Roof Is Leaking ze stycznia 1981, I Missed Again/I'm Not Moving z marca i If Leaving Me Is Easy/Drawning z maja tego roku.

Następna płyta, "Hello, I Must Be Going!" (tytuł wzięty z tekstu piosenki Groucho Marxa Captain Spaulding) z listopada 1982, znowu wyprodukowana przy pomocy Padghama, nagrana przy współudziale m.in. Stuermera, Robinsona, Giblina, Petera Gabriela - voc, Stinga - voc i Mo Fostera - b, a także sekcji dęciaków Earth, Wind And Fire, była dziełem bardzo podobnym do "Face Value" (np. piosenki Thru' These Walls i I Don't Care Anymore przypominały In The Air Tonight), mniej co prawda oryginalnym i nowatorskim, ale za to o wiele cieplejszym, i tym razem w repertuarze znalazła się przeróbka - You Can't Hurry Love, starego przeboju The Supremes, niejako zapowiadająca bardziej zdecydowany zwrot ku czarnej muzyce. Album był bestsellerem, ale tylko jeden z towarzyszących mu singli odniósł sukces na listach - You Can't Hurry Love/ I Cannot Believe It's True z listopada 1982.

Można było odnieść wrażenie, że solowa kariera Collinsa trochę się załamała, jednakże wydana w kwietniu 1984 płytka z piosenką Against All Odds (Take A Look At Me Now), nagraną do filmu Against All Odds (Bez szans; 1984, reż. Taylor Hackford), przywróciła mu gwiazdorski status.
Płyta "No jacket Required" z lutego 1985, znowu wyprodukowana wraz z Padghamem, nagrana przy pomocy m.in. Stuermera, Gabriela, Stinga, Helen Terry- voc i Lee Sklara - b, okazała się najpopularniejszym dokonaniem Collinsa. Nie bez znaczenia byt fakt, że typowe dla stylu kompozytorskiego Collinsa piosenki - ckliwe, melancholijne, nastrojowe, jak One More Night czy We Said Hello Goodbye, ale przede wszystkim ekspresyjne, przesycone soulową aurą, porywające do tańca, jak Sussudio (ocierająca się niestety o plagiat 7999 Prince'a) czy Who Said I Would? - zyskały tym razem bardziej nowoczesną oprawę. Teksty, jak na poprzednich płytach, poświęcone były uczuciom (w 1984 Phil poślubił Jill), ale nie tylko; np. utwór Long Long Way To Go dotyczył konfliktów w Irlandii, a piosenka Take Me Home - cierpień ludzi chorych psychicznie.

Wszystkie towarzyszące albumowi single odniosły sukces na listach przebojów; były to: Sussudio/The Man With The Horn ze stycznia 1985, One More Night/I Like The Way z kwietnia, Take Me Home/We Said Hello Goodbye z lipca i wyłącznie amerykański Don't Lose My Number/We Said Hello Goodbye z tego samego miesiąca i roku. W tym okresie hitami były też utwory Easy Lover, nagrany w duecie z Philipem Baileyem, wydany w lutym 1985, i Separate Lives (kompozycja Stephena Bishopa), nagrany w duecie z Marilyn Martin do filmu White Nights (Białe noce; 1985, reż. Taylor Hackford), wydany we wrześniu tego roku.

W lipcu 1985 Collins ugruntował sukces występami na koncertach Live Aid - jedyny zaśpiewał tego samego dnia zarówno w Londynie, jak i Filadelfii, dokąd zdążył dolecieć samolotem Concorde (w Filadelfii zaprezentował się nie tylko jako solista, ale też jako perkusista Led Zeppelin i zespołu Erica Claptona). W tym czasie wrócił do aktorstwa, wystąpił m.in. w jednym z odcinków serialu Miami Vice (Policjanci z Miami; w 1986; wykonał w nim piosenkę Life Is A Rat Race) oraz wcielił się w Bustera Edwardsa, uczestnika "napadu stulecia", w romantycznej komedii kryminalnej Buster (Buster; 1988, reż. David Green). Nagrał do filmu kilka piosenek, a dwie byty przebojami: A Groovy Kind Of Love (przeróbka starego hitu The Mindbenders), wydana na singlu w sierpniu 1988, i Two Hearts (owoc współpracy kompozytorskiej z jednym z mistrzów muzyki soul - Lamentem Dozierem), wydana na singlu w listopadzie tego roku.

Kolejnym udanym dokonaniem Collinsa okazała się płyta "...But Seriously" z listopada 1989, jeszcze jeden owoc współpracy z Padghamem, a także ze Stuermerem, Claptonem, Bishopem, Sklarem, dęciakami spod znaku Earth, Wind And Fire, Davidem Crosbym - voc, Steve'em Winwoodem - k, Dominikiem Millerem - g czy Pino Palladino - b. Tak jak poprzednio doskonale współgrały na niej melancholijne ballady w rodzaju Another Day In Paradise, That's just The Way It Is czy Father To Son z muzyką taneczną o soulowym rodowodzie, jak Hang in Long Enough czy Something Happened On The Way To Heaven. Również tym razem niektóre teksty zaskakiwały poważną problematyką społeczną, np. Another Day In The Paradise dotyczył losu ludzi bezdomnych, a Colours rasizmu w wydaniu Republiki Południowej Afryki. "...But Seriously" towarzyszyła cała seria popularnych singli: Another Day In Paradise/Heat On The Street z listopada 1989 oraz I Wish It Would Rain Down/Homeless (Another Day In Paradise - Demo) ze stycznia 1990, amerykański Do You Remember?/l Wish It Would Rain Down z kwietnia, Something Happened On The Way To Heaven/Rain Down (wersja demo) z kwietnia, That's just The Way It Is/Broadway Chorus (Something Happened On The Way To Heaven - Demo) i Hang In Long Enough/Around The World In 80 Prestets z września tego roku.

Dokumentem światowej trasy promującej płytę (z zespołem, w którego składzie znaleźli się m.in. Stuermer, Thompson, Sklar i Brad Cole - k) był dwupłytowy album "Serious Hits... Live!" z listopada 1990. Okazał się jednak raczej popisem rutyny niż inwencji. Zawierał niemal wszystkie wielkie przeboje artysty (z wyjątkiem / Missed Again). Towarzyszył mu koncertowy singel - Do You Remember?/Against All Odds (Take A Look At Me Now) z tego samego miesiąca. Wkrótce potem artysta znowu wystąpił w kilku filmach - zagrał małą rolę w Hook; (Hook; 1991, reż. Steven Spielberg), dużą, demonicznego urzędnika ubezpieczeniowego, (Phil Oszust Collins; Oszust; 1992, reż. Stephan Elliott) oraz wyrazisty epizod w And The Band Played On (A orkiestra grała dalej; 1993, reż. Roger Spottiswoode).

W maju 1993 trafił na rynek singel z utworem Hero -owocem współpracy z Davidem Crosbym. A w listopadzie tego roku ukazał się kolejny solowy album artysty - "Both Sides", promowany płytkami Both Sides Of The Story/Always (wersja koncertowa) z października 1993 oraz Everyday/Don't Call Me Ashley ze stycznia 1994 i We Wait And We Wonder/Hero z kwietnia tego roku. Był niejako powrotem do punktu wyjścia. Tak jak "Face Value" zawierał piosenki bardzo osobiste i zazwyczaj niezwykle bolesne (nieco wcześniej muzyk rozstał się z drugą żoną), kameralne i wyciszone, zarejestrowane w domowym studiu, bez pomocy dodatkowych muzyków. Podczas pracy nad "Face Value" Collins dopracował jednak nagrania oraz wzbogacił partiami zaprzyjaźnionych muzyków.

Tym razem zdecydował się wydać swoje szkice bez większych poprawek. Powstała całość nieupozowana i nieutadzona, boleśnie szczera, poruszająca. Świat był jednak zaskoczony i właściwie rozczarowany (chociaż w Wielkiej Brytanii "Both Sides" odnotowano na pierwszym miejscu listy bestsellerów). Artysta wyrósł wszakże na wielką gwiazdę muzyki pop, a od gwiazdy muzyki pop oczekuje się doskonałego produktu, nie zaś piosenek w wersjach brudnopisowych,nie dopracowanych, utrzymanych w jednorodnej tonacji kolorystycznej z przewagą szarości, cóż z tego, że płynących zgłębi serca (np. Can't Turn Back The Years, Everyday, I've Forgotten Everything, Can't Find My Way, Survivors, We Fly So Close).

Płyta "Dance Into The Light" z października 1996, nagrana już po rozstaniu z Genesis, znowu przy pomocy Padghama jako współproducenta oraz takich muzyków, jak Stuermer, Cole, przyjaciel sprzed lat Ronnie Caryl -g oraz Nathan East - b, zawierała znowu perfekcyjną, utrzymaną w dobrze znanym collinsowym stylu, ale niestety dość mdłą muzykę pop, np. Dance Into Tnę Light, That's What You Said, Lorenzo, Love Police, It's In Your Eyes, Oughta Know By Now i No Matter Who.

Najgorszym punktem całości była konfekcyjna przeróbka niezwykłej ballady Boba Dylana The Times They're A-Changin'. Ukazały się też single Dance Into Tnę Light/Take Me Down z września 1996 i It's In Your Eyes/Don't Want To Co z grudnia tego roku oraz Wear My Hat z lipca 1997.
Podsumowanem solowej piosenkarskiej kariery artysty była zgrabna składanka "Hits" z października 1998, zawierająca jego przeboje, także filmowe: Against All Odds, Separate Lives, A Groovy Kind Of Love i Two Hearts, a ponadto jedno nowe nagranie, przeróbkę True colours z repertuaru Cyndi Lauper (produkcja: Babyface).

Koncertowym albumem "A Hot Night In Paris" z wiosny 1999 (produkcja: Stuermer i Don Murray) Collins przypomniał się jako perkusista zafascynowany jazzem spod znaku Buddy Richa i Sonny'ego Payne'a. Z utworzonym w 1996 własnym big bandem, do którego pozyskał m.in. Stuermera, Cole'a, Geralda Albrighta - as, Larry'ego Panellę - ts, Arturo Velasco - tb, Alana Hooda - tp, flh i Harry'ego Kima - tp, llh, a także, jako gościa, George'a Duke'a - k, zaproponował co prawda głównie pełne jazzowej swady orkiestrowe instrumentalne przeróbki przebojów swoich i Genesis, jak Sussudio, Against All Odds, That's All, Invisible Touch czy kilka utworów z okresu "A Trick Of The Tail" powiązanych w Los Endos Suite, ale porwał się też np. na wykonanie słynnej kompozycji Milesa Davisa Milestones (autorami opracowań byli m.in. Albright, Mike Barone, Sammy Nastico, John Clayton Jnr. i Arif Mardin).

Odmienny charakter miała płyta "Tarzan" z sierpnia tego roku. Zawierała muzykę ze ścieżki dźwiękowej disneyowskiego filmu Tarzan (Tarzan; 1999, reż. Kevin Lima i Chris Buck), głównie kompozycje orkiestrowe Marka Manciny, ale też kilka nowych, pełnych dramatyzmu piosenek Collinsa, m.in. Two Worlds, You'll Be In My Heart (zaśpiewana w duecie z Glenn Close), Son Or Man i Strangers Like Me.
Wielokrotnie nagradzany i wyróżniany, otrzymał m.in. honorowy doktorat Berklee College w Bostonie (w 1991) oraz - za działalność na rzecz organizycji charytatywnej Prince's Trust księcia Karola - odznaczenie Lieutenant of the Royal Victorian Order (w 1994).

Dyskografię uzupełniają m.in. nagrania koncertowe, np. In The Air Tonight na płycie "The Secret Policeman's Other Ball - The Music" (Springtime, 1982), dokumentującej imprezę charytatywną na rzecz Amnesty International, oraz studyjne Burn Down Thę Mission na "Two Rooms - Celebrating The Songs Of Eiton John And Bernie Taupin" (Rocket, 1991) z piosenkami Eltona Johna w różnych wykonaniach, Somewhere na "The Songs Of West Side Story" (1996) z songami z musicalu West Side Story Leonarda Bernsteina i Stephena Sondheima w różnych interpretacjach oraz Golden Slumbers na "In My Life" (Echo, 1998) z przebojami The Beatles w nowych opracowaniach George'a Martina.

Collins jako perkusista, a niekiedy również wokalista, uczestniczył w sesjach m.in. Petera Gabriela, Roberta Frippa, Mike'a Oldfielda, Roberta Planta, Juliana Lennona, Gary'ego Brookera, Paula McCartneya, Tommy'ego Bolina, Petera Banksa, Briana Eno, Johna Cale'a, Roda Argenta, Jacka Lancastera, Dave'a Greenslade'a, Elliotta Murphy'ego, Colina Scotta i Quincy'ego Jonesa oraz zespołów Thin Lizzy, Camel, Tears For Fears, Cafe Jacques, Manhattan Transfer i Fourplay. Wielu artystów wsparł nie tylko jako muzyk, ale też producent nagrań; w tej roli wspomagał m.in. Erica Claptona, Johna Martyna, Fridę, Adama Anta, Stephena Bishopa, Philipa Baileya, Davida Crosby'ego, Howarda Jonesa i The Four Tops (niektórym, np. Claptonowi i Martynowi, towarzyszył też na scenie).

Na płycie "The Best Of Phil Collins" (Virgin, 1990) znalazły się jego przeboje w orkiestrowym opracowaniu Louisa Clarka i w wykonaniu Royal Philharmonic Orchestra, a na "Hits Of Phil Collins" (Disky, 1992) jego piosenki w różnych interpretacjach.
Syn artysty, Simon Collins, zadebiutował w październiku 1999 płytą "All Of Who You Are" (Atlantic) z nijakim repertuarem poprockowym.

Single
Tytuł	Wykonawca	Data wydania	UK	US	Wytwórnia [UK]	Komentarz
In the air tonight/The roof is leaking	Phil Collins	01.1981	2[19]	19[17][05.81]	Virgin VSK 102	[gold-UK][gold][written by Phil Collins][produced by Phil Collins, Hugh Padgham]
I missed again/I' m not moving	Phil Collins	03.1981	14[8]	19[16]	Virgin VS 402	[written by Phil Collins][produced by Phil Collins, Hugh Padgham]
If leaving me is easy/Drawing board:In the air tonight-I missed again-If leaving me is easy	Phil Collins	05.1981	17[8]	-	Virgin VS 423	[written by Phil Collins][produced by Phil Collins]
Thru' these walls/Do you know,do you care	Phil Collins	10.1982	56[2]	-	Virgin VS 524	[written by Phil Collins][produced by Phil Collins, Hugh Padgham]
You can' t hurry love/I cannot believe it' s true side B in US-Do you know ,do you care [41.Modern Rock Tracks]	Phil Collins	11.1982	1[2][16]	10[21]	Virgin VS 531	[gold-UK][written by Brian Holland/Lamont Dozier/Eddie Holland][produced by Phil Collins, Hugh Padgham][Original by Supremes]
Don' t let him steal your heart away/Thunder and lighting	Phil Collins with The Martyn Ford Orch	03.1983	45[5]	-	Virgin VS 572	[written by Phil Collins][produced by Phil Collins, Hugh Padgham]
Why Can't It Wait 'Til Morning?/Like China	Phil Collins	05.1983	89	-	Virgin VS 603	[written by Phil Collins][produced by Phil Collins, Hugh Padgham]
I don' t care anymore/The west side	Phil Collins	02.1983	-	39[11]	Atlantic 89 877 [US]	[written by Phil Collins][produced by Phil Collins, Hugh Padgham]
I cannot believe it' s true/Thru these walls	Phil Collins	05.1983	-	79[4]	Atlantic 89 864 [US]	[written by Phil Collins][produced by Phil Collins, Hugh Padgham]
Against all odds/The Search	Phil Collins	02.1984	2[14]	1[3][24]	Virgin VS 674	[gold][gold -UK][written by Phil Collins][produced by Arif Mardin][piosenka z filmu o tym samym tytule]
In the air tonight/I missed again	Phil Collins	10.1984	-	102[6]	Atlantic 13 231
Sussudio /The man with the horn	Phil Collins	01.1985	12[9]	-	Virgin VS 736	[gold][written by Phil Collins][produced by Phil Collins, The System]
One more night/I Like the Way US side B:The man with the horn	Phil Collins	02.1985	4[9]	1[2][18]	Virgin VS 755	[gold][silver-UK][written by Phil Collins][produced by Phil Collins, Hugh Padgham]
Easy lover/Woman	Phillip Bailey & Phil Collins	03.1985	1[4][12]	2[23][11.84]	CBS A 4915	[gold-UK][written by Philip Bailey/Phil Collins/Nathan East][produced by Phil Collins]
Take me home/We said hello goodbye	Phil Collins	07.1985	19[9]	7[16][03.86]	Virgin VS 777	[written by Phil Collins][produced by Phil Collins, Hugh Padgham]
Don' t lose my number/We said hello goodbye	Phil Collins	07.1985	-	4[18]	Atlantic 89 536 [US]	[written by Phil Collins][produced by Phil Collins, Hugh Padgham]
Separate lives/I don' t wanna know	Phil Collins & Marilyn Martin	09.1985	4[13]	1[1][21]	Virgin VS 818	[silver-UK][written by Stephen Bishop][produced by Arif Mardin, Phil Collins][temat miłosny z filmu "Movie Nights"]
In the air tonight ' 88 remix	Phil Collins	06.1988	4[9]	-	Virgin VSK 102
Groovy kind of love/Big noise [inst]	Phil Collins	08.1988	1[2][12]	1[2][25]	Virgin VS 1117	[gold][silver -UK][written by Toni Wine/Carole Bayer Sager][produced by Phil Collins, Anne Dudley][original by Toni Wine-1963r]
Two hearts/The Robbery	Phil Collins	11.1988	6[11]	1[2][18]	Virgin VS 1141	[silver-UK][written by Phil Collins/Lamont Dozier][produced by Phil Collins, Hugh Padgham]
Another day in paradise/Heat on the street	Phil Collins	11.1989	2[11]	1[4][18]	Virgin VS 1234	[silver -UK][gold][written by Phil Collins][produced by Phil Collins, Hugh Padgham]
I wish it would rain down/Homeless	Phil Collins	01.1990	7[9]	3[17]	Virgin VS 1240	[written by Phil Collins][produced by Phil Collins, Hugh Padgham]
Do you remember?/I wish it would rain down	Phil Collins	04.1990	57[5][11.90]	4[19]	Virgin VS 1305	[written by Phil Collins][produced by Phil Collins, Hugh Padgham]
Something happened on the way to heaven/I Wish It Would Rain Down	Phil Collins	04.1990	15[7]	4[22][07.90]	Virgin VS 1251	[written by Phil Collins,Daryl Stuermer][produced by Phil Collins, Hugh Padgham]
That' s just the way it is/Broadway chorus	Phil Collins	07.1990	26[5]	-	Virgin VS 1277	[written by Phil Collins,Richard West][produced by Phil Collins, Hugh Padgham]
Hang in long enough/Around the in 80 presets	Phil Collins	09.1990	34[3]	23[13]	Virgin VS 1300	[written by Phil Collins][produced by Phil Collins, Hugh Padgham]
Who said i would [live]/Doesn't Anybody Stay Together Anymore?" (live)	Phil Collins	01.1991	-	73[5]	album cut	[written by Phil Collins][produced by Phil Collins, Hugh Padgham]
Hero/Coverage	David Crosby feat Phil Collins	05.1993	56[3]	44[20]	Atlantic 87 360 [US]
Both sides of the story/Always [live]	Phil Collins	10.1993	7[10]	25[17]	Virgin VS 1500	[written by Phil Collins][produced by Phil Collins, Hugh Padgham]
Everyday /Don' t call me Ashley	Phil Collins	01.1994	15[6]	24[20]	Virgin VS 1505	[written by Phil Collins][produced by Phil Collins]
We wait and we wonder/Hero [with David Crosby] US side B:Can't turn back the years	Phil Collins	04.1994	45[4]	125[1]	Virgin VS 1510	[written by Phil Collins][produced by Phil Collins, Hugh Padgham]
Dance into the light/Take me down	Phil Collins	09.1996	9[13]	45[16]	Face Value EW 066C	[written by Phil Collins][produced by Phil Collins, Hugh Padgham]
It' s in your eyes/Don' t want to go	Phil Collins	12.1996	30[12]	79[7]	Face Value 076C	[written by Phil Collins][produced by Phil Collins, Hugh Padgham]
Wear my hat	Phil Collins	07.1997	43[3]	-	Face Value EW 113C	[written by Phil Collins][produced by Phil Collins, Hugh Padgham]
True colours/ Don't Lose My Number/Take Me Home	Phil Collins	10.1998	26[12]	112[19]	Virgin VS 1715	[written by Tom Kelly, Billy Steinberg][produced by Phil Collins, Hugh Padgham][#1 hit For Cindy Lauper in 1986]
You' ll be in my heart/Trashin' the camp	Phil Collins	11.1999	17[12]	21[20]	Walt Disney 0100735SDNY	[written by Phil Collins][produced by Phil Collins, Rob Cavallo][piosenka z filmu "Tarzan"]
In the air tonite [re-issue]	Lil' Kim feat Phil Collins	09.2002	26[2]	-	WEA 8573 89587 0	[written by Kimberly Jones, Phil Collins]
Can' t stop loving you/High Flying Angel	Phil Collins	11.2002	28[2]	76[20]	Face Value 0927-49327-2	[written by Billy Nicholls][produced by Phil Collins, Rob Cavallo][piosenka oryginalnie nagrana przez Billy Nicholls w 1977r]
The Least You Can Do / Wake Up Call	Phil Collins	03.2003	86[2]	-	Face Value 50-50466-4187-2-2	[written by Phil Collins, Daryl Stuermer][produced by Phil Collins, Rob Cavallo]
Home	Bone Thugs-N-Harmony feat Phil Collins	03.2003	19[8]	-	Epic 6738302	[written by Phil Collins,Tim Middleton,Ainsley Henderson][produced by S. Howse, A. Henderson, C. Scruggs, B. McCane, P. Collins]
Look through my eyes/Transformation	Phil Collins	11.2003	61[2]	-	Walt Disney DISNEY001	[written by Phil Collins][produced by Phil Collins, Mark Mancina][piosenka z filmu Brother beat"]
In The Air Tonight {2007}	Phil Collins	09.2007	14[16]	-	Virgin VS 102	-

Albumy
Tytuł	Wykonawca	Data wydania	UK	US	Wytwórnia [UK/US]	Komentarz
Face value	Phil Collins	02.1981	1[3][274]	7[164]	Virgin V 2185/Atlantic 16 029	[multiplatinium-5x][multiplatinum-5x-UK][produced by Phil Collins, Hugh Padgham]
Hello i must be going	Phil Collins	11.1982	2[164]	8[141]	Virgin V 2252/Atlantic 80 035	[multiplatinium-3x][multiplatinum-3x-UK][produced by Phil Collins, Hugh Padgham]
No jacked required	Phil Collins	01.1985	1[5][176]	1[7][123]	Virgin V 2345/Atlantic 81 240	[multiplatinium-12x][multiplatinum-6x-UK][produced by Phil Collins, Hugh Padgham]
...But seriously	Phil Collins	11.1989	1[15][69]	1[3][90]	Virgin V 2620/Atlantic 82 050	[multiplatinium-4x][multiplatinum-8x-UK][produced by Phil Collins, Hugh Padgham]
Serious hits...live!	Phil Collins	11.1990	2[58]	11[97]	Virgin PCLP 1/Atlantic 82 157	[multiplatinium-4x][multiplatinum-4x-UK][produced by Phil Collins,Robert Colby]
Both sides	Phil Collins	11.1993	1[1][21]	13[30]	Virgin V 2800/Atlantic 82 550	[platinium][2x-platinum-UK][produced by Phil Collins]
Dance into the light	Phil Collins	10.1996	4[25]	23[20]	East West 0630 6000-2/Atlantic 82 949	[gold][silver-UK][produced by Phil Collins, Hugh Padgham]
...Hits	Phil Collins	10.1998	1[1][207]	18[102]	Virgin CDV 2870/Atlantic 83 139	[multiplatinium-3x][multiplatinum-4x-UK]
A hot night in Paris	Phil Collins Big Band	05.1999	103[2]	-	Wea 3984 27221-2/WEA 83 198
Testify	Phil Collins	11.2002	15[12]	30[16]	Face Value 0927-49273-2/Atlantic 83 139	[gold-UK][produced by Rob Cavallo]
Platinum Collection	Phil Collins	05.2004	4[51]	-	-/Virgin 7243 8 63734 2 7	[gold-UK][produced by Phil Collins & Hugh Padgham]
Love Songs - A Collection . . . Old And New	Phil Collins	11.2004	9[35]	51[6]	-/Face Value 78 058	[2x-platinum-UK][gold]

Rafael Cameron

Rafael Cameron-urodził się w 1951r w Georgetown na Gujanie.Jako nastolatek śpiewał w zespole.Na początku lat 70-tych wyjeżdża do Stanów Zjednoczonych,aby kontynuować swoją edukację.Spotyka producenta-Randy Mullera podczas swoich występów w Nowym Jorku.Ale do wspólnych nagrań doszło dopiero kilka lat póżniej.

Muller miał swój własny zespół,który nagrywał dla wytwórni Roadshow.Produkował też nagrania grupy Skyy,która nagrała kilka przebojów ["First Time Around","Call Me", "High" ,"Skyyzoo", "Superlove"] dla kultowej wytwórni Salsoul.To on ściągnął właśnie Camerona do wspomnianej wytwórni.W 1980r Cameron wydał swój debiutancki album,który przyniósł kilka hitów-"Magic of You (Like the Way)", "Funkdown" i "Feelin'".

Cameron kontynuował udaną serię piosenkami-"Funtown U.S.A." i "Boogie's Gonna Get Ya'" z albumu Cameron's in Love oraz "Desires" i "Shake It Down" z płyty Cameron All the Way."Let's Get It Off" był hitem disco,pozostającym pod dużym wpływem Brass Construction.

W 1983r wytwórnia Salsoul przechodzi w stan hibernacji gdy jej właściciele bracia Cayre skupiają się na działalności na rynku wideo i prowadzeniu firmy First Choice Home Video.Pozbawiony kontraktu płytowego Cameron oddaje się życiu prywatnemu.Zwraca się ku życiu religijnemu i w połowie lat 90-tych nagrywa płyty z muzyką gospel.

Single

Tytuł	Wykonawca	Data wydania	UK	US	Wytwórnia [US]	Komentarz
Get it off/Magic of you	Cameron	06.1980	-		Salsoul 334	[written by Randy Muller][produced by Randy Muller][17[18].Hot 100 Disco/Dance;Salsoul 334 12"]
Magic Of You (Like The Way) / Feelin'	Cameron	07.1980	-		Salsoul 2124	[written by Randy Muller][produced by Randy Muller]
Feelin'	Cameron	02.1981	-		Salsoul 2134	[written by Randy Muller][produced by Randy Muller]
Boogie's Gonna Get Ya' / Daisy	Rafael Cameron	10.1981	-	-	Salsoul 2151	[written by Randy Muller][produced by Randy Muller][53[9].R&B Chart]
Funtown U.S.A./In Love	Rafael Cameron	10.1981	-		Salsoul 2144	[written by Randy Muller][produced by Randy Muller][55[7].Hot 100 Disco/Dance;Salsoul 349 12"][21[16].R&B Chart]
Desires	Rafael Cameron	07.1982	-		Salsoul 7031	[written by Randy Muller][produced by Randy Muller][59[8].R&B Chart]
Shake It Down / Desires	Rafael Cameron	10.1982	-	-	Salsoul 7035	[written by Randy Muller][produced by Randy Muller][81[4].R&B Chart]

Albumy

Tytuł	Wykonawca	Data wydania	UK	US	Wytwórnia [US]	Komentarz
Cameron	Rafael Cameron	08.1980	-	67[18]	Salsoul SA 8535	[produced by Randy Muller ]
Cameron's In Love	Rafael Cameron	07.1981	-	101[12]	Salsoul SA 8542	[produced by Randy Muller ]
Cameron All The Way	Rafael Cameron	.1980	-	-	Salsoul SA 8553	[produced by Randy Muller ]

Genaside II

Twórcy przełomowego momentu dla drum'n'bass w 1991 roku, Genaside II powrócili ponad pięć lat później z debiutanckim pełnometrażowym kawałkiem mocnego , breakbeatowego futuryzmu inspirowanego przez Manga animé.
Zasadniczo duet Chilly Phatz i Koa Bonez (aka Kaos de Keeler ) z inżynierem Charliem Meatsem ,   został  wychowany na trudnych ulicach Brixton i zainspirowana miejskimi raggamuffinami, takimi jak Rebel MC i Ray Keith .

Zadebiutowali w 1989 r. dzięki "ragga-terroryzmowi" w "Fire When Ready", a następnie z singlem z 1991r "Narramine".Dzięki intensywności słodkich, uduchowionych wokali Sharon Williams   singiel stał się głównym napędem hardcore'owej sceny techno. Wraz z "Mr. Kirk" autorstwa 4hero , Genaside II określił rosnący ruch ku ciemności w hardcore'u, na wiele lat przed pojawieniem się drum'n'bass  na powierzchni. Pomimo dodatkowych singli takich jak "Hellraiser" (nagranych z Rayem Keithem i zawierających rytm później pożyczony przez Prodigy w "Firestarter"), osobiste problemy sprawiły,  duet stracił życie przez kilka lat.

W 1995 r. Phatz i Bonez rozwikłali sprawę , a nawet podpisali kontrakt z   dużą wytwórnią ,Internal. Po występach na żywo z New Power Generation , wspólni przyjaciele przedstawili Wu-Tang Clan w Ameryce. W rezultacie, na debiutanckim albumie Genaside II z 1996 roku, New Life 4 the Hunted, wystąpili Cappadona, a także Eek-a-Mouse i Rose Windross .Następnie ukazał się album Ad Finite  w 1999 roku.


Genaside II ucichł po wydaniu The Return Of The Redline Evangelist w 2002 roku. Ich wpływ na breakbeat hardcore i później, drum & bass jest niezaprzeczalny.

Single
Tytuł	Wykonawca	Data wydania	UK	US	Wytwórnia [UK]	Komentarz
The Alchemist / Death Of The Kamikazee	Genaside II	11.1990	95[1]	-	Jumpin' & Pumpin' 12TOT 9	[written by K. Ogden][produced by Uzi Da Fluzi]
Waistline Firecracker	Genaside II	09.1996	93[1]	-	Internal LIECD 36	[produced by Charlie Meatz, Chilly Phatz, Kao Bonez]
Narra Mine	Genaside II	03.1997	78[1]	-	FFRR FCD 295	[written by D. Keeler, K. Ogden, M. Archer][produced by Chilly Phats, G Double E., Kao Bonez, Kaos De Keeler]

Albumy
Tytuł	Wykonawca	Data wydania	UK	US	Wytwórnia [UK]	Komentarz
New Life 4 The Hunted	Genaside II	10.1996	148[1]	-	Internal TRU LP 14	[produced by Koa Bonez, Chilly Phatz and Charlie Meatz]

General Base

Thomas Kukula (ur. w 1965r w Düsseldorfie ) to niemiecki DJ , muzyk i producent muzyki eurodance , który wydawał muzykę pod pseudonimami takimi jak General Base , Candy Beat , THK i Red 5 .

Kukula zaczął pracować jako DJ w 1986 roku w swoim rodzinnym Düsseldorfie. Dwa lata później został rezydentem DJ-em w Tarm Center w Bochum . Wkrótce zaczął produkować własną muzykę. Jego pierwszym projektem był General Base.
Pierwszy singiel  General Base  Mein Gott, es ist voller Sterne, został wydany w 1991 roku. W 1992 roku wydał swój debiutancki album " First" i single " Back Again" , " Apache" (cover " Apache" The Shadows  z 1960 roku), " In Trance" , " Bidi, Bidi - Do You Wanna Dance" , Marilyn Monroe i Poison .

Album First wszedł na niemiecką listę Media Control Charts w 1993 roku i osiągnął 82 miejsce. Singiel Poison stał się również hitem, głównie ze względu na wokal Claudji Barry .

Poza tym wydawał także jako Candy Beat i THK .Inne projekty nie były tak udane. W 1998 roku Kukula rozpoczął swój nowy projekt Red 5 i wszedł na niemieckie listy przebojów z hitem Da Beat Goes . Później zmienił nazwę na DJ Red 5 . Kolejne single, I Love You Stop ...! i Lift Me Up również wszedł na niemieckie listy przebojów.

Kukula zremiksował również utwory Moby , Bass Bumpers , Maxx , The Good Men , Sequential One , Sheeva i United DJs.

Mieszka i pracuje w Oberhausen .

Single
Tytuł	Wykonawca	Data wydania	UK	US	Wytwórnia [UK]	Komentarz
Base of Love	General Base	10.1994	90[1]	-	Equator 17616613	[written by Thomas Kukula][produced by Thomas Kukula]
I See You/Bidi, Bidi - Do You Wanna Dance	General Base	05.1995	94[1]	-	Popbeat PPBCD 001	[written by Thomas Kukula][produced by Thomas Kukula]
I Love You ... Stop!	Red 5	05.1997	11[13]	-	Multiply CDMULTY 20	-
Lift Me Up	General Base	12.1997	26[12]	-	Multiply CDMULTY 30	-
France	T.H.K.	11.2000	115[1]	-	Warp WAP 26	[written by Thomas Kukula][produced by General Base]

General Fiasco

 General Fiasco to niezależna grupa rockowa z Bellaghy w Irlandii Północnej . Od ich powstania w 2006 roku koncertowali z Little Comets , Fighting With Wire , The Wombats , One Night Only , The Pigeon Detectives , The Enemy , Jet oraz Kids in Glass Houses . Wydali swój debiutancki album "Buildings" 22 marca 2010 roku w Infectious Records, a 30 lipca 2012 roku wydali swój drugi album " Unfaithfully Yours" dla  Dirty Hit .

Zespół General Fiasco   już kilka miesięcy po sformowaniu zagrał na festiwalu Glasgowbury (nie mylić z Glastonbury). Co więcej, w niedługim czasie zaczął supportować takie grupy jak The Wombats czy The Enemy.
Kolejne znaczące występy to Oxegen i Reading. Wydawać by się mogło, że po tak przebojowym starcie duża płyta ukaże się już w 2008, kiedy to ukazał się też pierwszy singiel grupy, zatytułowany „Rebel Get By”. Stało się jednak inaczej: album „Buildings” ukazuje się dopiero w marcu 2010. W międzyczasie w 2009 roku piosenka „Something Sometime” dociera drugiego miejsca w UK Indie Chart.

Single
Tytuł	Wykonawca	Data wydania	UK	US	Wytwórnia [UK]	Komentarz
We Are The Foolish	General Fiasco	10.2009	176[1]	-	Infectious INFECT 106S	-
Ever So Shy	General Fiasco	03.2010	87[3]	-	Infectious INFECT 113	[produced by Neal Calderwood]

Albumy
Tytuł	Wykonawca	Data wydania	UK	US	Wytwórnia [UK]	Komentarz
Buildings	General Fiasco	04.2010	77[1]	-	Infectious INFECT 110	[produced by Neal Calderwood]

General Midi

General Midi to brytyjskim DJ-em breakbeatu . Jego prawdziwe nazwisko to Paul Crossman. W  wywiadzie internetowym Crossman wskazał Al Watsona jako współkompozytora i inżyniera, który również współpracuje z nim w duecie Starecase. Obecnie pracuje jako nauczyciel w Lampton School w Londynie. 
General Midi wydał  kilka singli na łamach wytwórni   TCR i z DJ Hyper . W październiku 2005 roku wydał swój debiutancki album "Midi Style" w Distinct'ive Records oraz kontynuację Operation Overdrive w 2009 roku.

Generał Midi zapewnił godzinny  gościnny mix i towarzyszący wywiad dla nocnego show Annie Nightingale podczas promocji Operation Overdrive w 2009 roku, podczas wywiadu Annie i General Midi omówili użycie niesamplowanych specjalnie nagranych wokali używanych na płycie (jest to rzadka cecha muzyki breakbeatowej w tym czasie).

Single
Tytuł	Wykonawca	Data wydania	UK	US	Wytwórnia [UK]	Komentarz
Further	General Midi	08.2003	183[2]	-	TCR RENN 3076	[written by A. Burrows-Watson, P. Crossman][produced by A. Burrows-Watson, P. Crossman]
Entertainer / Bass Rokkaz	General Midi	04.2004	160[1]	-	TCR RENN 3082	[written by Alex Watson, Jermaine Jacobs, Paul Crossman][produced by Alex Watson, Jermaine Jacobs, Paul Crossman]

Randy Crawford

Właśc. Veronica Crawford, ur. 18.02.1952 w Macon w stanie Georgia (USA). Crawford wychowywała się w Cincinnati, gdzie od ukończenia 15. roku życia regularnie występowała w klubach nocnych. Później przeprowadziła się do Nowego Jorku i zaczęła śpiewać z kilkoma muzykami jazzowymi, zwłaszcza George'em Bensonem i Cannonballem Adderleyem.

Wkrótce podpisała solowy kontrakt z wytwórnią Warner Brothers, ale popularność zdobyła jako wokalistka w przeboju "Street Life" grupy Crusaders (choć jej nazwisko nie zostało wyszczególnione na okładce płyty). Crawford koncertowała dużo z tym zespołem, którego pianista Joe Sample napisał dla niej "Now We May Begin", piękną balladę, od której właściwie rozpoczęła się kariera wokalistki.

Dalsze sukcesy przyniosły nagrania "One Day I'll Fly Away" (2. miejsce w Wielkiej Brytanii), "You Might Need Somebody", "Rainy Night In Georgia" (oba w pierwszej dwudziestce w Wielkiej Brytanii) oraz album Secret Combination z 1981.

Uważany przez wielu fanów za najlepszy w jej karierze, dotarł do 2. miejsca brytyjskiej listy najlepiej sprzedających się płyt. Po pięcioletniej przerwie Crawford powróciła do pierwszej piątki z singlem "Almaz" w 1986. Co ciekawe, ta wrażliwa wokalistka odnosi większe sukcesy w Wielkiej Brytanii niż w ojczyźnie, a jej ostatni album, Rich And Poor, został nagrany w Londynie.

Single

Tytuł	Wykonawca	Data wydania	UK	US	Wytwórnia [US]	Komentarz
Street Life/The Hustler	Crusaders with Randy Crawford	08.1979	5[11]	36[16]	MCA MCA 513	[written by Joe Sample , Will Jennings][produced by "Stix" Hooper , Joe Sample , Wilton Felder][17[16].R&B; Chart]
Same Old Story (Same Old Song)/Tender Falls The Rain	Randy Crawford	04.1980	-	-	Warner 49 222	[written by Joe Sample , Will Jennings][produced by "Stix" Hooper , Joe Sample , Wilton Felder][34[10].R&B; Chart]
Last Night at Danceland / Tender Falls the Rain	Randy Crawford	06.1980	61[2]	-	Warner 49 276	[written by Joe Sample , Will Jennings][produced by "Stix" Hooper , Joe Sample , Wilton Felder][68[5].R&B; Chart]
One Day I'll Fly Away / Last Night at Danceland	Randy Crawford	08.1980	2[11]	-	Warner Bros K 17680 [UK]	[written by Joe Sample , Will Jennings][produced by "Stix" Hooper , Joe Sample , Wilton Felder]
When I Lose My Way/Time For Love	Randy Crawford	04.1981	-	-	Warner 49 709	[written by Turley Richards][produced byTommy Lipuma][58[11].R&B; Chart]
You Might Need Somebody/You Bring The Sun Out	Randy Crawford	05.1981	11[13]	-	Warner Bros K 17803 [UK]	[written by Tom Snow,Nan O'Byrne][produced by Tommy LiPuma][oryginalnie nagrana przez Tarley Richards]
Rainy Night in Georgia/I Got Myself A Happy Song	Randy Crawford	08.1981	18[9]	-	Warner Bros K 17840 [UK]	[written by Tony Joe White][produced by Arif Mardin]
Secret Combination/You Bring The Sun Out	Randy Crawford	05.1982	48[3]	-	Warner 49 767	[written by Tom Snow, Frannie Golde][produced by Tommy Lipuma][70[6].R&B; Chart]
One Hello/That's How Heartaches Are Made	Randy Crawford	06.1982	48[4]	110[2]	Warner 29 998	[written by Carole Bayer Sager,Marvin Hamlisch][produced by Tommy LiPuma][piosenka z filmu "I ought to be in a pictures"][50[11].R&B; Chart]
Look Who's Lonely Now/We Had A Love So Strong	Randy Crawford	09.1982	-	-	Warner 29 987	[written by Bill LaBounty, Roy Freeland][produced by Tommy LiPuma][68[5].R&B; Chart]
Your Precious Love/Monmouth College Fights Song [Yellowjackets]	Al Jarreau and Randy Crawford	10.1982	-	102[4]	Warner 29 893	[written by Nicholas Ashford, Valerie Simpson][produced by Tommy LiPuma][#5 hit for Marvin Gaye & Tammi Terrell in 1967]][16[15].R&B; Chart]
Imagine / Tender Falls the Rain	Randy Crawford	02.1983	60[2]	108[2][01.83]	Warner 29 801	[written by John Lennon][produced by Tommy LiPuma][#3 hit for John Lennon in 1971][69[6].R&B; Chart]
He Reminds Me	Randy Crawford	02.1983	65[2]	-	Warner Bros K 17970	[written by Robert Stone,Russell Stone,Mike McNaught][produced by Tommy LiPuma]
Night Line / This Night Won't Last Forever	Randy Crawford	08.1983	51[4]	-	Warner 29 530	[written by Glen Ballard,Davey Faragher,B. Howard][produced by Tommy LiPuma][29[11].R&B; Chart]
Can't Stand The Pain/Almaz	Randy Crawford	06.1986	-	-	Warner 28 664	[written by Dean Gant, Mark Winkler][produced by Reggie Lucas][58[10].R&B; Chart]
Almaz/Desire	Randy Crawford	11.1986	4[17]	-	Warner 28 583	[written by Randy Crawford][produced by Reggie Lucas][B:90[4].R&B Chart]
Knockin' On Heaven's Door/Medley: The Shipyard / Knockin' On Heaven's Door [Eric Clapton, Randy Crawford And Stephen McCuller]	Randy Crawford Featuring Eric Clapton And David Sanborn	09.1989	-	-	Warner 22 865	[written by Bob Dylan][produced by Michael Powell][4[19].R&B; Chart]
Wrap-U-Up/All It Takes Is Love	Randy Crawford	02.1990	-	-	Warner 19 969	[written by Maggie Ryder, Ken Gold][produced by Robin Millar][15[14].R&B; Chart]
I Don't Feel Much Like Crying	Randy Crawford	05.1990	-	-	Warner 19 840	[produced by Robin Millar][16[13].R&B; Chart]
Cigarette In The Rain	Randy Crawford	08.1990	-	-	Warner 19 735	[produced by Robin Millar][38[9].R&B; Chart]
Diamante	Zucchero with Randy Crawford	01.1992	44[7]	-	London LON 313 [UK]	[written by Frank Musker,Adelmo "Zucchero" Fornaciari][produced by Corrado Rustici]
Who's Crying Now	Randy Crawford Featuring Joe Sample	04.1992	-	-	Warner 19 079	[produced by Michael J. Powell][30[12].R&B; Chart]
A Lot That You Can Do	Randy Crawford	08.1992	-	-	Warner 18 886	[written by Klarmann/Weber][produced by Michael J. Powell][74[5].R&B; Chart]
Who's Crying Now	Randy Crawford Featuring Joe Sample	04.1992	-	-	Warner 19 079	[produced by Michael J. Powell][30[12].R&B; Chart]
Give Me the Night	Randy Crawford	11.1997	60[3]	-	Bluemoon 98 090	[written by Rod Temperton][produced by Ralf Droesemeyer][47[10].R&B; Chart]
Cajun Moon	Randy Crawford	05.1996	-	-	Bluemoon 98 071	[written by J. J. Cale][produced by Ralf Droesemeyer][65[15].R&B; Chart]
Bye Bye	Randy Crawford	03.1998	-	-	Atlantic	[written by Mousse T., Errol Rennalls, Inaya Davis][produced by Mousse T.][49[11].R&B; Chart]
Silence	Randy Crawford	06.1998	-	-	Bluemoon 97 992	[written by Jens Krause, Astrid North][produced by Jens Krause][76[13].R&B; Chart]
Wishing On A Star	Randy Crawford	10.1998	101[1]	-	WEA	[written by Billie Calvin][produced by Mousse T. ]

Albumy

Tytuł	Wykonawca	Data wydania	UK	US	Wytwórnia [US]	Komentarz
Now We May Begin	Randy Crawford	05.1980	10[16]	180[7]	Warner 3421	[produced by Stix Hooper , Joe Sample , Wilton Felder]
Secret Combination	Randy Crawford	05.1981	2[60]	71[19]	Warner 3541	[produced by Tommy LiPuma]
Windsong	Randy Crawford	06.1982	7[17]	148[10]	Warner 23 687	[produced by Tommy LiPuma]
Nightline	Randy Crawford	11.1983	37[4]	164[5]	Warner 23 976	[produced by Tommy LiPuma]
Miss Randy Crawford - The Greatest Hits	Randy Crawford	10.1984	10[17]	-	K-Tel NE 1281 [UK]	-
Abstract Emotions	Randy Crawford	06.1986	14[10]	178[4]	Warner 25 423	[produced by Reggie Lucas]
The Love Songs	Randy Crawford	10.1987	27[13]	-	Telstar STAR 2299 [UK]	-
Rich and Poor	Randy Crawford	11.1989	63[1]	159[13]	Warner 26 002	[produced by Robin Millar]
The Very Best of Randy Crawford	Randy Crawford	03.1993	8[13]	-	Dino DINCD 58	-
Love Songs: The Very Best Of Randy Crawford	Randy Crawford	02.2000	22[6]	-	Warner esp. WMMCD 002 [UK]	-
The Ultimate Collection	Randy Crawford	06.2005	31[6]	-	WSM 5046787972 [UK]	[produced by Joe Sample , Michael J. Powell , Peter Buchanan Smith , Ralf Droesemeyer , Snuff Garrett , Stephan Goldman , Stewart Levine , Tommy LiPuma , Wilton Felder ]
The Best of Randy Crawford	Randy Crawford	08.2011	7[6]	-	Rhino 8122797583 [UK]	-

Praga Khan

Duet, w którym występują Jade 4U (wlaśc. Nikki Qanlierop) oraz Maurice Engelen. Ten drugi w latach 80-tych pracował jako DJ i był jednym z pionierów „New Beatu”. Do 1993 r. duet sprzedał ponad pół miliona płyt, wydanych pod różnymi kryptonimami, np. Lords Of Acid, Channel X, Digital Orgasm i Jade 4U solo.

Danlierop to z pewnością osoba mające wielki temperament-podobno wyrzucono jąkiedyś z pewnego zespołu za to, że podekscytowana ugryzła kolegę na scenie! Pod szyldem Praga Khan duet odniósł spory sukces przebojem „Injected With A Poison” z 1991 r„ który w Top 20 zrobił prawdziwą furorę. W Japonii singel ten dotarł aż do pierwszego miejsca list przebojów.

W USA duet nagrywał dla wytwórni Def Jam, należącej do Ricka Rubina. Engelen i Danlierop skomentowali swe sukcesy komercyjne następująco: „Trzeba zrozumieć, czym rave i techno jest tak naprawdę - rock ’n’ roiłem lat 90-tych”.

Single
Tytuł	Wykonawca	Data wydania	UK	US	Wytwórnia [UK]	Komentarz
Free Your Body / Injected With A Poison	Praga Khan	04.1992	16[6]	-	Profile PROFT 347	[written by Jade 4 U, Adams, Khan][produced by MNO]
Rave Alert	Praga Khan	07.1992	39[2]	-	Profile PROF 369	[written by Jade 4 U, O.Adams, P.Kahn][produced by MNO]
Injected With A Poison	Praga Khan	08.2000	78[2]	-	Nukleuz NUKP 0238	[written by Jade 4U, Oliver Adams, Praga Khan][produced by Oliver Adams, Praga Khan]
Injected With A Poison	Praga Khan	11.2001	52[2]	-	Nukleuz NUKC 0238	[written by Jade 4U, Oliver Adams, Praga Khan][produced by Oliver Adams, Praga Khan]

Pork Recordings

„Jedyna wytwórnia płytowa w Hull”. Popularność w początkowym okresie zdobyła dzięki grupie Opik (Murray, Dean Dawson, Rob Everall i Chris Devrill) i jej przebojowi „Feel Yorself’, na który licencję mieli później wykupić „wielcy bracia” z DeConstruction. Przed sukcesem Opik firma miała już niezłą pozycję na rynku - wydała np. singel „Mermaids” Fili Brazilli (duet Steve Cobby/D.McSherry) i EP-kę Tides zespołu Heights Of Abraham, w którego skład wchodzili byli członkowie Chakk - Jake Harries i Sim Lister (który miał swój udział w powstaniu albumu England Made Me Cath Carroll) oraz ponownie gitarzysta Steve Cobby (były muzyk grupy Ashley & Jackson).

Trzon wytwórni Pork stanowi dzisiaj obok wymienionych grup Filia Brazillia (albumy Old Codes - New Chaos. Maim That Tune, Mess i Black Market Gardening) i Heights Of Abraham (Humidity i Electric Hush) także The Solid Doctor (How About Some Ether i Beats Means Heights). Zespoły wytwórni Pork pojawiają się na cenionych składankach sceny trip hop, ambient i jungle, m.in. w serii „Freezone” belgijskiej wytwórni SSR. Filia Brazillia zremiksowała np. „Freedom” na płycie Refried Food DJ Food w 1996 r., a ostatnio także najnowszy singel The Orb „Toxygene”.

Pluto

Właśc. Rolo McGinty, były lider gitarowej grupy The Woodentops w połowie lat 90-tych. Mając kontrakt z potężną wytwórnią CBS, koncertowali po całym świecie. „W czasie trasy po USA kupiłem przypadkowo kilka płyt z utworami acidowymi i chicagowskim house’em. To mnie całkowicie odmieniło. Jak  tylko wróciłem do Londynu, włączyłem się natychmiast w rytm klubowego życia”. Szybko stał się miłośnikiem stylu balearic.

 Jego pierwsze produkcje to tzw. white label singel „Tainted World”, nagrany z DJ-em Kidem Bachelorem jako Bang The Party Vs The Woodentops. Pracował też z legendami muzyki house, np. Robertem Owensem, Farleyem „Jackmasterem” Funkiem, by osiąść na dłużej w dwu wytwórniach: najpierw w Plink Plonk (gdzie zaczął od singla „Plutobeat”), a później także w ITP, dla której zrealizował swój jedyny dotychczas album Rising.

Single
Tytuł	Wykonawca	Data wydania	UK	US	Wytwórnia [UK]	Komentarz
Can I Get A ...	Pluto	09.2002	86[2]	-	Edel 0141135ERE	-

Plus 8

Wytwórnia płytowa z London, Ontario (Kanada), prowadzona przez Richiego Hawtina (ur. w 1973 r. w Kanadzie) i Johna Acquavivę (ur. w 1963 r. w London, Kanada). Jedna z najważniejszych wytwórni lansujących nowe techno i acid oraz ich hybrydy.

Na pomysł założenia firmy Hawtin wpadł, kiedy mieszkał w pobliżu klubu Shelter w Detroit. Miał tam okazję spotkać legendy techno: Juana Atkinsa, Derricka Maya i Kevina Saundersona, poznał również rodaka Dana Bella oraz przyszłego partnera Acquavivę, który pomógł mu w urzeczywistnieniu marzeń.

W maju 1990 r. powstała wytwórnia Plus 8 - nazwa wzięła się od popularniej w Detroit praktyki grania płyt bardzo szybko (Technics do +8 - Acquavivę DJ-a nazwano J. Acquaviva +8). Firma zadebiutowała EP-ką duetu Hawtin/Acquaviva Elements Of Tone pod szyldem States Of Mind. Przełomem był singel „Technarchy” zespołu Cybersonik, do którego powstania przyczynili się Dan Bell oraz Hawtin i Acquaviva. Bell założył później własną wytwórnię Accelerate.

 Dla Plus 8 nagrywają Speedy J (single „Rise”, „Pullover” i „Evolution”), Vapourspace (czyli Mark Gage, m.in. genialny „Gravitational Arch Of 10”) oraz Sysex, Psyance, Fred Giannelli oraz przede wszystkim sam Hawtin (projekty Circuit Breaker, FUSE, Up!, Plastikman czy Final Exposure z J. Beltramem). Najnowsze odkrycia wytwórni to Jamie Hodge, Heinrich Tillack, Legion Of Green Men, Barada, Nano, Himadri.

W 1991 r. założono siostrzaną wytwórnię Probe, której pierwszą płytą był singel FUSE/Texas Audio „FU/Assassin”. Probe - do chwili zamknięcia pożegnalną podwójną EP-ką "Circuit Breaker" w 1996 r. - wydawała bardziej ortodoksyjne, „ostrzejsze techno”, dzięki temu Plus 8 mogła bardziej skoncentrować się na stylu ambient, mimimal i experimental techno. Ostatnio wytwórnia utworzyła nowy pododdział Concepts, na tzw. specjalne projekty.

 Concept 1 składa się z dwunastu ściśle limitowanych EP-ek autorstwa Hawtina, każda z nich z dwoma tytułami, tak by poszczególne z nich reprezentowały jedną godzinę dnia, a każde wydanie reprezentować będzie jeden miesiąc roku. Concepts ma zamiar wydawać także niewinylowe przedmioty osobistego użytku jak książki, gadżety, ozdoby. Wszystkie wydania pod szyldem Concepts będą limitowane i przeznaczone , głównie dla kolekcjonerów. Hawtin i Acquaviva czuwają nadal nad jakością swoich wydawnictw, od początku produkcji aż po grafikę. Poza tym wytwórnia ma w ofercie np. kondomy i komiksy (z nadanymi numerami katalogowymi).

 Kolejnym projektem było założenie firmy dystrybucyjnej Intellinet, która zaopiekowała się kilkoma mniejszymi wytwórniami z Ameryki Północnej Stickmen, Definitive, Accelerate, Intangible i Telepathic. W przyszłości należy się ze strony Plus 8 spodziewać dalszej zmiany kursu w stronę ambientu. Hawtina będzie się jednak przede wszystkim pamiętać jako tego, który przywrócił modę na Rolanda TB 303.

Planet E

Wytwórnia płytowa z Detroit, której właścicielem jest Carl Craig. Powstała na zgliszczach firmy Retroactive w 1991 r., rozpoczynając działalność od singla 69 „4 Jazz Funk Classics”. „69 - wyjaśnia Craig - miał być ucieczką od tego, co nie podobało mi się w wydawnictwach wytwórni Retroactive i Transmat: od wielu muzycznych projektów rodem z Detroit z tamtego okresu.

Chciałem, by Planet E było bazą do ponownogo rozwoju sceny techno”. Dla Planet E nagrywa przede wszystkim sam Craig pod wieloma pseudonimami (m.in. Piece, Shop, Innerzone Orchestra, Peperclip People), oraz wielu artystów prezentujących podobną muzykę: Hani, Clark (Mark Bell z LFO), The Connection Machine (Natasja Hagemejer Drome Tapes), New Signal czy Quadrant.

Poszczególne single ukazują się stosunkowo rzadko, gdyż jak głosi manifest wytwórni, nie interesuje ich wydawanie przeciętnych płyt. Chcą, by każda nowa publikacja wnosiła coś nowego i była zauważana na rynku. Tak też się stało; produkcje ze znakiem Planet E są najwyższej jakości. Wystarczy posłuchać dwóch składanek Intergalactic Beats i Elements Of And Experiments With Sound prezentujących dotychczasowe osiągnięcia firmy.

Planet Dog Records

Wytwórnia muzyki tanecznej i grupy działająca wspólnie na różnych polach. Powstała w Wood Green w Londynie w 1985 r. Członkowie Planet Dog bardzo sprzeciwiają się nazywaniu ich muzyki przez prasę „trzeszczącym.techno”. Karierę zaczynali od cotygodniowych imprez pod hasłem Club Dog, które odbywały się w klubie Robey w londyńskim Finsbury Park oraz comiesięcznych programów w sali Rocket w Holloway (pod tytułem Megadog).

Regularnie pojawiały się w nich takie zespoły, jak Banco De Gaia, Suns Of Arqua i The Ullulators. We wczesnym stadium działalności z Planet Dog współpracowała również grupa Ozric Tentacles, z której wyłoniła się później bardziej „progresywna” grupa Eat Static. Za stołami mikserskimi stawali regularnie DJ-e Quark i Phidget z „podziemnej” grupy Zero Gravity, Michael Dog i dziennikarz tygodnika „New Musical Express” Sherman.

Imprezy Planet Dog szybko uznano za atrakcyjną alternatywę dla konwencjonalnej kultury klubowej: „Gdy zaczynaliśmy, chodziliśmy czasami do innych klubów i czuliśmy się w nich nieswojo, jakby ktoś nas ciągle obserwował”'. Filarami Planet Dog są nie lubiący rozgłosu Bob i Michael Dog.

Założyli oni własną wytwórnię Planet Dog, która specjalizuje się w nagraniach w stylu ambient i psychodelicznych utworach tanecznych. Pierwszym albumem wydanym przez firmę był Abduction grupy Eat Static. Założyciele Planet Dog prowadzą też firmę Wolf Distribution, z której usług korzystają zespoły Astralasia, Alpha And Omega, The Magic Mushroom Band, Zion Train, Psychedelic Psauna, a nawet Hawkwind. Z Planet Dog podjęły później współpracę zespoły Banco De Gaia („Maya”, „Last Train To Lhasa”), Timeshard („Crystal Oscillations” i „Hunab Ku”), Children of The Bong („Sirius Sounds”) czy ostatnio grająca ambient jungle grupa Future Loop Foundation („Time And Bass”).

 Sporą popularność przyniosły wytwórni dwie składanki Feed Your Head, na których pojawiły się nie publikowane wcześniej nagrania System 7, Astralasii, The Drum Club, Optic Eye, Spooky. Klasycznie wydawane przez wytwórnię Strange Fruit tzw. „Peel Sessions”, otrzymało chyba po raz pierwszy inny tytuł, Peel Your Head i znalazły się na niej radiowe sesje trzech grup - Eat Static, Timeshard i Banco De Gaia.

Single na liście UK Singles Chart

 Eat Static Survivors 07.1994 98.UK
 Eat Static Bony Incus 02.1996 88.UK
 Eat Static Hybrid 02.1997 41.UK
 Eat Static Interceptor 09.1997 44.UK
 Eat Static Contact 06.1998 67.UK
 Banco De Gaia Kincajou 02.1996 97.UK  

DJ Pierre

Rozpoczął karierę DJ-a w 1983 r.; Pierre to jego drugi pseudonim - działalność pod pierwszym zakończyła się nie najlepiej. Zagrał na kilku wczesnych imprezach Lila Louisa. Dziś uważa się go przede wszystkim za prekursora acidhouse’u-jego brzmienie stworzył wraz ze swym współpracownikiem Spankym w pewnej chicagowskiej piwnicy w 1986 r. Zakupili oni automat basowy Roland TB 303 i eksperymantując z brzmieniem uzyskali „acidowy chlupot”.

Uwiecznili osiągnięty efekt na taśmie i poprosili DJ-a Rona Hardy’ego, by zagrał ją w klubie Warehouse. Taśma ta stała się znana jako, Acid Tracks  Hardy’ego i taka nazwa przylgnęła do całego nurtu. Pierre założył w 1987 r. wytwórnię Phuture Records, dzięki której nowy styl został spopularyzowany; dużą rolę wjego rozwoju odegrała seria, AcidTrax . Imię Pierre’a stało się prawdziwym symbolem chicagowskiego acid house’u.

 Gdy zmęczył się życiem w Chicago, przeprowadził się do Nowego Jorku, gdzie odegrał dużą rolę w budowie imperium Strictly Rhythm. Jego działalność w roli specjalisty od spraw kadrowo-repertuarowych, producenta i muzyka była dla rozwoju firmy bardzo ważna. Dyskografia Pierre’a jest obszerna i urozmaicona. Zaczyna się od singli, np. .Annihilating Rhythm” (jako Darkman), „Masterblaster”, „Rise From Your Grave”, „Musik” czy „Generate Power". W Nowym Jorku Pierre doprowadził do perfekcji styl „Wild Pitch”, w którym transowo-hipnotyczny efekt osiąga się przez powtarzanie głównego motywu.

Ostatnio działa najczęściej jako wolny strzelec - wydaje utwory w rodzaju „More Than Just A Chance” (nakładem brytyjskiej wytwórni Vinyl Solution) czy „I Might Be Leaving U” (nakładem Moving ze śpiewem LaVette). Nie zerwał jednak powiązań ze Strictly Rhythm. Sporo remiksuje - wśród jego klientów można wymienić Yo Yo Honey, Midi Rain i DIY. Nie należy go mylić z Pierre’em Fieroldim, włoskim DJ-em, który wraz z Gianfranco Bortolottim kryje się za przebojami 49ers, Capelli i innych, a na własnym koncie ma na przykład utwór „We Gonna Funk”.

 W miarę wzrostu popularności dwaj immiennicy wymieniają coraz więcej ostrych listów, ale na razie nie znaleźli rozwiązania tego problemu. W połowie 1996 r. najsłynniejszy projekt Pierre’a - Phuture 303 doczekał się albumu. Na tym doskonałym wydawnictwie w stylu klasycznego acid techno wspomagajągo stary znajomy Spanky i DJ Skull.

Single
Tytuł	Wykonawca	Data wydania	UK	US	Wytwórnia [UK]	Komentarz
Wet Dreams	DJ Pierre	10.2000	91[1]	-	Nu Camp CAMPT 8	-
Free For Life	DJ Pierre	02.2001	83[1]	-	Azuli AZNY 135	[produced by DJ Pierre]
Turn It Up	DJ Pierre	09.2004	118[3]	-	C2 Trax C2TRAX 504	[written by DJ Pierre][produced by DJ Pierre]

Peshay

Prawdziwe nazwisko,Paul Pesce,brytyjski producent i DJ drum 'n' bass urodził się w grudniu 1970 roku w Londynie.

Wczesny protegowany Goldiego ,  gdy obaj pracowali przy produkcji 4 Hero w Reinforced Records na początku lat 90-tych, w stylu Peshay w stylu jungle/drum'n'bass, inspirowanym zarówno house, jak i bardziej wypolerowanymi formami jazz fusion, sojusznik sam w sobie z Goldie i 4 Hero .

 Jako DJ we wczesnej fazie kariery, Peshay zadebiutował w Reinforced w 1993 roku, nagrywając EP-kę Protegé  przed dołączeniem do   Metalheadz  Goldiego i wydaniem drugiego singla "Psychosis". Nagrał także kilka 12- tek z LTJ Bukem w Good Looking Records  , w tym "The Piano Tune" i "19.5".

Pomimo powolnej choroby, która odsunęła go na boczny tor w roku 1995, Peshay powrócił w 1996 r., Remiksując single.   Timeless Goldie ("Inner City Life" i "Angel") oraz utwory do kompilacji Mo'Wax Headz II . Podpisał kontrakt z Mo'Wax, gdzie wydał singiel "Miles from Home" w połowie 1998 roku, oraz pracował nad materiałem z Rupertem Parkesem z Photek.

Praktyczne rozwiązanie tej wytwórni w następnym roku spowodowało opóźnienia w wydaniu oczekiwanego albumu, jednak w lipcu 1999 r.   pojawił się debiutancki album Peshay - zwany także Miles from Home w  "Island Blue" .W tej wytwórni pojawiło się pięć kolejnych singli 12 ", w tym " Switch " i " Truly ", a także wiele innych dla Photek Productions.

Należał do czołowych producentów jungle, założył także własną wytwórnię Cubik Music Productions, która wydała jego własne single "12" i jego kolejne dwa albumy, Fuzion w 2002 roku i Jammin ' w 2004 roku. Oprócz wydawnictw we własnej wytwórni, Peshay wydawał single i współpracował z Infrared, Black Widow, Reinforced i Formation oraz z remiksami dla innych artystów, w tym Galliano, Jay Dee , Carla Craiga , Goldie , Ingrid Schroeder , DJ Die , DJ Shadow i Courtney Pine .

Singles
Tytuł	Wykonawca	Data wydania	UK	US	Wytwórnia [UK]	Komentarz
The Real Thing / In The Mood	Peshay / Dillinja	10.1996	139[1]	-	Mo Wax	-
Miles From Home	Peshay	05.1998	75[2]	-	Mo Wax MW 092	[written by Peshay][produced by Peshay]
Switch	Peshay	07.1999	59[3]	-	Island Blue PFACD 1	[written by Peshay & Jimmy Ponder]
Truly	Peshay feat. Kym Mazelle	02.2000	55[3]	-	Island Blue PFACD 4	[written by Peshay, Kym Mazelle & Lasse Jensen][produced by Peshay & lllinton]
Nu Jack Swing	Peshay	04.2000	162[1]	-	Pivotal Entertainment PIVOTAL 02	-
You Got Me Burnin' / Fuzion	Peshay feat. Co-ordinate	05.2002	41[2]	-	Cubik Music CUBIKSAMPCD 001	[written by Peshay][produced by Peshay]
Satisfy My Love	Peshay vs. Flytronix	08.2002	67[2]	-	Cubik Music CUBIK 002CD	[written by D.Demierré , P.Pesce][produced by D.Demierré, P.Pesce]
Jammin' / Bongo Music	Peshay	09.2004	117[1]	-	Cubik Music CUBIK 006	[written by Peshay][produced by Peshay]

Albumy
Tytuł	Wykonawca	Data wydania	UK	US	Wytwórnia [UK]	Komentarz
Miles From Home	Peshay	07.1999	63[3]	-	Island Blue PFA 1CD	[produced by Peshay, Illinton, Photek ]
Fuzion	Peshay	08.2002	132[1]	-	Cubik Music CUBIK 001LP	-

Crab Records

Crab Records była wytwórnią reggae, która wydawała płyty od 1968 do 1971 roku. Crab był spółką zależną Pama Records, która wraz z Trojan Records była jedną z głównych wytwórni muzyki reggae w Wielkiej Brytanii.

Derrick Morgan był głównym artystą nagrywającym dla wytwórni,jego singiel   'Moon Hop' (CRAB-32) trafił do Top 50  UK Singles Chart przez tydzień w latach 70-tych.

Crazy Plane Records

Wytwórnia soul, reggae, punk i new wave z Wolverhampton DJ-a Winstona Burrella, później założyciela wytwórni Space Records.

Tajemniczy  The Little Winston ,który nagrał "Come Back Baby" (CP-001; 1979) to Winstona Burrell, właściciel wytwórni Crazy Plane, z siedzibą w Hednesford,  gdzie firma ma studio nagrań. Little Winston, który był właścicielem Crazy Plane, był lokalnym DJ-em. 

Nagrywana muzyka to pop z elementami soul w stylu  Foundations,Wygląda na to, że na Crazy Plane pojawiły się co najmniej trzy inne single, jeśli numery katalogowe są czymś prawdziwym. Drugie wydanie to "Mr. Fixit "  punkowego zespołu   UXB (CP-002), który został wydany w 1980 roku. Mówi się, że ten singiel w dzisiejszych czasach jest wart sporych pieniędzy.  

Prefiks CP zmienił się na SP w czasie czwartego singla "Once In A Blue Moon" Subity & Emphasis (SP-004, 1981), który  został wytłoczony we Francji.  

Cream Records

Amerykańska wytwórnia z Los Angeles. Cream została założona przez Ala Bennetta  wkrótce po sprzedaży Liberty, Blue Note, Minit, Dolton Records i Imperial, firmie ubezpieczeniowej Transamerica Corporation (która wcześniej kupiła studio filmowe United Artists). ) w fuzji z UA w 1968 roku. . 

W 1977 r. kupiła od Willie Mitchella i Nicka Pesche wytwórnię soul  Hi Records, a od 1979 r. kontynuje działalność co najmniej do 1984 r. Adelah Bennett Shaw, jego córka, będzie prowadziła wytwórnię od śmierci ojca w 1989 roku, aż do swojej śmierci w 2009 roku. Ponownie wydała część katalogu Hi Records w Wielkiej Brytanii, w wytwórni Cream. Artystami byli Al Green, Joyce Cobb i Willie Mitchell. 

Wydano co najmniej siedem singli w serii HCS-100. Pojawiły się również wydania albumów, z których niektóre nie zawierały materiału   Hi. Tłoczenie i dystrybucja odbywały się za pomocą Pye / PRT. Wcześniej w ciągu dekady produkty Hi pojawiły się w Londynie dzięki umowie licencyjnej; niewiele z jej własnych nagrań ujrzało światło dzienne, chociaż co najmniej jedna wersja "Bend Me Shape Me" Henry'ego Sheda pojawiła się w Stanach Zjednoczonych (SS-2198; 1/72).

Patricia

Patricia-piosenkarka francuska popularna w latach 60-tych,w latach 70-tych nagrywała jako Patricia Paulin,a w latach 80-tych występowała pod pseudonimem Jenny Naska.









Single

Tytuł	Wykonawca	Data wydania	Fra	Szwaj	Wytwórnia [Fra]	Komentarz
Quand on est malheureux - Reviens ŕ Londres / Ne crois pas, ne crois plus - Et j'oublierai	Patricia	05.1967	63[4]	-	Columbia ESRF 1847	[written by Michel Berger]
Est-ce qu'une fille peut dire je t'aime - Pleure pas, lui dit l'enfant / Chacun de nous - La mer est paresseuse	Patricia	06.1967	35[22]	-	Columbia ESRF 1869	[written by Michel Berger]
La musique de l'automne - Tous les jours ŕ 4 heures / Leur amour - Et dire	Patricia	10.1967	62[5]	-	Columbia ESRF 1892	[written by Claude-Michel Schönberg]
Vous ne saviez pas m'aimer - Tous les jours qui passent / Mes ręves de satin	Patricia	03.1968	-	-	Columbia ESRF 1909	[written by Justin Hayward / Hubert Ithier]
Sans dire un mot - Au revoir, mon amour / Les jours de mélancolie - Ginger	Patricia	.1968	-	-	Columbia ESRF 1917
On n'oublie pas ça - L'enfant et le clown / Devant lui - J'aurai bientôt vingt ans	Patricia	.1968	-	-	Columbia ESRF 1925
Les jours d'amour - Toi ma mčre / Je voulais en rire - La vague	Patricia	.1969	-	-	Columbia 2C 016 10058
Avez-vous déjŕ vu? / Toi, quand je te regarde	Patricia	.1969	-	-	Columbia 2C 006 10397
Un petit mot ça suffira / Les amoureux	Patricia	11.1969	-	-	Columbia 2C 006 10539
Les Idées/A comme Amour	Patricia	.1970	-	-	Columbia 2C00610642
Un coeur de sable/ Monsieur l'amour	Patricia	11.1970	-	-	Columbia C006-11028	[written by P. Mardel ; C. Desage]
Mon mari mon amant mon ami/Je veux vivre ta vie	Patricia	01.1971	-	-	Pathe 77 891	[written by Bagheera]
N'écoute pas le vent / Ecoute leur vieille chanson	Patricia	.1972	-	-	Epic EPC8140

Patsy

Patsy (Patsy Ranarijaona), francuska piosenkarka pochodząca z Madagaskaru znana z piosenki Liverpool, wydanej w 1988 roku.Jej ojciec był muzykiem a matka wokalistką.Często towarzyszyła rodzicom jako dziecko podczas ich weekendowych występów.
 
Swoją pierwszą piosenkę Liverpool oferowała wytwórni do nagrania jeszcze w 1986r,niestety bez sukcesu .Dopiero dwa lata póżniej znalazł on uznanie u słuchaczy trafiając do Top50 francuskiej listy bestsellerów,a jej umożliwił szybki start w muzycznym showbiznesie.
 
Kolejny singiel Comme un appel autorstwa Erica Mouqueta, kompozytora Deep Forest, i Christiana Vié,autora tytułowej piosenki z jej debiutanckiego albumu Tout contre.Postanawia lepiej poznać kraj swoich rodziców,Madagaskar,a rezultatem jest włączanie elementów malgaskich do jej muzyki.W piosence Notre histoire wprowadza instrumenty malgaskie.Po kilku latach nieobecności ,Patsy intensywnie konccertuje w różnych częściach świata [Montreal,Bejrut].Wydaje swoje albumy w Japonii [gdzie nigdy nie była],Belgii,Kanadzie.
 
Jej nagranie Avoir vingt ans en 68 razem z Jean-Jacquesem Goldmanem, Carole Fredericks i Michaelem Jonesem odnosi duży sukces w Belgii i Japonii.Jej drugi album wydany we Francji w 1993r to Des illusions,a kolejny Ailleurs pochodzi z 1995r.Śpiewa też w duecie z Michaelem Jonesem na śćieżce dżwiękowej filmu Un amour de sorcie`re Jeana-Félixa Lalanne.

Single

Tytuł	Wykonawca	Data wydania	Fra	Szwaj	Wytwórnia [Fra]	Komentarz
Liverpool/Je suis réveillée	Patsy	10.1988	14[18]	-	Comotion / Gimmick / EMI 2023117	[written by Christian Vié / Pascal Detoeuf]
Comme Un Appel/Des étoiles	Patsy	02.1990	66[5]	-	Comotion / Gimmick / CBS COM 09501-7	[written by Christian Vié / Eric Mouquet]
Cette Force En Lui/Un jour comme ça	Patsy	08.1990	91[2]	-	Comotion / Indisc DIS 8085	[written by Christian Vié / Eric Mouquet]

Guesch Patti

Guesch Patti, właśc. Patricia Porasse (ur. 16 marca 1946 w Paryżu) – francuska piosenkarka z pogranicza muzyki pop i rock.
 
Jej pseudonim artystyczny powstał od Guesch (tak była nazywana w dzieciństwie) oraz Patti (zdrobnienie od imienia Patricia). Pierwszy występ przed publicznością zanotowała w wieku 9 lat, wystąpiła wówczas w przedstawieniu baletowym w Opéra National de Paris w Paryżu.Jako tancerka wystapiła też w słynnej La Scali w Mediolanie,współpracując z takimi sławami jak choreograf Roland Petit i Maurice Bejart.
Już w 1964r nagrała pierwsze EP-ki z Yvesem Gilbertem ,ale bez większego powodzenia.W 1984r występuje razem z trio "Dacapo".
 
Nagrała 5 albumów oraz wydała 15 singli, spośród których największy sukces odniósł utwór Étienne z debiutanckiej płyty Labyrinthe, który w styczniu 1988 r. pięciokrotnie z rzędu notowany był na pierwszym miejscu francuskiej listy przebojów oraz zdobył status Złotego singla (za sprzedaż w ilości 601 tys. sztuk). Pierwszy album "Labirynt" (1988) uzyskuje międzynarodowy sukces i przynosi jej nagrodę RFA jako Europejskiego Artystę Roku .Trzy lata później jej album "Blonde" pojawił się wraz z dwoma singlami w Europie i Kanadzie.W 1996r napisała muzykę do filmu Peter Greenaway'a "Pillow Book". 

Single

Tytuł	Wykonawca	Data wydania	Fra	Szwaj	Wytwórnia [Fra]	Komentarz
La petite histoire-Mon coeur se moque/Qu’il fait bon s’aimer-Le téléphone	YVES ET PATRICIA -	.1964	-	-	Philips 434.898
Il est bleu, il est gris-Y s’pass’ quelqu’chose "It’s Just Because"/Mais l’amour est la`-Around The Corner (Josef Marais)	YVES ET PATRICIA	.1964	-	-	Philips 434963BE
De`s que tu me tournes le dos-Nous et notre amour/Le bleu du matin-Et l’amour aussi	YVES ET PATRICIA	.1965	-	-	Philips 437.061
Étienne/Un espoir	Guesch Patti	10.1987	1[5][38]	3[15]	Comotion / EMI 2018987	[written by Guesch Patti / Vincent Bruley]	-
Let be must the queen/Tout seul	Guesch Patti	03.1988	17[21]	-	Comotion / EMI / Pathé-Marconi 1735387	[written by Guesch Patti / Vincent Bruley]	-
Comment dire/Encore	Guesch Patti & Encore	02.1990	56[21]	-	EMI 1737217	[written by Guesch Patti / Vincent Bruley]	-
Albumy

Tytuł	Wykonawca	Data wydania	Fra	Szwaj	Wytwórnia [Fra]	Komentarz
Labyrinthe	Guesch Patti	06.1988	21[10]	9[6]	EMI 790563 2	-
Nomades	Guesch Patti & Encore	04.1990	-	22[5]	EMI 793876 2	-

Sabine Paturel

Sabine Paturel (ur. 19 września 1965r, w Tulonie),francuska piosenkarka i aktorka.
W 1986r jej singiel "Les Betises" pozostawał przez 30 tygodni na francuskiej Top50,wędrując na 2 miejsce tej listy i uzyskując status Złotej Płyty.Rok póżniej ukazuje się jej drugi singiel "P'tit Bouchon",który doszedł do pozycji 13-tej.
 
W tym samym czasie pobiera lekcje gry aktorskiej u Jeana-Laurenta Cocheta ,który ułatwił jej start na deskach teatralnych.Odniosła sukces w sztuce La Menteuse w teatrze Marigny,który dał jej nominację do Moliere Award.

Występuje też w wielu musicalach jak chociażby La Mége`re apprivoisée i La Reine Margot.Jako aktorka gra w telewizyjnych serialach minn.Cordier, juge et flic i L'Instit i w filmach Prends ton passe-montagne, on va a` la plage oraz En cas de guerre mondiale, je file a` l'étranger ,oba z 1983r.

Single

Tytuł	Wykonawca	Data wydania	Fra	Szwaj	Wytwórnia [Fra]	Komentarz
Les bétises/J’crois que j’t’aime	Sabine Paturel	03.1986	2[35]	-	Carrere 13.900	[written by Dominique Pankratoff - Sylvain Lebel]
P’tit bouchon/Dans ma vie, dans ma te^te	Sabine Paturel	11.1986	18[18]	-	Carrere 14.097	[written by Sylvain Collaro - Sabine Paturel - Claude Lemesle]
Coeur Bébé	Sabine Paturel	12.1987	78[5]	-	-	-
Caramel mou, caramel dur/Emmerdeuse	Sabine Paturel	12.1987	74[1]	-	Carrere 14.425	[written by Élizabeth Mazeaud / Dominique Pankratoff]