G-Unit

G-Unit (a.k.a. Gorilla Unit, Guerilla Unit) składa się z trzech ziomków: Lloyd Banks, Tony Yayo i oczywiście bossa - 50 Centa. Squad został założony przez Centa, Banksa i Tonego. Nie jest znana dokładna data powstania zespołu, ale można było usłyszeć G-Unit na drugiej płycie Centa "Guess Who's Back".

Z początku zespół liczył trzech ziomków. Gdy do więzienia trafił Tony w 2002 to jakoś w tym czasie dołączył do nich Young Buck. Można było go zobaczyć pierwszy raz w teledysku Centa do utworu P.I.M.P. Pierwsza legalna płytą, jaką nagrali była "Beg For Mercy", przy której produkcji nie było Tonego, ponieważ siedział za nielegalne posiadanie narkotyków, ale można było go usłyszeć na dwóch kawałkach - "Groupie Love" oraz "I Smell Pussy". Po wyjściu Tonego z paki, w 2004 roku dostał od kumpli chatę oraz Hummera. Płyta "Beg For Mercy" została mile przyjęta, ale nie odniosła takiego sukcesu jak płyta Centa "Get Rich Or Die Tryin'". W Stanach G-Unit jest bardzo popularne, ma swoją kolekcję w Reeboku i Ecko.


Przez następne lata wszyscy pracują nad solowymi projektami. 50 cent w 2005 roku wydaje album "The Massacre", a następnie w 2007 "Curtis". Lloyd Banks w 2006 roku wydaje album "Rotten Apple", promowany singlami: "Hands Up", "Cake" i "Help". Young Buck w marcu 2007 wydaje krążek "Buck The World" Promowany singlem "I know You Want Me", zaś Tony Yayo swój kolejny album planuje na 2008 rok.

Wspomniany wcześniej Young Buck został wyrzucony z G-Unit w czerwcu 2008 roku. (Posprzeczał się z 50 centem o pieniądze.) 1 lipca 2008 roku światło dzienne ujrzał "T.O.S.” (Terminale On Sight)" – kolejna płyta G-Unit, promowana trackami "I Like The Way She Do It" oraz "Rider Pt.2".

Single
Tytuł	Wykonawca	Data wydania	UK	US	Wytwórnia [US]	Komentarz
Stunt 101	G-Unit	12.2003	25[10]	13[18]	G-Unit 001601	[written by Denaun Porter,Curtis Jackson,David Darnell Brown,Christopher Lloyd][produced by Denaun Porter][7[20].R&B; Chart]
Smile	Lloyd Banks	12.2003	-	-	G-Unit	[written by Leon Ware,E. Wilson,C. Robertson,S. Wright,Curtis Jackson,Christopher Lloyd][produced by No I.D.][72[20].R&B; Chart]
Ride Wit U	Joe featuring G-Unit	01.2004	-	56	Jive 60023	[written by Ivan Barias, David Brown, Carvin Haggins, Mario Cardoso, Curtis Jackson, Chistopher Lloyd, Frank Romano, James Rayshawn Smith][produced by Frankie "Vegas" Romano, Carvin & Ivan][22[20].R&B Chart]
Poppin' Them Thangs	G-Unit	01.2004	109[4]	-	G-Unit 002037	[written by 50 Cent, Young Buck, Lloyd Banks][produced by Dr. Dre & Scott Storch][66[11].R&B Chart]
Wanna Get to Know You	G-Unit featuring Joe	02.2004	27[6]	15[18]	Interscope 11088	[written by 50 Cent, Young Buck, Lloyd Banks][produced by Red Spyda][10[26].R&B; Chart]
I Like The Way She Do It	G-Unit featuring Young Buck	04.2008	117[2]	95	G-Unit	[written by Curtis Jackson, Christopher Lloyd, Marvin Bernard, David Brown][produced by Street Radio][54[13].R&B; Chart]
Rider Pt. 2	G-Unit featuring Young Buck	04.2008	-	122	G-Unit	[written by Curtis Jackson, David Brown, Christopher Lloyd, Marvin Bernard][produced by Rick Rock][83[9].R&B; Chart]

Albumy
Tytuł	Wykonawca	Data wydania	UK	US	Wytwórnia [UK]	Komentarz
Beg for Mercy	G-Unit	11.2003	13[48]	2[41]	Interscope 9861498	[produced by 50 Cent, Dr. Dre, Scott Storch, Hi-Tek, Sha Money XL , No I.D., Thayod Ausar, Eminem, Luis Resto, DJ Twins, Denaun Porter, Red Spyda, Midi Mafia, Fusion Unltd, Jake One, Nottz, Megahertz, 7th EMP, Big-Toni, DJ Khalil, Needlz, Sam Sneed, Black Jeruz][platinum-UK][2x-platinum-US][2.R&B; Chart]
50 Cent Is the Future	G-Unit	09.2004	65[1]	-	Street Dance SDR 0166752	[produced by DJ Whoo Kid,Sha Money XL,DJ Clue,DJ Kayslay,50 Cent,G Unit]
The Gangsta mix	G-Unit feat 50 Cent	04.2005	179[1]	-	Street Dance	-
Fifth Element-G Unit Radio Part 8	G-Unit	05.2005	195[1]	-	Interscope	-
Get Rich or Die Tryin' [OST]	G-Unit	11.2005	18[17]	2	Interscope 9887992	[platinum-US][25.R&B; Chart]
T.O.S: Terminate on Sight	G-Unit	07.2008	39[5]	4	Interscope 1769306	[produced by 50 Cent , Swizz Beatz, Ron Browz, Tha Bizness, Rick Rock, Ty Fyffe, Don Cannon, Jake One, Dangerous LLC, Dual Output, Ky Miller, Street Radio, Damien Taylor][2.R&B; Chart]

GTR

Brytyjska supergrupa utworzona w 1985 roku przez byłych członków Yes, Genesis, Bronz i Marillion. Jej skład był naprawdę imponujący: Steve Hackett, Steve Howe, wokalista Max Bacon, basista Phil Spalding oraz perkusista Jonathan Mover.

 Biorąc pod uwagę rodowód zespołu, trudno się dziwić, że grał on wyszukaną wersję pomp rocka, z korzeniami głęboko tkwiącymi w progresywnej muzyce wczesnych lat 70-tych. Grupa zadebiutowała w 1986 r. albumem GTR, a wybrany z niego na pierwszy singel utwór ,,When The Heart Rules The Mind” zdobył spore powodzenie w Stanach Zjednoczonych.

 Tuż po zakończeniu promocyjnego tournee Steve Hackett zapragnął powrócić do działalności solowej. Równocześnie grupę opuścił Jonathan Mover. Próba zastąpienia ich przez Roberta Berry (gitara) i Nigela Glocknera (perkusja) spełzła na niczym, w związku z czym w 1987 r. GTR zakończył swój niedługi żywot.

Single
Tytuł	Wykonawca	Data wydania	UK	US	Wytwórnia [US]	Komentarz
When The Heart Rules The Mind/Reach Out (Never Say No)	GTR	05.1986	82[2]	14[16]	Arista 9470	[written by Hackett, Howe][produced by Geoffrey Downes]
The Hunter/Sketches In The Sun	GTR	08.1986	-	85[6]	Arista 9512	[written by Geoffrey Downes][produced by Geoffrey Downes]

Albumy
Tytuł	Wykonawca	Data wydania	UK	US	Wytwórnia [US]	Komentarz
GTR	GTR	05.1986	41[4]	11[26]	Arista 8400	[gold-US][produced by Geoff Downes]

GTO

Lee Newman i Michael Wells stworzyli "Greater Than One" w Londynie, około 1985 roku. Grupa została stworzona, by eksplorować sztukę poprzez performance, nagrania i instalacje. Wydali albumy w wytwórniach Graeme Revell, Side Effects, WaxTrax! i ROIR w USA, Torso w Europie i ich własna, K = K.
W 1990 roku zaczęli wydawać single jako GTO (ponieważ łatwiej było je przeliterować) i Tricky Disco (eksplorując muzykę techno i house). Gdy wybuchła scena rave z 1991 roku, Newman i Wells zaczęli wydawać single jako John + Julie, Church of Extacy i Signs of Chaos. Później wydawali albumy i single jako TD5, The Salami Brothers i Technohead oraz założyli wytwórnię Dataflow Music. 

W 1995 roku Technohead wylansował ogromny hit na całym świecie dzięki "I Wanna Be A Hippy". W sierpniu jednak Lee Newman zmarł po krótkiej walce z rakiem. Michael Wells od czasu do czasu pracuje jako DJ  i nagrywa muzykę pod różnymi nazwami, w tym S.O.L.O. i The Man, jak również wielu innych.

Single
Tytuł	Wykonawca	Data wydania	UK	US	Wytwórnia [UK]	Komentarz
Pure	GTO	08.1990	57[3]	-	Cooltempo COOL 218	[written by L. Newman, M. Wells][produced by G.T.O.]
Listen To The Rhythm Flow / The Bullfrog	GTO	09.1991	72[2]	-	React 7001	[written by L. Newman, M. Wells][produced by G.T.O.]
Elevation	GTO	05.1992	59[2]	-	React 4	[written by L. Newman, M. Wells][produced by G.T.O.]

Warren G

WARREN G, właśc. Warren Griffin III (ur. 10.11. 1971r, Long Beach, Kalifornia) Jedna z najjaśniej świecących gwiazd producencko-raperskich pierwszej połowy lat 90-tych na Zachodnim Wybrzeżu, uważany za godnego konkurenta Dr. Dre do tytułu najlepszego G-funkowego beatmakera.


Urodzony 10 listopada 1971 r. w Long Beach (Kalifornia) Warren Griffin III wychowywał się w bardzo umuzykalnionej rodzinie. Jego ojciec był posiadaczem imponującej ilości płyt analogowych z muzyką jazzową, soułową i funkową. Mając też możliwość przebywania bez ograniczeń w miejscowym sklepie z winylami, do którego dostęp mieli tylko liczący się kalifornijscy muzycy, bardzo szybko złapał producenckiego bakcyla.

 Wraz z dwójką przyjaciół - Nate Doggiem i Snoop Doggiem - założył grupę 213 (nazwa wzięła się z telefonicznego prefiksu do Long Beach).
Niestety - problemy z prawem, jakie miał każdy z członków grupy, zmusiły ich do przerwy w nagraniach. Gdy Warren i Snoop opuścili areszt, doszli do wniosku, że muszą w 100% poświęcić się muzyce i za wszelką cenę przebić z kalifornijskiego podziemia na sam szczyt. Mając możliwość nagrywania w studiu należącym do wspomnianego sklepu z winylami, nagrali pierwsze demo Snoopa "Super Dooper Snooper". Warren wykorzystał rodzinne znajomości i podrzucił taśmę Dr. Dre - swojemu kuzynowi. Ten sławny producent z kolei zaprosił całe 213, z oddaniem palmy pierwszeństwa Snoopowi, na swą genialną płytę "The Chronic". Od czasu gościnnego udziału na tym albumie Warren G zaczął się stopniowo piąć w górę.


Swoim producenckim kunsztem wspomógł tak znanych wykonawców jak 2Pac czy MC Breed. Mnóstwo przychylnych słów i pozytywnych recenzji przyniósł mu wykonany z Mista Grimmem utwór "Indo Smoke", który znalazł się na ścieżce dźwiękowej kultowego obrazu "Poetic Justice - film o miłości" (reż. John Singleton, 1993).


Prawdziwym przełomem był zaś singiel "Regulate" nagrany wspólnie z Nate Doggiem. Ten międzynarodowy hit z soundtracku do "Nad obręczą" (reż. Jeff Pollack, 1995) doskonale przygotował grunt przed solowym albumem Warrena G "Regulate... G Funk Era", który ukazał się w 1994 r. Powszechnie uważa się, że była to ostatnia płyta, która tak doskonale oddała klimat G-funku i przełomu, jaki dokonał się na Zachodnim Wybrzeżu z początkiem lat 90-tych. Krążek sprzedawał się znakomicie, osiągnął status potrójnej platyny, wynosząc Warrena G na panteon najważniejszych postaci na scenie amerykańskiej.


Niestety kolejne lata pracy producenta i rapera nie obfitowały już w tak imponujące osiągnięcia. Drugi solowy album "Take A Look Over Your Shoulder" (1997) został przez wielu fachowców skrytykowany za nazbyt popowe brzmienie, zaś kolejne dwa - "I Want It All" (1999) i "Return Of The Regulator" (2001) przeszły niemal zupełnie bez echa. Było to szczególnie dziwne w przypadku pierwszego z tych krążków, ponieważ był on naprawdę doskonałą porcją west-coastowego rapu, głęboko nawiązując do ery G-funku i zachwycając ciepłym, funkowym brzmieniem.


Nie poprawił zanadto reputacji Warrena G nawet wydany w końcu, po wielu latach zapowiedzi, wspólny krążek 213 "The Hard Way" z 2004 r. Szczególnie w świetle zatajanej przez wiele lat informacji, że większość tekstów dla artysty pisał Snoop Dogg, co zostało bardzo źle przyjęte szczególnie w szeregach fanów jego twórczości. Premiera nowego albumu Warrena "In The MidNite Hor" została zapowiedziana na jesień 2005.

Single
Tytuł	Wykonawca	Data wydania	UK	US	Wytwórnia [US]	Komentarz
Regulate	Warren G featuring Nate Dogg	04.1994	5[34]	2[20]	Death Row 98 280	[platinum-US][silver-UK][written by Nate Dogg, Warren G][produced by Warren G][7[20].R&B; Chart][sample z "I Keep Forgettin' (Every Time You're Near)"- Michael McDonald][piosenka z filmu "Above the rim"]
This D.J.	Warren G	07.1994	12[13]	9[20]	Violator/RAL 853236	[gold-US][written by Warren Griffin][produced by Warren G][14[20].R&B; Chart]
Do You See/What's Next	Warren G	12.1994	29[9]	42[13]	Violator/RAL 853962	[written by Warren Griffin][produced by Warren G][45[12].R&B; Chart][sample z "Mama used to say"-Junior]
What's Love Got to Do with It	featuring Adina Howard	09.1996	2[23]	32[19]	Interscope 97 008	[written by Terry Britten, Graham Lyle, Warren Griffin][produced by Warren G][36[20].R&B; Chart][piosenka z filmu "Supercop"]
I Shot the Sheriff	Warren G feat. Marcia Love	03.1997	2[14]	20[19]	Def Jam 573564	[gold][written by Bob Marley, Warren Griffin][produced by Warren G][16[18].R&B; Chart]
Smokin' Me Out	Warren G featuring Ron Isley	06.1997	14[13]	35[14]	Def Jam 571024	[written by The Isley Brothers, Warren Griffin][produced by Warren G][20[20].R&B; Chart]
Prince Igor	The Rapsody featuring Warren G and Sissel	01.1998	15[14]	-	Def Jam 5749652	[written by Klaus Völker, Warren G][produced by Klaus Völker,Dieter Völker]
All Night, All Right	Peter Andre featuring Warren G	01.1998	16[4]	-	Mushroom MUSH 21CD [UK]	[written by M.Jordan, P.Andre, W.Griffith][produced by Montell Jordan, Schappell Crawford]
Nobody Does It Better	Nate Dogg featuring Warren G	07.1998	-	18[18]	Breakaway 4000	[written by Warren Griffin/Nathan Hale/Harold Johnson][produced by Warren G][18[19].R&B; Chart]
I Want It All	Warren G featuring Mack 10	09.1999	-	23[15]	G-Funk 73 721	[gold-US][written by Warren Griffin III, Dedrick Rolison][produced by Warren G][11[20].R&B; Chart][sample z "I like it"-DeBarge]
Game Don't Wait/Game Don't Wait	Warren G featuring Nate Dogg, Snoop Dogg and Xzibit	03.2000	-	-	Restless/G-Funk	[written by Warren Griffin III, Dedrick Rolison][produced by Dr. Dre][58[11].R&B; Chart]
Lookin' at You	Warren G	11.2001	60[2]	-	Universal 015462	[written by Warren Griffin III][produced by Dr. Dre][72[11].R&B; Chart]
Wake Up	Shade Sheist featuring Nate Dogg and Warren G	11.2002	-	-	Baby Ree	[produced by Eddie Berkeley, Kay Gee][53[13].R&B; Chart]
Lookin' at You	Warren G	03.2002	60[2]	-	Universal 015462	[written by Dr Dre/Mike Elizondo/Camara Kambon/Warren G/Camara Collins/Priest Brooks][produced by Dr. Dre][72[11].R&B; Chart]

Albumy
Tytuł	Wykonawca	Data wydania	UK	US	Wytwórnia [US]	Komentarz
Regulate...G Funk Era		06.1994	6[30]	2[53]	Violator 523364	[3x-platinum-US][silver-UK][produced by Warren G]
Take a Look Over Your Shoulder	Warren G	03.1997	20[9]	11[16]	Def Jam 537254	[gold-US][silver-UK][produced by Warren G]
I Want It All	Warren G	10.1999	-	21[10]	Restless 73 710	[gold-US][produced by Warren G, Soopafly, Vada Nobles]
The Return of the Regulator	Warren G	12.2001	-	83[8]	Universal 016121	[produced by Warren G, Dr. Dre, Soopafly]
In the Mid-Nite Hour	Warren G	10.2005	-	80[3]	Hawino 54 707	[produced by Warren G, Terrace Martin, Raphael Saadiq, Marlon Williams]

Gina G

Gina G (ur. Gina Mary Gardiner , 3 sierpnia 1970 r.) australijska piosenkarka, która reprezentowała Wielką Brytanię na Konkursie Eurowizji w Oslo w 1996 r. , z piosenką " Ooh Aah ... Just a Little Bit ", która osiągnęła # 1 na brytyjskiej liście singli.  Piosenka pozostaje (do 2017 r.) ostatnią pozycją brytyjskich przedstawicieli na konkurs Eurowizji na czele brytyjskich list przebojów. Piosenka dotarła również do pierwszej dwudziestki w USA i zdobyła nominację do Giny G w kategorii Grammy Award w kategorii Best Dance Recording . Inne jej przeboje z Wielkiej Brytanii to " I Belong to You " (1996), " Fresh " (1997), " Ti Amo " (1997) i " Gimme Some Love " (1997).

Gina G była DJ-em w Melbourne i wokalistką w australijskiej grupie muzyki dance Bass Culture. Pojawiła się w grupie pod nazwą Geena w utworze, który napisała wspólnie z grupą " Love the Life ", która ukazała się w Australii w maju 1992 roku.
W 1995 roku przeprowadziła się do Wielkiej Brytanii, gdzie weszła do konkursu A Song for Europe . Wygrała, stając się reprezentantką Wielkiej Brytanii w Konkursie Eurowizji w 1996 roku , z piosenką " Ooh Aah ... Just a Little Bit ". Piosenka była ósma w konkursie Eurowizji i osiągnęła najwyższy poziom na brytyjskiej liście singli .  Piosenka odniosła również sukces w USA, osiągając 12 miejsce na liście Billboard Hot 100 , # 3   Hot Dance Club Play . Piosenka została nominowana do nagrody Grammy w kategorii Best Dance Recording w 1998 roku.

Gina G wydała   " I Belong to You " w 1996 roku, który był    hitem w Top10 w Wielkiej Brytanii. W następnym roku wylansowała szereg brytyjskich hitów z " Fresh! ", " Ti Amo ", " Gimme Some Love " i "Everytime I Fall",  z których wszystkie znalazły się na jej debiutanckim albumie " Fresh! ". Okładka albumu została zaprojektowana przez Davida LaChapelle, a jej całe ciało pokryte czekoladą . " Gimme Some Love " był także hitem w USA, osiągając 46 miejsce na liście Billboard Hot 100 .

Po tym zniknęła z branży muzycznej na kilka lat. Długi proces sądowy przeciwko byłemu menedżerowi  zabrał  całą jej energię i pomimo faktu, że wiele nowych utworów zostało nagranych na drugi album, nie mogła opublikować materiału.
Do 2000 roku nagrała kilka piosenek ze szwedzkimi producentami Lagoona , w tym nową wersję swojego debiutanckiego hitu "Ooh Aah ... Just a Little Bit" i cover Nancy Sinatry "These Boots Are Made for Walkin'".  Ta ostatnia została wydana jako singiel CD przez małą niezależną wytwórnię, ale wydanie nie przyciągnęło żadnej uwagi.

Po tym spokojnym okresie G powróciła na rynek w marcu 2003 r., kiedy brała udział w reality show Reborn in the USA , obok Soni , Michelle Gayle , Tony'ego Hadleya , Petera Coxa i Elkie Brooks . Mimo że uzyskała najwięcej głosów od amerykańskiej publiczności i wygrała pierwszy koncert, zdobyła najmniej głosów w następnym spektaklu. Przegrała i została wyeliminowana z programu w trzecim programie.

Na początku 2005 r. Gina G próbowała reprezentować Wielką Brytanię na Konkursie Piosenki Eurowizji.Była piąta w eleminacjach z piosenką "Flashback". Walczyła z Javine i Katie Price .   W sierpniu wydała swój drugi album, Get Up & Dance, z dobrymi recenzjami. Album był jednak dostępny tylko na jej stronie internetowej, a większość pierwszych zamówień została osobiście podpisana przez G.

W czerwcu 2006 roku jej debiutancki album, Fresh! , stał się dostępny do pobrania w iTunes . Stworzyła własną wytwórnię płytową Stuntgirl z dystrybucją   Universal Records . Z siedzibą w Los Angeles nagrywa w swoim studiu w Londynie oraz w tamtejszym studio. Pod koniec 2006 roku wydała nowy singiel "Tonight's the Night" i promowała go w klubach Singiel osiągnął  57 miejsce na brytyjskiej liście singli w dniu 8 października.

W marcu 2009 r. Jej drugi album " Get Up & Dance" , wcześniej dostępny tylko na jej stronie internetowej, został wydany w iTunes. Album miał nowy projekt okładki.
Gina G jest mężem Charliego Watsona  (od 2003 roku) i ma dwoje dzieci i mieszka w Kalifornii.

Single
Tytuł	Wykonawca	Data wydania	UK	US	Wytwórnia [UK]	Komentarz
Ooh Aah... Just a Little Bit	Gina G	04.1996	1[1][28]	12[30]	Eternal WEA 041	[gold-UK][written by Steve Rodway/Simon Tauber][produced by Steve Rodway][4[15].Hot Disco/Dance;Eternal/Warner 43 802 12"]
Love the Life	Bass Culture Feat. Gina G	11.1996	145[1]	-	MXL Music X14374 [Aus]	[written by Berman, Gardiner][produced by Mark James, Peewee Ferris]
I Belong to You	Gina G	11.1996	6[20]	-	Eternal WEA 081	[written by Bill Colbourne/Gina G][produced by Brian Rawling/Mark Taylor]
Fresh!	Gina G	03.1997	6[13]	-	Eternal WEA 095	[written by Gina G/John Collins/Mark Taylor/Paul Barry][produced by Brian Rawling/Mark Taylor]
Ti Amo	Gina G	06.1997	11[12]	-	Eternal WEA 107	[written by Gina G/Paul Barry/Mark Taylor][produced by Brian Rawling/Mark Taylor/Jeff Taylor/Graham Stack]
Gimme Some Love	Gina G	09.1997	25[5]	46[11]	Eternal WEA 101	[written by Rich Burton/John Collins/Gina Gardiner/Malik Taylor/Bob Wainwright][produced by Steve Rodway][18[13].Hot Disco/Dance;Eternal/Warner 43 864 12"]
Every Time I Fall	Gina G	11.1997	52[3]	-	Eternal WEA 134	[written by Anders Bagge/Meja Beckman/Harry Sommerdahl][produced by Phil Harding/Ian Curnow/Anders Bagge]
Tonight's the Night	Gina G	10.2006	57[2]	-	Stuntgirl Music CXSTNT 1	[written by Point 4][produced by Point 4]

Albumy
Tytuł	Wykonawca	Data wydania	UK	US	Wytwórnia [UK]	Komentarz
Fresh!	Gina G	04.1997	12[9]	-	Eternal 0630178402	[gold-UK][produced by Steve Rodway/Anders Bagge/Arnthor Birgisson/Phil Harding/Ian Curnow/Cutfather & Joe/Brian Rawling/Mark Taylor/Jeff Taylor/Graham Stack]

Bobby G

Bobby G (znany również jako Bobby Gee ) (ur. Robert Alan Gubby , 23 sierpnia 1953r) był członkiem grupy pop Bucks Fizz , najbardziej znanej z wygranej w Konkursie Piosenki Eurowizji w 1981 roku oraz za zdobycie trzech hitów w Wielkiej Brytanii   numer  jeden " Making Your Mind" Up "(1981),"The Land of Make Believe" (1981) i " My Camera Never Lies " (1982).

G urodził się w Epsom , Surrey w Anglii. Po ukończeniu szkoły w wieku 14 lat rozpoczął pracę w wielu branżach, z których najważniejszą był handel budowlany. W tym samym czasie dołączył do zespołu rockowego w niepełnym wymiarze godzin, który miał wiele różnych nazw.

Później  założył własną firmę budowlaną, opartą na wiedzy, którą zdobył dzięki swojemu doświadczeniu i ojcu, który również był budowniczym. Przez większą część lat 70-tych nadal to robił, a także jako firma zajmująca się hydrauliką.

Pod koniec dekady obie firmy zawiodły, pozostawiając mu ciężkie długi, a także niszcząc małżeństwa - oba zakończyły się rozwodem.

W 1979 r. G postanowił rozpocząć karierę muzyczną i zaczął koncertować w pubach i klubach jako solowy piosenkarz / gitarzysta. W 1980 r. G brał udział w przesłuchaniu do musicalu Jesus Christ Superstar w West End i wygrał rolę Poncjusza Piłata (dubler). Musical był wystawiany przez osiem lat w Palace Theatre (wówczas najdłużej działającym musicalu w Wielkiej Brytanii). Bobby G następnie występował jako rezydent w lokalnym klubie Country . 

W styczniu 1981 r. G brał udział w przesłuchaniu do nowej grupy pop , którą utworzyła autorka tekstów i menedżerka Nichola Martin. Grupa nazywała się Bucks Fizz i miała wystąpić w tegorocznym konkursie A Song for Europe z piosenką " Making Your Mind Up ". Po tym, jak inny wokalista Stephen Fischer stał się niedostępny, G zaproponowano mu pracę po kolejnych przesłuchaniach.

Wraz z innymi członkami Mike Nolanem , Cheryl Baker i Jay Aston grupa wygrała konkurs, a 4 kwietnia 1981 roku wzięła udział w Konkursie Piosenki Eurowizji reprezentującym Wielką Brytanię .  Bucks Fizz wygrał konkurs, a grupa została katapultowana do sławy. Piosenka osiągnęła 1 miejsce na brytyjskich listach przebojów i sprzedała się w czterech milionach egzemplarzy na całym świecie.

Bucks Fizz rozpoczął karierę, która sprawiła, że ​​w ciągu następnych kilku lat zdobyli wiele hitów na całym świecie, w szczególności w Wielkiej Brytanii, gdzie stali się jedną z największych grup w latach 80-tych i zdobyli wiele hitowych singli i albumów. 

W dniu 11 grudnia 1984 roku, podczas trasy koncertowej w Newcastle, grupa brała udział w wypadku w autokarze. G otrzymywał pomoc lekarską na uraz kręgosłupa, ale w przeciwieństwie do innych członków zespołu, nie został poważnie skrzywdzony. Wypadek zyskał dużą uwagę mediów, w tym na pierwszych stronach gazet i w wiadomościach telewizyjnych. 

Grupa kontynuowała swoją działalność przez resztę dekady i miała swój ostatni hit w 1988 roku.

W 1990 roku Bucks Fizz stał się tercetem (G, Nolan i Baker)   kontynuując turnee po kraju. Poza albumem Live z 1991 roku , grupa nie dokonała żadnych innych nagrań.
Baker opuścił grupę w 1993 roku i mniej więcej w tym czasie G przejął zarząd Bucks Fizz. Zatrudniając dwóch nowych członków, Heidi Manton i Amandę Schwartz, grupa nadal występowała. W 1995 r. Nolan również opuścił grupę, więc G stał się jedynym żyjącym oryginalnym członkiem.

G był gotów rozpocząć karierę solową w czasach hit-makingu Bucks Fizz. W końcu wydano tylko jeden singiel. To był motyw przewodni Big Deal BBC TV, który został wydany w 1984 roku i choć osiągnął tylko nr 46, piosenka pozostała na brytyjskich listach przebojów przez 12 tygodni.  G napisał także i wyprodukował kilka piosenek dla Bucks Fizz, żadna z nich nie została wydana jako single, ale stały się częścią  albumu  grupy.

Kolejne nagrania solowe zostały zrealizowane, ale nie zostały wydane do 2006 i 2008 roku, kiedy to dwie kompilacje płyt z niewydanymi utworami Bucks Fizz, The Lost Masters zawierały część jego solowej pracy.

Single
Tytuł	Wykonawca	Data wydania	UK	US	Wytwórnia [UK]	Komentarz
Big Deal/It's All For Jan	Bobby G	11.1984	46[18]	-	BBC RESL 151	[written by Bobby G][produced by Bobby G]

Ali G

Ali G właśc. Alistair Leslie Graham (ur. ?) - satyryczna fikcyjna postać stworzona przez brytyjskiego komika Sachę Barona Cohena. Ali G pojawił się najpierw w programie The Eleven O'Clock Show w stacji telewizyjnej Channel 4, by przenieść się następnie do stacji HBO, gdzie prowadzi autorski program Da Ali G Show.
Ali G zadebiutował w The Eleven O'Clock Show, gdzie reprezentował głos młodego pokolenia. Przeprowadzał wywiady z wieloma znanymi postaciami w Wielkiej Brytanii, które stawały się ofiarami żartów Alego, udającego przedstawiciela kultury Hip-Hop i umiejącego zaskakiwać celnymi i niespodziewanymi pytaniami.

Ali G wystąpił również jako kierowca limuzyny w teledysku Madonny do piosenki "Music" oraz nagrał własny utwór wraz z artystą Shaggym. Wystąpił również w serii reklamówek NBA, reżyserowanych przez Spike'a Lee, w których przeprowadza wywiady ze znanymi gwiazdami amerykańskiej koszykówki.
Ali G jest członkiem gangu o nazwie "West Staines Massive" i żyje wraz ze swoją babcią w domu na ulicy Cherry Blossom Close 36, w sercu getta "Staines". Ukończył szkołę, którą nazywa "da Matthew Arnold Skool" (istniejącą w rzeczywistości w Staines).

Staines jest małym miasteczkiem na zachód od Londynu, które przez wiele lat było ofiarą żartów, i jest demograficznie bardzo oddalone od amerykańskich miejskich gett, do których Ali G je upodabnia, co nie przeszkadza bohaterowi w uważaniu się za przedstawiciela kultury miejskich gangsterów.

Single
Tytuł	Wykonawca	Data wydania	UK	US	Wytwórnia [UK]	Komentarz
Me Julie	Ali G & Shaggy	03.2002	2[22]	-	Island CID 793	[silver-UK][written by D.Mazer, D Kelly, O Burrell, Sacha Baron-Cohen][produced by Dave Kelly, Orville Richard Burrell]

Dave Gahan

David Gahan urodził się 9 maja 1962 roku w Epping (koło Basildon). Jest on jednym z najbardziej charyzmatycznych frontmanów w historii elektronicznego popu i rocka. Od 1979 roku Gahan jest członkiem zespołu Depeche Mode. Wcześniej grupa nosiła nazwę Composition Of Sound. W 1980 roku wystąpiła ona po raz pierwszy w czteroosobowym składzie (z Dave'em na wokalu). David Gahan zaproponował zmianę nazwy na Depeche Mode, co zostało zaaprobowane przez resztę zespołu.Jego początkowo łagodny i nieco chimeryczny wokal, znany chociażby z utworów "Just Can't Get Enough" i "Dreaming Of Me", pod wpływem niepowtarzalnych tekstów i kompozycji klawiszowca Martina Lee Gore'a ewoluował w kierunku industrialu z elementami gotyku i synthpopu. W 1993 roku Gahan zamieszkał w Los Angeles i tam zainspirowany brzmieniem grunge'u po raz kolejny zmienił image. Zapuścił włosy i brodę, swoje ciało ozdobił sporą ilością tatuaży co oburzyło wielu starszych fanów Depeche Mode. Zmieniła się też muzyka grupy i sama grupa. Zespół wydał album "Songs Of Faith And Devotion", który osiągnął bezprecedensowy sukces na całym świecie. Niestety prawie w tym samym czasie Dave pogrążył się w narkotykowym uzależnieniu. Trwało to kilka lat. Gahan w tym czasie dwa razy próbował odebrać sobie życie. W połowie lat 90 wokalista zerwał z heroiną, przeszedł terapię odwykową i już w 1997 roku wraz z Depeche Mode wydał album "Ultra".
Gahan nagrał z zespołem 12 płyt studyjnych, 2 koncertowe oraz 3 kompilacje. Ponieważ artysta zawsze chciał mieć swój udział w komponowaniu utworów na płyty Depeche Mode a na tamten czas spotkało się to z wyraźną odmową głównego kompozytora Martina Lee Gore'a już w 2003 roku Gahan wydał swój pierwszy debiutancki album "Paper Monsters". Jest to pierwsza solowa płyta Gahana. Po raz kolejny artysta zaczął wszystko od zera. Wcześniej zobowiązania zawodowe, problemy osobiste, brak wiary w siebie uniemożliwiały mu odnalezienie własnego prawdziwego głosu. Jak sam mówi stąd właśnie wziął się tytuł płyty - papierowe potwory. Jak mówi: "sam stworzyłem te potwory, a one z każdym rokiem robiły się coraz większe. Ale uświadomiłem sobie wreszcie, że to ja sam je sobie wymyśliłem". Płyta zawiera 10 utworów. Kompozytorem materiału jest multi-instrumentalista z Nowego Jorku, a prywatnie przyjaciel Gahana - Knox Chandler. Natomiast produkcją zajął się Ken Thomas. Premiera "Paper Monsters" odbyła się 2 czerwca 2003 roku.
Kolejną solową płytą Davida Gahana jest "Hourglass". Album powstawał podobno bez presji terminów: Gahan skomponował i wyprodukował wszystkie piosenki we współpracy z Christianem Eignerem (perkusja) i Andrew Phillpottem (gitara akustyczna, elektryczna), którzy wspomagają zespół Depeche Mode na trasach koncertowych. Prace odbywały się w 11th Floor Studios w Nowym Jorku, gdzie Gahan mieszka od 10 lat. Album zawiera 10 utworów znacznie różniących się brzmieniowo od muzycznej zawartości poprzedniej płyty, zwłaszcza odstąpieniem od bluesowo/rockowych utwórow na rzecz elektronicznych, miejscami industrialnych nagrań z ciekawie zaaranżowanym wokalem Gahana. Premiera "Hourglass" odbyła się 21 października 2007 roku.

Single
Tytuł	Wykonawca	Data wydania	UK	US	Wytwórnia [UK]	Komentarz
Dirty sticky floors	Dave Gahan	06.2003	18[2]	-	Mute MUTE 294	[written by Dave Gahan, Knox Chandler][ Producer - Ken Thomas][3[14].Hot Disco/Dance;Mute 42 620 12:]
I need you	Dave Gahan	08.2003	27[5]	-	Mute MUTE 301	[written by Dave Gahan, Knox Chandler][ Producer - Ken Thomas]
Bottle living	Dave Gahan	11.2003	36[2]	-	Mute MUTE 310	[written by Dave Gahan, Knox Chandler][ Producer - Ken Thomas]
Kingdom	Dave Gahan	10.2007	44[2]	-	Mute MUTE 393	[written by Dave Gahan, Andrew Phillpott, Christian Eigner][ Producer -Dave Gahan, Andrew Phillpott, Christian Eigner]
Saw Something / Deeper & Deeper	Dave Gahan	01.2008	103[1]	-	Mute MUTE 398	[written by Dave Gahan, Andrew Phillpott, Christian Eigner][ Producer - Dave Gahan, Andrew Phillpott, Christian Eigner]

Albumy
Tytuł	Wykonawca	Data wydania	UK	US	Wytwórnia [UK]	Komentarz
Paper monsters	Dave Gahan	06.2003	36[3]	-	Mute STUMM 216	[ Producer - Ken Thomas]
Hourglass	Dave Gahan	10.2007	50[2]	-	Mute STUMM 288	[ Producer -Dave Gahan, Andrew Phillpott, Christian Eigner]