Associates, grupa szkocka. Powstała w 1979r w Dundee.
Billy Mackenzie (ur. 27.0.3.1957r, Dundee - zm. 22.01.1997r, Dundee) - voc i
Alan Rankine - g, k już w 1976r zaczęli występować razem, najpierw jako
The Absorbic Ones, później - niekiedy zapraszając do współpracy także innych muzyków - pod wieloma innymi szyldami. W 1979r zdecydowali się działać pod nazwą Associates.
W okresie pracy nad pierwszym albumem,
„The Affectionate Punch" z 1980r, zatrudnili na krótko
Michaela Dempseya (właśc. Michael Stephen Dempsey; ur. 29.11.1958r, Salisbury, Rodezja) - b z
The Cure i Australijczyka
Johna Murphy'ego - dr. W 1982 formacja zawiesiła działalność. Odrodziła się w czerwcu 1984r w składzie: MacKenzie,
Stephen Reid - g,
Ian Mackintosh - g,
Howard Hughes - k,
Robert Soave - b,
Steve Golding - dr.
W 1985r znowu przestała, istnieć. W 1988r, wróciła na scenę,; ale w tym czasie jedynym jej stałym członkiem był MacKenzie. Działała do 1991r.
Zadebiutowała w 1979r singlem z niebanalną wersją utworu
Boys Keep Swinging swojego idola
Davida Bowiego (na stronie B piosenka
Mona Property Cirl), wydanym własnym kosztem z nalepką
Double Hip, a później wznowionym przez
MCA. W 1980r związała się z firmą
Fiction i dla niej nagrała, następną małą płytę,
The Affectionate Punch/You Were Young, a także album
„The Affectionate Punch", wydane w sierpniu tego roku. Nadal pozostawała pod przemożnym wpływem Bowiego, ale też
Roxy Musie, Sparks czy
Talking Heads.
W 1981r podpisała kolejny kontrakt na nagrania, tym razem z
Situation Two. Wynikiem
były single:
Tell Me Easter's On Friday/Straw Towels z kwietnia,
Q Quarters/Kissed z czerwca,
Kitchen Personal/An Even Whiter Car z sierpnia,
Message Oblique Speech/Blue Soapv z października i
White Car In Germany/The Associate z listopada tego roku, a większość z zawartych na nich nagrań wypełniła w październiku minialbum
„Fourth Drawer Down". Chociaż płyty te były świadectwem zwrotu, - zapewne pod wpływem Rankine'a; ku muzyce trudniejszej w odbiorze, pełnej, intrygujących, ostrych i hałaśliwych brzmień gitarowych i syntezatorowych, chwilami nabierajjącej; wręcz cech dźwiękowego chaosu, odniosły spory sukces na listach przebojów firm niezależnych.
W 1982r grupa otrzymała propozycję nagrań dla
WEA. Przyjęła ją, tworząc w ramach firmy własną, nazwaną zwyczajnie Associates. Kolejne małe płyty, a więc
Party Fears Two/It's Better This Way z lutego,
Club Country/A G. It's You Again z maja
18 Carat Love Affair/Love Hangover (przeróbka przeboju
Diany Ross) z lipca, oraz album
„Sulk" z lutego tego roku, wyprodukowane wraz z
Mikiem Hedgesem, zyskały jeszcze większą popularność.
Nowa muzyka grupy nie miała już nic wspólnego z niepokornym, zwariowanym, nowatorskim rockiem z poprzedniego okresu. MacKenzie, który ostatecznie zdominował, Rankine'a, opowiedział się za zwykłą muzyką pop, prawda, że bardzo efektowną, inspirowaną jak dawniej dokonaniami Bowiego (np.
Party Fears Tow, Skipping), ale też chociażby poszukiwaniami
Kraftwerk np.
White Car In Germany) czy soulem filadelfijskim i disco (np.
It's Better This Way, Club Country), porównywaną do twórczości zespołów
ABC i
Human League. Latem 1982r grupa odbyła pierwszą większą trasę po kraju. Niestety, wkrótce potem zniknęła ze sceny.
W tym czasie, drogi MacKenziego i Rankine'a się rozeszły (MacKenzie zaczął się przymierzać do kariery solowej i nawet nagrał singel). I gdy w 1984r się odrodziła, w składzie nie było już drugiego z nich. Z tego okresu pochodzą single:
Those First Impressions/Thirteen Feelings z maja 1984r, i
Waiting For The Loveboat z sierpnia tego roku oraz
Breakfast/Breakfast Alone ze stycznia 1985r i
Take Me To The Girl/Perhaps z października tego roku, a także album
„Perhaps" z grudnia 1984r (producentami byli m.in.
Martyn Ware z Heaven 17,
Dave Allen z Gang Of Four i
Martin Rushent). Trudno jednak było się oprzeć wrażeniu, że formacja jedynie odcina kupony od swojego sukcesu.
W 1988r po drugiej już przerwie w działalności Associates (MacKenzie nawiązał wtedy m.in. współpracę z zespołem
Yello), trafiły na rynek dwa single - w sierpniu
Heart Of Glass (przeróbka piosenki zespołu
Blondie),
Her Only Wish i w grudniu
Country Boy! Just Can't Say Goodbye. Ale ponieważ nie zyskały; popularności, szefowie WEA wstrzymali wydanie gotowego już albumu
„The Glamour Chase" (chociaż dziennikarze dostali już egzemplarze promocyjne).
W październiku 1989 nakładem Strange Fruit ukazała się czwórka
„Peel Sessions" z nagraniami dla radia.W 1990r grupa związała się z firmą
Circa i po raz ostatni już weszła do studia. Owocami były single:
Fever/Fever In The Shadows z kwietnia i
Fire To Ice/Green Tambourine z sierpnia tego roku oraz
Just Can't Say Goodbye/One Two Three ze stycznia 1991r; czwórka
„Poperetta" z grudnia 1990r, a także album
„Wild And Lonely" z marca 1990r (częściowo złożony z nagrań przewidzianych na „The Glamour Chase"). Żadna z tych płyt nie miała już jednak nic z uroku dawnych dokonań Associates. Żadna też nie zyskała uznania słuchaczy, co przesądziło los grupy.
W 1992r Mackenzie j Rankine zamierzali co prawda ją reaktywować, ale podczas zorganizowanych rok później prób okazało się, że nie potrafią już pracować razem. Mackenzie działał później solo, a także wspierał innych, m.in.
Barry'ego Adamsona i
Apollo Four Forty. W 1997r odebrał sobie życie. Rankine również próbował trudów kariery indywidualnej. Na jego dorobek złożyły się płyty
„The World Begins To Look Her Age" (Crepescule, 1986),
„She Loves Me Not" (Virgin, 1987);
The Big Picture Sucks" (Crepescule, 1989) oraz
„Days And Days" (Crepescule, 1990). Działał też jako producent nagrań; w tej roli współpracował m.in. z zespołem
Cocteau Twins. Po zakończeniu kariery muzyka został wykładowcą Stowe College w Glasgow.
|
Single |
| Tytuł |
Wykonawca | Data wydania |
UK |
US |
Wytwórnia
[UK] |
Komentarz |
| Party fears two/It's Better This Way | Associates | 01.1982 | 9[10] | - | Associates ASC 1 | [written by Billy Mackenzie, Alan Rankine][produced by Mike Hedges] |
| Club Country/A.G. It's You Again | Associates | 04.1982 | 13[10] | - | Associates ASC 2 | [written by Billy Mackenzie, Alan Rankine][produced by Mike Hedges,Associates] |
| 18 Carat love affair/Love hangover | Associates | 07.1982 | 21[8] | - | Associates ASC 3 | [written by Billy Mackenzie, Alan Rankine][produced by Mike Hedges,Associates] |
| A Matter of Gender/Even Dogs in the Wild | Associates | 11.1982 | - | - | Fiction FICS 16 | [written by Billy Mackenzie, Alan Rankine][produced by Associates, Arthur Worrey] |
| Those First Impressions/Thirteen Feelings | Associates | 05.1984 | 43[6] | - | WEA YZ 6 | [written by Billy Mackenzie][produced by Martyn Ware, Greg Walsh] |
| Waiting for the Love Boat/Schampout | Associates | 08.1984 | 53[4] | - | WEA YZ 16 | [written by Billy Mackenzie][produced by Martin Rushent] |
| Breakfast/Breakfast Alone | Associates | 01.1985 | 49[6] | - | WEA YZ 28 | [written by Billy Mackenzie][produced by Martin Rushent] |
| Take Me To the Girl/Perhaps | Associates | 10.1985 | 95[3] | - | WEA YZ 47 | [written by Billy Mackenzie][produced by Peter Henderson] |
| Heart of Glass/Her Only Wish | Associates | 08.1988 | 56[3] | - | WEA YZ 310 | [written by Debbie Harry, Chris Stein][produced by Chris Hughes, Ross Cullum ] |
|
Albumy |
| Tytuł |
Wykonawca | Data wydania |
UK |
US |
Wytwórnia
[UK] |
Komentarz |
| Sulk | Associates | 05.1982 | 10[20] | - | Associates ASCL 1 | [produced by Mike Hedges,The Associates] |
| Perhaps | Associates | 02.1985 | 23[7] | - | Wea WX 9 | [produced by Martyn Ware, Martin Rushent, Dave Allen, Greg Walsh] |
| Wild and lonely | Associates | 03.1990 | 71[1] | - | Circa CIRCA 11 | [produced by Julian Mendelsohn] |
Frank Loverde (lub po prostu Loverde ) (1947-1990) był amerykańskim wokalistą i muzykiem disco, aktywnym w latach 80-tych. Z siedzibą w San Francisco Loverde współpracował z producentem płytowym Patrickiem Cowleyem nad swoim największym sukcesem; Die Hard Lover , wydanym w 1982 roku.Loverde urodził się w Los Angeles w Kalifornii w 1947 roku. Frank miał dwóch braci i dwie siostry. Pochodził z dużej włoskiej rodziny. Był bardzo blisko swojej rodziny, gdzie muzyka wypełniała dom. Ale jakiś czas we wczesnych latach 70-tych przeprowadził się do Nowego Jorku, by podjąć pracę jako DJ w nocnym klubie Yellow Fingers . Loverde nieprzerwanie pracował w tym miejscu przez cztery lata, w tym czasie coraz bardziej interesował się produkcją muzyczną i graniem na gitarze . W latach 70-tych Frank spotkał się z Lindą Imperial w St. Louis w stanie Missouri , pracując jako gość w nowo otwartym klubie nocnym. Pod koniec lat 70-tych Loverde ponownie zamieszkał w San Francisco z partnerem Danem Straehornem ( choreografem tańca ).
