Ashanti

Ashanti to amerykańska piosenkarka R&B, a także producentka, modelka i aktorka, mająca na koncie role w m.in. filmie "Resident Evil: Zagłada". Jej debiutancki longplay "Ashanti", w pierwszym tygodniu w Stanach Zjednoczonych znalazł ponad pół miliona nabywców, co było najlepszym wynikiem w historii dla debiutującej artystki.

Do dzisiaj łączny nakład płyt wokalistki przekroczył na świecie 15 milionów egzemplarzy. Pod koniec sierpnia 2012 roku ukaże się jej piąty w dorobku longplay, "Braveheart".

- Moja mama odkąd tylko się urodziłam uważała, że będę gwiazdą - opowiadała wiele lat później artystka. - Myślę, że po prostu przeczuwała, że coś wielkiego się wydarzy. Matka, Tina Douglas rzeczywiście musiała być przekonana, że jej córka będzie kimś wyjątkowym - jej imię Ashanti (pełne nazwisko i imię brzmi Ashanti Shequoiya Douglas) zostało nadane na cześć pewnego plemienia żyjącego w Ghanie. - W wielu państwach kobiety są na dole drabiny społecznej, ale w tym plemieniu, kobiety są bardzo szanowane i to jest w tym najfajniejsze - tłumaczyła. Tina nazywając dziecko marzyła o tym, aby jej pociecha wyrosła na potężną i wpływową kobietę. W domu przyszłej gwiazdy zawsze słuchało się dużo muzyki - ojciec był kiedyś profesjonalnym wokalistą, matka natomiast uczyła tańca. Jak zapewnia artystka, nie to było jednak powodem, dla którego zapragnęła zająć się tą dziedziną sztuki. - Oczywiście, to gdzie się wychowywałam miało na mnie jakiś wpływ, jak i na moją późniejszą karierę, ale to nie było tak, że obudziłam się pewnego dnia i powiedziałam, "Hej, zostanę piosenkarką" - opowiadała. - To nie stało się tak. Moi rodzice zawsze byli blisko muzyki, ale to nie było dla mnie decydującym bodźcem. Co zatem nim było? - na pewno też nie kościelny chór, w którym udzielała się od 3 roku życia. Decyzja co do przyszłości zapadła, kiedy Ashanti miała dwanaście lat. Wracała właśnie z matką z zajęć tańca i w radiu usłyszała "I'm Goin' Down" Mary J. Blige. - To ona spowodowała, że chcę zajmować się muzyką - opowiadała magazynowi "Rolling Stone". - W piękny sposób połączyła hip-hop i R&B, otworzyła całkowicie nową ścieżkę w muzyce. Następnie zobaczyłam Aaliyah, która była jej młodszą wersją i powiedziałam sobie "Wow!, to naprawdę może się stać, przecież ona jest w moim wieku.

Oczywiście państwo Douglas od początku wspierali córkę. - Nigdy nie zapomnę momentu, kiedy usłyszałam jak śpiewała "Reminisce" Mary J. Blige - opowiadała Matka podczas wywiadu dla MTV. - To było coś niesamowitego. Z miejsca zaczęłam posyłać ją na konkursy talentów. Ponieważ rodzice przyszłej gwiazdy nie za bardzo mogli pozwolić sobie na opłacenie studia i zarejestrowania profesjonalnej kasety demo, Ashanti musiała występować na specjalnie organizowanych przesłuchaniach przed pracownikami wytwórni płytowych. Na szczęście, zainteresowanie było spore, co nie oznacza wcale, że od tamtej pory wszystko poszło gładko. O artystkę upomniał się m.in. label Diddy'ego, Bad Boy Records. Kontrakt, który został jej zaoferowany nie był jednak do końca satysfakcjonujący. W 1994 roku, następne w kolejce ustawiło się Jive Records. Umowa została podpisana, jednak współpraca w dłuższej perspektywie po prostu nie wypaliła. - Z tego co pamiętam mieli w swoim katalogu Backstreet Boys i Britney Spears i byli bardzo zorientowani na pop - mówiła. - A w moim sercu grało R&B i nie miałam ochoty iść popową ścieżką. Ashanti postanowiła więc zająć się na dobre szkołą - w ogólniaku chwytała się różnych rzeczy - próbowała pisać wiersze (już wtedy tworzyła też swoje pierwsze kompozycje), zagrała także kilka ról na deskach szkolnego teatru, była cheerleaderką. Co pewien czas występowała w klubach w okolicach Nowego Jorku, w 1998 roku ponownie podpisała kontrakt - tym razem z Epic Records. Tutaj sprawa była poważniejsza - artystka pomimo wciąż młodego wieku (miała wtedy 17 lat) przeprowadziła się sama do Atlanty, gdzie miała ją czekać wielka kariera. Z czasem jednak zrezygnowała. - Wdziałam wielu artystów, których mieli w katalogu, a którzy radzili sobie bardzo słabo - tłumaczyła. - Mieli zespół męski, jakąś obiecującą raperkę, kilka innych grup, ale ich albumy przechodziły bez żadnego echa. Pomyślałam więc sobie "Nie chcę aby to przytrafiło się mi". Wróciłam więc do domu.

Przełom nastąpił w 2001 roku, kiedy zwrócił na nią uwagę Irv Gotti, szef wytwórni Murder Inc. (obecnie The Inc. Records). Artystka zapytała go, czy nie zechciałby wyprodukować jej kilku kawałków, tak aby mogła się nimi pochwalić przez wytwórniami. Gotti miał wobec niej jednak zupełnie inne plany - namówił ją, aby nagrała duety z paroma topowymi artystami. Najpierw nagrała dodatkowe wokale do utworu "How We Roll" rapera kryjącego się pod pseudonimem Big Pun. Choć singel nie okazał się przebojem - dwa kolejne już tak - "Always on Time" Ja Rule'a i "What's Luv?" Fat Joe (w którym także pojawił się Ja Rule) - dotarły kolejno do 1 i 2 miejsca amerykańskich zestawień. - Pamiętam, że jak pierwszy raz spotkałam się z szefem wytwórni zapytałam, dlaczego nazwał ją "Murder"? - wspominała matka wokalistki. - Powiedział mi "Ponieważ chcemy zabijać ludzi naszą muzyką". Bardzo spodobało mi się w jaki sposób mi to wytłumaczył, bo tak zawsze chciałam, aby ludzie postrzegali moją córkę. Coś na zasadzie "Ona naprawdę zabija, jest gorąca".

Ogromny sukces nagrań otworzył jej wrota do kariery na własny rachunek - artystka mogła zabrać się za wykańczanie swojego debiutanckiego longplaya (sama napisała 12 z 17 kompozycji). Najpierw, na początku 2002 roku na rynku pojawił się zwiastujący dzieło singel, "Foolish", który bez żadnych problemów zdobył szczyt notowania "Billboardu". Następnie, w kwietniu do sklepów trafił imienny album, o którym wystarczy powiedzieć, że w samych tylko Stanach Zjednoczonych znalazł ponad 3 miliony nabywców, a świetnie radził sobie także w Australii, Kanadzie czy Wielkiej Brytanii. - Nigdy nawet nie marzyłam, że do czegoś takiego dojdzie - opowiadała. - Myślałam sobie jedynie, że fajnie będzie jak kiedyś uda mi się zamieścić piosenkę na "Billboardzie". To przeszło moje najśmielsze oczekiwania. Oczywiście wszyscy życzyli mi powodzenia z tym albumem i ja także byłam przekonana, że odwaliliśmy kawał dobrej roboty. Nie sądziłam, że będzie to najgorszy album na świecie, ale nigdy bym nie pomyślała, że będzie on tak pozytywnie odebrany. A sukcesom nie było końca. Bo na początku 2003 roku Ashanti zdobyła pierwszą nagrodę Grammy, w kategorii Best Contemporary R&B album. Otrzymała także klucz do Glen Cove, jej rodzinnego miasta, a dzień w którym to się stało otrzymał nazwę Dnia Ashanti. Prasa okrzyknęła ją natomiast mianem księżniczki hip-hopu i R&B. - To jest coś, co po prostu się stało, patrzę na to jako oznakę pewnego uznania, ale nie jestem arogancką osobą - wyznała dziennikarzowi Edgenewyork.com. - Czuje się dobrze będąc po prostu Ashanti.

W latach 2003 i 2004 ukazały się kolejne dwa albumy wokalistki: "Chapter II" i "Concrete Rose", które przyniosły jej porcje kolejnych przebojów, z "Rock wit U (Awww Baby)", "Rain on Me" i "Only U" na czele (pierwsze dwa dotarły w USA do Top 10). Kariera Amerykanki nie ograniczała się jednak jedynie do muzyki. Od pewnego czasu równolegle próbowała sił w aktorstwie. Pojawiła się w m.in. serialach "Sabrina, nastoletnia czarownica" czy "Buffy: Postrach wampirów". W 2005 roku zaliczyła także debiut na dużym ekranie - wystąpiła u boku Samuela L. Jacksona w filmie "Coach Carter", w którym wcieliła się w nastoletnią matkę. - To było dla mnie wspaniałe doświadczenie - opowiadała gwiazda serwisowi Blackfilm.com. - Myślę, że przede wszystkim było tak przez to, że z całą obsadą dogadywaliśmy się perfekcyjnie. Niektórzy ludzie często wstydzą się ciebie i uciekają ponieważ jesteś gwiazdą, piosenkarzem lub kimkolwiek. A tym razem było wspaniale. Aktorstwo spodobało się jej chyba na dobre, bo w następnych latach pojawiała się regularnie - zarówno w kinie (m.in. "John Tucker Must Die" czy "Resident Evil: Zagłada"), jak i telewizji (m.in. serialu "Las Vegas").

W 2009 roku pojawiła się także na deskach teatru, w musicalu "The Wiz". Jej aktorska kariera nie oznaczała jednak, że muzyka zeszła na dalszy plan - w czerwcu 2008 roku przypomniała o sobie z czwartym albumem studyjnym, który otrzymał tytuł "The Declaration". Na tle poprzednich dokonań artystki krążek spotkał się jednak ze znacznie mniejszym zainteresowaniem, podobnie jak promujące go single. Nie pomogły nawet gościnne udziały takich gwiazd jak Nelly czy Akon. Słabsza sprzedaż płyty doprowadziła w 2009 roku do rozstania z Murder Inc. - Wszystko, co trzeba w tym biznesie to chemia - a my jesteśmy teraz w dwóch różnych miejscach - powiedział Gotti w oficjalnym oświadczeniu. - Moje poglądy i filozofia kompletnie różnią się od jej. Rozstanie raczej nie odbyło się w najzdrowszej atmosferze, bo Gotti i Ashanti zerwali ze sobą kontakty. Od tamtej pory gwiazda postanowiła sama zadbać o wydawanie własnych płyt - w tym samym roku powołała do życia label, który otrzymał nazwę Written Entertainment.

W obecnej dekadzie wokalistka nie zwalnia tempa. W marcu 2012 roku potwierdziła, że pojawi się w kolejnych dwóch produkcjach filmowych: "I Love Cinema", a także w sequelu "Coach Carter". Na schyłek lata 2012 roku zapowiedziała natomiast wydanie piątej płyty, "Braveheart", nad którą pracuje od początku 2011 roku.

Single
Tytuł	Wykonawca	Data wydania	UK	US	Wytwórnia [UK]	Komentarz
How We Roll	Big Pun featuring Ashanti	04.2001	-	-	Loud 1979	[53[14].R&B; Chart]
Always on time	Ja Rule feat Ashanti	11.2001	6[13][02.2002]	1[2][27]	Def Jam 5889462	[platinum-UK][written by Marcus "7 Aurelius" Vest/Jeffrey "Ja Rule" Atkins/Irving "Irv Gotti" Lorenzo][produced by Gotti][1[8][29].R&B; Chart]
Foolish	Ashanti	02.2002	4[13]	1[10][32]	Mercury 5829362	[platinum-UK][2x-platinum-US][written by Irving Lorenzo,Anslem Douglas,Etterlene Jordan,Mark DeBarge][produced by Gotti][1[10][41].R&B; Chart][sample z "Stay with me"-DeBarge]
What' s luv	Fat Joe featuring Ashanti and Ja Rule	02.2002	4[8]	2[28]	Atlantic AT 0128CD	[platinum-UK][written by Irving Lorenzo,Jeffrey Atkins,Joe Cartagena,Andre Parker,C. Rios][produced by Irv Gotti,Andre Parker][3[25].R&B; Chart]
Happy/Call	Ashanti feat Ja Rule	06.2002	13[8]	8[23]	Murder Inc /Mercury 0639282	[written by Ashanti Douglas, Raymond Calhouh, Andre Parker, Irving Lorenzo][produced by Chink Santana, Irv Gotti][sample z "Outstanding"-Gap Band][16[25].R&B; Chart]
Down 4 U	Irv Gotti presents The Inc. Feat Ja Rule,Ashanti,Charli Baltimore & Vita	06.2002	4[10]	6[20]	Murder Inc 0639001 [UK]	[written by Jeffrey Atkins, Ashanti Douglas, Tiffany Lane, Irving Lorenzo, Roger Troutman][produced by Irv Gotti]
Baby	Ashanti feat Crooked I	07.2002	-	15[22]	Murder Inc 063851 [US]	[written by Irving Lorenzo, Ashanti Douglas, Andre Parker, Brad Jordan, Mike Dean, Seven Aurelius][produced by Irv Gotti, 7 Aurelius][sample z "Mary Jane"-Scarface][7[34].R&B; Chart]
Mesmerize	Ja Rule feat Ashanti	12.2002	12[8]	2[20]	Murder Inc/Mercury 0779582	[silver-UK][written by Linda Creed,Irving Lorenzo,Jeffrey Atkins,Anslem Douglas,Andre Parker,Thom Bell][produced by Irv Gotti,Chink Santana][sample z "Stop,look,listen"-Stylistics][5[20].R&B; Chart]
Rock with U [Awww baby]	Ashanti	06.2003	7[10]	2[21]	Murder Inc/Mercury 9808432	[silver-UK][written by Ashanti Douglas, Irving Lorenzo, Andre Parker][produced by Irv Gotti,Chink Santana][4[20].R&B; Chart]
Into You	Fabolous featuring Ashanti	06.2003	-	4[26]	Desert Storm 67452 [US]	[silver-UK][written by Tamia Washington, Tim Kelley, Bob Robinson, Lionel Richie, Ronald LaPread][produced by Tim & Bob][6[26].R&B; Chart]
Rain on me	Ashanti	08.2003	19[4]	7[20]	Murder Inc/Mercury 9813176	[written by Ashanti Douglas, Irving Lorenzo, Andre Parker, Burt Bacharach, Hal David][produced by Irv Gotti,Chink Santana][2[29].R&B; Chart][sample z "The look of love"-Isaac Hayes]
Breakup 2 Makeup	Ashanti featuring Black Child	04.2004	-	-	The Inc. 002227	[written by Ashanti Douglas, Parker, I. Lorenzo][produced by Irv Gotti][76[5].R&B; Chart]
Southside	Lloyd featuring Ashanti	05.2004	-	24[20]	The Inc.	[written by T. Hale, W. Morris, Tab][produced by Jimi Kendrix][13[20].R&B; Chart]
Jimmy Choo	Shyne featuring Ashanti	08.2004	-	-	Gangland 003369	[55[9].R&B; Chart]
Wonderful	Ja Rule feat R.Kelly & Ashanti	11.2004	1[1][10]	5[20]	Def Jam 9864605	[gold-US][silver-UK][written by R. Kelly,Ja Rule,Irv Gotti,Jimi Kendrix][produced by Jimi Kendrix, Irv Gotti][3[23].R&B; Chart]
Only U	Ashanti	02.2005	2[22]	13[19]	Mercury/The Inc. 2103785	[gold-US][silver-UK][written by Irving Lorenzo,Anslem Douglas,Seven Aurelius][produced by Seven Aurelius][10[20].R&B; Chart]
Don't Let Them	Ashanti	06.2005	38[7]	-	Mercury/The Inc. 9882725	[written by Ashanti, Irv Gotti, McGhee, Mitchell, Willie Mitchell, Randle, Seymour][produced by Demi-Doc]
Still On It	Ashanti Featuring Paul Wall And Method Man	12.2005	-	115[3]	The Inc.	[written by Ashanti Douglas, Irving Lorenzo, M McGregor, Clifford Smith, Paul Slayton, Andre Brown, Eric McIntosh, Tyrone Kelse][produced by Arizona Slim, Irv Gotti][55[9].R&B; Chart]
Pac's Life	2Pac featuring Ashanti and T.I.	12.2006	21[7]	119	Interscope 1723503	[written by Tupac Shakur, Clifford Harris, Ashanti Douglas][produced by L. T. Hutton][81[5].R&B; Chart]
Put a Little Umph in It	Jagged Edge featuring Ashanti	07.2007	-	113	So So Def	[written by Jermaine Dupri][produced by Jermaine Dupri, Manuel Seal][49[20].R&B; Chart]
Hey baby [After The Club]	Ashanti	10.2007	-	-	The Inc.	[written by Ashanti Douglas, Jack Knight, Quiana Space, Marcus Vest, Mario Winans][produced by Mario Winans][87[9].R&B; Chart]
The Way That I Love You	Ashanti	03.2008	-	37[18]	The Inc.	[written by Ashanti Douglas, Lenton Hutton][produced by L. T. Hutton][2[24].R&B; Chart]
Body on Me	Ashanti with Nelly and Akon	06.2008	17[9]	42[15]	Universal 1781914	[written by Cornell Haynes Jr., Akon, Ashanti, Giorgio Tuinfort][produced by Akon, Giorgio Tuinfort][69[20].R&B; Chart]
Good Good	Ashanti	07.2008	-	-	The Inc.	[written by Ashanti Douglas, Cornell Haynes, Manuel Seal, Jermaine Dupri][produced by Jermaine Dupri][30[20].R&B; Chart]
Want It, Need It	Plies featuring Ashanti	01.2009	-	96[1]	Slip n Slide 517671[US]	[written by D. Bristol, K. Edmonds, S. Johnson, A. Washington, J. Rotem][produced by J.R. Rotem][21[16].R&B; Chart]
Nasty	DaBaby featuring Ashanti and Megan Thee Stallion	05.2020	-	50[2]	South Coast / Interscope	[gold-US]
Baby	Ashanti with Aitch	03.2022	2[24]	-	Capitol GBUM 72201110	[platinum-UK][written by Harrison Armstrong, Fred Gibson ,Berwyn du Bois, Ashanti Douglas, Irving Lorenzo ,Andre Parker, Benjy Gibson, Crooza][produced by Fred Again ,Berwyn, Benjy Gibson ,Crooza]

Albumy
Tytuł	Wykonawca	Data wydania	UK	US	Wytwórnia [US]	Komentarz
Ashanti	Ashanti	04.2002	3[67]	1[3][55]	Murder Inc 586 830	[3x-platinum-US][platinum-UK][produced by Eivan "Ricco" Bj (exec.), Irv Gotti, Chink Santana, 7 Aurelius, Jared Thomas, Reggie Wright][Grammy 2002-Best Contemporary R&B; Album]
7 series sampler-Ashanti	Ashanti	05.2003	-	142[6]	Murder Inc 0000494	[produced by Irv Gotti, Chink Santana, 7 Aurelius, Jared Thomas, Reggie Wright]
Chapter II	Ashanti	07.2003	5[24]	1[2][30]	Murder Inc 0000143	[platinium-US][gold-UK][produced by Irv Gotti, Chink Santana, Ashanti Douglas]
Ashanti' s Christmas	Ashanti	11.2003	-	160[5]	The Inc. 0001612	[produced by Irv Gotti, Chink Santana, Demi McGhee]
Concrete rose	Ashanti	12.2004	25[16]	7[20]	The Inc. 0003409	[platinium-US][gold-UK][produced by Ashanti Douglas,Selan Lerner,Irv Gotti,Chink Santana,7 Aurelius,Malcolm Flythe,Jimi Kendrix,Demetrius McGhee]
Collectables By Ashanti	Ashanti	12.2005	-	59[5]	The Inc. 005924
The Declaration	Ashanti	06.2008	119[1]	6[11]	The Inc.	[produced by Ashanti, L. T. Hutton, Jermaine Dupri, Darkchild, Akon, Babyface, Channel 7, Keith Ross, Stengaard, Mario Winans, Chad Beatz (Tastemaker Music), Neff-U]
BraveHeart	Ashanti	03.2014	-	10[3]	Written	[produced by Yusuf Sef Millz Alexander, Ashanti , Timothy Bullock ,Jaramye Daniels, Detail, DJ Clue, Drone, E-Bass, Fresh, Mista Raja Greene, L.T. Hutton, Rico Love, Pierre Medor, Kevin Randolph, Reefa, 12Keyz, Teetimus, Mansur Zafr]

Art Of Noise

Grupa brytyjska. Powstała jesienią 1983 w Londynie. Nazwę wzięła z opublikowanego w 1913 manifestu włoskiego futurysty Luigiego Russolo. Wyłoniła się z zespołu realizatorów, producentów nagrań i muzyków skupionych wokół Trevora Horna, byłego muzyka The Buggles i Yes. Od początku jej trzon stanowili: Ann Dudley (7.05.1956, Londyn) - k, J.J. Jeczalik (właśc. Jonathan Jeczalik; 11.05.1955) - k i Gary Langan. A status członka formacji miał też dziennikarz Paul Morley, który zajmował się promocją jej poczynań oraz pisał teksty do jej utworów i komentarze na okładki płyt.
W 1985 uniezależniła się od Horna oraz zerwała współpracę z Morleyem. W 1986 odszedł Langan. Istniała do lipca 1990. W 1997 wznowiła działalność, a w jej składzie oprócz Horna, Dudley i Morleya znalazł się Lol Creme (19.09.1947, Manchester) - k, g, perc, voc, znany z zespołu 10 c.c. oraz z duetu z Kevinem Codleyem.
W 1983 Dudley, Jeczalik i Langan wspomagali Horna w pracy nad płyta "90125" zespołu Yes. W chwilach wolnych tworzyli dla przyjemności, z pomocą, przede wszystkim syntezatora Fairlight, muzykę inspirowaną napływającymi ze Stanów nagraniami pierwszych gwiazd hip hopu. Wtedy narodził się pomysł połączenia sił na dłużej w ramach grupy, która eksperymentowałaby z nowymi konwencjami w muzyce pop, poszukiwała intrygujących brzmień, penetrowała możliwości nowoczesnych technik nagraniowych, ale też po prostu bawiła się tworzeniem swoich osobliwych kolaży dźwiękowych. Płyty formacji, z początku wydawane przez firmę Horna Zang Tuum Tumb, lepiej znanej jako ZTT, a później przez własną China, zdominowała zwariowana, bezwstydnie eklektyczna i zuchwale nowatorska pod względem brzmieniowym, elektroniczna muzyka taneczna, chociaż nie zabrakło na nich kompozycji o cechach ilustracji dźwiękowych do wyimaginowanych filmów.
Single The Art Of Noise odnosiły większe i mniejsze sukcesy na listach przebojów, np.Beatbox (Diversions 7)/Beatbox (Diversions 2) z marca 1984 i Close (To The Edit)/A Time To Hear (Who's Listening) z października tego roku, Moments In Love/Beatbox z marca 1985 i Legs/Hoops And Mallets z października tego roku, Peter Gunn (przeróbka starego przeboju gitarzysty Duane'a Eddy'ego, przygotowana z jego udziałem) Something Always Happens z marca 1986 i Paranoimia/Why Me? z maja tego roku, Dragnet/Action Art z lipca 1987, Kiss (przeróbka piosenki Prince'a nagrana z piosenkarzem Tomem Jonesem)/E.F.L z listopada 1988, Yebo (wspólne nagranie z południowoafrykańskim chórem Mahlathini And The Mahotella Queens)/Dan Dare z lipca 1989 oraz Art Of Love/Heart Of Love z czerwca 1990.
Spośród albumów największą popularność zyskały "(Who's Afraid Of?) The Art Of Noise" z października 1984, "In Visible Silence" z kwietnia 1986 i najbliższy rocka "In No Sense? Non-sense!" z sierpnia 1987. Grupa tworzyła też muzykę do filmów, m.in. do Disorderlies (Trzech wesołych pielęgniarzy; 1987, reż. Michael Schultz), oraz do reklam telewizyjnych, m.in. dla firm Revlon i Swatch. Dopiero w 1986 zdecydowała się na działalność koncertową i dotarła ze swoimi występami m.in. do Japonii, co dokumentował album "Re-Works Of Art Of Noise" z grudnia 1996. Jej klasyczne nagrania wywarły ogromny wpływ na muzykę lat dziewięćdziesiątych, a w szczególności na takie zespoły, jak 808 State, The Orb, Future Sound Of London, The Prodigy i The Chemical Brothers.
W czerwcu 1999, po kilkuletniej przerwie w działalności, przypomniała się słuchaczom albumem "The Seduction Of Claude Debussy", będącym kontrowersyjną próbą uwspółcześnienia muzyki Claude'a Debussy'ego (np. Bom On A Sunday, Approximate Mood Swing No. 2).
Dudley po rozwiązaniu The Art Of Noise w 1990 z powodzeniem kontynuowała karierę jako kompozytorka, aranżerka, producentka nagrań, pianistka. Współpracowała m.in. z Philem Collinsem, Paulem McCartneyem, The Moody Blues i Moloko. Stworzyła muzykę do wielu filmów, m.in. do Buster (Buster; 1988. reż. David Green), The Crying Game (Gra pozorów; 1992, reż. Neil Jordan), za którą była nominowana do Oscara, The Full Monty (Goło i wesoło; 1997, reż. Peter Cattaneo), za którą otrzymała tę nagrodę, oraz Pushing Tin (1999, reż. Mike Newell).

Single
Tytuł	Wykonawca	Data wydania	UK	US	Wytwórnia [UK]	Komentarz
Beat Box/Moments In Love	Art Of Noise	04.1984	92[2]	101[5]	ZTT ZTIS 108	[written by Anne Dudley, Trevor Horn, J. J. Jeczalik, Gary Langan, Paul Morley][produced by Trevor Horn] [10[18].R&B; Chart][1[2][16].Hot Disco/Dance;Island 692 12"]
Close (To the Edit)/A Time to Hear (Who's Listening)	Art Of Noise	10.1984	8[21]	102[2]	Z.T.T. ZTPS01	[written by Anne Dudley/Trevor Horn/J.J. Jeczalik/Gary Langan/Paul Morley][produced by Art Of Noise][23[13].R&B; Chart][4[12].Hot Disco/Dance;Island 99 754 12"]
Moments In Love/Beatbox: Love Beat	Art Of Noise	03.1985	51[7]	101[5][04.84]	Z.T.T. ZTPS 02	[written by Trevor Horn,Gary Langan,J.,J. Jeczalik,Anne Dudley,Paul Morley][produced by The Art Of Noise][90[2].R&B; Chart]
Legs / Hoops and Mallets	Art Of Noise	11.1985	69[3]	-	China WOK 5	[written by Gary Langan,J. J. Jeczalik,Anne Dudley][produced by The Art Of Noise][27[8].Hot Disco/Dance;China 42 934 12"][60[9].R&B Chart]
Peter Gunn/ Something Always Happens	Art Of Noise feat. Duane Eddy	03.1986	8[10]	50[11]	China WOK 6	[written by Henry Mancini][produced by The Art Of Noise][2[13].Hot Disco/Dance;Chrysalis 42 992 12"]
Paranoimia/ Why Me?	Art Of Noise with Max Headroom	05.1986	12[9]	34[12]	China WOK 9	[written by Anne Dudley/J.J. Jeczalik][produced by The Art Of Noise][14[9].Hot Disco/Dance;China 43 017 12"]
Legacy/Opus III	Art Of Noise	11.1986	95[1]	-	China WOK 11	[written by Anne Dudley/J.J. Jeczalik,Gary Langan][produced by The Art Of Noise][45[5].Hot Disco/Dance;China 43 086 12"]
Dragnet/Action art	Art Of Noise	07.1987	60[4]	-	China WOK 14	[written by Walter Schumann][produced by The Art Of Noise]
Dragnet '88/Action art	Art Of Noise	03.1988	94[2]	-	China CHINA 4	[written by Walter Schumann][produced by The Art Of Noise]
Kiss/E.F.L.	Art Of Noise feat Tom Jones	11.1988	5[7]	31[11]	China CHINA 11	[written by Prince][produced by The Art Of Noise][18[7].Hot Disco/Dance;China 871039 12"]
Paranoimia '89/ Locus Classicus 1	Art Of Noise	03.1989	88[2]	-	China CHINA 14	[written by Anne Dudley/J.J. Jeczalik,Gary Langan][produced by The Art Of Noise]
Yebo/Dan dare	Art Of Noise feat. Mahlathini and The Mahotella Queens	08.1989	63[3]	-	China CHICD 18	[written by Anne Dudley,Jonathan Jeczalik,W. Nkosi][produced by Anne Dudley,Ted Hayton,Jonathan Jeczalik]
Art of Love/ Ambience of Love / Heart of Love	Art Of Noise	06.1990	67[2]	-	China CHINA 23	[written by Gary Langan,J. J. Jeczalik,Anne Dudley][produced by The Art Of Noise]
Instruments Of Darkness (All Of Us Are One People) (The Prodigy Mix)/L.E.F.	Art Of Noise	01.1992	45[5]	-	China WOK 2012	[written by Art of Noise (Anne Dudley/J.J. Jeczalik/Gary Langan)][produced by Liam Howlett/Chaz Stevens][42[4].Hot Disco/Dance;China [import] 12"]
Shades Of Paranomia/Roller	Art Of Noise	02.1992	53[2]	-	China WOK 2014	[written by Art of Noise (Anne Dudley/J.J. Jeczalik/Gary Langan)][produced by Carl Cox]
Yebo	Art Of Noise feat. Rakim	03.1995	172[1]	-	China	-
Metaforce	Art Of Noise	06.1999	53[2]	-	Z.T.T. ZIT 129	[written by Anne Dudley/Trevor Horn/Lol Creme/Rakim/Paul Morley][produced by Art of Noise]

Albumy

Tytuł
Wykonawca
Data wydania
UK
US
Wytwórnia
[US]
Komentarz
Who's Afraid of The Art of Noise
Art of Noise
11.1984
27[17]
85[13]
ZTT ZTTIQ 2
[produced by Art of Noise]
In Visible Silence
Art of Noise
04.1986
18[15]
53[30]
Chrysalis WOL 2
[produced by Art of Noise]
In No Sense? Nonsense!
Art of Noise
10.1987
55[2]
134[9]
China WOL 4
[produced by Art of Noise]
The Best of The Art of Noise
Art of Noise
12.1988
55[3]
83[14]
China 8373671
[produced by Art Of Noise/J.J. Jeczalik/Anne Dudley/Art of Noise/Gary Langan/Trevor Horn/Paul Morley]
State of The Art
Art of Noise
08.1997
200[1]
85[13]
China WOLCD 1075
-
The seduction of Claude Debussy
Art of Noise
07.1999
150[2]
-
Z.T.T. ZTT 130
[produced by Trevor Horn,Anne Dudley]

Army Of Lovers

Army of Lovers powstali w 1987 roku w Sztokholmie. Założycielami są Camilla Henemark, Jean-Pierre Barda i Alexander Bard. Przed karierą w Army of Lovers Alexander występował jako artysta transwestyta o pseudonimie "Barbie". Barbie był niezwykle popularny w środowisku sztokholmskich gejów i transwestytów ale na horyzoncie pojawił się następny artysta transwestyta "Farouk", który stał się poważną konkurencją dla Alexandra. Pod pseudonimem "Farouk" występował Jean-Pierre, który podobnie do Alexandra i fotomodelki Camilli Henemark objeździł wszystkie najbardziej popularne skandynawskie kluby. Camilla Henemark na scenie znana jako La Camilla występowała wtedy pod pseudonimem "Katanga". Tych troje zwariowanych ludzi spotkało się po raz pierwszy w sztokholmskiej dyskotece "Zanzibar" w 1997 roku i postanowili działać razem. Wtedy też w "Zanzibar'ze" odbył się ich pierwszy wspólny koncert. Grupa ta największą popularność zyskała w 1991 roku super hitem "Crucified". Ale w tym roku nastąpił krach. La Camilla opuściła grupę a jej miejsce zajęła Michaela Dornonville De La Cour, a w 1992 dołączyła Polka Dominika Peczynski. Z Dominką został już wydany album "The gods of earth and heaven". Ale w 1995 roku Michaela opuściła grupę, a na swe należne miejsce powróciła La Camilla.
Od 1998 do 2001 grupa miała przerwę w swej działalności. W 2000 r. Dominika urodziła córkę Hannah. "Armia Kochanków" powróciła do muzycznego świata w 2001 z super hitem "Let the sunshine in" i albumem "Le grant docu-soap", który jest składanką największych hitów w tym z trzema nowymi piosenkami. Obecnie Armia zawiesiła swą działalość. Alexander Bard zajął sie produkcją muzyki i wylansował dwie nowe szwedzkie gwiazdy "Alcazar" i "Bodies without organs ", gdzie w "BWO" sam występuje.

Single
Tytuł	Wykonawca	Data wydania	UK	US	Wytwórnia [UK]	Komentarz
Crucified/Love Revolution	Army Of Lovers	08.1991	31[10]	-	Ton Son Ton WOK 2007	[written by Alexander Bard,Anders Wollbeck,Jean-Pierre Barda][produced by Alexander Bard,Anders Wollbeck]
Obsession	Army Of Lovers	12.1991	67[1]	-	Ton Son Ton WOK 2009	[written by Alexander Bard,Anders Wollbeck]
Ride The Bullet	Army Of Lovers	04.1992	67[1]	-	Ton Son Ton WOKT 2018	[written by Alexander Bard,Anders Wollbeck,Jean-Pierre Barda,Emil Hellman,Henemark][produced by Alexander Bard,Anders Wollbeck,Emil Hellman]
Israelism	Army Of Lovers	06.1993	85[2]	-	Polydor PO 265	[written by Alexander Bard,Anders Wollbeck,Jean-Pierre Barda,Michaela Dornonville de la Cour,Dominika Peczynski][produced by Alexander Bard,Anders Wollbeck,Per Adebratt]
I Am	Army Of Lovers	10.1993	96[1]	-	Polydor PZ 294	[written by Bard, Wollbeck, Dornonville, De La Cour, Peczynski][produced by Alexander Bard, Anders Wollbeck, Per Adebratt]
Give Me Life	Army Of Lovers	11.1996	135[1]	-	Polydor 575 855-2	[written by Alexander Bard,Jean-Pierre Barda,Tim Norell-Oson][produced by Anders Hansson]

Louis Armstrong

Louis Daniel Armstrong (pseudonim artystyczny Satchmo lub Pops) (ur. 4 sierpnia 1901[1] w Nowym Orleanie - zm. 6 lipca 1971 w Nowym Jorku) - amerykański, czarnoskóry trębacz jazzowy, wokalista i kompozytor tego gatunku. Odegrał znaczącą rolę w historii jazzu. Dzięki swoim umiejętnościom muzycznym oraz błyskotliwej i charyzmatycznej osobowości przekształcił jazz z prymitywnej muzyki tanecznej z murzyńskiego getta na niezwykle popularny na całym świecie gatunek muzyczny. Wyróżniał się swoim stylem gry na trąbce i swoją wokalistyką jazzową, do której wprowadził śpiew scatem.
Armstrong urodził się w biednej rodzinie w Nowym Orleanie w stanie Luizjana. Na początku uczył się grać na kornecie (podobny do trąbki instrument popularny wśród nowoorleańskich muzyków) w grupie New Orleans Home for Colored Waifs. Uczył się od Bunka Johnsona, Buddy'ego Petita i Joe "King" Olivera.
W 1922, Armstrong wyprowadził się do Chicago, gdzie został zaproszony przez Joe "King" Olivera do gry w jego Creole Jazz Band. Armstrong dokonał tu swoich pierwszych nagrań, grając drugi kornet w grupie Olivera.
Następnie prowadził własne zespoły Hot Five i Hot Seven. W latach trzydziestych nagrywał z big bandami Fletchera Hendersona oraz własnym. Po II wojnie światowej prowadził mniejsze zespoły pod nazwą All Stars. Odbył tournee artystyczne podczas którego odwiedził kilka państw afrykańskich. Występował często w duecie z Ellą Fitzgerald. Armstrong zmarł na atak serca w 1971 w wieku 69 lat. Został pochowany na cmentarzu Flushing w Nowym Jorku.

[Wikipedia Polska]

Trudno jest ocenić znaczenie Louisa Armstronga dla rozwoju i historii jazzu. Należał do najbardziej wpływowych postaci tego gatunku. Był nie tylko wybitnym muzykiem, ale także doskonałym showmanem (co nie zawsze spotykało się z aprobatą części krytyki) i należał do pierwszych czarnych jazzmanów, których akceptowano w wyższych sferach białego społeczeństwa. Trafił do serc milionów ludzi, którzy inaczej nie zetknęliby się ze sztuką czarnych. Gdyby Armstrong nie był Murzynem, i w dodatku wywodzącym się ze slumsów, jego popularność byłaby nieporównanie większa; fakt, że mimo koloru skóry i pochodzenia społecznego osiągnął tak ogromny sukces, graniczy z cudem. W dużej mierze odpowiedzialna była za to jego wyjątkowa osobowość.
Komercjalizacja sztuki Louisa Armstronga przybiera szalone tempo. Entuzjaści jazzowej kariery "Satchmo" zaszokowani są działaniami "króla trąbki", ale im większy sceptycyzm wywołuje Louis wśród jazzowych ekspertów, tym większą zyskuje popularność wśród entuzjastów swojego talentu, muzyki i osobowości. Mimo że jazzu w twórczości "Satchmo" z lat czterdziestych jest mniej, to dla większości fanów pozostaje on uosobieniem tej właśnie muzyki. Krytycy zarzucają Armstrongowi uleganie gustom publiczności, podczas gdy dokonał on wielu wybitnych nagrań w historii muzyki jazzowej.
Louis Armstrong urodził się i dorastał w cieszącej się nie najlepszą opinią dzielnicy Nowego Orleanu, Storyville, i jej okolicach. Nie znamy dokładnej daty jego urodzin — sam artysta twierdził przez wiele lat, że urodził się 4.07.1900 r. Niektórzy badacze jazzu sugerują, że podanie takiej daty mogło mu pomóc w wybronieniu się od służby wojskowej. Wraz z matką i siostrą (ojciec porzucił rodzinę po przyjściu na świat Louisa) mieszkał w ruderach, z których część pełniła od czasu do czasu funkcję domów publicznych, tanich barów, sal tanecznych, a nawet kościołów. Dzieciństwo upływało mu na nieskrępowanych zabawach na ulicy, ale także na pomaganiu w utrzymaniu rodziny. Jego edukacja szkolna była mocno ograniczona, ale dzięki wrodzonej bystrości szybko się nauczył, jak sobie radzić w życiu — był prawdziwym "synem ulicy". Doszedł do wniosku, że o pieniądze trzeba walczyć, i ta wiedza nie opuszczała go do końca życia. Nawet już w starszym wieku, gdy był sławny i bogaty, swoją karierę traktował jako środek do zdobywania pieniędzy. Jednym ze sposobów zarabiania były występy w zwoływanych na poczekaniu ulicznych grupach wokalnych.
Gdy Armstrong ledwie wkroczył w wiek nastoletni, w jegu życiu nastąpiła dramatyczna zmiana — trafił do domu poprawczego dla kolorowych. Powodem zatrzymania Armstronga, który zresztą potwierdza to w swojej autobiografii, było strzelanie na wiwat z pistoletu dla uczczenia Nowego Roku 1912 (lub 1913). Nie wiadomo, ile w tym prawdy, ile zmyślenia, faktem jest, że pobyt w domu poprawczym wpłynął na całe jego życie. Dostał się do orkiestry zakładowej — wpierw jako śpiewak, potem jako perkusista, wreszcie jako trębacz grający na sygnałówce i kornecie — i tak odkrył swoje powołanie. Gdy zmarł, nowojorski "Daily News" na pierwszej stronie, największymi literami ogłosił: "ťSatchmoŤ nie żyje! Skończyła się Era Jazzu!" Rex Steward, jeden z nowoorleańskich trębaczy wyznał wtedy: "Louis obdarzył świat tak wielkimi darami, że trudno powiedzieć, w czym tkwi jego największe znaczenie. Sądzę, że w ogromnej komunikatywności. Na drugim miejscu postawiłbym jego twórcze dokonania jako trębacza, bo jakiekolwiek by one były, to jego ochrypły głos niósł posłannictwo naszej muzyki znacznie dalej, do regionów i krajów, gdzie muzyka ta była prawie nie znana". Od samego początku zapałał miłością do muzyki i szybko zgłębił tajniki harmonii i gry na kornecie. Po opuszczeniu po kilku latach domu poprawczego, Armstrong przez jakiś czas nie mógł sobie pozwolić na kupno własnego kornetu, ale ilekroć udało mu się pożyczyć instrument, swoje zdolności szlifował, występując z kim się dało. Upłynęło jednak jeszcze trochę czasu, zanim mógł się utrzymywać tylko z zarobków muzyka i na razie jego głównym źródłem dochodów była praca fizyczna, przeważnie przy rozwożeniu węgla.
Jako niespełna dwudziestolatek grywał w nowoorleańskich — niekoniecznie jazzowych — zespołach, których wówczas było bardzo wiele, i powoli jego pozycja rosła, aż zaczęli się o niego ubiegać najlepsi liderzy w mieście. Fakt, że edukacja muzyczna Armstronga miała miejsce w domu poprawczym, odseparowanym od świata zewnętrznego, miał niekorzystne znaczenie dla jego rozwoju, ponieważ chłonął zupełnie inną tradycję niż ta, która rozwijała się poza murami zakładu i określana była później mianem jazzu. Orkiestra domu poprawczego była typową orkiestrą dętą kładącą nacisk przede wszystkim na precyzję i ozdobnikowy, wirtuozowski styl. Łącząc te elementy z jazzem, Armstrong wykształcił własny styl improwizacji, fantazyjny i osobisty, dość mocno kontrastujący z koncepcją jazzu nowoorleańskiego opartego na zbiorowych popisach solistów.
Nic dziwnego, że oryginalnym młodym kornecistą zainteresował się jeden z jazzowych koryfeuszy Nowego Orleanu, Joe “King” Oliver, który stał się jego muzycznym mentorem, a potem pracodawcą. W 1917 r., w czasie gdy młody Armstrong dostał się pod skrzydła starszego kolegi, Oliver uznawany był powszechnie za najlepszego kornecistę Nowego Orleanu i mało kto odmawiał mu przydomka "King" — Król. Ambitny młody muzyk rozumiał, że poparcie i pomoc tak ważnej osobistości jest mu niezmiernie potrzebna, mimo że styl Olivera był dość prosty, zbliżony do gry innych wczesnych kornecistów, jak Freddie Keppard czy Buddy Petit. O wiele jednak ważniejszy od samej nauki pod wodzą Olivera był fakt, że dzięki niemu przed Armstrongiem otwierało się wiele drzwi i możliwości wyjazdu z Nowego Orleanu i Luizjany.
W 1919 r. grupa Olivera przeniosła się do Chicago, gdzie już około 1922 r. należała do czołówki, a swoje miejsce w zespole słynnego puzonisty Kida Ory’ego scedował na swojego protegowanego. Gwiazda młodego Armstronga świeciła coraz jaśniej, mimo że w jakiś czas potem odszedł od Ory’ego, gdy ten zdecydował się na wyjazd do Los Angeles. Armstrong, zawsze nieco nieśmiały, wolał zostać w dobrze znanym sobie miejscu. Jednakże gdy Oliver zaprosił go do Chicago, w końcu zdecydował się na wyjazd z rodzinnego miasta. Skłoniła go do tego po części ambicja, po części zaufanie, jakim darzył "Kinga", a także przeświadczenie, że póki będzie się znajdował się pod jego opieką, nawet w tak burzliwym mieście da się jakoś żyć i pracować. W środowisku muzycznym Chicago zawrzało: muzycy i jazzfani z entuzjazmem przyjmowali pojedynki Olivera i młodego Armstronga, i nawet mniej doświadczona publiczność czuła, że jest świadkiem czegoś niezwykłego. "Rok 1921 — wspomina "Satchmo" — nie był dla mnie najlepszy. Podczas ostatniego sezonu na statku odłożyłem trochę pieniędzy i dzięki temu, grając dorywczo na defiladach, pogrzebach, piknikach dla Białych dawałem sobie finansowo nieźle radę, dopóki nie nadarzyła się okazja podjęcia jakiejś godziwej stałej pracy. Pod koniec 1921 roku zostałem pełnoprawnym członkiem orkiestry Tuxedo Brass Band (...) Wtedy poczułem się naprawdę kimś".
Dzięki pracy w zespole Kida Ory i Tuxedo Brass Band młody muzyk zyskuje lokalne uznanie i popularność. "Mogłem iść do dowolnej części Nowego Orleanu — wspomina Armstrong — bez obawy, że ktoś mnie zaczepi. Wszyscy mnie lubili i chcieli słuchać mojej gry, nawet najgorsze dranie. A im większymi byli draniami, tym bardziej działał na nich dźwięk mojej trąbki". To ważne dla historii jazzu spotkanie na szczycie trwało przez dwa lata i pewnie trwałoby dłużej, gdyby nie pianistka zespołu, Lillian Hardin, która darzyła młodego kornecistę szczególnym zainteresowaniem i stała się dla niego następną po Oliverze znaczącą osobą w życiu.
W 1924 r. byli już małżeństwem i za jej namową Armstrong opuścił Olivera. Wkrótce potem przenieśli się do Nowego Jorku i Armstrong wstąpił do orkiestry Fletchera Hendersona, w której zademonstrował nową koncepcję sola jazzowego, całkowicie odmienną od tej, do jakiej przyzwyczajona była tamtejsza publiczność. Muzyczne pomysły Armstronga, łącznie z nowym podejściem do harmonii, które wykształcił jeszcze z Oliverem, stały się także inspiracją dla głównego aranżera orkiestry, Dona Redmana. Po ponadrocznej współpracy z Hendersonem Armstrong wrócił do Chicago, gdzie występował w formacji swojej żony jako Największy Trębacz Świata. Przez następne dwa czy trzy lata intensywnie nagrywał i wtedy to właśnie powstały pierwsze klasyczne nagrania trębacza z Hot Five i Hot Seven, a także słynnymi śpiewaczkami bluesowymi, jak Bessie Smith, Clara Smith i Trixie Smith.
Pracował bez wytchnienia: w 1926 r. grał w orkiestrach Carrolla Dickersona i Erskine’a Tate’a, a przez jakiś czas był właścicielem klubu wraz ze swoimi najbliższymi współpracownikami — Earlem Hinesem i Zuttym Singletonem. Pod koniec dziesięciolecia sypały się na niego propozycje z całego kraju, występował na najbardziej prestiżowych koncertach w Chicago, Nowym Jorku, Waszyngtonie i Los Angeles; do Nowego Orleanu prawie w ogóle już nie wracał. Mniej więcej z początkiem lat 30. Armstrong przerzucił się z kornetu na trąbkę. Często występował z różnymi markowymi zespołami, jednakże równie chętnie jeździł na trasy koncertowe sam, występując z miejscowymi zespołami. W Los Angeles współpracował z formacją Lesa Hitesa (z perkusistą Lionelem Hamptonem), a w Nowym Jorku z Chickiem Webbem.
W latach 1932-33 wyprawił się po raz pierwszy do Europy, przyjmowany zwykle entuzjastycznie przez publiczność, choć część z niej — przyzwyczajona do jego nagrań płytowych — z trudem znosiła jego sceniczny manieryzm: błazenady i wygłupy. Od 1935 r. Armstrong był filarem orkiestry Luisa Russella, usuwając nieco w cień innego znakomitego trębacza, Henry’ego "Reda" Allena. Charakterystyczny, zachrypnięty głos zjednywał mu wielu nowych entuzjastów. Pragnienie pozyskania szerokiej publiczności było z pewnością jednym z ważniejszych bodźców w karierze "Satchmo". Sukces odniesiony w USA sprawia, że "ambasadora jazzu" zaproszono na Stary Kontynent. Pierwsza podróż do Europy (1932) potwierdza tylko nadawany mu tytuł. "Satchmo" zostaje przyjęty niezwykle gorąco przez entuzjastów rodzącego się w Europie jazzu. Nawet król Anglii, Jerzy V nie jest zaszokowany dedykowanym mu przez Armstronga utworem "You Rascal You", w którym "Satchmo" beztrosko śpiewa: "cieszę się, kiedy będziesz nieżywy, łajdaku". To właśnie w Londynie nadano Armstrongowi przydomek "Satchmo" (satchelmouth — torbiaste usta).
Po rozwodzie w 1938 r. z Lillian Hardin, Armstrong ożenił się z Alphą Smith, jednakże w cztery lata później wybrał sobie inną życiową partnerkę, Lucille Wilson, z którą pozostał w związku małżeńskim aż do śmierci. W pewnym sensie Armstrong tworzył w tym czasie poza nurtem ery swingu, co niektórzy badacze jazzu uznawali za początek schyłku jego kariery. Faktem jest, że jego orkiestra z lat 30. nie dorównywała wielu najlepszym big-bandom tamtych lat, ale jego gra była co najmniej tak doskonała, jak najlepszych instrumentalistów swingowych. Jednakże jego styl nie przystawał do oczekiwań publiczności i mniej więcej na początku lat 40. Armstrong wyszedł z mody. Od 1935 r. jego karierą zajmował się Joe Glaser, twardy w negocjacjach i słowach menedżer, którego albo się lubiło, albo nienawidziło. W walce o sławę i bogactwo swoich podopiecznych był bezlitosny i z całych sił promował Armstronga. Kiedy orkiestra słynnego trębacza przejawiała oznaki słabości, pozwalniał wszystkich jej członków i zatrudnił młodszych, bardziej agresywnych, co wcale nie znaczy, że dopasowanych do lidera pod względem muzycznym. Gdy ten pomysł nie wypalił, Glaser — zainspirowany sukcesem, jaki mały zespół Armstronga odniósł w nowojorskim Town Hall — zorganizował równie niewielki skład, który występował pod nazwą Louis Armstrong And His All Stars. Pomysł okazał się sukcesem i w takim zestawieniu Armstrong koncertował najczęściej do końca swojego życia. Na czele All Stars Armstrong rozpoczął nie kończącą się serię występów na całym świecie, czasem w klubach i na festiwalach, ale najczęściej w szczelnie wypełnionych wielbicielami salach koncertowych. W pierwotnym składzie zespołu znaleźli się: Jack Teagarden, Barney Bigard, Earl Hines i Big Sid Catlett; w latach późniejszych zastąpili ich m.in. Trummy Young, Edmond Hall, Billy Kyle i Cozy Cole, a także muzycy nieco mniejszego formatu, jak Russell Moore, Joe Darensbourg czy Barrett Deems. Spośród długoletnich partnerów Armstronga trzeba wymienić kontrabasistę Arvella Shawa i śpiewaczkę Velmę Middleton.
Dramaturgia i repertuar All Stars (kopiowanego bezlitośnie przez niezliczone zespoły "revivalu" jazzu tradycyjnego lat 50. i 60.), a także część solówek powtarzały się z koncertu na koncert, co było wodą na młyn krytyków wieszczących koniec kariery słynnego trębacza. Jednak wiele nagrań All Stars, i to niekoniecznie w najsłynniejszych składach, zadaje kłam tego rodzaju opiniom. Wyśmienite nagrania najwcześniejszych wersji zespołu zostały wydane na "Satchmo At Symphony Hall" i "New Orleans Night", a późniejsze na innych klasycznych dziś płytach, "Louis Armstrong Plays W.C. Handy" i "Satch Plays Fats". Na wszystkich wspomnianych płytach improwizacje Armstronga nie mają sobie równych. Jednakże z czasem Armstrong zaczął mieć problemy z wargami i jego gra straciła nieco ognia. Nie znikł jednak jego wyjątkowy talent, który coraz częściej zaczął znajdować inne ujście. Dla tych, którzy śledzili karierę Armstronga od lat 20., nie było tajemnicą, że jego śpiew jest czymś zupełnie wyjątkowym. Patrząc przez pryzmat śpiewu klasycznego czy bigbandowego, głos Armstronga był nie do przyjęcia; według reguł jazzowych — był wprost idealny, stawał się następnym instrumentem. Zachrypnięty głos, leniwa artykulacja, doskonałe wyczucie przestrzeni muzycznej i rytmu oraz umiejętność wczuwania się w tekst sprawiały, że wszystkie jego interpretacje piosenek miały element doskonałości. Jako przykład można podać nieco swawolną "I (Want) A Butter And Egg Man", emocjonalną i wzruszającą "(What Did I Do To Be So) Black And Blue" czy "Do You Know What It Means To Miss New Orleans", a także niezliczone rewelacyjne interpretacje bluesa. Utworowi "Baby, It’s Cold Outside" nadał nieco komiczno-absurdalny charakter, z kolei "What A Wonderful World" (numer jeden na listach przebojów Wielkiej Brytanii w 1968 r.) zinterpretował ogromnie emocjonalnie, na granicy sentymentalizmu.
W wykonaniu Armstronga piosenki nabierały głębi i ciepła, które niekoniecznie musiały istnieć w wersjach oryginalnych. Oprócz tego był jednym z pierwszych śpiewaków używających scatu (improwizacji głosem za pomocą nic nie znaczących sylab) i z pewnością pierwszym, który robił to z takim mistrzostwem, inteligencją, unikając jakiejkolwiek przypadkowości (choć zawsze twierdził, że po raz pierwszy zaśpiewał scatem z przymusu, gdy podczas nagrywania w 1926 r. "Heebie Jeebies" z pulpitu spadł mu tekst i musiał improwizować). Jak na ironię to nie nowatorskie dokonania w jazzie instrumentalnym, ale właśnie śpiew i showmańskie popisy spowodowały, że jego nazwisko, wygląd i głos rozpoznawane są natychmiast przez miliony ludzi różnych narodowości i wiary; że został obdarzony miłością, o której obdarty chłopiec z murzyńskich slumsów nawet nie mógł marzyć.
Światowy rozgłos, jaki przyniosła Armstrongowi muzyka, był źródłem jego nieporozumień z wieloma czarnymi Amerykanami, którzy uważali, że za mało robi dla swojej rasy. Był otwarcie krytykowany za postawę, czy to na scenie, czy poza nią, ucieleśnianą przez książkowego Wuja Toma, przez co rzekomo ugruntowywał wiele starych stereotypów dotyczących Murzynów. Faktem jest, że Armstrong nie miał wojowniczej natury, ale też nie chował głowy w piasek. Przykładem wybuch gniewu, jakim zareagował, gdy podczas wywiadu spytano go o komentarz do wydarzeń w Little Rock w 1958 r. i protestów ruchu o prawa obywatelskie dla Murzynów. Ci wszyscy, którzy mu zarzucali bierność, wydawali się nie dostrzegać, że w tym czasie Armstrong zbliżał się do sześćdziesiątki, a kiedy konflikt dotyczący praw obywatelskich dla Murzynów rozgorzał w pełni, był w wieku, kiedy większość jego rówieśników odchodzi na emeryturę i pozostawia walkę o lepsze jutro młodszym. Spodziewać się od człowieka w jego wieku, który w dodatku w dzieciństwie żył w warunkach, o jakich młodszym generacjom Murzynów nawet się nie śniło, by włączył się czynnie do ruchu obywatelskiego, wydaje się przesadą. Przez prawie pół wieku Armstrong był muzykiem oraz showmanem i trudno było od niego oczekiwać, że się nagle zmieni. Do końca swych dni Armstrong nieustannie występował. Zmarł podczas snu w Nowym Jorku 6.07.1971 r.
"Jeżeli kiedykolwiek istniał Mr. Jazz, to był nim Louis Armstrong. Był i zawsze będzie kwintesencją muzyki jazzowej" — stwierdził Duke Ellington w pośmiertnym epitafium dla "Satchmo", a w wypowiedzi tej zawarł całą prawdę fenomenu Armstronga; fenomenu artysty i człowieka. Postać L. Armstronga urosła przez dziesięciolecia do miary symbolu epoki jazzu i wszystko, co w ramach szeroko rozumianej muzyki jazzowej się działo, zawsze miało do niego odniesienie. Rola, jaką odegrał w historii muzyki jazzowej jest przeogromna. Wynika ona z olbrzymiej witalności i komunikatywności jego muzyki. Ludyczność — czy mówiąc językiem show-businessu — "komercja” muzyki pozwoliła stworzyć z jazzu autentyczną, twórczą dziedzinę życia i kultury. To dzięki "Satchmo" pierwsze dźwięki nowej muzyki przeniknęły nie zdobyte dotąd bastiony. Właśnie dzięki estradowo-reklamowym zabiegom Armstronga jazz odważniej wkroczył na hermetyczną pop-estradę. Talent i osobowość Armstronga rozwijają się w przedziwnych warunkach. Związany z nizinami społecznymi Nowego Orleanu, dzięki przypadkowi poznaje arkana muzyki. W swej fascynującej autobiografii "My Life In New Orleans" "Satchmo" wspomina: "Wziąłem trąbkę i od razu zacząłem ją czyścić aż do połysku. Urosłem w oczach chłopaków, kiedy zobaczyli w moich rękach czysty, błyszczący instrument (...) Nonszalancko podniosłem sygnałówkę do ust i wydobywałem z niej łagodne tony. Wszystko się wtedy dookoła mnie odmieniało. Zadowolony z mojego brzmienia Mr. Davis dał mi kornet i nauczył grać "Home, Sweet Home". Byłem w siódmym niebie. Myślałem, że śnię, widząc jak spełniają się moje marzenia. Codziennie ćwiczyłem pilnie to, co Mr. Davis zadał. Byłem już taki dobry na kornecie, że pewnego dnia powiedział: Louis, będziesz kierownikiem orkiestry (...) Teraz byłem już nie tylko muzykiem, ale i liderem".

Single

Tytuł	Wykonawca	Data wydania	UK	US	Wytwórnia [US]	Komentarz
Muskrat ramble	Louis Armstrong	07.1926	-	8[2]	Okeh 8300	[written by Ray Gilbert/Kid Ory]
Big butter and egg man	Louis Armstrong	04.1927	-	13[3]	Okeh 8423	[written by Louis Armstrong/Percy Venable][vocal:May Alix and Louis]
Keyhole blues	Louis Armstrong	10.1927	-	16[2]	Okeh 8496	[written by N.Wilson]
Potato head blues	Louis Armstrong	12.1927	-	12[3]	Okeh 8503	[written by Louis Armstrong]
Hotter than that	Louis Armstrong	05.1928	-	10[3]	Okeh 8535	[written by Louis Armstrong/Lil Hardin]
Struttin' with some barbecue	Louis Armstrong	07.1928	-	14[3]	Okeh 8566	[written by Lil Hardin/Don Raye]
West End blues	Louis Armstrong	09.1928	-	8[6]	Okeh 8597	[written by Ray Gilbert/Kid Ory]
A Monday date	Louis Armstrong	12.1928	-	19[1]	Okeh 8609	[written by Earl Hines/Sydney Robin]
St. James infirmary	Louis Armstrong & His Savoy Ballromm Five	05.1929	-	15[3]	Okeh 8657	[written by J.Primrose]
Ain't misbehavin'	Louis Armstrong	09.1929	-	7[4]	Okeh 8714	[utwór z musicalu "Hot chockolates"][written by Harry Brooks/Andy Razaf/Fats Waller]
When you're smiling	Louis Armstrong	12.1929	-	15[2]	Okeh 8729	-
St. Louis blues	Louis Armstrong	02.1930	-	11[3]	Okeh 41 350	[written by W.C.Handy]
I'm a ding dong daddy [from Dumas]	Louis Armstrong	08.1930	-	19[1]	Okeh 41 442	-
If i could be with you one hour tonight	Louis Armstrong	09.1930	-	13[2]	Okeh 41 448	[written by Johson Creamer][utwór z filmu "Ladies they talk"]
Memories of you	Louis Armstrong	11.1930	-	18[1]	Okeh 41 463	[written by Eubie Blake/Andy Razaf][utwór z musicalu na Broadway'u "Blackbirds of 1930"]
The Peanut Vendor	Louis Armstrong	02.1931	-	15[2]	Okeh 41 478	-
I'll be glad when you're dead,you rascal you	Louis Armstrong	11.1931	-	13[3]	Okeh 41 504	-
Star dust/Chinatown,my Chinatown	Louis Armstrong	12.1931	-	16[2] side B:5[7]	Columbia 2574	[utwór z musicalu na Broadway'u "Up and down Broadway"][written by Hoagy Carmichael/Mitchell Parish]
You can depend of me	Louis Armstrong	01.1932	-	4[16]	Columbia 2590	[written by Charles Carpenter/Louis Dunlap/Earl Hines]
All of me/Home	Louis Armstrong	02.1932	-	1[2][18] side B:18[1]	Columbia 2606	[utwór z filmu "Careless lady"]
Between the devil and the deep blue sea/Kickin' the gong around	Louis Armstrong	03.1932	-	12[2] side B:11[3]	Columbia 2600	[written by Harold Arlen/Ted Koehler]
I got the rhythm	Louis Armstrong	04.1932	-	17[2]	Columbia 2590	[written by Ira Gershwin/George Gershwin][utwór z musicalu "Girl crazy"]
Lawd,you made the night too long/Keepin' out of Mischief now	Louis Armstrong	05.1932	-	15[2] side B:17[2]	Columbia 2646	[written by Patrick Lewis/Victor Young]
Rockin' chair/Sweethearts on parade	Louis Armstrong	08.1932	-	14[3] side B:6[9]	Columbia 2688	[written by Hoagy Carmichael]
Body and soul/Shine	Louis Armstrong	10.1932	-	7[5] side B:17[1]	Columbia 2707	[utwór z musicalu na Broadway'u "There's a crowd"][written by Frank Eyton/Johnny Green/Edward Heyman/Robert Sour]
After you've gone/	Louis Armstrong	12.1932	-	15[2]	Columbia 2727	[written by Henry Creamer/Turner Layton]
Hobo,you can't ride on this train/That's my home	Louis Armstrong	01.1933	-	10[4] side B:17[2]	Victor 24 200	[written by L. Chris Armstrong]
I gotta right to sing the blues	Louis Armstrong	02.1933	-	18[1]	Victor 24 233	[written by Harold Arlen/Ted Koehler][utwór z musicalu na Broadway'u "Earl Carroll's Vanities of 1932"]
I'm in the mood for love/You are my lucky star	Louis Armstrong	10.1935	-	3[7] side B:6[5]	Decca 580	[written by Dorothy Fields/Jimmy McHugh][utwór z filmu "Every night at eight"][side B:z filmu "Broadway melody of 1935"]
Red sails in the sunset	Louis Armstrong	01.1936	-	15[2]	Decca 648	[written by Jimmy Kennedy/Hugh Williams][piosenka z musicalu "Provincetown follies"
Thanks a million	Louis Armstrong	02.1936	-	17[1]	Decca 666	[written by Arthur Johnston/Gus Kahn][tytułowy utwór z filmu]
I hope Gabriel likes my music	Louis Armstrong	02.1936	-	13[2]	Decca 672	[written by David Franklin]
Keyhole blues	Louis Armstrong	06.1932	-	19[1]	Vocalion 3110	[written by N.Wilson]
Lyin' to myself	Louis Armstrong	07.1936	-	10[3]	Decca 835	-
On a Cocoanut Island	Louis Armstrong	10.1936	-	17[1]	Decca 914	[written by Alex Anderson]
Darling Nelly Gray	Louis Armstrong & Mills Brothers	06.1937	-	19[1]	Decca 1245	[written by Louis Armstrong/Don Hanby]
Public melody number one	Louis Armstrong	08.1937	-	7[3]	Decca 1347	-
Alexander's ragtime band	Louis Armstrong	10.1937	-	12[2]	Decca 1408	[written by Irving Berlin]
Once in a while	Louis Armstrong	01.1938	-	15[2]	Decca 1560	[written by William Butler]
I double dare you	Louis Armstrong	02.1938	-	18[1]	Decca 1636	[written by Jim Eaton/Terry Shand]
Love walked in	Louis Armstrong	06.1938	-	19[1]	Decca 1842	[written by George Gershwin/Ira Gershwin]
Basin Street Blues	Louis Armstrong	10.1938	-	20[1]	Vocalion 3008	[written by Spencer Williams]
Going to shout all over god's heaven	Louis Armstrong	12.1938	-	16[2]	Decca 2085	[written by traditional]
Jeepers creepers	Louis Armstrong	02.1939	-	12[5]	Decca 2267	[written by Johnny Mercer/Harry Warren][utwór z filmu "Going places"]
When the saints go marching in	Louis Armstrong	04.1939	-	10[4]	Decca 2230	[written by traditional]
West End Blues	Louis Armstrong	06.1939	-	13[1]	Decca 2480	[written by King Oliver/Clarence Williams]
W.P.A.	Louis Armstrong & Mills Brothers	07.1940	-	26[1]	Decca 3151	[written by J.Stone]
The peanut vendor	Louis Armstrong	06.1941	-	25[1]	Okeh 41 478	-
You won't be satisfied [Until you break my heart]/The frim fram sauce	Ella Fitzgerald & Louis Armstrong	04.1946	-	10[2]	Decca 23 496	[written by Freddy James/Larry Stock]
That lucky old sun [Just rolls around heaven all day]/Blueberry Hill	Louis Armstrong	10.1949	-	19[3]	Decca 24 752	[written by Haven Gillespie/Beasley Smith][#20 hit for Ray Charles in 1964][with Gordon Jenkins Orchestra]
La Vie En Rose/C'est si bon	Louis Armstrong	10.1950	-	28[1]	Decca 9-27 113	[written by Mack David/Marcel Louiguy/Edith Piaf]
Can anyone explain? [No,no,no!]/Dream a little dream of me	Ella Fitzgerald & Louis Armstrong	11.1950	-	30[1]	Decca 9-27 209	[written by Bennie Benjamin/George David Weiss]
Gone fishin'/We all have a song in our heart	Bing Crosby & Louis Armstrong	06.1951	-	19[2]	Decca 9-27 623	[written by Nick A. Kenny/Charles F. Kenny]
[When we are dancing]I get ideas/A kiss to build a dream on	Louis Armstrong	09.1951	-	10[16] side B:16[11]	Decca 9-27 720	[written by Dorcas Cochran][adaptacja argentyńskiego tanga "Adios muchachos"][side B from Ffilm "The Strip"]
When it's sleepy time down south/It's all in the game	Louis Armstrong and Gordon Jenkins Orchestra	01.1952	-	19[3]	Decca 9-27 899	[written by Rene Muse][#6 hit for Paul Whiteman in 1931]
Kiss of fire/I'll walk alone	Louis Armstrong	06.1952	-	20[2]	Decca 9-28 177	[written by Lester Allen/Robert Hill][adaptacja argentyńskiego tanga z 1913r "El Choclo"]
Takes two to tango	Louis Armstrong	10.1952	6[10]	19[2]	Decca 9-28 394	[written by Al Hoffman/Dick Manning]
Chloe	Louis Armstrong	01.1953	-	26[1]	Decca 28 524	[written by Gus Kahn/Neil Moret]
The dummy song/Sittin' in the sun [Countin' my money]	Louis Armstrong	09.1953	-	30[1] side B:30[1]	Decca 28 803	[written by Lew Brown/Ray Henderson/Billy Rose][with Jack Pleis Orchestra]
Skokiaan [South African song]	Louis Armstrong	10.1954	-	29[1]	Decca 29 256	[written by Tom Glazer/August Musarurgwa]
Muskrat ramble	Louis Armstrong	10.1954	-	28[1]	Decca 29 280	[written by Ray Gilbert/Kid Ory]
A theme from The Threepenny Opera [Mack the knife]/Back O' Town Blues	Louis Armstrong & His All-Stars	02.1956	8[11]	20[15]	Columbia 40 587	[written by Marc Blitzstein/Bertolt Brecht/Kurt Weill]
Take it Satch EP.	Louis Armstrong	06.1956	29[1]	-	Phillips BBE 12 035 [UK]	-
The faithful hussar	Louis Armstrong	07.1956	27[2]	-	Phillips PB 604 [UK]	[written by Drew Frantzen]
Now you has jazz	Bing Crosby and Louis Armstrong	10.1956	-	88[4]	Capitol 3506	[written by Cole Porter][piosenka z filmu "Movie society"]
Blueberry Hill/That Lucky Old Sun	Louis Armstrong and Gordon Jenkins Orchestra	11.1956	-	29[11]	Decca 30 091	[#2 hit for Glenn Miller in 1940]
A theme from The Threepenny Opera [Mack the knife]	Louis Armstrong & His All-Stars	11.1959	24[1]	-	Phillips PB 967 [UK]	[written by Marc Blitzstein/Bertolt Brecht/Kurt Weill]
Hello Dolly!/A lot of livin' to die	Louis Armstrong	02.1964	4[14]	1[1][22]	Kapp 573	[written by Jerry Herman][1[9].Adult Contemporary Chart]
Nomad/Summer song	Louis Armstrong and Dave Brubeck	05.1964	-	122[2]	Columbia 43 032	[written by Dave Brubeck]-
I still get jealous/Someday	Louis Armstrong and The All Stars	06.1964	-	45[7]	Kapp 597	[written by Sammy Cahn/Jule Styne][piosenka z musicalu na Broadway'u z 1947r "High button shoes"][#21 hit for Three Suns in 1947]
So long Dearie/Pretty Little Missy	Louis Armstrong	10.1964	-	56[6]	Mercury 72 338	-
Mame/Tin roof blues	Louis Armstrong	05.1966	-	81[4]	Mercury 72 574	[written by Jerry Herman][tytułowa piosenka z musicalu na Broadway'u]
What a wonderful world/Cabaret	Louis Armstrong	07.1968	1[4][29]	116[5]	ABC 10 982	[silver -UK][written by Bob Thiele/George David Weiss]
The sunshine of love	Louis Armstrong	06.1968	41[7]	-	Stateside SS2116 [UK]	[written by George Douglas/Chet Gierlach/Leonard Whitcup]
What a wonderful world/Game of love [Wayne Fontana and Mindbenders]	Louis Armstrong	02.1988	53[5]	32[11]	A&M; 3010	[written by Bob Thiele/George David Weiss][piosenka z filmu "Good morning,Vietnam"]
What a wonderful world/Desafinado [Kenny G]	Louis Armstrong with Kenny G	08.1999	-	53[15].Hot 100 Singiel Sales	Arista 13 710	[written by Bob Thiele/George David Weiss][piosenka z filmu "Good morning,Vietnam"]
We have all the time in the world	Louis Armstrong	11.1994	3[13]	-	EMI	[written by John Barry/Hal David]

Albumy

Tytuł	Wykonawca	Data wydania	UK	US	Wytwórnia [US]	Komentarz
Satchmo at Symphony Hall	Louis Armstrong and The All Stars	07.1951	-	10[1]	Decca DX-108	-
Satchmo at Pasadena. Vol.1	Louis Armstrong and The All Stars	10.1952	-	9[2]	Decca 9-336	-
Satch plays Fats	Louis Armstrong and The All Stars	10.1955	-	10[2]	Columbia 708	-
Louis Armstrong at The Crescendo	Louis Armstrong	07.1956	4[1]	-	Brunswick [UK]	-
Ella and Louis	Ella Fitzgerald and Louis Armstrong	12.1956	-	12[2]	Verve 4003	-
Louis Armstrong plays King Oliver	Louis Armstrong	10.1960	20[1]	-	Audio Fidelity AFLP 1930 [UK]	-
Jazz classics	Louis Armstrong	10.1961	20[1]	-	Ace Of Hearts AH 7 [UK]	-
Hello,Dolly!	Louis Armstrong	05.1964	11[6]	1[6][74]	Kapp 3364	[gold]
What a wonderful world	Louis Armstrong	11.1968	37[3]	-	Stateside SSL 10 247 [UK]	-
The very best of Louis Armstrong	Louis Armstrong	02.1982	30[3]	-	Warwick WW 5112 [UK]	-
The ultimate collection	Louis Armstrong	05.1994	48[3]	-	Bluebird [UK]	-
We have all the time in the world-The very best of	Louis Armstrong	12.1994	10[12]	-	EMI [UK]	-
The millenium collection:The best of Louis Armstrong	Louis Armstrong	07.2000	-	192[1]	MCA 11 940	-
Ken Burns Jazz-The definitive Louis Armstrong	Louis Armstrong	01.2001	-	142[5]	Legacy 61 440	-
At his very best	Louis Armstrong	10.2003	75[1]	-	UCJ [UK]	-

Toni Arden

Toni Arden (ur. 15 lutego 1924 r., Nowy Jork jako Antoinette Ardizzone -zm.  29 maja 2012r, Lake Worth, Floryda ) była amerykańską piosenkarką tradycyjnej muzyki pop .Ojciec Arden, Phillip Ardizzone, był śpiewakiem z Metropolitan Opera i La Scali . Jej brat, Jan Arden, był także piosenkarzem. W późnych latach pięćdziesiątych rodzeństwo zaczęło grać w klubach nocnych.
Arden stała się wokalistką wielkiego zespołu w latach czterdziestych, śpiewając z Alem Trace , Joe Reichmanem, Rayem Blochem i Shep Fields .
Zaczęła nagrywać jako solistka w 1946 roku dla niewielkiej firmy National Records . Po tym jak pojawiła się w telewizyjnym serialu " Doorway to Fame" , Arden podpisała swój pierwszy kontrakt na nagrania solowe z wytwórnią Columbia Records w 1949 roku. W Columbia miała kilka przebojów, w tym " I Can Dream, Can not I? " (która osiągnęła # 7 na liście Billboardu ), " Too Young " (która osiągnęła # 15), " Kiss of Fire " (która osiągnęła # 14) i "I'm Yours" (który osiągnął # 24).
W połowie lat pięćdziesiątych przeniosła się do wytwórni Decca Records , gdzie jej największym rekordem sprzedaży (jej jedyny milionowy singiel)   był utwór "Padre" w 1958 roku. Albumy  z jej piosenkami to "Miss Toni Arden", "Besame!", "Sing a Song of Italy " i "Italian Gold". Śpiewała w języku włoskim i angielskim. Pierwsze dwa albumy zostały skompilowane na drugiej płycie wytwórni Sepia Records.  Nagrywała także krótko dla RCA Victor i Mercury Records . Jej ostatni album My World is You (GPRT Records) zawiera kompozycje Gladys Shelley .

Single

Tytuł	Wykonawca	Data wydania	UK	US	Wytwórnia [US]	Komentarz
Oh, Maria/Takin' the Trains Out	Al Trace and his Silly Symphonists	.1944	-	-	National 7005	[Vocal by Toni Arden]
Where is the Chicken/Female V-Mail	Al Trace and his Silly Symphonists	.1944	-	-	National 7006	[Vocal by Toni Arden]
Southpaw Special/Rum and Coca Cola	Al Trace and his Silly Symphonists	.1944	-	-	National 7007	[Vocal by Toni Arden]
White Roses/Do You Mind?	Toni Arden with Al Trace and his Silly Symphonists	.1944	-	-	National 7010	[written by Pearl, Berman, Trace]
Night of Memories/Body and Soul	Toni Arden & D'Artega's Music	.1946	-	-	National 7014	-
Where Is The Chicken /I Found My Mama [Vocal by Happy Lewis]	Al Trace Orchestra and Toni Arden	.1946	-	-	National 9107	-
Baby Don't Be Mad at Me/I Went Down to Virginia	Shep Fields and His Rippling Rhythm Orchestra Vocal by Toni Arden	.1948	-	-	Musicana 559	-
Now is the Hour/Lonesome Moon	Shep Fields and His Rippling Rhythm Orchestra	.1948	-	-	Musicana 15014	[written by Kaihaw, Scott, Scott][Vocal by Toni Arden]
Let's Be Sweethearts Again/Carioca	Shep Fields and His Orchestra	.1948	-	-	Musicana 15017	[written by Horton][Vocals by Toni Arden and Bob Johnstone]
Hold It Joe /Laroo, Laroo, Lilly Bolero	Shep Fields and His Rippling Rhythm Orchestra	.1948	-	-	Musicana 15022	[written by Maschwitz, Melachrino][Vocals by Toni Arden and Bob Johnstone]
What Do I Have To Do (to Make You Love Me)?/We Just Couldn't Say Goodbye	Shep Fields and His Rippling Rhythm Orchestra	.1948	-	-	Musicana 15028	[written by Miller, James][Vocal by Toni Arden]
I Can Dream, Can't I/A Little Love, A Little Kiss	Toni Arden with Hugo Winterhalter and His Orchestra and Choir	11.1949	-	7[14]	Columbia 38612	[written by Kahal, Fain][piosenka z musicalu na Broadway'u "Right this way"][#5 hit for Tommy Dorsey in 1938]
Mother, Mother, Mother (Pin a Rose on Me)/Rain	Toni Arden	03.1950	-	-	Columbia 38739	[written by Altman, David]
Latin Magic/Goombay	Xavier Cugat and His Orchestra	.1950	-	-	Columbia Columbia 38642	[written by Moore, Dafault][vocal:Toni Arden and Vocal Group]
And You'll Be Home/My Tears Won't Dry	Toni Arden	10.1950	-	-	Columbia 39003	[written by Burke, Van Hesuen]
Every Moment of My Life/I'm Praying to St. Christopher	Toni Arden with the Norman Luboff Choir	12.1950	-	-	Columbia 39080	[written by Davis, Silver]
My Man (Mon Homme) /They're Playing Our Song	Toni Arden Paul Weston and His Orchestra	01.1951	-	-	Columbia 4-39117	[written by Pollack, Willemetz, Charles, Yvain]
Chantez-Moi/So Deep My Love	Toni Arden with Paul Weston and His Orchestra	02.1951	-	-	Columbia 4-39208	[written by David, Piaf]
Too Young/Too Late Now	Toni Arden	06.1951	-	15[9]	Columbia 4-39271	[written by Dee, Lippman][#13 hit for Donny Osmonds in 1972][Percy Faith and His Orchestra]
Can't We Talk It Over/Too Late Now	Toni Arden with the Norman Luboff Choir	.1951	-	-	Columbia DB 2880 [UK]	[written by Washington, Young][Percy Faith and His Orchestra]
Little Child/Come Back to Sorrento	Toni Arden with Paul Weston and His Orchestra	04.1951	-	-	Columbia 39348	[written by DeRose, Sigman]
Dark Is the Night (C'Est Fin!) /Wonder Why	Toni Arden	06.1951	-	-	Columbia 4-39427	[written by Brodsky, Cahn][with Percy Faith and His Orchestra]
If You Turn Me Down (Dee-own-Down-Down)/Invitation to a Broken Heart	Toni Arden	06.1951	-	-	Columbia 39440	[written by De Rose, Sigman][with Percy Faith and His Orchestra]
The Day Isn't Long Enough/I'll Hold You In My Heart (Till I Can Hold You In My Arms)	Toni Arden	08.1951	-	-	Columbia 4-39525	[written by Carey, Howard][with Percy Faith and His Orchestra]
Never/Once	Toni Arden	10.1951	-	-	Columbia 4-39577	[written by Newman, Daniel][with Percy Faith and His Orchestra]
(Ah, the Apple Trees) When the World Was Young/Guess I'll Be Playing the Field From Now On	Toni Arden	11.1951	-	-	Columbia 4-39605	[written by Mercer, Phillippe, Gerard][with Percy Faith and His Orchestra]
Heart Of Stone - Heart of Wood/There's Always My Heart	Toni Arden	02.1952	-	-	Columbia 4-39650	[written by Edwards, Duddy][with Paul Weston and His Orchestra and The Norman Luboff Choir and Trumpet Solo by Manny Klein]
Kiss Of Fire/I'm Yours	Toni Arden	05.1952	-	14[8] side B:24[2]	Columbia 4-39737	[written by Allen, Hill][with Percy Faith and His Orchestra]
Blow Out The Candle/Where Did the Night Go?	Toni Arden and Jan Arden	06.1952	-	-	Columbia 4-39766	[written by Moore][with Percy Faith and His Orchestra]
Take My Heart/Tell Your Tale, Nightingale	Toni Arden	06.1952	-	-	Columbia 4-39768	[written by Genaro][with Percy Faith and His Orchestra]
Remembering/One Love Too Many	Toni Arden	07.1952	-	-	Columbia 4-39810	[written by Kaye, Ferber][with Percy Faith and His Orchestra]
Sweet Forgiveness/Take a Chance	Toni Arden	10.1952	-	-	Columbia 4-39878	[written by Hilliard, Mann][with Percy Faith and His Orchestra]
Kiss/It's Not Their Heartache (It's Mine)	Toni Arden	12.1952	-	-	Columbia 4-39911	[written by Newman, Gillespie][with Percy Faith and His Orchestra]
It's Only My Heart/F'r Instance	Toni Arden	04.1953	-	-	Columbia 4-39978	[written by Glazer, Segall][with Percy Faith and His Orchestra]
All I Desire/The Lover's Waltz	Toni Arden and The Four Lads	06.1953	-	-	Columbia 4-40019	[written by Lieber]
I Forgot More Than You'll Ever Know/Anymore	Toni Arden	08.1953	-	-	Columbia 4-40125	[written by Null]
Take Me Now/I Wish I Knew	Toni Arden	11.1953	-	-	Columbia 4-40125	[written by Curtis, Ursmar][with Percy Faith and His Orchestra]
In Paris and In Love/Cry, My Heart	Toni Arden	03.1954	-	-	Columbia 4-40196	[written by Robin, Romberg][with Percy Faith and His Orchestra]
Three Coins in the Fountain/Where the Rolling Mountains Meet the Rolling Sea	Toni Arden	04.1954	-	-	Columbia 4-40225	[written by Cahn, Styne][with Percy Faith and His Orchestra]
Beware/I'll Step Aside	Toni Arden	.1955	-	-	RCA 47-6142	[written by David, Olais, Mosser][with Hugo Winterhalter and His Orchestra]
Are You Satisfied /I Forgot to Remember to Forget	Toni Arden	02.1956	-	78[1]	RCA 47-6346	[written by Wooley, Escamellia][with Percy Faith and His Orchestra]
Believe In Love/How Sweet - My Love	Toni Arden	.1956	-	-	RCA 47-6536	[written by Webster, Geitz][with Henri Rene and His Orchestra]
Without Love (There is Nothing)/Little By Little	Toni Arden	.1957	-	-	Decca 30180	[written by (Small][with Orchestra Conducted by Sid Bass]
Like A Baby/My Empty Heart	Toni Arden	.1957	-	-	Decca 30291	[written by Stone][with Orchestra Conducted by Sid Bass]
It Takes Only One/Good Morning, Mister Love	Toni Arden	.1957	-	-	Decca 30396	[written by Schroeder, Weisman][with Orchestra and Chorus Directed by Jack Pleis]
Like You! /Can You Blame Me?	Toni Arden	.1957	-	-	Decca 30507	[written by Raleigh, Wolf][with Orchestra Directed by Ralph Burns]
King Size Love/Queen of Tears	Toni Arden	.1958	-	-	Decca 30563	[written by Roberts, Clayton, Katz][with Orchestra and Chorus Directed by Jack Pleis]
Padre/All At Once	Toni Arden	05.1958	-	13[14]	Brunswick 45-05745 [UK]	[written by Romans, Webster][with Orchestra and Chorus Directed by Jack Pleis]
You're Not Losing A Daughter, Mama /If Your Heart Doesn't Dance (It Isn't Love)	Toni Arden	.1958	-	-	Decca 30732	[written by Wayne][with Chorus and Orchestra Conducted by Dick Jacobs]
Window/Desire Me (Embrasse Moi Oh Mon Maour)	Toni Arden	.1958	-	-	Decca 30765	[written by Garson, Shuman][with Orchestra Directed by Jack Pleis]
Just For Once/Why, Why, Why (Zon, Zon, Zon)	Toni Arden	.1959	-	-	Decca 30832	[written by Hague, Fields][with Orchestra Directed by Jack Pleis]
Only With You (You are Me, I Am You) (lo Sono Te)/Your Touch	Toni Arden	.1959	-	-	Decca 30951	[written by Raye, Rossi][with Chorus and Orchestra Directed by Jack Pleis]
Besame Mucho/Anna (El Negro Zumbon)	Toni Arden	.1959	-	-	Decca 30986	[written by Velazque]
Village Of Saint Bernadette/(When Your Heart Is) Feeling Foolish in Brazil (L'Herbe Tarfume)	Toni Arden	.1959	-	-	Decca 31025	[written by Parker][with Orchestra Directed Sy Oliver]
Na Voce Na Chittarra e 'o poco 'e luna (I Only Know I Love You)/No, No, Nevermore	Toni Arden	.1960	-	-	Decca 31139	[written by Rossi, Calise, Stillman][with Orchestra Directed by Nick Perito]
Signs Of The Times/You Fool	Toni Arden	.1961	-	-	Mercury 71885	[written by Kaufman, Anthony]
In The Summer Of His Years /My Heart is a Chapel	Toni Arden	.1963	-	-	Decca 31576	[written by Lee, Kretzmer][with Orchestra and Chorus Directed by Dick Jacobs]
It's True, It's True (Stanotti Al Luna Park)/Quando, Quando, Quando (Tell Me When)	Toni Arden	.1964	-	-	Decca 31694	[written by Rossi, Altman][with Orchestra Directed by Henri Rene]

Jann Arden

Jann Arden Richards (ur. 27 marca 1962 w Calgary), kanadyjska piosenkarka, kompozytorka i autorka tekstów piosenek. Będąc małą dziewczynką słuchała takich wykonawców jak Petula Clark, Carly Simon, Sam Phillips, Syd Straw, Lyle Lovett. Jednak jej idolem pozostawała Karen Carpenter, która znana była z niezwykle pięknych ballad wykonywanych w zespole The Carpenters. Jann grała również na wielu innych instrumentach - jednym z nich była trąbka. Zagrała na niej w zespole Hiphhugger, który wkrótce się rozpadł. Wtedy też Arden zaczęła grać na gitarze na ulicach Vancouver, by zarobić trochę pieniędzy. Jann występowała potem w wielu klubach w mieście. Bardzo ciężko pracowała, by zostać zauważoną. Pierwszą, która ją dostrzegła, była Olivia Newton-John. Pojawiły się pierwsze propozycje. Kiedy po raz pierwszy stanęła na scenie śpiewając oklaskiwało ją około 15 osób. Teraz jest znaną, lubianą i popularną (szczególnie w Kanadzie) piosenkarką.
Jann zaczęła wydawać płyty. Ta pierwsza i zarazem najważniejsza Time for Mercy została wydana w Los Angeles dzięki współpracownikowi Jann - Ed'iemu Cherneyowi. Album przyniósł ogromne zyski, płyta sprzedała się w nakładzie 250 tys. egzemplarzy. Potem powstały nowe płyty: Living Under June, Blood Red Cherry czy The Sound of. Znane stały się utwory takie jak: Could I be your girl, Cherry Popsicle, Good Mother czy Sleepless.

Single
Tytuł	Wykonawca	Data wydania	UK	US	Wytwórnia [US]	Komentarz
Insensitive/Gasoline [live]	Jann Arden	02.1996	40[2]	12[40]	A&M; 1274	[written by Jann Arden Richards][produced by Ed Cherney][piosenka z filmu "Bed of Roses"]

Albumy
Tytuł	Wykonawca	Data wydania	UK	US	Wytwórnia [US]	Komentarz
Living Under June	Jann Arden	03.1996	-	76[32]	A&M; 540 336	[gold-US][produced by Ed Cherney]

Aquatones

Aquatones była grupą doo- wop  w latach 50-tych, która wylansowała tylko jeden przebój, "You", balladę, która była coverem Gale Storm . Głównym wokalistą grupy była 17-letnia Lynne Nixon, sopranistka, która odbyła formalne szkolenie operowe.
The Aquatones byli typowym zespołem jednego przeboju, którego kolejne single dla wytwórni Fargo nie dotarły do ​​Hot 100. Zostały wydane na początku lat 60., a na końcu album, który zgromadził większość ich piosenek, które zostały wydane. Trzy lata po ich hitowym singlu i tuż przed finałowym wydawnictwem Fargo wydali w lipcu 1961 roku, remake utworu The Heartbeats "Crazy For You". Ta piosenka nie znajdowała się na oryginalnym albumie, ale została dołączona do reedycji w latach 80-tych.

Pod koniec lat 90. grupa zreformowała się z nową wokalistką, Colette Delaney.

Single
Tytuł	Wykonawca	Data wydania	UK	US	Wytwórnia [UK]	Komentarz
You/She's The One For Me	Aquatones	04.1958	-	21[12]	Fargo 1001	[written by Goddard, Vannata][produced by Lou Fargo][11[2].R&B Chart]