Commander Cody and His Lost Planet Airmen

Commander Cody and the Lost Planet Airmen byli mistrzami zarówno w klasycznym rock'n'rollu jak i rhythm'n'bluesie czy tradycyjnym country rocku.Ten ostatni grali ostrzej od Eagles czy Poco,w gruncie rzeczy będąc typowym barowym bandem. Będąc miłośnikami angielskich grup pub rockowych jak Brinsley Schwarz i Ducks Deluxe oparli się pompatycznym trendom rocka początku lat 70-tych,preferując tradycyjne wartości rocka.Z jednakową łatwością i zapałem mogli zagrać country,rockabilly czy rhythm'n'bluesa.
Zepół powstał w 1967r w Ann Arbor/Michigan,a tworzyli go pierwotnie Commander Cody (własc. George Frayne IV; piano), John Tichy ( guitar), Steve Schwartz (guitar), Don Davis (bass), Don Bolton (aka West Virginia Creeper; pedal steel guitar), i Ralph Mallory (drums).Gdy grupa przeniosła do San Francisco w następnym roku, jedynie Frayne, Bolton i Tichy pozostali w składzie a grupę zasilili Billy C. Farlowe (vocal, harfa), Andy Stein (skrzypce, saxofon), gitarzysta Billy Kirchen, basista "Buffalo" Bruce Barlow, i perkusista Lance Dickerson.
W 1971r ukazał się ich debiutancki album Lost in the Ozone,a rok pózniej ich singiel Hot Rod Lincoln trafił do pierwszej dziesiątki listy Billboard.Zespół nigdy nie zdyskontował tego sukcesu ,ponieważ ich albumy nie mogły całkowicie uchwycić żywiołowość i energię ich koncertów.Kontynuowali edycję kolejnych płyt do momentu odejścia Tichy'ego z zespołu w 1976r.Commander Cody nagrywa swój pierwszy solowy album Midnight Man w 1977r i reorganizuje swoją grupę,występującą pod nazwą Commander Cody Band.W latach 1977-1980r nagrywają kolejne trzy płyty długogrające.

Single
Tytuł	Wykonawca	Data wydania	UK	US	Wytwórnia [US]	Komentarz
Hot Rod Lincoln/My home in my hand	Commander Cody and His Lost Planet Airmen	.03.1972	-	9[14]	Paramount 0146	[written by Charlie Ryan/W.S. Stevenson][produced by Bob Cohen/Commander Cody][#29 hit by Tiny Hill in 1951r jako Hot Rod Race]
Beat me daddy eight to the bar/Daddy' s gonna treat you right	Commander Cody and His Lost Planet Airmen	07.1972	-	81[7]	Paramount 0169	[written by Hughie Prince/Don Raye/Eleanore Sheehy][produced by Dale Lear/Lefty Black][#2 hit by Will Bradley w 1940r]
Smoke! Smoke! Smoke! [That cigarette]/Rock that boogie	Commander Cody and His Lost Planet Airmen	07.1973	-	94[5]	Paramount 0216	[written by Merle Travis/Tex Williams][produced by Stephen Jarvis][#1 country and pop hit by Tex Williams in 1947r]
Daddy' s drinking up our Christmas/Honeysuckle honey	Commander Cody	12.1973	-	19[1].Christmas Singles	Dot 17 487
Don' t let go/Keep on lovin' her	Commander Cody and His Lost Planet Airmen	02.1975	-	56[6]	Warner 8073	[written by Jesse Stone][produced by John Boylan]

Albumy
Tytuł	Wykonawca	Data wydania	UK	US	Wytwórnia [US]	Komentarz
Lost in the ozone	Commander Cody and His Lost Planet Airmen	11.1971	-	82[33]	Paramount 6017	[produced by Bob Cohen, George Frayne]
Hot licks,cold steel & truckers favorites	Commander Cody and His Lost Planet Airmen	09.1972	-	94[13]	Paramount 6031
Country Casanova	Commander Cody and His Lost Planet Airmen	06.1973	-	104[9]	Paramount 6054	[produced by Stephan Jarvis]
Live from deep in the heart of Texas	Commander Cody and His Lost Planet Airmen	02.1974	-	105[14]	Paramount 1017	[produced by Stephan Jarvis]
Commander Cody and His Lost Planet Airmen	Commander Cody and His Lost Planet Airmen	03.1975	-	58[10]	Warner 2847	[produced by John Boylan]
Tales from the ozone	Commander Cody and His Lost Planet Airmen	10.1975	-	168[6]	Warner 2883
We' ve got a live one here!	Commander Cody and His Lost Planet Airmen	07.1976	-	170[3]	Warner 2993
Rock' n' roll again	Commander Cody and His Lost Planet Airmen	09.1977	-	163[5]	Arista 4125

Colourfield

Po występach z formacją The Specials i The Fun Boy Three, Terry Hall (ur. 19.03.1959 w Coventry, Anglia; gitara, śpiew) założył w 1983 wraz z Karlem Sharle'em (gitara basowa) i Tobym Lyonsem (gitara, syntezatory) zespół Colour Field. Trzeci już w latach 80-tych zespół, z którym związany był Hall - wcześniej członek formacji odpowiedzialnej za ożywienie stylu ska/mod, a następnie tria wokalnego - stanowił po prostu grupę trzech muzyków. Z pomocą kolegów pisał mocne popowe piosenki, prezentujące jego raczej ograniczone możliwości wokalne. Dwa poprzednie zespoły Halla odniosły niemal natychmiastowe sukcesy, ale Colour Field natrafił na spore trudności.
Pomimo pochlebnych recenzji w pismach muzycznych minęło prawie 18 miesięcy, zanim w 1985 zespołowi udało się przebić do brytyjskiej Top 20 piosenką "Thinking Of You". Debiutancki album zajął 12. miejsce na liście krajowej, ale porażka kolejnych singli wkrótce spowodowała redukcję składu grupy do duetu Hall-Lyons.
W 1987 grupa ponownie pojawiła się na scenie muzycznej ze słabiutką nową wersją przeboju Sly And The Family Stone, "Running Away" oraz drugim albumem, który bynajmniej nie podbił listy brytyjskiej. W efekcie zespół się rozwiązał. W 1989 Hall wypuścił krążek solowy, w którego nagrywaniu towarzyszyli mu Blair Booth (syntezatory, śpiew) oraz Anouchka Grooe (gitara).

Single

Tytuł	Wykonawca	Data wydania	UK	US	Wytwórnia [UK]	Komentarz
The Colour Field/Sorry	Colourfield	01.1984	43[4]	-	Chrysalis COLF 1	[written by Hall, Lyons][produced by Colour Field, , Jeremy Green]
Take/ Pushing Up The Daisies	Colourfield	07.1984	70[1]	-	Chrysalis COLF 2	[written by Hall, Lyons][produced by Hugh Jones ]
Thinking Of You/My Wild Flame	Colourfield	01.1985	12[10]	-	Chrysalis COLF 3	[written by Hall, Lyons][produced by Hugh Jones]
Castles In The Air/Your Love Was Smashing	Colourfield	041.1985	51[3]	-	Chrysalis COLF 4	[written by Hall, Lyons][produced by Hugh Jones]

Albumy

Tytuł	Wykonawca	Data wydania	UK	US	Wytwórnia [UK]	Komentarz
Virgins And Philistines	Colourfield	05.1985	12[7]	-	Chrysalis CHR 1480	[produced by Hugh Jones]
Deception	Colourfield	04.1987	95[1]	-	Chrysalis CDL 1546	[produced by Richard Gottehrer]

Colosseum

Grupa brytyjska, dzięki której fuzja jazzu i rocka została zaakceptowana przez szerszy krąg słuchaczy. Założona w 1968 r. przez grono instrumentalistów związanych poprzednio z Johnem Mayallem (album Bare Wires). W jej pierwszym składzie występowali: Jon Hiseman (ur. 21.06.1944 r. w Londynie, Anglia; perkusja), Dick Heckstall-Smith (ur. 26.09.1934 r. w Ludlow w hrabstwie Shropshire, Anglia; saksofon), Dave Greenslade (ur. 18.01.1943 r. w Woking w hrabstwie Surrey, Anglia; instr. klawiszowe), Tony Reeves (ur.18.04.1943 r. w Londynie; bas) i Jim Roche (gitara), szybko zastąpiony przez Jamesa Litherlanda (ur. 6.09.1949 r. w Manchesterze, Anglia; gitara, śpiew).
Hiseman i Heckstall-Smith debiutowali jeszcze przed współpracą z Mayallem w zespole Grahama Bonda, a ich jazzowo-bluesowe korzenie przyczyniły się w niemałym stopniu do sukcesów grupy. Albumowy debiut Colosseum, Those Who Are About To Die Salute You (wydany też pod łacińskim tytułem: Morituri te salutant) otwierała stara kompozycja Bonda, "Walkin' In The Park", wzbogacona o instrumentalne improwizacje członków zespołu. Jazzowa partia saksofonu Heckstall-Smitha, wykonywana wraz z improwizującym na gitarze wah-wah dziewiętnastoletnim Litherlandem, jest do dziś popisowym tematem rhythm'n'bluesowych formacji.
Do legendy przeszły też dudniące elektryczne organy Greenslade'a i melodyczna linia basowa Reevesa. Nad całością czuwał Hiseman, obdarzony niewiarygodną techniką gry na dwóch nożnych bębnach.
Z drugiego, nagranego również w 1969 r. albumu, Walentyne Suite pochodziła m.in. ciekawa kompozycja Heckstall-Smitha "The Grass Is Greener". Wkrótce po nagraniu płyty, zespół opuścił Litherland, zastąpiony przez Dave'a "Cierna" Clempsona (ur. 5.09.1949 r. w Birmingham, Anglia). Nowy muzyk skoncentrował się na grze na gitarze, a rolę wokalisty przejął Chris Farlowe (właśc. John Henry Deighton, ur. 13.10.1940 r. w Londynie) - eks-lider grupy The Thunderbirds, w której debiutował Greenslade.
Rockowe skłonności Farlowe'a wpłynęły na zmianę brzmienia grupy, podobnie jak pozyskanie w miejsce Reevesa Marka Clarke'a. W 1971 r. ukazał się ostatni album Colosseum, Daughter Of Time, chociaż wytwórnia Vertigo już po rozwiązaniu grupy wydała dwupłytowy longplay koncertowy.
Hiseman próbował szczęścia w zespole Tempest, w której towarzyszył mu Clarke, a po niepowodzeniach dwóch płyt długogrających reaktywował w 1975 r. starą formację pod nazwą Colosseum II. W nowym, prezentującym cięższe brzmienie składzie występował znany gitarzysta rockowy, Gary Moore, przyszli członkowie Whitesnake i Rainbow: Neil Murray (bas) i Don Airey (instr. klawiszowe) oraz wokalista Mike Starrs.
W 1976 r. Starrsa i Murraya zastąpił John Mole (bas, śpiew), a dwa lata później miejsce Moore'a zajął Keith Airey. Po wyczerpujących trasach koncertowych, w grudniu 1978 r. Hiseman rozwiązał grupę, powracając do jazzowych korzeni. Ostatecznie usiadł za perkusją w zespole Paraphernalia towarzyszącym jego małżonce jazzowej wokalistce Barbarze Thompson.
Ku zaskoczeniu swych fanów, w 1994 r. Colosseum postanowiło jeszcze raz przypomnieć się swym sympatykom i odbyć tournee po Europie. W składzie odrodzonej formacji znaleźli się m.in. Hiseman, Heckstall-Smith, Clempson i Farlowe. Dzięki nagraniom Colosseum fuzja jazzu i rocka okazała się w Wielkiej Brytanii atrakcyjną propozycją rynkową.

Single

Tytuł	Wykonawca	Data wydania	UK	US	Wytwórnia [US]	Komentarz
Walking in the Park / Those About to Die	Colosseum	.1969	-	-	Fontana TF1029	[written by Bond][produced by Hit Records Productions Ltd.]

Albumy

Tytuł	Wykonawca	Data wydania	UK	US	Wytwórnia [UK]	Komentarz
Those Who Are About To Die Salute You	Colosseum	03.1969	15[1]	-	Fontana STL 5510	[produced by Gerry Bron]
Valentyne Suite	Colosseum	11.1969	15[2]	-	Vertigo VO 1	[produced by Gerry Bron]
Daughter of Time	Colosseum	12.1970	23[5]	-	Vertigo 6360 017	[produced by Gerry Bron]
Colosseum Live	Colosseum	09.1971	17[6]	192[3]	Bronze BRSP 2	[produced by Gerry Bron, Jon Hiseman & Colosseum]

Collective Soul

COLLECTIVE SOUL, grupa amerykańska. Powstała w 1990 w Stockbridge w Georgii, utworzona przez Eda Rolanda -voc, g, k, który studiował grę na gitarze w Berklee School of Music w Bostonie. Nazwę wzięła z powieści Ayn Rand Atlas Shrugged. W 1992 się rozsypała, ale po roku wznowiła działalność. W składzie oprócz lidera oraz Shane'a Evansa -dr, perc, który również występował w niej już wcześniej, znaleźli się sami nowi muzycy: Dean Roland - g, Ross Childress -g i Will Turpin - b, perc. W 1993, po kilku latach niepowodzeń, podpisała kontrakt z wytwórnią Atlantic. Sukces odniosła singlem Shine/Shine (remiks) z kwietnia 1994, a wypromować go pomógł występ na festiwalu Woodstock '94. W późniejszych latach ugruntowała swoją pozycję takimi płytami, jak single December/Where The River Flows z maja 1995 i The World I Know/When The Water Falls z grudnia tego roku oraz albumy "Hints, Allegiations And Things Left Unsaid" z września 1994, "Collective Soul" z marca 1995, "Disciplined Breakdown" z marca 1997 i "Dosage" z wiosny 1999.
Przedstawiła na nich wysmakowany, kunsztowny melodycznie, wybornie opracowany repertuar z pogranicza rocka, niekiedy bardzo ostrego, bliskiego wręcz grunge'u, oraz różnych odmian muzyki pop, np. Shine, Gel, December, The World I Know, Untitled, She Gathers Rain, Precious Dedaration, Listen, Tremble For My Beloved, Heavy, No More No Less, Dany Life, Run, Not The One. Promowała swoje dokonania m.in. na wspólnych koncertach z zespołem Van Halen.
Dyskografię uzupełnia m.in. nagranie Jealous Guy na płycie "Working Class Hero - A Tribute To John Lennon" (Hollywood, 1995) z piosenkami w różnych wykonaniach.

Single
Tytuł	Wykonawca	Data wydania	UK	US	Wytwórnia [US]	Komentarz
Shine	Collective Soul	05.1994	82[4]	11[29]	Atlantic 87 237	[gold-US][written by Ed Roland][produced by Ed Roland]
Gel	Collective Soul	02.1995	-	49[9].Airplay Chart	album cut	[written by Ed Roland][produced by Ed Roland, Matt Serletic][2.Mainstream Rock Tracks][piosenka z filmu "The Jerky Boys"]
December/Where the river flows	Collective Soul	05.1995	-	20[39]	Atlantic 87 157	[written by Ed Roland][produced by Ed Roland, Matt Serletic][1[9].Mainstream Rock Tracks]
The World I Know/When the Water Falls (Live Acoustic Version)	Collective Soul	11.1995	-	19[34]	Atlantic 87 088	[written by Ed Roland, Ross Childress][produced by Ed Roland, Matt Serletic][1[4].Mainstream Rock Tracks]
Precious Declaration/Link	Collective Soul	04.1997	-	65[10]	Atlantic 83 003	[written by Ed Roland][produced by Ed Roland][1[4].Mainstream Rock Tracks]
Listen/Crowded Head	Collective Soul	06.1997	-	72[11]	Atlantic 84 006	[written by Ed Roland][produced by Ed Roland][1[5].Mainstream Rock Tracks]
Run	Collective Soul	03.1999	-	76[7]	Atlantic PRCD 8787	[written by Ed Roland][produced by Ed Roland][piosenka z filmu "Varsity blues"]
Heavy	Collective Soul	03.1995	-	73[20]	Atlantic PRCD 8788	[written by Ed Roland][produced by Ed Roland][1[15].Mainstream Rock Tracks]
No More, No Less	Collective Soul	07.1999	-	123[1]	album cut	[10.Mainstream Rock Tracks]
Why, Pt. 2	Collective Soul	10.2000	-	111[9]	album cut	[written by Ed Roland][produced by Ed Roland, Anthony J. Resta][2.Mainstream Rock Tracks]
Better Now	Collective Soul	11.2004	-	117	EMI Music Group CD00036	[written by Ed Roland, Dexter Green][produced by Ed Roland, Dexter Green][35.Mainstream Rock Tracks]

Albumy
Tytuł	Wykonawca	Data wydania	UK	US	Wytwórnia [US]	Komentarz
Hints, Allegations, and Things Left Unsaid	Collective Soul	03.1994	-	15[40]	Atlantic 82 596	[2x-platinum-US][produced by Ed Roland, Matthew Serletic, Joe Randolph]
Collective Soul	Collective Soul	03.1995	-	23[76]	Atlantic 82 745	[3x-platinum-US][produced by Ed Roland, Matt Serletic]
Disciplined Breakdown	Collective Soul	03.1997	-	16[26]	Atlantic 82 984	[platinum-US][produced by Ed Roland]
Dosage	Collective Soul	02.1999	-	21[35]	Atlantic 83 162	[platinum-US][produced by Ed Roland]
Blender	Collective Soul	10.2000	-	22[15]	Atlantic 83 400	[gold-US][produced by Ed Roland, Anthony J. Resta]
7even Year Itch	Collective Soul	09.2001	-	50[8]	Atlantic 83 510	[produced by Ed Roland]
Youth	Collective Soul	11.2004	-	66[2]	El 60001	[produced by Ed Roland, Dexter Green]
From the Ground Up	Collective Soul	05.2005	-	129[1]	El 90 502	[produced by Zack Osdom]
Home	Collective Soul	02.2006	-	183	El 90601	[produced by Dexter Green, Collective Soul]
Collective Soul	Collective Soul	08.2009	-	24[2]	Loud & Proud 1686-178762	[produced by Ed Roland]
See What You Started by Continuing	Collective Soul	10.2015	-	25[2]	Vanguard	[produced by Ed Roland]

Niall Horan

Niall James Horan (ur. 13 września 1993r w Mullingar) - irlandzki piosenkarz, autor tekstów występujący w boysbandzie One Direction.

Niall Horan urodził się 13 września 1993 w Irlandii jako syn Maury Gallagher i Bobby’ego Horana. Jego rodzice rozwiedli się kiedy miał pięć lat. Ma starszego brata o imieniu Greg. Uczęszczał do katolickiej szkoły Coláiste Mhuire w Mullingar.  Bardzo dobry gitarzysta. Jest miłośnikiem gry w golfa.

Po przerwie w działalności zespołu w 2016 roku Horan podpisał kontrakt nagraniowy jako artysta solowy z Capitol Records i od tego czasu wydał trzy albumy: Flicker (2017), Heartbreak Weather (2020) i The Show (2023). Flicker zadebiutował na pierwszym miejscu w Irlandii i USA, a także dotarł do pierwszej trójki w Australii i Wielkiej Brytanii. Pierwsze dwa single z albumu, „This Town” i „Slow Hands”, dotarły do pierwszej dwudziestki w kilku krajach. Heartbreak Weather został wydany w marcu 2020 roku i zadebiutował na pierwszym miejscu w Wielkiej Brytanii, Irlandii i Meksyku oraz na czwartym w USA. Trzeci album studyjny Horana, zatytułowany The Show , ukazał się w czerwcu 2023 roku. Poprzedziły go single „Heaven” i „Meltdown”, które ukazały się odpowiednio w lutym i kwietniu 2023 roku. Horan urodził się 13 września 1993 r. w Mullingar, Westmeath, Irlandia. Ma starszego brata Grega, który urodził się w 1987 roku. Jego rodzice, Bobby Horan i Maura Gallagher (z domu Nolan), rozwiedli się, gdy miał pięć lat, więc on i jego brat mieszkali z matką przez rok. Po roku spędzonym z dala od ojca postanowili później zamieszkać z nim. Jako dziecko cierpiał na astmę. Brat Horana otrzymał gitarę na swoje 15. urodziny, której użył tylko raz, a potem „przeleżała jakiś czas”, dopóki Horan sam jej nie podniósł. Horan, wówczas 11-letni, sam nauczył się grać na gitarze, korzystając z tutoriali na YouTube. Jego ciotka pewnego dnia odkryła jego zdolności, kiedy była w samochodzie z Horanem, gdy zaczął śpiewać, i początkowo myślała, że radio jest włączone. Jako nastolatek występował w Mullingar Arts Centre podczas zbiórki pieniędzy na rzecz lokalnej drużyny piłkarskiej Shamrocks. Zdobył także wsparcie u byłego uczestnika X Factor Lloyda Danielsa w klubie Academy w Dublinie.

Single
Tytuł	Wykonawca	Data wydania	UK	US	Wytwórnia [UK]	Komentarz
This Town	Niall Horan	10.2016	9[13]	20[22]	Capitol USUMV 1600413	[2x-platinum-US][platinum-UK][written by Niall Horan, Jamie Scott, Mike Needle, Daniel Bryer][produced by Greg Kurstin]
Slow Hands	Niall Horan	05.2017	7[23]	11[24]	Capitol USUG 11700631	[3x-platinum-US][2x-platinum-UK][written by Niall Horan ,Alexander Izquierdo, John Ryan, Julian Bunetta, Ruth Anne Cunningham ,Tobias Jesso Jr.][produced by Julian Bunetta]
Too Much to Ask	Niall Horan	09.2017	24[4]	66[1]	Capitol USUG 11701396	[gold-US][gold-UK][written by Niall Horan, Jamie Scott][produced by Greg Kurstin]
On the Loose	Niall Horan	11.2017	94[1]	-	Capitol USUG 11701394	[gold-US][gold-UK][written by John Ryan, Niall Horan ,Julian Bunetta][produced by Julian Bunetta]
Nice to Meet Ya	Niall Horan	10.2019	22[15]	63[14]	Capitol USUG 11902961	[gold-UK][written by Niall Horan,Ruth-Anne Cunningham,Tobias Jesso Jr.,Julian Bunetta][produced by Julian Bunetta]
No Judgement	Niall Horan	02.2020	32[12]	97[1]	Capitol USUG 11904306	[silver-UK][written by Alexander Izquierdo ,John Ryan, Tobias Jesso Jr. ,Julian Bunetta ,Niall Horan][produced by Julian Bunetta, Tobias Jesso Jr.]
Black and White	Niall Horan	03.2020	91[1]	-	Capitol USUG 12000226	[silver-UK][written by Niall Horan, Julian Bunetta, Teddy Geiger, Alexander Izquierdo, Scott Harris][produced by Julian Bunetta, Teddy Geiger]
Moral Of The Story	Ashe Featuring Niall Horan	03.2020	-	71[3]	Mom + Pop	[written by Ashlyn Rae Willson,Niall Horan,Casey Smith,Noah Conrad,Finneas O'Connell][produced by Noah Conrad,Finneas O'Connell]
Our Song	Niall Horan with Anne-Marie	06.2021	13[17]	-	Atlantic GBAHS 2100222	[gold-UK][written by Philip Plested, Anne-Marie Nicholson, Ben Kohn, Niall Horan, Peter Kelleher, Thomas Barnes][produced by TMS]
Everywhere	Niall Horan with Anne-Marie	12.2021	23[2]	-	Atlantic/Capitol GBAHS 2101390	[written by Christine McVie][produced by Steve Mac]
Heaven	Niall Horan	03.2023	16[20]	62[7]	Capitol USUG 12300779	[gold-UK][written by Niall Horan, Joel Little ,Tobias Jesso Jr.,John Ryan][produced by Little, Ryan]
Meltdown	Niall Horan	05.2023	62[3]	-	Capitol USUMV 2301451	[written by Niall Horan, Amy Allen, Joel Little, John Ryan][produced by Little ,Ryan]

Albumy
Tytuł	Wykonawca	Data wydania	UK	US	Wytwórnia [UK]	Komentarz
Flicker	Niall Horan	11.2017	3[17]	1[1][30]	Capitol 5787854	[gold-UK][platinum-US][produced by Julian Bunetta,Greg Kurstin,Jacquire King,AFTERHRS,Mark "Spike" Stent,TMS]
Heartbreak Weather	Niall Horan	03.2020	1[1][14]	4[7]	Virgin 880590	[gold-UK][produced by Afterhrs, Daniel Bryer ,Julian Bunetta, Noah Conrad, Teddy Geiger ,Tobias Jesso Jr. ,Greg Kurstin, John Ryan, Jamie Scott, Jill Lamothe]
The Show	Niall Horan	06.2023	1[1][2]	1[1][30]	Capitol 4872853	[silver-UK][produced by Joel Little, John Ryan, Julian Bunetta]

Hailee Steinfeld

Hailee Steinfeld (ur. 11 grudnia 1996r w Los Angeles, stan Kalifornia) - amerykańska aktorka i piosenkarka, która zadebiutowała na dużym ekranie rolą Mattie Ross w filmie braci Coen Prawdziwe męstwo z 2010 roku, za który otrzymała nominację do Oscara dla najlepszej aktorki drugoplanowej.

Steinfeld urodziła się w Tarzana, dystrykcie Los Angeles, jako córka Cheri - projektantki wnętrz, i Petera Steinfelda, trenera fitness. Hailee ma starszego brata Griffina. Ojciec Hailee jest Żydem, natomiast matka ma korzenie filipińskie, afroamerykańskie i europejskie.

Rodzina Steinfeldów zamieszkała w Agoura Hills, by później przenieść się do Thousand Oaks, gdzie Hailee uczęszczała do Ascension Lutheran School, Conejo Elementary i Colina Middle School. Od 2008 roku aktorka uczy się w domu.

Hailee rozpoczęła karierę aktorską w wieku ośmiu lat, występując w filmach krótkometrażowych i serialach telewizyjnych dla nastolatków. Pojawiła się również w reklamie sieci supermarketów K-Matz.

W 2010 roku otrzymała rolę Mattie Ross w filmie Prawdziwe męstwo braci Coen, który otworzył 61. Międzynarodowy Festiwal Filmowy w Berlinie. Za rolę w tym obrazie, Steinfeld została nominowana do nagrody Gildii Aktorów Filmowych dla najlepszej aktorki drugoplanowej oraz do nagrody BAFTA za najlepszą rolę pierwszoplanową. Otrzymała również wiele nagród i nominacji stanowych kół krytyków. 16 stycznia 2011 roku, aktorka pojawiła się na 68. ceremonii wręczenia Złotych Globów, gdzie wraz z piosenkarzem Justinem Bieberem wręczyła nagrodę dla najlepszego filmu animowanego.

W 2011 roku została też nominowana do Oscara dla najlepszej aktorki drugoplanowej.

Aktorka zagrała w 2013 postać szekspirowskiej Julii Kapulet w najnowszej adaptacji sztuki Romeo i Julia w reżyserii Carlo Carlie'ego.

Do tej pory zagrała w 21 filmach, w tym w "Romeo i Julii", "72 godzinach", czy dwóch częściach "Pitch Perfect". Mimo to w pewnym momencie zdecydowała się na rozpoczęcie działalności muzycznej.

Zaczęło się od singla "Love Myself". Dziennikarze muzyczni z całego świata chwalili piosenkarkę za feministyczny wydźwięk utworu. Następnie doszło do współpracy z DNCE przy kawałku "Rock Bottom", ale dopiero "Starving" z płyty "Haiz" przyniósł wokalistce ogromny sukces. Utwór pokrył się platyną w wielu krajach i podbił listy przebojów na całym świecie. Niedawno Hailee wydała teledysk do utworu "Most Girls" z jej nadchodzącej płyty. Nie wiadomo jeszcze, kiedy ukaże się album.

Single
Tytuł	Wykonawca	Data wydania	UK	US	Wytwórnia [UK]	Komentarz
Love Myself	Hailee Steinfeld	10.2015	180	30[16]	Republic	[2x-platinum-US][gold-UK][written by Mattias Larsson, Robin Fredriksson, Oscar Holter, Julia Michaels, Justin Tranter][produced by Mattman & Robin Holter]
Rock Bottom	Hailee Steinfeld featuring DNCE	03.2016	-	103[5]	Republic	[platinum-US][written by Mattias Larsson, Robin Fredriksson, Julia Michaels, Justin Tranter][produced by Mattman & Robin Holter]
Starving	Hailee Steinfeld with Grey featuring Zedd	08.2016	5[36]	12[29]	Republic USUM 71606370	[4x-platinum-US][2xplatinum-UK][written by Michael Trewartha, Kyle Trewartha, Robert McCurdy, Christopher Petrosino, Asia Whiteacre][produced by Grey, Zedd, Chris "Tek" O'Ryan]
Show You Love	Kato and Sigala featuring Hailee Steinfeld	03.2017	91[1]	-	Positiva DK4YA 1700803	[silver-UK][written by Thomas Kato Vittrup, Bruce Fielder, Grace Tither][produced by Kato, Sigala]
At My Best	Machine Gun Kelly featuring Hailee Steinfeld	05.2017	-	60[8]	Bad Boy	[platinum-US][written by Colson Baker, Edvard Førre Erfjord ,Benjamin Levin, Henrik Michelson, Rachel Moulden, Nathan Perez][produced by Happy Perez]
Most Girls	Hailee Steinfeld	06.2017	34[13]	58[16]	Republic USUM 71703935	[2x-platinum-US][platinum-UK][written by Hailee Steinfeld, Ryan Tedder, Zach Skelton, Tim Sommers, Jeremy Dussolliet, Asia Whiteacre][produced by Ryan Tedder, Zach Skelton ,One Love, Chris "Tek" O'Ryan]
Let Me Go	Hailee Steinfeld with Alesso featuring Florida Georgia Line and Watt	09.2017	88[1]	85[3]	Republic USUM 71709685	[platinum-US][platinum-UK][written by Alexandra Tamposi, Andrew Wotman ,Brian Lee, Alessandro Linbald, Jamie Lidell][produced by Alesso ,Andrew Watt]
Capital Letters	Hailee Steinfeld & BloodPop	02.2018	39[8]	112[2]	Island USQ4E 1703379	[silver-UK][written by Rachel Keen,Andrew Jackson,Ellie Goulding,Ely Weisfeld,Hailee Steinfeld,Michael Tucker][produced by Benjamin Rice,BloodPop]
Colour	MNEK featuring Hailee Steinfeld	07.2018	92[1]	-	Virgin GBUM 71802090	[written by Anne-Marie Nicholson, Raoul Chen, Uzoechi Emenike][produced by Diztortion, MNEK]

Albumy
Tytuł	Wykonawca	Data wydania	UK	US	Wytwórnia [UK]	Komentarz
Haiz	Hailee Steinfeld	11.2015	-	57[1]	Republic	[produced by Mattman & Robin, Oscar Holter, Grey, Zedd]

Musical Youth

Musical Youth ,grupa założona w Duddenston Manor School w Birmingham (Anglia). Twórcami łączącego pop i reggae zespołu byli bracia Kelvin i Michael Grant oraz rodzeństwo Junior i Patrick Waite (ur. około 1969r, zm. 18.02.1993r). Ojciec dwóch ostatnich, Fred Waite, był członkiem jamajskiej grupy Techniques i początkowo występował z zespołem.

Pomimo młodego wieku Musical Youth zdołali przebić się na estrady miejscowych muzycznych pubów i nagrać singla „Political7„Generals” dla miejscowej wytwórni 021. Prawdziwym przełomem był kontrakt z MCA dzięki występowi w programie BBC Johna Peela. Wkrótce tatę Freda Waite’a zastąpił jako wokalista Dennis Seaton.

Latem 1982 grupa wydała dwa błyskawicznie rozchodzące się single „Pass The Dutchie” i „Pass The Kouchie” (nawiązujące jednoznacznie do marijuany i przyrządzania innych „potraw”). Oba stały się przebojami w Anglii, a potem w USA, podobnie jak kolejne: „Youth Of Today”, „Never Gonna Give You Up”, a w mniejszym stopniu „Heartbreaker” i "Jell Me Why”. Sukces odniósł też wykonywany (dość nieoczekiwanie) z Donną Summer temat „Unconditional Love".

Gorzej powiodło się wersji starego przeboju Desmonda Dekkera „007” i „Sixteen". W 1985r grupę opuścił Seaton. Plany przemeblowania składu nie powiodły się skutkiem śmierci Patricka Waite’a (zmarł śmiercią naturalną na korytarzu sądowym, gdzie wezwano go pod zarzutem posiadania narkotyków). Bracia Grant zajmowali się nadal muzyką, a Seaton nagrał solowy longplay z własną grupą XMY.

Single
Tytuł	Wykonawca	Data wydania	UK	US	Wytwórnia [UK]	Komentarz
Pass the dutchie/Give Love A Chance	Musical Youth	09.1982	1[3][12]	10[18]	MCA YOU 1	[gold-UK][written by Leroy Sibbles, Huford Brown, Anthony Ferguson][produced by Peter Collins][oryginalnie nagrana przez Mighty Diamonds]]
Youth of today/Gone Straight	Musical Youth	11.1982	13[9]	-	MCA YOU 2	[written by Musical Youth/Freddie Waite][produced by Peter Collins]
Never gonna give you up/Rub 'n' Dub	Musical Youth	02.1983	6[10]	-	MCA YOU 3	[written by Musical Youth/Freddie Waite][produced by Peter Collins]
Heartbreaker/Rockers	Musical Youth	04.1983	44[3]	-	MCA YOU 4	[written by Freddie Waite][produced by Peter Collins]
Tell my why/Reason	Musical Youth	07.1983	33[6]	-	MCA YOU 5	[written by John Holt][produced by Peter Collins]
007/Do You Want My Love	Musical Youth	11.1983	26[6]	-	MCA YOU 6	[written by Musical Youth][produced by Musical Youth]
Sixteen/Strictly Vibes	Musical Youth	01.1984	23[8]	-	MCA YOU 7	[written by Freddie Waite Sr./Lamont Dozier][produced by Peter Collins]
She' s trouble	Musical Youth	01.1984	-	65[7]	MCA YOU 8	[written by Billy Livsey, Terry Britten, Sue Shifrin]

Albumy
Tytuł	Wykonawca	Data wydania	UK	US	Wytwórnia [US]	Komentarz
The Youth of today	Musical Youth	12.1982	24[22]	23[22]	MCA YOULP 1	[silver-UK][produced by Peter Collins]
Different Style!	Musical Youth	12.1983	-	144[12]	MCA YOULP 2	[produced by Peter Collins]

Mr. Mister

Mr. Mister - amerykański zespół pop-rockowy założony w 1982 w Phoenix,ale związany głównie z Los Angeles z inicjatywy Richarda Page'a. Page pracował wcześniej jako muzyk sesyjny (między innymi z Quincy Jonesem) oraz komponował dla takich artystów jak Michael Jackson, Donna Summer, Kenny Loggins, Al Jarreau. Pod koniec lat 70. w Phoenix, Richard Page (basista) i jego kolega z młodości Steve George (klawiszowiec) założyli grupę Pages, która zaistniała dzięki piosence "I Do Believe In You". W 1982 roku grupa zmieniła nazwę na Mr. Mister.
Pierwszy album formacji "I Wear the Face" ukazał się dwa lata później. Mniej więcej w tym samym czasie Page otrzymał propozycję zajęcia miejsca Bobby'ego Kimballa w Toto, a następnie zastąpienie Petera Cetery w Chicago. Wokalista odrzucił obydwie oferty i skupił się nad przygotowaniami drugiego longplaya zespołu Mr. Mister. Longplay "Welcome To The Real World" z 1985 roku okazał się wielkim sukcesem, zawierał trzy single z pierwszej dziesiątki zestawienia Billboardu oraz dwa przeboje numer jeden, w tym słynny "Broken Wings".
Na fali sukcesu grupa koncertowała między innymi z Tiną Turner.Trzeci longplay grupy "Go On" ukazał się w roku 1987. Pomimo zapowiedzi grupy, że jest to ich najlepszy krążek, longplay okazał się komercyjną klapą. Dwa lata później Mr. Mister opuścił gitarzysta Steve Farris (następnie koncertował z Whitesnake i nagrywał między innymi z Tori Amos i 4 Non Blondes). Pozostali członkowie formacji rozpoczęli pracę nad nowym krążkiem, roboczo zatytułowanym "Pull", jednak album nigdy nie został oficjalnie wydany.
Po tych niepowodzeniach muzycy postanowili rozwiązać zespół. Richard Page kontynuował pracę jako kompozytor (współtworzył między innymi piosenkę Madonny "I'll Remember"), towarzyszył także wielu solistom jako drugi wokalista. Natomiast Steve George do 1997 roku współpracował z Kennym Logginsem, a następnie z Jewel. W skład grupy wchodził również Pat Mastelotto (perkusista).

Single

Tytuł	Wykonawca	Data wydania	UK	US	Wytwórnia [US]	Komentarz
Hunters of the Night/I Get Lost Sometimes	Mr. Mister	03.1984	-	57[8]	RCA 13 741	[written by G. Ghiz,J.Lang, R.Page , S.George][produced by Peter McLan ]
Broken Wings / Uniform of Youth	Mr. Mister	09.1985	4[13]	1[2][22]	RCA 14 136	[written by J.Lang, R.Page , S.George][produced by Mr. Mister , Paul Devilliers]
Kyrie / Run to Her	Mr. Mister	12.1985	11[9]	1[2][20]	RCA 14 258	[written by J.Lang, R.Page , S.George][produced by Mr. Mister , Paul Devilliers][1[1].Album Rocks
Is It Love	Mr. Mister	03.1986	-	8[17]	RCA 14 313	[written by P. Mastelotto,J.Lang, R.Page , S.George][produced by Paul De Villiers]
Something Real (Inside Me / Inside You)/Bare My Soul	Mr. Mister	08.1987	-	29[11]	RCA 5273	[written by Richard Page,Steve George,John Lang][produced by Kevin Killen , Mr. Mister]

Albumy

Tytuł	Wykonawca	Data wydania	UK	US	Wytwórnia [US]	Komentarz
I Wear The Face	Mr. Mister	04.1984	-	170[7]	RCA Victor 4864	[produced by Peter Mclan ]
Welcome To The Real World	Mr. Mister	08.1985	6[24][02.86]	1[1][58]	RCA Victor 8045	[platinum][produced by Mr. Mister , Paul de Villiers]
Go On	Mr. Mister	09.1987	-	55[17]	RCA Victor 6276	[produced by Kevin Killen ,Mr. Mister]
I Wear The Face	Mr. Mister	04.1984	-	170[7]	RCA Victor 4864	[produced by Peter Mclan ]
I Wear The Face	Mr. Mister	04.1984	-	170[7]	RCA Victor 4864	[produced by Peter Mclan ]

Fixx

W skład tej brytyjskiej grupy weszli Cy Curnin (ur. 13.12. 1957; śpiew, gitara), Adam Woods (ur. 8.04.1953; perkusja), Rupert Greenall (instrumenty klawiszowe), Jamie West-Oram (gitara) i Charlie Barret (gitara basowa).
Zespół powstał na przełomie lat 70-tych i 80-tych , kiedy to znający się ze studiów Curnin i Woods postanowili poświęcić się muzyce. Muzyków szukali poprzez ogłoszenia w prasie muzycznej. Pierwszym singlem nowej formacji (pod szyldem The Portraits) był wydany nakładem wytwórni Epic "Hazards in The Home"; w zamierzeniu miał to być projekt jednorazowy.
Rok później, po rozszerzeniu składu, zespół zmienił nazwę na Fixx i nagrał dziwaczny utwór "Lost Planets". Wkrótce grupa podpisała kontrakt nagraniowy z wytwórnią MCA. Debiutancki album Shuttered Room utrzymał się na liście najlepiej sprzedających się płyt w USA przez ponad rok, ale reakcja odbiorców brytyjskich była mniej entuzjastyczna. Tak album, jak i wszystkie późniejsze wydawnictwa spotkał ten sam los.
Reach The Beach ukazał się w 1983 i w USA zdobył miano platynowej płyty. Zadebiutował na tej płycie Dan K. Brown, który zastąpił Charliego Barreta. Dalsze sukcesy przyniosła cała seria przebojowych singli i udanych albumów sprzedających się dobrze w USA i Europie (poza Wielką Brytanią). Najciekawsze były chyba utwory napisane na ścieżkę dźwiękową filmu "Streets Of Fire" z 1984. Fixx to grupa muzyków, którzy zdołali zachować wiarygodność i "długowieczność" dzięki chęci zmian wraz z czasem, ale bez porzucania swojej wizji artystycznej. 

Single
Tytuł	Wykonawca	Data wydania	UK	US	Wytwórnia [US]	Komentarz
Stand or fall/Sinking Island	Fixx	04.1982	54[4]	76[8]	MCA 52 106	[written by Carlton "Carlie" Barrett/Cy Curnin/Rupert Greenall/Jamie West-Oram][ Producer - Rupert Hine]
Red skies/Is it by instinct	Fixx	07.1982	57[4]	101[5]	MCA 52 167	[ Producer - Rupert Hine][written by Carlton "Carlie" Barrett/Cy Curnin/Rupert Greenall/Jamie West-Oram]
Saved by zero/Going overboard	Fixx	05.1983	-	20[16]	MCA 52 213	[written by Lou Agiesta/Cy Curnin/Greenal, Rupert/Jamie West-Oram/Adam Woods][ Producer - Rupert Hine]
One thing leads to another/Opinions	Fixx	08.1983	-	4[19]	MCA 52 264	[ Producer - Rupert Hine][written by Alfie Agius/Cy Curnin/Greenal, Rupert/Jamie West-Oram/Adam Woods][14[12].Hot Disco/Dance;MCA 1128 12"]
The sign of fire/Saved by the zero [live]	Fixx	11.1983	-	32[13]	MCA 52 316	[ Producer - Rupert Hine][written by Lou Agiesta/Cy Curnin/Greenal, Rupert/Jamie West-Oram/Adam Woods]
Are we ourselves/Deeper and deeper	Fixx	08.1984	-	15[15]	MCA 52 444	[ Producer - Rupert Hine][written by Dan K. Brown/Cy Curnin/Rupert Greenall/Jamie West-Oram/Adam Woods][B:47[6].Hot Disco/Dance;MCA 1184 12"]
Sunshine in the shade/Question	Fixx	11.1984	-	69[5]	MCA 52 498	[ Producer - Rupert Hine][written by Dan K. Brown/Cy Curnin/Rupert Greenall/Jamie West-Oram/Adam Woods]
Less Cities, More Moving People	Fixx	11.1984	-	-	-	[ Producer - Rupert Hine][written by Dan K. Brown/Cy Curnin/Rupert Greenall/Jamie West-Oram/Adam Woods][68[3].Hot Disco/Dance;MCA 1230 12"]
Secret separation/Sense the adventure	Fixx	05.1986	-	19[14]	MCA 52 832	[1[2].Album Rock Tracks][ Producer - Rupert Hine]
Driven out/Shred of evidence	Fixx	02.1989	-	55[10]	RCA 8837	[ Producer - William Wittman][written by Cy Curnin]
How much is enough	Fixx	03.1991	-	35[11]	Impact 54 028	[written by Cy Curnin/Scott Cutler/Rupert Greenall/Ashley Hall/Jamie West-Oram/Adam Woods][ Producer - Scott Cutler]

Albumy
Tytuł	Wykonawca	Data wydania	UK	US	Wytwórnia [US]	Komentarz
Shuttered room	Fixx	11.1982	54[6]	106[51]	MCA 5345	[ Producer - Rupert Hine]
Reach the beach	Fixx	05.1983	91[1]	8[54]	MCA 39 001	[platinum-US][ Producer - Rupert Hine]
Phantoms	Fixx	09.1984	-	19[29]	MCA 5507	[gold-US][ Producer - Rupert Hine]
Walkabout	Fixx	06.1986	-	30[21]	MCA 5705	[ Producer - Rupert Hine]
React	Fixx	07.1987	-	110[7]	MCA 42 008	[ Producer - Hugh Padgham ]
Calm animals	Fixx	02.1989	-	72[18]	RCA 8566	[ Producer - William Wittman]
Ink	Fixx	03.1991	-	111[10]	MCA 10 205	[ Producer - Scott Cutler, Bruce Gaitsch, Rupert Hine, William Wittman]

5000 Volts

5000 Volts jest nazwą brytyjskiej grupy disco , która osiągnęła sukces w całej Europie w latach 70-tych. Grupa składała się z wokalistów Tiny Charles i Martina Jay'a, z grupą zmieniających się muzyków sesyjnych .
Wydali kilka singli w połowie lat 70-tych , ale nie osiągnęła sukcesu, aż do czasu ,gdy stacje radiowe zaczęły grać utwór ze strony B ich singla z 1975r "Bye Love". Piosenka "I'm on Fire" stała się hitem w całej Europie , osiągając 4 pozycję na UK Singles Chart , i numerem 1 na niemieckim Top100 Singles , a także numerem 10 w Afryce Południowej.Również trafiła na listy przebojów w Stanach Zjednoczonych , gdzie osiągnęła 26 pozycję.
Chociaż Tina Charles była wokalistką grupy , nie wystąpiła jako liderka zespołu w programie telewizji BBC Top of the Pops ,gdzie frontmenką była piosenkarka i aktorka Luan Peters (najlepiej zapamiętana za rolę Raylene Miles , w jednym z odcinków australijskiego filmu Fawlty Towers ), emitowanego w 1979 roku.
W 1975 roku pod wpływem producenta Tony'ego Eyersa grupa powiększyła się do kwintetu, z włączeniem Martina Cohena (bas i wokal), Kevina Wellsa (perkusja) oraz Mike'a Nelsona (klawisze). Kolejne single nie wzbudzają szerokiego zainteresowania w Wielkiej Brytanii, mimo że grupa stała się popularna w Afryce Południowej i Niemczech. W przeddzień niemieckiego tournee, Charles opuściła grupę po sporze z wytwórnią i kontynuowała solową karierę, została zastąpiona przez Lindę Kelly.
Kolejny singiel " Doctor Kiss Kiss " osiągnął 8 miejsce w Wielkiej Brytanii i numer 6 w RPA, ale zespół walczył o utrzymanie zainteresowania publiczności. Wydał kilka następnych singli w Wielkiej Brytanii i album zatytułowany po prostu 5000 Volts, jako zespół starał się wrócić z "Light the Flame of Love", "Take Me Back" i "(Walkin' On) A Love Cloud" w latach 1976/77 . "(Walkin' On) A Love Cloud" osiągnął top południowoafrykańskiej listy przebojów w czerwcu 1977 roku), ale nie inne utwory nie odniosły w Wielkiej Brytanii komercyjnego sukcesu. Ostatni singiel, "Can't Stop Myself from Loving You" (Republika Południowej Afryki # 12), ukazał się rok przed rozpadem zespołu, który nigdy w pełni nie odzyskał blasku po odejściu Tiny Charles.
Martin Jay rozpoczął karierę solową,ale bez powodzenia, zanim powrócił do swojej wcześniejszej roli jako muzyk sesyjny, pracując dla takich zespołów jak Enigma , Tight Fit w 1981 roku i UK Mixmasters w latach 90-tych. 

Single
Tytuł	Wykonawca	Data wydania	UK	US	Wytwórnia [UK]	Komentarz
I'm On Fire/Still On Fire	5000 Volts	09.1975	4[9]	-	Philips 6006 464	[written by Tony Eyers][produced by Tony Eyers]
Doctor Kiss - Kiss/ Thunderfire	5000 Volts	07.1976	8[9]	-	Philips 6006 533	[written by Tony Eyers][produced by Tony Eyers]

Five Star

Grupa brytyjska. Utworzyły ją w 1983 dzieci gitarzysty murzyńskiego Bustera Pearsona (byłego współpracownika Wilsona PICKETTA), pochodzące z Romford w hrabstwie Essex. Wszyscy członkowie dzielili się obowiązkami wokalnymi, a byli to: Deniece (ur. 13.06.1968), Doris (ur. 8.06.1966), Lorraine (ur. 10.08.1967), Stedman (ur. 29.06. 1964) oraz Delroy (ur. 11.04.1970).
 
 Pan Pearson - senior - był zawodowym gitarzystą występującym z wieloma wykonawcami, m.in. Wilsonem Pickettem, Desmondem Dekkerem i Jimmym Cliffem. Po zakończeniu działalności koncertowej założył najpierw wytwórnię zajmującą się muzyką reggae - K&B;, a potem bardziej komercyjną firmę Tent Records. Córki namówiły go, by pozwolił im nagrać utwór, który właśnie napisał - "Problematic". Nagranie okazało się obiecujące, więc ojciec postanowił wesprzeć córki jako menedżer, a bracia zdecydowali, że dopełnią skład formacji - powstał w ten sposób kwintet.
Choć "Problematic" nie wszedł na listę przebojów, Buster podpisał umowę licencyjną między Tent a wytwórnią RCA Records. Niestety, następne nagrania, "Hide And Seek" i "Crazy" również nie odniosły sukcesów. Dopiero gdy obowiązki producenta przejął w 1985 Nick Martinelli, singel "All Fall Down" wszedł na listy przebojów. Intensywna promocja i dobre choreograficznie programy taneczne zespołu umożliwiły wprowadzenie "Let Me Be The One" do Top 20.
Do czasu wydania debiutanckiego albumu zespół pracował z sześcioma różnymi producentami w niezliczonych studiach nagraniowych. Choć kolejne single "Love Take Over" i "R.S.V.P." nie odniosły spodziewanych sukcesów, grupa wybrała się na długie tournee promocyjne do USA. Natychmiast zainteresowała się nim wytwórnia Walta Disneya, oferując własny program, ale Buster odrzucił propozycję.
Po powrocie do Wielkiej Brytanii singel "System Addict", siódmy pochodzący z albumu Luxury OfLife, pierwszy wdarł się do Top 10. Sukces ten powtórzyły zarówno "Can't Wait Another Minute", jak i "Find The Time". Kolejną trasę koncertową po Wielkiej Brytanii sponsorował zespołowi producent czekolady Crunchie, a następne wydawnictwa wspierała finansowo pasta do zębów Ultrabite. Wywołało to zresztą prześmiewczą reakcję recenzentów, którzy i tak niezbyt lubili "sterylnie czysty" wizerunek grupy.
 
Tymczasem drugi album, Silk And Steel, wspiął się powoli na szczyt brytyjskich list najlepiej sprzedających się płyt. Uzyskał w końcu status potrójnej platynowej płyty; pochodziła z niego kolejna seria singli. Największe sukcesy odniósł "Rain And Shine" - wszedł na drugie miejsce list brytyjskich, co było największym osiągnięciem grupy. Dzięki tym sukcesom rodzina mogła się przeprowadzić z podlondyńskiego Romford do rezydencji w Sunningdale w hr. Berkshire, gdzie zainstalowała olbrzymie studio nagraniowe. Buster, który i tak był ulubionym celem ataków mediów, został oskarżony o zamknięcie swych pociech w "pałacu-więzieniu" i o wydawanie wielkich sum na niepotrzebne rzeczy.
 
Choć płyty Five Star sprzedawały się coraz lepiej, rodzina stała się przedmiotem kilku reportaży dotyczących jej finansowej niestabilności. Rewelacje te osiągnęły apogeum, gdy Pearsonowie zostali zmuszeni do wyprowadzki w 1990. Próby wznowienia działalności w USA w stajni Epic Records jak na razie się nie powiodły, a akcje rodzeństwa osiągnęły dno w październiku 1991, kiedy Stedman Pearson został ukarany grzywną za nieprzyzwoite zachowanie w miejscu publicznym. 

Single
Tytuł	Wykonawca	Data wydania	UK	US	Wytwórnia [UK]	Komentarz
All fall down/First Avenue	Five Star	05.1985	15[12]	65[11]	RCA PB 40 039	[Written By - Barry Blue , Robin Smith][ Producer - Nick Martinelli ][6[13].Hot Disco/Dance;RCA 14 109 12"][16[19].R&B; Chart]
Let Me Be the One / Beat 47	Five Star	07.1985	18[9]	59[9]	RCA PT 40 194	[written by Ian Foster][ produced by Nick Martinelli ][9[12].Hot Disco/Dance;RCA 14 230 12"][2[19].R&B; Chart]
Love take over/Keep In Touch	Five Star	09.1985	25[9]	-	RCA PT 40 354	[written by Bernard Oattes , Rob van Schaik][Producer - Bernard Oattes , Rob van Schaik][30[8].Hot Disco/Dance;RCA 14 324 12"][9[14].R&B; Chart]
RSVP / Say Goodbye	Five Star	11.1985	45[5]	-	RCA PT 40 446	[written by Paul Gurvitz][ Producer - Nick Martinelli ]
System addict/Pure Energy	Five Star	01.1986	3[11]	-	RCA PT 40 515	[gold-UK][Producer - Billy Livsey][Writers: Billy Livsey/Garry Bell]
Can' t wait another minute/Don't You Know I Love It	Five Star	04.1986	7[10]	41[14]	RCA PT 40 698	[Producer - Richard James Burgess][Writers: Susan Sheridan/Paul Chiten][5[13].Hot Disco/Dance;RCA 14 442 12"][7[18].R&B; Chart]
Find the time/Sky	Five Star	07.1986	7[10]	-	RCA PT 40 800	[ Producer - Richard James Burgess][Writers: Paul Gurvitz/Nick Trevisik]
Rain or shine/Summer Groove	Five Star	09.1986	2[11]	-	RCA PB 40 901	[gold-UK][Producer - Billy Livsey , Phil Harding][Writers: Billy Livsey/Peter Sinfield]
If i say yes/Let Me Down Easy	Five Star	11.1986	15[9]	67[11]	RCA PB 40 981	[Writers: Michael Jay/Marvin Morrow][Producer - John Hudson , Michael Jay][26[6].Hot Disco/Dance;RCA 5921 12"][13[14].R&B; Chart]
Stay Out of My Life / (How Dare You) Stay Out of My Life	Five Star	02.1987	9[8]	-	RCA PB 41 131	[Writers: Deneice Pearson][Producers: Buster Pearson/Deneice Pearson]
The slighest touch/Stone Court	Five Star	04.1987	4[9]	-	RCA PB 41 265	[Writers: Michael Jay/Marvin Morrow][Producers: Buster Pearson/Michael Jay/J. Hudson]
Are You Man Enough?/Summer Groove	Five Star	04.1987	-	-	RCA 5149 [US]	[Writers: Paul Gurvitz,Nick Trevisick][Producers: Richard James Burgess][15[12].R&B; Chart]
Whenever you' re ready/Are You Man Enough	Five Star	08.1987	11[6]	-	RCA PT 41 478	[Writers: Lionel Job,Cliff Dawson,Bill Hagans][Producer - Dennis Lambert][39[11].R&B; Chart]
Strong As Steel / The Man	Five Star	10.1987	16[7]	-	RCA PB 41565	[Writers: Diane Warren][Producer - Dennis Lambert]
Somewhere Somebody / Have a Good Time	Five Star	12.1987	23[6]	-	RCA PT 41 662	[Writers:Martin Briley,Dean Chamberlain][Producer - Dennis Lambert]
Another weekend/ The Mews	Five Star	06.1988	18[4]	-	Tent PB 42 081	[Writers:Leon Sylvers III][Producer - Leon F. Sylvers III][23[10].R&B; Chart]
Rock My World / Sweetest Innocence	Five Star	08.1988	28[4]	-	BMG PT 42 146	[Producer, Written By - Leon F. Sylvers III]
There's A Brand New World / Rescue Me	Five Star	09.1988	61[2]	-	RCA PB 42 235	[ Producer - Buster Pearson , Delroy Pearson , Deniece Pearson]
Someone's in love/ Rare Groove	Five Star	10.1988	-	-	RCA 8711 [US]	[Writers:Doris Pearson, Delroy Pearson][ Producer - Buster Pearson , Delroy Pearson ]
Let Me Be Yours / Rare Groove	Five Star	11.1988	51[3]	-	RCA PB 42 343	[Writers:Deniece Pearson][Producer -Deniece Pearson]
With every heartbeat/Sound Sweet	Five Star	04.1989	49[2]	-	BMG PT 42 694	[Writers:Wayne Braithwaite][ Producer - Wayne Braithwaite]
Treat Me Like A Lady / Don't Stop	Five Star	03.1990	54[2]	-	Epic 49 73393 [US]	[Writers:Doris Pearson, Delroy Pearson][ Producer - Buster Pearson , John Barnes ]
Hot Love / Act One	Five Star	07.1990	68[1]	-	CBS FIVE T2	[Writers:Doris Pearson, Delroy Pearson][ Producer - Buster Pearson, Five Star, John Barnes]
(I Love You) For Sentimental Reasons	Five Star	07.1995	91[2]	-	Tent	[Writers:William "Pat" Best]
I Give You Give	Five Star	11.1995	86[2]	-	Tent CD TRIFS 3	[Writers:Doris Pearson, Christopher Troy, William Harmond][ Producer - Buster Pearson]
Funktafied	Five Star	07.2001	-	-	Tent 44 545 [US]	[Writers:Doris Pearson, Delroy Pearson][ Producer - Buster Pearson]
System Addict 2005	Five Star	07.2005	180[1]	-	Tent	[Writers:Billy Livsey, Gary Bell][ Producer - Billy Livsey]

Albumy
Tytuł	Wykonawca	Data wydania	UK	US	Wytwórnia [UK]	Komentarz
Luxury of life	Five Star	08.1985	12[70]	57[47]	RCA RL 70735	[platinum-UK][produced by Buster Pearson, Nick Martinelli][14.R&B; Chart]
Silk and steel	Five Star	08.1986	1[1][58]	80[25]	RCA pl. 71 100	[4x-platinum-UK][produced by Richard James Burgess, Michael Jay, Buster Pearson, Pete Wingfield, Billy Livsey, Deniece Pearson]
Between the lines	Five Star	09.1987	7[17]	-	RCA pl. 71 505	[platinum-UK][produced by Buster Pearson, Dennis Lambert]
Rock the world	Five Star	08.1988	17[5]	-	Tent pl. 71 747	[silver-UK][produced by Buster Pearson, Leon Sylvers III][91.R&B; Chart]
Greatest hits	Five Star	10.1989	53[3]	-	BMG 74321 27412 2	[produced by Buster Pearson]