Cold Blood

Amerykańska grupa z San Francisco założona w 1968 r. i zapamiętana głównie dzięki estradowym popisom Lydii Pense. Chropowaty, wsparty sekcją dętą blues Cold Blood nawiązywał do stylistyki Tower Of Power. Oprócz wokalistki w zespole występowali: Larry Field (gitara), Paul Matute (instr. klawiszowe), Danny Hull (saksofon), Jerry Jonutz (saksofon),David Padron (trąbka), Larry Jonutz (trąbka), Paul Ellicot (bas) i Frank J. David (perkusja). Zespół wylansował Bill Graham, popularny impresario z San Francisco. Późniejsze, nagrywane dla wytwórni Reprise albumy były pozbawione spontanicznej szorstkości debiutu, pomimo wysiłków gitarzysty Steve'a Croppera — producenta ostatniej z długogrających płyt zespołu.
Większość członków grupy wycofała się z czasem z czynnej działalności muzycznej. Wyjątkiem był dokooptowany do składu w schyłkowym okresie działalności perkusista Gaylord Birch, nagrywający w późniejszym okresie z Santaną, The Pointer Sisters i Graham Central Station.

Single

Tytuł	Wykonawca	Data wydania	UK	US	Wytwórnia [US]	Komentarz
You Got Me Hummin / If You Will	Cold Blood	01.1970	-	52[6]	San Francisco 60	[written by D. Porter & I. Hayes][produced by D. Rubinson]
I'm A Good Woman / I Wish I Knew How It Would Feel To Be Free	Cold Blood	03.1970	-	125[3]	San Francisco 61	[written by B.L. Ozen][produced by D. Rubinson]
Too Many People / I Can't Stay	Cold Blood	10.1970	-	107[5]	San Francisco 62	[written by Cold Blood / Paul McCartney]

Albumy

Tytuł	Wykonawca	Data wydania	UK	US	Wytwórnia [US]	Komentarz
Cold Blood	Cold Blood	12.1969	-	23[29]	San Francisco 200	[produced by David Rubinson]
Sisyphus	Cold Blood	01.1971	-	60[13]	San Francisco 205	[produced by Cold Blood, Fred Catero]
First Taste Of Sin	Cold Blood	04.1972	-	133[11]	Reprise 2074	[produced by Donny Hathaway]
Thriller!	Cold Blood	04.1973	-	97[14]	Reprise 2130	[produced by David Rubinson]
Lydia	Cold Blood	08.1974	-	126[8]	Warner 2806	[produced by Steve Cropper]
Lydia Pense & Cold Blood	Cold Blood	03.1976	-	179[4]	ABC 917	[produced by Bob Monaco]

Stephane Pompougnac

Stephane Pompougnac - francuski DJ muzyk i producent urodził się w 1968 w Paryżu. Muzyką zajmował się już jako nastolatek, a mając 18 lat zadebiutował jako DJ w jednym klubów muzycznych w Bordeaux. Publiczności znany jest z cyklu produkcji "Hotel Costes" oraz albumów "Living on the Edge" i "Hello Mademoiselle".
Stephane po skończeniu studiów przeniósł się na krótko, by powrócić do Francji i grać tam w klubach takich jak Privilege Queen, Folies Pigalle, Les Bains Douches i Locomotive. Dzięki temu poznał Claude'a Challe oraz Jeana Louisa Costesa. Pierwszy z nich pomógł mu rozwinąć się muzycznie, a drugi zaproponował pracę w Hotel Costes (początkowo DJ pracował jako kelner, dopiero później zajął się muzyką).
Od nazwy hotelu powstał cykl muzycznych projektów, który od 1999 do 2007 liczył 10 albumów sygnowanych jako "Hotel Costes". Szczególną popularnością nie tylko we Francji cieszył się utwór "Sympatique". Dzięki temu DJ został dostrzeżony także przez projektantów mody i poproszony o nagranie muzyki dla pokazów marek takich jak Gucci czy Yves Saint Laurent. 

Albumy

Tytuł	Wykonawca	Data wydania	Fra	Szwa	Ger	Dan	Hol	Aut	Sve	Ita	Wytwórnia
Living On The Edge	Stephane Pompougnac	10.2003	144[1]	-	-	-	-	-	-	-	Wagram Music 3086542	-
Hello Mademoiselle	Stephane Pompougnac	05.2007	162[2]	-	-	-	-	-	-	-	Pschent 472202	-
Hôtel costes 11	Stephane Pompougnac	01.2011	113[1]	7[8]	-	-	-	-	-	-	Wagram 3133172	-
Night & Day	Stephane Pompougnac	05.2011	96[1]	-	-	-	-	-	-	-	Because Music BEC5772753	-
Hôtel costes 14	Stephane Pompougnac	10.2010	-	12[4]	-	-	-	-	-	-	Wagram WAG 384	-
Hôtel costes 15	Stephane Pompougnac	10.2011	22[8]	13[3]	-	-	-	18[1]	-	-	Pschent 3248062	-

Poni Hoax

Pochodząca z Francji gwiazda grająca indie/elektro/rocka. Muzyka Poni Hoax to rock ‘n’roll zafascynowany twórczością wykonawców takich jak: Nick Cave, Air, Enio Morricone, Arcade Fire czy Sonic Youth.
Ich debiutancki album ukazał się w 2006 r. Z jednej strony, muzyka Poni Hoax klimatycznie zbliżona jest momentami do leniwego, spokojnego AIR, zaraz potem niepokojący, zimny wokal nadaje numerom psychodeliczną, nawet paranoiczną wymowę, by już za chwilę w mrocznych, smutnych songach upodobnić się do twórczości Nicka Cave’a czy Ennio Morricone. Wokal Nicolasa Ker przywodzi na myśl Morriseya i Jima Morrissona.
Album nagrany został pod okiem producenta Joakima Bouaziz ( autor remiksów dla Air, Tiga, Lionela Hamptona). Zespół koncertował w tak uznanych paryskich klubach jak Galerie du Point du Jour (należącym do słynnej stylistki Agnes B) czy legendarnym paryskim Nouveau Casino.

Single

Tytuł

Wykonawca

Data wydania

Fra

Szwa

Ger

Dan

Hol

Aut

Sve

Ita

Wytwórnia

Komentarz

The Wild

Poni Hoax

02.2017

153[1]

-

-

-

-

-

-

-

-

-

Albumy

Tytuł	Wykonawca	Data wydania	Fra	Szwa	Ger	Dan	Hol	Aut	Sve	Ita	Wytwórnia
Images Of Sigrid	Poni Hoax	04.2008	132[3]	-	-	-	-	-	-	-	Tigersushi TSRCD016	-
A State Of War	Poni Hoax	04.2013	109[1]	-	-	-	-	-	-	-	-	-
Tropical Suite	Poni Hoax	02.2017	96[1]	-	-	-	-	-	-	-	-	-

Duke Dumont

Adam Dyment znany lepiej jako Duke Dumont to brytyjski DJ i producent muzyczny. Artysta urodził się 27 sierpnia 1982r w Harrow. Znany jest ze swoich świetnych remiksów, które regularnie trafiają na wysokie miejsca brytyjskich list przebojów. Warto wspomnieć, że Duke Dumont prowadzi także swoją wytwórnię - Blasé Boys Club.

Kariera Duka zaczęła się od remiksowania utworów popowych. W 2007 wydał swój pierwszy album pod tytułem "Regality EP" dla Turbo Recordings. W 2010, skompilował album "FabricLive.51" dla klubu Fabric w Londynie.

W 2011r wyprowadził się z Londynu i przeprowadził w okolice Hertfordshire, gdzie posiada swoje studio.

W 2012r Duke Dumont wydał dwa albumy dla Turbo Recordings, "For Club Play Only Vol. 1" i "Vol. 2", które zostały odtworzone w radiu BBC Radio 1 przez Annie Mac i Fearne Cotton oraz Trevora Nelson na BBC Radio 1Xtra. W tym samym roku wydał remiksy utworów "Your Dreams, Your Love" wykonanych przez AlunaGorge'a oraz "The Keepers" Santigold.

Artysta bez wątpienia może zaliczyć rok 2013 do niezwykle udanych, a ostatnia informacja o otrzymaniu pierwszej w życiu nominacji do nagród Grammy w kategorii Best Dance Recording jest jeszcze jednym wielkim osiągnięciem dla brytyjskiego DJa/producenta. Jego debiutancki singiel "Need U (100%)" feat. A*M*E dotarł na sam szczyt brytyjskiej listy UK Singles Chart, był najczęściej granym utworem w brytyjskim Radio 1 / 1Xtra oraz znalazł się na 1. miejscu Billboard National Club Chart. Duke wykonał również ponad 200 występów na żywo na całym świecie, a jego teledysk ma już ponad 13 milionów wyświetleń na YouTube.

Debiutancki album Duke'a ma pojawić się już w tym roku, a zapowiada go kolejny singiel "I Got U", kolaboracja z producentem Jax Jones, który jest jednocześnie pierwszym artystą, który dołączył do wytwórni Duke'a Blasé Boys Club.

Zaraz po premierze singla w programie Annie Mac w BBC Radio 1, utwór dotarł do pierwszego miejsca na Hype Machine i zapowiada się jako jeden z przebojów roku 2014!

Single
Tytuł	Wykonawca	Data wydania	UK	US	Wytwórnia [UK]	Komentarz
Need U (100%)	Duke Dumont featuring A*M*E	04.2013	1[2][20]	-	Ministry Of Sound GBCEN 1300001	[gold-UK][written by Adam Dyment ,Amy Kabba, Uzoechi Emenike][produced by Duke Dumont, Tommy Forrest]
I Got U	Duke Dumont featuring Jax Jones	03.2014	1[1][29]	-	Blase Boys Club GBUM 71308955	[platinum-UK][written by Timucin Aluo, Jerry Duplessis, Adam Dyment, Wyclef Jean][produced by Duke Dumont, Jax Jones]
Won't Look Back	Duke Dumont	09.2014	2[6]	-	EMI GBUM 71403185	[silver-UK][written by Adam Dyment ,Jax Jones, Naomi Miller][produced by Duke Dumont, Jax Jones]
The Giver (Reprise)	Duke Dumont	06.2015	32[5]	-	EMI GBUM 71501517	[silver-UK][written by Adam Dyment, Byron Stingily, Hal Ritson, Byron Burke, Kelli-Leigh Henry-Davila][produced by Duke Dumont]
Ocean Drive	Duke Dumont	08.2015	42[13]	-	EMI GBUM 71504503	[silver-UK][written by Timucin Aluo, Adam Dyment, James Norton, Hal Ritson][produced by Duke Dumont]
Real Life	Duke Dumont with Gorgon City featuring Naations	06.2017	31[12]	-	Virgin GBUM 71701961	-

Scott Fitzgerald

Scott Fitzgerald (ur. William McPhail, 28 kwietnia 1948, Glasgow , Szkocja ) to szkocki wokalista , który odnosił największe sukcesy w latach 70-tych , później reprezentował Wielką Brytanię w konkursie Eurowizji .
Jego największym sukcesem był utwór " If I Had Words ",nagrany w duecie z Yvonne Keeley i z udziałem chóru St. Thomas More School , który osiągnął pozycję numer trzy na UK Singles Chart w 1978 roku , sprzedając się w ponad milionie egzemplarzy. Ta wersja została później wykorzystana w filmie z 1995 roku , Babe , który zdobył nagrodę FCCA dla najlepszego muzyka i zarobił 254.134.910 dolarów na całym świecie.
Fitzgerald wystąpił także w filmie muzycznym Never Too Young To Rock, który opisuje jego dzieje, Mud , The Band Glitter i Rubettes .
W 1988 roku został wybrany do reprezentowania Wielkiej Brytanii w Konkursie Piosenki Eurowizji z piosenką " Go ",którą napisała i skomponowała przez Julie Forsyth,ex-członkinię grupy wokalnej Guys 'n' Dolls i córki znanego artysty Bruce'a Forsytha . Forsyth dołączyła do Fitzgeralda na scenie w konkursie w Dublinie , wraz z mężem Dominikiem Grantem (również z Guys n 'Dolls) i Desem Dyerem (dawniej Jigsaw ), by wykonywać chórki . Fitzgerald zajął drugie miejsce w konkursie, o jeden punkt, ustepując Szwajcarii reprezentowaną przez Celine Dion .Singiel "Go" osiągnął 52 miejsce na UK Singles Chart w kwietniu 1988 roku.
W artykule Daily Mirror , Fitzgerald powiedział, że prosił BBC by pozwolono mu zrezygnować z konkursu Song For Europe w 1989 , i spróbować wygrać konkurs Eurowizji. Fitzgerald i Keeley spotkali się w 1992 roku by nagrać singiel "United We Stand", który ukazał się nakładem Reb Bullet Records i był na ścieżce filmowej Babe. Ścieżka dźwiękowa została wydana w Stanach Zjednoczonych w dniu 15 sierpnia 1995 roku.
Fitzgerald nadal koncertuje w Europie i na całym świecie. Jego syn, Ki Fitzgerald, to klasyczny piosenkarz crossover, o pseudonimie Bad Boy of Opera. Był także członkiem oryginalnego składu brytyjskiego boysbandu , Busted , gdzie używał pseudonimu Ki McPhail. 

Single
Tytuł	Wykonawca	Data wydania	UK	US	Wytwórnia [UK]	Komentarz
If I Had Words/ This Time Of Year	Scott Fitzgerald And Yvonne Keeley (With The St. Thomas Moore School Choir)	01.1978	3[10]	-	Pepper UP 36333	[written by Saint-Saens][produced by Jonathan Hodge]
Go	Scott Fitzgerald	04.1988	52[5]	-	PRT PYS 10	[written by Julie Forsyth][produced by Martin Pursey, Julie Forsyth]

Neil Finn

Cornelius Mullane "Neil" Finn, (ur. 27 maja 1958r)jest artystą nowozelandzkim. Wraz z bratem Timem Finnem , był współliderem Split Enz i jest obecnie frontmanem Crowded House . Nagrał również kilka udanych albumów solowych.
Stał się prominentnym muzykiem w latach 70-tych ,gdy zastapił autora tekstów i wokalistę Phila Judda w zespole swojego brata Tima Finna Split Enz . W grupie, Finn napisał między innymi przeboje " One Step Ahead ","History Never Repeats"," I Got You " i "Message to My Girl" .Popularność Finna wzrosła po rozpadzie grupy o międzynarodowej sławie Split Enz w 1984 roku. Podczas gdy jego brat Tim Finn wyjechał do Anglii, Neil był założycielem Crowded House z perkusistą Paulem Hesterem w 1985 roku. Grupa osiągnęła międzynarodowy sukces w 1987 roku, kiedy ukazał się singiel "Don't Dream It's Over" napisany przez Neila.
Zakończył udział w Crowded House w 1996 r. by podjąć umiarkowanie udaną karierę solową i wydał dwa albumy z jego brat Timem pod tytułem Finn Brothers . W 2006 roku, po śmierci Hestera, Finn zreformował Crowded House (wprowadzając byłego perkusistę formacji Beck, Matta Sherroda) i wydał z zespołem pierwszy studyjny album od ponad 13 lat, Time on Earth , a zespół rozpoczął trasę koncertową. W 2010, Finn rozpoczął kolejną światową trasę z Crowded House .
Urodził się jako najmłodsze z czworga rodzeństwa Dicka i Mary Finn w Te Awamutu , Nowa Zelandia . Jego matka, pobożna katoliczka przeniosła się do Nowej Zelandii z Irlandii w wieku dwóch lat, utrzymuje religijny wpływ na rodzinę . Jego ojciec, syn rolnika z Waikato , służył w armii we Włoszech i został księgowym w czasie II wojny światowej . Jego rodzice zaszczepili mu "inspirujący podziw muzyki" , rodzina często angażują się w śpiewanie wokół rodzinnego fortepianu . Oprócz muzyki, Finna również interesował sport, szczególnie pływanie , rugby , tenis i kolarstwo.
Uczęszczał do Sacred Heart i Te Awamutu College. Zdecydował się zostać muzykiem w wieku 12 lat i przez całe lata szkolne występował w więzieniach i szpitalach, jak również na spotkaniach w domu. Neil skończył szkołę w 1975 roku. Rok później założył grupę znaną jako After Hours z Markiem Houghem, Geoffem Chunnem i Alanem Brownem . Niedługo po debiucie zespołu , Neil został zaproszony do Londynu, aby dołączyć do Split Enz , zespołu założonego przez swojego starszego brata Tima . W 1980 roku dzielił w zespole obowiązki wokalisty . Napisał ich pierwszy międzynarodowy hit "I Got You" i znacząco przyczynił się do materiału zawartego na wszystkich późniejszych albumach, nawet na krótko stając na czele zespołu po tym jak Tim opuścił grupę w 1984 roku, niedługo przed jej rozpadem.
Po rozpadzie Split Enz w 1984 roku,Finn założył nowy zespół o nazwie Mullanes (Mullane jest zarówno jego drugim imieniem, jak i nazwiskiem panieńskim jego matki) z perkusistą Paulem Hesterem z Split Enz , gitarzystą Craigiem Hooperem z The Reels i basistą Nickiem Seymourem (młodszy brat lidera Hunters And Collectors , Marka Seymoura ), których Neil spotkał na ostatnim tour Split Enz. Hooper opuścił grupę przed nagraniem pierwszego albumu, w czasie w którym zespół został przemianowany na Crowded House .
Crowded House poszedł na ogromny sukces na całym świecie, w szczególności z dwóch wielkich przebojów: "Don't Dream It's Over"(US # 2, 1987) i "Weather With You"(UK # 7, 1992). Zarówno Neil i jego brat Tim byli wyróżnieni Orderem Imperium Brytyjskiego (OBE) za zasługi dla nowozelandzkiej muzyki w 1993.Po wydaniu czterech albumów, Crowded House , Temple of Low Men , Woodface i Together Alone , grupa rozpadła się w 1996 roku.
Po rozpadzie Crowded House, Neil rozpoczął karierę solową. Album Afterglow zawierał utwory Crowded House nie wydane wcześniej, na żadnym z albumów zespołu.
Finn nagrał dwie solowe płyty do tej pory: Try Whistling This(1998) i One Nil (2001). (One Nil został wydany w USA i Kanadzie - zremiksowany, i przemianowany na One All - w 2002 r.) Poza tym, on i brat Tim współpracowali na dwóch albumach Finn Brothers, Finn (1995) i Everyone Is Here (2004).
W 2001 roku ukazał się album live / DVD ( 7 Worlds Collide ) składający się z utworów nagranych w St James Theatre w Auckland w Nowej Zelandii z takimi artystami jak Lisa Germano , Sebastian Steinberg (Soul Coughing), Ed O'Brien i Phil Selway ( Radiohead ), Johnny Marr ( The Smiths ), Eddie Vedder ( Pearl Jam ), Paul Jeffrey, Tim Finn i Betchadupa . Finn został dodatkowo mocno zaangażowany w tworzenie w 2001 roku ścieżki dźwiękowej do filmu Rain .
Finn przyczynił solo do różnych produkcji filmowych i telewizyjnych ścieżek dźwiękowych, w tym wspomniany Rain , Boston Legal , Boston Public , The Game Waiting , Antz i Sports Night . 

Single
Tytuł	Wykonawca	Data wydania	UK	US	Wytwórnia [UK]	Komentarz
She Will Have Her Way	Neil Finn	06.1998	26[2]	-	Parlophone CDR 6495	[written by Neil Finn][produced by Tchad Blake, Marius de Vries]
Sinner	Neil Finn	10.1998	39[2]	-	Parlophone CDR 6505	[written by Neil Finn][produced by Marius De Vries, Neil Finn]
Wherever You Are	Neil Finn	04.2001	32[2]	-	Parlophone CDR 6557	[written by Neil Finn][produced by Mitchell Froom, Neil Finn, Tchad Blake]
Hole In the Ice	Neil Finn	09.2001	43[2]	-	Parlophone CDR 6563	[written by Lisa Coleman, Neil Finn][produced by Neil Finn, Tchad Blake]

Albumy
Tytuł	Wykonawca	Data wydania	UK	US	Wytwórnia [UK]	Komentarz
Try Whistling This	Neil Finn	06.1998	5[24]	-	Parlophone 4951392	[gold-UK][produced by Neil Finn, Tchad Blake, Marius De Vries, Jim Moginie]
One Nil	Neil Finn	04.2001	14[7]	-	Parlophone 5320392	[silver-UK][produced by Neil Finn, Tchad Blake,Mitchell Froom]
7 Worlds Collide	Neil Finn	02.2002	140[1]	-	Parlophone 5366452	-
Dizzy Heights	Neil Finn	02.2014	22[1]	-	Lester LRNF 0011CD	[produced by Dave Fridmann]
Out of Silence	Neil Finn	10.2017	71[1]	-	UMC 0602557934274	-

52nd Street

52nd Street była brytyjską jazzowo - funkową i R & B grupą założoną w Manchesterze pod koniec 1980 roku, w okresie, w którym zarówno punk / new wave i jazz-funk wstrząsnęły sceną klubową. W latach 80-tych grupa odnosiła sukcesy nie tylko w Wielkiej Brytanii, ale również na listach Billboardu w Stanach Zjednoczonych . Ich największym i najbardziej znanym singlem był "Tell Me (How It Feels)", wydany w 1985 roku przez 10 Records oddział Virgin Records w Wielkiej Brytanii, a następnie miesiąc później w 1986 r. przez MCA Records w USA.
Oryginalny skład tworzyli Tony Henry (gitara), Derrick Johnson (bas), Desmond Isaacs (klawisze), Tony Thompson (perkusja) i Jennifer McCloud (wokal). W ciągu sześciu miesięcy dołączyli wokalistka Rose Williams i saksofonista Eric Godden i odeszli przed nowym ukształtowanym składem z Johnem Dennisonem (klawisze), zastępujący Desmonda Isaacsa i Beverley McDonald (wokal) zastępującą Jennifer McCloud.
Zespół grał koncerty na scenie Manchester , podczas gdy w tym samym czasie nagrywa taśmy demo w lokalnym studio. Lokalny DJ Mike Shaft stał się ich mentorem i umożliwił im emisję demo w jego programie Piccadilly Radio . W połowie 1981r DJ Richard Searling i ex- Sad Café menadżer Derek Brandwood (obaj z RCA Records ) wprowadzili zespół do Revolution Studios Manchester by nagrać ich debiutancki singiel. Ironia tej współpracy było to, że Searling i Brandwood również byli odpowiedzialni za wczesne nagrania Joy Division przed Factory , gdy nazywali się jeszcze Warsaw.
Podczas nagrania demo dla RCA, zespół był także w Strawberry Studios , aby nagrać utwory dla wytwórni Warner Bros Records. Pierwszym wydawnictwem 52nd Street dla Factory Records w 1982 roku był singiel "Look into My Eyes" z utworem na stronie B: "Express", wyprodukowany przez Donalda Johnsona. Dziennikarz Paul Morley , recenzując płyty dla NME ,uznał go za singiel tygodnia, ale jego promocja niewiele zrobiła dla zwiększenia jego sprzedaży.
Pod koniec 1982 roku, 52nd Street zaczął eksperymentować z dźwiękami elektronicznymi i automatami perkusyjnymi, ulegając wpływom hip-hopowym produkcjom z Nowego Jorku, i Billa Laswella współpracującego z jazzym klawiszowcem Herbie Hancockiem . W pierwszych tygodniach 1983 roku nagrali kasetę demo w domu Roba Grettona "Cool as Ice".
Mniej więcej w tym samym okresie zespół New Order , powstały w 1980 roku z pozostałych członków Joy Division po samobójstwie jego wokalisty zaczął również eksperymentować z dźwiękami elektronicznymi. Bernard Sumner był na czele zmiany brzmienia 52nd Street . Grupa wyjechała do Nowego Jorku, aby rozpocząć pracę z producentem Arthurem Bakerem . Gretton, mający zawsze szybkie pomysły, zorganizował Donalda Johnsona, Sumnera i 52nd Street do eksperymentów z najnowszymi technologiami syntezatorów i sekwencerów ,doskonaląc "Cool as Ice", podkreślając jednak, aby zachować brzmienie 52nd Street. Ta sesja studyjna pomogła stworzyć fundamenty, nowego brzmienia New Order.
Kilka bootlegów zespołu zaczęło pojawiać się w Stanach Zjednoczonych. Michael Shamberg, który kierował biurem Factory w Stanach Zjednoczonych w Nowym Jorku wkroczył do akcji. Na przestrzeni sześciu tygodni miał zabezpieczyć 52nd Street dużą umową z A & M Records i pomógł piosence uzyskać top 20 na Dance Chart . A & M zaprosiła zespół do USA, aby promować wydawnictwo,przez granie na żywo w klubach głównie we wschodniej części kraju, w tym dwie noce w słynnej Danceteria w Nowym Jorku.
Sukces "Cool as Ice" w 1983 roku doprowadził A & M (USA) do żądania natychmiastowej kontynuacji singla. Tymczasem w Manchester , lider Factory, New Order był w centrum zainteresowania na całym świecie łamiąc wszelkiego rodzaju rekordy z przebojem, "Blue Monday" i produkcją Arthura Bakera , "Confusion". Wiele artystów w tym okresie w Factory pozostało w cieniu New Order, z powodu braku siły przetwórczej wytwórni. Twórcze decyzje nie mogły być wykonane w krótkim czasie w firmie jako że główne kierownictwo w osobach Wilsona i Grettona ciągle przebywało z dala od biura z zespołem.
52nd Street zaniepokił się nową okolicznością. Wytwórnie, w tym A & M ( UK ) zaczęły się interesować zespołem, ale członkowie zespołu czuli lojalni wobec Factory. Po powrocie Roba z nowej trasy New Order, gdzie 52nd Street grał support, postanowiono, że ex-żona Wilsona, Lindsay Reade zostanie ich menadżerem. Plan ten miał przyspieszyć podejmowanie decyzji w imieniu Factory.
Reade wróciła do Factory Records w 1984 roku, po rozwodzie z Tony Wilsonem, aby uruchomić Overseas Licensing Department. Reade powiedziała innym członkom zarządu, że grupa na którą warto wydawać pieniądze w Factory to 52nd Street. "Przynajmniej robią taką muzykę ,którzy zwykli ludzie będą kupować" .
Nowa manager ułożyła strategię przyspieszenia . Po krótkim okresie nieprodukcyjnym, zespół przegrupował się i reorganizował. Wokalistka Beverley McDonald odeszła i natychmiast zaczęła współpracę z Quando Quango na LP Pigs and Battleships. Wilson nie był zadowolony ze zmiany i stwierdził, że decyzja ta może doprowadzić do szybkiego upadku 52nd Street. McDonald została zastąpiona przez Diane Charlemagne (później wokalistka w Moby i odnosząca duże sukcesy w Wielkiej Brytanii z Cookie Collective ).
Stephen Morris z New Order został wezwany przez Roba, aby pomóc w produkcji trzeciego singla 52nd Street "Can’t Afford". Morris również zakończył pracę nad dwoma innymi utworami, które miały pojawić się na późniejszej EP-ce. Podobnie jak Sumner, Morris tkwił głęboko w filozofii elektronicznego funka i jego idei, eksponując bas Tony Henry'ego i silny wokal Charlemagne, podekscytowani byli wszyscy w Factory z wyjątkiem Wilsona, który wciąż opłakiwał utratę McDonald. Oba te dodatkowe utwory "Look I’ve Heard it all Before" i "Available" zostały ponownie nagrane i wydane w 1986r przez Virgin na debiutanckim albumie Children of the Night.
Jedenaście miesięcy minęło od czasu,kiedy A & M w USA zażądał kontynuacji singla. W końcu stracili cierpliwość , pozwalając zespołowi swobodnie negocjować z innymi zainteresowanymi stronami. Reade w kontaktach biznesowych powodowała kłótnie nie tylko z Wilsonem i Grettonem, ale i Michaelem Shambergiem, którzy prowadzili Factory w USA. 52nd Street znalazł się w środku sporu i lojalność członków zespołu do Reade zaczęła się rozpadać. Wiedzieli, że jej cele i zadania były szczere i jej metody dawały artystyczne korzyści. W grudniu 1984 roku, Factory Records Management na spotkaniu pośpiesznie zorganizowanym ze wszystkimi dyrektorami, zwolnił Reade i zmusił do opuszczenia biura natychmiast, bez zespołu.
"Can't Afford" był jeszcze większym sukcesem w USA niż "Cool as Ice", wchodząc do Top 15 na Billboard Dance Chart na początku 1985 roku. Ich drugi album z 1987 roku Something's Going On, przyniósł przebojowy singiel "I'll Return". 

Single
Tytuł	Wykonawca	Data wydania	UK	US	Wytwórnia [UK]	Komentarz
Cool As Ice/Twice As Nice	52nd Street	05.1983	-	-	-	[written by 52nd Street][produced by Donald Johnson][29[10].Hot Disco/Dance;A&M 12 058 12"]
Can't Afford	52nd Street	02.1985	-	-	-	[written by T. Henry][produced by BeMusic][16[8].Hot Disco/Dance;Profile 7062 12"]
Tell Me (How It Feels)	52nd Street	11.1985	-	-	Ten TEN 74	[written by Tony Henry][produced by Nick Martinelli][14[11].Hot Disco/Dance;MCA 23 623 12"][8[14].R&B Chart]
You're My Last Chance/I'm Available	52nd Street	01.1986	49[5]	-	Ten TEN 89	[written by T. Henry, N. Martinelli][produced by Nick Martinelli][67[5].R&B Chart]
I Can't Let You Go	52nd Street	03.1986	57[4]	-	Ten TEN 114	[written by J. Dennison, D. Charlemagne][produced by Nick Martinelli]
Say You Will	52nd Street	05.1988	98[1]	-	Ten TEN 215	[written by Diane Charlemagne, Tony Bowry, Tony Henry][produced by Tony Henry]
I'll Return	52nd Street	10.1987	-	-	MCA 53 089 [US]	[written by T. Henry][produced by Lenny White][79[7].R&B Chart]

Fischer-Z

Brytyjski zespół z kręgu nowofalowego rocka założony w 1976r przez Johna Wattsa i Steve Skolnika z Brunel University.Oryginalny skład stanowili John Watts (vocals, guitar), David Graham (bass), Steve Skolnik (keyboards) i Steve Liddle (drums).
Pierwszym hitem Fischer-Z był The Worker z albumu Word Salad, które mocno zakorzeniły Wattsa w świecie politycznym,dzięki utworom narracyjnym na tle dziwnych wpływów popowych i reggae.
John Watts jest zdeklarowanym "wyznawcą tradycji trubadurów" i jego teksty w dużym stopniu obrazują doświadczenia studiowania psychologii klinicznej , jak i psychikę pracowników opieki zdrowotnej . Kilka piosenek na płycie Red Skies Over Paradise w 1981 roku, takich jak Berlin i Red Skies Over Paradise są o zimnej wojnie, a piosenka Cruise Missiles , który jest o wyścigu zbrojeń nuklearnych i wzajemnym zagrożeniu mocarstw wojny nuklearnej. Fischer-Z były bardziej popularne w Europie kontynentalnej niż rodzimej Wielkiej Brytanii, zwłaszcza w Niemczech, Belgii, Holandii i Portugalii (dwa w Top 10 najlepszych przebojów i 3 albumy). Fischer-Z również był popularny w Australii, gdzie zrealizowała dwa hity z Top 20 z "So Long" z albumu Going Deaf for a Living i "Perfect Day" z albumu Reveal .
Skolnik odszedł po wydaniu ich drugiego albumu Going Deaf for a Living i po kolejnym albumie Red Skies over Paradise, John Watts postanowił rozwiązać zespół w lecie 1981 roku, kiedy poczuł, że jego sztuka nie może rozwijać się w ramach zespołu.
John Watts wydał swój pierwszy solowy album One More Twist w 1982 roku ,następny Model Iceberg w 1983 roku. W 1984 roku założył zespół The Cry z Mike Beenem, Davidem Grahamem i Theo Thunderem,z albumem ,który został wyprodukowany przez Jimmy Douglassa . W 1988 roku John Watts wydał album Reveal pod nazwą Fischer-Z, nowym zespole o tej samej nazwie, w którym był jedynym oryginalnym członkiem, choć Skolnik dokonał niewielkiego wkładu do utworu. Drugi album Fischer-Z w tym okresie, Fish's Head wydany w 1989r obejmował singiel Say No , który został zakazany przez ich wytwórnię ze względu na potencjalne "narażeniem życia swoich pracowników na całym świecie ". W tym okresie Watts występował dla 167.000 osób na Festiwalu Pokoju w Berlinie Wschodnim, wraz z Jamesem Brownem.
W 2007 Watt wylansował radiowy hit w Niemczech "Song Susanne (Dance On)". 

Single

Tytuł	Wykonawca	Data wydania	UK	US	Wytwórnia [UK]	Komentarz
The Worker/Kitten Curry	Fischer-Z	05.1979	53[5]	-	United Artists UP 36509	[written by John Watts][produced by Mike Howlett]
So Long/Hiding	Fischer-Z	05.1980	72[2]	-	United Artists BP 342	[written by John Watts][produced by Mike Howlett]

Albumy

Tytuł	Wykonawca	Data wydania	UK	US	Wytwórnia [UK]	Komentarz
Word Salad	Fischer-Z	06.1979	66[1]	-	United Artists UAG 30232	[produced by Mike Howlett]

First Class

Grupa studyjna, założona w 1974 r. przez twórców przebojów - Johna_ Cartera i Kena Lewisa. Obaj byli wcześniej liderami formacji Carter- -Lewis And The Southerners i The Ivy League, pisali piosenki i jako wokaliści brali udział W sesjach nagraniowych innych wykonawców.
Wraz z grupą cenionych brytyjskich muzyków sesyjnych nagrali pogodny utwór "Beach Baby", który latem 1974 r. trafił do Top 20 zestawień w Wielkiej Brytanii. Wśród uczestników sesji znalazł się wokalista Tony Burrows, który występował wcześniej z Carterem, i Lewisem w The Ivy League i stał na czele koncertowego odpowiednika studyjnej formacji Flowerpot Men, która wyruszyła w trasę w 1967 r. Burrows śpiewał również ną płytach innych wykonawców, m.in. White Plains, Edison Lighthouse, Pipkins i Brotherhood Of Man.
W 1970 r. zapisał sie na trwałe w historii "Top Of The Pops", występując w trakcie jednego programu z trzema różnymi zespołami. Pozostałymi członkami efemerycznej First Class byli: uzupełniający harmonie wokalne John Carter, Del John i Chas Mills, grający na gitarze Spencer James, keyboardzista Clive Barrett, basista Robin Shaw i perkusista Eddie Richards.
Dwie następne propozycje zespołu: "Dreams Are Ten A Penny" i nowa wersja starego przeboju The Ivy League "Funny How Love Can Be" nie zdołały powtórzyć sukcesu pierwszego nagrania i w konsekwencji w 1976 r. formacja rozwiązała się. Carter założył potem inny zespół studyjny - Ice.
Na początku lat 80-tych, nazwa First Class pojawiła się ponownie przy okazji wydania przez wytwórnię Sunny Rccords nowej wersji przeboju Brentona Wooda "Gimme Little Sign". Wytwórnia sugerowała, że za tym wszystkim kryje się John Carter & Co, ale żadnych szczegółów nie ujawniono. 

Single
Tytuł	Wykonawca	Data wydania	UK	US	Wytwórnia [UK]	Komentarz
Beach Baby/Both Sides Of The Story	First Class	07.1974	13[10]	4[17]	UK 49 022	[written by John Carter and Gillian Shakespeare][produced by John Carter]
Dreams Are Ten A Penny/ Long Time Gone	First Class	11.1974	-	83[4]	UK 49 028	[written by John Carter and Gillian Shakespeare][produced by John Carter]
Funny How Love Can Be/Surfer Queen	First Class	05.1975	-	74[7]	UK 49 033	[written by John Carter and Gillian Shakespeare][produced by John Carter]

Les Poppys

Les Poppys to francuska grupa muzyczna składająca się z 17 dzieci założona w 1946 r. w Asnieres, przez Jeana Amoureux jako Les Petits Chanteurs d'Asnieres i przemianowany na Les Poppys w 1970 roku. Francois Bernheim, wokalista grupy Les Roche-Martin i dyrektor artystyczny wytwórni Barclay, przesłuchał śpiewaków i postanowili utworzyć grupę o nazwie Les Poppys, opierając się na wyrazie "Pop Music".
Les Poppys wywodzi się z ruchu hippisowskiego i tworzył piosenki przeciwko wojnie w Wietnamie.Zostały wybranych siedemnastu chłopców z chóru ,którzy nagrali swój pierwszy singiel: "Noel 70 '". Sukces przyszedł bardzo szybko po tym jak sprzedano 600.000 egzemplarzy płyty. Ten pierwszy singiel otworzył drogę innym singlom w latach 70-tych,jak: "Isabelle, je t'aime" (500.000 sprzedanych egzemplarzy).Największy sukces komercyjny odniosła piosenka Non, non, rien n'a changé, która sprzedała się w 1.200.000 egzemplarzy i była numerem jeden w Holandii i pozostał w holenderskim Top 40 przez 25 tygodni.
Les Poppys stał się pierwszą dziecięcą gwiazdą w historii muzycznej Francji i szybko zostali zaproszeni przez inne kraje, aby śpiewać w galach, koncertach i programach telewizyjnych. W Holandii oraz w Niemczech, sprzedali nawet więcej płyt niż Beatlesi!.
W ciągu 4 lat, sprzedano ponad 5 milionów płyt zespołu,który nagrał cztery albumy i 20 singli w okresie 1970-77. Ich sukces zainspirował inne grupy, takie jak Mercredi Libre z członków Les Petits Chanteurs D'Asiniers. Pierwszą generację Les Poppys tworzyli: Bruno Polius, Harry Trowbridge, Philippe i Gabriel Képéklian, Thierry i Philippe Sellier, Philippe i Jean-Pierre Herman, Philippe Magnan, Jean-Jacques Gallard, Pascal Buffenoir, Pierre Puyhardy, Olivier Dubrez, Benoit Cabane, Christophe Normand, Bernard Carayon, Olivier Antignac. Niektórzy z nich odeszli w 1971 roku, by ustąpić drugiej generacji Poppys którą tworzyli Gérald Meunier, Pascal Oubrayrie, Alain Drexler, Pascal Reali i Daniel Danglard. Grupa zakończyła działalność w 1978 r., ale Les Petits Chanteurs d'Asnie`res nadal nagrywał, towarzysząc znanym piosenkarzom.
Śpiewali w 1983 roku w telewizyjnym programie muzycznym obejmującym piosenki ABBA o nazwie Abbacadabra. Nagrali dwa albumy Abbacadabra i La Fusée de Noe. Odnieśli duży sukces piosenką Il faudra leur dire śpiewaną z Francisem Cabrelem, która pokryła się złotem w 1987 roku. 

Single

Tytuł	Wykonawca	Data wydania	Fra	Szwa	Ger	Dan	Hol	Aut	Sve	Ita	Wytwórnia	Komentarz
Noël 70/Non, je ne veux pas faire la guerre	Les Poppys	11.1970	A:2[13];B:7[20]	-	-	-	-	-	-	-	Barclay 61.372	[B:written by Gilles Péram - Iser][A:written by Gilles Péram]
Non, non, rien n’a changé/Love, lioubov, amour	Les Poppys	02.1971	2[24]	-	-	-	1[1][23]	-	-	-	Barclay 61.417	[written by Gilles Péram / Jacqueline Néro]
Halleluia maman/Isabelle, je t’aime	Les Poppys	06.1971	A:14[4]; B:4[27]	-	-	-	B:10[10]	-	-	-	Barclay 61.447	[A&B;:written by Gilles Péram / Jacqueline Néro]
Des chansons pop/Non, ne criez pas	Les Poppys	10.1971	8[21]	-	-	-	5[9]	-	-	-	Barclay 61.490 L	[written by G. Lajeunesse - Gilles Péram]
Jésus révolution/Liberté, liberté	Les Poppys	02.1972	28[12]	-	-	-	-	-	-	-	Barclay 61.338	[written by Gilles Péram / Jacqueline Néro]
La vie c’est si joli/Pénélopie	Les Poppys	06.1972	A:48[4];B:51[4]	-	-	-	B:10[5]	-	-	-	Barclay 61.637	[A:written by Gilles Péram / Jacqueline Néro][B:written by Luc Aulivier / Kenny Pickett]
Il faut une fleur pour faire le monde/Raconte-moi la chanson	Les Poppys	12.1976	81[4]	-	-	-	-	-	-	-	Barclay 61.316	[written by P. Polloni - Claude Carmone - Luis Bacalov - S. Endrigo - G. Rodari]
Visite	Les Poppys	03.1980	-	-	-	-	2[13]	-	-	-	CNR 141.603	[written by Lenny Kuhr,Herman Pieter de Boer]
Albumy

Tytuł	Wykonawca	Data wydania	Fra	Szwa	Ger	Dan	Hol	Aut	Sve	Ita	Wytwórnia
Des Chansons Pop	Les Poppys	12.1971	4[8]	-	-	-	-	-	-	-	-	-
Les Années Barclay	Les Poppys	03.1995	12[4]	-	-	-	-	-	-	-	-	-

Popa Chubby

Ted Horowitz. Ur. w 1960r w Bronx w stanie Nowy Jork (USA). Gitarzysta, wokalista, kompozytor, producent nagrań. W dzieciństwie słuchał jazzowych i rhythmandbluesowych płyt z kolekcji swoich rodziców. Interesowali go też wtedy Otis Redding, Wilson Pickett, Aretha Franklin i Marvin Gaye.
Mając 6 lat, zaczął grać na perkusji. Rok później ojciec zabrał go na koncert Chucka Berry'ego. Od szesnastego roku życia grał na gitarze. Fascynowała go muzyka takich wykonawców, jak Johnny Winter, Foghat, Led Zeppelin i The Rolling Stones, potem punk rock, wreszcie blues w wykonaniu Alberta Kinga, B.B. Kinga i Freddiego Kinga. W połowie lat 80-tych zaczął współpracę z wokalistą i kompozytorem Pierce'em Turnerem, z którym również nagrywał.
W 1990 założył swój Popa Chubby Band, występujący w nowojorskich klubach. Jego pierwszy album It's Chubby Time powstał dla wytwórni Okeh. Od 1996 wydawał swoje płyty we francuskiej wytwórni Dixiefrog i własnej Big Apple. Częste występy w Europie oraz album How'd A White Boy Get The Blues? przyniosły mu dużą popularność.
Album Peace, Love And Respect zawiera utwory z zaangażowanymi politycznie tekstami. Album Stealing The Devils Guitar z 2006 zrealizował sam, grając na akustycznych i elektrycznych gitarach, mandolinie, perkusji i instrumentach klawiszowych. Jego gra na gitarze, również techniką slide, zawiera wpływy Alberta Kinga i Jimiego Hendrixa, a styl, łączący w sobie blues rocka, rap i hip-hop, nazywany jest postmodernistycznym bluesem. 

Albumy

Tytuł	Wykonawca	Data wydania	Fra	Szwa	Ger	Dan	Hol	Aut	Sve	Ita	Wytwórnia
Flashed Back	Popa Chubby feat. Galea	05.2001	94[5]	98[3]	-	-	-	-	-	-	Dixie Frog DFGCD 8520	-
The Good, The Bad And The Chubby	Popa Chubby	04.2002	84[6]	-	-	-	-	-	-	-	DixieFrog DFGCD 8530	-
Live At FIP	Popa Chubby	02.2003	52[9]	-	-	-	-	-	-	-	Dixie Frog DFGCD 8550	-
Old School: Popa Chubby & Friends Play Muddy, Willie And More	Popa Chubby & Friends	10.2003	147[1]	-	-	-	-	-	-	-	Dixie Frog DFGCD 8565	-
Peace, Love And Respect	Popa Chubby	03.2004	98[5]	98[3]	-	-	-	-	-	-	Dixie Frog DFGCD 8570	-
Wild Live!	Popa Chubby	02.2005	140[2]	-	-	-	-	-	-	-	-	-
Stealing The Devil's Guitar	Popa Chubby	03.2006	110[3]	98[3]	-	-	-	-	-	-	Dixiefrog DFGCD8600	-
Electric Chubbyland	Popa Chubby	11.2006	148[3]	-	-	-	-	-	-	-	Dixie Frog BPCD 5116	-
Deliveries After Dark...	Popa Chubby	09.2007	81[7]	-	-	-	-	-	-	-	Dixie Frog DFGCD 8635	-
Vicious Country	Popa Chubby feat. Galea	11.2008	160[2]	-	-	-	-	-	-	-	Dixie Frog DFG 8655	-
The Fight Is On	Popa Chubby	03.2010	98[4]	-	-	-	-	-	-	-	Provogue PRD72951	-

Andre Popp

Jean Charles André Popp (ur. 19 lutego 1924r) to francuski kompozytor, aranżer i scenarzysta.
Urodził się w Fontenay-le-Comte, Wandea, zaczął swoją karierę jako organista kościoła, wypełniając miejsce swojego ojca, który został powołany do służby wojskowej podczas II wojny światowej w 1939 roku. Popp studiował muzykę w Saint Joseph Institute. W latach 60-tych był współautorem (wraz z Pierre Cour) dwóch piosenek na konkursie Eurowizji - Tom Pillibi, która wygrała eleminacje francuskie na konkurs w 1960 roku,i L'amour est bleu (Love is Blue), który zajął czwarte w Luksemburgu w 1967 r., lecz później stał się hitem numer jeden w USA Paula Mauriata.
W tym czasie był aranżerem wielu popularnych piosenkarzy francuskich, takich jak Juliette Greco. Pracował przez wiele lat dla francuskiego radia. Popp jest kompozytorem Piccolo, Sax and Co, muzycznej opowieści dla dzieci w formie przewodnika dla instrumentów orkiestry i podstaw harmonii. W 1957 roku Popp wydał Delirium in Hi-Fi (pierwotnie zatytułowany Elsa Popping et musique sa sidérante),we współpracy z Pierre Fatosme,mający doświadczenie w technikach zapisu dżwięku. André Popp był inspiracją dla nowych kompozytorów francuskich, takich jak Fred Pallem. 

Albumy

Tytuł	Wykonawca	Data wydania	Fra	Szwa	Ger	Dan	Hol	Aut	Sve	Ita	Wytwórnia
My Way Of Music	Andre Popp	04.1968	3[24]	-	-	-	-	-	-	-	-	-
Piccolo, saxo et companie Vol. 1	Andre Popp	11.2001	129[3]	-	-	-	-	-	-	-	-	-

Les Porte-Mantaux

Les Porte Mentaux to francuski zespół punk-rockowy, utworzony w 1978 roku w Paryżu przez Michela Paula [pseudonim BB], który odniósł sukces przebojem w 1987 roku z piosenką Fraulein Elsa.
BB był pseudonimem Michaela Paula (AKA JohnPaul), założył grupę w 1978 roku. Jest częścią sceny anarcho-punka z lat 80-tych Paryża, utrzymując bliskie kontakty z grupami i artystami, takich jak Parabellum, OTH, La Souris Déglinguée, Manu Chao, Helno, Bérurier.
Les Porte Mentaux brał udział w wielu turnee, razem z kilkoma zespołami alternatywnymi z Francji i Europy, trafiając ze swoimi magraniami na kilka kompilacji. W latach 1984-1988 nagrywają kilka albumów i singli.Piosenka Elsa Fraulein wydana jako singiel w 1987 roku, cieszyła się dużą popularnością, sprzedano ponad 150.000 egzemplarzy płyty i wszedł do Top 50, w którym przebywał dziewięć tygodni w 1988r dochodząc do 14 miejsca.Grupa rozpadła się w 1990 roku i reaktywowała się w 1996 roku. 9 lutego 2005r Michael Paul zmarł w wieku 45 lat. 

Single

Tytuł

Wykonawca

Data wydania

Fra

Szwa

Ger

Dan

Hol

Aut

Sve

Ita

Wytwórnia

Komentarz

Elsa Fraulein/Juste une bombe

Les Porte-Mantaux

03.1988

38[14]

-

-

-

-

-

-

-

Comotion / EMI 202 147-7

[written by Michel Paul - Les Porte-Mentaux]

Michel Portal

Ur. 1927r, Bayonne (Francja),multiinstrumentalista, klarnecista, saksofonista, bandoneonista. W roku 1959 z wyróżnieniem ukończył klasę klarnetu w Konserwatorium Paryskim. W latach 60-tych grywał w różnych zespołach. Od tanecznych zespołów towarzyszących francuskim gwiazdom muzyki pop, poprzez folkowe zespoły baskijskie, po jazz i muzykę klasyczną.
Już w latach 60-tych rozpoczął współpracę z tak znanymi postaciami jazzu francuskiego jak Pierre Michelot, André Hodair czy Jean-Luc Ponty. Niemniej jednak jego prawdziwa jazzowa kariera związana jest z francuską sceną free jazzową. U jej progu spotkał się z takimi muzykami jak pianista Francois Tusques, czy przebywający w tamtych czasach we Francji, amerykański perkusista i długoletni współpracownik Alberta Aylera - Sunny Murray. Od tego czasu datuje się zainteresowanie Portala muzyką free.
Z drugiej strony Portal cały czas rozwija swoje zainteresowania muzyką "poważną". Studiuje muzykę kompozytorów współczesnych, takich jak Luciano Berio, Mauricio Kagel, Karlheinz Stockhausen, Vinko Globokar czy Pierre Boulez. Z większością tych muzyków współpracuje, uczestnicząc w ich projektach. W roku 1969 wspólnie z Vinko Globokarem (puzonistą), pianistą Carlosem Rogue Aisiną i perkusistą Jean-Pierrem Drouetem założył New Phonic Art - zespół "współczesnej, kameralnej muzyki improwizowanej".
Niebawem w roku 1971 powstaje Michel Portal Unit - zespół nastawiony na eksplorowanie tworzącego się wówczas nurtu swobodnej improwizacji (free improv) niezależnej od ram gatunkowych i współpracy pomiędzy muzykami europejskimi i amerykańskimi. Już w tamtych latach współpracuje z wieloma uznanymi muzykami, głównie ówcześnie awangardowych nurtów, jak Anthony Braxton, Louis Sclavis, Dave Liebman, Francois Jeanneau, Pierre Favre, Daniel Humair, Paul Motian, Han Bennink, Jack DeJohnette, Jean-Francois Jenny-Clark, Henri Texier, Charlie Haden, Martial Solal, Joachim Kuhn, Didier Lockwood, Albert Mangelsdorf czy John Surman.
Od tamtych lat zresztą trwa współpraca Portala z wieloma spośród tych muzyków. Równocześnie w dalszym ciągu rozwija swe zainteresowania muzyką współczesną, będąc laureatem wielu prestiżowych nagród. W późniejszym okresie, pragnąc rozszerzyć rytmiczny kontekst swojej muzyki zainteresował się muzyką afrykańską. Jest autorem jednej z pierwszych, europejskich płyt solowych zrealizowanych przez muzyka jazzowego - "Dejarme Solo" (1970) - reprezentującej wszystkie ówczesne zainteresowania muzyczne Portala - od muzyki folk, po free.
Jego pierwsze nagrania, jak choćby "Alors!" (1970) z Johnem Surmanem, Barre Phillipsem, Stu Martinem i (Jean-Pierrem Drouetem eksplorują cały przekrój muzyki, podobnie do solowego "Dejarme Solo". Znaleźć tu można aranżacje i muzykę przywołującą poczynania Duke'a Ellingtona z jednej strony jak i scenę free improv z drugiej. W tamtych latach też wciąż obecne są w muzyce Portala pierwiastki folkowe zarówno wywodzące się z jego ojczystej muzyki baskijskiej jak i tanga. Zresztą tango i francuskie musette co jakiś czas znajduje poczesne miejsce w jego twórczości do dnia dzisiejszego, obecnie szczególnie we współpracy z francuskim bandoneonistą Richardem Galliano (różne koncerty i takie płyty jak "Laurita", "Blow Up", "French Touch", "Gallianissimo", czy "Concerts". Z Galliano współtworzy zresztą cieszący się sporym uznaniem duet, w którym grającemu na bandoneonie Galliano towarzyszy na klarnecie basowym, bądź saksofonie sopranowym.
Dość trudno powiedzieć cokolwiek o muzyce Portala oprócz tego, że jest bardzo różnorodna. W jego dyskografii znaleźć można (oprócz wyżej wymienionych) takie nagrania jak będąca zapisem swobodnej improwizacji o freejazzowej proweniencji "Arrivederci le Chouartse", ale również nagrania o bardziej mainstreamowym charakterze (przynajmniej z dzisiejszej perspektywy) jak "Indian's Week" Henriego Texiera, "World Music", czy nawet nagrania piosenki francuskiej (sesja "Gainsbourg Percussions" Serge'a Gainsbourga, czy wiele płyt nagranych wespół z francuską piosenkarką Barbarą. Od lat 90-tych Portal z dość dużym sukcesem skierował się w stronę muzyki funk (płyty "Dockings" czy nagrania kwartetu Minneapolis).
Niemal wszystkie nagrania Portala cechuje wyjątkowy styl jego gry, łączącej wszystkie style muzyczne pozostające w kręgu jego zainteresowań. Od folkowej śpiewności francuskich musette po rockową dosadność i free jazzową swobodę.

Albumy

Tytuł	Wykonawca	Data wydania	Fra	Szwa	Ger	Dan	Hol	Aut	Sve	Ita	Wytwórnia
Minneapolis	Michel Portal	01.2001	86[4]	-	-	-	-	-	-	-	Universal	-
Concerts	Michel Portal & Richard Galliano	05.2004	160[4]	-	-	-	-	-	-	-	Sony	-
Birdwatcher	Michel Portal	01.2007	116[2]	-	-	-	-	-	-	-	Universal Jazz	-
Bailador	Michel Portal	11.2010	76[9]	-	-	-	-	-	-	-	Emarcy / Universal Classics & Jazz 275 376 6	-

Omara Portuondo

Omara Portuondo (ur. w 1930 w dzielnicy Cayo Hueso, w Hawanie) – kubańska śpiewaczka, córka pierwszego w dziejach Kuby baseballisty, występującego w zagranicznej lidze.
Karierę rozpoczęła z damskim wokalnym kwartetem D'Aida. Pierwsze płyty z jej udziałem pojawiły się w latach 50-tych XX w. Popularność zdobyła pod koniec lat 90-tych wraz z ukazaniem się filmu Buena Vista Social Club Wima Wendersa. W duecie z Compayem Segundo zaśpiewała jedną z najbardziej rozpoznawalnych piosenek z tej płyty – Veinte an~os.
Jej nazwisko znajduje się na 21 płytach wydanych przez kubańskich artystów. Nagrała także albumy z Adalberto Alvarezem i Chucho Valdesem. Występuje na całym świecie, m.in. na Glastonbury Fesival w Wielkiej Brytanii. W 2008 wydała solową płytę Gracias.

Albumy

Tytuł	Wykonawca	Data wydania	Fra	Szwa	Ger	Dan	Hol	Aut	Sve	Ita	Wytwórnia
Buena Vista... Presents Omara Portuondo	Omara Portuondo	04.2000	37[6]	13[16]	57[1]	-	51[12]	4[51]	-	-	World Circle WCD059	-
Flor De Amor	Omara Portuondo	04.2004	97[7]	50[4]	-	-	98[1]	33[31]	-	-	World Circuit WLWCD068	-
Gracias	Omara Portuondo	09.2008	99[10]	-	-	-	-	-	-	-	World Village WV479021	-
Omara & Chucho	Omara & Chucho	05.2011	144[1]	-	-	-	-	-	-	-	World Village WVF479062	-

Motels

Nowofalowa grupa założona w Berkeley w 1973r, ciesząca się estymą na muzycznej scenie Los Angeles ,z charyzmatyczną wokalistką Marthą Davis.Początkowo w 1972r występuje pod nazwą Warfield Foxes. Jej założycielką w 1972r była Davis ,która dookoptowała do składu gitarzystę Deana Chamberlaina i basistę Richarda D' Andrea. Mimo zainteresowania się nimi wytwórni płytowych,nie doszło do nagrań,ze względu na nieustające zmiany składu zespołu.Ostatecznie grupa rozpadła się w 1976 roku.
Davis reaktywuje nowy skład w 1979r z gitarzystą Jeffem Jourardem,saxofonistą i pianistą Marty Jourardem [brat Jeffa],basistą Michaelem Goodroe i perkusistą Brianem Glascockiem.Podpisują kontrakt z wytwórnią Capitol i w tym samym rocku wydają debiutancki album The Motels zawierający niewielki hit "Total Control".
Przed wydaniem albumu Careful w 1980 roku,Tim McGovern [założyciel The Pop!]zastępuje dotychczasowego gitarzystę grupy.Następna zmiana składu ma miejsce podczas nagrania All Four One,wydanego w 1982r,gdy McGoverna z kolei zastępuje Guy Perry.Ten ostatni album przyniósł zespołowi "Złotą Płytę" i z niego pochodzą największe hity zespołu-"Only the Lonely," i "Suddenly Last Summer," .Ostatnim hitem był singiel Shame w 1985 roku.
Podejrzana o chorobę nowotworową Davis,rozwiązuje w 1987r grupę i nagrywa solowy album "Policy".
W 1998 roku reaktywuje zespół pod szyldem Motels Featuring Martha Davis.

Single

Tytuł	Wykonawca	Data wydania	UK	US	Wytwórnia [US]	Komentarz
Total control/Love don't help	Motels	11.1979	-	109[1]]	Capitol 4796	[written by M. Davis / J. Jourard][produced by Carter]
Danger/Envy	Motels	07.1980	-	-	Capitol 4896	[written by M. Davis / T. McGovern][produced by Carter]
Whose problem?/Cry Baby	Motels	09.1980	42[4]	-	Capitol 4937	[written by M. Davis][produced by Carter]
Days are OK/Slow Town	Motels	01.1981	41[3]	-	Capitol 101 49	[written by T. McGovern][produced by Carter]
Only the lonely/Change my mind	Motels	04.1982	-	9[23]	Capitol 5114	[written by M. Davis][produced by Val Garay]
Take the L/Mission of mercy	Motels	09.1982	-	52[9]	Capitol 5149	[written by Jourard/Davis/Carter][produced by Val Garay]
Forever mine/So L.A.	Motels	11.1982	-	60[7]	Capitol 5182	[written by M. Davis][produced by Val Garay]
Suddenly last summer/Some things never change	Motels	09.1983	-	9[20]	Capitol 5271	[1[2].Album Rock Tracks][written by M. Davis][produced by Val Garay]
Remember the night/Killing time	Motels	12.1983	-	36[12]	Capitol 5246	[written by M. Davis/S.Thurston][produced by Val Garay]
Shame/Saw the last dance for me	Motels	07.1985	-	21[13]	Capitol 5497	[written by M. Davis][produced by Richie Zito]
Shock/In the jungle	Motels	10.1985	-	84[3]	Capitol 5529	[written by M. Davis/S.Thurston][produced by Richie Zito]
Don' t tell me the time/Lust	Martha Davis	11.1987	-	80[6]	Capitol 44 057	[written by M. Davis][produced by Richie Zito]

Albumy
Tytuł	Wykonawca	Data wydania	UK	US	Wytwórnia [US]	Komentarz
The Motels	Motels	09.1979	-	175[2]	Capitol 11 996	[producer by John Carter]
Careful	Motels	06.1980	-	45[20]	Capitol 12 070	[producer by John Carter]
All four one	Motels	04.1982	-	16[41]	Capitol 12 177	[gold][producer by Val Garay]
Little robbers	Motels	09.1983	-	22[24]	Capitol 12 288	[gold][producer by Val Garay]
Shock	Motels	08.1985	-	36[16]	Capitol 11 2378	[gold][producer by Richie Zito]
Martha Davis
Policy	Martha Davis	11.1987	-	127[1]	Capitol 748 0542	[producer by Richie Zito]