piątek, 15 września 2017

Norman Cook

Właśc. Quentin Cook, ur. 31.07.1963 r., były muzyk The Housemartins. Po jej rozpadzie powrócił do pracy DJ-a w Brighton (Anglia). Pod własnym nazwiskiem wydal wkrótce singel "Blame It On The Bassline". Na jego stronie A zaśpiewał przyszły członek grupy Beats International MC Wildski. Inny przyszły współpracownik, Billy Bragg, skomponował utwór ze strony B - "Won't Talk About It".

Następnie założył wspomniany Beats International. Podstawowy skład: Norman Cook (bas), Linda Layton (właśc. Belinda Kimberley Layton, ur. 7.12.1970 r. w dzielnicy Londynu Chiswick; śpiew), Lester Noel (właśc. Lester John Noel, ur. 3.09.1962 r. w londyńskiej dzielnicy Paddington; ex-Grab Grab The Haddock, North Of Cornwallis; śpiew), Andy Boucher (instrumenty klawiszowe) i MC Wildski (rap). Do tego składu dołączali przy różnych okazjach inni muzycy, od Billy'ego Bragga przez Detinition Of Sound do Captaina Sensible'a.
Pierwszy singel Beats Inter national "For Spacious Lies", w porównaniu z następnymi dużo bliższy był tradycyjnemu popowi. W jego nagraniu wziął udział Noel, który Cooka spotkał, kiedy North Of Cornwallis towarzyszyli Housemartins w trasie koncertowej. Beats International zdobył sobie wielką popualrność w W.Brytanii, gdy utwór "Dub Be Good To Me" dotarł do pierwszego miejsca listy przebojów. Szybko stał się on przedmiotem kontrowersji, gdyż zauważono że linia basu jest skopiowana nuta w nutę z utworu "Guns Of Brixton" grupy The Clash. Poza tym zauważalne były nawiązania do nagrania "Just Be Good To Me" zespołu SOS Band. Ta "kradzież" zmniejszyła być może wpływy z tantiem, ale interpretacja stylów, a nawet całych fragmentów muzyki innych wykonawców była strategią całkiem świadomie wykorzystywaną przez zespół.
Choć następny singiel "Burundi Blues", stanowiący delikatną mieszankę soulu, jazzu i muzyki afrykańskiej, nie zdołał powtórzyć sukcesu "Dub Be Good To Me", Cook stał się popularnym remikserem - wśród jego klientów znaleźli się np. tacy wykonawcy, jak Aztec Camera, James Brown, Nitro Deluxe, Eric B And Ra Jungle Brothers.
Zróżnicowany debiutancki album grupy dotarł do 17. miejsca listy najlepiej sprzedających się płyt; następny longplay wypełniony był ska i reggae, zawierał też katastrofalną wersję utworu "In The Ghetto". Cook często krył się pod pseudonimami The Mighty Dub Cats i Pizzaman (pod tym drugim zajął się m.in. obróbką utworu "Passion" Jona Of The Pleased Wimmina), przestał grać w Beats International i założył nową grupę - Freakpower, która nie cieszy się jednak dużą popularnością. Najgłośniej było o niej wtedy, gdy w reklamie firmy "Levi's" wykorzystano utwór "Turn on,Tune in, Cop Out" z pierwszego albumu, co spowodowało znaczny wzrost jego sprzedaży i wydanego przy tej okazji singla. Jednak największy sukces od tego czasu odniósł jako Pizzaman - był to singel "Tripping On Sunshine" z 1994 r, album Pizzamania i kolejne EP-ki w 1996 r. Sex On The Streets, Happiness,i Hello Honkey Tonks (Rock Your Body). Ostatnim wcieleniem pracowitego Cooka jest triphopowa grupa Fatboy Slim, która po kilku interesujących singlach ), zdążyła już nagrać album dla nowej wytwórni Skint.
Single
Tytuł WykonawcaData wydania UK US Wytwórnia
[UK]
Komentarz
Won't Talk About It/Blame It On The BasslineNorman Cook feat Billy Bragg07.198929[6]-Go Beat GOD 33[written by Bragg, Cook][produced by Norman Cook]
For Spacious Lies/The Invasion Of The Estate AgentsNorman Cook feat Lester10.198948[4]-Go Beat GOD 37[written by Cook, Kidby][produced by Norman Cook]

czwartek, 14 września 2017

Cheat Codes

Cheat Codes to amerykańskie  muzyki elektronicznej składające się z Trevora Dahla, Kevina Forda i Matthewa Russella z Los Angeles . Grupa ta jest znana ze swojego singla " Sex " z 2016 r., który zawiera chórki z " Let's Talk About Sex " Salt-N-Pepa .

Trevor Dahl wcześniej nagrywał muzykę pod nazwą Plug In Stereo.Przed utworzeniem trio w 2014 r. Trevor i Matt mieszkali razem, a później pisali i nagrywali muzykę z Kevinem. Ich nazwa była inspirowane bratem Kevina, który powiedział mu, że znalazł  "cheat code","kod oszustwa", aby uzyskać wszystko, czego chciał w życiu. "Naprawdę uosabiamy ideę, że wszystko jest możliwe. Dla nas to jest prawdziwym  kodem do życia. "Kochamy to, co robimy i mamy nadzieję przekazać tę energię poprzez naszą muzykę - powiedział w wywiadzie.

W 2015 roku wydali debiutancki singiel zatytułowany "Visions", który znalazł się na pierwszej pozycji na liście Hype Machine . Następne single "Do not Say No", "Senses" i "Adventure". "Adventure" osiągnęły trzecie miejsce na liście Hype Machine.Grupa zyskała ponad 15 milionów wyświetleń w YouTube, a później koncertowała z The Chainsmokers .


W czerwcu 2016 r. wydali " Let Me Hold You (Turn Me On)" z Danteem Kleinem, który samplował piosenkę " Turn Me On " Kevina Lyttlea .Piosenka zyskała ponad 100 milionów odsłon.W lipcu 2016 r. wydali "Sex" z Krisem Krossem Amsterdamem, szybko zdobywając ponad 300 milionów odsłon.

W listopadzie wydali "Queen Elizabeth", współsprodukowaną przez "Foreign Noi $ e".  Wydali " No Promises ", współpracując z Demi Lovato w marcu 2017 r. W maju 2017 r. wydano singiel "Stay With You". Singiel "Sober" został wydany w lipcu 2017 r.

Single
Tytuł WykonawcaData wydania UK US Wytwórnia
[UK]
Komentarz
SexCheat Codes and Kris Kross Amsterdam04.20169[24]115Spinnin' NLZ 541600026[platinum-UK][Written by: Hurby Azor, BEARCLVW ,Trevor Dahl, Matthew Elifritz, Jordy Huisman ,Sander Huisman, Cimo Fränkel, Rik Annema ,Kevin Pederson ][produced by Cheat Codes, Kris Kross Amsterdam, BEARCLVW]
Let Me Hold You (Turn Me On)Cheat Codes with Dante Klein08.201636[17]114Spinnin' NLZ 541600032[silver-UK][Written by:Arnold Hennings ,Daron Jones ,Michael Keith, Kevin Lyttle, Quiness Parker, Raeon Primus ,Marvin Scandrick, Courtney Sills][produced by Dante Klein]
Shed a LightRobin Schulz and David Guetta featuring Cheat Codes12.201624[16]-Parlophone DEA 621602185[silver-UK][Written by: David Guetta ,John Ryan, Dennis Bierbrodt, Jürgen Dohr ,Guido Kramer, Giorgio Tuinfort, Jacob Kasher, Ammar Malik, Jason Evigan, Robin Schulz][produced by David Guetta, Dennis Bierbrodt, Jürgen Dohr, Guido Kramer, Robin Schulz]
No PromisesCheat Codes featuring Demi Lovato04.201718[22]39[17]Parlophone QMCE 31700953[gold-UK][gold-US][Written by: Trevor Dahl ,Matthew Russell, Kevin Ford, Demi Lovato, Ari Leff, Loote][produced by Cheat Codes ,Lauv ,Jackson Foote, Mitch Allan]

Fashion

Fashion był brytyjskim zespołem nowofalowym składającym się z Dee Harrisa, Ala "Luke Sky" Jamesa, Alana Darby'ego, Johna Mulligana, Marlona Recchi i Dika Davisa. Zespół miał dwa lub trzy okresy działalności. Pierwszy, od 1978-1980r, był częścią podziemnego świata muzyki lat siedemdziesiątych,gdy punk umieszcza swoje ostatnie hity na listach w Wielkiej Brytanii,nazywając się Fashiön Music, wydając eksperymentalne post- punkowe i zorientowane na reggae/ska utwory,które charakteryzowały obecność charyzmatycznego wokalisty i gitarzysty Luke Sky, który odszedł w 1980 roku kończąc pierwszy etap działalności zespołu.
Fashion został założony początkowo jako Fashiön Music w Birmingham w Anglii, w 1978 roku ,a jego skład tworzyli John Mulligan (gitara basowa, syntezator), Dik Davis (perkusja) i Al James (główny wokal, gitara). James stał się znany jako Luke Sky, lub po prostu Luke lub Luke, skrót od Luke Skyscraper z parodii Gwiezdnych wojen.W tym czasie założyli również własną wytwórnię Fashiön Music,dla której wydali swoje pierwsze trzy single: Steady Eddie Steady, Citinite,i The Innocent.Ich brzmienie było zróżnicowane, grając punk, post punk i indie, chociaż Mulligan wykorzystywał w tym czasie syntezator, który później charakteryzował ich przyszły okres electro i new romantic (brzmienie podobne do takich grup jak Magazine, The Cure,czy Joy Division).
Po wydaniu trzech singli dla swojej wytwórni, podpisali kontrakt z I.R.S., dla którego w 1979 roku nagrali swój pierwszy album, Product Perfect. W latach 1978-1980 grali wiele koncertów z zespołami, które później stały się znane minn. Duran Duran , koncertowali w Wielkiej Brytanii z U2, UK i w USA z The Police i otwierając koncerty The B-52's promujących pierwszy brytyjski tour.W marcu 1980 Fashiön Music wydała ich singiel Silver Blades. W 1980 roku wydali również piosenkę , "Let Go", na składance zespołów z Birmingham o nazwie Bouncing In The Red (EMI).
W czerwcu 1980 r., po ostatnim koncercie w Londynie z U2 Luke James opuścił zespół i przeniósł się do Stanów Zjednoczonych. Obecnie mieszka w San Francisco w Kalifornii, a ostatnio reaktywuje Fashiön.
Ich najbardziej znany album Fabrique (1982), zaznaczył się istotną zmianą w składzie, James opuścił zespół. Fabrique, wyprodukowany przez Zeusa B. Helda, zawierał single "Move On" i "Love Shadow".Wydano reedycję albumu z materiałem dodatkowym jako Height of Fashion(1990) (2004).Harris opuścił Fashion przed proponowaną trasą koncertową Fabrique i trzecim albumem, później nagrał album z Wrightem, klawiszowcem Pink Floyd, jako Zee. Harris został zastąpiony przez Troy'a Tate i gitarzystę Ala Darby. Chociaż Troy Tate nie zarejestrował żadnego materiału Fashion, wykonywał swoje własne utwory podczas koncertów. Piosenki Tate'a, w tym okresie to, "Love Is" i "What You Gonna Do Next". Tate później został zastąpiony przez Darby'ego jako wokalista wiodący.
W 1984r Fashion wydał album zatytułowany Twilight Idols.Później zagrali trasę z nowym wokalistą, kompozytorem i gitarzystą, Darby'm . Mulligan natomiast nagrał materiał z Nickiem Beggsem z Kajagoogoo


Single
Tytuł WykonawcaData wydania UK US Wytwórnia
[UK]
Komentarz
Streetplayer/Mutant MechanikFashion04.198246[5]-Arista ARIST 456[Written by: De Harris][produced by Zeus B. Held]
Love Shadow/Let's Play DirtyFashion08.198251[5]-Arista ARIST 483[Written by: De Harris][produced by Zeus B. Held]
Move On/Streetplayer/MechanikFashion08.1982---[60[6].Hot Disco/Dance;Arista 719 12"]
Eye Talk/Slow DownFashion02.198469[3]-De Stijl A 4106[Written by: A. Darby][produced by Zeus B. Held]
You in the NightFashion08.198494[1]-No-Label MIUCT 2804-

Albumy
Tytuł WykonawcaData wydania UK US Wytwórnia
[UK]
Komentarz
FabriqueFashion 07.198210[16]-Arista SPART 1185[produced by Zeus B. Held]
Twilight of IdolsFashion 06.198469[1]-De Stijl EPC 25909[produced by Zeus B. Held]

Dionne Farris

Dionne Farris- ur. 1969r w Bordentown (New Jersey, USA). Popularna wokalistka soul/ r&b; z lat 90-tych. Harris uznanie i rozgłos zdobyła jako nieformalna członkini kolektywu Arrested Development. Od połowy lat 90-tych. konsekwentnie rozwija karierę solową, nie godząc się na brzmieniowe kompromisy.
Artystka niezależna, z wizją, o dużej skali głosu. Dionne Farris pierwsze kroki muzyczne stawiała jeszcze w latach szkolnych, śpiewając w chórze, a potem w żeńskiej grupie wokalnej Onyx. Na początku lat 90-tych przeniosła się z rodziną do Atlanty, gdzie poznała Rashę Dona - perkusistę Arrested Development. Traf chciał, że zespół poszukiwał wtedy kobiecego głosu, a Farris dosyć chętnie zgodziła się nagrać wokale do jego trzech piosenek. Jedna z nich stała się wielkim przebojem. "Tennessee" zawojowało listy przebojów, ale artystka nie planowała związać się z grupą na dłużej. Nie odpowiadała jej atmosfera i presja sukcesu, jakie zaczęły panować w Arrested Development.
Farris postanowiła zająć się karierą solową, jednocześnie nie godząc się na zasady, jakie panowały na rynku fonograficznym. Bez skrupułów odrzuciła propozycję kontraktu z chrysalis records, obawiając się, że duża wytwórnia będzie ingerować w jej proces twórczy. Zebrawszy dobrych muzyków, artystka zaczęła pracować nad własnym materiałem, czego owocem było jej pierwsze demo, które trafiło do wytwórni Columbia. W efekcie w 1994 roku ukazał się jej debiutancki solowy krążek, zatytułowany Wild Seed- Wild Flower, na którym znalazł się przebój "I Know". Piosenka trafiła do pierwszej piątki listy najczęściej granych piosenek w amerykańskim radiu (billboard hot 1oo).
Dionne Farris nie poszła za ciosem i nie wykorzystała popularności, którą przyniósł jej przebój z debiutanckiej płyty. Owszem, w 1997 r. dała ponownie o sobie znać za sprawą kompozycji "Hopeless" autorstwa Van Hunta, pochodzącej ze ścieżki dźwiękowej do filmu "Miłość od trzeciego wejrzenia" (oryg. "Love Jones", reż. Theodore Witcher, 1997, USA), jednak później słuch o niej zaginął.
W ostatnim czasie Farris całkowicie odcięła się od wielkich wytwórni płytowych, koncentrując się na Internecie. Nowy materiał zamieszcza na oficjalnej stronie myspace - w taki sposób w 2007 roku ukazał się zbiór piosenek Signs of Life.


Single
Tytuł WykonawcaData wydania UK US Wytwórnia
[US]
Komentarz
I Know/HumanDionne Farris01.199541[18]4[38] Columbia 77 750[written by Milton Davis,William Duvall]
Don't Ever Touch Me Again/11 HourDionne Farris08.1995-121[3] Columbia 77 905-
HopelessDionne Farris04.199742[4]- Columbia airplay[produced by Dionne Farris, Randy Jackson, Van Hunt][piosenka z filmu "Love Jones"][23[26].R&B Chart]

Albumy
Tytuł WykonawcaData wydania UK US Wytwórnia
[US]
Komentarz
Wild Seed – Wild FlowerDionne Farris03.1995-57[20]Columbia 57 359[produced by Dionne Farris, David Harris & Milton Davis, Randy Jackson, David Frank]

Freddy Fender

Freddy Fender-to jedna z latynoskich gwiazd muzyki country,wokalista i autor piosenek.Urodził się jako Baldemar Huerta -4.06.1937 roku w robotniczej rodzinie imigrantów.Zaczął grać na gitarze jeszcze jako dziecko.Po skończeniu szkoły mając 16 lat zaciągnął się do marynarki.
Pierwszą swoją płytę,śpiewając jeszcze po hiszpańsku wydał w 1958 roku pod swoim prawdziwym nazwiskiem.Wraz z pierwszymi sukcesami u swoich słuchaczy w Meksyku i Texasie przyjmuje swój artystyczny pseudonim-Freddy Fender.W 1960 r wydaje singiel "Wasted Days and Wasted Nights",ale w maju tego roku zostaje skazany za posiadanie marihuany,na 5 lat więzienia .
Po trzech latach został ułaskawiony dzięki staraniom gubernatora Louisiany Jimmie Davisa.Fender po tych wydarzeniach próbuje odbudować swoją karierę,ale z wyjątkiem kilku podrzędnych nocnych klubów ,gdzie występuje ,nie odnosi większych sukcesów.Stąd decyzja powrotu do rodzinnego San Benito.
Tam spędza kilka lat pracując jako mechanik samochodowy,równolegle kontynuując naukę,studiując socjologię.W 1974r spotyka właściciela wytwórni Crazy Cajun z Houston,Huey P. Meauxa,który zatrudnia go jako szefa działu country and western swojej wytwórni.Pierwszym produktem dla nowej firmy był singiel "Before the Next Teardrop Falls" ,który nie wzbudził zainteresowania dużych wytwórni,więc został wydany przez Crazy Cajun,osiągając w pierwszych tygodniach 1975 roku szczyt listy przebojów,czyniąc z Fendera gwiazdę.Kolejnym wydawnictwem była reedycja jego starego nagrania "Wasted Days and Wasted Nights" .
Do końca roku wydał jeszcze jeden przebojowy singiel "Secret love" i dwa albumy ,które gościły na liście przebojów.Poprzez resztę lat 70-tych kontynuował sukcesy.Na początku lat 80-tych jego popularność zaczyna słabnąć,a po wydaniu w 1983 roku ostatniego hitu "Chokin' Kind," ,skupił się na karierze aktorskiej,której najjaśniejszym punktem był udział w filmie R.Redforda The Milagro Beanfield War[1988r].Zniknął z muzycznego firnamentu aż do 1990r kiedy to sformował supergrupę Texas Tornados ,której skład uzupełniali: Doug Sahm, Flaco Jimenez, i Augie Meyers.Po wydaniu trzech albumów ,grupa rozpadła się a Fender powrócił do kariery solowej. 


Single
Tytuł WykonawcaData wydania UK US Wytwórnia
[US]
Komentarz
Holy one/Mean womanFreddie Fender05.1960-107[3]Imperial 5659[written by Freddie Fender]
Before the Next Teardrop Falls / Waiting for Your LoveFreddy Fender02.1975-1[1][21]ABC/Dot 17 540[gold][1[2][10].Country Chart][written by Baldemar Huerta][produced by Freddy Fender]
Wasted Days and Wasted Nights / I Love My Rancho GrandeFreddy Fender06.1975-8[19]ABC/Dot 17 558[gold][1[2][11].Country Chart][written by Wayne Duncan, Freddy Fender and Huey Meaux][produced by Huey Meaux]
Secret Love / Loving Cajun StyleFreddy Fender10.1975-20[11]ABC/Dot 17 585[1[1][12].Country Chart][#1 hit for Doris Day in 1954][written by Paul Francis Webster,Sammy Fain][produced by Huey Meaux]
Since I Met You Baby / Little MamaFreddy Fender10.1975-45[8]GRT 031[written by Ivory Joe Hunter][produced by Wayne Duncan][10[9].Country Chart]
The Wild Side of LifeFreddy Fender01.1976--GRT 039[written by Arlie Carter and William Warren][13[7].Country Chart]
You'll Lose a Good Thing / I'm to BlameFreddy Fender02.1976-32[10]ABC/Dot 17 607[written by Huey P Meaux and Barbara Lynn Ozen][produced by Huey P Meaux][1[1][11].Country Chart]
Vaya Con Dios / My HappinessFreddy Fender05.1976-59[6]ABC/Dot 17 627[written by Inez James,Buddy Pepper,Larry Russell][produced by Huey P. Meaux][#1 hit for Les Paul & Mary Ford in 1953][7[10].Country Chart]
Living It Down / Take Her a Message I'm LonelyFreddy Fender10.1976-72[4]ABC/Dot 17 652[written by B. Peters][produced by Huey P. Meaux][2[11].Country Chart]
The Rains Came/Sugar Coated LoveFreddy Fender04.1977--ABC/Dot 17 686[written by Huey P Meaux][produced by Huey P. Meaux][4[11].Country Chart]
If You Don't Love Me (Why Don't You Just Leave Me Alone)Freddy Fender08.1977--ABC/Dot 17 713[written by Tommy McLain][produced by Huey P. Meaux][11[8].Country Chart]
Think About MeFreddy Fender12.1977--ABC/Dot 17 730[written by Daylan Latimar][produced by Huey P. Meaux][18[7].Country Chart]
If You're Looking for a Fool/Louisana WomanFreddy Fender04.1978--ABC 12 339[written by Baldemar Huerta][produced by Freddy Fender][34[3].Country Chart]
Talk to me/Please Mr. SandmanFreddy Fender08.1978-103[1]ABC 12 370[written by Joe Seneca][produced by Huey P. Meaux][#20 hit for Little Willie John in 1958][13[8].Country Chart]
I'm Leaving It All Up to YouFreddy Fender11.1978--ABC 12 415[written by Terry/Harris ][produced by Huey P. Meaux][26[5].Country Chart]
Walking Piece of HeavenFreddy Fender03.1979--ABC 12 453[written by Baldemar Huerta][produced by Freddy Fender][22[7].Country Chart]
YoursFreddy Fender07.1979--Starflite 4900[written by G. Roig - A. Gamse - J. Sherr ][produced by Huey P. Meaux][22[5].Country Chart]

Albumy
Tytuł WykonawcaData wydania UK US Wytwórnia
[US]
Komentarz
Before the next teardrop fallsFreddy Fender04.1975-20[43]ABC/Dot 2020[gold][produced by Huey P. Meaux][1.Country Chart]
Are you ready for FreddyFreddy Fender10.1975-41[16]ABC/Dot 2044[produced by Huey P. Meaux][1.Country Chart]
Rock' n' countryFreddy Fender02.1976-59[11]ABC/Dot 2050[produced by Huey P. Meaux][3.Country Chart]
If you' re ever in TexasFreddy Fender11.1976-170[3]ABC/Dot 2061[produced by Huey P. Meaux][4.Country Chart]
The best of Freddy FenderFreddy Fender05.1977-155[7]ABC/Dot 2079[produced by Huey P. Meaux][4.Country Chart]

Coldcut

Pod szyldem tym produkcje swoje wydają brytyjscy D J-e i producenci - Jonathan More i Matt Black. Kiedyś uważano ich poczynania za nowatorskie, potem przez jakiś czas miłośnicy muzycy tanecznej o nich prawie zapomnieli. Inspiracją dla More’a i Blacka były nagrania Amerykanów Double D i Steinskiego.

Pierwszy singel duetu „Say Kids What Time Is It?”, nagrany w kuchni przy użyciu czterościeżkowego magnetofonu kasetowego i pudła płyt, powstał w 1987 r.; jest uznawany za pierwszą brytyjską, prawdziwie samplowaną płytę. Sampel z tego utworu miał się później znaleźć na przeboju grupy MARRS, „Pump Up The Voulme”.

Coldcut działał potem jako acid-house’owy tandem remikserski - świat poznał wtedy eklektyczne gusta More’a i Blacka oraz ich pokaźny zbiór płyt. Przełom w ich karierze przyniósł remiks utworu „Paid In Full” rapowego duetu Erik B i Rakim.More i Black są też odpowiedzialni za debiut Yazz - „Doctorin’ The House”, który w 1988 r. doszedł do 6. miejsca brytyjskich list przebojów.

Kolejne sukcesy przyniosła współpraca z wokalistą reggae Juniorem Reidem - w tym samym roku jego „Stop This Crazy Thing” doszedł do miejsca 21. Na debiutanckim albumie Coldcut pojawiła się jeszcze wtedy nieznana Lisa Stansfield (utwór „People Hold On”); jeszcze mniej prawdopodobne może się wydać to, że słychać na nim było również nosowe zaśpiewy Marka E. Smitha z zespołu The Fall (utwór „(Em) In Deep”).

Duet założył własne wytwórnie płytowe Ahead Of Our Times i Ninja Tune, które działały najpierw pod egidą firmy Big Life, a potem Aristy. W 1994 r. i ta wytwórnia skreśliła je z listy współpracowników. Obecnie duet zarabia m.in. nagraniami dubbingu do kaset wideo z imprez rave’owych i produkcją gier wideo (wespół z firmą Hardwire). More i Black nawiązali też współpracę z programistami Robem Pepperallem i Milesem Vismanem; pod szyldem Hex proponują młodemu pokoleniu   mulimedialne płyty CD-ROM z muzyką techno.

 Jako DJ Food wspólnie z PC (Patrickiem Carpenterem) wyprodukowali kilka płyt z serii „Jazz Breaks”, składającymi się z efektownej kolekcji tzw. sampli, loopów i breaków, idealnymi do miksowania, remiksowania i produkcji nagrań, ale także udanego zestawu nagrań w stylu funky jazz i hip hop. Głównie takie nagrania ze śladami dubu, techno, ambient, tribal, jungle i muzyki afrykańskiej pojawiły się też na płycie A Recipe For Disaster z 1995 r. Kilka miesięcy później ukazał się bardzo interesujący zestaw remiksów z tej płyty czołowych muzyków zbliżonych stylowo z Coldcut, pod tytułem Refried Food; zebrał on wyjątkowo pochlebne recenzje i o duecie More/ Black znów zaczęło się mówić.

Przyczyniły się też do tego dwa inne projekty tych muzyków, uchodząca za prekursorską we „freestyle” płyta miks CD z serii „Journeys By DJ” (określana powszechnie w Londynie i okolicach „that Coldcut CD”) i kompilację Chill Out Classics wytwórni Chill Out, także miks CD wybranych utworów muzyki klasycznej, na nowo zaaranżowanych.

Single
Tytuł WykonawcaData wydania UK US Wytwórnia
[UK]
Komentarz
Doctorin' The HouseColdcut Featuring Yazz And The Plastic Population02.19886[9]-Ahead Of Our Time CCUT 27[written by Jonathan More/Matt Black/Yazz][produced by Coldcut][3[10].Hot Disco/Dance;Columbia 07 842 12"]
Stop This Crazy ThingColdcut Featuring Junior Reid09.198821[7]-Ahead Of Our Time CCUT 4[written by Coldcut (Jonathan More/Matt Black)/Junior Reid][produced by Coldcut][32[4].Hot Disco/Dance;Tommy Boy 940 12"]
People Hold On/Yes, Yes, YesColdcut Featuring Lisa Stansfield03.198911[9]-Ahead Of Our Time CCUT 5[written by Matt Black/Jonathan More/Lisa Stansfield][produced by Coldcut][6[13].Hot Disco/Dance;Tommy Boy 124 12"]
My Telephone/Theme From Evil EddyColdcut 06.198952[2]-Ahead Of Our Time CCUT 6[written by Matt Black/Jonathan More/Lisa Stansfield/Ian Devaney/Andy Morris/Tim Parry][produced by Coldcut]
Coldcut's Christmas BreakColdcut 12.198967[3]-Ahead Of Our Time CCUT 7[written by Matt Black/Jonathan More][produced by Coldcut]
Find A Way/Chaos ThingColdcut Featuring Queen Latifah05.199052[2]-Ahead Of Our Time CCUT 8[written by Matt Black/Jonathan More/Dana Owen][produced by Coldcut]
Dreamer/SignColdcut09.199354[2]-Ahead Of Our Time CCUT 27[written by Coldcut (Matt Black/Jonathan More)/Greg Goldman/Jimmy Jam/Terry Lewis][produced by Coldcut]
Autumn Leaves/Feeling StrongColdcut01.199450[3]-Arista 74321 17105 7[written by Joseph Kosma/Johnny Mercer][produced by Coldcut
More Beats + PiecesColdcut08.199737[5]-Ninja Tune ZENCDS 58[written by Matt Black/Jonathan More/Kevin Foakes][produced by Coldcut]
TimberColdcut and Hexstatic02.199891[1]-Ninja Tune ZEN 1265[written by Jonathan More, Matt Black, Stuart Warren-Hill][produced by Coldcut, Stuart Warren-Hill]
Re:volutionColdcut & The Guilty Party06.200167[2]-Ninja Tune ZENCDS 88[written by Matt Black/Jonathan More][produced by Matt Black/Jonathan More]
Everything Is Under ControlColdcut featuring Jon Spencer & Mike Ladd11.200593[2]-Ninja Tune ZENCDS 173-
Man in a GarageColdcut featuring John Matthias01.200695[2]-Ninja Tune ZENCDS 176[written by Matthew Cohn, Jonathan More, John Matthias][produced by Coldcut]
True SkoolColdcut featuring Roots Manuva04.200661[4]-Ninja Tune ZENCDS 178[written by Jonathan More/Matt Black/Rodney Smith][produced by Coldcut]
Walk a Mile in My ShoesColdcut featuring Robert Owens02.1998103[3]-Ninja Tune ZEN 179[written by Joe South][produced by Coldcut]

Albumy
Tytuł WykonawcaData wydania UK US Wytwórnia
[US]
Komentarz
What's That Noise?Coldcut04.198920[4]-Ahead Of Our Time CCUTLP1[produced by Coldcut]
Let Us Play!Coldcut09.199733[4]-Ninja Tune ZENCD 30[produced by Coldcut]
Let Us Replay!Coldcut02.1999166[1]-Ninja Tune ZENCD 39-

Cajmere

Właśc. Curtis E. Brown. Odkryty na scenie w Chicago w 1993 r. Razem z wokalistką Dajae (prawdziwe imię Karen), przebił się klubowymi przebojami „Brighter Days” i „U Got Me Up” na bazie ragtime’u. Początkowo Cajmere zamierza! zostać inżynierem, jednak wymagało to zrobienia specjalizacji z chemii. Szybko te plany porzucił i poświęcił się realizowaniu swoich ambicji muzycznych, spędzając czas w towarzystwie miejscowych producentów house’owych i rearanżując swoje pierwsze nagrania, jak np. „Percolator” czy „Let Me Be”.

 Będąc pod wpływem brytyjskiego artysty o pseudonimie A Guy Called Gerald oraz wiodących muzyków chicagowskiego house’u, skupił się na wyodrębnieniu miękkiego wokalu i rozbiciu poszczególnych brzmień. Zanim rozpoczął współpracę z Dajae, znany był przede wszystkim dzięki współpracy z Lidellem Townsellem, której owocem był utwór „Get With You” oraz za sprawą maksisingla Underground Goodies, nagranego dla wytwórni Clubhouse.

Zremiksował również utwór „Feel It” dla Italians Workin’ Happily. Jest właścicielem wytwórni płytowej, Cajual (jej filią jest Relief), w której promuje nowe talenty. Wydał już m.in. album Dajae, Paula Johnsona, kompilację będącą manifestem wytwórni The New Chicago House Sound, wiele własnych singli (np. „Preacherman” -na którym słychać wyraźnie wpływy jednego z jego idoli, Lil’a Louisa, „Flash” oraz pod pseudonimem Green Velvet-„Portamento Trax”, „I Feel Love”, „Stalker”) i artystów takich, jak Boo Williams, Gene Farris, DJ Sneak, Glenn Underground.

Single
Tytuł WykonawcaData wydania UK US Wytwórnia
[US]
Komentarz
Brighter DaysCajmere Featuring Dajae02.1993---[Written by: Cajmere, Dana][produced by Cajmere][2[14].Hot Disco/Dance;Cajual 204 12"]
Only 4 UCajmere11.1996---[Written by: Cajmere][produced by Cajmere][15[14].Hot Disco/Dance;Cajual 252 12"]
Say U WillCajmere Featuring Dajae07.2006145[1]-Cajual CAJ 292[Written by: Cajmere][produced by Cajmere][2[14].Hot Disco/Dance;Cajual 204 12"]

Bush Records

Wytwórnię założył Eric Powell z kolegą, również Erikiem  Goodenem (znani też pod pseudonimami - odpowiednio - Sweet Mercy i Temper Temper), znudzeni tym, co się dzieje w muzyce house i techno. Przed powstaniem Bush Records kierowali manchesterskim imperium Blip.

Wytwórnia wydawała początkowo „trance-house”, stanowiący punkt wyjścia dla progresywnego house’u; wydała m.in. debiut zespołu Trinity (zatytułowany po prostu „Trinity”) oraz remiks utworu „Carino” T-Coya. Powell i Gooden połączyli potem siły z Felixem Da Housecatem - Blakkat i Aphrohead (najbardziej znany „Thee Lite”). Felix zresztą wytropił duet sam, usłyszawszy niektóre z jego wcześniejszych produkcji, na przykład „Loose Yourself’ grupy Rising oraz „Psychosis” Sandmana (pierwsze wydawnictwo wytwórni).

Największym sukcesem komercyjnym Bush Records była przede wszystkim czerwona seria trzech singli Dave-a Clarke’a „Red 1-3”, które mógł grać absolutnie każdy DJ - utrzymane w tempie house, ale z agresywnymi dźwiękami techno; często kopiowane, nie dorównywały jednak oryginałom (przykładem niech będą także ostatnie single Tribal i Rozzo).

Duetowi Powell/Gooden zawdzięczamy też odkrycie Melanie Williams, dzięki której wielki sukces na listach przebojów odniosła grupa Sub Sub (potem Williams podjęła karierę solową). Bush ma teraz dodatkowo trzy nowe pododdziały: Grass Green, Field i Ambush, a Dave Clarke podpisał lukratywny kontrakt z firmą Deconstruction. Jednocześnie Powell jest także coraz bardziej znany jako DJ. Miejscem, gdzie grywa regularnie, jest klub Zap w Brighton, ale pojawia się też na wielu dużych imprezach w całej Europie. Coraz większą popularność zyskuje sobie dzięki swojemu programowi muzycznemu „Essential Mix” w słynnym Radio 1.




Single na liście UK Singles Chart

Dave Clarke Red Three 1995   45.UK
Dave Clarke Southside 1996   34.UK
 Dave Clarke No One's Driving 1996   37.UK
Dave Clarke Shake Your Body 1997   76.UK





LTJ Bukem

Właśc. Danny Williamson, ur. w 1968 r. w Croydon. Wychowywał się w rodzinie zastępczej. Oryginalny innowator inteligentnej sceny jungle. Pierwsza część jego pseudonimu pochodzi od pamiętnego wersu z „Hawaii Five-O” („Book ’em, Danno”), natomiast przedrostek LTJ to włoski odpowiednik określenia „DJ”.

Często mówi się, że Bukem tchnął nowe życie w muzykę elektroniczną lat 90-tych. Wypracował własne wzorce rytmiczne, zamiast po prostu przetwarzać bądź nakładać na siebie sample i zróżnicował w ten sposób swoje nagrania. Do działania pchnęła go frustracja spowodowana brakiem wystarczającej liczby dobrych nagrań, które mógłby grać jako DJ.


Wczesne single, którymi wyrobił sobie dobrą reputację, to „Music”, „Demon’s Theme”, „Horizons”, „Dolphin Tune” i „Apollo”; wydał je nakładem własnej wytwórni Good Looking. Dla jego dwóch bliźniaczych firm Good Looking i Looking Good nagrywają sami pierwszoligowi przedstawiciele sceny drum’n’bass: Photek, Peshay, PFM, Chameleon (to jeden z wielu pseudonimów duetu Pritchard/Middleton, znanych najbardziej jako Global Communication), DJ Crystl, Source Direct.

W 1996 r. podpisał kontrakt z London Records. Jako pierwsza ukazała się kompilacja Logical Progression (taki tytuł nosił także pierwszy singel Bukema z 1990 r.), która zawiera dwie, prawie osiemdziesięciominutowe płyty kompaktowe i stanowi doskonały przekrój niemal całego dotychczasowego katalogu Good Looking/Looking Good. Będąc popularny (tzw. „man of the moment”), pojawił się w ty m samym czasie na kilku innych znaczących produkcjach jungle.

Zremiksował nagrania wytwórni Higher Limits na podwójnej kompilacji Promised Land dla gazety muzycznej „Mixmag” wydał chyba najlepiej dotychczas sprzedający się miks CD, z numerem 21 (z serii „Mixmag Live!”). Sporym prestiżem na scenie jungle cieszył się też klub Bukema Speed (niestety zamknięty na przełomie 1996 i 1997 r.), w którym co tydzień grywali najlepsi, m.in. Fabio, Grooverider, Kemistry & Storm, Goldie, DJ Rap.


Single
Tytuł WykonawcaData wydania UK US Wytwórnia
[UK]
Komentarz
Mystical Realms EPLTJ Bukem03.1998114[1]-Good Looking GLREP 001[Written by: D. Williamson][produced by D. Williamson]
Sunrain LTJ Bukem07.2000148[1]-Good Looking GLRSIN 001V[Written by: D. Williamson, Elliot][produced by D. Williamson]

Albumy
Tytuł WykonawcaData wydania UK US Wytwórnia
[US]
Komentarz
Journey InwardsLTJ Bukem04.200040[7]-Good Looking GLRAA 001[produced by D. Williamson]
Producer 01LTJ Bukem02.2001128[3]-Good Looking GLRD01-
Producer 05: RaritiesLTJ Bukem05.2002161[1]-Good Looking GLRD05-

środa, 13 września 2017

Clap Your Hands Say Yeah

Amerykańska rockowa grupa Clap Your Hands Say Yeah zadebiutowała w połowie 2005 roku, wydanym własnym sumptem, samodzielnie nagranym i wyprodukowanym albumem "Clap Your Hands Say Yeah". Wkrótce stała się najgorętszym zespołem bez kontraktu za oceanem.

Członkowie Clap Your Hands Say Yeah spotkali się w Connecticut College i niebawem zaczęli grać w weekendy w klubach Manhattanu. Zamiast szukać wytwórni płytowej z prezentowali swoje utwory w internecie i szybko zyskali popularność w sieci. Po sukcesie debiutanckiej płyty podpisali kontrakt z brytyjską wytwórnią Wichita Recordings. Druga płyta zespołu, "Some Loud Thunder", ukazała się w styczniu 2007 roku.

Single
Tytuł WykonawcaData wydania UK US Wytwórnia
[UK]
Komentarz
Is This Love/Heavy MetalClap Your Hands Say Yeah12.200574[1]-Wichita WEBB 101S[written by Alex Ounsworth, Lee Sargent, Robbie Guertin, Tyler Sargent, Sean Greenhalgh][produced by Adam Lasus]
In This Home On IceClap Your Hands Say Yeah03.200668[1]-Wichita WEBB102[written by Alex Ounsworth, Lee Sargent, Robbie Guertin, Tyler Sargent, Sean Greenhalgh][produced by Adam Lasus]
The Skin Of My Yellow Country TeethClap Your Hands Say Yeah07.2006149[1]-Wichita WEBB 109S[written by Alex Ounsworth, Lee Sargent, Robbie Guertin, Tyler Sargent, Sean Greenhalgh][produced by Adam Lasus,Clap Your Hands Say Yeah]

Albumy
Tytuł WykonawcaData wydania UK US Wytwórnia
[UK]
Komentarz
Clap Your Hands Say YeahClap Your Hands Say Yeah01.200626[3]-Wichita WEBB 099CDL[produced by Adam Lasus and Clap Your Hands Say Yeah]
Some Loud ThunderClap Your Hands Say Yeah02.200745[1]47Wichita WEBB 117CDL[produced by Adam Lasus and Clap Your Hands Say Yeah]
HystericalClap Your Hands Say Yeah09.2011198122V2 VVR 780393[produced by John Congleton]

City High

Pierwotnie rapująco-śpiewający skład City High tworzyli Robby Pardlo-grający także na klawiszach i aranżujący piosenki oraz Ryan Toby,będący producentem współodpowiedzialnym minn. za hit "Miami" z repertuaru Willa Smitha. Dwójka była związana z labelem booga basement, należącym do Wyclefa Jeana. Za namową dawnego członka The Fugees, obawiającego się o zbyt wielkie podobieństwo City High do innego duetu w wytwórni - Product G&B;, do składu formacji dołączyła również rapująca i śpiewająca Claudette Ortiz. Wzmocniony o uroczą artystkę zespół zadebiutował przebojowym singlem "What Would You Do", traktującym o rozterkach kobiety, która podejmuje pracę jako striptizerka, by wyżywić swoje dziecko. Choć utwór pojawił się już w 1999 r. na ścieżce dźwiękowej do dramatu z Martinem Lawrenceem "Życie" (oryg. "Life", reż. Ted Demme, USA), jego singlowa wersja trafiła na rotacje rozgłośni radiowych dopiero w 2001 roku.
Motywacyjne nagranie o wyzwaniach stojących przed samotnymi rodzicami, wyprodukowane w charakterystycznym dla Wyclefa stylu - partia akustycznej gitary, chwytliwa melodia, wyraźna linia programowanej perkusji - dotarło do pierwszej dziesiątki listy billboard hot 100 i zdobyło nominację w kategorii Najlepsze wykonanie r&b; przez duet lub grupę w ramach rozdania nagród grammy za 2001 rok.
Debiutancki krążek City High, przepełniony podobnymi, nierzadko prowokacyjnymi opowieściami o problemach nastolatków wchodzących w dorosłe życie, promowały jeszcze nagrania "Caramel" i "City High Anthem". W ich remiksach gościnnie pojawili się odpowiednio Eve i Styles P, ale wsparcie ze strony świata hip-hopu nie pomogło w przebiciu popularności "What Would...".
Pierwszy album tria okazał się jak dotychczas ostatnim. Zespół zawiesił działalność w 2003 r. w przyjaznej atmosferze, a jego poszczególni członkowie wspierają się wzajemnie w solowych karierach. Wspólne nagrania City High były blokowane przez wytwórnię płytową Wyclefa Jeana, z którym zespół pozostaje w mało sympatycznych stosunkach. W wielu wywiadach członkowie trio oskarżali muzyka znanego z The Fugees o nieuczciwość. Autorskie wydawnictwo ma na koncie jak dotąd tylko Ryan Toby, który w 2006 r. opublikował materiał Soul oft he Songwriter. Dwa lata wcześniej muzyk pobrał się z Claudette.
City High często porównywano do The Fugees z racji tworzenia grupy przez dwóch mężczyzn i kobietę oraz jednoczesnego śpiewania i rapowania przez członków zespołu. Twórczość tria z New Jersey była jednak znacznie bardziej osadzona w konwencji r&b; niż nagrania macierzystej formacji Lauryn Hill.


Single
Tytuł WykonawcaData wydania UK US Wytwórnia
[US]
Komentarz
What Would You Do?City High03.20013[24]8[28]Booga Basement 497489[written by Wyclef Jean,Snoop Dogg,Dr. Dre,David McCallum][produced by Wyclef Jean][13[20].R&B; Chart][1.Hot Rap Singles][sample z "Things done changed"-Notorious B.I.G.]
CaramelCity High feat Eve10.20019[17]18[24]Booga Basement 497608[written by Ryan Toby, Jerry Duplessis, "Te Bass"/Pardlo, Robby/Xavier, Giscard][produced by Jay-Eye-Zee , Jerry Duplessis , , Robby Pardlo , Ryan Toby][9[21].R&B; Chart]
Two wrongsWyclef Jean feat. Claudette Ortiz of City High feat Eve06.2002-28Columbia 79 766[11[21].R&B; Chart]

Albumy
Tytuł WykonawcaData wydania UK US Wytwórnia
[US]
Komentarz
City HighCity High06.200189[11]34[17]Booga Basement 490890[gold][produced by Clark Kent , Salaam Remi , Ryan Toby , Wyclef Jean, Jerry Duplessis][23.R&B; Chart]

City Boy

City BoyRozmiar: 7175 bajtów Brytyjska grupa z Birmingham. Zadebiutowała z początkiem lat 70, jako folkowy kwartet akustyczny, w którego pierwszym składzie występowali: Lol Mason (śpiew), Steve Broughton (gitara), Mike Slamer (gitara) i Max Thomas (gitara).
W 1975 r. podjęli działalność profesjonalną, opierając repertuar na kompozycjach Broughtona. Thomas oprócz gitary sięgnął po instrumenty klawiszowe, a do składu dokooptowano Chrisa Dunna (bas) i Roya Warda (perkusja).

Po kilku nieudanych albumach, zespół wszedł w 1978 r. do brytyjskiej Top 10 singlem "5-7-0-5".
Powodzeniem cieszył się też tytułowy temat z longplaya Earth Caught Fire. Po niefortunnych nagraniach dla własnej wytwórni, City Boy, grupa rozwiązała się w 1982 r. Mason próbował szczęścia na czele formacji The Maisonettes, promując z powodzeniem singel "Heartache Avenue".

Single
Tytuł WykonawcaData wydania UK US Wytwórnia
[UK]
Komentarz
5.7.0.5/Bad for businessCity Boy08.19788[12]27[12]Mercury 6059 207[Written by: Steve Broughton/Lol Mason][produced by Robert John Lange ]
What a night/MedicineCity Boy10.197839[5]-Vertigo 6059 211[Written by: Steve Broughton/Lol Mason][produced by Robert John Lange ,Steve Broughton ]
The day the earth caught fire/AmbitionCity Boy09.197967[3]-Vertigo 6059 238[Written by: Mason , Thomas , Slamer][produced by Robert John Lange ]

Albumy
Tytuł WykonawcaData wydania UK US Wytwórnia
[US]
Komentarz
City BoyCity Boy08.1976-177[3]Mercury 1098[produced by Robert John Lange ]
Dinner at The RitzCity Boy02.1977-170[4]Mercury 1121
Book earlyCity Boy09.1978-115[9]Mercury 3737[produced by Robert John Lange ]

Circus

CIRCUS, grupa brytyjska. Działała w Londynie od 1967 do 1970r. Na jej czele stał Mel Collins (5.09.1947) - ts, fl, wywodzący się z zespołu The Stormsville Shakers.
Składu dopełniali:Ian Jelfs - voc, g, Kirk Riddle - b, g i Chris Burrows - dr. Z powodzeniem koncertowała w londyńskim klubie Marquee (w każdą środę pod hasłem New Paths).
Jedynym świadectwem jej działalności pozostała płyta "Circus", nagrana w 1969 w londyńskich Morgan Studios, z gościnnym udziałem Keitha Bleasby'ego - perc, przy pomocy producenta Raya Singera, wydana przez firmę Transatlantic. Zawierała przede wszystkim subtelne jazzujące kompozycje lidera - ballady Pleasures Of A Lifetime i Father Of My Daughter oraz instrumentalną sambę Goodnight John Morgan.
Znalazło się na niej także kilka przeróbek, zarówno standardów jazzowych, w rodzaju zagranego z rockową dynamiką i przywołującego skojarzenia z dokonaniami zespołu Colosseum , Charlesa Mingusa, jak i potraktowanych w jazzujący sposób przebojów muzyki rozrywkowej - Norwegian Wood The Beatles, Monday Monday The Mamas And The Papas i Don't Make Promises Tima Hardina.
Jeszcze w okresie istnienia formacji Collins nawiązał współpracę z zespołem King Crimson, a po jej rozwiązaniu stał się jednym z najbardziej rozchwytywanych muzyków sesyjnych i wspomagał w studiu a niekiedy i na scenie takich wykonawców, jak Tom Waits, Bad Company, Humble Pie, Alexis Korner, Alvin Lee, Cliff Richard, Kokomo, Camel, Eric Clapton, Bryan Ferry, The Small Faces, Pete Townshend, The Rolling Stones, Eric Burdon, Uriah Heep, Byron Band, Gary Brooker, Caravan, Baron Rojo, Alan Parsons Project, Dire Straits, Joe Cocker, Tina Turner, Clannad i Terence Trent D'Arby.

Single
Tytuł WykonawcaData wydania UK US Wytwórnia
[UK]
Komentarz
Sink Or Swim/Gone Are The Songs Of YesterdayCircus 09.1967--Parlophone R 5633[written by Philip Goodhand-Tait][produced by Mike D'Abo]
Do You Dream?/House Of WoodCircus 03.1968--Parlophone R 5672[written by Philip Goodhand-Tait][produced by Mike D'Abo]

Albumy
Tytuł WykonawcaData wydania UK US Wytwórnia
[US]
Komentarz
CircusCircus .1969--Transatlantic TRA 207-

Cinematic Orchestra

Jazz bazuje na improwizacji, rytmach synkopowanych i polirytmii, swingu, technice blue notes, technice "pytania i odpowiedzi", łączy europejską teorię muzyki ze stylami muzycznymi afroamerykanów. Muzyka filmowa, czy też raczej soundtrack’i do filmów, to muzyka która ma podkreślać czy też odzwierciedlać, współpracować z obrazem na ekranie. Wykorzystuje wiele różnych gatunków muzycznych, poczynając od muzyki symfonicznej, poprzez muzykę pop, na skomplikowanych współczesnych dźwiękach kończąc. J. Swinscoe to muzyk, którego odwieczną słabością jest jazz, muzyka filmowa, głęboko brzmiący bas i wyraźny rytm, a przy tym nie obawiający się połączenia tego wszystkiego. The Cinematic Orchestra jest właśnie tym połączeniem.
W roku 1990 Jason Swinscoe, wówczas student Cardiff College, założył grupę Crabladder, której oficjalny singiel ukazał się na jego własnym labelu – Power Tools. Cztery lata później, Swinscoe staje się DJem pirackiej stacji południowo-londyńskiej – Heart FM. Zupełnie w między czasie i całkiem nieprzypadkowo Jason rozpoczął pracę w londyńskiej wytwórni Ninja Tune, dzięki której rozwija się jego zainteresowanie takimi gatunkami, jak muzyka elektroniczna, abstract hip-hop, nu jazz, drum and bass, ambient czy chillout, co w efekcie prowadzi do jednej z poważniejszych decyzji, jaką może podjąć młody człowiek zakochany w dźwiękach – postanawia je okiełznać i stworzyć z nich coś nowego. Czyli zakłada własny zespół.
Jason bez większego żalu przejął na siebie funkcje aranżera, orkiestratora i lidera w jednej osobie. To on sprawia, że pomysły po prostu same zaczynają przekładać się tu na konkretne elementy muzyczne, a potem składa te elementy w logiczną całość. W ciągu kilku lat działalności The Cinematic Orchestra, skład grupy zmieniał się dość znacznie. Przez jej szeregi przewinęli się m.in. PC (Patrick Carpenter) – turntabilista, a przy tym producent, remixer i DJ czy John Ellis – pianista, posiadający własny zespół: Big Bang znany choćby z trasy "Russian Percussian" z DJem Vadimem, Jamie Coleman (trąbka), T. Daniel Howard (perkusja) i Alex James (fortepian), a nawet DJ Food. Stan obecny TCO to: Tom Chant – na saxofonie (i instrumentach klawiszowych), Phil France, który zajmuje się bassem, Luke Flowers – perkusją, Stuart McCallum – gitarzysta z Manchersteru i Nick Ramm – pianista z Londynu (współpracownik Matthew Herberta) oraz najświeższy nabytek – wokalista Patick Watson.
Brzmienie, jakie znamy z wcześniejszych produkcji The Cinematic Orchestra (zarówno na żywo jak i studyjnie) to połącznie jazzowych improwizacji muzyków, pracy turntabilisty i szeroko pojętych efektów elektronicznych (jak chociażby sample tworzone przez Swinscoe’a). Jeżeli chodzi o nagrane wersje studyjne utworów, to w efekcie ciężko jest stwierdzić gdzie tak naprawdę kończy się "żywa improwizacja", a gdzie – zaczyna już praca producenta (Jason często wykorzystuje zremixowane fragmenty nagranego na żywo materiału). Wszystko wskazuje na to, że album "Ma Fleur" i udział nowego wokalisty zmodyfikują ten pogląd na stylistykę zespołu.
Oficjalnie początek historii TCO datuje się na rok 1999, kiedy to na poletku Ninja Tune ukazał się debiutancki album Motion, który wkrótce uzyskał tytuł płyty roku przez słuchaczy audycji Gillesa Petersona w Radio One. Każdy ciężkostrawny, przejaskrawiony hollywoodzki thriller, jaki kiedykolwiek widziałeś, brzmienie tysięcy "femmes fatales", fatum i gorzkie intrygi wirują tu wymieszane i sprytnie stworzone na nowo jako jedna, zesamplowana opowieść (The Guardian). Sukces krążka przyczynił się do zaproszenia na rozdanie nagród Director’s Guild, gdzie zaprezentowali się przed wręczeniem nagrody za całokształt twórczości (Lifetime Achievement Award ) Stanley’owi Kubrick’owi.
W 2000 roku zostali poproszeni przez organizatorów festiwalu Porto – Europejskie Miasto Kultury 2000 o napisanie nowej muzyki do rosyjskiego filmu niemego Man with a Movie Camera (1929) – Dziga Vertov’a. Projekt został wykonany na żywo w czasie festiwalu, TCO przez długi czas podróżowało z nim, aby w końcu wydać go jako osobny album w 2003 roku. Wiele z tych utworów stało się podstawą (nagrania na żywo do których potem dodano fragmenty wokalne, elementy elektroniczne itp.) do albumu Every Day (2002). Rok 2000 przynosi także kompilację Remixes 1998-2000, gdzie TCO zremixowało utwory artystów spoza Ninja Tune, jak Faze Action, Kenji Eno czy DJ Krust, i gdzie pojawiła się wersja Channel One Suite (pochodzącego z Motiom) w opracowaniu Tom’a Tyler’a.
Maj 2002 – światło dzienne ujrzał album Everyday, gdzie głosu użyczyła soulowa piosenkarka – Fontella Bass (w utworach All That You Give oraz Evolution; żeby nagrać ją na żywo, Swinscoe i France pojechali specjalnie do St. Louis w Argentynie;), oraz raper – Roots Manuva (All Things to All Man). W reedycji, wydanej z decyzji Ninja Tune w listopadzie 2003, pojawiły się dwa nowe utwory – Oregon i Horizon z gościnnym udziałem Niary Scarlett. Tych siedem, dość rozrzuconych utworów jest podróżą poprzez klasyczny soul, jazz, estetykę chorałową, dźwięki głębokie obok tych pulsujących i rozdygotanych, minimalizm i wiele innych. (The Guardian). Sukces krążka to ciemny bass –France’a, perkusja modern-jazzu –Flowers’a, nowy powiew w brzmieniu fortepianu, który TCO zawdzięcza Ellis’owi (od momentu "rosyjskiego" epizodu zastąpił on Steve’a Brown’a), oraz free-jazz najwyższej klasy zawarty w saxofonie Chant’a. Sam lider – Swinscoe oraz turntabilista PC, który od lat współpracuje z DJ Food’em, wprowadzili elektroniczny charakter do tego improwizowanego, bardzo jazzowego brzmienia. Every Day powstało na bazie scenariusza Dziga Vertovy przedstawiającego kolejne dni z życia idealistycznego społeczeństwa sowieckiego, zaczynających się wczesnym rankiem i pracą, a kończacych w kinie.
Ostatnim wydanym, jak na razie, albumem jest Man with Movie Camera. To, co prezentuje krążek możemy spokojnie określić jako "zjawiskowe": techniki studyjnej produkcji połączone z nagraniami na żywo, jazz z muzyką filmową, wszystko razem zwyczajnie – nowoczesne. O tym w jakim kierunku poszło teraz nieobliczalne The Cinematic Orchestra i na jakie nowe pomysły wpadł Jason, dowiemy się już 7 maja tego roku (2007), jako że na ten dzień zaplanowana jest premiera najnowszego projektu zespołu – Ma Fleur.

Single
Tytuł WykonawcaData wydania UK US Wytwórnia
[US]
Komentarz
Horizons/OregonCinematic Orchestra10.200293[2]-Ninja Tune ZEN12 119[produced by Phil France,J Swinscoe ]
Man With A Movie CameraCinematic Orchestra04.2003174[1]-Ninja Tune ZEN12 131[written by J.Swinscoe, P.France, T.Chant][produced by Phil France,J Swinscoe ]

Albumy
Tytuł WykonawcaData wydania UK US Wytwórnia
[US]
Komentarz
Every DayCinematic Orchestra05.200254[3]-Ninja Tune ZEN 59[produced by J. Swinscoe]
Man With A Movie CameraCinematic Orchestra06.2003102[2]-Ninja Tune ZEN 78[produced by Phil France,J Swinscoe ]
Ma FleurCinematic Orchestra05.200744[4]-Ninja Tune ZEN 122[produced by J. Swinscoe]

Cinderella

Amerykański zespół rodem z Filadelfii, założony w 1985 roku przez Toma Keifera (śpiew/gitara), Michaela Smitha (gitara), Erica Brittinghama (bas) i Tony'ego Destre (perkusja). Po okresie klubowego grania w rodzinnym mieście Smith i Destra odeszli, by utworzyć Britny Fox, a zastąpili ich Jeff LaBar (gitara) i Fred Coury (perkusja). Już rok po powstaniu zauważył ich Jon Bon Jovi i zafascynowany muzyką zarekomendował przedstawicielom koncernu Phonogram. Podpisany kontrakt szybko zaowocował longplayem Night Songs, którego producentem był Andy Johns. Sporą reklamę dla płyty stanowił fakt zaangażowania się w jej powstanie Bon Joviego.
W 1988 roku na rynku pojawił się drugi album Long Cold Winter - znacznie cięższy od poprzedniego -w nagraniu którego uczestniczył znany perkusista Cozy Powell. Przełom w karierze Cinderelli nastąpił dopiero w momencie wydania w 1990 roku płyty Heartbreak Station, która dzięki sięgnięciu do korzeni rock'n'rolla zadziwiła swoją witalnością i przebojowością. Podczas trasy promującej album do grupy dołączył Gary Corbett (instr. klawiszowe).
Pod koniec 1991 roku "na skutek twórczych rozbieżności" z zespołem rozstał się Fred Coury (wraz ze Stephenem Pearcy z Ratt założył grupę Arcadie), którego zastąpił Kevin Valentine (eks-Shadow King).
Później Cinderella pojawiła się w filmie "Wayne's World", po czym przystąpiła do nagrywania czwartego albumu. Wówczas to Tom Keifer musiał poddać się poważnej operacji gardła, co na blisko rok wyeliminowało go z życia muzycznego. Zespół powrócił do studia nagraniowego dopiero w 1993 r., gdzie znów przy współpracy Andy'ego Johnsa nagrał kolejny longplay. Powstał on z gościnnym udziałem perkusisty Kenny'ego Aronoffa (z grupy Johna Mellencampa).

Singles
Tytuł WykonawcaData wydania UK US Wytwórnia
[US]
Komentarz
Shake Me/Night SongsCinderella03.198798[1]-Vertigo VERX 29[written by Tom Keifer][produced by Andy Johns ]
Nobody's Fool/Push,pushCinderella11.1986-13[21]Mercury 884851[written by Tom Keifer][produced by Andy Johns ][25.Mainstream Rock Tracks]
Somebody Save MeCinderella04.1987-66[7]Mercury 888483[written by Tom Keifer][produced by Andy Johns ][37.Mainstream Rock Tracks]
Don't Know What You Got (Till It's Gone)/Fire And IceCinderella09.198854[2][03.89]12[22]Mercury 870644[produced by Andy Johns,David Kehrer,Eric Brittingham, Tom Keifer ][10.Mainstream Rock Tracks]
The Last Mile/Log cold winterCinderella01.1989-36[10]Mercury 8721481[written by Tom Keifer][produced by Andy Johns,Eric Brittingham, Tom Keifer ][18.Mainstream Rock Tracks]
Coming Home/Take me backCinderella04.1989-20[17]Mercury 872982[written by Tom Keifer][produced by Andy Johns,Eric Brittingham, Tom Keifer ][13.Mainstream Rock Tracks]
Gypsy Road/Jumpin' jack flash [live]Cinderella08.198954[2][08.88]51[7]Mercury 874578[written by Tom Keifer][produced by Andy Johns,Eric Brittingham, Tom Keifer ][20.Mainstream Rock Tracks]
Shelter Me/Electric loveCinderella12.199055[2]36[13]Mercury 878700[produced by Andy Johns,John Jansen ][5.Mainstream Rock Tracks]
Heartbreak Station/Love gone badCinderella03.199163[1]44[11]Mercury 878796[produced by Andy Johns,John Jansen ][10.Mainstream Rock Tracks]


Albumy

Tytuł WykonawcaData wydania UK US Wytwórnia
[US]
Komentarz
Night SongsCinderella08.1986-3[70]Mercury 830076[3x-platinum][produced by Andy Johns]
Long Cold WinterCinderella05.198830[6]10[66]Mercury 834612[3x-platinum][produced by Andy Johns]
Heartbreak StationCinderella11.199036[2]19[32]Mercury 848018[platinum][produced by Andy Johns,Tom Keifer]
Still ClimbingCinderella11.1994-178[1]Mercury 522947[produced by John Purdell & Duane Baron]