Chad & Jeremy

Chad Stewart (ur. 10.12.1943 r. w Anglii; śpiew, gitara, banjo, klawisze, sitar) i Jeremy Clyde (ur. 22.03.1944 r. w Anglii; śpiew, gitara) poznali się jako studenci w London Central School of Speech and Drama. Ten folk-popowy duet bez wątpienia czerpał z dziedzictwa The Everly Brothers, zaś ich piosenki charakteryzowały się bogatą melodyką, idealnie zharmonizowanymi głosami oraz wysokim profesjonalizmem wykonania. [pomimo, iż byli mniej popularni od swoich największych, brytyjskich konkurentów - duetu Peter And Gordon, to jednak Chad And Jeremy znacznie lepiej radzili sobie pod względem kompozytorskim i byli bardziej otwarci na muzyczne nowinki.
Dowodem choćby późniejszy okres działalności w którym muzycy zwrócili się ku bardziej ambitnym, niemal psychodelicznym klimatom. Duet zadebiutował w październiku 1963 wydanym przez Ember singlem Yesterday's Gone/Lemon Tree - melodyjna, akustyczna piosenka ze strony A okazała się ich największym przebojem, zaś partię smyczków zaaranżował znany kompozytor - John Barry. Kolejnymi singlami duetu były: chwytliwy Like I Love You Today/Early In The Morning (marzec 1964) oraz zrealizowany w lipcu 1964 nakładem United Artists, refleksyjny A Summer Song/No Tears For Johnny - niestety nie zdobyły one większej popularności. Warto może wiedzieć, że na stronach B figurowały oszczędnie zaaranżowane, folkowe piosenki - nagrane bez perkusji.
Wydany wiosną 1964 a wyprodukowany przez Shela Talmy (The Kinks, The Who, The Creation) debiutancki LP Chad And Jeremy Sing For You zawierał dwanaście kompozycji, z których cztery (Yesterday's Gone, Summer Song, No Tears For Johnny i Like I Love You Today), pojawiły się wcześniej na singlach, zaś z pozostałych najlepiej wypadły rytmiczne kawałki jak The Truth Often Hurts The Heart, If She Was Mine i skomponowany przez Beatlesów - From A Window. |Mieco gorzej było z wolniejszymi nagraniami, np. niemal westernowymi Dirty Old Town i September In The Rain; przeładowanym smyczkami, dramatycznym If I Loved You oraz zbyt kojącym Willow Weep For Me. W sumie jednak album należy uznać za udany. W tym samym czasie na rynek trafiła 'czwórka' Yesterday's Gone - z utworami z dwóch pierwszych singli. Kolejnymi siedmiocalówkami duetu były kolejno: wykrojone z debiutu Willow Weep For Me/If She Were Mine (Ember, listopad 1964); If I Loved You/No Tears For Johnny (United Artists, marzec 1965) oraz niejako promujący drugi album - nagrany z domieszką latynoskich klimatów, nieudany What Do You Want With Me?/Donna Donna (maj 1965) - strona B pochodziła z debiutu.
Wydany latem 1965 i zawierający aż dwanaście premierowych piosenek (plus jedną z ostatniego singla) LP Second Album okazał się pozycją znacznie mniej wartościową od poprzedniej płyty. Obok kilku stonowanych, akustycznych kawałków w folkowym, niemal staroangielskim stylu (m.in. It Was A Very Good Year, My Coloring Book i Sleep Little Boy) pojawiły się też utwory oparte na latynoskich rytmach (If You've Got A Heart, Girl From Ipanema, Four Strong Winds), oraz kawałki nijakie - bo zbyt proste (Too Soon My Love, Now And Forever, My How The Time Goes By). Natomiast w 'pop-ektrycznym' nastroju utrzymane były: You Know What i No Other Baby. Słychać było, że gdzieś po drodze zespół zgubił charakterystyczny, delikatny nastrój swych kompozycji; nawet wysmakowane dotychczas aranżacje pozostawiały tutaj sporo do życzenia... W maju 1965 roku nakładem (nowej) wytwórni CBS ukazał się kolejny singiel: zorkiestrowany, balladowy i lekko elektryczny Before and After/ Evil-Hearted Me. Warto było zwrócić uwagę na całkiem nietypową stronę B - udany, żywiołowy rock'n'roll z bluesującym wstępem.
Kolejną siedmiocalówką był wydany w październiku, bardzo melodyjny I Don't Want Lose You Baby/Pennies. W tym samym miesiącu trafił na rynek (również wydany przez CBS) solowy singiel Jeremy'ego Clyde'a: I Love My Love/ Anytime. Potem o duecie przypomniała sobie firma United Artists, realizując EP Chad Stuart And Jeremy Clyde - oczywiście z powtórkowym materiałem. Jeszcze w tym samym roku ukazał się nagrany na żywo LP Live Folk At The Mayfair Theatre - na którym obok nagrań innych; wykonawców pojawiło się także sześć nagrań Chad And Jeremy: If l Had My Way, This Morning, Ain't That Just Like Me, If I Had a Hammer, Yesterday's', Gone i Stanley and Dom. Nie wiedzieć czemu, trzy z nich nie zostały wyróżnione na okładce...
Rok 1966 rozpoczął się zrealizowanym w styczniu, naprawdę świetnym - bo będącym połączeniem stylów The Byrds i Buffalo Springfield, singlem Teenage Failure/ Early Mornin' Rain - stronę B wypełniała atmosferyczna ballada w klimacie nagrań amerykańskich kolegów z duetu Simon & Garfunkel. W podobnym, choć bardziej nowatorskim stylu (za sprawą spinającego całość jakby klamrą orientalno-psychodelizującego motywu) utrzymany był świetny, subtelnie zaaranżowany Distant Shores/Last Night (sierpień) - na odwrocie figurował dość przeciętny pop-rock. Ostatnim singlem duetu wydanym w rodzimej Anglii była pochodząca z października, nagrana z udziałem klawesynu, smakowita i nieco barokowa ballada You Are She/I Won't Cry - ponownie przywodząca ducha nagrań bardzo wówczas popularnych Paula & Arta.
Wiosną 1966 Ember zrealizował kompilacyjny LP The Best Of Chad &Jeremy; - na którym znalazło się dziesięć piosenek z obu, brytyjskich albumów oraz pochodzący z singla Like I Love You Today. I właściwie w tym miejscu kończą się brytyjskie wydawnictwa duetu... Można jeszcze tylko wspomnieć o wy danym w 1969 roku przez (należący do EMI) Regal, składankowy i przeznaczony na eksport LP Chad And Jeremy. Natomiast tak jak w przypadku płyt Dave Clark Five czy dokonań Herman's Hermits i Manfred Mann - amerykańska dyskografia jest bardzo ważna, gdyż począwszy od 1965 roku na tamtejszym rynku ukazało się mnóstwo premierowego materiału - w tym kilka prawdziwych pereł! Tak więc pozwolę sobie na przybliżenie tych tytułów.
Pierwszym, amerykańskim longplayem był wydany latem 1964 nakładem Worid Artists Yesterday's Gone - gromadzący jedenaście kawałków z obu brytyjskich płyt, oraz niepublikowany nigdzie, instrumentalny Only For The Young. Zrealizowany na początku 1965 roku LP Chad & Jeremy Sing for You przyniósł kolejne dwanaście kompozycji z tych samych, angielskich płyt. Dla odmiany wydany przez Columbię (amerykański oddział CBS) w maju 1965 LP Before and After zawierał jedenaście piosenek, z których tylko dwie (Before And After i Evil-Hearted Me) ukazały się wcześniej w Angli na singlu, zaś What Do You Want With Me został nagrany na nowo - w lepszej i bogatszej aranżacji. Resztę stanowiły utwory premierowe, ukazujące duet w nowym, znacznie korzystniejszym świetle. Spokojniejsze utwory posiadały to klarowne, naturalne brzmienie (m.in. For Lovin' Me, Fare Thee Well (I Must Be Gone)), zaś te bardziej dynamiczne kompozycje, czarowały przebojowością i charyzmą (m.in. Little Does She Know i Why Should I Care). Dużym plusem były też pojawiające się czasem w tle 'brzęczące', niemal beatlesowskie gitary.
Kolejny album: I Don't Want To Lose You Baby (sierpień l965) zawierał utrzymane w bardzo podobnym stylu jedenaście kawałków, spośród których tylko tytułowy ukazał się wcześniej na brytyjskim singlu. Zespół zaprezentował m.in. smakowite wersje Mr. Tambourine Man - Byrdsów; Don't Think Twice (It's All Right) -Dylana oraz bardzo melodyjny Funny How Love Can Be - z repertuaru The Ivy League. W marcu 1966 roku ukazał się może mniej już istotny, ale wart wspomnienia, solowy singiel Chada: The Cruel War/I Can't Talk To You - sygnowany wraz z żoną Jill...
Wiosną 1966 roku Capitol wypuścił na rynek kompilacyjny longplay The Best Of Chad &Jeremy; - będący po prostu odpowiednikiem brytyjskiej edycji firmy Ember. Następnie w sierpniu 1966 roku ukazał się bardzo udany LP Distant Shores - będący prawdziwym krokiem naprzód! Wśród jedenastu nagrań tylko cztery ukazały się na angielskich siedmiocalówkach (Distant Shores, Early Mornin' Rain, You Are She i I Won't Cry). Na tej dojrzałej płycie przeważały spokojniejsze kompozycje i chociaż główny nacisk położono na instrumenty akustyczne - posiadała ona naprawdę bogate brzmienie. W nagraniach słychać było niemal wszechobecny klawesyn (m.in. When Your Love Has Gone), przestrzenne smyczki (Everyone's Gone To TheMoon), smakowite aranżacje (Ain't It Nice) i oczywiście bezbłędnie zharmonizowane wokale. Całość była bliska twórczości Simona i Garfunkela (zamieszczono tu nawet ich Homeward Bound) z niewielką domieszką ówczesnego Donovana. Jedyną wadą albumu był brak jakichkolwiek elementów psychodelicznych...
Pod koniec 1966 roku Capitol wydał kolejną, archiwalną składankę: More Chad &Jeremy; - tym razem gromadzącą dziesięć kompozycji z dwóch katalogowych płyt, oraz pochodzący z debiutanckiego singla: Lemon Tree. Następną płytą Chad And Jeremy (tym razem podpisujących się jako Chad Stuart And Jeremy Clyde) byt wydany we wrześniu 1967 roku bardzo fajny LP Of Cabbages and Kings - będący niezbitym dowodem stałego rozwoju artystycznego duetu. Tym razem muzycy przedstawili muzykę głęboko przepełnioną duchem psychodelii - aż skrzącą się od przeróżnych środków wyrazu.
Wreszcie pojawiły się hinduskie brzmienia (sitary i table w wyśmienitym, 6-minutowym Rest in Peace), zaś dawne, folkowo-akustyczne brzmienia zostały teraz wzbogacone wyraźnie inspirowanymi muzyką klasyczną partiami orkiestry (Busman's Holiday). Dla odmiany folkowo-barokowy Can I See You - pełna kontrastów piosenka z wokalem w stylu The Zombies, kończyła się jazzującą partią fletu; natomiast w Family Way można było usłyszeć echa dawnych tańców dworskich zaś wokal miejscami przypominał... Iana Andersena z Jethro Tull. Niespodziewanie całą drugą stronę albumu wypełnił trwający aż 25 minut i składający się z pięciu części The Progress Suite - prawdziwe opus magnum duetu. W pierwszej, instrumentalnej części (Prologue) pojawiła się masa hinduskich, sitarowych brzmień połączonych z partiami orkiestry inspirowanymi dziełami muzyki współczesnej. Również instrumentalną, drugą część (Decline) rozpoczynały Haendelowskie trąbki, a w ich tle najpierw pojawiał się swoisty kolaż dźwiękowy a wraz z nim mocno zakręcona muzyka orkiestrowa do złudzenia przypominająca początek LP Days Of Future Passed - The Moody Blues. Część trzecia (Editorial) to niemal klasyczna, rolkowa piosenka w której na moment pojawiły się przeplatające się ze sobą motywy hinduskie i orkiestrowe.
Część czwarta (Fall) to ponownie odjechano partie orkiestrowe, na tle których pojawiają się melorecytacje oraz kolaże dźwiękowe... Ostatnim fragmentem suity (Epilogue) była (jak w przypadku części trzeciej) melodyjna piosenka, urozmaicona brzmieniami klawesynów, sitarów, tabli, fletów i orkiestry. Szczerze mówiąc chłopaki ostro mi zaimponowali a winylowej płyty (uzupełnionej na CD o sześć nagrań) słuchałem z prawdziwą przyjemnością. Zupełnie nie rozumiem dlaczego ten album nigdy nie ukazał się na brytyjskim ani nawet na europejskim rynku! W listopadzie 1967 trafił do amerykańskich sklepów Painted Dayglow Smile/Editorial - strona A to bogato zorkiestrowana, spokojna piosenka w stylu Simona i Garfunkela. Kolejna mała płytka: Sister Marie/Rest In Peace ujrzała światło dzienne w kwietniu 1968 roku i ponownie zawierała melodyjną i refleksyjną balladę w klimacie dokonań twórców The Sound Of Silence.
I wreszcie w sierpniu 1968 ukazała się ostatnia duża płyta duetu Chad Stuart And Jeremy Clyde - The Ark. Muzycznie stanowiła ona kontynuację tego co zespół zaproponował na poprzednim longplayu, z tą tylko różnicą że utwory zostały skonstruowane mniej zawile - bez tej stylistycznej i rytmicznej żonglerki. Tym razem więcej było tutaj zespołowego grania (tak jak poprzednio - z udziałem muzyków sesyjnych) kosztem (wciąż obecnej) orkiestry a także dominujących zawsze akustycznych brzmień - teraz pojawiały się nawet (choć nie za często) przesterowane gitary! Można zaryzykować stwierdzenie że The Ark stanowi najciekawszą pozycję w dorobku zespołu -taki psychodeliczny folk-rock będący połączeniem wczesnych The Moody Blues, Simona i Garfunkela oraz The Zombies z okresu ich niesamowitego LP Odessey And Oracle. Trudno wyróżnić którąkolwiek kompozycję, gdyż album ułożył się w nierozerwalną, znakomitą całość.. Na pewno miłe dla rockowego ucha były kompozycje bazujące na elektrycznych brzmieniach (Transatlantic Trauma, The Ark); zaś elementy orientalne pojawiły się w Sunstroke. Na płycie nie zabrakło fragmentów akustycznych (Sidewalk Requiem Los Angeles June 5th And 6th, Pantheistic Study For Guitar And Large Bird) ani też utworów łatwo wpadających w ucho (The Emancipation of Mister X i Imagination). Natomiast wspomniany wcześniej Painted Dayglow Smile pojawił się w nieco innej wersji niż na singlu. I ponownie - o zgrozo, album ukazał się wyłącznie w Stanach!
W rezultacie oba albumy znane są tylko garstce kolekcjonerów, którzy bez końca muszą do nich przekonywać sceptycznych niedowiarków. Znam to z autopsji... W październiku trafił na rynek 7": Paxton Quigley's Had the Course/You Need Feet (You Need Hands} - strona A w innej wersji niż na albumie. Na początku 1969 roku firma Sidewalk wypuściła na rynek zawierający muzykę filmową LP Three In The Attic: Original Motion Picture Soundtrack - zawierający pięć utworów Chad And Jeremy: Good Morning Sunrise, Paxton Quigley's Had The Course (w wersji singlowej), Tobey's Sonp Paxton's Song (Smoke) oraz Know Yourself- natomiast stronę B wypełniała muzyka ilustracyjna, skomponowana przez Chada Stuarta. Dwa utwory z tego albumu wiosną 1969 ukazały się na singlu: Good Morning Sunrise/ Paxton's Song - sygnowanym jednak wyłącznie nazwiskiem Chada. I to był już koniec działalności tego niedocenionego duetu.

Single
Tytuł	Wykonawca	Data wydania	UK	US	Wytwórnia [UK/US]	Komentarz
Yesterday's gone/Lemon tree	Chad Stuart & Jeremy Clyde	05.1964	37[7]	21[9]	Ember 180/World Artists 1021	[written by Wendy Kidd/Chad Stuart][produced by John Barry]
A summer song/No tears for Johnnie	Chad Stuart & Jeremy Clyde	08.1964	-	7[14]	UA UP 1062/World Artists 1027	[written by Ken Noble, Chad Stuart, Clive Metcalfe][produced by Shel Talmy]
Willow weep for me/If she was mine	Chad & Jeremy	11.1964	-	15[13]	Ember 1034/World Artists 1034	[written by Ann Ronell][produced by Shel Talmy][#2 hit for Paul Whiteman in 1933r]
If i loved you/Donna Donna	Chad & Jeremy	02.1965	-	23[9]	-/World Artists 1041	[z musicalu "Carousel"-Rodgersa-Hammersteina][written by Richard Rodgers, Oscar Hammerstein II][produced by Jimmie Haskell]
What do you want with me/A very good year UK side B:Donna Donna	Chad Stuart & Jeremy Clyde	04.1965	-	51[8]	Ember 217/World Artists 1052	[written by Jeremy Clyde, Chad Stuart][produced by Jimmie Haskell]
Before and after/Fare three wall [I must be gone] UK side B:Evil-Hearted Me	Chad & Jeremy	05.1965	-	17[9]	CBS 201 769/Columbia 43 277	[written by V. McCoy ][produced by Lor Crane]
From a window/My colouring book	Chad & Jeremy	07.1965	-	97[2]	-/World Artists 1056	[written by Lennon-McCartney][produced by Jimmie Haskell]
I don't want to lose you baby/Pennies	Chad & Jeremy	08.1965	-	35[7]	CBS 201 814/Columbia 43 339	[written by V. McCoy ][produced by Lor Crane]
I have dreamed/Should I	Chad & Jeremy	10.1965	-	91[2] side B:128 [1]	-/Columbia 43 414	[written by O. Hammerstein II, R. Rodgers][produced by Lor Crane][z musicalu "The king and I"-Rodgersa-Hammersteina]
Teenage failure/Early mornin' rain	Chad & Jeremy	02.1966	-	131[1]	CBS 202 035/Columbia 43 490	[written by J. Clyde][produced by Lor Crane]
Distant shores/Last night	Chad & Jeremy	06.1966	-	30[9]	CBS 202279/Columbia 43 682	[written by J. Guercio ][produced by Larry Marks]
You are she/I won't cry	Chad & Jeremy	09.1966	-	87[4]	CBS 202397/Columbia 43 807	[written by C. Stuart, J. Clyde][produced by Larry Marks]
The cruel war/I can't talk to you [Chad]	Chad & Jill Stewart	04.1966	-	110[3]	-/Columbia 43 467	[#52 hit for Peter,Paul & Mary in 1966r]

Albumy
Data wydania	Tytuł	UK Top 40 /ilość tyg. na liście/	Billboard	Wytwórnia /US/
08.64	Yesterday's gone	-	22[39]	World Artist 2002	[produced by Jimmy Haskell/Shel Talmy/John Barry]
02.65	Chad and Jeremy sing for you	-	69[14]	World Artist WAM-2005	[produced by Jimmy Haskell/Shel Talmy]
04.65	Before and after	-	37[18]	Columbia 9174[US]	[produced by Lor Crane/Chad Stuart]
09.65	I don't want to lose you baby	-	77[11]	Columbia 9198	[produced by Lor Crane]
03.66	The best of Chad and Jeremy	-	49[23]	Capitol 2470	[produced by Lor Crane]
06.66	More Chad and Jeremy	-	144[4]	Capitol 2546
08.66	Distant shores	-	61[14]	Columbia 2564	[produced by Larry Marks/Lor Crane]
09.67	Of cabbages and kings	-	186[5]	Columbia 2671

Cerrone

Marc Cerrone (ur. 24 maja 1952 r. Vitry-sur-Seine pod Paryżem, Francja), francuski perkusista disco, piosenkarz i producent muzyczny. Jest jednym z wielkich nazwisk z epoki disco.
Marc Cerrone sprzedał ponad trzydzieści milionów płyt i często występował przed setkami tysięcy ludzi na wielkich koncertach i imprezach, takich jak Live Dance Party 2005 w Wersalu i 2000 Los Angeles. Także w 1989 roku, wystąpił w koncercie na paryskim Place de la Concorde w czasie obchodów dwusetnej rocznicy rewolucji przed ponad 600.000 widzami. W wieku 12 lat zaczął grać na perkusji i słuchać piosenek Otisa Reddinga.Pasja Cerrone do muzyki denerwowała jego ojca, który próbował odciągnąć go od jego obsesji. Pod koniec lat 60-tych, był zafascynowany Jimi Hendrixem, Carlosem Santaną i Blood, Sweat & Tears.
Mając 17 lat, przekonał Gilberta Trigano ,aby zatrudnił jego zespół rockowy w swoim klubie: Club Med (Club Mediterranée). Cerrone został dyrektorem ds. artystycznych 40 Club Med . Pierwsze nagrania realizował w ramach Kongas wydane przez Barclay Records, tam wydał swój pierwszy singiel "Boom". Najbardziej znany z czasów Kongas utwór "Anikana-O" współnapisany i wyprodukowany przez Aleca R. Costandinosa. Remix wykonał Tom Moulton na rynek USA dla Salsoul Records. Ten mix był również stosowany w innych międzynarodowych wydaniach.
Mając siedzibę w Paryżu, Cerrone nagrał,skomponował i wykonał swój solowy debiut "Love In C Minor", ponownie z Costandinosem. Wydany w jego własnej wytwórni Malligator i dystrybuowany przez Warner Filipacci we Francji, natychmiast zaszokował publiczność z powodu kontrowersyjnej okładki.
Nagrał również cover Los Bravos "Black Is Black" i "Midnite Lady",jako utwory instrumentalne. Cotillion Records wydał album w dystrybucji Warner w Stanach Zjednoczonych .Album został wydany też w Kanadzie, z oryginalnych master tapes. Był to ostatni okres współpracy Cerrone i Costandinosa, któremu udało się stworzyć taneczny hit "I've Found Love" dla Love & Kisses i disco operę opartej na historii z "Romeo i Julia ".
Cerrone wydał swój drugi album, Cerrone's Paradise,używając nadal erotycznych elementów fotograficznych i dżwiękowych. Nagrał go z Raymondem Donnezem, znanym również jako "Don Ray", który został jgo partnerem po rozwiązaniu spółki z Costandinosem.Jego trzeci album Supernature (Cerrone III) sprzedano w ilości ponad osiem milionów albumów na całym świecie. Brzmienie tworzy obfita orkiestracja z zastosowaniem aparatury elektronicznej ,którą współtworzył Alain Wiśniak. Piosenka "Supernature" to temat science-fiction w którym chodzi o bunt zmutowanych istot - stworzonych przez naukowców.
"Supernature" został wykorzystany jako temat muzyczny w Kenny Everett Video Show dla Thames TV, który został pokazany w Wielkiej Brytanii.
Po sukcesie Supernature (Cerrone III), Cerrone IV: The Golden Touch ,Cerrone podpisał management z Stevenem i Martinem Machat,którzy pomogli mu w realizacji światowej kariery.Cerrone następnie wyruszył na podbój filmu, tworząc muzykę do filmu francuskiego, Brigade Mondaine.Ukazują się alternatywne miksy jego hitów, takich jak "Give Me Love", "Phonic" (oryginalnie wydany jako 12 " singiel dla Crocos), oraz " Striptease ". Ten ostatni był undergroundowym hitem, rozpowszechniony międzynarodowej publiczności za pośrednictwem usługi Disconet dla DJ-ów.
Cerrone V jest radykalnym odejściem dla artysty, gdzie stał się pełnoprawnym wokalistą. Przechodzi z Cotillion do Atlantic Records w Stanach Zjednoczonych, "Rock Me" był pierwszym singlem, i choć kluby zareagowały dość dobrze, nie osiągnął poprzednich pozycji. Brzmieniowo, nosi podobieństwo do "Hot Stuff" Donny Summer.
Jego szósty album, Cerrone VI, jako pierwszy z jego albumów nie był wydany w Stanach Zjednoczonych i został rozpowszechniony przez Malligator i Unidisc w Kanadzie. W przeciwieństwie do jego poprzednich albumów, przynosi mniej rytmiczne utwory, z wykorzystaniem nowych elementów elektronicznych, takich jak komputer CMI Fairlight. Autorka tekstów Pamela Forrest, urodzona w Liverpoolu,mieszkająca w Paryżu , dodaje pewnej magii do albumu.
Jego prawdziwym powrotem do formy,był siódmy album "You Are The One". . Ten album podobno został nagrany dwa razy: najpierw z pochodzącej ze Stoke-on-Trent w Anglii, Kay Garner, przez długi czas identyfikowany z największymi sukcesami Cerrone, a potem z Brown. Wersja z Garner jako wokalistką nigdy nie została wydana.Jako pomost pomiędzy siódmym i ósmym albumem,ukazał się 12" singiel "Tripping On The Moon". Śpiewany przez Kay Garner, i wokalnie przypominający "Supernature", nigdy nie została wydana w Ameryce Północnej jako singiel. Później stał się częścią Cerrone VIII: Back Track. Został wydany w wytwórni Portret Jana Luongo i był rozprowadzany przez CBS.
Jego dziewiąty album, Your Love Survived, zawiera męski wokal poza jego własnym ,w wykonaniu Arthura Simmsa.Kolejny powrót do formy to jego dziesiąty album, Where Are You Now?.Z wokalem amerykanki Carole Rowley i wydana przez Malligator we Francji,z udziałem Hi-NRG producenta i miksera Iana Levine ,który zrealizował miksy na 12" singlu wydanym przez Record Shack. W 1984 roku "Club Underworld" został również wydany jako singel, we Francji i Stanach Zjednoczonych przez Personal Records. W 1992 roku występuje w "Dream" na Broadwayu w The Ed Sullivan Theater .
Francuz Jean-Marc Cerrone to, obok Giorgio Morodera, jedna z czołowych postaci disco w latach 70-tych, z całą pewnością najwybitniejszy twórca tego gatunku we Francji. W roku 2002 nastąpił jego bardzo udany comeback za sprawą albumu "Hysteria". Co ciekawe, z upływem czasu nagrania Cerrone’a nie tylko nie tracą na aktualności, ale wręcz zyskują nowy, nowoczesny wymiar. Powód jest prosty: Cerrone ma wyjątkowy talent do komponowania świetnych, tanecznych utworów. Można się o tym przekonać słuchając "The Golden Touch". Talent Cerrone’a doceniła młoda generacja muzyków i producentów: w roku 2001 słynny francuski DJ i producent Bob Sinclar (czyli Christopher LeFriant) nagrał album będący hołdem złożony muzyce Cerrone’a.

Single

Tytuł	Wykonawca	Data wydania	UK	US	Wytwórnia [US]	Komentarz
Love in C Minor	Cerrone	02.1977	31[4]	36[8]	Cotillion 44 215	[written by Alec R. Costandinos,Cerrone][produced by A Cerrone Production][2[16].Hot Disco/Dance;Cotillion 9913 LP.][29[12].R&B Chart]
Cerrone's Paradise/Take Me	Cerrone	06.1977	-	-	-	[written by Alain Wisniak,Cerrone][6[16].Hot Disco/Dance;Cotillion 9917 LP.]
Supernature/Give me love/Love is here	Cerrone	11.1977	-	-	-	[written by Lene Lovich,Alain Wisniak,Cerrone][produced by Cerrone][1[4][20].Hot Disco/Dance;Cotillion 5202 LP.]
Supernature/Sweet Drums	Cerrone	07.1978	8[12]	70[5]	Cotillion 44 230	[written by Lene Lovich,Alain Wisniak,Cerrone][produced by Cerrone][72[6].R&B Chart]
Je Suis Music /Look for love	Cerrone	11.1978	-	-	Cotillion 44244	[written by Cerrone][produced by Cerrone][7[14].Hot Disco/Dance;Cotillion 5208 LP.]
Je Suis Music / Rocket In The Pocket	Cerrone	01.1979	39[4]	-	Cotillion 44244	[written by Cerrone][produced by Cerrone][2[16].Hot Disco/Dance;Cotillion 9913 LP.][63[8].R&B Chart]
Rock Me / Rocket In The Pocket	Cerrone	08.1979	-	-	Atlantic 3602	[written by Alain Wisniak,Cerrone][produced by Cerrone][56[16].Hot Disco/Dance;Atlantic 194 12"]
You Are The One /Hooked on your love	Cerrone	04.1981	-	-	-	[written by Cerrone][produced by Cerrone][56[15].Hot Disco/Dance;Maligator import]
Back Track	Cerrone	07.1982	-	-	Pavillion ZS4 03271	[written by Wisniak, Rowley, Cerrone, Donray][produced by Cerrone][32[10].Hot Disco/Dance;Pavillion 02961 12"][85[4].R&B Chart]
Club Underworld	Cerrone	08.1984	-	-	-	[written by Cerrone, Gaubert, O’Neill][produced by Cerrone][34[8].Hot Disco/Dance;Personal 49 809 12"]
Oops Oh No!	Cerrone & La Toya Jackson	11.1986	-	-	PolyGram 888 304	[written by Cerrone, Donnell Spencer,Nick Mundy][produced by Cerrone][89[2].R&B Chart]
Mercy	Cerrone	09.1995	92[2]	-	-	[48[2].Hot Disco/Dance;C-Side import]
Love In C Minor [remix]	Cerrone	01.1996	-	-	-	[24[9].Hot Disco/Dance;Pure 2251 12"]
Supernature [remix]	Cerrone	08.1996	66[2]	-	-	[12[11].Hot Disco/Dance;Pure 2252 12"]

Albumy

Tytuł	Wykonawca	Data wydania	UK	US	Wytwórnia [US]	Komentarz
Love in C minor	Cerrone	02.1977	-	153[10]	Cotillion 9913	[produced by Cerrone]
Cerrone's Paradise	Cerrone	08.1977	-	162[5]	Cotillion 9917	[produced by Cerrone]
Cerrone 3: Supernature	Cerrone	01.1978	60[1]	129[8]	Cotillion 5202	[produced by Cerrone]
Cerrone IV: The Golden Touch	Cerrone	11.1978	-	118[13]	Cotillion 5208	[produced by Cerrone]

Cella Dwellas

CELLA DWELLAS, założony w Nowym Jorku (Nowy Jork, USA) w składzie: Phantasm, UG.
Pochodząca z Flatbush na Brooklynie (Nowy Jork) i przynależąca przez pewien okres do tzw. poszerzonej rodziny D.I.T.C, czyli Diggin' In The Crates ("extended D.I.T.C. fam") grupa, w której skład wchodzą UG i Phantasm. Zadebiutowali w 1994 r. inspirowanym nurtem horrocore singlem "Land Of The Lost", na składance "Nudder Budders" - samplerem labelu Loud.

Ich oryginalny styl, będący zderzeniem hardcorowych brzmień z fascynacją światem fantasy, zyskał wielu fanów i szacunek w nowojorskim środowisku rapowym. Pierwsza płyta "Realms 'N Reality", promowana m.in. doskonałym, romantycznym singlem "Perfect Match", dotarła do dwusetki "Billboardu". Później duet zmienił nazwę na The Ghetto Dwellas, w końcu skrócił ją do The Dwellas i właśnie pod takim szyldem wydał w 2000 r. ostatni jak dotąd album "Last Shall Be First". Potem słuch o grupie zaginął.

Single
Tytuł	Wykonawca	Data wydania	UK	Aus	Wytwórnia [UK]	Komentarz
Perfect Match	Cella Dwellas	04.1996	-	-	Loud/RCA 64 532	[79[7].R&B Chart][sample z "Winter Sadness"-Kool & The Gang]

Albumy
Tytuł	Wykonawca	Data wydania	UK	US	Wytwórnia [US]	Komentarz
Realms 'N Reality	Cella Dwellas	04.1996	-	160[1]	Loud 66 521	[produced by Nick Wiz, Megahurtz, Cella Dwellas][21.R&B; Chart]