Psychedelic Furs

Przed pozyskaniem perkusisty (Vince'a Ely'ego) w 1979 muzycy: Richard Butler (ur. 5.06.1956 w Kingston-on-Thames w hr. Surrey, Anglia; śpiew), Roger Morris (gitara), John Ashton (ur. 30.11.1957; gitara, poprzednio w Photon), Duncan Kilburn (instrumenty dęte drewniane) i Tim Butler (ur. 7.12.1958; bas) mieli problemy ze znalezieniem pracy.
Popularności nie przysporzyła im też mrukliwość podczas wywiadów, anachroniczna nazwa nawiązująca do tematu Velvet Underground "Venus In Furs" z 1966, a zwłaszcza monotonna wokaliza Butlera. Przełomem był występ w programie Johna Peela z BBC Radio 1 i podpisany nieco na wyrost kontrakt z CBS.
Realizatorem albumowego debiutu był Steve Lillywhite, ale płyta, jak i bardziej melodyjne single "Dumb Waiter" i "Pretty In Pink" z kolejnego longplaya Talk Talk Talk przeszły bez szerszego rozgłosu. Album Forever Now i singlowy temat "Love My Way" realizował w USA Todd Rundgren.
W 1982 Ely'ego zastąpił przy perkusji Philip Calvert z Birthday Party. Przez krótki czas występowali jako The Furs, a w 1984 wprowadzili wreszcie na brytyjską Top 30 utrzymany w modnym rytmie disco temat "Heaven" z czwarteao albumu Minor Moves.
Powodzeniem cieszyły się też "Ghost In You" i remiks "Pretty In Pink" wykorzystany w filmie pod tym samym tytułem. W 1986 wystąpili na festiwalu Glastonbury Fayre. W 1990 z podstawowego składu pozostali jedynie bracia Butler. Z czasem zespół stał się miłym wspomnieniem, a Richard Butler przypomniał się nieoczekiwanie po latach w nowej formacji Love Spit Love.

Tytuł	Wykonawca	Data wydania	UK	US	Wytwórnia [UK/US]	Komentarz
We Love You	Psychedelic Furs	08.1980	-	-	-/-	[written by The Psychedelic Furs][produced by Howard Thompson, Ian Taylor, The Psychedelic Furs] [77[4].Hot Disco/Dance;Columbia import]
India/Pulse/We love you/Flowers	Psychedelic Furs	11.1980	-	-	-/-	[36[14].Hot Disco/Dance;Columbia 36 791 LP.]
Dumb Waiters/Dash	Psychedelic Furs	04.1981	59[2]	-	CBS A 1166/-	[written by John Ashton, Tim Butler ,Richard Butler, Vince Ely ,Duncan Kilburn, Roger Morris][produced by Steve Lillywhite]
Pretty in Pink/Mack the knife	Psychedelic Furs	06.1981	44[16]	41[11]	CBS A 1327/-	[Written by: John Ashton/Richard Butler/Tim Butler/Vince Ely/Duncan Kilburn/Roger Morris][produced by Steve Lillywhite]
Dumb waiters/Into you like a train	Psychedelic Furs	06.1981	-	-	-/-	[27[13].Hot Disco/Dance;Columbia 37 339 LP.]
Love My Way/Aeroplane US side B:Shadow	Psychedelic Furs	07.1982	42[6]	44[10][02.83]	CBS A 1166/Columbia 03340	[produced by Todd Rundgren][Written by: John Ashton/Richard Butler/Tim Butler/Vince Ely ][40[15].Hot Disco/Dance;Columbia 03 197 12"]
Heaven/Heartbeat US side B:Alice house	Psychedelic Furs	03.1984	A:29[11];B:62[6]	-	CBS A 4300/Columbia 04627	[written by Tim Butler ,Richard Butler][produced by Keith Forsey]
The Ghost in You/Calypso dub US B:Heartbeat	Psychedelic Furs	05.1984	68[4]	59[9]	Epic A 4470/Columbia 04416	[written by Richard Butler/Tim Butler ][produced by Keith Forsey][4[16].Hot Disco/Dance;Columbia 04984 12"]
Heartbreak Beat/New dream	Psychedelic Furs	10.1986	79[4]	26[14][03.87]	No-Label MIUCT 0858/Columbia 06420	[written by John Ashton/Richard Butler/Tim Butler][produced by Chris Kimsey][14[9].Hot Disco/Dance;Columbia 05969 12"]
Angels Don't Cry/No release	Psychedelic Furs	01.1987	85[1]	-	No-Label MIUCT 0159/-	[written by John Ashton/Richard Butler/Tim Butler][produced by Chris Kimsey]
Shock	Psychedelic Furs	07.1987	-	-	-/-	[written by John Ashton/Richard Butler/Tim Butler][produced by Chris Kimsey][30[7].Hot Disco/Dance;Columbia 06862 12"]
All That Money Wants/Birdland	Psychedelic Furs	07.1988	75[2]	-	CBS FURS 4/Columbia 07974	[written by John Ashton/Richard Butler/Tim Butler][produced by Psychedelic Furs, Stephen Street]
House/Watchtower	Psychedelic Furs	01.1990	92[2]	-	CBS FURS 5/-	[written by The Psychedelic Furs][produced by David M. Allen, The Pyschedelic Furs]

Albumy

Tytuł	Wykonawca	Data wydania	UK	US	Wytwórnia [US]	Komentarz
The Psychedelic Furs	Psychedelic Furs	11.1980	18[6]	140[7]	Columbia 36 791	[produced by Steve Lillywhite, Martin Hannett, Howard Thompson, Ian Taylor, The Psychedelic Furs]
Talk Talk Talk	Psychedelic Furs	06.1981	30[9]	89[14]	Columbia 37 339	[produced by Steve Lillywhite]
Forever Now	Psychedelic Furs	11.1982	20[6]	61[32]	Columbia 38 261	[gold-US][produced by Todd Rundgren]
Mirror Moves	Psychedelic Furs	05.1984	15[9]	140[7]	Columbia 39 278	[gold-US][produced by Keith Forsey]
Midnight to midnight	Psychedelic Furs	03.1987	12[5]	29[27]	Columbia 40 466	[silver-UK][produced by Keith Forsey]
All of this and nothing	Psychedelic Furs	08.1988	67[2]	102[8]	Columbia 44 377	[produced by The Psychedelic Furs, Keith Forsey, Chris Kimsey, Steve Lillywhite, Todd Rundgren, Phil Thornalley]
Book of days	Psychedelic Furs	11.1989	74[1]	138[4]	Columbia 45 412	[produced by David M. Allen, The Psychedelic Furs]
World outside	Psychedelic Furs	07.1991	68[1]	-	East West WX 422 [UK]	[produced by Stephen Street, The Psychedelic Furs]

Lemar

 Lemar-prawdziwe nazwisko Lemar Obika,ur. 4.04.1978r w Londynie.
Najbardziej znany brytyjski wokalista na współczesnej scenie r&b. Jego kariera rozpoczęła się na dobre od występu w programie „Fame Academy” w bbc - brytyjskiej wersji „Idola”.
Muzyka artysty to wypadkowa r&b i czarnego popu, garściami czerpiąca z soulu i hip-hopu.

Lemar Obika urodził się w londyńskiej dzielnicy Tottenham jako dziecko nigeryjskich imigrantów.
Od najmłodszych lat zdradzał talent muzyczny i wielką fascynację muzyką soul, funk i r&b. Już jako osiemnastolatek zyskał wielu fanów i lokalny rozgłos po tym, jak supportował Ushera. Kilka lat później udany występ przed koncertem Destiny’s Child zaowocował pierwszym kontraktem z rca.

Lemar porzucił plan studiowania farmacji na uniwersytecie w Cardiff i całkowicie poświęcił się muzyce. Niestety jego debiutancki singiel „Got Me Saying Ooh” nie dotarł do notowania uk top 75 i umowa z labelem rca uległa unieważnieniu. Artysta podjął się wówczas pracy w banku.
W 2002 r. Lemar zajął trzecie miejsce w programie „Fame Academy” po tym, jak brawurowo wykonał piosenkę  Ala Greena „Let’s Stay Together” i wystąpił w duecie z Lionelem Richie. Występy te nie mogły przejść bez echa. Na początku 2003 r. Lemar podpisał pięciopłytowy kontrakt z sony music o wartości miliona funtów. Pierwszy singiel z debiutanckiej płyty Lemara „Dance with U” dotarł aż do 2. miejsca na brytyjskiej liście sprzedaży. Płyta Dedicated nie osiągnęła aż tak wysokiej pozycji, ale i tak okazała sięsporym sukcesem.
 Artysta w 2004 r. odebrał nagrodę BRiT award w kategorii Best Urban Act. Sukces ten powtórzył w 2006 r. po tym, jak jego drugi album (Time to Grow) dotarł do pierwszej dziesiątki listy sprzedaży, a promujące go single „If There Is Any Justice” oraz „Time to Grow” zanotowały wysokie wskaźniki sprzedaży.

Wiele popularności w okresie 2005-2006 przysporzyła artyście działalność charytatywna w ramach fundacji prince’s trust prowadzonej przez Księcia Karola. Najlepszym jak dotąd albumem Lemara okazał się wydany w drugiej połowie 2006 r, krążek The Truth About Love. Przy pracy nad materiałem artyście udało się namówić do współpracy m.in.  Joss Stone, rapera Stylesa P. z LOX i   Micę Paris. Płyta promowana singlami „It’s Not That Easy” i „Someone Should Tell You” wdrapała się na podium brytyjskiej  listy sprzedaży, dochodząc do trzeciej pozycji.
W styczniu 2008 r. Lemar po raz pierwszy w życiu został ojcem. Na świat przyszła jego córeczka Nyiema, której matką jest długoletnia partnerka wokalisty - Charmaine Powell. Wydarzenie to na kilka  miesięcy odsunęło Lemara od muzycznej działalności, ponieważ Obika w pełni poświęcił się swojej rodzinie. Dopiero w wakacje artysta znów wszedł do studia, a efektem tego miała być czwarta solo wa płyta artysty, planowana wstępnie na listopad/ grudzień 2008 r.

Single
Tytuł	Wykonawca	Data wydania	UK	Aus	Wytwórnia [UK]	Komentarz
Dance (With U)	Lemar	08.2003	2[17]	-	Sony Music 6741325	[written by Lemar Obika, Craig Hardy, Fitzgerald Scott][produced by Craig Hardy]
50/50 & Lullaby	Lemar	11.2003	5[14]	-	Sony Music 6744182	[written by Lemar Obika,T. E. Hermansen,Mikkel SE,H. Rustan,M. Miller,"Lullaby",Lemar Obika Ainslie Henderson][produced by Stargate]
Another Day	Lemar	03.2004	9[14]	-	Sony Music 6746592	[written by Fitzgerald Scott,William Whedbee,Skyler Synclair Keeton][produced by Brian Rawling, Paul Meehan]
If There's Any Justice	Lemar	11.2004	3[42]	-	Sony Music 6756072	[written by Mick Leeson,Peter Vale][produced by Brian Rawling, Paul Meehan]
Time to Grow	Lemar	04.2005	9[19]	-	Sony Music 6758122	[written by Mick Leeson, Peter Vale][produced by Fitzgerald Scott]
Don't Give It Up	Lemar	08.2005	21[6]	-	Sony Music 6760452	[written by Lemar Obika,Darren Brown,Terry Brown,Wirlie "Wy-le" Morris][produced by Wirlie 'Wyl-e' Morris]
It's Not That Easy	Lemar	09.2006	7[18]	-	Sony Music 82876894652	[written by DEEKAY,Lars Halvor Jensen,Martin Larsson,Ali Tennant,Frederik Friis,Sigurd Jansen,Glenn Tharaldsen][produced by Brian Rawling,Paul Meehan]
Someone Should Tell You	Lemar	11.2006	21[9]	-	RCA/White Rabbit 88697008992	[written by Paul Barry,Steve Torch,Lemar Obika][produced by Brian Rawling,Paul Meehan]
Tick Tock	Lemar	03.2007	45[5]	-	White Rabbit 88697076622	[written by Lemar Obika, Harold Lily, Hart Dementi, Gerard Thomas]
Saturday Night Hustle	Sway featuring Lemar	09.2008	67[1]	-	Dcypha DCY 010CD	[written by Sway DaSafo][produced by Al Shux]
If She Knew	Lemar	11.2008	14[14]	-	Epic 88697395652	[written by Lemar Obika, Claude Kelly, Tariq Belrouge][produced by Soulshock & Karlin]
Weight of the World	Lemar	02.2009	31[8]	-	Epic 88697460932	[written by Lemar Obika, Sam Watters, Jim Jonsin and Louis Biancaniello][produced by Jim Jonsin and Louis Biancaniello]
The Way Love Goes	Lemar	02.2010	8[9]	-	Epic 88697634342	[written by Richard Stannard, Ash Howes, Steve Malcolmson][produced by Richard 'Biff' Stanard]
What About Love	Lemar featuring JLS	03.2010	144[2]	-	Epic	-
Invincible	Lemar	08.2012	158[1]	-	Angelic/EMI	[written by Philip Hochstrate, Marcus Killian, Lemar]

Albumy
Tytuł	Wykonawca	Data wydania	UK	US	Wytwórnia [UK]	Komentarz
Dedicated	Lemar	12.2003	16[41]	-	Sony Music 5137912	[platinum-UK][produced by Stargate ,Craig Hardy]
Time to Grow	Lemar	12.2004	8[45]	-	Sony Music 5190829	[2x-platinum-UK]
The Truth About Love	Lemar	09.2006	3[46]	-	RCA/White Rabbit 82876894642	[platinum-UK][produced by Brian Rawling, Darren Clinch & Paul Meehan]
The Reason	Lemar	12.2008	41[9]	-	Epic 88697339882	-
The Hits	Lemar	03.2010	18[6]	-	Epic 88697634322	-
Invincible	Lemar	10.2012	49[2]	-	AMP AMP 12003AP	-
The Letter	Lemar	10.2015	31[1]	-	BMG 538161132	[produced by Larry Klein]

Guru Josh

Guru Josh, właściwie Paul Walden (ur. 6 czerwca 1964r w Jersey, zm. 28 grudnia 2015 na Ibizie)- brytyjski muzyk grający acid house. Z zawodu był dentystą.
Swoją karierę rozpoczął jako klawiszowiec w klubie w 1980 roku. W 1989 roku zaprezentował debiutancką piosenkę Infinity (1990s... Time for the Guru). Następnie wydał kilka singli, które odniosły największe sukcesy w Europie.
W 2007 roku założył grupę muzyczną Guru Josh Project i w 2008 roku wydał nagranie Infinity 2008, które jest odświeżoną wersją przeboju sprzed 19 lat. Utwór odniósł spory sukces, docierając na wysokie pozycje list przebojów.

Paul Walden zmarł 28 grudnia 2015 roku na hiszpańskiej wyspie Ibizie.

Single
Tytuł	Wykonawca	Data wydania	UK	Aus	Wytwórnia [UK]	Komentarz
Infinity (1990s...Time for the Guru)	Guru Josh	02.1990	5[10]	-	Deconstruction PB 43475	[written by Paul Walden][produced by Guru Josh]
Whose Law (Is It Anyway?)	Guru Josh	06.1990	26[4]	-	Deconstruction PB 43647	[written by M. Weston, P. Walden][produced by Guru Josh]
Infinity	Guru Josh	10.2008	50[8]	-	Columbia MIUCT 5295	[written by Paul Walden][produced by Guru Josh]
Infinity 2008	Guru Josh	11.2008	3[42]	-	Maelstrom CATCO 143508812	[written by Paul Walden][produced by Guru Josh]

Albumy
Tytuł	Wykonawca	Data wydania	UK	US	Wytwórnia [UK]	Komentarz
Infinity	Guru Josh	07.1990	41[2]	-	Deconstruction PL 74701	[produced by Guru Josh]

Zomboy

               Zomboy (wł. Joshua Jenkins, ur. 1 czerwca 1989 roku w Penzance, znany również pod pseudonimami Joshua Mellody i Place Your Bets) - brytyjski producent muzyczny i DJ. Karierę muzyczną rozpoczął w roku 2010, lecz dopiero w 2011 roku został zauważony dzięki piosence "Organ Donor", pochodzącej z jego pierwszego minialbumu Game Time EP.

W 2012 roku wydał drugą EP-kę, "The Dead Symphonic EP".  W marcu 2013 r. wydał singiel "Here To Stay" z udziałem Lady Chann dla No Tomorrow Records . We wrześniu 2013 r.jego "Reanimated EP" wydano w dwóch częściach, z czego Pt. 1 została wydany przez Never Say Die Records ,a Pt. 2 przez No Tomorrow Recordings . Jego debiutancki album "The Outbreak" dla Never Say Die Records został wydany w sierpniu 2014 roku.

Obecnie współpracuje z dwiema wytwórniami muzycznymi - Never Say Die Records i No Tomorrow Records.

Pseudonim "Zomboy" został zapożyczony z gry "Left 4 Dead". Jako inspiracje podaje artystów Skrillexa i Rusko.

Single
Tytuł	Wykonawca	Data wydania	UK	Aus	Wytwórnia [UK]	Komentarz
Nuclear (Hands Up)	Zomboy	07.2013	-	39[6].Hot Dance/Electronic Songs	Never Say Die NSDX 028	[written by J. Jenkin][produced by J. Jenkin]

Albumy
Tytuł	Wykonawca	Data wydania	UK	US	Wytwórnia [UK]	Komentarz
Reanimated EP.	Zomboy	09.2013	-	169[1]	Never Say Die NSDX 045	[written by J. Jenkin][produced by J. Jenkin]

Angen Records

Brytyjska wytwórnia reggae, prowadzona przez Desmonda Bryana i Joe Sinclaira i związana z Klik Records jako wytwórnią-matką.. Angen wydała około dwudziestu singli w latach 1975-76, używając serii numerowania ANG-100.

                                   Katalog wytwórni:

     ANG 101     Cornell Campbell     Talking Love  1975
     ANG 102     The Admirals  / Ansel Collins     Natty Should Be Free / Far East  ‎  (7")        1975
    ANG 103     Big Youth / Ansell Collins     All Nations / Stalag 17 ‎(7") 1975         104        ANG 104      Ronnie Davis     The Good News ‎(7")     1975   
    ANG 105     Cornell Campbell     The Gordon Speaks ‎(7")     1975   
    ANG 107     The Upsetters     Stay Dread / Kingdom Of Dub ‎(7")     1975   
    ANG 108     The Unforgettables     Many A Call ‎(7", Single)     1975   
    ANG 110     Ronnie Davis     Maga Lion ‎(7")     Unknown   
    ANG 111     The Mexicano     Cut Throat / Gorilla In Manilla ‎(7")     1976   
    ANG 112     Viceroys     Marcus Marcus Garvey / Change Your Style ‎(7")   
    ANG 113     Sandra Thomas     It should have been me ‎(7", Single)     1976   
    ANG 116     Jah Woosh     Set Up Yourself Dread ‎(7")     1976   
    ANG 117     Max Romeo     Deacon Wife ‎(7", Single)     1976   
    ANG 119     The Symbolics     Tell Them Jah Jah ‎(7", (RE)     Unknown   
    ANG 120     Tommy Cook     La Paloma ‎(7", Single)     1976   
    ANG 121     Owen Grey     Blazing Fire ‎(7")     1976   
    ANG 122     Cornell Campbell     A Tear Fell / My True Destination ‎(7") 1976 
     ANGL 1    Slim Smith     The Late And Great ‎(LP, Com)     Unknown   
    ANGL3     Cornell Campbell     Gorgon ‎(LP, Album)     1976   
    none     Paul Sinclair     Jah Is My Saviour ‎(7")     

Another Record Label

Niezależna wytwórnia ery punk / new wave z siedzibą w Lancashire w W.Brytanii. Założona przez zespół Cardiac Arrest z myślą o wydawaniu własnych płyt.
Another Record Label wydała co najmniej dwa single   z wyraźną luką w czasie między nimi " Running In The Street /TV Friends ", Cardiac Arrest  (AN-001) pojawiła się w czerwcu 1979 r., natomiast EP-ka "Sell Out Before The Fall Out" AN -002, Michaela Byrda & The Commercials , pojawiła się dopiero w 1981 roku.

                                   Katalog wytwórni: 

1979     Cardiac Arrest     Running in the Street / T.V. Friends     AN 1
1980     Michael Byrd and the Commercials     Sell Out Before the Fallout EP     AN 02

Antic Records

Niezbyt długowieczna wytwórnia pop ,jako sublabel Atlantic Records . Zgodnie z "Music Week" z 23 lutego 1974 r. nadchodząca wytwórnia "Antic" była pomysłem A&R mana Dave Dee  z Atlantic znanego z grupy Dave Dee, Dozy, Beaky, Mich and Tich, który miał dodać pracę dyrektora wytwórni do swoich innych obowiązków. Stwierdzono, że Atlantic   od pewnego czasu   potrzebuje brytyjskiego labelu pop. Z Atlantic, Antic był, oczywiście, częścią grupy WEA.
 W okresie 1974-75 wydało około dwudziestu trzech singli, po których impet zdawał się zatrzymany. Wydawało się, że spędził dwanaście miesięcy w zasadzie jako wehikuł do nagrań  Les Humphries Singers. W 1977 roku nie było żadnych wydawnictw, ale w styczniu 1978 r. singiel  "Blaze Away / Blaze Away (This Is How It's Done)" autorstwa Me, Myself And Me Again stanowił  ostatnią nutę tej etykiety.
Numeracja była w serii K-11500, przedrostek "K" odzwierciedlający początki Kinney / WEA.
 W ramach wznowienia Serge Gainsberg & Jane Birkin nagrali "Je T'Aime ... Moi Non Plus" (K-11511).

                                                     Katalog wytwórni:

   11501     Smiffy     See You Later (Little Baby Love) / How Can You Be A Millionaire ‎(7")     1974   
    ATC 9515     Bill Haley And The Comets     Live In London '74 ‎(LP, Album)     1974   
    K 11501     Smiffy     See You Later (Little Baby Love) / How Can You Be A
                                                          Millionaire 1974                          
    K 11502     Crash Brothers     Hoodoo / Crash About  1974   
    K 11503     Onkinsmog     Miss Lucy / Revivalist Rock & Roll ‎1974  
    K 11504     Cherrie Vangelder Smith     Silverboy (Single)  1974   
    K 11505     Mason      Follow Me / Peacefully  1974
    K 11506     Kate Smith      Smile, Smile, Smile  1974   
     K 11507     Rainbow Children     Rock 'N' Roll (Who Needs Rock 'N' Roll) ‎(7")     1974   
    K 11508     Men     These Are Not My People ‎(7")     1974   
    K 11510     Dave Dee, Dozy, Beaky, Mick & Tich     She's My Lady ‎(7")     1974   
    K 11511     Jane Birkin, Serge Gainsbourg     Je T'aime ... Moi Non Plus (Single)         
    K 11512     Raw Holly      Raining In My Heart ‎(7", Single)     1974   
    K 11513     Stephen      Right On Running Man ‎(7", Single)     1974   
    K 11514     Fancy      Touch Me ‎(7", Single)     1974   
    K 11515     Carl Simmons      Angel / Hold On Ruby ‎(7")     1974   
    K 11516     The Les Humphries Singers      Mama Loo ‎(7", Single)     1973   
    K 11517     Teddie James     If You Were The Only Girl In The World ‎(7")     1975   
    K 11518     Joy Fleming     A Bridge Of Love ‎(7", Single)     1975   
    K 11519     Les Humphries Singers     She's Really Something Else ‎(7", Single)     1975   
    K 11520     David Geddes     Run Joey Run / Honey Don't Blow It ‎(7", Single, Pus)     1975   
    K 11522     Binzi     Touch A Touch A Touch A Touch Me 1975
    K 11523     The Johnson Family      I Only Want To Be With You / Peace In The     Family  1975
    K 11524     Tee-Set     Do It Baby ‎(7")     1975   
    K 11525     The Les Humphries Singers     Spanish Discotheque / Day After   Day ‎(7")     1976        K 11526     The Les Humphries Singers     Sing Sang Song / Just Sit Down At
                               The Old Piano ‎                     (7",Single)     1976   
    K 11527     Les Humphries Singers     Indian War ‎(7")     1976   
    K 11528     Me, Myself & Me Again     Blaze Away ‎(7")     1978   
    K51501     Bill Haley And The Comets     Live In London '74  1974
    K 51502     Fancy     Wild Thing ‎(LP, Album)     1974   
    K 51503     Les Humphries Singers     These Are The Les Humphries Singers ‎(LP)     1974   
    K51504     The Les Humphries Singers     Mexico ‎(LP)     1975   
    SPC10       Jane Birkin     Je T'aime... Moi Non Plus ‎(Cass, Single, Car)     1974    

Anti Records

Anti- to amerykańskie wydawnictwo płytowe, założone w 1999 roku jako wytwórnia siostrzana w stosunku do Epitaph Records.
Podczas gdy Epitaph skupia się głównie na muzyce z nurtu punk rocka, ANTI- wydaje muzykę bardzo zróżnicowaną. Wśród gatunków muzycznych, których reprezentanci wydają swoje albumy pod szyldem ANTI- znajdują się: hip-hop (Blackalicious), trip-hop (Tricky), reggae (Buju Banton), country (Porter Wagoner), folk (The Swell Season), indie rock (Islands, Elliott Smith) i wielu innych.

Z Andym Kaulkinem na czele, wydawnictwo ANTI- pierwszy raz wypłynęło przy okazji premiery, a później sukcesu albumu Mule Variations Toma Waitsa. Płyta dostała nagrodę Grammy w 1999 roku, co spopularyzowało markę ANTI- przyciągając do wydawnictwa artystów nie dających się łatwo zaszufladkować. Poza Waitsem pod szyldem ANTI- zaczęło nagrywać wielu weteranów sceny, często wcześniej powiązanych z dużymi wytwórniami płytowymi.

Single na liście przebojów UK Singles Chart
Buju Banton Paid Not Played (Anti/Epitaph)   (20.09.2003): 84
Tricky feat. Costanza Antimatter (Anti/Epitaph)  (19.07.2003): 97
Promise Ring Stop Playing Guitar (Anti/Epitaph)   (15.06.2002): 177
The Frames Fake (Anti/Epitaph)   (5.03.2005): 186
Devotchka How It Ends (Anti/Epitaph)   (20.12.2008): 101


                         Albumy na liście przebojów UK Album Chart
Tricky BLOWBACK (Anti/Epitaph)   (14.07.2001): 34
Tricky VULNERABLE (Anti/Epitaph)   (31.05.2003): 88
Tom Waits REAL GONE (Anti/Epitaph)   (16.10.2004): 16
Tom Waits ORPHANS (Anti/Epitaph)   (2.12.2006): 49
Tom Waits  GLITTER & DOOM – LIVE (Anti/Epitaph)   (5.12.2009): 76
Muggs DUST (Anti/Epitaph)   (22.03.2003): 175
 Daniel Lanois SHINE (Anti/Epitaph)   (3.05.2003): 107

Anticon Records

Anticon - wytwórnia muzyczna, której siedziba znajduje się w Oakland, zrzeszająca artystów związanych z awangardowym hip-hopem, muzyką elektroniczną, indie rockiem. Za nieoficjalny początek wytwórni uznaje się nagranie materiału Deep Puddle Dynamics, w którego skład wchodzili Sole, Slug (znany też ze składu Atmosphere), Alias i Dose One. Przełomowe jednak były spotkania artystów, na których wykształcił się fundament Anticonu. Artyści aktualnie związani z Anticonem: Alias, Dosh, Pasagge, Pederastian, Jel, Odd Nosdam, Sole, Telephone Jim Jesus, Themselves, Why?, Restiform Bodies, 13&God (Themselves & The Notwist), Alias&Tarsier, Darc Mind, Bracken, SJ Esau, Thee More Shallows. Oprócz tego Anticon ma kilku artystów, którzy aktualnie nie należą do "mrówek", ale są z nimi wciąż utożsamiani jak Sage Francis ("Personal Journals" i "Makeshift Patriot EP" wydane w Anticonie, aktualnie Sage jest po wydaniu dwóch solowych płyt w Epitapth Records) czy Buck 65 ("Man Overboard" w 1999, reedycja w 2002 już w Warner Music Group).

Agoria

Prawdziwe nazwisko Sébastien Devaud. Utalentowany francuski DJ, kompozytor i producent muzyczny, gwiazda francuskiej sceny elektronicznej, którego muzyka inspirowana jest przez jazz i Detroit techno. Karierę muzyczną rozpoczynał jako występując w wielu międzynarodowych klubach obok takich artystów jak Jeff Mills, DJ Hell, Kevin Saunderson, Carl Cox, Colin Dale, Joey Beltram, Ritchie Hawtin i Christian Vogel. Szybko stał się gwiazdą europejskiej sceny techno. Jego znakiem rozpoznawalnym jest unikalny groove, który uzyskuje z miksowania dźwięków ze swoich trzech gramofonów. Swoją muzyką porywa ludzi do tańca na całym świecie.
Agoria dorastał w muzycznej rodzinie śpiewaków operowych. W 1997 roku sam zaczął produkować muzykę. Materiał wzbudził zainteresowanie niezależnych wytwórni, między innymi UMF, Tekmics, Zebra 3 i A-Traction. Muzyka zaczęli wspierać znani światowi DJ (Laurent Garnier, Dave Clarke, Sven Vath, Luke Slater i DJ Hell).
W 2000 roku został pierwszym DJ-em, którego wsparła prestiżowa fundacja FAIR, wspierająca młodych artystów. Dzięki temu podpisał kontrakt z Peer Music.
Jego muzykę charakteryzuje niezwykła szybkość i dbałość o jakość. Słuchając jego występów można odnieść wrażenie, że za chwilę przełamie "ścianę dźwięków”. Klubowiczom którzy bawią się na jego koncertach energia i szybkość płynąca ze sceny daje wiatr w skrzydła.
Dwa pierwsze albumy artysty: "Blossom" z 2003 roku i "Green Armchair" z 2006 roku stały się z wielu powodów niezastąpione dla tych, którzy chcieliby kompleksowo zanurzyć się w muzyce elektronicznej. Agoria otrzymał za nie wiele nagród: Best DJ (wspólnie z Laurentem Garnierem w 2004 roku), Best Album (France Inter w 2006 roku). Ponadto wspólnie z Laurentem Garnierem stoczył siedmiogodzinną bitwę muzyczną na gramofony przed piętnastotysięczną widownią.
Agoria stworzył muzykę do filmu "Go Fasters", którego współproducentem był Luc Besson. Film opowiada o kierowcach którzy podróżują przez europejskie autostrady z prędkością ponad 200 km/h, przewożąc haszysz i unikając policji. Producenci filmu postanowili nawiązać współpracę z artystą po usłyszeniu albumu "The Green Armchair". Wykorzystali w filmie utwory "Code 126" i "Europa", a wkrótce postanowili powierzyć artyście napisanie całej muzyki.
Trzecia płyta artysty powstała na wskutek inspiracji filmem. Nosi tytuł "Go Fast" i ukazał się w 2008 roku.

Single

Tytuł	Wykonawca	Data wydania	Fra	Szwaj	Wytwórnia [Fra]	Komentarz
Up All Night	Agoria	12.2016	193[1]	-	-	-

Albumy

Tytuł	Wykonawca	Data wydania	Fra	Szwaj	Wytwórnia [Fra]	Komentarz
The Green Armchair	Agoria	10.2006	144[1]	-	-	-
Go Fast	Agoria	10.2008	137[2]	-	Play It Again Sam 4511205012	-
Impermanence	Agoria	02.2011	108[2]	-	Alive 6618177	-

Roberto Alagna

Roberto Alagna (ur. 7 czerwca 1963 w Clichy-sous-Bois we Francji) - śpiewak operowy, tenor.
Urodził się w rodzinie włoskich imigrantów z Sycylii. Jako nastolatek zajął się śpiewaniem w paryskich kabaretach w celu zarobienia pieniędzy na życie. Zafascynowany filmami Mario Lanzy oraz kubańskim kontrabasistą Rafaelem Ruizem, zaczął samodzielnie zajmować się nauką śpiewu klasycznego. Wygrał konkurs śpiewu im. Luciano Pavarotteigo i w 1988 r. zadebiutował na profesjonalnej scenie operowej rolą Alfreda w Traviacie. Rolę tę jeszcze wielokrotnie wykonywał na scenach mniejszych miast we Francji i Włoszech; łącznie około 150 razy. Wraz ze wzrostem reputacji został zaproszony kolejno do La Scali, Covent Garden oraz Metropolitan Opera, gdzie zagrał role Alfreda oraz Rudofra w Cyganerii. W 1994 r. ugruntował międzynarodową sławę rolą Romea w Romeo i Julii Charlesa Gounoda.
Alagna specjalizuje się w repertuarze francuskim oraz w lirycznych rolach włoskich. Grał Rinuccia w Giannim Schicchim, Nemorina w Napoju miłosnym, Kawalera des Grieux w Manon. Z mniejszym powodzeniem wykonywał w ostatnich latach cięższe partie tenorowe, głównie z oper Verdiego. W czasie otwierającego sezon 2006/2007 przedstawienia Aidy. Alagna, śpiewający rolę Radamesa, został wygwizdany po wykonaniu pierwszej arii Celeste Aida i zszedł ze sceny. Przez resztę przedstawienia musiał zastąpić go Antonello Palombi . Reżyserujący spektakl Franco Zeffirelli uznał takie zachowanie za całkowicie nieprofesjonalne. Po tym wydarzeniu Alagna zapowiedział, że nigdy już nie wróci do La Scali .
W 2007 r. regularnie występował na deskach Metropolitan Opera w roli Pinkertona w Madame Butterfly, wrócił również do roli Radamesa, zastępując Marco Bertiego w nowej produkcji Aidy. Grał tytułowe role w Trubadurze, Otellu i Don Carlosie. Nagrał na DVD Toskę (z Angelą Gheorghiu w roli tytułowej) oraz Romeo i Julię.
Alagna był żonaty z Florence Lancien, która zmarła w 1994 r. na guz mózgu. Mieli córkę Ornellę. W 1996 r. Alagna poślubił rumuńską sopranistkę Angelę Gheorghiu.

Single

Tytuł	Wykonawca	Data wydania	Fra	Szwaj	Wytwórnia [Fra]	Komentarz
Petit Papa Noël	Roberto Alagna	12.2003	91[1]	-	-	-
Albumy

Tytuł	Wykonawca	Data wydania	Fra	Szwaj	Wytwórnia [Fra]	Komentarz
Chants sacrés	Roberto Alagna	11.1996	19[6]	-	-	-
Puccini: Tosca	Angela Gheorghiu / Roberto Alagna / Ruggero Raimondi	11.2001	89[7]	-	-	-
Donizetti: Lucie de Lammermoor	Natalie Dessay / Roberto Alagna / Ludovic Tézier / Evelino Pido`	12.2002	150[1]	-	-	-
Roberto Alagna Chante Luis Mariano	Roberto Alagna	10.2005	4[65]	89[3]	Deutsche Grammophon 983 255-7	-
Tenor	Roberto Alagna	09.2006	40[26]	89[3]	-	-
Viva Opera !	Roberto Alagna	11.2006	43[12]	-	-	-
Crédo - Airs Sacrés	Roberto Alagna	11.2007	18[10]	-	-	-
Sicilien	Roberto Alagna	11.2008	2[49]	71[6]	Deutsche Grammophon 4801302	-
Le jongleur de Notre-Dame	Roberto Alagna	08.2009	198[1]	-	-	-
Sicilien - Live	Roberto Alagna	11.2009	56[5]	-	Antydote / Deutsche Grammophon 480 327-5	-

Album Leaf

Trzydziestoletni Jimmy na koncie ma współpracę przynajmniej z tuzinem zespołów, cztery długogrające płyty jego solowego projektu The Album Leaf oraz mnóstwo występów na całym świecie.
Zaczęło się wcześnie. W wieku 4 lat Jimmy został przez rodziców posłany na lekcje gry na pianinie, w wieku szkolnym opanował gitarę i perkusję, mając 14 lat grał już w swoim pierwszym zespole. Najdłużej związany był z post-rockową grupą Tristeza, grał również w kilku innych zespołach z rodzinnego San Diego, m.in. alt-rockowe GoGoGo Airheart i The Black Heart Procession czy noise-punkowy The Locust.
Muzyk, którego dziś postrzegamy jako malarza dźwiękowych pejzaży, jeszcze kilkanaście lat temu podróżował po Stanach z koncertami, podczas których rzucał się ze sceny czy występował nago i to niekoniecznie w tej kolejności… a wszystko za zgodą, aprobatą i z pomocą kochających rodziców, którzy widzieli w tych doświadczeniach szanse, których sami nigdy nie mieli. Państwo LaValle dziś są bardzo dumni ze swojego syna. Kolekcjonują wszystkie jego produkcje, niektórych nie ma nawet sam Jimmy.
Największą popularność LaValle zyskał dzięki swojemu solowemu projektowi The Album Leaf (pseudonim jest nazwą jednego z utworów Chopina). Oficjalnie narodził się on w roku 1998, gdy Jimmy związany był jeszcze z Tristezą. W 1999, z pomocą muzyków z GoGoGo Airheart powstał pierwszy album "An Orchestrated Rise To Fall", dwa lata później ogólnoświatową premierę miał drugi krążek The Album Leaf "One Day I’ll Be On Time". Tę płytę zakupił w sklepie muzycznym w Reikiaviku Jón Birgisson, lider grupy Sigur Rós. Atmosferyczne brzmienia na pograniczu ambientu i post-rocka wyraźnie przypadły Jónsiemu do gustu.
Tak zaczęła się islandzka przygoda Jimmy’ego. Wraz z kilkuosobowym zespołem towarzyszył Sigur Rós podczas ich pierwszego tournee po Stanach Zjednoczonych. Przy okazji kolejnego tournee po Europie Jimmy grał solo, wspomagając się elektroniką. Z czasem do części utworów zaczęli się dołączać muzycy z Sigur Rós oraz Amiiny (sekcja smyczkowa Sigur Rós). Po serii koncertów w Stanach, Jimmy postanowił odejść z Tristezy, aby skupić się całkowicie na The Album Leaf.
Trzecią długogrającą płytę, na zaproszenie Sigur Rós, Jimmy nagrał w ich urządzonym w dawnym basenie studio Sundlaugin. W nagraniach wzięli udział muzycy z Sigur Rós, Amiiny oraz Mum. Końcowej produkcji dokonał Brigir Jon Birgisson ("Biggi"). "In A Safe Place", bo taką nazwę nosił nowy album, ukazał się w 2004 roku w Stanach nakładem wytwórni Sub Pop. W Europie wydał go label City Slang. Płyta okazała się pierwszym poważnym komercyjnym sukcesem The Album Leaf, trwale umieszczając projekt na muzycznej mapie świata i torując drogę do występów przed jeszcze większą publicznością.
W roku 2006 ukazał się kolejny krążek "Into the Blue Again". Część krytyków zarzuca mu wtórność, inni twierdzą, że dobrych dźwięków nigdy za wiele. Sam Jimmy twierdzi, że muzyka jaką w danej chwili nagrywa jest odbiciem jego aktualnego stanu ducha i że nie zwraca uwagi na podobieństwa do poprzednich produkcji. Kolejna płyta z pewnością określi jaką muzyczną drogę obierze The Album Leaf. Być może spełnią się marzenia Jimmy’ego, aby koncertować z zespołami takimi jak The Flaming Lips, Radiohead czy Beck. Tak czy inaczej, warto pamiętać, że wejście za darmo na każdy koncert artysty gwarantuje tatuaż The Album Leaf.

Albumy

Tytuł	Wykonawca	Data wydania	Fra	Szwaj	Wytwórnia [Fra]	Komentarz
In A Safe Place	Album Leaf	08.2004	190[2]	-	-	-

Alela Diane

Alela Diane to pseudonim artystyczny Aleli Diane Menig, urodzonej 20 kwietnia 1983 roku w Nevada City w Kalifornii, amerykańskiej artystki nurtu psycho-folk i New Weird America.
Alela dorastała śpiewając z jej rodzicami-muzykami oraz udzielając się w szkolnym chórze. Sama nauczyła się grać na gitarze i zaczęła pisać piosenki, które stanowią mieszankę podskórnego napięcia i quasi-hipnotyzujących brzmień z ciepłym głosem i intrygującymi tekstami, odnoszącymi się do rodziny i natury.
Pierwszym albumem Aleli, jaki ukazał się na rynku, był wydany własnym sumptem "Forest Parade" (2003), po wydaniu którego po raz pierwszy wystąpiła na scenie, w swoim rodzinnym mieście, zaproszona przez swoją koleżankę (nie tylko po fachu), Joannę Newsom. Warto wspomnieć o tym, że przed rozpoczęciem kariery solowej, Alela Diane udzielała się w zespole Black Bear.
Piosenki na jej drugi album, "The Pirate’s Gospel", zostały napisane w trakcie podróży po Europie, nagrane w studiu jej ojca, a następnie wydane przez artystkę samodzielnie (warto zwrócić uwagę na rysunki i litery, które Alela sama wykonała). Kiedy płytą zaczęły interesować się muzyczne media, wytwórnia Holocene Music (z USA) wydała zremiksowaną wersję albumu w październiku 2006 roku. Płyta była szeroko omawiana w prasie muzycznej i otrzymała bardzo dobre recenzje.
Kilka utworów nie trafiło na zremiksowaną wersję "The Pirate’s Gospel", choć Holocene Music nalegało, by Alela wyraziła zgodę na ich publikację. Jednym z takich utworów jest "Dry Grass and Shadows", umieszczony na płycie będącej kompilacją utworów różnych artystów pochodzących z Nevada City. Pięć pozostałych piosenek zamieszczono na limitowanym wydawnictwie "Songs Whistled Through White Teeth", opublikowanym w Wielkiej Brytanii w październiku 2006. W Europie "The Pirate’s Gospel" ukazało się w labelu Names Records w kwietniu 2007 roku, zbierając przychylne recenzje w The Times czy NME.
Trasę koncertową po USA Alela odbywała zarówno sama, jak i w towarzystwie Toma Brosseau; występowała również jako support przed występami The Decemberists, Akron/Family i Vashti Bunyan. W marcu, kwietniu i maju br. dała kilka koncertów w Europie, omijając niestety Polskę.
W jednym z ostatnich wywiadów, Alela Diane zdradziła, że niedługo ukaże się jej trzecia płyta. 

Albumy

Tytuł	Wykonawca	Data wydania	Fra	Szwaj	Wytwórnia [Fra]	Komentarz
The Pirates Gospel	Diane Alela	10.2007	60[44]	-	Irascible FR21161	-
To Be Still	Diane Alela	02.2009	14[16]	51[2]	Fargo FR21171	-
Alela Diane & Wild Divine	Diane Alela	04.2011	64[5]	-	Rough Trade RTRADLP 616	-
About Farewell	Diane Alela	07.2013	31[7]	-	Believe A022010	-
Cold Moon	Alela Diane & Ryan Francesconi	10.2015	178[1]	-	Believe BR095	-

Rinaldo Alessandrini

Rinaldo Alessandrini (ur. w 1960 w Rzymie) – włoski instrumentalista (klawesyn, fortepian, organy); założyciel i dyrygent włoskiego zespołu muzyki dawnej – Concerto Italiano. Jest uważany za jednego z czołowym interpretatorów wczesnej opery włoskiej.
Współpracował z takimi orkiestrami jak Scottish Chamber Orchestra, Orchestra of the Age of Enlightenment, Freiburger Barockorchester, Orchestra del Maggio Musicale Fiorentino, Orchestra della RAI, L’Orchestra Sinfonica Citta’ di Granada, Orchestra Regionale della Toscana czy Orchestra Toscanini.
Za swe dokonania, zarówno solowe, jak i z zespołem, otrzymał wiele nagród, m.in. Gramophone Awards, Grand Prix du Disque, Der Deutsche Schallplattenpreis, Prix Caecilia, Midem Awards. Przez ministra kultury Francji został mianowany Chevalier dans l’ordre des Arts et des Lettres
.
6 kwietnia 2009 wystąpił wraz ze swoim zespołem (Concerto Italiano) na deskach Filharmonii Krakowskiej w ramach festiwalu Misteria Paschalia.

Albumy

Tytuł	Wykonawca	Data wydania	Fra	Szwaj	Wytwórnia [Fra]	Komentarz
L'Orfeo	Rinaldo Alessandrini	08.2007	186[2]	-	Naive	-
Gloria	Rinaldo Alessandrini	08.2009	172[1]	-	Naive	-

Pseudo Echo

Pseudo Echo - australijska grupa muzyczna grająca muzykę z pogranicza popu, rocka i new wave.Zespół w 1982 roku założyli dwaj przyjaciele ze szkoły średniej - Brian Canham (wokalista, gitarzysta i keyboardzista) oraz Pierre Gigliotti (basita, keyboardzista). W szeregi grupy wstąpili następnie perkusista Anthony Argiro i gitarzysta/klawiszowiec Tony Lugton. Pseudo Echo swój pierwszy album, Autumnal Park, wydali w 1984 roku. Promowana przez cztery single, płyta spotkała się z wielkim sukcesem w rodzimej Australii i uczyniła ze swoich wykonawców drugi w kolejności (po INXS) najpopularniejszy zespół australijski. Zawarty na albumie utwór "His Eyes" wykorzystano w filmie Piątek, trzynastego V: Nowy początek (1985), co przysporzyło grupie fanów także w Stanach Zjednoczonych.
Pseudo Echo zmieniła skład przed wydaniem swojego drugiego albumu. Tony Lugton został zastąpiony przez Jamesa Leigha (prawdziwe nazwisko James Dingli).Wspomniany Love Adventure wydany w 1986r przyniósł również sukces grupie. Z albumu pochodzą single, Love Adventure, Don't Go, Try, i Living In A Dream. Album został ponownie wydany w następnym roku i włączono do niego remake piosenki Funkytown (piosenka Lipps, Inc.). Singiel osiągnął 6 pozycję na liście Billboard Hot 100 w Stanach Zjednoczonych i numer 8 na UK Top40 w 1987 roku. Album pozostawał numerem 1 w Australii przez 13 tygodni. Lista utworów był nieco inna niż w wydaniu w Australii i U. K..
Zespół wydał swój trzeci album Race w roku 1989. Album był bardziej pop rockowy i z elementami metalu i nie był tak udany jak pierwsze dwa albumy grupy. Single z albumu to Fooled Again, Over Tomorrow, Eye Of the Storm, i Don’t You Forget. Ich zmiana stylu spowodowała stratę wielu ich fanów stylu New Romantic. Zespół ruszył w trasę koncertową promujacą album Race i następnie rozpadła się tuż po zakończeniu trasy, w 1990 roku. Do roku 2006 zespół nagrał osiem płyt - pięć albumów studyjnych i trzy kompilacje, a także jeden minialbum. Działalności zaprzestali wprawdzie w 1990 r., lecz karierę w branży muzycznej kontynuują ponownie od 1999.
Członkowie Pseudo Echo uznają, że ich wczesne dokonania artystyczne inspirowane były aktywnością zespołów Simple Minds, Ultravox i Japan, późniejsze zaś - Duran Duran i The Human League.

Single

Tytuł	Wykonawca	Data wydania	UK	US	Wytwórnia [US]	Komentarz
Living in a Dream /Don't go	Pseudo Echo	03.1987	-	57[9]	RCA 5125	[written by B. Canham][produced by Mark S. Berry]
Funky Town/Lies Are Nothing	Pseudo Echo	05.1987	8[12]	6[15]	RCA 5217	[written by S. Greenberg][produced by Brian Canham]

Albumy

Tytuł	Wykonawca	Data wydania	UK	US	Wytwórnia [US]	Komentarz
Love An Adventure	Pseudo Echo	03.1987	-	54[27]	RCA Victor 5730	[produced by Mark S. Berry]

Propaganda

Niemiecka grupa euro-popowa występująca w składzie: Caudia Brucken (śpiew, poprzednio w Eggolinos), Michael Mertens (instrumenty perkusyjne, poprzednio w Dusseldorf Symphony Orchestra) oraz Sussane Freytag i Ralf Dorper (instrumenty klawiszowe). Do Anglii przybyli w 1983 rekomendowani przez Paula Morleya z ZTT Records, późniejszego Męża Claudii Brucken. Pierwszy singel, "Dr Mabuse", trafił ia brytyjską Top 30, ale na następny, "Duel/Jewel" zespół nusiał czekać aż rok, częściowo z winy wytwórni. Podczas pierwszego publicznego występu w czerwcu 1985 grupie towarzyszyli basista Derek Forbes (wcześniej Simple Minds) perkusista Steve Jansen (wcześniej Japan).
Po miesiącu ukazał się longplay A Secret Wish i singel "P-Machinery". W europejskiej trasie koncertowej uczestniczyli Brian McGee perkusja, poprzednio w Simple Minds), Kevin Armstrong (gitara) oraz Brucken, Mertens, Freytag i Forbes. Wkrótce jedynym muzykiem z oryginalnego składu został Mertens.
Zespół uwikłał się w długi proces sądowy z ZTT, w którym Brucken stanęła po stronie reprezentującego wytwórnię nałżonka. W 1987 założyła wraz z Thomasem Leerem grupę Act, a po zakończeniu sprawy sądowej jej miejsce w zespole zajęła Besti Miller, Amerykanka przebywająca w Niemczech na statusie bezpaństwowca. Na albumie 1-2-3-4 z 1990 pojawili się znów Freytag i Dorper, a także Howard Jones i David Gilmour. Brucken nagrała w 1991 solowy longplay Love;And A Million Other Things.

Single

Tytuł	Wykonawca	Data wydania	UK	US	Wytwórnia [UK]	Komentarz
Dr. Mabuse	Propaganda	03.1984	27[9]	-	ZTT ZTAS 2	[written by Dörper, Thein, Mertens][ Producer - Trevor Horn]
Duel	Propaganda	05.1985	21[12]	-	ZTT ZTAS 8	[written by Brücken, Dorper, Freytag, Mertens][ Producer - Stephen Lipson]
p:Machinery	Propaganda	08.1985	50[5]	-	ZTT ZTAS 12	[written by Mertens, Dorper, Brucken, Freytag][ Producer - Stephen Lipson]
Heaven give me words	Propaganda	04.1990	36[5]	-	Virgin VS 1245	[written by Jones, Stanley, Mertens][ Producer -Chris Hughes , Ian Stanley , Ross Cullum]
Only one word	Propaganda	09.1990	71[4]	-	Virgin VS 1271	[written by Forbes, Mertens, Miller, Doerper][ Producer - Chris Hughes , Ian Stanley]

Albumy

Tytuł	Wykonawca	Data wydania	UK	US	Wytwórnia [UK]	Komentarz
Secret wish	Propaganda	07.1985	16[12]	-	ZTT ZTT IQ 3	[ Producer - Stephen Lipson]
Wishful thinking	Propaganda	11.1985	82[2]	-	ZTT ZAS 20	[ Producer - Stephen Lipson , Trevor Horn]
1234	Propaganda	06.1990	46[2]	-	Virgin V 2625	[ Producer - Chris Hughes, Ian Stanley]

Paris [rapper]

Paris, właśc. Oscar Jackson Jr (ur. 29.10. 1967r, San Francisco, Kalifornia, USA) .Jeden z najbardziej radykalnych, propagujących zaawansowany afrocentryzm raperów w historii, wzywający do buntu czarnoskórej społeczności.
 Oscar Jackson Jr. przyszedł na świat w 1967 r. w San Francisco. Wielką miłością do hip-hopu zapałał podczas studiów na University Of California w Davis, gdzie uzyskał dyplom ekonomisty. W końcówce lat 80-tych założył własny label - Scarface. Niestety nie miał wystarczających funduszy, by na własną rękę dystrybuować nagrania, dlatego też związał się umową z labelem Tommy Boy.

Debiutancki album Parisa z 1990 r,. „The Devil Made Me Do It" zyskał doskonałe recenzje ze strony fanów i krytyków. Wiele zamieszania wywołały single „Tha Hate That Hate Made” i tytułowy, do którego kontrowersyjny teledysk został zablokowany przez MTV. W 1992 r. raper ukończył pracę nad drugim krążkiem „Sleeping With The Enemy”. Niestety label Tommy Boy nie podjął się wydania materiału uważając go za nazbyt rewolucyjny i wywrotowy. Pochodzące z niego nagranie „B(jsh Killa” (atakujące Georga Busha) wzbudziło na tyle duży niesmak wśród wytwórni, że Paris, by wydać album, musiał wskrzesić na nowo swój label Scarface, którego nazwę zmienił później na Guerrilla Funk Recordings.
 Krążek trafił ostatecznie na półki sklepowe w 1993 r. Został bardzo dobrze przyjęty przez krytyków, którzy uznają, że jest to najlepszy materiał w karierze rapera. Dwa kolejne wydawnictwa Parisa - „Guerilla Warfare” (1994) i „Unleashed” (1998) nie przebiły się na rynku hiphopowym, co wpłynęło na decyzję rapera o wycofaniu się z przemysłu muzycznego.
Od 1998 r. zajął się wyuczonym zawodem, odnosząc duże sukcesy na rynku kapitałowym jako inwestor. W 2003 r. ukazał się piąty album Parisa - „Sonic Jihad”, rok później zaś płyta „Devil Made Me Remix”. Za ich sprawą wielu młodych słuchaczy miało po raz pierwszy okazję zetknąć się z twórczością kontrowersyjnego emce.

Single
Tytuł	Wykonawca	Data wydania	UK	Aus	Wytwórnia [US]	Komentarz
Guerrilla Funk	Paris	11.1994	38[6]	119[2]	Priority 53 169	[written by Paris ][produced by Paris ][90[4].R&B Chart]

Albumy
Tytuł	Wykonawca	Data wydania	UK	US	Wytwórnia [US]	Komentarz
The Devil Made Me Do It	Paris	12.1990	-	158[8]	Tommy Boy 1030	[produced by Paris,D.R.]
Sleeping with the Enemy	Paris	12.1992	-	182[3]	Scarface 100	[produced by Paris,Kif,Shadow]
Guerrilla Funk	Paris	10.1994	-	128[4]	Priority 53 882	[produced by Paris]

Modern Lovers

W składzie tego zespołu założonego w Bostonie w stanie Massachusetts znaleźli się: wokalista i twórca piosenek Jonathan Richman (ur. w maju 1951 r. w Bostonie),  Jerry Harrison (ur. 21.02.1949 r. w Milwaukee w stanie Wisconsin; gitara, później w Talking Heads), Ernie Brooks (bas) i przyszły perkusista grupy Cars, David Robinson.
 Grupa proponowała zgrabną mieszaninę muzyki pop rodem z lat 50-tych, muzyki granej przez zespoły garażowe, grupy żeńskie i The Velvet Underground. Ten swoisty muzyczny kolaż zapewnił im kultową sławę i wzbudził zainteresowanie byłego członka Velvet Johna Cale’a, wówczas pracownika wytwórni Warner Brothers.
Jednak po zarejestrowaniu kilku nagrań demo rozczarowany Richman rozwiązał zespół i zaszył się w Bostonie, mimo że sam Cale nagrał kompozycję swojego protegowanego („Pablo Picasso”) na własnym albumie Helen Of Troy (z 1975 r.). W 1976 r. nie dokończone nagrania zakupiła nowo założona wytwórnia Beserkley. Dokonano w niej remiksów starego materiału, dodano dwa premierowe utwory i wydano w formie albumu The Modern Lovers.
 Wytwórnia podpisała również solowy kontrakt z Richmanem. którego nowy longplay Jonathan Richman And The Modern Lovers wydano w zaledwie kilka miesięcy po pierwszej płycie, co spowodowała spore zamieszanie wśród fanów grupy. Ta druga propozycja była już o wiele mniej dynamiczna, a fakt, że Richman cofa się do niemal dziecinnej prostoty potwierdził się również na kolejnym albumie Rock’N ’Roll With -The Modern Lovers.
 Nowa formacja Richmana, w składzie której znaleźli się: Leroy Radcliffe (gitara), Greg „Curly” Kerenen (bas) i D. Smart (perkusja) była już czysto akustyczna. Prezentowany przez nią materiał (m.in „The Ice-Cream Man”, „Hey There Little Insect”, „The Wheels On The Bus”, i "I'm A Little Aeroplane”) w zależności od upodobań oceniany był jako uroczy lub irytujący.
 The Modern Lovers mimo wszystko umieścił na brytyjskiej liście przebojów dwa utwory: „Roadrunner” i „Egyptian Reggaę”, które w 1977 r. zajęły odpowiednio 11. i 5. pozycje. Jako że grupa była wyłącznie środkiem wyrazu dla dość pokrętnych wizji Richmana, w 1978 r. zrezygnowano z nazwy The Modern Lovers, kiedy to wokalista wyruszył na solową trasę. Od czasu do czasu powracał jednak do starego szyldu, m.in. nagrywając albumy It’s Time For Jonathan Richman And The Modern Lovers i Modern Lovers 88.

Single
Tytuł	Wykonawca	Data wydania	UK	Aus	Wytwórnia [UK]	Komentarz
Roadrunner	Jonathan Richman And The Modern Lovers	07.1977	11[9]	-	Beserkley BZZ 1	[written by J. Richman][produced by Matthew King Kaufman, Glen Kolotkin]
Egyptian Reggae/Roller Coaster By The Sea	Jonathan Richman And The Modern Lovers	09.1977	5[14]	-	Beserkley BZZ 2	[written by J. Richman][produced by Matthew King Kaufman, Glen Kolotkin]
The Morning Of Our Lives/ Roadrunner (Thrice)	Jonathan Richman And The Modern Lovers	01.1978	29[4]	-	Beserkley BZZ 7	[written by J. Richman][produced by Matthew King Kaufman, Kenny Laguna]

Albumy
Tytuł	Wykonawca	Data wydania	UK	US	Wytwórnia [UK]	Komentarz
Rock 'n' Roll with the Modern Lovers	Modern Lovers	08.1977	50[3]	-	Beserkley BSERK 9	[produced by Matthew King Kaufman, Glen Kolotkin]