Gore Gore Girls

Dziewczęca grupa z Detroit,założona w 1997r,która swoją nazwę zaczerpnęła z tytułu filmu H.G.Lewisa.Dziewczyny były pionierkami revivalu garażowego rocka w Michigan.Ich dwuznaczny image i nazwa miała sugerować związki z grupami punkowymi,ale ich rzeczywiste brzmienie bardziej odwoływało sie do melodyki grup dziewczęcych lat 60-tych i garażowego rocka.

Swój debiutancki singiel Mama in the Movies wydała mała firma płytowa .Swój pierwszy album nagrała już dla znanej firmy Get Hip.Początkowo zespół pozostawał pod wpływem Kinks, Dead Moon, Bo Diddley'a i Jim Beam.Oryginalny skład stanowiły:gitarzystka-Amy Surdu,perkusistka-Jeff Klein i basistka Paula Regalado.W 1998r Deanne Jovan zastąpiła Regalado,a przed nagraniem pierwszego singla rolę perkusistki i wokalistki zaczęła pełnić Deb Agolli.Zresztą zmiany dokonywały się w zespole regularnie co kilka miesięcy.
Wydany latem 2002r album Up all night dobrze korespondował z rozwojem sceny muzycznej Detroit,zwiazanym z sukcesami White Stripes.

                                                                     SP

Mama in the movies/Hit you hard Gore Gore Girls .1999 Charles 101 7x4-Sweet potato Gore Gore Girls .2004 G4 Recordings

                                                                    LP

Strange girls Gore Gore Girls .2000 Get Hip 1096 Drunk on rock 2! Gore Gore Girls .2001 I-94 Recordings Up all night Gore Gore Girls 06.2002 Get Hip GH 1112 7x4 Gore Gore Girls .2004 G4 Recordings

Passing Clouds

Grupa wywodząca się tak jak większość zespołów z Detroit z północno-zachodnich przedmieść.Działała w połowie lat 60-tych.Jej założycielem był utalentowany muzyk-Rick Ruskin,który o ironio musiał jako pierwszy odejść z zespołu z powodu choroby krwi i poddać się leczeniu.
Ich oknem na świat była scena Grande i od czasu do czasu sala bankietowa Southbound Freeway,choć marzyła im się kariera nagraniowa w Los Angeles.Pod koniec 1968r Meltzer zostaje zastąpiony przez Keitha Steina,jedynego muzyka spoza Detroit.Ich jedyny album ukazał się w 1970r dzięki Dickowi Glasserowi z małej niezależnej kalifornijskiej wytwórni Pete i składał się z ośmiu krótkich utworów ,z wiodącą rolą fortepianu.
Inspiracją materiału ,którego autorami byli Steve Ross i Joe Fineman;była chińska filozofia I ching.Lewis Ross i jego żona Eleanor zostali właścicielami Revere Records w Portland.Herschel Freeman grał z Sir Douglas Quintet;Larry Larson jest ciągle pracującym muzykiem;Keith Stein jest producentem i inżynierem dżwięku w Vancouver,a Fineman pracuje w przemyśle filmowym w Los Angeles.

                                               LP

HAWKS AND DOVES (Pete S1106) 1970

Third Power

Hard-rockowa grupa z Detroit kierowana przez gitarzystę i wokalistę Drewa Abbotta,który póżniej stał się wieloletnim członkiem Bob Seger's Silver Bullet Band.Skład uzupełniali basista Jem Targal i perkusista Jim Craig.
Zespół powstał w 1969r i od razu stał się faworytem lokalnych klubów muzycznych,dzięki brzmieniu podobnego do innych słynnych tercetów:Cream i Jimi Hendrix Expierence.Nagrany w 1970r album Believe dla Vanguard,został krytycznie przyjęty przez kierownictwo za zbyt ciężkie brzmienie i brak potencjalnych hitów,co stało się powodem do zerwania umowy przez wytwórnię.

                                                      SP

1 Snow/Me, You, I (Baron 626) 1968

                                                       LP

BELIEVE (Vanguard VSD 6554) 1970 194[2]

Underdogs

Popularna grupa garażowa lat 60-tych z Grosse Pointe,bogatych przedmieść Detroit.Zespół był atrakcją koncertową w młodzieżowym klubie Hideout,który prowadzili miejscowi promotorzy-Dave Leone i Ed "Punch" Andrews.To oni zdecydowali się wydać w celach promocyjnych ich pierwszy singiel,Man In The Glass pod szyldem Hideout.
Udany singiel zaowocował kontraktem z Reprise,ale gdy Leone odkrył ,że rzekomy poemat wydany na singlu jest plagiatem używanego w klubie anonimowych alkoholików wiersza,wstrzymał produkcję płyty.
Underdogs byli pierwszą "białą" grupą związaną kontraktem z koncernem Motown.Dla jego oddziału VIP nagrali popularny cover Chrisa Clarka-Love's Gone Bad,który trafił na 122 miejsce listy Billboardu.

                                                                         SP

1 Man In The Glass/Friday At The Hideout (Judy Be Mine)(Hideout 1001) 1965 2 Man In The Glass/Friday At The Hideout (Judy Be Mine)(Reprise 0422) 1965 3 Little Girl/Don't Pretend (Hideout 1004) 1966 4 Little Girl/Don't Pretend (Reprise 0446) 1966 5 Surprise Surprise/Get Down On Your Knees (Hideout 1011) 1966 6 Love's Gone Bad/Mo Jo Hanna (VIP 25040) 1966 122[4]

Woolies

Grupa grająca rhythm'n'bluesa i rock'n'rolla pochodząca z East Lansing/Michigan.Powstała w połowie lat 60-tych i nagrywała dla własnej wytwórni Spirit.Byli grupą towarzyszącą Chuckowi Berry w okresie 1968-1970r i grali na jego albumie San Francisco Dues (Chess )z 1970r.Stąd w repertuarze Woolies wiele standartów tego wykonawcy.
Dużą popularność zdobyła ich wersja standartu Bo Diddley'a "Who Do You Love",wydanego póżniej na znanej kompilacji Nuggets CD set. Wokalista Stormy Rice po odejściu od zespołu,przeniósł się do Los Angeles i solo nagrał singla Go Now/Comin' Down dla Ode w kwietniu 1968r.Bob Baldori [jako Boogie Bob Baldori] pracował przez wiele lat z Chuckiem Berry,wyprodukował ponad 200 albumów,a nawet występował przed prezydentem Bobem Clintonem w Białym Domu.Ciągle nadal nagrywa i występuje.

                                                      SP

1 Black Crow Blues/Morning Dew (TTP 156) 1965 2 Who Do You Love/Hey Girl (Dunhill 4052) 03.1967 95[3] 3 Duncan And Brady/Love Words (Dunhill 4088) 1967 - 4 Bringing It With You When You Come/We Love You BB King (Spirit 0003) 196? 5 2-Way Wishes/Chuck's Chuck (Spirit 0006) 196? 6 Vandegraf's Blues/Vandegraf's Blahs (Spirit 0007) 196? 7 Super Ball/Back For More (Spirit 0008) 196? 8 Ride Ride Ride/We Love You J.B. Lenoir (Spirit 0009) 196? 9 Who Do You Love/Feelin' Good (Spirit 001 3) 196? 10 The Hootchie Cootchie Man Is Back/Can't Get That Stuff (Spirit 0014) 196?

                                                                       LP

BASIC ROCK (Spirit 9645-2001) 1971/2 LIVE AT LIZARD'S (Spirit 9645-2005) 1973

Martina McBride

Prawdziwe nazwisko Martina Mariea Schaff. Amerykańska piosenkarka, autorka tekstów i kompozytorka country. Znana głównie z ballad opowiadających o kobietach i dzieciach. Okrzyknięta „Celine Dion muzyki country”, ze względu na szeroką skalę głosu o barwie sopranu. Wydała dwanaście płyt (w tym jedną świąteczną), z tego dziewięć uzyskało status przynajmniej złotej płyty. Sprzedała w sumie ponad szesnaście milionów płyt na całym świecie.
Urodziła się 29 lipca 1966 roku w Medicine Lodge w stanie Kansas. Dorastała w Sharon w stanie Kansas, małym miasteczku liczącym dwustu mieszkańców. Ojciec zachęcił ją do śpiewania w bardzo młodym wieku. Po szkole spędzała godziny śpiewając podczas słuchania płyt swoich ulubionych artystów - Pat Benatar, Lindę Ronstadt i Bonnie Raitt. W wieku ośmiu lat zaczęła śpiewać w swoim pierwszym zespole The Schiffters. Kiedy dorosła, jej rola w grupie zwiększyła się - zaczęła także grać na instrumentach klawiszowych. Choć bardzo lubiła występować, nigdy nie myślała, że stanie się to jej zawodem. Po otrzymaniu stypendium zaczęła uczęszczać do miejscowego college’u. Uczyła się jednak tylko przez jeden semestr - przerwała naukę, aby profesjonalnie zająć się muzyką. Zaczęła występować z lokalnymi zespołami, jak Penetrators czy Private Parts. W 1987 roku zorganizowała grupę muzyków i zaczęła rozglądać się za miejscem do prób. Zaczęła wynajmować studio od Johna McBride’a, z którym zaręczyła się cztery miesiące później.

Po ślubie dwa lata później przeniosła się wraz z mężem do Nashville w stanie Tennessee. McBride zatrudnił się jako dźwiękowiec w ekipie Gartha Brooksa, aby później zostać jego managerem produkującym koncerty. Martina często towarzyszyła mężowi w trasach, sprzedając pamiątki z koncertów. Brooks zafascynowany pozytywnym nastawieniem Martiny, zaproponował jej występ jako support podczas trasy w 1992 roku. Miał nadzieję, że uda mu się pomóc jej zdobyć kontrakt płytowy. Dzięki jego wsparciu nagrała także kasetę demo, co zaowocowało jej kontraktem z RCA.

W 1992 roku McBride wydała debiutancką płytę zatytułowaną „The Time Has Come”. Składał się na nią zestaw utworów utrzymanych w klimacie od honky-tonk do country-folk. Choć album zebrał pozytywne recenzje, żaden z singli nie odniósł sukcesu na listach przebojów. Dopiero pochodzący z drugiej płyty „The Way I Am” wydanej rok później utwór „My Baby Loves Me” stał się hitem, docierając do 2. miejsca na Billboard Country Chart. Kolejny singiel „Life #9” również dotarł do Top 10. Tymczasem kompozycja promująca płytę - „Independence Day” była bojkotowana przez stacje radiowe, ze względu na tekst opowiadający o matce, która broniąc się przed przemocą w rodzinie, postanawia spalić dom. Choć początkowo utwór nie trafił nawet do pierwszej dziesiątki w zestawieniach, stał się jednym z najbardziej sztandarowych nagrań artystki - singiel sprzedał się do dziś w ilości ponad miliona kopii. Teledysk otrzymał nagrodę w kategorii Video of the Year od Country Music Association.

Z trzeciego albumu artystki „Wild Angels” wydanego w 1995 roku pochodził trzeci singiel, który dotarł do Top 10. Nagranie nosiło tytuł „Safe In the Armsof Love”. Tytułowa piosenka stała się jej pierwszym numerem 1. Płyta osiągnęła sprzedaż ponad miliona kopii, a artystka dołączyła do Grand Ole Opry.

W 1997 roku McBride wydała swój czwarty album. Płyta „Evolution” była pierwszą w karierze piosenkarki, która dotarła do Top 10 Country Albums, zajmując ostatecznie 4. miejsce. Trzeci singiel promujący płytę, nagrany w duecie z Jimem Brickmanem -„Valentine” - dotarł do Top 10 na Billboard Country Chart oraz do trzeciego miejsca na Billboard Adult Contemporary Chart. Dwa utwory z płyty dotarły do 2. miejsca na liście country, a dwa inne stały się numerami 1. Płyta okazała się przełomem w karierze artystki, otrzymując status podwójnej platyny. W 1998 roku wydała świąteczny album „White Christmas”, na którym znalazła się między innymi tytułowa kompozaycja, autorstwa Irvinga Berlina. Rok później otrzymała tytuł Female Vocalist of the Year.

Piąta płyta artystki nosiła tytuł „Emotion” i ukazała się w 1999 roku. Promujący ją singiel „I Love You” wspiął się na 1. pozycję na liście Billboard Country. Wydana dwa lata później kompilacja „Greatest Hits” jako pierwszy krążek w historii McBride dotarł na szczyt notowania country (płyta dotarła do 5. miejsca na Billboard 200). Cztery nowe utwory ukazały się na singlach, z których „Blessed” wspiął się na 1. miejsce. Składanka zdobyła status potrójnej platyny i jest najlepiej sprzedającą się płytą w karierze piosenkarki.

W 2003 roku artystka wydała kolejną płytę - „Martina”. Krążek był hołdem złożonym kobiecości. Utwór „His One’s for the Girls” dotarł do 3. pozycji na Billboard Country Chart i stał się numerem 1. na Adult Contemporary Chart. Martina stała się rozpoznawana także przez popową publiczność.

W 2003 roku piosenkarka ruszyła w trasę „Joy of Christmas Tour”, zamierzając czynić tak co roku. Wystąpiła także w programie „Crossroads” prezentowanym w Country Music Television. Zaśpiewała tam wspólnie ze swoją idolką, Pat Benatar.

Po sukcesie jaki przyniósł jej utrzymany w stylu country-pop album „Martina”, McBride postanowiła przypomnieć szerszej publiczności klasyczne nagrania country. Wydany w 2005 roku „Timeless” zawierał covery takich gwiazd jak Hank Williams, Loretta Lynn, Kris Kristofferson czy Lynn Anderson. Aby zachować klimat starych nagrań, na płycie zagrali starzy muzycy sesyjni z Nashville oraz wykorzystano analogowy sprzęt nagrywający. W pierwszym tygodniu sprzedano ponad ćwierć miliona kopii albumu, co okazało się najlepszym startem w karierze McBride.

W nastęnym roku artystka wzięła udział w programie Canadian Idol, przygotowując piątkę finalistów do występów. Pełnienia podobnej funkcji podjęła się dla amerykańskiej wersji show.

W 2007 roku ukazała się kolejna płyta artystki - „Waking Up Laughing”. Po raz pierwszy w karierze piosenkarka była także współautorką niektórych piosenek. Singiel „Anyway” promujący album dotarł do 5. miejsca na liście Billboard Country Chart. Wiosną 2008 roku ukazało się koncertowe wydawnictwo „Martina McBride: Live In Concert” z zapisem występu w Moline w stanie Illinois, jaki miał miejsce we wrześniu 2007 roku.

W 2008 roku piosenkarka nagrała dzięki współczesnej technologii utwór „Blue Christmas” Elvisa Presley’a wspólnie z „królem”, który trafił na płytę „The Elvis Presley Christmas Duets”. 16 grudnia Sony BMG w swojej serii Playlist wydało album Martiny zatytułowany „Playlist: The Very Besto f Martina McBride”, zawierający jedno premierowe nagranie.

Ostatnio piosenkarka zakończyła pracę nad nową płytą. Pierwszą oznaką nowego albumu był singiel „Ride”, wydany w październiku 2008 roku. Cały album ukazał się 24 marca 2009 roku. Zadebiutował na 1. miejscu na liście Billboard country Charts i na 10. na Billboard 200. W listopadzie ma ruszyć trasa promująca płytę.

Artystka poza działalnością muzyczną zaangażowana jest w wiele akcji charytatywnych. Wspiera wiele akcji przeciwko przemocy w rodzinie. Współpracowała z „Kids Wish Network”. Wspiera aukcje „Celebrity Auction” organizowane przez YWCA z regionu Middle Tennessee. W 2003 roku otrzymała nagrodę „Minnie Pearl Humanitarian Award”. Ponadto udziela się w pracy nad programem „My Time to Sine” organizowanym przez „Loveisrespect, National Teen Dating Abuse Helpline”.

Wraz ze swoim mężem Johnem mają trójkę dzieci. Ma także dwóch braci oraz siostrę.

Jako ciekawostkę warto podać, że w wieku czterdziestu dwóch lat pojawiła się w bikini na okładce magazynu Shape, wspólnie z dwudziestosześcioletnią wówczas LeAnn Rimes i dwudziestoletnią Julianne Hough.

Single
Tytuł	Wykonawca	Data wydania	UK	US	Wytwórnia [US]	Komentarz
The Time Has Come/The Rope	Martina McBride	05.1992	-	-	RCA 62 215	[written by Lonnie Wilson, Susan Longacre][produced by Paul Worley, Ed Seay][23[8].Country Chart]
My Baby Loves Me/ A Woman Knows	Martina McBride	10.1993	-	-	RCA 62 599	[written by Gretchen Peters][produced by Paul Worley, Ed Seay][2[11].Country Chart]
Life #9/Ashes	Martina McBride	01.1994	-	-	RCA 62 697	[written by Kostas, Tony Perez][produced by Paul Worley, Ed Seay, Martina McBride][6[16].Country Chart]
Independence Day	Martina McBride	06.1994	-	-	RCA	[written by Gretchen Peters][produced by Paul Worley, Ed Seay,Martina McBride][12[14].Country Chart]
Heart Trouble/That Wasn't Me	Martina McBride	12.1994	-	-	RCA 62 961	[written by Paul Kennerley][produced by Paul Worley, Ed Seay, Martina McBride][21[10].Country Chart]
Safe In The Arms Of Love/Life #9 (Dance Mix)	Martina McBride	08.1995	-	-	RCA 64 345	[written by Pam Rose, Mary Ann Kennedy, Pat Bunch][produced by Martina McBride, Paul Worley, Ed Seay][4[16].Country Chart]
Wild Angels/Two More Bottles Of Wine	Martina McBride	12.1995	-	-	RCA 64 437	[written by Matraca Berg, Gary Harrison, Harry Stinson][produced by Paul Worley, Ed Seay][1[1][16].Country Chart]
Phones Are Ringin' All Over Town/Beyond The Blue	Martina McBride	05.1996	-	-	RCA 64 487	[written by Marc Beeson, Kin Vassy, David Mackechnie][produced by Martina McBride, Paul Worley, Ed Seay ][28[10].Country Chart]
Swingin' Doors/Phones Are Ringin' All Over Town	Martina McBride	10.1996	-	-	RCA 64 610	[written by Chapin Hartford, Bobby Boyd, Jim Foster][produced by Paul Worley, Ed Seay,Martina McBride][38[3].Country Chart]
Cry On The Shoulder Of The Road (Remix/ A Great Disguise	Martina McBride	03.1997	-	-	RCA 64 728	[written by Matraca Berg, Tim Krekel][produced by Martina McBride, Paul Worley, Ed Seay][26[8].Country Chart]
Still Holding On	Martina McBride with Clint Black	06.1997	-	-	RCA	[written by Clint Black, Matraca Berg, Marty Stuart][produced by Clint Black, James Stroud][11[12].Country Chart]
A Broken Wing/ Valentine	Martina McBride with Jim Brickman	11.1997	-	A:61[4];B:50[16]	RCA 64 963	[written by Lonnie Wilson, Susan Longacre][produced by Paul Worley, Ed Seay][A:1[1][22].Country Chart][B:9[14].Country Chart]
Wrong Again/Happy Girl	Martina McBride	05.1998	-	36[9]	RCA 65 456	[A:written by Tommy Lee James, Cynthia Weil][B:written by Annie Roboff, Beth Neilsen Chapman][produced by Martina McBride, Paul Worley][B:2[18].Country Chart]
Whatever You Say/Be That Way	Martina McBride	05.1999	-	37[20]	RCA 65 730	[written by Tony Martin, Ed Hill][produced by Paul Worley, Martina McBride][2[24].Country Chart]
I Love You/Whatever You Say	Martina McBride	08.1999	-	24[20]	RCA 65 896	[written by Tammy Hyler, Adrienne Follesé, Keith Follesé][produced by Martina McBride, Paul Worley][1[5][32].Country Chart]
Love's The Only House/I Love You	Martina McBride	02.2000	-	42[20]	RCA 65 933	[written by Tom Douglas, Buzz Cason][produced by Martina McBride, Paul Worley][3[25].Country Chart]
There You Are/Do What You Do	Martina McBride	09.2000	-	60[13]	RCA 60 214	[written by Mark D. Sanders, Bob DiPiero, Ed Hill][produced by Martina McBride, Paul Worley][10[24].Country Chart]
It's My Time	Martina McBride	01.2001	-	102[9]	RCA	[written by Tammy Hyler,Billy Crain,Kim Tribble[produced by Martina McBride, Paul Worley][11[16].Country Chart]
When God-Fearin' Women Get The Blues/ Blessed	Martina McBride	09.2001	-	64[10]	RCA 69 135	[written by Leslie Satcher][produced by Martina McBride/Paul Worley][8[17].Country Chart]
Blessed	Martina McBride	01.2002	-	31[20]	RCA	[written by Brett James/Hillary Lindsey/Troy Verges][produced by Martina McBride/Paul Worley][1[2][30].Country Chart]
Where Would You Be/Concrete Angel	Martina McBride	09.2002	-	45[16]	RCA 69 173	[written by Rick Farrell/Rachel Proctor][produced by Martina McBride/Paul Worley][3[28].Country Chart]
Practice Life	Martina McBride with Andy Griggs	10.2002	-	-	RCA	[written by Andy Griggs, Brett James][produced by David Malloy][33[15].Country Chart]
Concrete Angel	Martina McBride	03.2003	-	47[19]	RCA	[gold-US][written by Martina McBride/Paul Worley][produced by Martina McBride/Paul Worley][5[24].Country Chart]
This One's for the Girls	Martina McBride	08.2003	-	39[20]	RCA	[gold-US][written by Chris Lindsey/Hillary Lindsey/Aimee Mayo][produced by Martina McBride/Paul Worley][3[22].Country Chart]
In My Daughter's Eyes	Martina McBride	01.2004	-	39[16]	RCA	[gold-US][written by James Slater][produced by Martina McBride/Paul Worley][4[19].Country Chart]
How Far	Martina McBride	07.2004	-	68[8]	RCA	[written by Ed Hill/Jamie O'Neal/Shaye Smith][produced by Martina McBride/Paul Worley][12[17].Country Chart]
Trip Around the Sun	Martina McBride with Jimmy Buffett	09.2004	-	112[9]	RCA	[written by Al Anderson,Stephen Bruton,Sharon Vaughn][produced by Mac McAnally,Michael Utley][20[15].Country Chart]
God's Will	Martina McBride	03.2005	-	85[8]	RCA	[written by Barry Dean/Tom Douglas][produced by Martina McBride/Paul Worley][16[17].Country Chart]
(I Never Promised You A) Rose Garden	Martina McBride	12.2005	-	98[2]	RCA	[written by Joe South][produced by Martina McBride][18[20].Country Chart]
Anyway	Martina McBride	02.2007	-	32[16]	RCA	[written by Brad Warren/Brett Warren/Martina McBride][produced by Martina McBride][5.Country Chart]
How I Feel	Martina McBride	07.2007	-	108[7]	RCA	[written by Martina McBride, Chris Lindsey, Aimee Mayo, Brad Warren, Brett Warren][produced by Martina McBride][15.Country Chart]
For These Times	Martina McBride	11.2007	-	-	RCA	[written by Leslie Satcher][produced by Martina McBride][35.Country Chart]
Ride	Martina McBride	03.2009	-	82[8]	RCA	[written by Michael Davey/Andrew Dorff/Chris Robbins][produced by Dann Huff/Martina McBride][11.Country Chart]
I Just Call You Mine	Martina McBride	08.2009	-	97[1]	RCA	[written by Jess Cates/Ty Lacy/Dennis Matkosky][produced by Dann Huff/Martina McBride][18.Country Chart]
Wrong Baby Wrong	Martina McBride	04.2010	-	74[15]	RCA	[written by Stephen Liles/Robert Ellis Orrall/Brad Warren/Brett Warren][produced by Dann Huff/Martina McBride][11.Country Chart]
Teenage Daughters	Martina McBride	06.2011	-	100[1]	RCA	[written by Martina McBride/Brett Warren/Brad Warren][produced by Byron Gallimore/Martina McBride][17.Country Chart]
I'm Gonna Love You Through It	Martina McBride	09.2011	-	77[1]	RCA	[written by Jimmy Yeary/Ben Hayslip/Sonya Isaacs][produced by Martina McBride/Byron Gallimore][4.Country Chart]
Marry Me	Martina McBride featuring Pat Monahan	10.2010	-	-	RCA	[written by Pat Monahan][produced by Martin Terefe][45.Country Chart]

Alien Record

Jedna z wielu niezależnych wytwórni z epoki punk /new wave. Pod dyrektorem zarządzającym Nigelem Lucasem Alien Record Co. wydała co najmniej cztery single, w tym dwa   grupy punkowej grupy The Rivvits: "Saturday Night At The Dance.The Girl Next Door " (ALIX-001; 1978) oraz "Never/Boy Meets Girl" (ALIX-002; 1979).
 Początkowo dystrybucją zajęła się wytwórnia Spartan, póżniej natomiast One Stop . Drugi, trzeci i czwarty singiel spółki był  tłoczony we Francji   metodą formowania wtryskowego, które zniszczyło to, co było charakterystyczne dla projektowanego designu. Kolejna seria singli Alien ,która pojawiła się w latach 1980-81; mieli inny projekt etykiety, inną numerację (w serii ALIEN-00) oraz nieco inną nazwę firmy (Alien Records).

                                                     Katalog wytwórni:

 1978     The Rivvits     Saturday Night at the Dance / The Girl Next Door
     ALIX 001 1978   
 1978      The Rivvits     Alright on the Night     FALIX 1               
1979     The Rivvits     Never / Boy Meets Girl     ALIX-002
1979     The Beaks     Doktor X / Intellectual     ALIX 004               
1979     Nathaniel Halcrow & the Mastadons     Move to the Right / Media     ALIX-003
1980     Colour Vision     Until Tomorrow / Waiting into Eternity     ALIEN 11
1980     Rexy     Don't Turn Me Away / Rexy's Russian Blues     ALIEN 12
1980     Spider     Children of the Street / Down 'n Out     ALIEN 14
1980     Spider     College Luv / Born to Be Wild     ALIEN 16
1980     Tronics     Love Backed by Force     BEALIEN 3   
1981     Bruce Kato     You Can't Keep a Good Curry Down / Indian Tea     ALIEN 15
1981     Rexy     In the Force / Johnny B. Goode     ALIEN 17
1981     Tronics     Shark Fucks / Time Off     ALIEN 18
1981     Rexy     Running Out of Time     ALIEN 19               
1981     De Zina     Ambulance / C.M.T.     ALIEN 20               
1981     Rexy     Running out of Time     BEALIEN 2
1999     Misfits     Psychos in Sweden     WEIRD 4

All Platinium

Historia All Platinium zaczyna się w końcu 1967r w Engelwood/N.Y.,gdy Joe Robinson pierwotnie zakłada wytwórnię ochrzczoną jako Platinum .Zmiana nazwy to konsekwencja istnienia na Miami wytwórni o tej samej nazwie. Joe Robinson założył wytwórnię razem z żoną Sylvią.Sylvia Robinson-ur. 6.03.1936r w New Jersey,zaczynała jako wokalistka soulowa,minn. jako członkini duetu Mickey & Sylvia miała przebój "Love Is Strange";ma też na swoim koncie "złoty singiel"-"Pillow talk" nagrany już solo.
Jej mąż był członkiem zespołu The Moments,dla którego napisał i wyprodukował kilka hitów.Podobną robotę wykonał dla kilku innych znanych wykonawców;Donnie Elbert, Retta Young , the Whatnauts, Brother to Brother, Linda Lewis, Shirley and Company, the Rimshots.
Wytwórnia miała w owych czasach własne studio nagraniowe-Soul Sound Studios z ośmiośladowym magnetofonem.All Platinium wydawała płyty w opozycji do wypolerowanego brzmienia soul lat 70-tych ,będąc prekursorem hip-hopowego brzmienia lat 80 i 90-tych.Będąc na granicy bankructwa team Robinsonów zakłada nową wytwórnię Sugarhill Records,która wsławiła się nagraniem w 1979r pierwszego hitu rapowego-"Rapper's Delight"-w wykonaniu Grandmaster Flash.

                                             Single na liście przebojów UK Top 40

6143 318 Jack In The Box Moments 22 Jan 1977 7 6146 301 Shame Shame Shame Shirley & Company 08 Feb 1975 6 6146 302 Girls Moments & Whatnauts 08 Mar 1975 3 6146 306 Dolly My Love Moments & Whatnauts 19 Jul 1975 10

Hity na singlowej liście przebojów "Billboard"

AP 2305 Lezli Valentine I Won't Do Anything /Keep On Loving (1968) R&B 42[5] AP 2316 George Kerr 3 Minutes 2 - Hey Girl (1970) Pop 124 AP 2330 Donnie Elbert Where Did Our Love Go (1971) Pop 15[13] AP 2333 Donnie Elbert Sweet Baby /Can't Get Over Losing You (1972) Pop 92 AP 2336 Donnie Elbert If I Can't Have You /Can't Get Over (1972) R&B 30[4] AP 2343 Dave "Baby" Cortez Someone Has Taken Your Place (1973) R&B 45[3] AP 2346 Donnie Elbert This Feeling Of Losing You /Can I Stand These Lonely Nights (1973) R&B 77[5] AP 2350 Sylvia Sho Nuff Boogie & The Moments (Part I) (1974) Pop 80 AP 2351 Donnie Elbert Love Is Strange (1974) R&B 70[5] AP 2355 Retta Young (Sending Out An) S.O.S (1975) R&B 88[3] AP 2360 Chuck Jackson I'm Needing You, Wanting You (1975) R&B 30[12] AP 2365 First Class Me And My Gemini (1976) R&B 54[9] AP 2367 Donnie Elbert What Do You Do /Will You Love Me Tomorrow (04/1977) R&B 94[3] AP 2368 First Class This Is It (1977) R&B 89[4] AP 2371 Bobby Patterson Right Place , Wrong Time (1977) R&B 68[11]

Alligator

Wytwórnia płytowa powstała w 1971 w Chicago w stanie Illinois (USA). Założył ją Bruce Iglauer (ur. 10.07.1947 w Ann Arbor w stanie Michigan, USA), który rok wcześniej zamieszkał w Chicago. Publikował artykuły w piśmie "Living Blues" i pracował w sklepie Boba Koestera oraz w wytwórni Delmark jako spedytor, a podczas sesji nagraniowych biegał muzykom po papierosy i podglądał tajniki pracy w studio. Wytwórnia powstała jako jednoosobowa firma, później przez kilka lat Iglauer zatrudniał w niej Richarda McLeese, a potem m.in. z Dickiem Shurmanem nagrywał materiał na niektóre wydawane przez Alligator albumy. Pierwszym była płyta Hound Dog Taylora, którego Iglauer odkrył w chicagowskich klubach Expressway Lounge i Florence's. Pozyskiwał muzyków dla swej wytwórni, szukając ich w klubach West Side i South Side, lecz z czasem nagrywał wykonawców także z innych regionów USA.


Kolejnymi bluesmanami, których płyty wytwórnia Alligator wydała i wylansowała byli Fenton Robinson, Lonnie Brooks, Son Seals, Albert Collins, Koko Taylor, Saffire - The Uppity Blues Women, Lil'Ed And The Blues Imperials i Shemekia Copeland. Iglauer publikował również reedycje nagrań pochodzących z innych firm, m.in. Billy'ego Boya Arnolda i Sonny Boya Williamsona II.
Alligator wydał ponadto płyty takich wykonawców, jak Johnny Winter (dzięki czemu muzyk ten po dłuższej przerwie zaistniał ponownie na rynku), Roy Buchanan i Delbert McClinton. Do najciekawszych pozycji w katalogu firmy należy wydawana od 1977 wielopłytowa antologia Living Chicago Blues, podobne wydawnictwo zatytułowane New Bluesbloods oraz takie interesujące projekty, jak Showdawn! Alberta Collinsa, Johnny'ego Copelanda i Ro berta Craya, Harpattack! Billy'ego Brancha, Careya Bella, Jamesa Cottona i Juniora Wellsa.
Alligator jako pierwsza z bluesowych firm wypuściła kompakty. Z czasem stała się jednąz najważniejszych niezależnych amerykańskich wytwórni płytowych w USA, rozpoczynając nowy rozdział w produkcji bluesowych nagrań. Wiele jej albumów otrzymało prestiżowe nagrody i wyróżnienia, w tym Grammy i Fundacji im. W.C. Handy'ego.
Iglauer potrafił też zadbać o skuteczną reklamę swej produkcji i odnosił sukcesy komercyjne na tak trudnym dla bluesa rynku płytowym. Współpracującym z jego agencją wykonawcom organizował trasy koncertowe. Z doświadczeń Iglauera producenta nagrań korzystali nie tylko bluesmani, ale również Paul Simon czy Tom Petty. Sukces Alligatora przyczynił się do powstania w USA kolejnych niezależnych bluesowych firm płytowych.

Hity na singlowej liście przebojów "Billboard"

Hey Bartender Johnny Lee 2 1978
I Ain`t Drunk Albert Collins 5 1986

Primal Scream

Grupa szkocka. Powstała w 1984 w Glasgow jako duet: Bobby Gillespie (22.06.1964) - voc, dr, Jim Beattie - voc, g. Wiosną 1985, w okresie pierwszych nagrań, tworzyli ją: Gillespie - voc, dr, Beattie - g, Robert Young - b, Tom McGurk - dr, Martin St. John (właśc. John Martin) - perc. W końcu 1985 dołączył Paul Harte, ale niebawem odszedł do The Electric Cowboys. Tymczasowo zastąpił go Stuart May - g, a na stałe Andrew Innes - g. W 1986 ze współpracy z Primal Scream zrezygnował McGurk, a w 1987 także St. John. Wtedy zaangażowano Gavina Skinnera - dr.
Na początku 1988 przeniosła się - w uszczuplonym składzie, bez Beattiego (później utworzył SPIREA X) i Skinnera - do Brighton. W 1989 dołączyli Henry Olsen - b (Young przejął obowiązki gitarzysty) i Philip Tomanov - dr, obaj z zespołu akompaniującego Nico, a w 1991 także Martin Duffy - k z Felt, Hugo Nicolson - komputery muzyczne i Denise Johnson - voc, współpracowniczka Pet Shop Boys, Eskimos And Egypt i The Joy. Bobby Gillespie w wieku szesnastu lat przerwał naukę i podjął pracę w drukarni. Zniechęcony punk rockiem - jego zdaniem muzyką o zbyt przygnębiającej wymowie - odkrył dla siebie przeboje lat sześćdziesiątych, np. Boba Dylana, The Byrds, Love, The Doors i Pink Floyd (w składzie z Sydem Barrettem). Gdy poznał Jima Beattiego, rówieśnika o podobnych upodobaniach muzycznych, postanowił utworzyć z nim grupę rockową.
Jako nazwy użył zasłyszanego gdzieś określenia Primal Scream (Pierwotny Krzyk), które - jak sądził - pochodziło z jakiegoś starego mitu. Dopiero później odkrył, że jest to tytuł książki Arthura Janova na temat neurozy i możliwości jej leczenia. Grupa debiutowała w klubach punkowych rodzinnego Glasgow. Ponieważ tworzyli ją muzyczni amatorzy, pierwsze występy miały cechy zbiorowej improwizacji, nieuchronnie prowadzącej do kakofonicznego zgiełku. Gillespie zaprzyjaźnił się w tym czasie z braćmi Jimem i Williamem Reidami z The Jesus And Mary Chain i nawiązał kilkuletnią współpracę z tym zespołem (zastępował wyrzuconego perkusistę - Murraya Dalglisha).
Na początku 1985 grupa Primal Scream podpisała kontrakt z firmą Creation i w następnym okresie nagrała dla niej pierwsze single z piosenkami w stylu The Byrds: All Fall Down (1985) i Cristal Crescent (1986; na drugiej stronie znalazł się utwór Velocity Girls, wydany też na słynnej kasecie "C86" tygodnika "New Musical Express", później niemalże skopiowany przez zespół The Stone Roses w kompozycji Made Of Stone). W 1987 związała się z pokrewną firmą Elevation i przygotowała dla niej kolejne single: Gentle Tuesday i Imperial (wersje maksisinglowe zawierały dodatkowo m.in. przeróbki utworów I'm Gonna Make You Mine i So Sad About Us zespołów Shadows Of Knight i The Who) oraz minialbum Sonic flower groove.
Płyty te przyjęto chłodno. Pisano, że grupa, niewolniczo przy wiązana do muzyki lat sześćdziesiątych zwłaszcza tej spod znaku The Beatles czy The Byrds (np. Gentle Tuesday, Imperial We Go Down Slowly Rising), nie potrafi stworzyć repertuaru, który zabrzmiałby świeżo i nowocześnie. Gillespie podzielał tę opinię. Uważał też, że z utworów przedstawionych na płycie Sonic flower groove - nagrywanej dwukrotnie, najpierw ze Stephenem Streetem jako producentem, a ostatecznie z Mayo Thompsonem w tej roli - wyparowała aura spontaniczności. Wtedy grupa przeniosła się z Glasgow do Brighton i w zmienionym składzie rozpoczęła pracę nad nowym stylem i repertuarem.
Przypomniała się publiczności latem 1989 singlem Ivy Ivy Ivy i albumem Primal Scream, przekonana, że jej sukces jest bliski. Ale zarówno publiczność, jak i recenzenci nie docenili jej przemiany stylistycznej. Pisano, że co prawda grupa uwolniła się od obsesji na punkcie The Byrds, ale nadal wydaje się zniewolona przez swoje fascynacje, np. amerykańskim punk rockiem lat sześćdziesiątych, twórczością The Rolling Stones w składzie z Mickiem Taylorem i przebojami T. Rex.
Zdesperowany Gillespie zaczął w tym czasie szukać natchnienia w klubach tańca, jak Zap w Brighton. Urzekła go nowa muzyka taneczna - hip hop, house, rave - emanująca pogodą i radością życia. Zafrapowały go nagrania zespołów 808 STATE i The KLF. Pierwszym owocem tych fascynacji był wydany w lutym 1990 singel Loaded (maksisingel zawierał też m.in. przeróbkę Ramblin' Rose zespołu MC5). Twórcą był właściwie zaproszony do współpracy mistrz konsolety Andy Weatherall, który jako podstawy użył kilku ścieżek nagrania I'm Losing More Than I'll Ever Have z płyty Primal Scream, dodał zupełnie nowe tło rytmiczne, uzyskane techniką samplingu z piosenki I Am What I Am Edie Brickell a zamiast partii wokalnej, niemal w całości wymiksowanej, wprowadził monolog Petera Fondy z filmu Wild Angels (1966, reż. Roger Corman; na wideokasetach pt. Dzikie anioły).
Płyta przyniosła grupie ogromną popularność i uznanie. Sukces umożliwił jej kupno komputerów muzycznych i wyposażenie własnego studia nagrań w Hackney. Następne single, Come Together (1990), Higher Than The Sun (1991) i Don't Fight It Feel It (1991), czwórka "Dixie-Narco" (1992) oraz dwupłytowy album Screamdelica zapewniły Primal Scream opinię jednego z najlepszych i najbardziej nowatorskich przedstawicieli kultury spod znaku house. Większość nagrań grupy tego okresu hipnotyzowała żywymi tanecznymi rytmami (np. Loaded, Don't Fight It Feet It, przeróbka Slip Inside This House Roky'ego Ericksona), ale w jej programie znalazły się też m.in. intrygujące obrazy dźwiękowe (np. Inner Flight, Higher Than The Sun - A Dub Symphony In Two Parts) oraz demoniczna samba wzorowana na Sympathy For The Devil The Rolling Stones ,(Movin' On Up).

Grupie pomogli ożywić repertuar liczni mistrzowie konsolety, jak Alex Paterson i Thrash, czyli duet The ORB, Hugo Nicolson, Jimmy Miller (były współpracownik The Rolling Stones), Terry Parley i Andy Ul Weatherall. Wiele utworów pojawiało się dzięki temu w kilku całkowicie odmiennych,ale zawsze równie atrakcyjnych wersjach, jak dwa popularne remiksy Come Together, przygotowane przez Farleya i Weatheralla - pierwszy z partią chóru murzyńskiego, drugi z fragmentem przemówienia polityka amerykańskiego Jessego Jacksona (z pełnym optymizmu zawołaniem: "Co za piękny dzień nam nastał, nowy dzień!"). Niektórzy zarzucali grupie co prawda zdradę rocka dla muzyki disco, ale Gillespie odpowiadał, że równie dobrze można by zarzucić zespołowi The Beatles ,iż wyparł się swoich mistrzów, np. Gene'a Vincenta, gdy zaczął stosować w nagraniach melotron.

Wiosną i jesienią 1993 formacja zorganizowała kolejne sesje nagraniowe - pracowaała przede wszystkim w Ardent Studios w Memphis z producentem Tomem Dowdem. Pomagało jej wielu wybitnych muzyków, jak mistrz funku, wokalista George Clinton, słynny perkusista Kenny Jones, znany z The Faces i The Who, oraz legendarna sekcja instrumentów dętych Memphis Horns. Powstały zarówno pełne dynamiki utwory zainspirowane funkiem, soulem i rhythm'n'bluesem, choćby Funky Jam i kompozycje bardziej nastrojowe, melancholijne, w rodzaju Cry Myself Blind, Big Jet Plane i Sad And Blue. Piosenka Rocks ewokowała atmosferę muzyki The Rolling S z przełomu lat sześćdziesiątych i siedemdziesiątych. Ona ukazała się pierwsza - na singlu wydanym w lutym 1994. Miesiąc póżniej trafił na rynek album Give out but don't give up. Jesienią podczas pobytu grupy w Nowym Jorku doszło do tragicznego incydentu - Duffy został zaatakowany przez napastnika nożem i ciężko zraniony.

Single
Tytuł	Wykonawca	Data wydania	UK	US	Wytwórnia [UK]	Komentarz
Gentle Tuesday/Black Star Carnival	Primal Scream	06.1987	86[3]	-	WEA ACID 3	[written by Primal Scream][produced by Clive Langer,Pat Collier,Colin Fairley,Mayo Thompson]
Imperial /Star fruit surf rider	Primal Scream	09.1987	86[3]	-	WEA ACID 5	[written by Primal Scream][produced by Clive Langer,Pat Collier,Colin Fairley,Mayo Thompson]
Ivy Ivy Ivy /You're just too dark to care	Primal Scream	08.1989	97[1]	-	Creation CRE 067	[written by Primal Scream][produced by Sister Anne]
Loaded/ I'm Losing More Than I'll Ever Have	Primal Scream	02.1990	16[12]	-	Creation CRE 070	[written by Andrew Innes,Robert Clearie Young,Bobby Gillespie][produced by Andrew Weatherall]
Come together	Primal Scream	08.1990	26[6]	-	Creation CRE 078	[written by Andrew Innes,Robert Clearie Young,Bobby Gillespie][produced by Andrew Weatherall,Hugo Nicolson]
Higher than the sun	Primal Scream	06.1991	40[2]	-	Creation CRE 096	[written by Andrew Innes,Robert Clearie Young,Bobby Gillespie][produced by The Orb]
Don' t fight it,feel it	Primal Scream feat Denise Johnson	08.1991	41[2]	-	Creation CRE 110	[written by Andrew Innes,Robert Clearie Young,Bobby Gillespie][produced by Andrew Wetherall]
Dixie -Narco EP. [Movin' on up/Stone my soul/Carry me home/Screamadelica]	Primal Scream	01.1992	11[6]	-	Creation CRE 117
Rocks /Funky jam	Primal Scream	02.1994	7[6]	107[7]	Creation CRE 129	[written by Bobby Gillespie, Andrew Innes, Robert Young][produced by Tom Dowd]
Jailbird	Primal Scream	05.1994	29[3]	-	Creation CRE 145	[written by Bobby Gillespie, Andrew Innes, Robert Young][produced by Tom Dowd]
[I' m gonna] Cry myself blind/Rocks [live]	Primal Scream	11.1994	49[7]	-	Creation CRE 183	[written by Bobby Gillespie, Andrew Innes, Robert Young][produced by Tom Dowd]
The big man and the Scream Team meet The Barmy Army uptown	Primal Scream,Irvine Welsch and On-U-Sound	06.1996	17[10]	-	Creation CRE 194
Kowalski/96 tears	Primal Scream	05.1997	8[11]	-	Creation CRE 245	[written by Primal Scream,Gary Mounfield][produced by Brendan Lynch, Primal Scream,Andrew Weatherall]
Star/Jesus	Primal Scream	06.1997	16[11]	-	Creation CRE 263	[written by Primal Scream][produced by Brendan Lynch, Primal Scream,Andrew Weatherall]
Burning wheel/Hammond connection	Primal Scream	10.1997	17[6]	-	Creation CRE 272	[written by Primal Scream][produced by Brendan Lynch, Primal Scream,Andrew Weatherall]
If They Move, Kill 'Em/Badlands	Primal Scream	02.1998	85[1]	-	Creation CRE 284	[written by Primal Scream][produced by Brendan Lynch, Primal Scream,Andrew Weatherall]
Swastika eyes	Primal Scream	11.1999	22[10]	-	Creation CRE 326	[written by Bobby Gillespie][produced by Brendan Lynch, Primal Scream,Andrew Weatherall]
Kill all hippies/Exterminator	Primal Scream	03.2000	24[7]	-	Creation CRE 332	[written by Primal Scream,M. Nelson][produced by Brendan Lynch, Primal Scream,Adrian Maxwell Sherwood]
Accelerator/I'm 5 years ahead of my time/When the kingdom comes	Primal Scream	09.2000	34[3]	-	Creation CRE 333	[written by Primal Scream][produced by Brendan Lynch, Primal Scream,Adrian Maxwell Sherwood]
Miss Lucifer	Primal Scream	07.2002	25[5]	-	Columbia 672825 2	[written by Primal Scream][produced by Andrew Weatherall,Kevin Shields, Jagz Kooner,Keith Tenniswood]
Autobahn 66	Primal Scream	11.2002	44[2]	-	Columbia 6733125	[written by Primal Scream][produced by Andrew Weatherall,Kevin Shields, Jagz Kooner,Keith Tenniswood]
Some velvet morning/Country Blues #1	Primal Scream	11.2003	44[2]	-	Columbia 6744022	[written by Lee Hazlewood][produced by Andrew Weatherall,Kevin Shields,Jagz Kooner,Keith Tenniswood]
Country girl/Gimme Some Truth	Primal Scream	05.2006	5[30]	-	Columbia 82876834282	[written by Primal Scream][produced by Martin "Youth" Glover]
Dolls/Zeppelin Blues While Thinking Of Robert Parker	Primal Scream	08.2006	40[5]	-	Columbia 82876 87162 2	[written by Primal Scream][produced by Martin "Youth" Glover]
Can't Go Back/Urban Guerilla	Primal Scream	07.2008	48[3]	-	B Unique BUN 140CD	[written by Primal Scream][produced by Paul Epworth]

Albumy
Tytuł	Wykonawca	Data wydania	UK	US	Wytwórnia [UK]	Komentarz
Sonic flower groove	Primal Scream	10.1987	62[1]	-	Elevation ELV 2	[produced by Mayo Thompson,Colin Fairley, Clive Langer]
Screamdelica	Primal Scream	10.1991	8[132]	-	Creation CRELP 076	[platinum-UK][produced by The Orb, Hypnotone, Andrew Weatherall, Hugo Nicolson, Jimmy Miller]
Give out but don' t give up	Primal Scream	03.1994	2[28]	-	Creation CRECD 146	[gold-UK][produced by David Bianco, George Clinton, Tom Dowd, George Drakoulias]
Vanishing point	Primal Scream	07.1997	2[28]	-	Creation CRECD 178	[gold-UK][produced by Primal Scream, Brendan Lynch, Andrew Weatherall]
Echo Dek	Primal Scream	10.1997	43[3]	-	Creation CRECD 224	[produced by Primal Scream, Brendan Lynch, Adrian Maxwell Sherwood][wersja dub poprzedniej płyty zremiksowanej przez Alana Sherwooda]
Exterminator	Primal Scream	01.2000	3[21]	-	Creation CRECD 239	[gold-UK][produced by Primal Scream, Brendan Lynch, Adrian Maxwell Sherwood, Jagz Kooner, David Holmes, Hugo Nicolson, The Chemical Brothers, Kevin Shields, Tim Holmes]
Evil heat	Primal Scream	08.2002	9[6]	-	Columbia 5089232	[produced by Two Lone Swordsmen (Andrew Weatherall and Keith Tenniswood), Kevin Shields, Jagz Kooner]
Dirty hits	Primal Scream	11.2003	25[26]	-	Columbia 5136032	[gold-UK][produced by Primal Scream]
Riot City Blues	Primal Scream	06.2006	5[15]	-	Columbia 82876831652	[gold-UK][produced by Youth]
Beautiful Future	Primal Scream	07.2008	9[5]	-	Columbia 82876 83165 1	[produced by Björn Yttling, Paul Epworth]
More Light	Primal Scream	05.2013	12[4]	-	First International SCRMCD 003	[produced by David Holmes]
Chaosmosis	Primal Scream	03.2016	12[2]	-	First International SCRMCD 008	[produced by Bobby Gillespie, Andrew Innes ,Björn Yttling]

Pretty Things

Jedna z prekursorskich angielskich grup rhythm' n'bluesowych, założona we wrześniu 1963 r. w Sidcup Art College w hrabstwie Kent. W pierwszym składzie oprócz współzałożycicla The Rolling Stones, Dicka Taylora (ur. 28.01.1943 r. w Dartford w hrabstwie Kent, Anglia; gitara) znaleźli się: Phil May (ur. 9.11.1944 r. w Dartford; śpiew), Brian Pendleton (ur. 13.04.1944 r. w Wolverhampton w hrabstwie West Midlands, Anglia; gitara rytmiczna), John Stax (właśc. John Fullegar), ur. 6.04.1944 r. w Crayford w hrabstwie Kent, Anglia; bas) oraz Peter Kitley (perkusja), zastąpiony wkrótce przez Viva Andrewsa.

 Zespół podpisał kontrakt nagraniowy w kilka miesięcy po powstaniu, jednak wytwórnia zastrzegła sobie zastąpienie niefortunnego Andrewsa przez doświadczonego perkusistę Viva Prince'a (ur. 9.08.1944 r. w Loughborough w hrabstwie Leicestershire, Anglia), eks-członka grupy Carter-Lewis And The Southerners. Debiutancki singel "Rosalyn" przemknął jedynie przez brytyjską Top 50, jednak kontrowersyjna, wystudiowanie niechlujna aparycja Pretty Things zapewniła zespołowi spory rozgłos już na starcie. Wizerunkom muzyków odpowiadał w pełni wykonywany przez nich szorstki, często wręcz kakofoniczny rhythm'n'blues, dominujący na dwóch pierwszych przebojowych singlach z 1964 r.: "Don't Bring Me Down" i "Honey I Need". W podobnym nurcie utrzymany był też pierwszy album zespołu. W listopadzie 1965 r. chimerycznego Prince'a zastąpił Skip Alan (właśc. Alan Skipper, ur. 11.06.1948 r. w Londynie, Anglia). Kolejne single: "Midnight To Six Man" i "Come See Me" pomimo słabszego rynkowego rezonansu były muzycznie chyba najciekawszymi dokonaniami zespołu. Po odejściu Pendletona i Staxa do nagrania trzeciego albumu, Emotions, zaangażowano dwóch byłych członków grupy The Fenmen: Wally'ego Allena (bas, śpiew) i Johna Poveya (ur. 20.08. 1944 r. w Londynie, Anglia; instrumenty klawiszowe, śpiew). Obaj mieli odegrać ważną rolę w karierze zespołu. Z końcem 1967 r. kwintet pojawił się na brytyjskiej scenie undergroundowej.
Muzyka Pretty Things łączyła elementy harmoniczne z eksperymentatorskimi, a awangardowe single,"Defecting Grey" i "Talking About The Good Times" stały się manifestami angielskiego ruchu "flower-power". Nowe oblicze zespołu znalazło pełny wyraz na ambitnym, koncepcyjnym albumie S.F.Sorrow, zainspirowanym podobno rock operą "Tommy" grupy The Who. Płyta nie była jednak komercyjnym sukcesem, a zmiany personalne (przez pewien czas Skipa Alana zastępował John "Twink" Alder, perkusista zespołu Tomorrow) również nic wyszły Pretty Things na dobre.
Największym ciosem było jednak odejście Dicka Taylora w listopadzie 1969 r. Choć tygodnik "Rolling Stone" zrecenzował entuzjastycznie piąty album grupy, Parachute to brak charakterystycznej gitary lidera był ewidentny.
W 1971 r. zespół był bliski definitywnego rozpadnięcia się i tylko dzięki determinacji Maya, Poveya i Skipa Alana udało się dokończyć nagranie longplaya Freeway Madness. Trio uzupełniane coraz to innymi muzykami funkcjonowało do 1976 r. gdy May wybrał karierę solisty. Później działało jako Metropolis.
W dwa lata później May, Taylor. Povey, Alien i Alan powrócili na estradę, by nagrać album Emotions, a w 1980 r. (wzmocnieni gitarzystą Peterem Tolsonem (ur. 10.09.1951 r. w Bishops Stortford w hrabstwie Hertfordshire, Anglia) nagrali pod starą nazwą studyjny album Cross Talk. W latach osiemdziesiątych Pretty Things pod wodzą Maya i Taylora działali sporadycznie w kręgu filmu i estrady. W 1990 r. zespół przypomniał się ekscytującą wersją "Eve Of Destruction" - przebojem Barry'ego McGuire'a z 1965 r.

Single
Data wydania	Tytuł	UK Top 40	Billboard	Wytwórnia /UK/	Komentarz
06.64	Rosalyn/Big Boss Man	41[5]	-	Fontana TF 469	[written by Jimmy Duncan, Bill Farley][produced by Reg Tilsley]
10.64	Don't Bring Me Down/We'll Be Together	10[11]	-	Fontana TF 503	[written by Johnny Dee][produced by Reg Tilsley]
02.65	Honey I Need/I Can Never Say	13[10]	-	Fontana TF 537	[written by Phil May,Dick Taylor,Button Smithling][produced by Reg Tilsley]
07.65	Cry To Me/Get A Buzz	28[7]	-	Fontana TF 585	[written by Phil May,Dick Taylor][produced by Reg Tilsley]
12.65	Midnight To Six Man/Can't Stand The Pain	46[1]	-	Fontana TF 647	[written by Dick Taylor, Bobby Graham]
05.66	Come See Me/L.S.D	43[5]	-	Fontana TF 688	[written by J.J. Jackson, Sidney Barnes, Pierre Tubbs][produced by Reg Tilsley]
07.66	A House In The Country/Me Needing You	50[2]	-	Fontana TF 722	[oryginalnie nagrany przez Kinks]

Albumy
Tytuł	Wykonawca	Data wydania	UK	US	Wytwórnia [US]	Komentarz
Pretty Things	Pretty Things	03.1965	6[10]	-	Fontana TL 5239 [UK]	[produced by Bobby Graham]
Parachute	Pretty Things	06.1970	43[3]	-	Rare Earth RS 515	[produced by Norman Smith]
Silk torpedo	Pretty Things	03.1975	-	104[9]	Swan Song 8411	[produced by Norman Smith]
Savage eye	Pretty Things	02.1976	-	163[6]	Swan Song 8414	[produced by Norman Smith]

Bombalurina

Timmy Mallett (ur.18.10.1955r, Marple, UK) telewizyjny prezenter utworzył zespół Bombalurina wraz z wokalistkami i tancerkami Dawn Andrews i Annie Dunkley i wydał singiel "Itsy Bitsy Teeny Weeny Yellow Polka Dot Bikini". Piosenka weszła na listy przebojów w Wielkiej Brytanii jako numer 23,by zostać numerem 1 w dniu 19 sierpnia 1990 r., na którym została przez trzy tygodnie.
Ponad 1.000.000 egzemplarzy singla sprzedano na całym świecie i były to pierwsze miejsca list przebojów w kilkunastu krajach. Następnymi nagraniami były single "7 Little Girls Sitting in the Back Seat", "The Bump", jak i album, Huggin' an' a Kissin.
Dla "Tommy's campaign" nagrał "The Laughing Policeman" z producentem Beatlesów George Martinem . Pod pseudonimem "Del Costa" wydał "Hot Hot Hot" w 1992 roku. Video zostało nakręcone na Ibizie . Teraz jest gratka dla kolekcjonerów.
W 1986 roku został również prezenterem paneuropejskiego kanału muzycznego Music Box , i dlatego brał udział w grupie muzycznej o nazwie Rap Pack składajacej się z niektórych prezenterów Music Box, która wydała singiel Back To The Rhythm wraz z dołączonym wideo.
Podczas I'm a Celebrity, Mallett i David Van Day napisali i wykonali piosenkę "Biff Baff Boff We're Celebrities". Utwór został następnie poddany obróbce przez producenta Steps , Barry'ego Uptona i został wydany przez Jungle Celebrity Records w grudniu 2008 r. do pobrania na iTunes . 

Single

Tytuł	Wykonawca	Data wydania	UK	US	Wytwórnia [UK]	Komentarz
Itsy Bitsy Teeny Weeny Yellow Polka Dot Bikini	Bombalurina featuring Timmy Mallett	07.1990	1[3][13]	-	Carpet CRPT 1	[written by Lee Pockriss,Paul Vance][produced by Nigel Wright]
Seven Little Girls Sitting On The Back Seat	Bombalurina featuring Timmy Mallett	11.1990	18[7]	-	Carpet CRPT 2	[written by Lee Pockriss,Bob Hilliard][produced by Nigel Wright]
Albumy

Tytuł	Wykonawca	Data wydania	UK	US	Wytwórnia [UK]	Komentarz
Huggin' an' a Kissin'	Bombalurina featuring Timmy Mallett	12.1990	55[5]	-	Polydor 8476481	[produced by Nigel Wright]

Blue Diamonds

The Blue Diamonds był holenderskim duetem doo-wop , znany ze swojego przebojowego singla " Ramona ",ktory sprzedał się w ponad milionowym nakładzie. Indo (holendersko- indonezyjscy ) bracia Ruud de Wolff (ur.12 maja 1941 r. - zm.grudzień 2000 r.),i Riem de Wolff (ur. 15 kwietnia 1943r), założyli grupę tuż po emigracji do Holandii w 1949 roku. Oni urodzili się w Batawii (obecnie Dżakarta ), Indonezja.
Zwany "holenderskimi Everly Brothers ", The Blue Diamonds miał w repertuarze wiele piosenek Everly Brothers , ale stał się sławny w 1960 ze swoją wersją "Ramony", utworu napisanego w 1928r do filmu , Ramona . Piosenka została napisana do promocyjnych występów Dolores del Rio ( gwiazda filmowa), ale nie użyto jej w filmie . Wersja Blue Diamonds osiągnęła na amerykańskiej Billboard Hot 100 pozycję 72. Sprzedano ponad 250.000 egzemplarzy singla w Holandii i ponad milion egzemplarzy w Niemczech od 1961 roku.
Mimo, że ich ostatni hit pochodzi z 1971 roku, nadal występują razem aż do śmierci Ruuda de Wolffa koniec 2000r. Riem de Wolff nadal występuje i nagrywa płyty.

Single

Tytuł	Wykonawca	Data wydania	UK	US	Wytwórnia [US]	Komentarz
Ramona / All of Me	Blue Diamonds	11.1960	-	72[5]	London 1954	[written by Mabel Wayne,L. Wolfe Gilbert]

Belle Epoque

Belle Epoque (również w niektórych źródłach jako La Belle Epoque) to nazwa żeńskiego trio wokalnego , z siedzibą w Paryżu . Grupa cieszyła się popularnością w drugiej połowie lat 70-tych z dyskotekowym remake piosenki " Black Is Black ", pierwotnie nagranej w 1966 roku przez hiszpańską grupę Los Bravos .
Belle Epoque składał się z liderki Evelyne Lenton, francuskiej piosenkarki, który rozpoczęła nagrywać i wystepować na początku lat 60-tych pod pseudonimem Evy, jak również dwóch towarzyszacych wokalistek. Pierwotnie,nimi były Jusy Fortes (znana również jako Judy Lisboa ), pochodząca z Wysp Zielonego Przylądka i Marcia Briscoe (znana również jako Marcia Briscue ), pochodząca z Atlanty , Georgia .Jednak ,z biegiem czasu , jak zauważa Lenton, "Dziewczyny zmieniały się wraz z okolicznościami".
Trio wylansowało wielki europejski hit w 1977 roku swoim remake utworu "Black Is Black", czasami znany również jako "Disco Sound/Black Is Black".Wersja Belle Epoque była w Top10 wielu krajów europejskich, w tym numerem 2 na UK Singles Chart (tej samej pozycji dotarł oryginał w wykonaniu Los Bravos jedenaście lat wcześniej). Piosenka stała się numerem 1 w Australii w 1978 roku.
W USA , Belle Epoque są lepiej znane dzieki innemu utworowi, "Miss Broadway", który na liście Billboardu trafił na 92 pozycję i 26-tą na R & B Chart w 1978 roku. Lenton zaczęł nagrywać solo ponownie w 1983 roku, wielokrotnie wystepując na remiksach "Black Is Black" i "Miss Broadway".

Single

Tytuł	Wykonawca	Data wydania	UK	US	Wytwórnia [US]	Komentarz
Miss Broadway/Black Is Black	Belle Epoque	06.1977	-	-	-	[21[8].Hot Disco/Dance;Shady Brook 009 LP.]
Black Is Black / Me and You	Belle Epoque	08.1977	2[14]	-	Big Tree BT 16 123	[written by Albert Weyman,Tony Hayes,Steve Wadey,Michelle Grainger][produced by Robert Conrado]
Miss Broadway / Losing You	Belle Epoque	03.1978	-	92[4]	Big Tree BT 16 109	[written by Albert Weyman,Evelyne Lenton][produced by Robert Conrado][26[12].R&B Chart]
Albumy

Shirley and Lee

Shirley Mae Goodman (ur. 19 czerwca 1936r - zm. 5 lipca 2005r) była amerykańską wokalistką r&b , najbardziej znaną jako  połowa duetu Shirley & Lee,w latach 50-tych. Później w swojej karierze miała odrodzenie z hitem disco  "Shame, Shame, Shame " w latach 70-tych.
Goodman urodziła się w Nowym Orleanie . Po tym jak śpiewała w kościelnych chórach ,nagrała swoje pierwsze demo z grupą przyjaciół w roku 1950. Kilka miesięcy później jej solowy głos przyciągnął uwagę właściciela Aladdin Records,  Eddie Messnera, który obserwował ją i sparował ją w duecie z   kolegą szkolnym Leonardem Lee (ur. 29 czerwca 1935r - zm. 23 października 1976r).


Jako "Shirley & Lee, nagrali debiutancki singiel "I’m Gone", wyprodukowany przez Cosimo Matassa , który osiągnął # 2 na liście Billboard R & B   w 1952r. Nagranie skontrastowało sopran Goodman   z barytonem Leonarda baryton , w ten sposób, w jaki kolejni kompozytorzy sugerowali  wpływ  na rozwój ska i reggae .

W swoich wczesnych piosenkach , udawali, jakby byli zakochani i byli znani   jako "Ulubieńcy bluesa". Jednak zmienili styl w 1956 roku i nagrali " Let the Good Times Roll ", który stał  się ich największym przebojem osiągając # 1 na liście R & B   i # 20 na Billboard Hot 100 Chart. Sprzedał się w ponad milionie egzemplarzy i został  nagrodzony złotą płytą . Chociaż Kolejny singiel, "I Feel Good" (nie mylić z ich   singlem z 1955r "Feel So Good"),   także trafił na listy bestsellerów,późniejsze nagrania były mniej udane, a para przeniosła się do wytwórni Warwick  w 1959r. Goodman i Leonard rozdzielili się w 1963 roku .Leonard nagrał kilka kolejnych solowych płyt z niewielkim powodzeniem.

W połowie lat 60-tych, Goodman przeniosła się do Kalifornii , gdzie pracowała jako wokalistka sesyjna przy nagraniach Sonny'ego i Cher , Dr Johna i innych, a także tworząc duet przez jakiś czas z Jessie Hill . Śpiewała w chórkach na albumie " Exile On Main Street" The Rolling Stones  , ale potem na krótko wycofała się z branży muzycznej .

W dniu 15 października 1971 roku, Shirley & Lee zostały połączyli się na jeden koncert w Madison Square Garden w Nowym Jorku .
Później, w 1974 roku, jako Shirley Goodman Pixley,  skontaktowała się ze swoją przyjaciółką Sylvią Robinson , wcześniej duet  Mickey i Sylvia , a obecnie współwłaścicielką wytwórni All Platinum   i przekonywała ją, aby nagrać wokal na ścieżce tanecznej, " Shame, Shame, Shame ". Pod szyldem Shirley & Company , nagranie stało się międzynarodowym  hitem pop, osiągając # 12 na liście przebojów Billboardu i zapowiadało  rozkwit disco.
Po kilku kolejnych nagraniach i turnee, Goodman ostatecznie wycofała się z branży muzycznej po powrocie do Nowego Orleanu pod koniec lat 70-tych.

W 1976 roku Leonard Lee, który został   pracownikiem socjalnym , zmarł na atak serca , w wieku 40 lat.

Single
Tytuł	Wykonawca	Data wydania	UK	US	Wytwórnia [US]	Komentarz
I'm Gone/Sweethearts	Shirley & Lee	12.1952	-	-	Aladdin 3153	[written by Bartholomew, Lee ][2[11].R&B Chart]
Feel So Good/You'd Be Thinking Of Me	Shirley & Lee	08.1955	-	-	Aladdin 3289	[written by Leonard Lee][2[25].R&B Chart]
Let The Good Times Roll/Do You Mean To Hurt Me So	Shirley & Lee	08.1956	-	20[19]	Aladdin 3325	[written by Shirley Goodman, Leonard Lee][1[3][19].R&B Chart]
I Feel Good/Now That It's Over	Shirley & Lee	12.1956	-	38[8]	Aladdin 3338	[written by Leonard Lee][3[10].R&B Chart]
When I Saw You/That's What I Wanna Do	Shirley & Lee	03.1957	-	-	Aladdin 3362	[written by Leonard Lee][14[1].R&B Chart]
I've Been Loved Before/Like You Used To Do	Shirley & Lee	06.1960	-	88[6]	Warwick 535	[written by Leonard Lee][produced by Morty Craft]
Let The Good Times Roll/Keep Loving Me	Shirley & Lee	09.1960	-	48[5]	Warwick 581	[written by Leonard Lee][produced by Jimmy Mundy]
Well-A, Well-A/Our Kids	Shirley & Lee	08.1961	-	77[6]	Warwick 664	[written by Crier]