środa, 25 stycznia 2017

Pipettes

Nadmorski kurort Brighton dał światu w ostatnich latach aż dwie żeńskie grupy, i to szokująco odmienne: skłaniającą się w stronę avant-rocka Electrelane oraz The Pipettes, która nawiązuje wprost do złotej epoki popu z lat 60., gdy na listach przebojów królowały rozkoszne single dziewczęcych grup wokalnych spod znaku Motown i produkcji Phila Spectora, ale też z czytelnymi odniesieniami do bardziej zorientowanych na retro-pop wykonawców punkrockowych z lat 70.

The Pipettes to oczywiste wnuczki The Crystals, Shangri-La's, The Shirelles, The Donays czy The Marvelettes, od których, co warto przypomnieć, sami Beatlesi uczyli się harmonizowania głosów (i których utwory chętnie wykonywali i nagrywali na początku kariery), a których tradycje w ciągu ostatnich paru dekad kontynuowały z determinacją już tylko... japońskie panienki. Być może pod wpływem właśnie tych ostatnich pomysł na taki żeński zespół - adaptujący Spectora na nowe stulecie - zrodził się w głowie animatora sceny muzycznej z Brighton, Monster Bobby'ego, w 2004 roku. Ale to nie miała być jedna z tych grup fabrykowanych i sterowanych przez wszechwładnych producentów, jak choćby Spice Girls.
Trzy tworzące obecny skład zespołu dziewczyny doskonale śpiewają, same piszą sobie piosenki (i to znakomite) i same zadbały o swój image - od sukienek w groszki (była taka moda!) i stylowej choreografii występów, po grafikę na okładce ich pierwszego albumu "We Are The Pipettes", która odwołuje się wprost do poetyki początku lat 60. Mogą jednak Rosay, Gwenno i RiotBeck nawiązywać do epoki niewinności popu, ale nie uświadczy się w ich tekstach owej niegdysiejszej uległości wobec chłopców - obiektów westchnień ich babć. To one dziś rządzą, one biorą sobie na jedną noc facetów ("One Night Stand") i one ich odtrącają (pierwszy duży przebój: "Your Kisses Are Wasted On Me").
Single "School Uniform", "ABC", "Judy", no i już firmowane przez firmę Memphis Industries/V2 "Your Kisses Are Wasted On Me" i "Pull Shapes" zrobiły furorę. A teraz debiutancki album "We Are The Pipettes" uznany został za objawienie. I słusznie, bo takiej pozytywnej energii, pozbawionej egzystencjalnej melancholii, cierpiętnictwa i owego elementu spowiedzi "kobiety z przeszłością" dawno już w anglosaskiej praktyce nie było.

Single
Tytuł WykonawcaData wydania UK US Wytwórnia
[UK] 		Komentarz
Dirty Mind / Because It's Not Love (But It's Still A Feeling)Pipettes11.200563[3]-Memphis Industries MI0 53CDS[written by The Pipettes][produced by Andy Dragazis]
Your Kisses Are Wasted On Me?/Your Guitars Are Wasted On MePipettes04.200635[1]-Memphis Industries MI 062S[written by The Pipettes][produced by Andy Dragazis, Gareth Parton]
Pull Shapes/Guess Who Ran Away With The Milkman?Pipettes07.200626[3]-Memphis Industries MI 071CDS[ Producer- Andy Dragazis , Gareth Parton][ Written By - Pipettes]
Judy/Feminist ComplaintsPipettes10.200646[2]-Memphis Industries MI0 77CDS[ Producer - Andy Dragazis , Gareth Parton][ Written By - Pipettes]

Albumy
Tytuł WykonawcaData wydania UK US Wytwórnia
[UK] 		Komentarz
We Are The PipettesPipettes07.200641[6]-Memphis Industries MI 072CD[produced by: Gareth Parton]
Autor: o Brak komentarzy:
Etykiety: ,

Pink Fairies

Nazwę Pink Fairies początkowo stosowano w odniesieniu do luźno związanej grupy muzyków znanej później jako Shagrat. Tę pierwszą zainspirowaną twórczością Tolkiena, odkurzono ponownie w 1970 r., kiedy Twink (właśc. John Alder), były perkusista Tomorrow i The Pretty Things, dołączył do byłych członków formacji The Deviants: Paula Rudolpha (gitara, śpiew), Duncana Sandersona (bas, śpiew) i Russella Huntera (perkusja). Debiutancki album The Pink Fairies Never Neverland, był dziwaczną mieszaniną prymitywnej muzyki ("Say You Love Me") i angielskiej psychodelii ("Heavenly Man"). Zamieszczono na nim również m.in. utwory "Do It" i "Uncle Harry's Last Freak Out", które okazały się nieodłącznymi elementami koncertów grupy, powoli stającej się poważną podpora niezależnych festiwali.
W 1971 r. z zespołu odszedł Twink, a pozostała trójka przy współpracy Trevora Martina z The Move, nagrała rozczarowujący album What A Bunch Of Sweeties. Rudolpha (który dołączył później do Hawkwind) zastąpił na krótko Mick Wayne, zanim skład na stałe poszerzył Larry Wallis. Już z jego udziałem powstał album Kings Of Oblivion, zdecydowanie najlepsza i najbardziej konsekwentna propozycja zespołu.
Trio zakończyło działalność w 1974 r., lecz już rok później muzycy ponownie spotkali się z Rudolphem i Twinkiem, by wystąpić w londyńskim Chalk Farm Roundhouse. Pożegnalne turnee z udziałem Sandersona, Wallisa i Huntera przeciągnęło się na rok 1977 r., kiedy to do składu dokooptowano Martina Stone'a (eks-Chilli Willi And The Red Hot Peppers). Po tych koncertach The Pink Fairies oficjalnie zakończyli działalność- lecz muzycy pierwszego składu (bez Rudolpha,lecz za to z Wallisem) spotkali się ponownie w 1987r by zarejestrować album Kill'EM'N'Eat'Em. Wkrótce potem ich drogi rozeszły się po raz kolejny.


Single
Tytuł WykonawcaData wydania UK US Wytwórnia
[UK] 		Komentarz
The snake/Do itPink Fairies01.1971--Polydor 2058 089[written by The Pink Fairies][produced by Peter Knight Jnr.]
Well ,well,well/Hold onPink Fairies11.1972--Polydor 2058 302[written by Wayne][produced by David Hitchcock]
Between the lines/Spoiling for a fightPink Fairies09.1976--Stiff BUY 2[written by C. Kid][produced by Everyone]

Albumy
Tytuł WykonawcaData wydania UK US Wytwórnia
[UK] 		Komentarz
The never never landPink Fairies05.1971--Polydor 2383 045[produced by Pink Fairies, Neil Slaven]
What a bunch of sweetiesPink Fairies07.197248[1]-Polydor 2383 132[produced by Pink Fairiesn]
Kings of oblivionPink Fairies.1975--Polydor 2383 212[produced by David Hitchcock]
FlashbackPink Fairies06.1973--Polydor 2384 071
Live at the Roundhouse 1975Pink Fairies06.1982--Big Beat WIK 14
Autor: o Brak komentarzy:
Etykiety: ,

wtorek, 24 stycznia 2017

Patra

Prawdziwe imię: Dorothy Smith. Urodzona 22 stycznia 1972 w Kingston na Jamajce.
Patra jako pierwsza została okrzyknięta "królową muzyki dancehall" i "diwą reggae", była ona pierwszą jamajską kobietą która zyskała światowy rozgłos i uznanie, przetarła drogę do kariery innych żeńskich wokalistek pochodzących z Karaibów. Jej twórczość to mieszanka solu, rapu, dancehallu i muzyki disco.

Inspirację dla jej twórczości stanowiły jamajskie gatunki muzyczne takie jak ragga muffin i dancehall, a także takie wokalistki jak Tina Turner czy Sade. Patra urzekła publiczność amerykańską swoją egzotyczną urodą, a także bardzo odważnymi, wyzwolonymi tekstami, swoim unikalnym stylem epatującym sex appealem.
Jako dziecko śpiewała w chórze kościelnym.
Zadebiutowała w 1993 roku albumem "Queen of the pack" na rynku amerykańskim, który uzyskał status złotej płyty wcześniej miała na koncie duety z jamajskim artystami takimi jak Shabba Ranks czy Mad Cobra.
Właśnie z tego albumu pochodzą single "Think about it", największy hit "Romantic Call" (duet z amerykańską raperką Yo-Yo) i "Worker Man".
Właśnie w 1993 roku otrzymała międzynarodowe nagrody w kategorii reggea zyskując tytuły "najlepsza wokalistka' i "najlepsza piosenka".
W 1995 roku nagrała razem z największymi ówczesnymi gwiazdami r'n'b i soul m.in. Aaliyah, TLC, Vanessa Williams,Brandy utwór "freedom"  do filmu "Phanters".
W tym samym roku wydała drugą płytę "Scent of Attraction" nie odniósł aż tak wielkiego sukcesu jak "Queen of the Pack".
Najwiekszy rozgłos uzyskały utwory: "Pull up to the bumper"-cover piosenki Grace Jones, "Scent of Atrraction"-duet z artystą r'n'b Aaronem Hallem i "Hot stuff" z hiphopowym grilsbandem Salt'N'Pepa.
Po 10 latach nieobecności na scenie muzycznej Patra wraca najnowszym singlem "The Great Escape" wydanym w 2006 roku.

Single
Tytuł WykonawcaData wydania UK US Wytwórnia
[UK] 		Komentarz
Think (About It)Patra feat. Lyn Collins11.1993--Epic 77 161[written by J. Brown, Patra][produced by Salaam Remi]
Family AffairShabba Ranks feat. Patra,Terri & Monica02.1994-84[2]Atlas 855 232[16[18].R&B Chart][piosenka z filmu "Addam's Family Values"]
Worker ManPatra04.1994-53[16]Epic 77 289[written by D. Smith, A. Kelly][produced by C. "Specialist" Dillon, Anthony "CD" Kelly][20[20].R&B Chart][1[1][15].Hot Disco/Dance;Epic 77 521 12"]
Romantic CallPatra feat. Yo-Yo08.1994-55[16]Epic 77 624[written by D. Smith, H. Tee, Y. Whitaker ][produced by Howie Tee][35[20].R&B Chart][21[7].Hot Disco/Dance;Epic 77 649 12"][sample z "Bitches Brew"-Miles Davis]
Pull Up to the BumperPatra08.1995-60[10]550 Music/Epic 77 931[written by D. Mano, G. Jones, R. Shakespeare, S. Dunbar][produced by Salaam Remi][hit Grace Jones z 1981r][21[16].R&B Chart][15[10].Hot Disco/Dance;550 Music 77 970 12"]
Scent of AttractionPatra feat. Aaron Hall03.1996-82[7]550 Music/Epic 78 257[written by A. Hall, C. Farrar, C. Dillon, D. Smith, E. Dillon, T. Taylor][produced by Charles Farrar , Troy Taylor][sample z "Shadows"-Tom Scott][31[14].R&B Chart]


Albumy

Tytuł WykonawcaData wydania UK US Wytwórnia
[UK] 		Komentarz
Queen of the PackPatra04.1994-103[25]Epic 53 763[gold-US]
Scent of AttractionPatra09.1995-151[4]550 Music 67 094-
Autor: o Brak komentarzy:
Etykiety: ,

Brandy

Znana pod tym pseudonimem Brandy Rayana Norwood urodziła się 11 lutego 1979 roku w McComb w amerykańskim stanie Missisipi. Jej rodzina zawsze miała związki z muzyką. Ojciec Brandy, Willie Norwood był dyrektorem chóru i piosenkarzem R&B.

Także jej brat zaczął rozwijać muzyczną i aktorską karierę, a najbardziej znany kuzyn - Snoop Dogg jest światową gwiazdą hip-hopu. Mając tak utalentowane dzieci, państwo Norwood postanowili przenieść się do Kalifornii, aby zapewnić im większą szanse na karierę. Zamieszkali w Carson.

Faktycznie, dość szybko Brandy znalazła się w zespole dziecięcym, a już w wieku 11 lat została zaangażowana do chórków młodych zespołów R&B. Kilka lat później, w 1993 roku na jednym z przyjęć dostrzegł ją menedżer Atlantic Records, który po przesłuchaniach postanowił zawrzeć z nią kontrakt. Brandy miała wtedy jedynie 14 lat.

Wkrótce rozpoczęły się prace nad debiutancką płytą wokalistki. Jej premiera została poprzedzona wydaniem bardzo dobrze przyjętego singla "I Wanna Be Down", który dotarł na pierwsze miejsce listy przebojów. Pierwszy album ukazał się pod tytułem "Brandy" we wrześniu 1994 roku i choć osiągnął jedynie 20. miejsce na liście Billboardu został doceniony przez krytykę. Dla nastoletniej Brandy był to doskonały początek kariery.

Młoda gwiazda podtrzymała dobrą passę, nagrywając wraz z Lennym Kravitzem piosenki na ścieżkę muzyczną do filmu "Batman Forever". W tym samym 1995 roku nagrała przebojowy utwór "Sittin' Up in My Room" do reżyserowanego przez Foresta Whitakera filmu "Czekając na miłość" ("Waiting to Exhale"), z udziałem Whitney Houston i Angeli Bassett. Także rok później wzięła udział w tworzeniu muzyki do znanego obrazu "Desperatki" ("Set It Off") z Queen Latifah i Jadą Pinkett, co przyniosło jej nominację do nagrody Grammy.

Kolejne lata poświęciła Brandy na rozwój kariery w przemyśle filmowym. Od 1996 roku zaczęła występować w tytułowej roli w serialu telewizyjnym "Moesha", opowiadającym o dorastaniu czarnej nastolatki. Niedługo po rozpoczęciu emisji serial był najchętniej oglądanym programem telewizji UPN. W 1997 roku piosenkarka i aktorka wystąpiła w głównej roli w filmie telewizyjnym "Kopciuszek" ("Cinderella") u boku słynnej Whoopie Goldberg i zyskała przychylne oceny swojej gry.

Do muzyki Brandy powróciła w 1998 roku, kiedy to ukazał się jej drugi album "Never Say Never". Była autorką kilku utworów, jakie się na nim znalazły, potwierdzając, że jest coraz bardziej dojrzałą artystką. Singel z tej płyty, duet "The Boy Is Mine", nagrany z piosenkarką Monicą, spędził 13 tygodni na liście Billboard Hot 100, co było wynikiem rekordowym i zapewniło mu status jednego z największych przebojów lat 90. Podobno to właśnie popularność tej piosenki otworzyła azjatyckie rynki na mało tam dotychczas lubianą muzykę R&B, co świadczy o prawdziwie światowym sukcesie Brandy.

Po zakończeniu wszystkich promocyjnych obowiązków związanych z premierą drugiej płyty Brandy skoncentrowała się na swojej serialowej roli. Zagrała także w dwóch kinowych filmach. W 1998 miała jedną z głównych ról w horrorze "Koszmar następnego lata" ("I Still Know What You Did Last Summer"). Rok później pojawiła się w produkowanym przez siebie obrazie "Platynowa płyta" ("Double Platinium"), opowiadającym o związku młodej piosenkarki z matką. Nadmiar pracy spowodował, że jesienią 2000 roku Brandy znalazła się w szpitalu z powodu odwodnienia. Tabloidy spekulowały na temat uzależnienia od leków i destrukcyjnego wpływu tabletek na odchudzanie, jakie miała brać artystka, jednak ona sama zdecydowanie zaprzeczyła wszelkim podejrzeniom i szybko wróciła do pracy.

Dopiero po zakończeniu serialu (po 6 sezonach) Brandy wróciła do kariery muzycznej. W 2001 roku nagrała wraz z bratem Rayem-J utwór na składankę poświęconą piosenkarzowi Philowi Collinsowi. Został on wybrany na promocyjny singel i spełnił swoje zadanie doskonale, lokując się w pierwszych dziesiątkach list przebojów na całym świecie.

Przed wydaniem kolejnej płyty Brandy związała się z producentem Robertem "Big Bertem" Smithem i niedługo potem obwieściła, że spodziewa się potomka. Jednakże po urodzeniu dziecka i niecałym roku od zawarcia małżeństwa (które potem okazało się niepotwierdzone oficjalnie w urzędzie) para postanowiła się rozstać, co było tematem programu MTV "Special Delivery". Brandy i Smith zostali potem oskarżeni przez niektóre media o celowe działanie mające na celu jedynie przyciągnięcie uwagi przed premiera płyty artystki.

Ukazała się ona w marcu 2002 roku pod tytułem "Fool Moon" i po raz kolejny zdobyła bardzo dobre miejsca na listach sprzedaży, pomimo niezbyt zachęcających recenzji w prasie muzycznej. Brandy ponownie postanowiła zrobić sobie przerwę i zajęła się wychowywaniem córki.

Po dwóch latach powróciła czwartą płytą "Afrodisiac", do której powstania przyczynili się między innymi Kanye West i Timbaland. Wydany w czerwcu 2004 roku album był oczywiście komercyjnym sukcesem, choć nie tak wielkim, jak poprzednie, ale odzyskał 25-letniej piosenkarce uznanie krytyków.

W połowie 2006 roku Brandy pojawiła się jako jedna z jurorów w bardzo popularnym programie w telewizji NBC "America's Got Talent". Był to jeden z najchętniej oglądanych programów telewizyjnych w lecie tego roku. Niestety piosenkarka nie pojawiła się w późniejszych edycjach programu ze względu na kłopoty w życiu prywatnym. Pod koniec 2006 roku uczestniczyła w wypadku samochodowym i choć udało jej się uniknąć więzienia za spowodowanie śmierci innej kobiety, została pozwana przez dwie osoby o wysokie odszkodowanie. Sprawy nie znalazły jeszcze swojego rozwiązania, ale wiadomo, że rodzina zabitej domaga się od gwiazdy 50 milionów dolarów zadośćuczynienia.

Brandy znana jest z tego, że chętnie udziela wywiadów i utrzymuje dobre kontakty z licznymi sympatykami, korzystając z internetu. - To co mnie interesuje w serwisie MySpace, to fakt, że mogę porozmawiać osobiście z moimi fanami - tłumaczyła artystka w wywiadzie dla DJbooth.com. - Zapewniam, że nikt inny tego za mnie nie robi, jestem tylko ja, sam na sam z moimi wielbicielami. (...) Nazywam ich "gwiazdami", ponieważ bez nich ja sama nie świeciłabym tak mocno.

Żródło:http://muzyka.wp.pl
Single
Tytuł WykonawcaData wydania UK US Wytwórnia
[US] 		Komentarz
I wanna be downBrandy10.199444[18]6[28]Atlantic 87 225[gold-US][written by Keith Crouch, Kipper Jones][produced by Keith Crouch][1[4][38].R&B Chart]
Baby /I wanna be down [remix]Brandy02.1995174[2]4[20]Atlantic 87 173[platinum][written by Keith Crouch, Kipper Jones, Rahsaan Patterson][produced by Keith Crouch][1[4][24].R&B Chart]
Best friend/Movin' onBrandy06.1995-34[20]Atlantic 87 148[written by Keith Crouch, Glenn McKinney][produced by Keith Crouch][7[20].R&B Chart]
BrokenheartedBrandy featuring Wanya Morris of Boyz II Men09.1995-9[20]Atlantic 87 150[gold][written by Keith Crouch, Glenn McKinney][produced by Keith Crouch][2[25].R&B Chart]
Sittin' up in my room/My love ,sweet love [Patti LaBelle]Brandy12.199530[8]2[33]Arista 12 929[platinum][written by Kenneth "Babyface" Edmonds][produced by Babyface][2[30].R&B Chart][piosenka z filmu Waiting to exhale]
Missing you/So right,for life [Michael Speaks]Brandy ,Tamia,Gladys Knight & Chaka Khan08.1996-25[20]East West 64 262[written by Gordon Chambers, Barry Eastmond][produced by Barry Eastmond][10[27].R&B Chart][piosenka z filmu Set it off]
The boy is mineBrandy & Monica05.19982[47]1[13][27]Atlantic 84 089[2x-platinum-US][gold-UK][written by Brandy Norwood, LaShawn Daniels, Rodney Jerkins, Fred Jerkins III][produced by Rodney Jerkins, Brandy][Grammy 1998-Best R&B Performance][1[8][31].R&B Charts]
Top of the worldBrandy feat Mase07.19982[21]44[16].Hot 100 Airplay ChartAlbum cut[silver-UK][written by Mason Betha, LaShawn Daniels, Traci Hale, Fred Jerkins III, Rodney Jerkins, Isaac Phillips, Nycolia Turman][produced by Rodney Jerkins][4[21].R&B Chart]
Have you ever?/Top of the world [remix]Brandy12.199813[17]1[2][22]Atlantic 84 198[written by Diane Warren][produced by David Foster][2[15].R&B Chart]
Angel in disquiseBrandy12.1998-72[14]Album cut[written by LaShawn Daniels, Fred Jerkins III, Rodney Jerkins, Isaac Philips, Nycolia Turman, Traci Hale][produced by Rodney "Darkchild" Jerkins][17[13].R&B Chart]
Almost doesn' t countBrandy04.199915[13]16[20]Album cut[written by Shelly Peiken, Guy Roche][produced by Guy Roche][16[20].R&B Chart]
U don' t know me [Like u used to]Brandy feat Shaunta & Da Brat10.1999180[1]79[6]Atlantic 84 508[written by Brandy Norwood, Rodney Jerkins, Isaac Phillips, Paris Davis, Sean Bryant][produced by Rodney Jerkins][25[20].R&B Chart]
Another day in paradiseBrandy & Ray-J06.20015[17]-WEA WEA 327 [UK][written by Phil Collins][produced by Guy Roche][oryginal by Phil Collins 1984]
What about usBrandy01.20024[21]7[18]Atlantic 85 217[written by LaShawn Daniels, Rodney Jerkins, Brandy Norwood, Nora Payne, Kenisha Pratt][produced by Rodney Jerkins][3[20].R&B Chart]
Full moonBrandy05.200215[13]18[20]Atlantic 85 269[written by Mike City][produced by Mike City][16[20].R&B Chart]
Talk about our love/Turn it upBrandy feat Kanye West06.20046[15]36[14]Atlantic 88 395[written by Claude Cave II, Harold Lilly, Kanye West, Carlos Wilson, Louis Wilson, Ricardo Wilson][produced by Kanye West][16[20].R&B Chart][sample z "Gilly Hines"-Mandrill]
AfrodisiacBrandy10.200411[13]-Atlantic 93 337[written by Isaac Phillips, Kenisha Pratt, Kenneth Pratt, Tim Mosley][produced by Timbaland]
Who is she 2 uBrandy04.200550[7]85[4]Atlantic 93 338[written by Walter Millsap III, Candice Nelson, Timothy Mosley, Jacqueline Hilliard, Leon Ware][produced by Timbaland; Walter Millsap III ][43[11].R&B Chart][sample z "Instant love"-The Main Ingradient]
Right Here (Departed)/Gonna Find My LoveBrandy08.2008-34[18]Epic 88697472432 [UK][written by Evan "Kidd" Bogart, Victoria Horn, Rodney Jerkins, Erika Nuri, David "DQ" Quin~ones][produced by Rodney Jerkins][22[17].R&B Chart]
Long DistanceBrandy10.2008-124Epic[written by Jeff Bhasker, Rodney Jerkins, Philip Lawrence, Bruno Mars][produced by Rodney "Darkchild" Jerkins, Bruno Mars][38[17].R&B Chart]
Put It DownBrandy Feat. Chris Brown09.2012-65[11]Epic[written by Shondrae Crawford/Sean Garrett/Dwayne Abernathy/Chris Brown][produced by Shondrae Crawford/Sean Garrett][3.R&B Chart]
Beggin & PleadinBrandy01.2016-176Slayana[written by Ronald Colson, Warren Felder ,John Lee Hooker, Kirby Lauryen, Steve Mostyn, Brandy Norwood ,Andrew Wansel][produced by Pop & Oak, Flippa Mostyn ]

Albumy
Tytuł WykonawcaData wydania UK US Wytwórnia
[US] 		Komentarz
BrandyBrandy09.1994119[3]20[89]Atlantic 82 610[4x-platinium-US][silver-UK][produced by Keith Crouch, Darryl Williams]
Never s-a-y neverBrandy06.199819[62]2[72]Atlantic 83 039[5x-platinum-US][platinum-UK][produced by Dallas Austin, David Foster, Fred Jerkins III, Rodney Jerkins, Brad Gilderman, Marc Nelson, Harvey Mason Jr., Guy Roche]
Full moonBrandy02.20029[29]2[30]Atlantic 83 493[platinum-US][gold-UK][produced by Big Bert, Stuart Brawley, Warryn Campbell, Mike City, Keith Crouch, Jason Derlatka, Fred Jerkins III, Kamillion]
AfrodisiacBrandy06.200432[20]3[13]Atlantic 83 633[gold-US][silver-UK][produced by Warryn "Baby Dubb" Campbell, Big Chuck, Theron Feemster, Walter Millsap III, Organized Noise, Timbaland, Kanye West]
The best ofBrandy04.200524[6]27[5]Atlantic 74 647[produced by Dallas Austin, Babyface, Mike City, Keith Crouch, Barry Eastmond, David Foster, Fred Jerkins III, Rodney Jerkins, Quincy Jones, Johnny de Mairo, Walter Millsap III, QDIII, Guy Roche, Soulshock & Karlin, Timbaland, Kanye West]
HumanBrandy12.2008-16[13]Epic 88697272712[produced by Brian Kennedy/Bruce Waynne/Bruno Mars/Chase Cashe/Dapo Torimiro/Dernst Emile/Dirty Swift/Hit-Boy/Philip Lawrence/RedOne/Rodney Jerkins/Soundz/Toby Gad]
Two Eleven/TD>Brandy11.201287[1]3[2]Chameleon 88725442842 [UK][produced by Brandy , Bangladesh, The Bizness, Warryn Campbell, Mike City, Danja, E. Earl, Peter Edge, Sean Garrett, H-Money, Danny Morris, Brandon Ramon Johnson, Jim Jonsin, Rico Love ,P-Nasty ,Pierre Medor, Breyon Prescott, Switch, Mike Will, Made It, Mario Winans]
Autor: o Brak komentarzy:
Etykiety: ,

Elbow

Elbow- Unikający trendów. Pozbawieni nadętego pseudoekscentryzmu. Oszczędzając nam skandali i udziwnionych przebieranek, skutecznie burzą stereotyp gwiazdy. Tak, tak -muzycy Elbow są zwyczajni aż do bólu. Tyle, że genialni. Ale niech porzucą nadzieję wszyscy ci, którzy liczą na biograficzny schemacik: próby, koncerty, upragniony kontrakt, listy przebojów, MTV, groupies i autografy. Bo historia Elbow - oprócz tego, że jest długa — walczy z przeładowaniem showbusinessowymi kłamstewkami i długoletnimi poszukiwaniami własnego stylu. A jeśli do tej pory nie mieliście komu zazdrościć wytrwałości w dążeniu do celu, bliższe zapoznanie z brytyjskimi muzykami zmieni to brutalnie. Pochodzą z Bury, niewielkiego miasteczka w północno-zachodniej Anglii. Takiego, w którym co drugi mieszkaniec to pewniak do nagrody Frustrata Roku. Poznali się jeszcze w szkole średniej. Mark Potter, Richard Jupp i Pete Turner założyli na początku lat dziewięćdziesiątych grającą wyłącznie znane kawałki kapelę, do której dwa lata później dołączył młodszy brat Marka, Craig, i obecny wokalista Elbow, Guy Garvey. Graliśmy piosenki Chucka Berry'ego. Rzeczy dla początkujących, to było wszystko, co potrafiliśmy- wspomina Turner. Przez sześć lat występowali jako Soft. Na użytek niewymagającej publiczności i panów z firm fonograficznych bawili się w mato efektowny funk rock. A na boku co nieco eksperymentowali.
Na Elbow przechrzcili się gdzieś w okolicach roku 1998. Dziwnie brzmiącą nazwę zaczerpnęli z filmu Dennisa Pottera The Singing Detective. Mark wyjaśnia: jest tam taka scena, w której leżący w szpitalnym łóżku facet pyta pielęgniarkę o, jej zdaniem, najpiękniejsze angielskie słowo. Ona wymienia różę czy coś takiego, a on wtedy mówi: "Nie, to łokieć". Tego typu wydarzenia widocznie zobowiązują, bo zaraz po zmianie nazwy muzycy na dobre zapomnieli o głupawych, komercyjnych pioseneczkach i poświęcili się temu, co do tej pory traktowali jedynie jako zajęcie dodatkowe. W domowym studiu przyjaciela zespołu nagrali czwórkę zatytułowaną Noisebox i rozpoczęli szturm na rodzime listy przebojów.
Mimo początkowych sukcesów przemysł muzyczny szybko dał im się we znaki. Zaliczanie kontraktowych rozczarowań zaczęli od podpisanej w 1998 roku umowy z firmą Island. Zdążyli, co prawda, nagrać dla niej album (część materiału zarejestrowali we Francji), ale na jego wydanie czasu już zabrakło. Island została bowiem wchłonięta przez koncern Seagram. Do cierpiącego po stracie wydawcy zespołu z odsieczą przybyła firma EMI. I tym razem muzycy musieli obejść się smakiem, bo chociaż rzeczona wytwórnia podpisanie kontraktu obiecała, jakoś podejrzanie zapomniała słowa dotrzymać. Rok później udało im się jednak dogadać z niezależną firmą z Manchesteru - Uglyman Records. Umowa - dotrzymana!- dotyczyła nagrania dwóch czwórek, z których pierwsza, Newborn, ukazała się w sierpniu 2000 roku. I ułatwiła Elbow trafienie pod skrzydła V2. Grupa wywiązała się więc szybko z obowiązków kontraktowych z Uglyman, wydając EP Any Day Now, i zabrała za pracę nad nieszczęsnym albumem debiutanckim.
Z części utworów z nagranej w 1998 roku płyty muzycy zrezygnowali (większość z nich znalazła się potem na stronach B singli), dodając w ich miejsce kilka zupełnie nowych kompozycji. Produkcją zajął się Ben Hillier (na koncie ma chociażby Think Tank Blur i solowe płyty Grahama Coxona). Wydany w 2001 roku zestaw Asleep In The Back, na którym obok melancholii i bogatych dźwiękowych struktur, niepodzielnie panuje wyraźna skłonność muzyków do eksperymentowania, szybko pokrył się złotem. Okrzyknięty klasycznym dziełem tak zwanego nu prog, zapewnił artystom nominację do Brit Awards i zgarnął Mercury Prize, zostawiając w tyle między innymi płyty Turin Brakes czy PJ Harvey. No, i pociągnął za sobą lawinę porównań do Radiohead. Porównań, które, swoją drogą, specjalnej przykrości muzykom nie sprawiły. Garvey: Nie przeszkadza nam to, naprawdę. To świetna kapela. Znacznie bardziej muzycy oburzali się, gdy ktoś widział w nich amatorów autodestrukcyjnych praktyk z listą nieudanych związków i niepokojów egzystencjalnych pod ręką. Żeby wytrzymać ze sobą przez dziesięć lat po tym wszystkim, co przeszliśmy, trzeba być optymistą - zapewniali.
Asleep In The Back zasugerował formacji również konieczność rozpoczęcia intensywnego życia koncertowego. Trasa po Stanach, występy w Europie, supportowanie Manic Street Preachers, Blur i Grandaddy - to tylko jego najważniejsze odsłony. Przerwy między graniem na żywo artyści wykorzystywali natomiast do tworzenia premierowego materiału. Zarejestrowali go przy ponownym udziale Hilliera - w liverpoolskim studiu Parr Street, czyli tam, gdzie Coldplay nagrywał A Rush Of Blood To The Head.
Drugi album Elbow, Cast Of Thousands, rewolucyjnych zmian stylistycznych nie przyniósł. To ciągle te same posępne, ezoteryczno-klaustrofobiczne klimaty i osobiste, szczere teksty. Ale jak się pilnie odrobiło lekcje z OK Computer, to można dziś zbierać pochwały za umiejętność tworzenia muzyki trudnej i bezpretensjonalnej jednocześnie, monumentalnej, ale pozbawionej męczącej, wymuszonej podniosłości.
I ciekawostka: Cast Of Thousands wykreowało dwie nieznane do tej pory światu gwiazdy - parę okładkowych woskowych figur, które wytrwale towarzyszyły grupie na tegorocznych letnich festiwalach. Jak się jednak okazuje dni Elle i Bo (wybór imion ewidentnie nieprzypadkowy) są już policzone. Garvey bowiem zarzucił nie tak dawno fanów pomysłami ich skutecznej eliminacji. Muzycy Elbow najbardziej skłaniali się ku zafundowaniu bohaterom okładki swojego drugiego albumu wycieczki w kosmos, tudzież rozwaleniu ich, powiedzmy, sympatycznym toporkiem podczas występu w Top Of The Pops... A nie mówiłam, że są normalni.

Single
Tytuł WykonawcaData wydania UK US Wytwórnia
[UK] 		Komentarz
Red /Vum gardaElbow04.200136[2]-V2 VVR 5016153[written by Elbow/Guy Garvey][produced by Ben Hillier/Elbow]
Powder blue/Suffer/About timeElbow07.200141[2]-V2 VVR 5016163[written by Elbow][produced by Elbow]
Newborn /Lucky with disease/Press your lipsElbow10.200142[2]-V2 VVR 5016173[written by Elbow/Guy Garvey][produced by Steve Osborne]
Asleep in the back/Coming SecondElbow02.200219[4]-V2 VVR 5018703[written by Guy Garvey/Mark Potter/Craig Potter/Richard Jupp/Pete Turner][produced by Ben Hillier/Elbow]
Fallen angelElbow08.200319[9]-V2 VVR 5021803[written by Elbow/Guy Garvey][produced by Ben Hillier/Elbow]
Fugitive motelElbow11.200344[2]-V2 VVR 5021823[written by Elbow][produced by Ben Hillier/Elbow]
Not a jobElbow03.200426[2]-V2 VVR 5024678[written by Elbow/Guy Garvey][produced by Ben Hillier/Elbow]
Forget MyselfElbow09.200522[5]-V2 VVR 5032543[written by Elbow/Guy Garvey][produced by Tom Rothrock/Elbow]
Leaders Of The Free WorldElbow11.200553[3]-V2 VVR 5035623[written by Elbow/Guy Garvey][produced by Elbow]
Grounds for DivorceElbow03.200819[28]-Polydor 1761656[gold-UK][written by Guy Garvey/Mark Potter/Craig Potter/Richard Jupp/Pete Turner][produced by Craig Potter]
One Day Like ThisElbow05.20084[220]-Polydor 1767730[2x-platinum-UK][written by Elbow][produced by Craig Potter/Elbow]
Live From London Digital EP: Grounds For Divorce / One Day Like This / NewbornElbow06.2008194[1]-Polydor-
Running To Stand StillElbow02.2009121[1]-Polydor[written by U2,Bono][produced by Craig Potter]
Neat Little RowsElbow03.2011108[2]-Polydor[written by Elbow/Guy Garvey][produced by Craig Potter]
Open ArmsElbow04.201158[4]-Fiction GBUM 71031112[written by Elbow/Guy Garvey][produced by Craig Potter/Elbow]
New York MorningElbow01.2014130-Polydor[written by Elbow/Guy Garvey][produced by Craig Potter]
Fly Boy Blue/LunetteElbow01.2014183-Polydor[written by Elbow/Guy Garvey][produced by Craig Potter]
Lost Worker Bee EP.Elbow07.2015123-Polydor-
Magnificent (She Says)Elbow02.201797[1]-Polydor GBUM 71606075[written by Elbow/Guy Garvey][produced by Craig Potter]
Golden SlumbersElbow11.201729[7]-Polydor GBUM 71705929[written by John Lennon,Paul McCartney][produced by Craig Potter]

Albumy
Tytuł WykonawcaData wydania UK US Wytwórnia
[UK] 		Komentarz
Asleep in the backElbow05.200114[37]-V2 VVR 1015882[gold-UK][produced by Ben Hillier]
Cast of thousandsElbow08.20037[23]196[1]V2 VVR 1021812[gold-UK][produced by Ben Hillier/Elbow]
Leaders of the free worldElbow09.200512[17]-V2 VVR 1032552[gold-UK][produced by Elbow]
The Seldom Seen KidElbow03.20085[245]109[1]Fiction 1764098[3x-platinum-UK][produced by Craig Potter]
Build a Rocket Boys!Elbow03.20112[79]151[2]Fiction 2762328[platinum-UK][produced by Craig Potter]
Dead in the BootElbow09.20124[16]-Fiction 3711011[silver-UK][produced by Ben Hillier/Craig Potter/Elbow/Mushy the Cat]
The Take Off and Landing of EverythingElbow03.20141[1][27]83[2]Fiction 3754767[gold-UK][produced by Craig Potter]
Little FictionsElbow02.20171[1][14]172[1]Fiction 5722720[gold-UK][produced by Craig Potter]
The Best of ElbowElbow12.201711[16]-Polydor 6716505[gold-UK]
Giants of All SizesElbow10.20191[1][12]-Polydor 7764406[silver-UK][produced by Craig Potter]
Live at the Ritz: An Acoustic PerformanceElbow04.202058[1]-Polydor 869217-
Flying Dream 1Elbow12.20217[5]-Polydor 3874788[produced by Craig Potter]
Audio VertigoElbow04.20241[1][2]-Polydor 5875759[produced by Craig Potter]
Autor: o Brak komentarzy:
Etykiety: ,

poniedziałek, 23 stycznia 2017

J. Cole

J. Cole, właśc. Jermaine Lamarr Cole (ur. 28 stycznia 1985r) - amerykański raper i producent muzyczny. Aktywny na scenie muzycznej od 2007 roku. W 2009, jako pierwszy artysta, dołączył do wytwórni Roc Nation. Jednak dopiero dwa lata później ukazał się jego debiutancki album zatytułowany Cole World: The Sideline Story. Odniósł sukces, zadebiutował na najwyższym miejscu notowań Billboard 200 i Top R&B/Hip-Hop Albums. Uzyskał wynik 217.000 egzemplarzy w pierwszym tygodniu. Otrzymał nominację w kategorii Best New Artist, czyli "najlepszego nowego artysty", na 54. gali rozdania Grammy. 18 czerwca 2013 ukazał się drugi studyjny album rapera zatytułowany Born Sinner z którego pochodzą single takie jak Power Trip, Crooked Smile, She Knows i Forbidden Fruit.
Cole urodził się 28 stycznia 1985 roku. Ojciec rapera służył w Armii Stanów Zjednoczonych. Mając niecały rok, przeniósł się do Fayetteville, gdzie był wychowywany bez ojca. Uczęszczał do Terry Sanford High School, którą ukończył w 2003 roku. Przeniósł się do Nowego Jorku, do prywatnej uczelni St. John's University, którą również ukończył, ale z wyróżnieniem.

Z muzyką zetknął się w wieku 13 lat. Wtedy to też zaczął rapować. Dzięki pomocy kuzyna, który przedstawił mu podstawy rymowania, inspirowany Canibusem i Tupakiem Shakurem rozpoczął nagrywanie. W wieku 15 lat miał już kilka tekstów, jednak nie miał warunków do nagrywania. Wtedy to matka zakupiła mu Roland TR-808, by mógł produkować muzykę. Dwa lata później pod pseudonimem "Therapist" – "terapeuta" jego piosenki były dostępne w sieci.

W 2007 roku wydał swój pierwszy mixtape pt. The Come Up, na którym spośród 21 utworów, Cole wyprodukował 14. Wśród producentów znalazł się także Kanye West. Mixtape trwał ponad godzinę.

W 2009 roku, raper wydał swój drugi mixtape. Nazwał go The Warm Up. Album zebrał pozytywne recenzje. 21 czerwca jeszcze tego samego roku odbyła się premiera teledysku do pierwszego singla "Who Dat" w programie telewizyjnym 106 & Park. W międzyczasie raper opublikował trzy utwory: "Wet Dreams", "Won't Be Long", i "Never Told", które miały znaleźć się na jego debiutanckim albumie.

12 listopada 2010 r. opublikowano trzeci mixtape zatytułowany Friday Night Lights. Tak jak poprzednie produkcje, tak i ta zebrała poztywne oceny. Od Jacques Morel otrzymał maksymalną liczbę gwiazdek (10 na 10). Gościnnie wystąpili między innymi Drake, Wale, Kanye West czy Big Sean. Natomiast produkcją zajęli się oprócz Cole, to Kanye West, Timbaland czy James Yancey.

W 2009 roku wystąpił u boku Jaya Z, w piosence "A Star Is Born" pochodzącej z albumu The Blueprint 3. Pojawił się także obok Wale w utworze "Beautiful Bliss", z albumu Attention Deficit. W styczniu 2010, pojawił się u boku Jay Electronica i Mos Defa, duetu Reflection Eternal, w piosence "Just Begun". Gościł na mixtapie May 25th, autorstwa B.o.B, w utworze "Gladiators".

Cole, od 5-21 stycznia 2011 roku, występował przed Drake'em, na trasie koncertowej Light Dreams and Nightmares, w Wielkiej Brytanii.

22 maja 2011 r. raper wydał utwór "Return of Simba", będący trzecią częścią serii "Simba", po "Simba" i "Grown Simba". Kilka miesięcy później ukazał się teledysk do pierwszego oficjalnego singla "Work Out". Natomiast 22 sierpnia ukazała się okładka debiutanckiego albumu, zaprojektowana przez Alexa Haldiego. 13 września 2011 r. ukazał się drugi utwór promujący pt. "Can't Get Enough" w którym gościnnie wystąpił Trey Songz. Dwa tygodnie później ukazał się pierwszy solowy album zatytułowany Cole World: The Sideline Story. Promowany kilkoma singlami odniósł sukces. Zadebiutował na szczycie notowania Billboard 200 ze sprzedażą 218.000 egzemplarzy w pierwszym tygodniu. 2 grudnia 2011 roku, album zyskał wynik 500.000 egzemplarzy, które przyczyniły się do uzyskania statusu złotej płyty. Certyfikat został przyznany przez organizację Recording Industry Association of America. Do maja 2012 r. sprzedano ponad 600.000 kopii albumu. W podstawowej wersji płyty znajduje się 16 utworów, natomiast na iTunes jest ich 18. Wśród gości wystąpili Jay Z, Missy Elliott, Drake i Trey Songz. Spośród 16 piosenek, 12 sam wyprodukował J. Cole. Raper przy tym korzystał z sampli takich artystów jak: Dexter Wansel, Milton Nascimento, Bone Thugs-n-Harmony, Mariah Carey, Kanye West czy Paula Abdul. Krytycy oceniali album wysoko; David Jeffries z portalu Allmusic ocenił płytę czterema na pięć gwiazdek.
15 sierpnia 2014 roku wytwórnia Dreamville wypuściła utwór "Be Free" będący odpowiedzią artysty na incydent mający miejsce 9 sierpnia, w wyniku którego zginął Michaela Brown w Ferguson, Missouri. 16 listopada Cole zapowiedział w wypuszczonym trailerze wideo swój trzeci studyjny album zatytułowany 2014 Forest Hills Drive. Premierę poprzedzało wypuszczenie czterech singli "Apparently", "Wet Dreamz", "No Role Modelz", oraz "Love Yourz". 9 grudnia 2014 wydał trzeci album 2014 Forrest Hills Drive przy udziale wytwórni Dreamville Records, Roc Nation i Columbia Records, za który 31 marca otrzymał platynową płytę. Album tym samym stał się pierwszym od 1989 roku albumem hip-hopowym bez udziału gościnnych nagrań, który zyskał status platynowego.

15 grudnia 2015, Cole wystąpił w dokumencie HBO J. Cole: Road to Homecoming, w którym udział brali również Kendrick Lamar, Wale, Rihanna, Pusha T, Big Sean, Jay Z i Drake.
Single
Tytuł WykonawcaData wydania UK US Wytwórnia
[US] 		Komentarz
Who DatJ. Cole05.2010-93[1]Roc Nation[written by Jermaine Cole, André Benjamin, Antwan Patton, Patrick Brown, Anthony Parrino][produced by J. Cole, Elite][32[18].R&B Chart]
A Star Is BornJay Z featuring J. Cole)05.2010--Roc Nation[written by Shawn Carter, Dion Wilson, Jermaine Cole, Kanye West, Maurice Jordan][produced by Kanye West, Kenoe, No I.D.][91[6].R&B Chart]
All I Want Is YouMiguel featuring J. Cole10.2010-58[14]Black It[written by Miguel Pimentel/Jermaine Cole/Salaam Remi][produced by Salaam Remi][19[13].R&B Chart]
Feel LoveSean Garrett featuring J. Cole02.2011--Bet I Penned It Music[written by Garrett Hamler, Kennard Garrett, Jermaine Lamarr Cole][produced by Sean Garrett, Clubba Langg][49.R&B Chart]
Work OutJ. Cole07.2011158[3]13[28]Roc Nation[2x-platinum-US][written by Joe Coleman/Kanye West/Sameka Rainey/Miri Ben-Ari/Bosko Kante/John Legend/Elliot Wolff][produced by Joe Coleman][10[34].R&B Chart]
Only Wanna Give It to YouElle Varner featuring J. Cole08.2011--J Records[written by Elle Varner, Jermaine Lamarr Cole, Andrew "Pop" Wansel, Warren "Oak" Felder, Frankie Storm][produced by Pop & Oak][20.R&B Chart]
In the MorningJ. Cole featuring Drake10.2011-117 [1]Roc Nation [written by Jermaine Cole, Aubrey Graham, Leslie Merceron, Xavier Smith][produced by L&X Music][57[12].R&B Chart]
Mr. Nice WatchJ. Cole featuring Jay Z10.2011-119[1]Roc Nation[87.R&B Chart]
TroubleBei Maejor featuring J. Cole11.2011-113[6]Jive[written by Brandon Green, Jermaine Cole][produced by Bei Maejor][34.R&B Chart]
Can't Get EnoughJ. Cole featuring Trey Songz12.2011169[2]52[20]Roc Nation[platinum-US][written by Jermaine Cole/Ibrahim Kouyate/Emil Soumah][produced by Brian Kidd][7[32].R&B Chart]
This TimeMelanie Fiona featuring J. Cole02.2012--SRC[written by E. Wilson, Johnta Austin, Steve Wyreman, Kevin Randolph, J. Cole][produced by No I.D.][89.R&B Chart]
Nobody's PerfectJ. Cole featuring Missy Elliott06.2012-61[19]Roc Nation[written by J.Cole/Curtis Mayfield][produced by J.Cole][3[36].R&B Chart]
Love and WarRita Ora featuring J. Cole09.2012193[1]-Roc Nation-
Miss AmericaJ. Cole12.2012-120[1]Roc Nation[written by Jermaine Lamar Cole, Brookln Dekker][produced by J. Cole][34[1].R&B Chart]
Cold BloodYo Gotti featuring J. Cole and Canei Finch .2013--Roc Nation[50.R&B Chart]
Power TripJ. Cole featuring Miguel03.201346[15]19[29]Columbia/Roc Nation USQX 91300310 [UK][platinum-US][written by Jermaine Cole/Hubert Laws][produced by J Cole][5[36].R&B Chart]
Crooked SmileJ. Cole featuring TLC07.2013114[2]27[20]Roc Nation[platinum-US][written by J Cole/Meleni Smith/Ken Lewis/Pete Whitfield][produced by J. Cole, Elite][7[26].R&B Chart]
Forbidden FruitJ. Cole featuring Kendrick Lamar07.2013114[2]27[20]Roc Nation[written by Jermaine Cole, Ronnie Foster][produced by J. Cole, Ron Gilmore][46.R&B Chart]
She KnowsJ. Cole featuring Amber Coffman12.2013-105[3]Columbia/Roc Nation USQX 91301184 [UK] [written by Jermaine Cole, Madeline McKenna, Ryan Mattos][produced by J. Cole][24[14].R&B Chart]
January 28thJ. Cole.2014-124RocNation[written by Jermaine Cole,Yumi Arai,Kunihiko Murai][produced by J. Cole][46.R&B Chart]
03' AdolescenceJ. Cole.2014- 123RocNation[written by James Van Heusen,Johnny Burke,William Brown, Jermaine Cole][produced by William "Willie B." Brown][45.R&B Chart]
ApparentlyJ. Cole 12.2014-75[16]Roc Nation[written by Jermaine Cole, Filippo Trecca][produced by J. Cole][28[20].R&B Chart]
A Tale of 2 CitiezJ. Cole12.2014- 107RocNation[written by J Cole,Anderson Hernandez][produced by Vinylz][33.R&B Chart]
Fire SquadJ. Cole12.2014-105RocNation[written by J Cole,M. Farner][produced by Vinylz, J. Cole,][31.R&B Chart]
G.O.M.D.J. Cole12.2014-109Columbia[written by Jermaine Cole, D. Andrews, D. Holmes, E. Jackson, J. Smith][produced by J. Cole][34.R&B Chart]
PlanesJeremih featuring J. Cole01.2015-44Def Jam[platinum-UK][written by Jeremih Felton, Jermaine Cole, Anderson Hernandez, Kia Jeffries, Adam Woods, Regi Hargis][produced by Vinylz, Frank Dukes][15.R&B Chart]
Wet DreamzJ. Cole07.2015-61[20]Roc Nation[platinum-US][written by Jermaine Cole, C. Simmons, R. Hammond][produced by J. Cole][16.R&B Chart]
No Role ModelzJ. Cole 01.2016-36[25]Roc Nation[platinum-US][written by Jermaine Cole, Kurtis Figueroa, Darius Barnes, M. Whitemon, Paul Beauregard, Jordan Houston, Tenina Stevens, Earl Stevens, D. Stevens, B. Jones][produced by J. Cole,Phonix Beats][27.R&B Chart]
Love YourzJ. Cole02.2016--Roc Nation[written by Jermaine Cole, Ramon Ibanga, Jr. Carl McCormick, Calvin Price][produced by Illmind, Cardiak, CritaCal][41.R&B Chart]
No SleeepJanet Jackson featuring J. Cole06.2015-63 Rhythm Nation[written by Janet Jackson ,James Harris III, Terry Lewis][produced by Janet Jackson, Jimmy Jam and Terry Lewis ][18.R&B Chart]
Everybody DiesJ. Cole 12.2016-57[1]Roc Nation [29.R&B Chart]
False ProphetsJ. Cole12.2016-54[2]Roc Nation[27.R&B Chart]
Deja VuJ. Cole12.2016- 7[5]Interscope QMJMT 1601080 [UK][written by J Cole][produced by Vinylz, Boi-1da, Velous, J. Cole, Ron Gilmore][4.R&B Chart]
ChangeJ. Cole12.201663[1]21[2]Interscope QMJMT 1601086 [UK][written by J Cole][produced by J. Cole ,Ron Gilmore][11.R&B Chart]
For Whom the Bell TollsJ. Cole12.201682[1] 23[2]Interscope QMJMT 1601076 [UK][13.R&B Chart]
Ville MentalityJ. Cole12.201678[1]24[2]Interscope QMJMT 1601082 [UK][14.R&B Chart]
She's Mine, Pt. 1J. Cole12.201681[1]22[2]Interscope QMJMT 1601084 [UK][12.R&B Chart]
ImmortalJ. Cole12.201649[1] 11[5]Interscope QMJMT 1601078 [UK][written by J Cole][produced by Cardiak, Frank Dukes][6.R&B Chart]
NeighborsJ. Cole12.201654[1] 13[5]Interscope QMJMT 1601088 [UK][written by J Cole][produced by J. Cole][8.R&B Chart]
Foldin ClothesJ. Cole12.201689[1] 30[2]Interscope QMJMT 1601090 [UK][18.R&B Chart]
She's Mine, Pt. 2J. Cole12.2016-34[1]RocNation[21.R&B Chart]
4 Your Eyez OnlyJ. Cole12.201690[1] 29[1]Interscope QMJMT 1601094 [UK][17.R&B Chart]

Albumy
Tytuł WykonawcaData wydania UK US Wytwórnia
[UK] 		Komentarz
Cole World: The Sideline StoryJ. Cole10.201125[13]1[1][37]Columbia/RocNation 88697579202[platinum-US][silver-UK][produced by J Cole/No I.D./Brian Kidd/The University/L&X Music/Canei Finch/Ron Gilmore]
Born SinnerJ. Cole06.20137[13]1[1][22]Columbia/RocNation 88883730272[platinum-US][silver-UK][produced by J Cole/Christian Rich/DJ Dummy/Elite/Irvin Washington/Jake One/Ken Lewis/Nate Jones/Ron Gilmore/Syience]
2014 Forest Hills DriveJ. Cole12.201427[16]1[110]Columbia 88875044112[2x-platinum-US][gold-UK][produced by J. Cole, Mark Pitts, CritaCal, Cardiak, Dré Charles, Illmind, Jproof, Nick Paradise, Phonix Beats, Pop Wansel, Ron Gilmore ,Vinylz, Willie B]
Forest Hills Drive: Live From Fayetteville, NCJ. Cole12.2015-71[2] RocNation 88985 30368 2[produced by CritaCal, Cardiak, Dré Charles, Illmind, J. Cole, Jproof, L&X Music, Nick Paradise, Phonix, Beats Pop, Wansel, Ron Gilmore, Vinylz ,Willie B]
4 Your Eyez OnlyJ. Cole12.201621[6]1[5]Interscope 9800755[gold-US][produced by J. Cole, Ibrahim Hamad, Elite, BLVK, Boi-1da, Cardiak ,Chargaux, Childish Major, Deputy, Elijah, Scarlett, Frank Dukes, Nate Fox, Nate Jones, Nico Segal, Peter Cottontale, Ron Gilmore ,Steve Lacy, Theo Croker, Velous, Vinylz]
Autor: o Brak komentarzy:
Etykiety:

piątek, 20 stycznia 2017

Au Revoir Simone

Au Revoir Simone to indiepopowa grupa z Williamsburg (Brooklyn/Nowy Jork), założona pod koniec 2003 roku. W skład zespołu wchodzą: Erika Forster (śpiew/klawisze), Annie Hart (śpiew/klawisze) i Heather D’Angelo (śpiew/automat perkusyjny/klawisze).
Forster i Hart zaprzyjaźniły się, podróżując pociągiem z Vermont do Nowego Jorku. Ta trójka wystąpiła na Treasure Island Music Festival i na MonolithFestival we wrześniu 2007 roku.


Au Revoir Simone to syntezatorowe trio, w skład którego wchodzą: Erika Forster, Annie Hart i Heather D'Angelo. Wszystkie członkinie zespołu grają na keyboardach i śpiewają, a Heather dodatkowo tworzy podkłady na maszynie perkusyjnej.
W swojej twórczości Au Revoir Simone doskonale wykorzystuje możliwości, jakie daje elektronika (zwielokrotnione, nałożone na siebie rytmy oraz kaskadowe, syntezatorowe dźwięki i chóry), łącząc je z urzekającymi, delikatnymi wokalami i emocjonalnymi tekstami. W efekcie "The Bird Of Music" zaskakuje ciepłą i przytulną atmosferą, obecną nawet w tych utworach, w których trio wykorzystuje prawdziwe palpitacje perkusyjne, przypominające "Homogenic" Bjork (jak choćby w "(A Violent Yet) Flammable World").
Atutem albumu jest także jego spora różnorodność, trudno osiągalna w muzyce elektronicznej, czego przykładem może być choćby niedawna płyta Maps. Na "The Bird Of Music" podkłady perkusyjne nie są jednorodne, a każdy utwór ma swój własny, niepowtarzalny klimat – poczynając od marzycielskiego "The Lucky One", rozwijającego się w rodzaj hymnu, przez dziarski "Sad Song", w którym optymistyczna melodia tworzy kontrast z niewesołym tekstem, potem walczykowate "Fallen Snow" i "Don’t See The Sorrow", przypominające melodię z pozytywki, aż po ostrzejsze rytmy w energicznym "Dark Halls" i zapętlającym się "Night Majestic".
Nie można tez nie wspomnieć, że Au Revoir Simone doskonale panuje nad swoim wizerunkiem. Rozprowadzane w Wielkiej Brytanii przez wytwórnię Moshi Moshi, w swojej rodzinnej Ameryce zdecydowały się na wydanie płyty przez własną, maleńką "Our Secret Records Company". Samodzielnie zatem wcielają w życie swoje pomysły na image. Patrząc na ich długie włosy, z opadającymi na czoła grzywkami i old-schoolowe, pełne wdzięku sukienki, można łatwo sobie wyobrazić Au Revoir Simone gdzieś na amerykańskich przedmieściach Nowego Jorku wczesnych lat pięćdziesiątych. Z takim wizerunkiem doskonale współgrają zdjęcia zespołu, przywodzące na myśl fotografię skandynawską, a wykonane przez amerykańską fotografkę, Florę Hanitijo. Aktualnie Au Revoir Simone koncertuje w Europie, za naszą zachodnią granicą (jakżeby inaczej), przeważnie wraz z zespołem AIR. Podobno zespół jest rewelacyjny na żywo: czerpie dużą radość z kontaktu z publicznością i daje moc dobrej energii.

Albumy
Tytuł WykonawcaData wydania Fra Szwaj Wytwórnia
[Fra] 		Komentarz
The Bird Of MusicAu Revoir Simone02.2007120[2]-V2 MOSHICD 17-
Still Night, Still LightAu Revoir Simone04.200984[4]-Moshi Moshi / CoOp MOSHICD 28X-
Move In SpectrumsAu Revoir Simone10.2013102[2]-Moshi Moshi O34A043010-
Autor: o Brak komentarzy:
Etykiety: ,

Auteurs

Grupa brytyjska. Powstała w 1991 w Southgate w Londynie. Założył ją Luke Haines (7.10.1967, Walton-on-Thames, Surrey) - voc, g, k, absolwent London College of Music. W pierwszym składzie znaleźli się też Alice Readman (1967, Harrow, Middlesex) - b i Glenn Collins (7.02.1968, Cheltenham, Gloucestershire) - dr. Haines i Readman już wcześniej, od 1987, występowali razem w zespole The Servants.
Collins zdobywał doświadczenia estradowe w formacjach Dog Unit i Vort Pylon. Wiosną 1993 najpierw skład powiększył się o Jamesa Banbury'ego - clo, k, a wkrótce potem miejsce Collinsa zajął Barney Crockfort - dr z zespołu Out Of My Hair. W 1996 grupa zawiesiła działalność na trzy lata.
Zadebiutowała w kwietniu 1992 przed publicznością londyńskiego Euston Rails Club. Niebawem koncertowała już u boku m.in. zespołu Suede. Podpisała kontrakt z małą firmą Hut. Pierwszą płytą był singel Showgirl/Glad To Be Gone/Staying Power z grudnia 1992. W tym czasie umieściła też utwór Bailed Out na składance "Volume 5" (Volume, 1992). Album "New Wave" nagrała z własnych funduszy -kosztem dziesięciu tysięcy funtów - i wydała w styczniu 1993. Nie był on bestsellerem, ale spodobał się publiczności - rozszedł się w dwudziestu tysiącach egzemplarzy w Wielkiej Brytanii, dziesięciu we Francji i piętnastu w Stanach Zjednoczonych (krótkie tournee po tym kraju na początku 1993 zakończyło się niestety fiaskiem).
Zawierał piosenki efektowne, melodyjne, barwnie opracowane z użyciem m.in. fortepianu, klawesynu i gitar akustycznych, zainspirowane dokonaniami Davida Bowiego (z okresu Ziggy'ego Stardusta), T. Rex, The Only Ones, The Go-Betweens i innych. Teksty wyrażały znużenie codzienną egzystencją (Valet Parking) i marzenie, wręcz obsesyjne,o życiu barwnym, karierze, gwiazdorstwie (Starstruck, Showgirl, Bail Out). Utwór American Guitars wykpiwał brytyjskie zespoły kopiujące gwiazdy amerykańskiego rocka. Albumowi towarzyszył singel How Could I Be Wrong/High Diving Horses/Wedding Day z maja 1993.
W czerwcu tego roku grupa zaprezentowała się na festiwalu w Glastonbury. A w końcu 1993 ruszyła w trasę po kraju u boku The The. Niestety, nie uczestniczyła w niej do końca, Haines zadarł bowiem z Mattem Johnsonem, liderem The The.
Podobny charakter co "New Wave" miała płyta "Now I'm A Cowboy" z kwietnia 1994, zawierająca m.in. piosenki Lenny Valentino i Chinese Bakery, wydane też na singlach (w listopadzie 1993 i kwietniu 1994; na stronach B utwory Disney World i Chinese Bakery w wersji akustycznej), a ponadto The Upper Classes, New French Girlfriend, I'm A Rich Man's Toy, Underground Movies czy Daughter Of A Child. Grupa promowała ją m.in. na festiwalu w Reading. Swoistym suplementem do "Now I'm A Cowboy" byt wydany w listopadzie 1994 minialbum "The Auteurs Vs q-Ziq" z błyskotliwymi remiksami kilku nagrań sygnowanymi przez Michaela Paradinasa (występującego jako q-Ziq).
W 1995 formacja właściwie zniknęła z pola widzenia. Przypomniała o sobie dopiero wydaną w grudniu czwórką "Back With The Killer". Natomiast w 1996 ukazały się następne czwórki, w lutym "Light Aircraft On Fire" i w maju "Kid's Issue", a także, w marcu, album "After Murder Park". Wyprodukowany przez Steve'a Albiniego, zawierał muzykę bardziej surową, gwałtowną i mroczną w wyrazie niż wszystkie poprzednie (np. Everything You Say Will Destroy You, Light Aircraft On Fire, New Brat In Jown, Tombstone). Bardzo udany, spotkał się niestety z niewielkim zainteresowaniem ze strony publiczności.
Rozgoryczony Haines rozwiązał The Auteurs i najpierw kontynuował nagrania pod prowokacyjnym szyldem Baader-Meinhof (tak sygnował płytę "Baader-Meinhof", Hut, 1996), a później z własnym zespołem Black Box Recorder (nagrał z nim album "England Made Me", Chrysalis, 1998).
Jednakże w czerwcu 1999 grupa The Auteurs przypomniała się publiczności bardzo udaną płytą "How I Learned To Love The Bootboys", pełną nawiązań do muzyki lat sześćdziesiątych i siedemdziesiątych (np. 7967, Your Gang Our Gang, Johnny And The Hurricanes, a także The Rubettes z cytatem z piosenki Sugar Baby Love The Rubettes).
Niecodziennym hołdem dla The Auteurs było nagranie A Day In The Life Of A Showgirl zespołu Midway Still. Połączono w nim tekst utworu Showgirl z melodiami piosenek A Day In The Life The Beatles i My Sweet Lord George'a Harrisona. Prawnicy wydawnictwa PolyGram Music Publishing - wbrew woli The Auteurs - zabronili Midway Still rozpowszechniać swoje dzieło.

Single
Tytuł WykonawcaData wydania UK US Wytwórnia
[UK] 		Komentarz
Lenny Valentino/Disney WorldAuteurs11.199341[2]-Hut HUT 36[written by Luke Haines ][produced by Phil Vinall,Luke Haines ]
Chinese Bakery/Government BookstoreAuteurs04.199442[2]-Hut HUT 41[written by Luke Haines ][produced by Phil Vinall,Luke Haines ]
Back With The Killer EPAuteurs01.199645[6]-Hut HUT 65[written by Luke Haines ]
Light Aircraft On FireAuteurs02.199658[4]-Hut HUT 66[written by Luke Haines ]
The Rubettes/Breaking UpAuteurs07.199966[2]-Hut HUT 113[written by Luke Haines ,J. Moore , Waddington , Bickerton][produced by Pete Hofmann,Luke Haines ]

Albumy
Tytuł WykonawcaData wydania UK US Wytwórnia
[UK] 		Komentarz
New WaveAuteurs03.199335[2]-Hut HUTLP 7[produced by Luke Haines , Phil Vinall]
Now I'm A CowboyAuteurs05.199427[2]-Hut HUTLP 16[produced by Luke Haines , Phil Vinall]
After Murder Park Auteurs03.199653[2]-Hut HUTLP 33-
How I Learned To Love The Bootboys Auteurs07.1999114[1]-Hut HUTLP 53[produced by Luke Haines ,Pete Hofmann]
Autor: o Brak komentarzy:
Etykiety: ,

Avalanches

The Avalanches zaczynali w 1995 roku jako punkowa formacja Alarm 115. Zespół tworzyli wtedy Darren Seltmann, Robbie Chater, Tony Diblasi i Manabu Etoh.
Każdy z chłopaków kupował swoje instrumenty w sklepie ze starociami. Tam także odkrywali całe stosy starych nagrań. Kiedy Etoh postanowił odejść, grupa Alarm 115 przestała istnieć. Jednak reszta składu postanowiła stworzyć nową formację. Chater, z racji filmowego kierunku studiów, miał dostęp do studia nagraniowego na swojej uczelni, gdzie razem z Seltmannem przerabiał wspomniane winyle na taśmy z nagraniami demo pod nazwą "Pan Amateurs".
W 1997 roku grupa w nowym składzie - Seltmann, Chater, Diblasi i Gordon McQuilten - zagrała na żywo pod nazwą Swinging Monkey Cocks. Pozostałe trzy występy zespołu również nie zapowiadały, że będzie się on nazywał The Avalanches. Formacja dopiero na piątym koncercie wystąpiła pod obecną nazwą. Zespół supportował wtedy Jon Spencer Blues Explosion.
Niedługo potem The Avalanches podpisali kontrakt z wytwórnią Trifekta, która w 1997 roku wydała ich pierwszą EPkę "Rock City". Kolejny minialbum zatytułowany "El Producto" ukazał się dzięki wytwórni Wondergram Steve'a Pavlovica. Właśnie w tym czasie do grupy dołączył DJ Dexter.
Rok później The Avalanches podpisali kolejny kontrakt, tym razem z nową wytwórnią Pavlovica - Mudular Recordings, a następnie przejęła ich Rex Records Leo Silvermana. Popularność zespołu rosła dzięki występom z takimi gwiazdami jak Beastie Boys, Public Enemy, Stereolab czy Beck. Na koncertach grupę uzupełniał wtedy także James De La Cruz.
Rok 2000 to album The Avalanches zatytułowany "Since I Left You". Znalazły się na nim ulubione utwory grupy, a także kilka nowych kompozycji. Dzięki temu wydawnictwu zespół dostał 4 nagrody przyznawane przez australijski przemysł muzyczny. Niedługo potem "Since I Left You" znalazł się w wielu zestawieniach najlepszych płyt 2001 roku.
Kolejnym sukcesem grupy był singiel "Frontier Psychiatrist". Jego teledysk otrzymał wiele nagród na całym świecie za najlepszy klip.
Single
Tytuł WykonawcaData wydania UK Aus Wytwórnia
[UK] 		Komentarz
Since I Left YouAvalanches04.200116[9]-XL Recordings XLS 128CD[written by Robbie Chater, Tony Diblasi, Edward Drennen, Gordon McQuilten, Jeanne Salo, Darren Seltmann, Jimmy Webb][produced by Robbie Chater,Darren Seltmann]
Frontier PsychiatristAvalanches07.200118[6]49[1]XL Recordings XLS 134CD[written by Robbie Chater, Tony Diblasi, Dexter Fabay ,Bert Kaempfert ,Gordon McQuilten, Herbert Rehbein, Darren Seltmann ,Carl Sigman][produced by Robbie Chater,Darren Seltmann]
Frankie SinatraAvalanches06.2016-34[1]XL Recordings [written by Danny Brown, Robbie Chater, Tony Di Blasi, Oscar Hammerstein II, Wilmoth Houdini, Richard Rodgers][produced by The Avalanches]
SubwaysAvalanches06.2016-81XL Recordings XLS 128CD[written by Steven Alexander, Robbie Chater, Tony Di Blasi, Eugene Diserio, Barry Gibb, Maurice Gibb, Robin Gibb, Chandra Oppenheim, Patrick Simmons][produced by The Avalanches]

Albumy
Tytuł WykonawcaData wydania UK US Wytwórnia
[UK] 		Komentarz
Since I Left YouAvalanches11.20018[32]-XL Recordings XLCD 138[gold-UK][produced by Robbie Chater,Darren Seltmann]
WildflowerAvalanches07.201610[3]27XL Recordings XLCD 755[produced by Robbie Chater,Tony Di Blasi]
Autor: o Brak komentarzy:
Etykiety: ,

czwartek, 19 stycznia 2017

Ace Records

Ace Records była pierwszą lokalną wytwórnią działającą na terenie Nowego Orleanu,mimo ,że jej siedziba mieściła się w oddalonym o 200 mil Jackson.Wcześniej przed założeniem Ace,duże niezależne wytwórnie,takie jak Imperial czy Specialty nagrywały w Nowym Orleanie okazjonalnie.
Założycielem wytwórni w sierpniu 1955r był Johnny Vincent ,wcześniej pracujący w dziale sprzedaży Specialty Records.Prawie wszystkie płyty sygnowane nazwą Ace wyprodukowane były w Cosimo Matassa studio w Nowym Orleanie. W końcu lat 50-tych odnosiła wiele sukcesów przebojowymi nagraniami takich wykonawców jak:Huey "Piano" Smith,Jimmy Clanton czy Frankie Ford,ale około roku 1962 fortuna odwróciła się.Vincent próbuje poprawić dystrybucję płyt poprzez współpracę z Vee-Jay Records z Chicago,a właściwie przejęcie Ace przez tą ostatnią .
Ace została wydzieloną częścią Vee-Jay Records skupioną na edycji nagrań Jimmy Clantona,Frankie Forda i Huesa Smitha.Vincent zajął się obowiązkami producenckimi w nowej firmie.
Wynikiem tego mariażu był tylko jeden hit-"Venus in blue jeans" Jimmy Clantona.Zresztą Vee-Jay musiało walczyć ze swoimi problemami i w końcu w 1965 r same popadło w ruinę.Ace Records wróciło do pozycji ,małej lokalnej wytwórni wydającej niewiele płyt,a Vincent zajął się innymi interesami.
Duże zainteresowanie kolekcjonerów płyt i historyków muzyki płytami tej wytwórni niejako wymogło na Vincencie reaktywację firmy,która zajęła się nagrywaniem nowych wykonawców nie zapominając jednocześnie o reedycjach archiwalnych nagrań.W latach 70 i 80-tych wytwórnia utrzymuje się przy życiu głownie dzięki wznowieniom starego materiału i dzierżawieniu kadry innym wytwórniom [np.Ace Records w W.Brytanii].
Marzeniem Vincenta było wyprodukowanie hitu #1,ale zanim tego się doczekał ,sprzedał firmę w 1997r Music Collection International,a brytyjski oddział Ace rękoma producenta Boba Fishera zajął się wydawaniem katalogu wytwórni na płytach CD za pośrednictwem Westlife Records-własności Fishera.

Wytwórnia płytowa powstała w Jackson w stanie Missisipi w 1955. Utworzył ją Johnny Vincent (John Vincent Imbragulio, ur. 3.10.1925 w Hattiesburgu w stanie Missisipi, USA, zm. 4.02.2000 w Fleetwood w stanie Missisipi), producent płyt, jeden z pierwszych twórców niezależnych od wielkich firm wytwórni biuesowych i rhythm and bluesowych.
Doświadczenie w branży zdobył w trakcie współpracy z wytwórnią Specialty, dla której wyszukiwał muzyków i produkował ich nagrania (m.in. przebój Guitar Slima z 1954 "The Things That I Used To Do"). Wcześniej założył efemeryczną wytwórnię Champion, wydającą płyty z hillbilly i rhythm and bluesem (m.in. nagrania Arthura "Big Boy" Crudupa), a w 1949 w Jackson - Johnny Vincent Distributing Company.
Ace Records zaczynała od nagrywania i wydawania płyt Earla Kinga, Frankiego Lee Simsa i Hueya "Piano" Smitha. Na płytach wytwórni ukazały się nagrania Jerry'ego McCaina, Lightnin' Slima, Lightnin' Hopkinsa i Sama Myersa. Pod koniec lat 50-tych wraz z rosnącą modą na rock and rolla zaczęta wydawać płyty także z tą muzyką, adresowaną głównie do białych nastolatków. Do artystów, którzy zaczynali swoją karierę w Ace, należeli m.in. Dr. John (Mac Rebennack), który współpracował w nią jako sesyjny gitarzysta, Bobby Marchan, Joe Tex i James Booker.
Na początku lat 60. szerszą dystrybucją płyt Ace zajmowała się firma Vee-Jay. Wiele nagrań powstało w studiach Cosimo Matassy w Nowym Orleanie. W połowie lat 60-tych Ace zbankrutowała i przestała istnieć. Vincent na krótko reaktywował ją w 1971 - wydał wówczas stare i nowe nagrania - i ponownie w 1992, by publikować kompaktowe reedycje swoich zasobów. W 1998r założył wytwórnię Avanti.

[Encyklopedia muzyki popularnej-blues-M.Jakubowski [Atena 2008]]

Hity na singlowej liście przebojów "Billboard"
1957 Sugartime McGuire Sisters 1 
1962 Let Me In Sensations 4
1961 I Just Don`t Understand Ann-Margret 17
1963 The Kind Of Boy You Can`t Forget Raindrops 17
1956 Cry Baby Bonnie Sisters 18
22 I`ll Save The Last Dance For You Damita Jo
3/24/58 Smith, Huey "Piano" Don't You Just Know It 9
4/14/58 Clanton, Jimmy Just A Dream 4
10/20/58 Clanton, Jimmy A Letter to An Angel 25
11/3/58 Clanton, Jimmy A Part of Me 38
12/8/58 Smith, Huey "Piano" Don't You Know Yockomo 56
2/9/59 Ford, Frankie Sea Cruise 14
8/3/59 Ford, Frankie Alimony 97
8/3/59 Clanton, Jimmy My True Love 33
12/7/59 Clanton, Jimmy Go, Jimmy, Go 5
1/18/60 Ford, Frankie Time After Time 75
4/25/60 Clanton, Jimmy Another Sleepless Night 22
5/23/60 Clanton, Ike Down the Aisle 91
8/22/60 Clanton, Jimmy Come Back 63
9/26/60 Clanton, Jimmy Wait 91
1/9/61 Clanton, Jimmy What Am I Going To Do? 50
2/17/62 Smith, Huey "Piano" Pop-Eye 51
8/18/62 Clanton, Jimmy Venus in Blue Jeans 7
1/5/63 Clanton, Jimmy Darkest Street in Town 77
12/31/60 Joe & Ann Gee Baby 108
Autor: o Brak komentarzy:
Etykiety: , ,
Subskrybuj: Komentarze (Atom)