poniedziałek, 22 listopada 2021

W.A.S.P.

 

Jeden z cięższych zespołów, które wyłoniły się ze sceny metalowej Los Angeles z początku lat 80-tych, W.A.S.P. szybko zyskały sobie narodową niesławę dzięki ich szokującemu rockowemu wizerunkowi, tekstom i koncertom na żywo. Niestety, gdy nowość i skandal zaczęły mijać, W.A.S.P. trudno   było poszerzyć, a nawet utrzymać swoją publiczność, polegając wyłącznie na ich muzyce. 

 Lider Blackie Lawless (bas/wokal) był już weteranem rock and rolla, kiedy przeniósł się na Zachodnie Wybrzeże i założył W.A.S.P. z gitarzystami Chrisem Holmesem i Randym Piperem oraz perkusistą Tonym Richardsem. Zespół szybko zyskał reputację okrutnych występów na żywo, w dużej mierze dzięki nawykom Lawlessa przywiązywania półnagiej modelki do stojaka tortur i rzucania surowym mięsem w publiczność. A wraz z wydaniem niezależnej EP-ki, Animal (F**k Like a Beast), W.A.S.P. stał się niemożliwy do zignorowania. 

 Podpisali kontrakt z Capitol Records, a z utworami takimi jak „I Wanna Be Somebody” (absolutny hymn ślepych ambicji) i „L.O.V.E. Machine” na czele, ich debiutancki tytuł z 1984 roku odniósł natychmiastowy sukces. Zabrali swój horror w trasę, a ich rozmach nadal rósł wraz z The Last Command z następnego roku, w którym pojawił się nowy perkusista Steven Riley i największy przebój zespołu, „Blind in Texas”. Później w tym samym roku zespół zyskał jeszcze większe znaczenie jako jeden z największych celów Tippera Gore'a i P.M.R.C. (Parents' Music Resource Center), grupy gospodyń domowych z Waszyngtonu prowadząca krucjatę przeciwko brutalnym, seksistowskim tekstom piosenek. Chociaż incydent (który obejmował przesłuchania w Senacie w tej sprawie z udziałem zaproszonych mówców tak odmiennych jak Frank Zappa, John Denver i Dee Snider z Twisted Sister) spowodowałby więcej rozgłosu niż rzeczywistych wyników, przyczynił się do tego, że W.A.S.P. powszechnie znana nazwa - na dobre i na złe.

 Jak na ironię, zespół stonował swój występ na albumie Inside the Electric Circus z 1986 roku, słabym, powtarzalnym albumie, na którym Lawless przeszedł na gitarę (zastąpił zmarłego Pipera) i zatrudnił basistę Johnny'ego Roda. Krew i wnętrzności w dużej mierze zniknęły (podobnie jak dobre piosenki) i pomimo wydania mocnego albumu koncertowego zatytułowanego Live...In the Raw w następnym roku popularność zespołu zaczęła spadać. Najniższy poziom nadszedł wraz z wydaniem heavymetalowego „rockumentary” Penelope Spheeris The Decline of Western Civilization 2: The Metal Years. 

Najbardziej dramatyczna i przygnębiająca sekwencja filmu, opowiadająca o scenie metalowej w Los Angeles, ukazywała nietrzeźwego Chrisa Holmesa pijącego się w odrętwieniu w pełnym stroju scenicznym, gdy leżał na platformie w basenie swojej mamy. W filmie pełnym rozpusty i dekadencji ta scena była zdecydowanie najstraszniejsza. Wydany w 1989 roku, Headless Children (z udziałem byłego sticka Quiet Riot, Frankie Banali) był powrotem do formy, ale nie mógł odwrócić załamania zespołu i W.A.S.P. wkrótce potem rozwiązany.

 Lawless w końcu powrócił jako solowy artysta z The Crimson Idol z 1993 roku, ambitnym rockowo-operowym albumem koncepcyjnym zapowiadanym jako Blackie Lawless & W.A.S.P. Wskrzeszając stare, szokujące rockowe wybryki zespołu, ale niestety nie sławę i fortunę, album trafił na klapę, a zestaw największych przebojów następnego roku, First Blood…Last Cuts, wydawał się ostatnim rozdziałem W.A.S.P. Wciąż za mało czarny ale sprężysty Lawless powrócił po raz kolejny, wabiąc gitarzystę Chrisa Holmesa z powrotem do składu i rekrutując basistę Mike'a Dudę i perkusistę Steta Howlanda do albumu Still Not Black Enough z 1996 roku. Ten skład kontynuował tournee i nagrywał dla wielu niezależnych wytwórni, z ich albumami, w tym K.F.D. z 1997 r., Helldorado z 1999 r. i Unholy Terror z 2001 r.

 W 2002 roku zespół wydał Dying for the World, wyjątkową kolekcję niezwykle poważnego materiału inspirowanego atakami terrorystycznymi z 11 września 2001 roku. W 2004 roku ukazał się konceptualny Neon God, Pt. 1 & Pt. 2, z Dominatorem przybyłym w 2006 roku. Wydany w 2009 roku, Babylon pokazał, jak grupa czerpie inspirację z biblijnych wizji Czterech Jeźdźców Apokalipsy, podczas gdy Golgotha wydana w 2015 roku w Napalm , ich 15. studyjny album, byłby ostatnim albumem, który nagrał długoletni perkusista Mike Dupke, który opuścił grupę przed wydaniem albumu. 

Single
Tytuł WykonawcaData wydania UK US Wytwórnia
[UK] 		Komentarz
Animal (Fuck Like a Beast)/Show No MercyW.A.S.P.06.198483[5]-Music For Nations KUT-109[written by Blackie Lawless][produced by Mike Varney]
I Wanna Be Somebody/TormentorW.A.S.P.08.198477[2]-Capitol CL 336[written by Blackie Lawless][produced by Blackie Lawless, Mike Varney]
School Daze/Paint It BlackW.A.S.P.11.198481[2]-Capitol CL 344[written by Blackie Lawless][produced by Blackie Lawless, Mike Varney]
Blind In Texas/SavageW.A.S.P.10.198577[3]-Capitol CL 374[written by Blackie Lawless][produced by Spencer Proffer]
Wild Child/Mississippi QueenW.A.S.P.05.198671[2]-Capitol CL 388[written by Blackie Lawless, Chris Holmes][produced by Spencer Proffer]
Blind In Texas/SavageW.A.S.P.10.198577[3]-Capitol CL 374[written by Blackie Lawless][produced by Spencer Proffer]
95 Nasty/Easy Livin'W.A.S.P.10.198670[3]-Capitol CL 432[written by Blackie Lawless, Chris Holmes][produced by Blackie Lawless]
Scream Until You Like It/Shoot From The HipW.A.S.P.08.198732[5]-Capitol CL 458[written by Paul Sabu, Charles Esposito, Neil Citron][produced by Blackie Lawless]
I Don't Need No Doctor/WidowmakerW.A.S.P.10.198731[5]-Capitol CL 469[written by Nickolas Ashford, Valerie Simpson, Jo Armstead][produced by Blackie Lawless ]
Live Animal (F**k Like A Beast)/Animal (F**k Like A Beast)W.A.S.P.02.198861[3]-Music For Nations KUT 109[written by Blackie Lawless][produced by Blackie Lawless]
Mean Man/Locomotive BreathW.A.S.P.03.198921[5]-Capitol CL 521[written by Blackie Lawless][produced by Blackie Lawless]
The Real Me/Lake Of FoolsW.A.S.P.5.198923[5]-Capitol CL 534[written by Pete Townshend][produced by Blackie Lawless]
Forever Free/L.O.V.E. Machine (Live '89)W.A.S.P.09.198925[5]-Capitol CL 546[written by Blackie Lawless][produced by Blackie Lawless]
Chainsaw Charlie (Murders In The New Morgue)/The Story Of Jonathan (Prologue To "The Crimson Idol" Part 1)W.A.S.P.04.199217[2]-Parlophone RPD 6308[written by Blackie Lawless][produced by Blackie Lawless]
The Idol/The EulogyW.A.S.P.06.199241[2]-Parlophone RS 6314[written by Blackie Lawless][produced by Blackie Lawless]
I Am OneW.A.S.P.10.199256[1]-Parlophone RG 6324[written by Blackie Lawless][produced by Blackie Lawless]
Sunset and BabylonW.A.S.P.10.199338[2]-Capitol CDCL 698[written by Blackie Lawless][produced by Blackie Lawless]
Black Forever / Goodbye AmericaW.A.S.P.06.199588[1]-Raw Power RAWX 1006[written by Blackie Lawless][produced by Blackie Lawless]

Albumy
Tytuł WykonawcaData wydania UK US Wytwórnia
[UK] 		Komentarz
W.A.S.P.W.A.S.P.09.198451[2]74[31]Capitol EJ 2401951[gold-US][produced by Blackie Lawless, Mike Varney]
The Last Command W.A.S.P.11.198548[1]49[23]Capitol WASP 2[gold-US][produced by Spencer Proffer]
Inside the Electric CircusW.A.S.P.11.198653[3]60[19]Capitol EST 2025[produced by Blackie Lawless]
Live…In the RawW.A.S.P.09.198723[4]77[14]Capitol EST 2040[produced by Blackie Lawless]
The Headless ChildrenW.A.S.P.04.19898[10]48[13]Capitol EST 2087[produced by Blackie Lawless]
The Crimson IdolW.A.S.P.06.199221[2]-Parlophone CDPCSD 118[produced by Blackie Lawless]
First Blood Last Cuts W.A.S.P.11.199369[1]-Capitol CDESTFG 2217-
W.A.S.P.Still Not Black Enough 07.199552[2]-Raw Power RAWCD 103[produced by Blackie Lawless]
Kill.Fuck.Die.W.A.S.P.04.199794[1]-Raw Power RAWCD 114[produced by Blackie Lawless]
W.A.S.P.Golgotha 10.201550[1]-Napalm NPR 600LTD[produced by Blackie Lawless]
Autor: o Brak komentarzy:
Etykiety: ,

Spaniels

The Spaniels byli prawdopodobnie pierwszymi artystami,którzy podpisali kontrakt z wytwórnią Vee-Jay.Pierwotnie skład grupy stanowili:James "Pookie" Hudson (lead tenor), Gerald Gregory (bass), Willis C. Jackson (baritone), Opal Courtney (baritone),i Ernest Warren (first tenor).

 

Hudson rozpoczął śpiewanie mając 8 lat,mając 13 występował w chórze kościelnym.Pookie, Billy i trzeci Calvin Fox założyli swoją grupę Three Bees,śpiewając głównie gospel.Dokoptowali czwartego członka zespołu-Williama Dooley'a i zmienili nazwę na Four Bees.W tym samym czasie,czterej inni młodzieńcy z Roosevelt High School w Gary, Indiana, Ernest Warren (pierwszy tenor), Opal Courtney, Jr. (baryton), Willie Jackson (drugi tenor), i Gerald Gregory (bas) rozpoczęło wspólne śpiewanie.To ich zaprosił do wspólnego śpiewania Pookie,a ich pierwszy wspólny występ miał miejsce podczas bożonarodzeniowego konkursu młodych talentów w 1952r,gdzie wykonywali utwór-I Will Wait już jako Pookie Hudson and the Hudsonaires.
 

Jako ,że Hudson nie kwapił się do roli frontmana,postanowili zmienić nazwę.Zasugerowani przez żonę Gregory'ego,że brzmią jak stado psów,przyjęli nazwę Spaniels. Podczas pierwszej sesji,4 maja 1953r nagrali swój pierwszy hit-"Baby It's You" ,który trafił na 10 miejsce listy R&B; Chart,za pośrednictwem Chance Records ,która zajęła się dystrybucją singla w całych Stanach Zjednoczonych.Podczas drugiej sesji we wrześniu 1953r nagrali swój sztandarowy przebój,"Goodnite Sweetheart, Goodnite" [#5.R&B; Chart], który póżniej w wykonaniu McGuire Sisters stał się wielkim hitem i przyniósł Vee-Jay solidny zastrzyk gotówki.
 

W maju 1955r wydają singiel Let's Make Up ,a grupę opuszcza Courtney zastąpiony przez Cala Cartera,a ten następnie przez Jamesa "Dimples" Cochrana.Nieco póżniej odchodzi Ernest Warren i grupa wystepuje jako kwartet.Hudson aby zapewnić swojej rodzinie utrzymanie decyduje się na rok pracy w firmie General America.Po powrocie razem z Otisem Blackwellem Spaniels nagrywają singiel Please Don't Tease, Tina /Stormy Weather.
Grupa podczas swoich koncertów,zwłaszcza na południu Stanów Zjednoczonych, napotyka na wiele trudności ze względu na istniejącą segregację rasową.Mimo tego grupa występuje regularnie w Apollo Theatre i bierze udział obok Buddy Holly'ego, Ritchie Valensa i Big Boppera w tourze Day the Music Died w lutym 1959 roku.
 

W 1960r Ernest Warren reorganizuje grupę którą stanowią Hudson,Warren,Gerald Gregory, Bill Carey, i Andy McGruder (który śpiewał w Five Blue Notes).Nagrywają w tym składzie swój ostatni singiel dla Vee-Jay,I Know.Dwa lata póżniej jako Pookie Hudson and the Spaniels nagrywają dla Parkway.Jeszcze w latach 70-tych wydają dwie płytki jako Spaniels w składzie z Charlesem Douglasem (pierwszy tenor), Alvinem Wheelerem (drugi tenor), Alvinem Lloydem (baryton), i Pete Simmonsem (bas).Ostatnią swoją płytę remake Peace of Mind nagrywaja w 1974r dla Canterbury. 

Tytuł WykonawcaData wydania UK US Wytwórnia
[US] 		Komentarz
Baby, It's You / BounceSpaniels07.1953--Chance 1141[written by Spaniels][10[2].R&B Chart]
The Bells Ring Out / House CleaningSpaniels10.1953--Vee-Jay VJ 103[written by James "Pookie" Hudson]
Goodnite, Sweetheart, Goodnite / (Get Away Child) You Don't Move MeSpaniels12.1953-24[4]Vee-Jay VJ 107[written by James "Pookie" Hudson,Cal Carter][5[16].R&B Chart]
Let's Make Up / Play It CoolSpaniels09.1954--Vee-Jay VJ 116[written by James "Pookie" Hudson,Cal Carter]
Do-Wah / Don'cha GoSpaniels03.1955--Vee-Jay VJ 131[written by Carter Hudson]
Painted Picture / Hey, Sister LizzieSpaniels08.1955--Vee-Jay VJ 154[written by B. Roth][13[1].R&B Chart]
Do You Really? / False LoveSpaniels02.1956--Vee-Jay VJ 178[written by James "Pookie" Hudson]
Dear Heart / Why Don't You DanceSpaniels04.1956--Vee-Jay VJ 189[written by B. Roth]
Since I Fell For You / Baby Come Along With MeSpaniels07.1956--Vee-Jay VJ 202[written by B. Johnson]
Everyone's Laughing / I.O.U.Spaniels03.1957-69[3]Vee-Jay VJ 246[written by C. Carter][13[2].R&B Chart]
You're Gonna Cry / I Need Your KissesSpaniels09.1957--Vee-Jay VJ 257[written by James "Pookie" Hudson]
I Lost You / Crazee BabeeSpaniels12.1957--Vee-Jay VJ 264[written by James "Pookie" Hudson,Cal Carter]
Tina / Great Googley MooSpaniels03.1958--Vee-Jay VJ 278[written by James "Pookie" Hudson,Cal Carter]
Stormy Weather / Here Is Why I Love YouSpaniels07.1958--Vee-Jay VJ 290[written by H. Arlen, T. Koehler]
I Know/Bus Fare HomeSpaniels08.1960--Vee-Jay VJ 350[written by Dixon, Evans][23[6].R&B Chart]
Fairy Tales/Jealous HeartSpaniels09.1970--Calla 172[written by R. Barrett][produced by Lloyd Price, Ricky Burton][45[2].R&B Chart]

Albumy
Tytuł WykonawcaData wydania UK US Wytwórnia
[US] 		Komentarz
Goodnite, It's Time To GoSpaniels04.1957--Vee-Jay VJLP-1002-
The SpanielsSpaniels06.1960--Vee-Jay VJLP-1024-
Autor: o Brak komentarzy:
Etykiety: ,

Soulfly

Soulfly - amerykańska grupa wykonująca muzykę z pogranicza groove, thrash i nu metalu. Zaliczana do szeroko pojętego nurtu metalu alternatywnego. Ponadto w twórczości zespołu wyraźne są wpływu tradycyjnej muzyki ludowej. Zespół powstał w 1997 roku w Arizonie z inicjatywy Brazylijczyka Maxa Cavalery, który odszedł rok wcześniej z zespołu Sepultura którego był współzałożycielem. Do 2008 roku ukazało się sześć albumów studyjnych Soulfly oraz szereg pomniejszych wydawnictw pozytywnie ocenianych zarówno przez fanów jak i krytyków muzycznych.

 

Zespół powstał w 1997 roku z inicjatywy gitarzysty Maxa Cavalery, który rok wcześniej opuścił grupę Sepultura. Cavalera do współpracy zaprosił perkusistę Roya Mayorga, który występował poprzednio w Horn i Nausea, gitarzystę Jacksona Bandeira członka Chico Science oraz basistę Marcelo Diasa. W międzyczasie Cavalera gościł w studiu nagraniowym podczas sesji nagraniowej zespołu Deftones, który zaprosił muzyka do zaśpiewania w utworze "Headup". Znajdujące się w tekście słowa soulfly posłużyło jako nazwa zespołu.
 

Wkrótce potem zespół podpisał kontrakt z wytwórnią muzyczną Roadrunner Records. W maja 1998 roku ukazało się pierwsze wydawnictwo zatytułowane Soulfly. Płyta została zrealizowana udziałem licznych gości. W otwierającym płytę utworze "Eye For An Eye" zaśpiewał wokalista Fear Factory Burton C. Bell, z kolei w utworze "Bleed" wystąpił lider Limp Bizkit Fred Durst. W Stanach Zjednoczonych debiut dotarł do 79. miejsca listy Billboard 200.
 

Również w 1998 roku muzycy zaproszeni do udziału w europejskiej części festiwalu Ozzfest. Bandeira ograniczony zobowiązaniami wobec innego zespołu opuścił Soulfly. Muzyka zastąpił Logan Mader, który opuścił Machine Head. Z końcem 1999 roku Logan mimo ugruntowanej pozycji w zespole na tle konfliktów z Cavalerą również opuścił Soulfly. Logana zastąpił Mikey Doling znany wówczas z występów w punk rockowym zespole Snot. Następnie odszedł Roy Mayorga, którego zastąpił Joe Nunez. W odnowionym składzie w 2000 roku muzycy odbyli amerykańską cześć koncertów objazdowego festiwalu Ozzfest.
 

Tego samego roku ukazał się drugi album Soulfly zatytułowany Primitive. Nagrania zostały zrealizowane w studiu nagraniowym The Saltmine Studio Oasis w mieście Mesa we współpracy z producentem muzycznym Tobym Wrightem. Gościnnie na płycie wystąpili m.in. wokalista Tom Araya członek Slayer, Corey Taylor członek Slipknot oraz Chino Moreno z zespołu Deftones. Cieszące się popularnością wydawnictwo dotarło do 32. miejsca listy Billboard 200 w Stanach Zjednoczonych sprzedając się w nakładzie 226 569 egzemplarzy. W ramach promocji muzycy zagrali liczne koncerty w Wielkiej Brytanii, Rosji oraz innych krajach europejskich. Koncerty Soulfly poprzedzały występy zespołu Glassjaw.
 

W październiku 2001 roku Nunez odszedł z zespołu i dołączył do pochodzącej z Chicago formacji Striping The Pistol. Na stanowisko perkusisty natomiast powrócił Mayorga. W czerwcu 2002 roku ukazał się kolejny album zatytułowany 3. Limitowana wersja płyty zawierała m.in. interpretacji utworów z repertuaru grup Black Sabbath, Pailhead i Sacred Reich. Natomiast tytuł wydawnictwa został zainspirowany hinduską sylabą om przypominająca cyfrę 3.
 

Trzeci w dorobku artystycznym zespołu album był promowany podczas koncertów z thrash metalową grupą Slayer w ramach festiwali Extreme Steel. Kolejne koncerty jako headliner muzycy zagrali w Europie. Jesienią odbyły się kolejne koncerty w Stanach Zjednoczonych wraz z zespołami Will Haven i Dwonthesun. W grudniu Soulfly zagrał także w Japonii i Australii wraz z Hatebreed.
Na przestrzeni stycznia i lutego 2003 roku muzycy udali się do Europy, gdzie dali szereg koncertów. Wkrótce potem z Soulfly odeszli Mayorga, Doling i Dias. Funkcję perkusisty ponownie objął Joe Nunez. Ponadto do grupy dołączyli gitarzysta Marc Rizzo związany z Ill Nin~o i basista Bobby Burns znany z występów w Primer 55. W międzyczasie był realizowany czwarty album na którym cześć partii gitary basowej zarejestrował Dave Elefson były członek Megadeth. 30 marca został wydany album Prophecy. 

 Wydawnictwo zawierało oprócz nowych kompozycji dodatkowe nagrania zrealizowane podczas Hultsfred Festiwal w Szwecji w 2001 roku. Prophecy prezentowało rozwiniętą formułę muzyki prezentowanej dotychczas przez zespół. Część utworów została nagrana w Serbii wraz z tradycyjnym zespołem ludowym. Ponadto na flecie i kobzie zagrał Ljubomir Dimtrijevic. W kwietniu muzycy zagrali w Stanach Zjednoczonych wraz z zespołami E-Town Concrete i Swon Enemy.
 

Czwarty album był promowany również podczas letnich koncertów wraz z grupą Ill Nin~o[1]. W listopadzie ukazała się płyta projektu gitarzysty zespołu Marca Rizzo zatytułowana Committee of Thirteen. Natomiast Soulfly zaanonsowało koncerty z grupą Morbid Angel które odbyły się w styczniu 2005 roku. W kwietniu zespół udał się do Rosji gdzie zagrał w Moskwie, Kaliningradzie, Nowogrodzie i Petersburgu. 4 października 2005 został wydany piąty album Soulfly zatytułowany Dark Ages. Gościnnie na płycie wystąpił wokalista S.O.D. Nemanja "Coyote" Kojić w utworze pt. "Innerspirit". W Stanach Zjednoczonych płyta zadebiutowała na 155. miejscu listy Billboard 200 sprzedając się w przeciągu tygodnia w nakładzie 8500 egzemplarzy.
 

W październiku i listopadzie zespół występował wspomagany przez zespoły Throwdown, Bloodsimple i Incite. W 2006 roku Soulfly wystąpił w Europie wraz z zespołem Skindred. Kolejne koncerty odbyły się na zachodnim wybrzeżu Stanów Zjednoczonych. Muzycy zagrali także na Download Festival w Castle Donington w Wielkiej Brytanii. 20 kwietnia 2007 roku zespół wystąpił po raz pierwszy w Ameryce Południowej w ramach Estadio Pepsi Music w Buenos Aires. 

29 lipca 2008 roku ukazał się szósty album Soulfly zatytułowany Conquer. Gościnnie na płycie wystąpił członek Morbid Angel David Vincent, który zaśpiewał w utworze "Blood Fire War Hate". Specjalna edycja wydawnictwa zawierała dodatkow płytę DVD z zapisem koncertu z 13 lipca 2005 roku w warszawskim klubie Stodoła. W Stanach Zjednoczonych płyta dotarła do 66. miejsca listy Billboard 200 sprzedając się w nakładzie 8400 egzemplarzy w przeciągu tygodnia od dnia premiery.

 

Single
Tytuł WykonawcaData wydania UK US Wytwórnia
[UK] 		Komentarz
BleedSoulfly04.199888[1]-Roadrunner RR 22383[written by Max Cavalera, Fred Durst][produced by Ross Robinson ]
UmbabaraumaSoulfly06.199894[2]-Roadrunner RR 22313[written by Jorge Ben][produced by Ross Robinson ]
Tribe miniLP.Soulfly05.199985[2]-Roadrunner RR 22035[written by Max Cavalera][produced by Roy Mayorga, Ross Robinson,Josh Abraham, Rootsman]
Back To The PrimitiveSoulfly12.2000120[1]-Roadrunner RR 20673[written by Max Cavalera ][produced by Max Cavalera , Toby Wright]

Albumy
Tytuł WykonawcaData wydania UK US Wytwórnia
[US] 		Komentarz
SoulflySoulfly04.199816[9]79[3]Roadrunner 8748[silver-UK][gold-US][produced by Ross Robinson]
PrimitiveSoulfly09.200045[3]32[5]Roadrunner 8565[produced by Toby Wright,Max Cavalera,Sean Lennon]
3Soulfly06.200261[4]46[4]Roadrunner 8455[produced by Max Cavalera]
ProphecySoulfly03.2004103[1]82[1]Roadrunner 8304[produced by Max Cavalera]
Dark AgesSoulfly10.2005126[1]155[1]Roadrunner 8191[produced by Max Cavalera]
ConquerSoulfly07.200864[2]66[1]Roadrunner 7942[produced by Max Cavalera]
OmenSoulfly05.2010100[1]73[1]Roadrunner 9231[produced by Max Cavalera, Logan Mader]
EnslavedSoulfly03.2012104[1]8[1]3Roadrunner 176642[produced by Zeuss]
SavagesSoulfly10.201311884[1] Nuclear Blast 31612[produced by Terry Date]
ArchangelSoulfly09.201567[1]130[1]Nuclear Blast 3491[produced by Matt Hyde]
Autor: o Brak komentarzy:
Etykiety: ,

niedziela, 21 listopada 2021

B. W. Stevenson

 Właśc. Louis C. Stevenson, ur. 5.10.1949 r. w Dallas w stanie Texas, zm. 28.04.1988 r. Piosenkarz amerykański, pamiętany głównie dzięki przebojowemu singlowi „My Maria” z 1973 r. Swoje teksańskie korzenie podkreślał nawet inicjałami B.W., od „buckwheat” (amerykańska odmiana gryki). 

Jako nastolatek występował z lokalnymi grupami, a po ukończeniu szkoły średniej zaciągnął się do lotnictwa wojskowego. Zwolniony do cywila, powrócił na klubową scenę, działając głównie w prężnym gospodarczo okręgu Austin. Z zamiłowania bluesman i rockman, został wylansowany przez wytwórnię RCA jako wokalista country. W efekcie wypłynął na szersze wody singlem „Shambala”, popularnym, choć pozostającym w cieniu równoległej wersji grupy Three Dog Night. 

W 1973 r. kompozycja „My Maria” (współautorstwa Daniela Moore'a) trafiła do dziesiątki amerykańskich przebojów popowych, zaś album o tym samym tytule osiągnął 49. pozycję. Na listy przebojów trafiły jeszcze dwa single, z których drugi, „Down To The Station”, wydała firma Warner Brothers.Nagrywający również dla MCA wokalista zmarł w kwietniu 1988 r. po nieudanej operacji serca.

 

Single
Tytuł WykonawcaData wydania UK US Wytwórnia
[US] 		Komentarz
Say What I Feel/Lonesome SongB. W. Stevenson07.1972-114[2]RCA Victor 0728[written by Daniel Moore]
Shambala/My Feet Are So WearyB. W. Stevenson05.1973-66[8]RCA Victor 0952[written by Daniel Moore][produced by David M. Kershenbaum]
My Maria/August Evening LadyB. W. Stevenson07.1973-9[16]RCA Victor 0030[written by B.W. Stevenson, Daniel Moore][produced by David M. Kershenbaum]
The River Of Love/Lucky TouchB. W. Stevenson12.1973-53[7]RCA Victor 0171[written by Daniel Moore][produced by David M. Kershenbaum]
Down To The Station/May You Find Yourself In HeavenB. W. Stevenson04.1977-82[5]Warner 8343[written by Dennis Linde][produced by Bob Montgomery]

Albumy
Tytuł WykonawcaData wydania UK US Wytwórnia
[US] 		Komentarz
My MariaB. W. Stevenson09.1973-45[14]RCA Victor 0088[produced by David M. Kershenbaum]
Autor: o Brak komentarzy:
Etykiety: ,

Bliss

Heavy metalowe trio z Mesa w Arizonie. Mesa nigdy nie była psychodeliczną Mekką, ale korzenie Bliss i ich pierwszego wcielenia, The Sect, zaczęły się właśnie tam. W 1966 roku licealiści Brad Reed, Rusty Martin i Corky Aldred utworzyli grupę „The Sect”. Później dołączyli do nich Tom Smith (bas) i J.R. Lara (tamburyn i wokal).

 Pod wpływem British Invasion zespół zagrał koncerty w lokalnym klubie nocnym Dungeon, zmieniając nazwę na The Henchmen, aby dopasować się do otoczenia. Nie trwało to jednak długo i wkrótce zespół powrócił do swojej pierwotnej nazwy „The Sect”. Nawiasem mówiąc, Brad Reed miał wtedy zaledwie 15 lat. Latem tego roku zespół zwrócił na siebie uwagę legendarnego producenta Hadley'a „Madley” Murrela, który przesłuchał lokalne talenty. Natychmiast zarezerwował im czas w słynnych Audio Recorders na nagranie dwóch singli.

 Pod koniec 1968 roku cała piątka ukończyła szkołę średnią i na jakiś czas się rozstali. Zreformowali się już jako trio (Reed, Martin, Aldred), nazywając siebie „Bliss” („Bliss”). Ponownie połączyli się z Murrelem, aby nagrać pełny album, który został wydany w 1969 roku przez Canyon Records. Podczas nagrywania albumu nagrano więcej utworów, ale potem nie wyszły one, ale znalazły się na albumie „Return To Bliss” (2007 r.) .  


Albumy
Tytuł WykonawcaData wydania UK US Wytwórnia
[US] 		Komentarz
BlissBliss10.1969--Canyon 7707[produced by Hadley D. Murrell]
Autor: o Brak komentarzy:
Etykiety: ,

Rain

 Grupa z Filadelfii (Pensylwania) z jedynym albumem o tej samej nazwie. Kwartet wykonał senno-romantyczną mieszankę psychodelii i wczesnego rocka progresywnego. Muzyczną kuchnię prowadził Cobb Bussinger, cudowne dziecko, które zaczęło grać na pianinie w wieku trzech lat i już nagrało płytę („Rock Island”, 1970) z dwoma członkami tej grupy. Podpisanie kontraktu z wytwórnią „Project 3 Records” przebiegło bez zbędnych tarć i nie wywołało zasadniczych nieporozumień między członkami „Rain” a kierownictwem firmy. 

Na początku 1972 ukazał się album zespołu, nad którym prace rozpoczęły się w 1971 roku. Podczas kilkugodzinnych sesji nagrano tak dużo jakościowego materiału muzycznego, że pierwotnie planowano wydanie podwójnego albumu. Podwójny debiut nie jest jednak najlepszym rozwiązaniem komercyjnym na przełom na rynku winylowym, więc zdecydowaliśmy się na jeden album. Przy wszystkich widocznych pozytywnych cechach tego albumu, krążek był skazany na porażkę, gdy ukazał się na amerykańskim rynku muzycznym. Komercyjna porażka doprowadziła niestety do rozpadu jednego z niedocenianych zespołów początku lat 70-tych. Później Cobb Bussinger zrobił karierę jako producent, aktywnie rozwijając i promując elektroniczne instrumenty klawiszowe, wydał album fortepianowy i szereg ścieżek dźwiękowych.

 

Albumy
Tytuł WykonawcaData wydania UK US Wytwórnia
[US] 		Komentarz
RainRain.1972-- Project 3 Total Sound 5072[produced by Jeff Hest]
Autor: o Brak komentarzy:
Etykiety: ,

Soul Asylum

 Soul Asylum, grupa amerykańska.Utworzona w 1980 w Minneapolis w Minnesocie. Z początku działała pod nazwą Loud Fast Rules. Założyli ją Dave Pirner (16.04.1964), wtedy perkusista, oraz Karl Mueller (27.07.1963, Minneapolis), basista. Skład ustalił się w 1985: Pirner - voc, g, k, s, Mueller - b, voc, Daniel Murphy - g, voc, Grant Young (5.01.1967, Iowa City, Iowa) - dr.


Zaczynała jako formacja hardcore'owa, ale już na minialbumie Say what you will..., nagranym przy pomocy Boba Moulda z Husker Du (późniejszego twórcy SUGAR) w roli producenta, zaprezentowała się w repertuarze dość urozmaiconym, nadal bliskim co prawda dawnym fascynacjom (np. Voodoo Doll), ale ujawniającym też inne wpływy (np. Stranger z partią saksofonu w stylu The Rolling Stones, a także piosenki inspirowane country), efektownym pod względem rytmicznym, przejmująco depresyjnym w warstwie literackiej.
 

W 1989 firma Twin/Tone wznowiła płytę pod tytułem "Say What You Will Clarence — Karl Sold The Truck" z rozszerzonym repertuarem. Podobny charakter miał album Made to be broken, znowu wynik współpracy z Mouldem, zawierający zarówno utwory pełne rockowej furii (np. Whoal), jak i nastrojowe ballady (np. akustyczna Never Really Been). Zwracały uwagę inteligentne, acz ponure teksty (np. Ain't That Tough, Never Really Been). Z tego okresu pochodzi też przekrojowa kaseta "Time's Incinerator" (Twin/Tone, 1986), zawierająca nie publikowane wcześniej oraz mało znane nagrania studyjne i koncertowe z lat 1980—1986, a wśród nich intrygującą wersję przeboju Hot Pants Jamesa Browna, zaśpiewaną przez Muellera.
Krokiem wstecz w karierze grupy była płyta While you were out, pośpiesznie i nieporadnie wyprodukowana przez Chrisa Osgooda w słynnych Paisley Park Studios Prince'a, zawierająca co prawda kilka udanych utworów, jak Carry On, No Man's Land, Closer To The Stars czy Miracle Mile. 

Album Hang time, pierwszy wynik kontraktu z dużą wytwórnią A&M;, powstał nakładem znacznych środków w nowojorskich studiach Skyline i Sound On Sound przy pomocy wytrawnych producentów- Eda Stasiuma (współpracownika The Ramones i Living Colour) oraz Lenny'ego Kaye'a (byłego muzyka zespołu Patti Smith, współpracownika Suzanne Vegi). Był najbardziej dopracowanym dziełem Soul Asylum w dotychczasowej karierze. Niektórzy wielbiciele zarzucali grupie nawet, że zaproponowała muzykę zbyt wygładzoną, mdłą, komercyjną, ale nie było ku temu podstaw. Płyta zawierała głównie kompozycje w dawnym stylu - surowe, ostre, wykonywane z pasją, choćby Sometime To Return, Jack Off All Trades, Beggars And Choosers, Heavy Rotation czy Standing In The Doorway, przypominająca przeboje The Clash, bądź Down On Up To Me, kojarząca się z dokonaniami Aerosmith. Udanymi wyjątkami były melancholijna ballada Endless Farewell, nawiązujący do folkowych stylizacji Led Zeppelin utwór Twiddly Dee, a także dodany na płycie kompaktowej pastisz country utrzymany w duchu twórczości The Rolling Stones - Put The Bone In.
Mini-album Clam dip and other delights zawierał kilka nietypowych własnych utworów, jak rodzaj pieśni robotniczej P-9, nawiązanie do stylu The RED HOT CHILI PEPPERS Take It To The Roof czy stylizacja metalowa Just Plain Evil, a w wydaniu kompaktowym także przeróbki Move Over Janis Joplin i Juke Box Hero Foreigner.
 

Płyty nie odniosły spodziewanego sukcesu. Muzycy znaleźli się w bardzo trudnej sytuacji finansowej i szukali dodatkowych źródeł utrzymania, np. Murphy zajął się handlem antykami, a Mueller podjął pracę w restauracji. Rozważali nawet decyzję o rozwiązaniu formacji. Postanowili jednak nagrać jeszcze jeden album. Wtedy powstał Soul Asylum and The Horse They Rode In On, częściowo przygotowany w sali prób Chaplin Soundstage w Los Angeles, w jednym podejściu. Dzięki temu udało się nasycić proste, riffowe, dynamiczne kompozycje w rodzaju Bitter PHI, Veils Of Tears, Easy Street, inspirowany twórczością Jimiego Hendrixa i MC5 utwór Something Out Of Nothing, countryrockową stylizację Brand New Shine, a także ballady, jak Gullible's Travels o lekko psychodelicznym nastroju czy We Three, atmosferą spontaniczności i żywiołowości charakterystyczną dla koncertów (producentem był Steve Jordan). Ta płyta odmieniła los grupy. Popularność, jaką zdobyła (rozeszła się w siedemdziesięciu tysiącach egzemplarzy), ułatwiła Soul Asylum podpisanie kontraktu z potentatem fonograficznym - Columbią.
 

Następny album, Grave Dancer's Union, nagrany w studiu The Power Station przy pomocy producenta Michaela Beinhorna, z gościnnym udziałem m.in. Bookera T. Jonesa - org, zawierał muzykę łagodniejszą w wyrazie niż wszystkie wcześniejsze płyty, bardziej melodyjną, opracowaną z użyciem m.in. instrumentów smyczkowych, np. Runaway Train, Homesick, New World, Without A Trace, The Sun Maid. Był bestsellerem - jego nakład przekroczył milion egzemplarzy. Wielki sukces odniosła też wybrana na singel ballada Runaway Train, zilustrowana przez Tonyego Kaye'a niecodziennym teledyskiem: muzyce towarzyszyły portrety nastolatków, którzy uciekli z domów (kilku z nich po obejrzeniu filmu wróciło do rodziców bądź nawiązało z nimi kontakt). Popularność zyskały również utwory Black Gold i Somebody To Shove. Wyrazem uznania dla grupy było zaproszenie jej w 1993 do udziału w niektórych europejskich koncertach zespołu Guns N' Roses. W maju tego roku formacja nagrała dla telewizji MTV program z cyklu Unplugged, wykonała m.in. przebój To Sir With Love Lulu - z jej gościnnym udziałem.
 

Przed przystąpieniem do pracy nad nowym materiałem – ze składem pożegnał się perkusista Grant Young. Zastąpił go Sterling Campbell, który pojawił się już na płycie "Grave Dancers Union". W 1995 roku do rąk fanów trafił longplay "Let Your Dim Light Shine" ze słynnym nagraniem "Misery". Dwa lata później zagrali na rzecz ofiar ogromnej powodzi, jaka z powodu wylania Rzeki Czerwonej nawiedziła Minnesotę, Północną Dakotę oraz Południową Manitobę. Część z utworów znalazła się potem na wydawnictwie "After the Flood: Live from the Grand Forks Prom, June 28, 1997", będącym zapisem tego koncertu. Wydano do siedem lat później.
 

W 1998 roku grupa wydała kolejny album studyjny – "Candy from a Stranger". Niestety płyta nie chciała się sprzedawać i muzycy rozstali się w wytwórnią. Sam Pirner stwierdził, że tym krążkiem jakby wykonali krok w tył. W tym czasie nawiązał współpracę ze swym przyjacielem reżyserem i przy okazji długoletnim fanem grupy – Kevinem Smithem. Pokłosiem tego było skomponowanie ścieżek dźwiękowych do jego trzech filmów – "Clerks", "Clerks II" oraz "Chasing Amy". Dodatkowo, Smith wyreżyserował teledysk do utworu "Can’t Even Tell", który trafił na soundtrack do pierwszego ze wspomnianych obrazów.
 

W maju 2004 roku, u basisty Carla Muellera zdiagnozowano nowotwór gardła. Muzyk przeszedł niezbędną operację, a pięć miesięcy później zagrano specjalny koncert charytatywny na rzecz jego leczenia. Wystąpili wtedy na scenie nie tylko pozostali członkowie zespołu, lecz także Gear Daddies, Paul Westerberg oraz założyciel Hüsker Dü - Bob Mould oraz Grant Hart. Sam chory również pojawił się na scenie, gdyż choroba znajdowała się w fazie remisji. Podczas koncertu udało się zebrać ponad 50 tysięcy dolarów. Niestety nowotwór znów dał o sobie znać i Mueller zmarł w czerwcu następnego roku w swoim domu. Pod koniec roku odbył się koncert pamięci muzyka, podczas którego na scenie pojawił się Tommy Stinson (Replacements, Guns N' Roses) oraz Michael Bland (współpracujący z Princem).
 

W 2006 roku światło dzienne ujrzała płyta "The Silver Lining", na której znalazły się również partie Muellera, zarejestrowane jeszcze przed jego śmiercią. Na początku marca 2007 roku, wspólnie z między innymi Cyndi Lauper, Mint Condition oraz Lifehouse, wzięli udział w koncercie poświęconym Wainowi McFarlane’owi, liderze legendarnej formacji reggae – Ipso Facto. Podczas imprezy zbierano pieniądze potrzebne na transplantacje nerek chorym.

Single
Tytuł WykonawcaData wydania UK US Wytwórnia
[US] 		Komentarz
Runaway TrainSoul Asylum06.199337[8]5[26]Columbia 74 966[gold-US][written by Dave Pirner][produced by Michael Beinhorn]
Somebody to ShoveSoul Asylum09.199332[7]-Columbia 660224 7 [UK][written by Dave Pirner][produced by Michael Beinhorn]
Runaway TrainSoul Asylum11.19937[11]-Columbia 74 966[written by Dave Pirner][produced by Michael Beinhorn]
Black GoldSoul Asylum01.199426[5]-Columbia 659844 7 [UK][written by Dave Pirner][produced by Michael Beinhorn]
MiserySoul Asylum07.199530[7]20[14]Columbia 77 959[written by Dave Pirner][produced by Soul Asylum/Butch Vig ]
Just Like AnyoneSoul Asylum12.199552[5]-Columbia COL 662478 2 [UK][written by Dave Pirner][produced by Butch Vig/Soul Asylum ]
Promises BrokenSoul Asylum02.1996-63[5]Columbia 78 215[written by Daniel Murphy/Marc Perlman ][produced by Soul Asylum/Butch Vig ]

Albumy
Tytuł WykonawcaData wydania UK US Wytwórnia
[US] 		Komentarz
Grave Dancers UnionSoul Asylum11.199227[38]11[76]Columbia 48 898[2x-platinum][gold-UK][produced by Michael Beinhorn]
Let Your Dim Light ShineSoul Asylum06.199522[7]6[21]Columbia 57 616[platinum-US][produced by Butch Vig & Soul Asylum]
Candy from a StrangerSoul Asylum05.1998106[1]121[2]Columbia 67 618[produced by Chris Kimsey]
The Silver LiningSoul Asylum06.2006-172[1]Legacy 82876 86618 2[produced by John Fields and Steve Hodge]
Delayed ReactionSoul Asylum07.2012-160[1]429 17902[produced by Soul Asylum]
Autor: o Brak komentarzy:
Etykiety:

Sorrows

 Zespół założony w Coventry (Anglia) w 1963 r. w składzie: Don Maughn (śpiew), Pip Whitcher (gitara prowadząca), Wez Price (gitara rytmiczna), Philip Packham (bas) i Bruce Finley (perkusja).
Pierwszy singel "Take A Heart" odniósł pewien sukces, ale kilka następnych wydawnictw z fuzją rhythm'n'bluesa i popu nie zdołał go powtórzyć. Maughn, znany później jako Don Fardon, opuścił grupę w 1967 r. i rozpoczął karierę solową.

 Po zreformowaniu składu (Price, Packham, Finley i Chris Fryers - śpiew, organy, gitara), zespół wyjechał do Włoch, gdzie singel "Take A Heart" stał się dużym przebojem.
The Sorrows nagrali kilka utworów, przeznaczonych wyłącznie na rynek włoski, a pod koniec dekady rozwiązali się.

Single
Tytuł WykonawcaData wydania UK US Wytwórnia
[UK] 		Komentarz
I Don't Wanna Be Free/Come With MeSorrows01.1965--Piccadilly 7N 35 219[written by Whitcher, Fardon][produced by John Schroeder]
Baby/Teenage LetterSorrows04.1965--Piccadilly 7N 35 230[written by M. Shuman, C. Westlake][produced by John Schroeder]
Take A Heart/We Should Get Along FineSorrows09.196521[8]-Piccadilly 7N 35 260[written by M. Dallon][produced by John Schroeder]
You've Got What I Want/No, No, No, No (PS)Sorrows10.1965--Piccadilly 7N 35 277[written by M. Dallon]
Let The Live Live/Don't Sing No Sad Songs For MeSorrows04.1966--Piccadilly 7N 35 309[written by Whitcher, Fardon]
Let Me In/How Love Used To BeSorrows08.1966--Piccadilly 7N 35 336[written by M. Dallon][produced by John Schroeder]
Pink, Purple, Yellow and Red/My GalSorrows06.1967--Piccadilly 7N 35 385[written by Reverberi, Despota, The Sorrows]

Albumy
Tytuł WykonawcaData wydania UK US Wytwórnia
[UK] 		Komentarz
Take a heartSorrows.1965--Pye NPL 38 023
Autor: o Brak komentarzy:
Etykiety:

Wackers

The Wackers to amerykański zespół folk rockowy założony w 1970 roku z innego zespołu, Roxy. Zespół, choć krótkotrwały, odniósł umiarkowany sukces. Wokalista i autor tekstów Bob Segarini i multiinstrumentalista Randy Bishop rozwiązali Roxy i połączyli się z wokalistą, gitarzystą i klawiszowcem Michaelem Stullem, aby utworzyć nową grupę w Eureka w Kalifornii w Stanach Zjednoczonych.  Basista Bill „Kootch” Trochim i perkusista Spencer Earnshaw uzupełnili skład The Wackers, aby nagrać debiutancki album Wackering Heights , wyprodukowany przez Gary'ego Ushera . 

Po sukcesie utworów "Travelin' Time" i "Body Go Round", zespół koncertował w Kanadzie i Stanach Zjednoczonych. W następnym roku (1972) zespół przeniósł się do Montrealu w Kanadzie mniej więcej w czasie, gdy wydali swój drugi album Hot Wacks, który zebrał dobre recenzje. Album, nagrany w Andre Perry Studios i wyprodukowany przez Gary'ego Ushera, zawierał „I Ledly Know Her Name” oraz cover Johna Lennona „Oh My Love”.  Ten album zawiera kilka przeciągających się cudownych dzieł („Oh My Love” i „Do You Know the Reason”), a także falujące numery w szybkim tempie („I Hardly Know Her Name” i „Breathe Easy”).

 Większość drugiej strony albumu stanowiła suita z sześcioma utworami „Time Will Carry On”, która przypominała słuchaczowi drugą stronę Abbey Road The Beatles.  Wiele odniesień do LP Hot Wacks błędnie odnosi się do utworów, które nie pojawiają się na żadnym LP Wackers, w tym „Windy Days”, „I Got My Friends” oraz przeróbek „New York City” i „Rock and Roll Circus”, które były utworami z albumu Roxy w 1970 roku.

 Trzeci album, Shredder, został wydany w 1973 roku i zawierał „Day and Night” (singiel z listy przebojów), „Beach Song” i „Last Dance”. Pomimo tego, że Michael Stull opuścił grupę wkrótce po przeprowadzce do Montrealu, a perkusista April Wine Jerry Mercer i gitarzysta JP Lauzon grali w kilku utworach, Shredder, Segarini, Trochim, Bishop i Earnshaw nagrali niewydany czwarty album „Wack”. 'n' Roll.” Wkrótce potem Earnshaw wrócił do Kalifornii, a Randy Bishop rozpoczął karierę solową. The Wackers walczyli przez jakiś czas z nowymi dodatkami - Leonem Holtem, Normanem Vosko i Wayne Cullenem - i wydali jeden singiel w Polydor Records, „All I Want To Do Is Love You”. 

Segarini, Trochim i Cullen utworzyli następnie The Dudes, z oryginalnymi członkami April Wine, Davidem i Ritchiem Henmanami, oraz przyszłym gitarzystą April Wine, Brianem Greenwayem, na jednym albumie. Bob Segarini kontynuował karierę solową, która została doceniona przez krytyków. Grupa nie ma żadnego związku z identycznie nazwaną grupą z Liverpoolu, która wydała singiel „I Wonder Why” w 1964 roku .

Single
Tytuł WykonawcaData wydania UK US Wytwórnia
[US] 		Komentarz
Day And Night/Last DanceWackers11.1972-65[5]Elektra 45816[written by Sergarini, Bishop, Lauzon ][produced by Mark Abramson]

Autor: o Brak komentarzy:
Etykiety: ,

sobota, 20 listopada 2021

Michelle Shocked

 Michelle Shocked urodziła się jako Michelle Johnston w Dallas w Teksasie w 1962 roku, gdzie spędziła wczesne dzieciństwo podróżując po bazach wojskowych. W 1977 roku uciekła od swojej matki-mormońskiej fundamentalistki, by zamieszkać z ojcem, który przedstawił ją country bluesmenom Big Billowi Broonzy'emu i Leadbelly'emu, a także współczesnym autorom piosenek Guyowi Clarkowi i Randy'emu Newmanowi. 

Kolejne kilka lat spędziła na eksplorowaniu folkowego podziemia, wczesne lata 80-te spędziła w Austin, gdzie zaczęła doskonalić własne umiejętności w zakresie pisania piosenek. Po rzuceniu uniwersytetu w Teksasie przeniosła się do San Francisco, gdzie szybko zainteresowała się punkową sceną tego miasta. Kiedy wróciła do domu, matka skierowała ją do szpitala psychiatrycznego. Została zwolniona, gdy skończyło się jej ubezpieczenie. Wstrząśnięta opuściła Teksas w 1983 roku, podróżowała po Stanach Zjednoczonych i została aktywistką ruchu skłotersów w Nowym Jorku. W 1984 przeniosła się do Amsterdamu.

 W 1986 roku Shocked wróciła do Stanów Zjednoczonych i podczas wolontariatu na Kerrville Folk Festival angielski producent Pete Lawrence był pod wrażeniem jej gry przy ognisku i nagrał ją na swoim  walkmanie Sony. Nagrania pojawiły się jesienią tego samego roku jako The Texas Campfire Tapes w Cooking Vinyl Records i stały się niespodziewanym hitem w Anglii, ostatecznie zajmując pierwsze miejsca na niezależnych listach przebojów. Sukces doprowadził do podpisania przez nią kontraktu z Mercury Records w 1988 roku. Short Sharp Shocked, wyprodukowany przez Pete'a Andersona w 1988 roku, pokazał jeszcze więcej talentu, łącząc nieformalny, zakorzeniony w tradycji folklor The Texas Campfire Tapes z silną postmodernistyczną perspektywą feministyczną i punkową postawą . Album szybko zdobył jej szacunek wśród alternatywnej społeczności i krytyków.

Shocked powróciła w 1989 roku z Captain Swing, koncertem swingowym w stylu lat 40-tych, który początkowo zaskoczył jej fanów, ale nie brakowało mu mocnego materiału. W 1992 roku zrobiła krok w tył z Arkansas Traveler, korzenną kolekcją piosenek opartych na blackface minstrelsy, która obejmowała wszystkie formy wczesnej amerykańskiej muzyki rodzimej. W 1993 roku Mercury w końcu miała dość swojego mylącego stylu skakania i odmówiła wydania proponowanego albumu gospel. Następnie wyjechała na solową trasę, sprzedając swoją nowo nagraną, niezależnie wyprodukowaną (z Tonym Bergiem) Kind Hearted Woman. 

Pod koniec 1995 roku Shocked rozpoczęła działania prawne przeciwko Mercury Records, aby zerwać jej kontrakt. W 1996 roku Shocked została zwolniony z Mercury i wyruszyła w pierwszą doroczną trasę   z Fianchną O'Braonain. Inne niezależne wydawnictwo, Artists Make Lousy Slaves, zostało sprzedane na koncertach. Kind Hearted Woman została wybrana do komercyjnej reedycji przez Private Music w 1996 roku, a jako warunek jej wydania w Mercury, jej stara wytwórnia wydała w tym samym roku kompilację „best of”, Mercury Poise: 1988-1995.

 Po kilku latach uśpienia, w 2002 roku Shocked ponownie pojawiła się z nowym albumem, inspirowanym gospel Deep Natural i własną wytwórnią płytową Mighty Sound. Oprócz wydania nowej pracy   Shocked, Mighty Sound rozpoczęła program rozszerzonych reedycji jej poprzedniego katalogu, nad którym przejęła kontrolę po wydaniu z Mercury. W połowie 2005 roku Shocked odważnie wydała nową trylogię z bardzo różnymi albumami, wszystkie tego samego dnia. 

Single
Tytuł WykonawcaData wydania UK US Wytwórnia
[UK] 		Komentarz
Anchorage/FogtownMichelle Shocked10.198860[5]66[8]Cooking Vinyl LON 193[written by Michelle Shocked ][produced by Pete Anderson]
If Love Was A Train/Memories Of East TexasMichelle Shocked01.198963[4]-Cooking Vinyl LON 212[written by Michelle Shocked ][produced by Pete Anderson]
When I Grow Up/ 5 A.M. In Amsterdam (Live)Michelle Shocked03.198967[4]-Cooking Vinyl LON 219[written by Michelle Shocked ][produced by Pete Anderson]

Albumy
Tytuł WykonawcaData wydania UK US Wytwórnia
[UK] 		Komentarz
Short Sharp Shocked Michelle Shocked09.198833[18]73[35]Cooking Vinyl CVLP 1[produced by Pete Anderson]
Captain Swing Michelle Shocked11.198931[3]95[26]Cooking Vinyl 8388781[produced by Pete Anderson]
Arkansas TravelerMichelle Shocked04.199246[2]-Londyn 5121892[produced by Bernie Leadon,Hugh Padgham,Michelle Shocked,Don Was]
Autor: o Brak komentarzy:
Etykiety: ,

Sinnamon

 

Sinnamon to amerykańskie kobiece wokalne trio R&B, składające się z mieszkanek Connecticut Barbary Fowler, Marshy Carter i Melissy Bell z Nowego Jorku. Grupa przeszła gwałtowny rozwój od minimalistycznego, współczesnego brzmienia R&B do post-disco, który został porzucony po trzecim wydawnictwie, przechodząc w kierunku łagodnego freestyle'u i przyjaznej dla radia muzyki house, ale nadal zachowując przynależność do R&B. Bell jest obecnie pisarką, mieszka w Nowym Jorku. 
 
 Ich największy sukces miał miejsce w 1982 roku, kiedy ich piosenka „Thanks to You” spędziła dwa tygodnie na pierwszym miejscu na liście US Hot Dance Music/Club Play na liście Billboard. Piosenka osiągnęła również 44 miejsce na amerykańskiej liście Billboard R&B Ich piosenka „I Need You Now” zawiera niewymieniony gościnnie wokal Bernarda Fowlera z Peech Boys.

Single
Tytuł WykonawcaData wydania UK US Wytwórnia
[US] 		Komentarz
Thanks To YouSinnamon05.1982--Becket 45-11[written by E. Matthew, D. Payne, K. Diamond][produced by Darryl Payne, Eric Matthew][44[11].R&B Chart][1[2][17].Hot Disco/Dance;Becket 508 12"]
He's Gonna Take You Home (To His House)Sinnamon01.1983---[written by D. Payne, G. G. Jones, W. Brathwaite][produced by D. Payne][69[4].Hot Disco/Dance;Becket 513 12"]
I Need You NowSinnamon09.199670[1]-Worx WORXCD 003[written by S. Cumberbatch, H. Brooks, M. Bailey][produced by Darryl Payne, Stephen Cumberbatch]

Autor: o Brak komentarzy:
Etykiety: ,

Sopwith Camel

Sopwith Camel jeden z przedstawicieli nurtu psychodelic połowy lat 60-tych w San Francisco.Założony w 1966r był drugim po Jefferson Airplane,a przed Grateful Dead ,który podpisał kontrakt płytowy z dużą wytwórnią-Buddha/Kama Sutra.

 

Ich perwszy publiczny występ miał miejsce 12 lutego 1966r i był to jeden z pierwszych koncertów rodzącego się nurtu psychodelic zespołu z San Francisco. Nagrali do czasu swojego rozpadu jeden album i komercyjny singiel "Hello,hello".Ich historia zaczyna się od spotkania w San Francisco Terry McNeila z Petere' m Kraemerem.Ten ostatni parał się pisaniem w tym czasie poezji.Po spotkaniu w księgarni na Polk Street decydują się miesiąc póżniej założyć zespół.Terry McNeil był studentem grafiki w San Francisco Art Institute.Wcześniej uczył się gry na fortepianie i gitarze i występował w wielu zespołach na początku lat 60-tych.Pochodził z Virginia City,jego rodzice byli pasjonatami sztuki a on sam wielbicielem malarstwa Salvatore Dali.Wyjechał z rodzinnego miasta jak sam mówił w poszukiwaniu porządnej uczelni.Mieszkał przy 1090 Page Avenue razem z Rodem Albinem i Johnem McIntyre' m ,póżniejszym menadżerem Grateful Dead.
 

Obaj dokoptowali do swojego zespołu;gitarzystę Williama Sieversa i perkusistę Normana Mayella.Mayell miał staż w uczelnianych zespołach Chicago,minn The Pranksters.Tam też zetknął się w klubie Big John z Mike Blomfieldem,z którym występował w zespole The Group.Po jego rozpadzie wyjeżdża na Hawaje,a wkrótce potem ląduje w komunie hippisów w San Francisco.Spotyka tam guru hippisów Kena Keseya i Mary Prankster,którzy namawiają go do pracy w teatrze jako muzyka,przed jego spotkaniem z założycielami Sopwith Camel.
 

Martin Beard urodzony w Londynie dodał do grupy brytyjskiej charyzmy.Jego ojciec był zawodowym muzykiem w orkiestrze San Francisco Symphony.Jego rodzina emigrowała do Ameryki w 1956 roku.
Nazwa zespołu ma historię wcześniejszą niż on sam.Peter uczestnicząc w próbach zespołu Cheta Helmsa,zaproponował im nazwę Sopwith Camel,ale został wyśmiany;wspomniany zespół przyjął w końcu nazwę Big Brother and The Holding Company,a proponowana nazwa została przy jego grupie.
 

Ponieważ Sopwith Camel dzielił producenta wraz z Lovin' Spoonful i nagrywał dla tej samej wytwórni,większość fanów uważała ,że pochodzą z Nowego Jorku,a z kolei ich przyjaciele z San Francisco oskarżali ich nawet o sprzedanie się.W tym czasie zespół odbył turnee po kraju występując razem z Rascals,Rolling Stones,Who i Lovin' Spoonful.Brali udział w nagraniu reklamy dla Levisa-firmy zajmującej się sprzedażą dżinsów.
 

Nieporozumienia i frustracje wewnątrz zespołu doprowadziły do jego rozwiązania.Ten okres zaowocował wydaniem singla "Hello,hello".Ich pierwszy i jedyny album wydany dla Kama Sutra zdradza ich fascynację Lovin' Spoonful.Zawiera minn. "Cellophane Woman" z wpływami garażowego grania lat 60-tych,podczas gdy utwór "Frantic Desolation" wskazuje na ambitniejsze poszukiwania grupy.Inny utwór z tego albumu "Postcard from Jamaica,"został wybrany na drugi singiel zespołu.Producentem grupy był Erik Jacobsen znany minn. z produkcji najlepiej sprzedającego się singla w historii Warner Bros-"Spirit in the sky" Normana Greenbauma i producenta nagrań Lovin' Spoonful i Charlatans[nie mylić z brytyjską grupą o tej samej nazwie].
 

Martin I Norman kontynuowali swoje muzyczne prace,Martin występując z lokalnymi zespołami,a Norman pracując w studio nagraniwym dla Jacobsena. Peter cierpiał niedostatek będąc bezrobotnym,a Terry ożenił się i podróżował ze swoim guru po Indiach,osiadając na Hawajach gdzie zajmował się pisaniem muzyki.William zmienia swoje nazwisko na William Truckaway,wydając swój solowy album dla Warner Bros.
 

Zespół reaktywuje się dwa lata pózniej,gdy Burger King poszukiwali jingla do swojej reklamy.Jacobsen do którego zwrócili się skontaktował ich z Kraemerem. Wraz z Terrym decyduje się na reaktywację zespołu w 1971r i powrót do komponowania.Pod koniec nagrywania swojego drugiego LP "The Miraculous Hump Returns from the Moon,"pozyskują nowego członka grupy-Jimmy Stringfellowa,grającego na rożku,fortepianie i gitarze,wcześniej studiującego kompozycję i aranżację w konserwatorium w Berkley i uniwersytecie Buffalo.

 

Single
Tytuł WykonawcaData wydania UK US Wytwórnia
[US] 		Komentarz
Hello ,hello/Treadin'Sopwith Camel12.1966-26[10]Kama Sutra 217[written by Terry MacNeil, Peter Kraemer][produced by Erik Jacobsen]
Postcard from Jamaica/Little orphan AnnieSopwith Camel04.1967-88[2]Kama Sutra 224[written by Terry MacNeil, Peter Kraemer][produced by Erik Jacobsen]

Albumy
Tytuł WykonawcaData wydania UK US Wytwórnia
[US] 		Komentarz
Sopwith CamelSopwith Camel10.1967-191[2]Kama Sutra 8060-
Autor: o Brak komentarzy:
Etykiety: ,

Sinitta

 Sinitta właściwie Sinitta Renay Malone (ur. 19 października 1968r w Seattle w stanie Waszyngton) - amerykańska piosenkarka muzyki disco i pop, a także R&B i house, która większość swojego zawodowego życia spędziła w Wielkiej Brytanii. Szczyt jej popularności przypada na drugą połowę lat 80-tych, kiedy to wylansowała piosenki wyprodukowane przez Stocka, Aitkena i Watermana takie jak „Toy Boy”, „So Mucho”, „Cross My Broken Heart”, „Right Back Where We Started From”, „G.T.O.” i „I Don’t Believe In Miracles”.

 

Przyszła na świat w Seattle w stanie Waszyngton w rodzinie piosenkarki Miquel Brown (właściwie Michael Brown)  i Anthony’ego Blacketta  jako jedna z bliźniaczek - ma siostrę Gretę. W 1973 jej rodzice rozwiedli się.

Jej matka była popularną w latach 70. i 80-tych kanadyjską aktorką (grała m.in. w filmach: Superman, Salomon i królowa Saby z Halle Berry, Francuski pocałunek, Dowcip i Jak stracić przyjaciół i zrazić do siebie ludzi) i wokalistką disco/soul. Sinitta uczęszczała do szkoły z internatem w Wielkiej Brytanii.


Swoją karierę w show biznesie rozpoczęła występując w musicalu Czarnoksiężnik (The Wiz, 1980) i jako Frankie w filmie Jima Sharmana Shock Treatment (Terapia szokowa, 1981). Występowała na West End w spektaklach: Koty, Krwiożercza roślina , Smokey Joe's Cafe, Lakier do włosów, Masquerade i Mutiny!. 24 grudnia 1982 Sinitta pojawiła się w programie telewizyjnym Channel 4 Shock (Rura) jako tancerka z grupą Imagination. W 1985 była kapitanem jednej z drużyn w programie dla dzieci ITV The Wall Game.


Sinitta początkowo nagrywała muzykę taneczną w 1983 roku, wydając swój pierwszy singiel „Break Me Into Little Pieces” z Hot Gossip. W tym samym roku pojawiła się także w wideoklipie piosenki „Rock the Boat” śpiewanym przez Forresta. Przełomem były jej piosenki disco-pop wyprodukowane przez   studio Stocka, Aitkena i Watermana - „Cruising” (1984) i „So Macho” (1985), które trzy miesiące później w marcu 1986 wspięły się na pozycję drugą. Sinitta znalazła się w czasopismach brytyjskich dla nastolatek. Trzy kolejne Top 10 singli to „Toy Boy” (numer 4, lipiec 1987), „Cross My Broken Heart” (numer 6, marzec 1988) i „Right Back Where We Started From” (numer 4, czerwiec 1989). Cover hitu „Love and Affection” Roberta Knighta z 1973 osiągnął numer 20 w październiku 1989r.

W 1992 podpisała kontrakt z Arista Records . Jednak w lipcu 1992 utwór „Shame Shame Shame” utknął na 28. miejscu. Na początku 1993 wydała singiel „The Supreme EP”, który wyróżniał się kolekcją coverów. W 1998 powróciła na scenę pop z albumem Naughty Naughty. Skoncentrowała się potem na teatrze i pracy A&R.
 

Była związana z angielskim piłkarzem pochodzenia nigeryjsko-gujańskiego Johnem Fashanu, brytyjskim piosenkarzem, kompozytorem i aktorem Davidem Essexem (1984), angielskim łowcą talentów i producentem telewizyjnym Simonem Cowellem (1981-96). Byli razem, z przerwami, przez 20 lat, spotykali się, kiedy Sinitta miała zaledwie 14 lat) i aktorem Bradem Pittem (1988-89).

W kwietniu 2002 r. wyszła za mąż za Andy'ego Willnera. W listopadzie 2005 r. ogłoszono, że Kerry West miała być zastępczą matką dla dziecka z mężem, lecz po ośmiu tygodniach poroniła. Sinitta wyznała, że aborcja miała ogromny wpływ na jej życie i była jednym z czynników, który uniemożliwił jej posiadanie dzieci Adoptowali bliźniaki - Magdalenę i Zaca. Rozwiedli się w 2010 roku. 


Single
Tytuł WykonawcaData wydania UK US Wytwórnia
[UK] 		Komentarz
So Macho/CruisingSinitta 03.19862[30]-Fanfare FAN 7[gold-UK][written by James George Hargreaves][produced by James George Hargreaves]
Feels Like The First TimeSinitta 10.198645[5]-Fanfare FAN 8[written by James George Hargreaves][produced by James George Hargreaves][4[10].Hot Disco/Dance;Omni 96 784 12"][63[7].R&B Chart]
Toy BoySinitta 07.19874[14]-Fanfare FAN 12[silver-UK][written by Stock Aitken Waterman][produced by Stock Aitken Waterman][19[8].Hot Disco/Dance;Omni 96 751 12"]
GTOSinitta 12.198715[10]-Fanfare FAN 14[written by Stock Aitken Waterman][produced by Stock Aitken Waterman]
Cross My Broken HeartSinitta 03.19886[9]-Fanfare FAN 15[silver-UK][written by Stock Aitken Waterman][produced by Stock Aitken Waterman][26[6].Hot Disco/Dance;Atlantic 86 547 12"]
I Don't Believe in MiraclesSinitta 09.198822[8]-Fanfare FAN 16[written by Stock Aitken Waterman][produced by Stock Aitken Waterman]
Right Back Where We Started FromSinitta 06.19894[10]-Fanfare FAN 18[silver-UK][written by James George Hargreaves][produced by James George Hargreaves]
Love on a Mountain TopSinitta 10.198920[6]-Fanfare FAN 21[written by Buzz Cason, Mac Gaydon][produced by Phil Harding, Ian Curnow]
Lay Me Down EasySinitta 12.198988[2]-Fanfare FAN 23[written by Ralf René Maué][produced by Ralf René Maué]
Hitchin' a RideSinitta 04.199024[6]-Fanfare FAN 24[written by Mitch Murray,Peter Callander][produced by Ralf Rene Maue]
Love and AffectionSinitta 09.199062[3]-Fanfare FAN 31[written by Joan Armatrading][produced by Barry Andrews]
Shame Shame ShameSinitta 07.199228[4]-Arista 74321100327[written by Sylvia Robinson][produced by Mark Taylor, Terry Adams]
The Supreme EPSinitta 04.199349[2]-Arista 74321139592-

Albumy
Tytuł WykonawcaData wydania UK US Wytwórnia
[US] 		Komentarz
Sinitta!Sinitta 12.198734[19]-Fanfare BOYLP 1[gold-UK][produced by Stock, Aitken and Waterman,Trevor Vallis,James George Hargreaves, Paul Hardcastle]
WickedSinitta 12.198952[4]-Fanfare FARE 2[gold-UK][produced by Stock Aitken Waterman,Ralf Rene Maue,Pete Hammond,Phil Harding, Ian Curnow,Nigel Wright]
Autor: o Brak komentarzy:
Etykiety: ,
Subskrybuj: Komentarze (Atom)