Andy Fairweather Low

Gitarzysta i wokalista, ur. 2.08.1950 r. w Ystrad ,Mynach, Herigoed w Walii. W połowie lat 60-tych przejął po Davie Edmundsie posadę sprzedawcy w sklepie muzycznym Barretts Of Cardiff, co pozwoliło mu nawiązać kontakt z wykonawcami działającymi na lokalnej scenie muzycznej. Z kilkoma z nich założył popowo-soulowy zespół Amen Corner.
Choć zamierzał grać w nim na gitarze, z powodu nadmiaru gitarzystów, musiał objąć funkcję wokalisty. Niebawem stał się idolem brytyjskich nastolatków i z Amen Corner nagrał kilka przebojowych singli. Po rozpadzie formacji, Low założył grupę Fairweather, która podpisała kontrakt z podległą RCA nową, lansującą muzykę progresywną wytwórnią Neon. Undergroundowe ciągoty muzyków zostały jednak szybko rozwiane, gdy ich utwór "Natural Sinner" trafił na brytyjską listę przebojów.
Po kilku mniej udanych próbach, Faitweather rozpadli się. Low zaszył się w Walii, gdzie pisał i grał wyłącznie dla własnej przyjemności. W 1975 r. powrócił na scenę muzyczną albumem i przebojowym singlem "Reggae Tune". Jego charakterystyczny głos zabrzmiał też doskonale w kolejnym wielkim hicie, "Wide Eyed And Legless", jednak dalsze propozycje, w tym singel nagrany w 1986 r. dla wytwórni Stiff, cieszyły się już zdecydowanie mniejszym powodzeniem.
Sam artysta więcej czasu poświęcał pracy sesyjnej i występom na koncertach Pink Floyd i Rogera Watersa. W 1987 r. pojawił się w formacji gwiazd ARMS, zbierającej środki na badania nad stwardnieniem rozsianym (inicjatorem akcji był dotknięty tą chorobą Ronnie Lane, eks-członek The Faces). W 1990 r. towarzyszył w trasie Chrisowi Rea, a w grudniu 1991 r. wyruszył wraz z George'em Harrisonem i Erikiem Claptonem do Japonii. Z jego usług korzystają wszyscy organizatorzy prestiżowych koncertów na całym świecie. 

Single

Tytuł	Wykonawca	Data wydania	Aus	N.Zel	Wytwórnia [Aus/N.Zel]	Komentarz
Reggae Tune/Same Old Story	Andy Fairweather Low	09.1974	10[8]	-	A&M AMS 7129	[written by A. Fairweather Low][produced by Elliot Mazer]
Wide Eyed and Legless / Grease It Up	Andy Fairweather Low	12.1975	6[10]	-	A&M AMS7202	[written by A. Fairweather Low][produced by Glyn Johns]

Fairport Convention

Niekwestionowany twórca brytyjskiego folk-rocka. Nazwa Fairport Convention przetrwała długie lata zmian, a czasem i tragedii, i jest dziś raczej marką niż odzwierciedleniem składu osobowego grupy. Pierwotnie (w 1967 r.) w skład zespołu wchodzili Iain Matthews (właśc. Ian Matthews MacDonald, ur. 16.06.1946 r. w Scunthorpe w hrabstwie Lincolnshire, Anglia; śpiew), Judy Dybie (ur. 13.02.1949 r. w Londynie; śpiew), Ashley "Tyger" Hutchings (ur. 26.01.1945 r. w Londynie; bas), Richard Thompson (ur. 3.04.1949 r. w Londynie; gitara, śpiew), Simon Nicol (ur. 13.10.1950 r. w Londynie; gitara, śpiew) i Martin Lamble (ur. 28.08.1949 r. w Londynie, zm. 12.05.1969 r.; perkusja). Początkowo grupa zwróciła na siebie uwagę londyńskiej sceny "podziemnej" za sprawą brzmienia - mieszanki Jefferson Airplane i The Byrds. Była to przystępna alternatywa i natychmiast spodobała się publiczności.
Kontrakt z zespołem podpisał amerykański producent Joe Boyd, czego efektem było natychmiastowe wydanie czarującego singla "If I Had A Ribbon Bow". Na albumie debiutanckim zatytułowanym po prostu Fairport Corwention po raz pierwszy miała szansę spotkać się z szerszą publicznością mało jeszcze wtedy znana kanadyjska kompozytorka Joni Mitchell. Longplay ten stał się przedmiotem prawdziwego kultu, choć sprzedawał się kiepsko. Od zespołu odeszła Judy Dybie, a jej miejsce zajęła Sandy Denny (właśc. Alexandra Denny, ur. 6.01.1947 r. w Londynie, zm. 21.04.1978 r.). Denny wniosła do muzyki zespołu elementy tradycyjnego folka, co zauważyć można na wyśmienitym albumie What We Did On Our Holidays. Ta zróżnicowana płyta zawierała kilka najlepszych utworów Fairport Convention: "She Moved Through The Fair" w wersji Denny, napisany przez nią samą "Fotheringay", rytmiczny "Book Song" Matthewsa, wspaniały "I'll Keep It With Mine" i arcydzieło Thompsona "Meet On The Ledge". Spoiwem tego radosnego albumu była wirtuozeria poszczególnych wykonawców, przy czym rolę szczególną odegrał nieśmiały, choć dynamiczny Thompson.
Krótko po wydaniu longplaya odszedł Matthews, niezadowolony z tego, że grupa zaczyna skłaniać się ku muzyce tradycyjnej. Album został dobrze przyjęty przez krytyków, choć na listach przebojów nie dotarł zbyt wysoko. Kilka miesięcy później w katastrofie furgonetki, którą podróżowała grupa, zginęli Martin Lamble i przyjaciółka zespołu, znana projektantka mody Jeannie Franklyn. Wkrótce wydany został album Unhalfbricking, który nie był tak interesujący jak poprzedni, ale zawierał dwie świetne wersje utworów Boba Dylana - "Percy's Song" i "Si Tu Dois Partir" ("If You Gotta Go, Go Now" - "Jeśli musisz odejść, odejdź teraz"). Sandy Denny skomponowała dwie piosenki, "Autopsy" oraz pełną stanowczego piękna "Who Knows Where The Time Goes". Co ważniejsze, w nagraniu Unhalfbricking wziął gościnnie udział skrzypek i mandolinista Dave Swarbrick. Album wszedł na listę najlepiej sprzedających się płyt, a drugi z utworów Dylana - na listę singli.
Fairport Convention przetarł tym samym ścieżkę dla zespołów takich, jak Steeleye Span, tworząc klimat pozwalający na wykonywanie muzyki tradycyjnej w kontekście rocka. Utwory, które znalazły się na następnym albumie grupy, najpierw pojawiły się na antenie radia BBC w audycji Johna Peela "Top Gear". Podekscytowany Peel stwierdził, że grupa "wypływa na niezbadane wody"; później okazało się, że jego ocena była trafna. Zadziwiający był repertuar koncertów - zawierał gigi i reels (angielskie tańce ludowe), zespół wykonał też wszystkie 27 zwrotek tradycyjnego utworu "Tam Lin". Nowymi stałymi członkami grupy zostali Swarbrick i perkusista Dave Mattacks (ur. w marcu 1948 r. w Edgeware w hrabstwie Middlesex, Anglia).
Następny album, Liege And Lief, był prawdziwym kamieniem milowym; zespołowi udało się w wielkim stylu stworzyć brytyjskiego folk-rocka. Doprowadziło to jednak do tarć wewnętrznych, na skutek których odeszli Hutchings (który założył Steeleye Span) i Denny (która wespół z byłym członkiem Eclection, a swym późniejszym mężem, Trevorem Lucasem, stworzyła zespół Fotheringay). Nie zniechęciło to muzyków, którzy w Fairport Convention pozostali; zwerbowano nowego basistę Dave'a Pegga, a na czoło wysunął się Swarbrick, wokalista prowadzący i wyśmienity skrzypek. Większość materiału na następne dwa albumy powstała w ich wspólnym domu w hrabstwie Hertfordshire. Przed wydaniem Angel Delight odszedł Thompson. W 1970 r. grupa dostała się do Księgi rekordów Guinnessa za sprawą rekordowo długiego tytułu piosenki: "Sir B. McKenzie's Dau-ghter's Lament For The 77th Mounted Lancers' Retreat From The Straits Of Loch Knombe, In The Year Of Our Lord 1727, On The Occasion Of The Announcement Of Her Marriage To The Laird Of Kinleakie".
Album Full House był pierwszym longplayem Fairport Convention nagranym w składzie wyłącznie męskim; był dopracowany od strony instrumentalnej, a rozbudowane utwory, takie jak "Sloth", zyskały sobie status standardów. Koncepcyjny album Babbacombe Lee, choć dobrze przyjęty przez krytykę, sprzedawał się kiepsko; po jego wydaniu odszedł Simon Nicol - założył on później wraz z Hutchingsem The Albion Band. Swarbrick nie składał broni, choć miał kłopoty ze słuchem. Przy tak częstych zmianach składu trudno było udokumentować poszczególne zestawienia muzyków. Brak jakichkolwiek animozji ze strony byłych członków przyczynił się do wytworzenia atmosfery iście rodzinnej, co nie zmieniało w niczym faktu spadku sprzedaży płyt. Do zespołu powróciła Sandy Denny, dwukrotnie wracał też Dave Mattacks, jednak pod koniec lat 70-tych grupa zaprzestała działalności.
Ekspert zajmujący się sporządzaniem drzew genealogicznych, Pete Frame, spisał niewiarygodną liczbę składów, w jakich grupa występowała. Łabędzim śpiewem Fairport Convention był występ w Cropredy koło Oksfordu w 1979 r. Od tego czasu członkowie zespołu spotykają się tam co roku; impreza ta zajmuje dziś poczesne miejsce w folkowym kalendarzu. Członkowie grupy nie mają zwykle pojęcia, kto się na tym spotkaniu pojawi! Wydają też dalej płyty -łabędzi śpiew wcale nie był więc łabędzim śpiewem. Po odejściu Swarbricka jego miejsce zajął w 1985 r. Ric Sanders; szybko uciszył on przeciwników, mocno utwierdzając się w roli skrzypka. Niektóre nowsze albumy zespołu były doprawdy wyśmienite - np. Gladys Leap z Simonem Nicolem jako wokalistą czy instrumentalny Expletive Delighted. Ukoronowaniem najdłuższego w historii grupy okresu bez zmian personalnych było wydanie albumu The Five Seasons w 1990 r. Fairport Convention stanowi dziś nieodłączną j część tradycji folkowej, podobnie jak muzyka zespołu na stałe weszła do historii folka.

Single
Tytuł	Wykonawca	Data wydania	UK	US	Wytwórnia [UK]	Komentarz
Si Tu Dois Partir/Genesis Hall	Fairport Convention	07.1969	21[9]	-	Island WIP 6064	[written by Bob Dylan][produced by Tom Wilson]

Albumy
Tytuł	Wykonawca	Data wydania	UK	US	Wytwórnia [UK]	Komentarz
Unhalfbricking	Fairport Convention	08.1969	12[8]	-	Island ILPS 9102	[produced by Joe Boyd, Simon Nicol ,Fairport Convention]
Liege & Lief	Fairport Convention	01.1970	17[15]	-	Island ILPS 9115	[produced by Joe Boyd]
Full House	Fairport Convention	07.1970	13[11]	-	Island ILPS 9130	[produced by Joe Boyd]
Angel Delight	Fairport Convention	07.1971	8[5]	-	Island ILPS 9162	[produced by Fairport Convention & John Wood]
Rising for the Moon	Fairport Convention	07.1975	52[1]	-	Island ILPS 9313	[produced by Glyn Johns]
Red & Gold	Fairport Convention	01.1989	74[1]	-	New Routes RUE 002	[produced by Simon Nicol]
Jewel in the Crown	Fairport Convention	01.1995	86[1]	-	Woodwarm WRCD 023	[produced by Fairport Convention, Mark Tucker, Gus Dudgeon]
Who Knows Where the Time Goes?	Fairport Convention	04.2017	68[1]	-	Spectrum Music SPECESS 010	[produced by Fairport Convention & Mark Tucker]

Touche

Mimo,że praktycznie 90% grup disco pochodziło z Montrealu,to Touche była jedną z nielicznych wywodzących się z Vancouver.Ich sztandarowy album Touche wyprodukował Brian Griffiths dla Griffiths Gibson Productions w jednym z najlepszych komercyjnych w Kanadzie studio nagraniowych,gdzie realizowali swoje płyty minn. Bon Jovi, Aerosmith, AC / DC, Motley Crue i The Cult.Powstała w wyniku współpracy najlepszych muzyków w owym czasie w Vancouver jak:perkusista Jim Vallance, Peter Bjerring, Howie Vickers, gitarzysta David Sinclair, Bob Buckley na klawiszach, razem z inżynierem nagrań Bobem Rockiem.
Spośród wymienionych Vallance i Rock należeli do najwybitniejszych.Vallance wraz z Peterem Bjerringiem był współtwórcą punkowej grupy Prism,póżniej jednym z głównych współpracowników Bryana Adamsa,autorem wielu jego hitów.Vallance pisał piosenki także dla Aerosmith, Ozzy Osbourne czy Joan Jett.
Za zespół Touche praktycznie uznawano team wokalistek :Nancy Nash, Mary Saxton i Rosalind Keene,które prezentowały nieskazitelną harmonię i promienne brzmienie na płycie.Praktycznie zmniejsza to uczucie anonimowości ich udziału w nagraniach,choć niektórzy traktują je jako wokalistki sesyjne.Mary Saxton nagrała kilka albumów i singli solo wysoko ocenianych przez miłośników Northern soulu.Jeden z jej albumów "Sad Eyes" (1969, Birchmount) stał się szczególnie poszukiwany przez kolekcjonerów.
Nancy Nash także wydała pod własnym nazwiskiem kilka albumów w tym mało znany z nurtu AOR na początku lat 80-tych "Letting Go" (1982, Avalon / Polygram). 

Single

Tytuł	Wykonawca	Data wydania	UK	US	Wytwórnia [US]	Komentarz
Wrap It Up	Touche	09.1982	-	50[8].Hot Disco/Dance	Emergency EMDS 6529	[written by B. Alston, C. Washington , C. Harvin, D. Bell , K. McGloster][produced by Claudette Washington , Dennis Bell ]

Ta Mara and the Seen

Ta Mara and the Seen -amerykańska grupa rhythm'n'bluesowa założona w Minneapolis i nagrywająca dla wytwórni A&M;,podtrzymująca sukcesy brzmienia "Minneapolis sound" w połowie lat 80-tych obok innych wykonawców tego nurtu jak Prince, Vanity 6, Sheila E.,i The Time.
Popularność zespołowi przyniósł singiel "Everybody Dance",który trafił na 24 pozycję listy singli Billboardu na początku 1986 roku.Ich debiutancki album Ta Mara & the Seen wyprodukował gitarzysta grupy Time-Jesse Johnson.Następny,Blueberry Gossip,wydany dwa lata póżniej przepadł jednak na listach przebojów,co było przesłanką do rozwiązania grupy w 1989r.
Liderka zespołu Margaret Cox,używająca scenicznego pseudonimu Ta Mara,urodziła się w Kenitrze w Maroku,gdzie mieszkała do 7 roku życia,aż jej rodzina przeniosła się do Minneapolis.Skład grupy uzupełniali basista Keith Woodson, gitarzysta Oliver Leiber (syn znanego kompozytora Jerry Leibera),Gina Fellicetta grająca na klawiszach i perkusista Jamie Chez. 

Single

Tytuł	Wykonawca	Data wydania	UK	US	Wytwórnia [US]	Komentarz
Everybody Dance/Lonely heart	Ta Mara and the Seen	10.1985	-	24[21]	A&M; 2768	[written by J. Johnson , Ta Mara][produced by J. Johnson][9[11].Hot Disco/Dance;A&M; 12 149 12"][3[19].R&B Chart]
Affecttion/You Turn Me Up	Ta Mara and the Seen	12.1985	-	-	A&M; 2797	[written by J. Johnson, G. Hubbard Jr.][produced by J. Johnson][19[15].R&B Chart]
Thinking About You/Long Cold Nights	Ta Mara and the Seen	03.1986	-	-	A&M; 2818	[written by J. Johnson, Ta Mara][produced by J. Johnson][85[5].R&B Chart]
Blueberry Gossip/Summertime Love	Ta Mara and the Seen	05.1988	-	-	A&M; 1204	[written by J. Johnson, D. Cochrane][produced by J. Johnson][54[8].R&B Chart]
Albumy

Tytuł	Wykonawca	Data wydania	UK	US	Wytwórnia [UK]	Komentarz
Ta Mara and the Seen	Ta Mara and the Seen	11.1985	-	54[25]	A&M; 5078	[produced by J. Johnson]

P.F. Sloan

Właśc. Philip Sloan, ur. w 1946 r. w Los Angeles w stanie Kalifornia, USA. W 1964 r. podpisał jako kompozytor kontrakt z wytwórnią Dunhill Records, którą reprezentował impresario Lou Adler. Współpracując ze Stevem Barrim, Sloan odniósł pierwsze sukcesy jako autor hitów surfingowych.
Boom folk-rocka w 1965 r. ugruntował jego wysoką pozycję, a sukces protest songu "Eve Of Destruction" uczynił z niego poszukiwanego piosenkarza i kompozytora. Początkowo "Eve Of Destruction" zaoferowano grupie The Byrds, ale ostatecznie singel ukazał się w wykonaniu Barry McGuire'a, docierając do 1. miejsca w USA, pomimo zakazu prezentowania go na antenie radiowej.
Sloan był krytykowany przez konserwatywne kręgi folkowe za okazywany oportunizm, ale wielu uważało go za barda młodego pokolenia. Jego poetyckie teksty w utworach typu "Upon A Painted Ocean", porównywane były z twórczością Boba Dylana. Będąc u szczytu popularności artysta zdecydował się na karierę solową, rejestrując dwa single o tematyce społecznej, "Songs Of Our Times" i "Sins Of A Family".
Jego piosenki wykonywane były między innymi przez The Searchers, Turtles i Herman's Hermits. Był także producentem nagrań amerykańskiej grupy The Grass Roots. Pod koniec lat 60-tych Sloan nadal komponował udane protest songi, które znalazły się m.in. na albumie Measure Of Pleasure. Po rozstaniu z długoletnim partnerem, Stevem Barrim, próbował odbudować image wrażliwego i uczuciowego barda, nagrywając płytę Raised On Records. Nie uzyskała ona jednak przychylnych recenzji. Nie mając w kieszeni kontraktu, Sloan zdecydował się na odejście z branży muzycznej. Inny znany wykonawca, Jimmy Webb, zadedykował mu jeden ze swoich utworów z albumu El Mirage — "P.F. Sloan" (z 1977r.)

Single

Tytuł	Wykonawca	Data wydania	UK	US	Wytwórnia [US]	Komentarz
The Sins Of A Family / This Mornin'	P.F. Sloan	09.1965	-	87[2]	Dunhill 4007	[written by P.F. Sloan][produced by Steve Barri]
From a Distance / Patterns Seg. 4	P.F. Sloan	04.1966	-	109[1]	Dunhill 4024	[written by P.F. Sloan]

Bass-O-Matic

Animatorem tej grupy jest William Orbit (właśc. William Wainwright), renomowany realizator miksów, kompozytor i autor tekstów. Zespół zdobył popularność prawdziwym hymnem wczesnego techno „Fascinating Rhythm”, który znalazł się na podwójnym albumie, powstałym przy współpracy Sharon Musgrave, perkusisty Fergusa i MC Inna One Step. Tytuł albumu był oczywistą aluzją do płyty Set The Controls For The Heart Of The Sun grupy Pink Floyd.

Bass-O-Matic starał się przypomnieć scenie tanecznej muzykę „dawną”, ale mającą coś wspólnego z trance’owym house’em lat 90-tych. Na płycie, oprócz debiutanckiego singla „In The Realm Of The Senses”, znalazła się też wersja standardu Pink Floyd. Rok później Orbit wydał następny album, tym razem korzystając z pomocy wokalistki Sindy (dawniej Well Red)
oraz raperów Glory’ego i Divine’a. Nowy longlpay okazał się równie profesjonalny i frapujący jak pierwszy; wspaniałe wyczucie rytmu Orbita pozwoliło na przejście od „głębokiego” house’u do utworów bardziej popowych.

Single
Tytuł	Wykonawca	Data wydania	UK	US	Wytwórnia [UK]	Komentarz
In The Realms Of The Senses	Bass-O-Matic	05.1990	66[3]	-	Virgin VS 1265	[written by Orbit, Musgrave][produced by William Musgrave][6[8].Hot Disco/Dance;Virgin 96 461 12"]
Fascinating Rhythm	Bass-O-Matic	09.1990	9[11]	-	Virgin VS 1274	[written by Orbit, Musgrave, Mayer, Roberts][produced by William Orbit][4[12].Hot Disco/Dance;Virgin 91 616 12"]
Ease On By	Bass-O-Matic	12.1990	61[7]	-	Virgin VS 1295	[written by Orbit, Musgrave, Mayer][produced by William Orbit]
Funky Love Vibrations	Bass-O-Matic	08.1991	71[1]	-	Virgin VS 1355	[written by Orbit, Finn, Stone][produced by William Orbit]

Albumy
Tytuł	Wykonawca	Data wydania	UK	US	Wytwórnia [UK]	Komentarz
Set the Controls for the Heart of the Bass	Bass-O-Matic	10.1990	57[2]	-	Virgin V 2641	[produced by William Orbit]

Bassheads

Duet z Birkenhead w hrabstwie Merseyside (Anglia). Tworzą go Desa i Nick Murphy. Zespół został zauważony dzięki utworowi „Is There Anybody Out There?” z 1991 r., który wszedł do pierwszej dziesiątki list przebojów, ale z powodu wykorzystania bez pozwolenia sampli, przedstawiciele zespołów Afrika Bambaataa, The Osmonds, Pink Floyd i Talking Heads pozwali Bassheads do sądu.

Następne single - „Back To The Old School” oraz „Who Can Make You Feel Good” - stanowiły kontynuację poczynań duetu w nurcie samplowego house’u. Jednak debiutancki album z 1993 r. przyniósł już materiał bliższy muzyce „ambient house”. Najciekawszy na płycie jest 24-minutowy utwór C.O.D.E., nawiązujący do dokonań Briana Eno i, o ironio, Talking Heads.

Single
Tytuł	Wykonawca	Data wydania	UK	US	Wytwórnia [UK]	Komentarz
Is There Anybody Out There?	Bassheads	11.1991	5[11]	-	Deconstruction R 6303	[written by Deery, Murphy, Imre][produced by Bassheads, S. Imre]
Back To The Old School	Bassheads	05.1992	12[4]	-	Deconstruction R 6310	[written by C. Williams, D. Richardson][produced by Bassheads]
Who Can Make Me Feel Good?	Bassheads	11.1992	38[2]	-	Deconstruction R 6326	[written by Deery, Murphy][produced by Bassheads]
Start A Brand New Life (Save Me)	Bassheads	08.1993	49[2]	-	Deconstruction R 6353	[written by Deery, Jarrat, Murphy][produced by Bassheads]

Bandulu

Renomowani specjaliści od trance-dance’u. Nagrywają głównie dla Infonetu (pomagali Chrisowi Abbottowi zakładać tę firmę). W skład Bandulu wchodzą Jamie Bissmire (ur. ok. 1969r), John O’Connell (ur. ok. 1970r) i Lucien Thompson (ur. ok. 1970r).

Kwaterą główną formacji jest dom rodziców Bissinire’a w Muswell Hill w północnym Londynie. W muzyce Bandulu słychać wpływy techno z Detroit i chicagowskiego house’u, wzbogacone o egzotyczne bębny i „żywe” instrumenty (gitarę, perkusję). Na singlach, takich jak „Phaze-In-Version”, transowe brzmienie grupy zostało doprowadzone do doskonałości, której wielu innych wykonawców tego gatunku może muzykom z Bandulu pozazdrościć.

 Zespół zadebiutował utworem „Better Nation”, a  pod koniec 1992 r.. ukazał się „Internal Ocean”. Członkowie grupy nagrywają też pod innymi nazwami -ECC (Earth Qoincidence Control), Sons Of The Subway, Koh Tao i Thunderground (czwartym członkiem tej ostatniej formacji jest Lewis Keogh), Space DJ’s, Shyman And DJ Lik, New Adult. Thundergroud to także tytuł cotygodniowej imprezy, którą Bandulu organizuje w londyńskim klubie Bass Clef.

Członkowie zespołu zremiksowali utwór „UFOrb” (na singlu Assassin) grupy The Orb (Keogh współpracuje z tym zespołem jako „etatowy” DJ). W nagraniach Bandulu zauważalne są wpływy eksperymantalnej muzyki elektronicznej Phillipa Glassa i Laurie Anderson, ale zespół potrafił stworzyć odrębny image w światku muzyki tanecznej.

 Latem 1994 r. grupa wydała kolejny entuzjastycznie przyjęty singel „Presence”, a następnie drugi album studyjny. Niezależnie od dalszej współpracy z Infonet, na początku 1996 r. muzycy podpisali kontrakt wydawniczy z wytwórnią Blanco Y Negro (obok Ultramarine i Carla Craiga). Kolejny album zatytułowany Cornerstone poprzedził singel „Running Time”.

Single
Tytuł	Wykonawca	Data wydania	UK	US	Wytwórnia [UK]	Komentarz
Trouble Shooter	Bandulu	03.1996	123[1]	-	Blanco Y Negro WEA 039	[written by Jamie Bissmir, John O'Connell][produced by Jamie Bissmir, John O'Connell]

Banco De Gaia

„Dziecko” Toby’ego Marksa z Leamington Spa (urodził się w Londynie). W 1989 r. założył on z przyjacielem Andym Guthriem duet, ale partner opuścił go przed końcem roku. Dalej więc Marks działał sam. Pierwsze nagrania Banco De Gaia ukazały się na trzech kompilacjach nagranych dla wytwórni Beyond (seria „Ambient Dub”) oraz na składance Feed Your Head firmy Planet Dog.

Singel „Desert Wind” z 1993 r. określa się zwykle jako „ambient”, ale jest on ostrzejszy od reszty utworów Banco De Gaia. Przed nim zdążyły się jeszcze ukazać trzy kasety - Medium, Deep Live oraz Freeform Flutes And Fading Tibetans, nakładem własnej firmy Marksa - World Bank (znaczy to samo co Banco De Gaia).

Wykorzystane na tych nagraniach sample pochodziły z najróżniejszych źródeł - znalazły się tam nawet dźwięki orkiestry dętej. Przed założeniem Banco De  Gaia Marks grał na gitarze w zespołach heavymetalowych, folkowych i jazzowych. Później udzielał się w grupach grających muzykę bhangra w Londynie i Glasgow. Właśnie w Szkocji nabył swój pierwszy sekwencer, co doprowadziło do radykalnej zmiany jego rozumienia muzyki.

Banco De Gaia znaczy zresztą „bank światowy”. Daje to pewien pogląd na filozofię Marksa i znajduje potwierdzenie w echach muzyki etnicznej na jego debiutanckim albumie: „Świetnie - można samplować Jamesa Browna czy Led Zeppelin, ale istnieje przecież jeszcze cała reszta świata”. Słychać to wyraźnie na albumie Maya z 1994 r. - sample pochodzą z podróży do takich egzotycznych krajów, jak Izrael, Turcja, Egipt, Jordania czy Indie. Razem z innymi grupami wytwórni Planet Dog muzyk występował na słynnych imprezach Megadog, Whirl-Y-Gig i w klubie Oscillate. Razem z Transglobal Underground odbył trasę koncertową po Europie.

 Następny album Last Train To Lhasa, podobnie jak poprzedni, łączy wiele muzycznych kultur w jedną intrygującą całość. Do powstania albumu, jak i identycznie zatytuowanego singla, przyczyniła się The Tibet Support Group. Drugi singel z tej płyty, „Kincajou”, zremiksowali Oliver Lieb i Speedy J. Latem 1995 r. Banco De Gaia pojawiło się na Glastonbury Festival. Ani Marks, ani wytwórnia Planet Dog nie wiedzieli, że występ ten nagrywa ekipa techniczna muzyka. Gdy usłyszeli taśmę sześć miesięcy później, nie mieli wątpliwości, że następną płytą Banco będzie album na żywo, z materiałem koncertowym z Glastonbury.

Single
Tytuł	Wykonawca	Data wydania	UK	US	Wytwórnia [UK]	Komentarz
Last Train To Lhasa	Banco De Gaia	04.1995	192[1]	-	Planet Dog BARK 010	[written by T Marks][produced by Andy Guthrie, Toby]
Kincajou	Banco De Gaia	02.1996	97[1]	-	Planet Dog BARK 017	[written by T Marks]
I Love Baby Cheesy	Banco De Gaia	07.1999	157[1]	-	Disco Gecko GKOS001T	-
Obsidian	Banco De Gaia	01.2001	-	-	-	[written by J. Folker, T. Marks][28[10].Hot Disco/Dance;Six Degrees 5034 12"]

Albumy
Tytuł	Wykonawca	Data wydania	UK	US	Wytwórnia [UK]	Komentarz
Maya	Banco De Gaia	03.1994	34[3]	-	Ultimate BARKCD 3	[produced by Andy Guthrie, Toby]
Last Train to Lhasa	Banco De Gaia	05.1995	31[3]	-	Planet Dog BARKCD 011	[produced by Andy Guthrie, Toby Marks]
Live at Glastonbury	Banco De Gaia	08.1996	87[1]	-	Planet Dog BARKCD 021	-
Big Men Cry	Banco De Gaia	07.1997	77[2]	-	Planet Dog BARKCD 025	[produced by Rob Risso, Toby Marks]
The Magical Sounds of Banco de Gaia	Banco De Gaia	05.1999	154[1]	-	Disco Gecko GKOCD001	[produced by Andy Guthrie, Toby]

balearic beat

style>electronica>>house>>balearic beat
Balearic Beat

---

---

Określenia

---

Najtrudniejszy do zdefiniowania ze wszystkich pod- gatunków muzyki tanecznej. Balearic to termin używany do określenia muzyki, którą grano na Balearach (a w szczególności na Ibizie) w połowie lat 80-tych. Ten radosny styl z klubów, takich jak Amnesia, Koo czy Pacha, pod koniec lat 80. z powrotem do Anglii przywieźli Danny Rampling, Paul Oakenfold i Nicky Holloway.  Oakenfold urządził nawet w Londynie imprezę pod hasłem „Ibiza Reunion”, czyli „powrót na Ibizę”. Starzy wyjadacze klubowi wciąż jeszcze z łezką w oku wspominają prawdziwą „scenę Ibi zy”, która w Wielkiej Brytanii znalazła wielu naśladowców. W kategoriach muzycznych terminem „ba- learic” określić można nagrania nie mieszczące się w sztywno pojętych konwencjach muzyki tanecznej, a cechujące się radosną hedonistyczną atmosferą muzyki komercyjnej.

Reprezantywni artyści

Electra, A Man Called Adam Ariel, Sven Väth, José Padilla, Chris Coco, Mood II Swing

Reprezentatywne płyty

1990 A Man Called Adam Barefoot in the Head 1993 Sven Väth L'esperanza 2007 Sunlounger Aguas Blancas 1988 Electra Jibaro 1989 Sueño Latino Sueño Latino (The Latin Dream)

Charakterystyka

Techno Style żródłowe: House-electronica-post disco-Mediterranean music-bossa nova-deep house Żródła kulturowe: koniec lat 80-tych,W.Brytania Typowe instrumenty: Sequencer- sampler- keyboard- synthesizer- drum machine -PC Okres popularności: Głównie w latach 90-tych w W.Brytanii Pochodne formy: - Subgenres -

Baby Ford

Właśc. Peter Ford, ur. w Bolton w hrabstwie Lancashire (Anglia). W wieku lat 10 przeprowadził się do Nowej Zelandii, ale obecnie ma swą bazę w Wigan w Anglii. Jest muzykiem niezwykle pracowitym, a ze studia, które sam skompletował, wyszło mnóstwo nagrań - na przykład „onomatopeiczny” „Oochy Koochy” czy niezwykle „kwaśny” „Chikki Chikki Ahh Ahh”, które znalazły sięna wyśmienitym pierwszym albumie Ford Trax.

Obydwa utwory powstały w koprodukcji z Eonem. „To nie jest hardcore” - mawia Baby Ford - „chodzi mi o nastroje i uczucia”. Następnym posunięciem Forda była nowa wersja utworu Marca Bolana „Children Of The Revolution”, który szybko stał się przebojem dyskotek i największym sukcesem artysty w tamtym okresie. Ford zajmował się też miksowaniem, a podczas występów na żywo w klubach, takich jak manchesterska Hacienda, wykorzystywał stylofon.

 Rok 1990 przyniósł wydanie w ograniczonym nakładzie singla „Change”. Rok później ukazał się „In Your Blood” - obydwa utwory utrzymane były w czystszym stylu techno. W 1991 r. współpraca z Eonem przyniosła kolejny przebój w stylu hard trance - „Fetish”, nagrany dla wytwórni Transglobal; spowodował on także powołanie ich nowego wspólnego projektu Minimal Man.

Wkrótce potem odbyła się premiera nowego albumu Forda B Ford 9, będącego skrzyżowaniem industrialnego techno i disco kiczu, który był zarazem ostatnią płytą podpisaną pseudonimem ,
Baby Ford. „Dorosły” Peter Ford to wreszcie własna wytwórnia Ifach, która regularnie wydaje EP-ki - głównie jego autorstwa w duecie z Markiem Broomem (znanym m.in. ze współpracy z Black Dog). Używają przedziwnych pseudonimów, m.in. Solcyc, Voyectra, Baird Remo. Ford nagrywa także dla wytwórni Brute Records jako Doucen (White Sands).

Single
Tytuł	Wykonawca	Data wydania	UK	US	Wytwórnia [UK]	Komentarz
Oochy Koochy/Flowers	Baby Ford	09.1988	58[7]	-	Rhythm King 7BFORD1	[written by Baby Ford, Mr Salt][produced by Baby Ford, Mr Salt]
Chikki Chikki Ahh Ahh/Fordtrax	Baby Ford	12.1988	54[6]	-	Rhythm King 7BFORD2	[written by Baby Ford][produced by Baby Ford]
Children Of The Revolution/Hi, Mr Logan	Baby Ford	06.1989	53[4]	-	Rhythm King 7BFORD4	[written by Marc Bolan][produced by Mark McGuire, Baby Ford][10[10].Hot Disco/Dance;Sire 21 290 12"]
Beach Bump/Wigan	Baby Ford	02.1990	68[2]	-	Rhythm King 7BFORD6	[written by Peter Ford][produced by Conning, Ford][8[9].Hot Disco/Dance;Sire 21 440 12"]

Autechre

W skład tego duetu wchodzą dwaj muzycy studyjni z Manchesteru - Scan Booth (ur. 1972 r. w Rochdale w hrabstwie Yorkshire. Anglia) i Rob Brown (ur. 1970 r. w Torquay, Anglia).

Ich debiutancki album był jednym z najbardziej udanych w serii "Artiticia] Intelligence" wytwórni Warp. Booth wspomina: "Ja po prostu nie lubię muzyki, która ma jakąś strukturę". Uprzedzenie to znajduje swoje odbicie w produkcjach duetu - stanowią one pionierską wyprawę w krainę muzyki tanecznej "w stylu wolnym" (tzw. freestyle), pobrzmiewającej nowoczesnym jazzem. Wczesne taśmy demo zwróciły uwagę wytwórni Warp, która znalazła autorów i wydała ich utwory na albumie kompilacyjnym Incunabula. Płyta ta przyniosła sporą popularność duetowi, który zaczął być porównywany z tym, co robi m.in. Aphex Twin. Dwa kolejne single (o długości minialbumów), m.in. "Basscadet" z remiksami Seefeel i Beaumont Hannant oraz drugi album, uczyniły z grupy gwiazdę pierwszej wielkości, przynoszącą wytwórni Warp największe zyski.
Począwszy od singla "Anti", przy opisie granej przez nich muzyki zaczęły się pojawiać słowa "repetitive beats" (powtarzane dźwięki), co doskonale pasowało do tego, co można było znaleźć na płytach. W rok później, obok dalszej współpracy z firmą Warp, Booth/Brown założyli własną wytwórnię Skam, dla której zdążyli już wydać kilka winylowych singli pod pseudonimem Gescom, m.in. "Sound Of Machines Parents Used" czy najnowszy "Key Nell". Na swoim koncie majątakze EP-kę Motor 1-4 dla niemieckiej wytwórni Source, wydaną w 1995 r.

Single
Tytuł	Wykonawca	Data wydania	UK	US	Wytwórnia [UK]	Komentarz
Basscadet EP.	Autechre	05.1994	56[2]	-	Warp WAP 44	[written by Rob Brown, Sean Booth][produced by Autechre]
Garbage	Autechre	03.1995	138[1]	-	Warp WAP 58	[written by Rob Brown, Sean Booth][produced by Autechre]
Anvil Vapre	Autechre	10.1995	102[2]	-	Warp WAP 64	[written by Rob Brown, Sean Booth][produced by Autechre]
Envane	Autechre	02.1997	94[2]	-	Warp WAP 89	[written by Rob Brown, Sean Booth][produced by Autechre]
Cichlisuite	Autechre	09.1997	127[1]	-	Warp WAP 96	[written by Rob Brown, Sean Booth][produced by Autechre]
Gantz graf	Autechre	08.2002	108[2]	-	Warp WAP 256	[produced by Autechre]

Albumy
Tytuł	Wykonawca	Data wydania	UK	US	Wytwórnia [UK]	Komentarz
Amber	Autechre	11.1994	81[1]	-	Warp WARP 25	[produced by Autechre]
Tri repetae	Autechre	11.1995	86[1]	-	Warp WARP 38	[produced by Autechre]
Chiastic slide	Autechre	03.1997	130[1]	-	Warp WARP 49	[produced by Autechre]
LP 5	Autechre	07.1998	135[1]	-	Warp WARP 66	[produced by Autechre]
Confield	Autechre	05.2001	153[1]	-	Warp WARP 128	[produced by Autechre]
Draft 7.30	Autechre	04.2003	149[1]	-	Warp WARP 111	[produced by Autechre]
Untilted	Autechre	04.2005	199[1]	-	Warp WARP 180	[produced by Autechre]
Quaristice	Autechre	03.2008	148[1]	-	Warp WARP 333	[produced by Autechre]
Oversteps	Autechre	04.2010	124[1]	-	Warp WARP 210	[produced by Autechre]
Exai	Autechre	03.2013	88[1]	-	Warp WARP 234	[produced by Autechre]

Fairground Attraction

Angielsko-szkocki zespół grający zabarwioną nieco jazzem muzykę pop. Tworzyli go Eddi Reader (ur. 28.08.1959 w Glasgow, Szkocja; śpiew), Mark Nevin (gitara), Simon Edwards (gitaron - meksykańska akustyczna gitara basowa) i Roy Dodds (perkusja).
Reader ukończyła akademię sztuk pięknych, a pierwsze kroki na scenie muzycznej stawiała jako członek chórku formacji Gang Of Four. W 1983 przeprowadziła się do Londynu, gdzie współpracowała podczas sesji nagraniowych i koncertów z Eurythmics i Alison Moyet. Pracę z Nevinem rozpoczęła od składanki Compact Organisation The Compact Composers - zaśpiewała dwie jego piosenki.
Na serio Reader zaczęła współpracować z Nevinem w 1985r,kiedy zakończył on występy w jednym z licznych składów formacji Jane Aire And The Belvederes. Nevin miał też swój spory udział w powrocie na scenę muzyczną w połowie l. 80. Sandie Shaw. Jego kompozycje stały się fundamentem działalności Fairground Attraction. Dokooptowani zostali Edwards i Dodds, doświadczony, grający od ponad 20 lat perkusista jazzowy, który występował m.in. z grupą Working Week i Terence'em Trentem D'Arbym.
Zespół podpisał kontrakt z wytwónią RCA Records i szybko zabrał się do nagrywania debiutanckiego albumu. Równocześnie delikatny "Perfect" wspiął się na szczyt brytyjskiej listy przebojów w maju 1988. Grupa otrzymała potem nagrody BRIT dla najlepszego singla i albumu roku. Działalność zespołu została wkrótce na jakiś czas zawieszona na skutek ciąży Reader. Naturalne "skłonności" muzyków znalazły wyraz w tym, że teledysk do singla "Clare" z 1989 został nakręcony w Nashville. Ponadto podczas koncertów grupę wspierali Graham Henderson (akordeon) i Roger Beaujolais (wibrafon).
Niestety, zapowiadająca się dobrze kariera Fairground Attraction została przerwana rozwiązaniem zespołu. Reader zajęła się aktorstwem (wystąpiła w wyprodukowanym przez BBC filmie "Your Cheatin' Heart" o szkockiej scenie muzyki country and western) i podjęła karierę solową- w 1992 ukazał się jej debiutancki album Mir Mama.

Single
Tytuł	Wykonawca	Data wydania	UK	US	Wytwórnia [UK]	Komentarz
Perfect	Fairground Attraction	04.1988	1[1][14]	80[6]	RCA PB 41845	[silver-UK][written by Mark E. Nevin][produced by Fairground Attraction]
Find My Love	Fairground Attraction	07.1988	7[11]	-	RCA PB 42 079	[silver-UK][written by Mark E. Nevin][produced by Fairground Attraction]
A Smile in a Whisper	Fairground Attraction	11.1988	75[3]	-	RCA PB 42 249	[written by Mark E. Nevin][produced by Kevin Moloney]
Clare	Fairground Attraction	01.1989	49[3]	-	RCA PB 42 607	[written by Mark E. Nevin][produced by Fairground Attraction, Kevin Moloney]
Walking After Midnight	Fairground Attraction	05.1990	97[1]	-	RCA PB 43 653	[written by Alan Block, Donn Hecht][produced by Fairground Attraction]

Albumy
Tytuł	Wykonawca	Data wydania	UK	US	Wytwórnia [UK]	Komentarz
The First of a Million Kisses	Fairground Attraction	05.1988	2[52]	137[11]	RCA PL 71696	[2x-platinum-UK][produced by Fairground Attraction, Kevin Maloney]
Ay Fond Kiss	Fairground Attraction	06.1990	55[2]	-	RCA PL 74596	[produced by Fairground Attraction]