Traffic

Słynna brytyjska grupa rockowa założona w 1967 r. w składzie: Steve Winwood
(ur. 12.05.1948 r. w Birmingham, Anglia; klawisze, gitara, bas, śpiew), Chris Wood (ur. 24.06. 1944 r. w Birmingham, Anglia, zm. 12.07. 1983 r. w Londynie; saksofon, flet), Jim Capaldi (ur. 24. 08. 1944 r. w Evesham w hrabstwie Herefordshire, Anglia; perkusja, śpiew) i Dave Mason (ur. 10.05. 1947 r. w Worcester, Anglia; gitara, śpiew). Początkowo w składzie znajdował się jeszcze jeden muzyk, brat Steve'a - Muff. Winwood wpadł na pomysł założenia zespołu i faktycznie sformował Traffic jeszcze przed swoim odejściem z The Spencer Davis Group.
 

Jako prekursorzy brytyjskiej psychodelii pod względem ubioru, stylu bycia i muzyki Traffic uprawiali różnorodne style muzyczne. Utwory ze społu powstawały w rodzinnej atmosferze komuny hipisowskiej w ich domu w Berkshire. Debiutancki singel Traffic "Paper Sun", ze wstępem granym na sitarze, był dużym przebojem. Podobnie jak opublikowane wkrótce kompozycje:"Hole In My Shoe" (numer 2 brytyjskiej listy bestsellerów, sparodiowany w 1984 r. przez Neila-hipisa w programie telewizji BBC "The Young Ones") i temat filmowy "Here We Go Round The Mulberry Bush". Pod koniec roku, wkrótce po ukazaniu się pierwszego albumu, Mr Fantasy, grupę opuścił Mason.
 

Od tego momentu Traffic zaczął zdobywać coraz większą popularność, szczególnie w USA. Kolejny longplay Traffic był już dziełem bardziej dojrzałym i świadczył o rozwoju grupy. Dave Mason na krótko powrócił do składu, a dwie napisane przez niego piosenki, "You Can All Join In" i "Feelin'Alright" (wykonywana później przez Joe Cockera), stały się klasykami w dyskografii formacji. W "Who Knows What Tomorrow Might Bring?" Winwood śpiewa: "Nie jesteśmy tacy, jak inni, możesz nas spotkać każdego dnia, przyłącz się do nas, usiądź, sztachnij się, zaśnij, nie musisz mieć nic do powiedzenia". Tekst ten znakomicie obrazuje hipisowską filozofię życia. Inna świetna kompozycja, "Forty Thousand Headmen" była połączeniem lirycznej, pełnej fantazji treści z ciekawym aranżem (flet i jazzowy rytm).
 

Podczas realizacji trzeciego albumu Last Exit po raz kolejny odszedł z zespołu Mason. Druga strona płyty zawierała tylko dwa utwory nagrane na żywo przez pozostałe trio. Winwood robił wszystko, by zespół istniał nadal. Sam grał na organach Hammonda, śpiewał i używał pedałów basowych, chcąc zrekompensować brak gitarzysty basowego w składzie. Jednak grupa zawiesiła działalność, a Winwood zasilił szeregi formacji Blind Faith. Jego pozostali koledzy razem z Davem Masonem powołali do życia zespół Wooden Frog (Mason, Capaldi, Wood i Frog; Frog to Wynder K. Frog - właśc. Mick Weaver). Obie formacje istniały jednak krótko.
 

Pierwsza z nich nagrała jeden bestsellerowy album, druga nie opublikowała żadnych nagrań. Po krótkim epizodzie w zespole Gingera Bakera, Airforce, Winwood postanowił poświęcić się karierze solowej, pod pseudonimem Mad Shadows. Poprosił o pomoc w realizacji swoich planów Wooda i Capaldiego, reaktywując w ten sposób grupę Traffic. Spotkało się to z entuzjastyczną reakcją prasy muzycznej. Efektem współpracy muzyków był dobrze przyjęty longplay John Barleycorn Must Die. Do składu dołączył również Rick Grech (poprzednio członek Family, Blind Faith i Airforce). W 1971 r. ukazała się chłodno przyjęta koncertowa płyta Welcome To The Canteen, w której nagraniu wziął udział, dołączywszy do Traffic po raz trzeci, Dave Mason. Znalazła się na niej m. in. przesadnie wydłużona wersja utworu "Gimme Some Lovin'", wywodząca się z okresu współpracy Winwooda z The Spencer Davis Group. Na ironię, dwa najlepsze nagrania pochodziły ze znakomitego solowego albumu Masona, Alone Together.
 

W 1971 r. nowymi członkami Traffic zostali: perkusista Jim Gordon (z Derek And The Dominos) i Reebop Kwaku Baah, a rolę frontmana przejął Capaldi. W tym składzie grupa opublikowała dwa świetne wydawnictwa: Low Spark Of The High Heeled Boys (w 1971 r.) i Shoot Out At The Fantasy Factory (w 1973 r.). Podczas nagrywania drugiego z nich miejsca Grecha i Gordona zajęli David Hood i Roger Hawkins. Oba longplaye zdobyły tytuł "złotych płyt" w USA. W czasie całej swojej burzliwej kariery formacja Traffic nie była zdolna odtworzyć na koncertach oryginalnych aranżów nagrywanych w studiu. Naoczni świadkowie zgodnie potwierdzają, że zespołowi zdarzały się podczas koncertów wpadki, co zostało uwiecznione na albumie On The Road (z 1973 r.).
 

Kolejna pozycja w dyskografii Traffic, płyta When The Eagle Flies z 1974 r., została przychylnie przyjęta przez krytykę i publiczność. W jej nagraniu wzięli udział basista Rosko Gee i "Gentleman" Jim Capaldi znów na perkusji. 12 lipca 1983 r. Chris Wood zmarł w Londynie, po długiej chorobie związanej z niewydolnością wątroby. Kiedy wydawało się, że zespół Traffic przeszedł do historii rocka jako prekursor nowatorskiego stylu i brzmienia, którego śladem podążyły następne pokolenia rockowych gigantów, powstał jak feniks z popiołów za sprawą Steve'a Winwooda i Jima Capaldiego. Nagrana przez nich płyta Far From Home okazała się jednym z najciekawszych wydawnictw 1994 r.  

Single

Tytu³	Wykonawca	Data wydania	UK	US	Wytwórnia [UK]	Komentarz
Paper sun/Giving to you	Traffic	05.1967	5[10]	94[1]	Island WIP 6002	[written by Jim Capaldi, Steve Winwood][produced by Jimmy Miller]
Hole in my shoe/Smiling phases	Traffic	08.1967	2[14]	-	Island WIP 6017	[written by Dave Mason][produced by Jimmy Miller]
Here we go round the Mulberry Bush/Coloured rain	Traffic	11.1967	8[12]	-	Island WIP 6025	[written by Jim Capaldi, Dave Mason, Steve Winwood, Chris Wood][produced by Jimmy Miller]
No name,no face,no number/Roamin' in the gloamin' with 40.000 headmen US Side B:Heaven is in your mind	Traffic	02.1968	40[4]	-	Island WIP 6030	[written by Jim Capaldi, Steve Winwood][produced by Jimmy Miller]
Feelin' alright/Withering tree	Traffic	09.1968	-	123[3]	Island WIP 6041	[written by Dave Mason][produced by Jimmy Miller][#33 hit for Joe Cocker in 1972]
Empty pages/Stranger to himself	Traffic	08.1970	-	74[8]	UA 50 692 [US]	[written by Jim Capaldi, Steve Winwood][produced by Jimmy Miller]
Gimme some lovin' /Part.2	Traffic	10.1971	-	68[7]	UA 50 841 [US]	[written by Steve Winwood, Spencer Davis ,Muff Winwood]
Rock & roll stew/Part.2	Traffic	01.1972	-	93[2]	Island 1201 [US]	[written by R. Grech, J. Gordon][produced by Steve Winwood]
Here comes a man/Glad [live]	Traffic	06.1994	87[1]	-	Virgin VS 1494	[written by Jim Capaldi, Steve Winwood][produced by Steve Winwood, Jim Capaldi]
Some kinda woman/Forty thousand headmen [live]	Traffic	09.1994	81[2]	-	Virgin VS 1506	[written by Jim Capaldi, Steve Winwood][produced by Steve Winwood]

Albumy

Tytu³	Wykonawca	Data wydania	UK	US	Wytwórnia [UK/US]	Komentarz
Mr. Fantasy	Traffic	12.1967	8[16]	88[22]	Island ILP 9061/UA 6651	[produced by Jimmy Miller]
Traffic	Traffic	10.1968	9[8]	17[26]	Island ILPS 9081 T/UA 6676	[produced by Jimmy Miller]
Last exit	Traffic	05.1969	-	19[22]	Island ILP 9097/UA 6702	[produced by Jimmy Miller]
Best of Traffic	Traffic	01.1970	-	48[14]	Island ILPS 9112 /UA 5500	[produced by Jimmy Miller]
John Barleycorn must die	Traffic	08.1970	11[9]	5[38]	Island ILPS 9116/UA 5504	[gold-US][produced by Chris Blackwell, Steve Winwood, Guy Stevens]
Welcome to the canteen	Traffic	10.1971	-	26[19]	Island ILPS 9166/UA 5550	[produced by Chris Blackwell, Steve Winwood]
The low spark of high heeled boys	Traffic	12.1971	-	7[30]	Island ILPS 9180/Island 9306	[platinum-US][produced by Steve Winwood]
Shoot out at The Fantasy Factory	Traffic	02.1973	-	6[29]	Island ILPS 9224/Island 9323	[gold-US][produced by Steve Winwood]
On the road	Traffic	11.1973	40[3]	29[24]	Island ISLD 1/Island ZCID 102	[produced by Chris Blackwell]
When the eagle flies	Traffic	09.1974	31[1]	9[27]	Island ILPS 9273/Asylum 7E 1020	[gold-US][produced by Chris Blackwell]
Heavy Traffic	Traffic	05.1975	-	155[3]	-/UA 421
More heavy Traffic	Traffic	09.1975	-	193[4]	-/UA 526	[produced by Chris Blackwell, Jimmy Miller, Steve Winwood]
Far from home	Traffic	05.1994	29[4]	33[9]	Virgin V 2727/Virgin 39490	[produced by Steve Winwood, Jim Capaldi]

Olivier Despax

Olivier Despax,to pseudonim artystyczny Oliviera Érica Jeana Yvona Despaxa, był francuskim piosenkarzem i gitarzystą urodzonym 28 lutego 1939 roku w Neuilly-sur-Seine, a zmarłym 10 kwietnia 1974 roku w Villejuif  w wieku 35 lat na białaczkę. 

 

 Urodzony w Neuilly-sur-Seine w 1939 roku, Olivier Despax był prawnukiem Florenta Schmitta. Okazał się utalentowanym muzykiem; w wieku 16 lat zdobył tytuł najlepszego gitarzysty jazzowego w Salon de la Jeunesse w Grand Palais w 1955 roku. Cztery lata później Olivier zdobył brązowy medal w konkursie gitarowym, który wygrał Sacha Distel. Młody Despax znalazł swój ulubiony instrument, ale wciąż musiał się zorganizować. W 1957 roku, w wieku 18 lat, akompaniował na gitarze Djuri Cortezowi na jego 10-calowej płycie zatytułowanej: „De l’Espagne au Mexique en passant par les Steppes !”. Po odbyciu służby wojskowej w Algierii w 1962 roku poznał wielu muzyków, z którymi dobrze się dogadywał, i założył zespół Les Gamblers, zainspirowany Eddiem Barclayem. 

 

W otoczeniu solidnych muzyków jazzowych, takich jak Jean-Marie Dariès (saksofonista, który grał z Kennym Clarke'em), Jean-Pierre Sabard (organista w klubie Blue Note, akompaniator Stana Getza i Billa Hayesa), Philippe Maté (saksofonista w popularnych klubach Dzielnicy Łacińskiej, takich jak Le Chat qui Pêche, Le Bidule i Les Trois Mailletz) oraz Ricardo Galeazzi (argentyński basista grający w L’Escale), Despax podpisał trzyletni kontrakt z Barclay Records, grając jednocześnie w Madison Club. To właśnie tam grupa dokonała swojego pierwszego nagrania na żywo - promując Madison, taniec liniowy spopularyzowany w 1957 roku. Pod nazwą Olivier Despax et les Gamblers, singiel w formacie 45 rpm zawierał utwory „The Madison”, „Paris Madison” i „A Little Bit of Shout”. W 1955 roku został wybrany najlepszym francuskim gitarzystą jazzowym na Salon de la Jeunesse (Targi Młodzieży). 

 

 Podobnie jak wielu współczesnych gitarzystów, jego styl był wówczas silnie inspirowany stylem Jimmy'ego Raneya. To za namową Eddiego Barclaya założył zespół Les Gamblers jako wokalista i gitarzysta, występując w modnych klubach jazzowych (Le Chat qui pêche, Les Trois Mailletz, Le Bidule, Le Caveau de la Huchette). Grali covery piosenek Raya Charlesa i popularnych utworów, które Eddie Barclay bardzo lubił, często improwizując z nimi. Latem 1962 roku zespół wystąpił przed Papagayo w Saint-Tropez. We wrześniu 1962 roku zespół nagrał 10-calową płytę Madison z Claude'em François grającym na kongach i tamburynie. Płyta się nie sprzedała, a Olivier Despax został zwolniony z Les Gamblers. Pod koniec 1962 roku dołączył do orkiestry Claude’a François i wiosną 1963 roku odbył trasę koncertową z Salut les copains. Następnie grał z Frankiem Alamo. 

 

 Brigitte Bardot czasami pojawiała się z nim, podobno w całej swojej niewinności, co przyniosło Olivierowi Despaxowi pewną uwagę mediów. Aktorka zanotowała nawet w swoich wspomnieniach: „Pamiętam Oliviera Despaxa, który przypominał Delona, ​​ale był bardziej sympatyczny i który chciał zaśpiewać ze mną nucącą piosenkę własnego autorstwa. Jak zwykle, pociągnięta urokiem i urodą Oliviera, postanowiłam nagrać program telewizyjny, aby życzyć widzom szczęśliwego Nowego Roku. Śpiewanie, taniec i całowanie kogokolwiek zechcą. […] Całowałam Oliviera Despaxa i w ten sposób przechodziłam z 1962 do 1963 roku”. 

 

 Rzeczywiście nagrali duet „Leçon de guitare” w 1962 roku, który jednak nie był dziełem Oliviera Despaxa, lecz piosenką napisaną przez Jeana-Maxa Rivière’a i skomponowaną przez Claude’a Bollinga. Została ona wydana dopiero w 1993 roku z okazji wydania pełnej dyskografii Brigitte Bardot, „Initiales BB”. Ta relacja pomogła mu rozpocząć karierę piosenkarza. Nagrał kilka albumów w tym stylu i wystąpił w kilku filmach jako aktor, między innymi w: „À nous deux Paris!”, „Le Monocle rit jaune” i „Le Dernier Train du Katanga”. 

 

W 1967 roku wykonał, niekiedy w duecie z Marie-France Boyer, zmodernizowany cover utworu
Gilberta Bécauda „Je t'appartiens”. W marcu 1967 roku po raz pierwszy prowadził telewizyjny program rozrywkowy „Allegro”. W maju 1969 roku zaśpiewał w duecie z Nicole Croisille utwór „Tout est permis quand on rêve”, a we wrześniu 1969 roku z Annie Cordy, co było jego ostatnim występem w telewizji francuskiej. Po nagraniu siedmiu albumów, w tym „Olivier in London” z Johnem Hawkinsem dyrygującym orkiestrą, Olivier Despax zaczął ograniczać swoją działalność w połowie 1969 roku z powodu zdiagnozowanej u niego białaczki. Po pięcioletniej walce z chorobą zmarł 10 kwietnia 1974 roku. Został pochowany na nowym cmentarzu w Neuilly-sur-Seine.

 

Single
Tytu³	Wykonawca	Data wydania	Fra	US	Wytwórnia [Fra]	Komentarz
L'Homme A La Guitare (The Guitar Man)/Summer Kiss	Noël Deschamps	02.1963	86[2]	-	Barclay 62157	[written by Lee Hazlewood, Duane Eddy ]
Et Je L'aime (And I Love Her)/Le Premier Matin (True Love)/Tu Dis Septembre (Tray To Remember)/Ou Estes Vous (More) (Du Film Mondo Cane)	Noël Deschamps	03.1965	46[23]	-	Riviera 231062	[written by M. Simille, McCartney]
Encore Cette Mélodie/J'ai Retrouvé La Mer/Ne Mets Pas De Bleu/Si Tu As Un Coeur	Noël Deschamps	07.1965	B2:66[8]	-	Riviera 231094	[B2:written by R. Bernet, B. Goldsboro]
Le Diable (Ladies Mam)/La Dame En Blanc/Essaie De Me Comprendre (Try To Understand)/Ton Second Sourire	Noël Deschamps	10.1965	69[11]	-	Riviera 231119	[written by M. Roblin, R. Buie, R. Adkins]
Palomarès (Jenny's Gone And I Don't Care)/Regarde-Le/Ça Me Plaît (That's Nice)/Ne Viens Pas Me Dire (Don't Bring Me Your Heartaches)	Noël Deschamps	B2:04.1966	86[2]	-	Riviera 231182	[B2:written by Lee Hazlewood, Duane Eddy ]
Si Loin D'Angleterre (See You In September)/Dis-Lui Ma Guitare/Je T'Appartiens/Cherry Love (Cherish)	Noël Deschamps	10.1966	B1:31[9]	-	Riviera 231222	[B1:written by P. De La Noë, G. Bécaud]

YoungBloodZ

YOUNGBLOODZ, założony w Atlancie (Georgia, USA) w składzie: J-Bo, Sean Paul.

Znana przede wszystkim w środowisku fanów brzmienia Dirty South grupa z Atlanty. W jej skład wchodzą raperzy Sean Paul (właśc. Sean Paul Joseph, w żaden sposób nie skonektowany z popularnym wokalistą dancehallowym) oraz J-Bo (Jeffery Ray Grigsby), którzy poznali się w liceum "Miller Grove".
Od początku duet wspierała producencka grupa The Attic. Przez kilkanaście miesięcy YoungBloodZ zbierali materiał na swój debiutancki album, często grając koncerty, by zaistnieć w świadomości lokalnych fanów.
 

W 1999 r. nakładem La Face ukazał się krążek "Against The Grain". Gościnnie udzieli się na nim m.in. Big Boi z OutKast, Lil' Wayne i Bone Crusher. Wydawnictwo spotkało się z niezwykle pozytywnymi ocenami sytuując tym samym YoungBloodZ w czołówce artystów rapowych z Południa.
Tę pozycję umocniła płyta "Drankin' Patnaz" (2002, Arista), promowana nitowym nagraniem "Damn!" wyprodukowanym przez Lil Jona.  

Single
Tytuł	Wykonawca	Data wydania	UK	US	Wytwórnia [UK]	Komentarz
U Way(How we do it)	YoungBloodZ	09.1999	-	-	Ghet-O-Vision 24 413	[written by Harold Willis , Jeffrey Grigsby , Sean Paul Joseph][produced by Mark Twayne, Pretty Ken ][46[20].R&B; Chart]
85	Youngbloodz feat. Jim Crow & Big Boi	02.2000	-	-	LaFace	[written by Antwan Patton, James Hollins, Jeffrey Grigsby, Kawan Prather, Maurice Sinclair & Sean Paul Joseph][53[15].R&B; Chart]
Cadillac Pimpin	YoungBloodZ	12.2002	-	-	Arista 5176	[written by Jeffrey Grigsby, Rob McDowell*, Sean Paul Joseph][produced by R.O.B. ][93[4].R&B; Chart]
Damn!	YoungBloodZ featuring Lil Jon	08.2003	-	4[32]	So So Def 52 215	[gold-US][written by Lil Jon][produced by Jazze Pha, Lil Jon][2[46].R&B; Chart]
Lean Low	YoungBloodZ featuring Backbone	11.2003	-	-	So So Def 54 629	[written by Jeffrey Grigsby, Sean Paul Joseph, Stanley Benton & Mickey Wright][produced by Trackboyz ][94[4].R&B; Chart]
Lean Low	YoungBloodZ featuring Backbone	11.2003	-	-	So So Def 54 629	[written by Jeffrey Grigsby, Sean Paul Joseph, Stanley Benton & Mickey Wright][produced by Trackboyz ][94[4].R&B; Chart]
I Smoke, I Drank (Remix)	Body Head Bangerz featuring YoungBloodZ	10.2004	-	81[15]	Body Head 003662	[written by Awood Johnson, Jeff Grigsby, Roy Jones, Jr., Sean Paul][produced by TRomma Griffin, Jr.][30[26].R&B; Chart]
Okay	Nivea featuring Lil Jon & YoungBloodZ	12.2004	-	40[21]	Jive 66686	[written by J. Grigsby, S. Joseph, N. Nash, T. Nash, J. Smith, T. Hale][produced by Lil Jon ][14[27].R&B; Chart]
Datz Me	YoungBloodZ featuring Young Buck	01.2005	-	-	LaFace 67 015	[written by Sean P, Jeff Grigsby, David Brown, Montez Deon Harris & Marquinarius Holmes][78[13].R&B; Chart]
Presidential	YoungBloodZ	10.2005	-	81[12]	LaFace 71 217	[written by C. Love, J. Phillips, J. Grigsby, J. Smith, L. Jefferson, S. Joseph, W. Holmes][produced by Lil' Jon][26[21].R&B; Chart]
Chop Chop	YoungBloodZ	03.2006	-	-	LaFace	[written by Scott Storch,Sean Paul Joseph,Jeffrey Ray Grigsby][produced by Scott Storch][80[5].R&B; Chart]
Snap Yo Fingers	Lil Jon featuring E-40 & Sean P of the YoungBloodZ	04.2006	-	7[28]	BME/TVT 2841	[written by Jonathan Smith,Sean Paul Joseph,A. Bailey][produced by Jonathan "Lil Jon" Smith][1[1][41].R&B; Chart]
Do It To It	Cherish featuring Sean Paul of the YoungBloodZ	05.2006	-	12[21]	Sho'Nuff 56 333	[produced by Don Vito][1[1][41].R&B; Chart]

Albumy
Tytuł	Wykonawca	Data wydania	UK	US	Wytwórnia [US]	Komentarz
Against da Grain	YoungBloodZ	10.1999	-	92[17]	LaFace 26 054	[produced by Mark Twayne, Pretty Ken]
Drankin' Patnaz	YoungBloodZ	08.2003	-	5[23]	So So Def 50 155	[gold-US][produced by Jazze Pha, Lil Jon]
Ev'rybody Know Me	YoungBloodZ	12.2005	-	44[12]	LaFace 73 175	[produced by J-Bo, Sean Paul, Rico Washington, Lil Jon, Jazze Pha, Mannie Fresh, Mr. Collipark, Scott Storch, Akon]

Youngbloods

Jesse Colin Young (ur. jako Perry Miller, 22 listopada 1941r w Queens w Nowym Jorku) był umiarkowanie utytułowanym piosenkarzem folkowym, mającym na koncie dwa albumy długogrające – Soul of a City Boy (1964) i Youngblood (1965) - kiedy poznał Jerry'ego Corbitta (ur. jako Jerry Byron Corbitt, 7 stycznia 1943r w Tifton w stanie Georgia), innego piosenkarza folkowego i byłego muzyka bluegrassowego z Cambridge w stanie Massachusetts. Podczas pobytu w mieście Young często wpadał do Corbitta, z którym grali razem, wymieniając się harmoniami.

  Od stycznia 1965 roku obaj zaczęli występować na kanadyjskiej scenie jako duet, ostatecznie przyjmując nazwę „The Youngbloods”. Nazwa zespołu nawiązywała do drugiego albumu Younga. Young grał na basie, a Corbitt śpiewał, grał na pianinie, harmonijce i gitarze prowadzącej. Corbitt zapoznał Younga z muzykiem bluegrassowym, Lowellem Levingerem (urodzonym jako Lowell Vincent Levinger 9 września 1944 roku w Manhattan, Nowy Jork). Levinger, znany jako „Banana”, potrafił grać na pianinie, banjo, mandolinie, mandolinie, gitarze i basie; grał w Proper Bostonians i Trolls, a w Youngbloods grał głównie na pianinie i gitarze. Znał współlokatora, który mógłby wzmocnić zespół, Joe Bauera (urodzonego 26 września 1941 roku w Memphis, Tennessee), początkującego perkusistę jazzowego z doświadczeniem w graniu w zespołach tańca towarzyskiego.[

  Od małych koncertów do sukcesu nagraniowego Po ustaleniu składu, Jesse Colin Young and the Youngbloods, jak wówczas nazywano zespół, zaczęli budować reputację dzięki występom w klubach.

(Wczesne wersje demo z 1965 roku zostały później wydane przez Mercury Records na albumie „Two Trips”). Ich pierwszy koncert odbył się w klubie Gerde's Folk City w Greenwich Village; kilka
miesięcy później byli zespołem grającym w Cafe Au Go Go i podpisali kontrakt płytowy z wytwórnią RCA Victor. Young jednak nie był zadowolony z RCA. Aranżacja zaowocowała jednym singlem, „Grizzly Bear” (52. miejsce na liście przebojów w 1967 roku i 35. w Kanadzie). Po niej ukazało się kilka chwalonych przez krytyków albumów: „The Youngbloods” (1967, później przemianowany na „Get Together”); „Earth Music” (1967); oraz „Elephant Mountain” (1969) z utworem „Darkness, Darkness”. 

 W 1967 roku, kiedy po raz pierwszy ukazał się utwór „Get Together”, pean na cześć powszechnego braterstwa, nie sprzedawał się dobrze, osiągając zaledwie 62. miejsce na liście przebojów.Jednak dwa lata później - po tym, jak Dan Ingram nagrał promocję bractwa dla stacji WABC-AM, w której utwór ten posłużył za tło promocji, a Narodowa Rada Chrześcijan i Żydów wykorzystała go w reklamach telewizyjnych i radiowych - utwór został ponownie wydany i znalazł się w pierwszej piątce.Płyta sprzedała się w ponad milionie egzemplarzy i 7 października 1969 roku uzyskała status złotej płyty, przyznany przez RIAA.

  Johnny Carson podobno odmówił kiedyś zespołowi występu w programie The Tonight Show Starring Johnny Carson, twierdząc, że zespół był zbyt wymagający podczas próby dźwięku przed występem. W wywiadzie z 2009 roku Young stwierdził, że zespół odmówił występu, ponieważ zespół wycofał się z obietnicy zagrania utworu z nowego albumu Elephant Mountain, żądając zamiast tego, aby zagrali tylko „Get Together”. W zespole również panowały napięcia. Po odejściu Corbitta z zespołu (na rzecz kariery solowej) w 1969 roku, zanim zespół nagrał album „Elephant Mountain”, Levinger przejął rolę gitarzysty prowadzącego i intensywnie grał na pianinie elektrycznym Wurlitzer. Zespół nabrał wprawy w długich improwizacjach podczas występów na żywo (co uwieczniono na albumach „Rock Festival” i „Ride the Wind”, wydanych po przejściu zespołu do własnej wytwórni Raccoon, dystrybuowanych przez Warner Brothers). 

 W 1971 roku zespół powiększył skład o basistę Michaela Kane'a i wydał dwa kolejne albumy: „Good & Dusty” (1971), na którym znalazł się utwór „Hippie from Olema” (odpowiedź na „Okie from Muskogee” Merle'a Haggarda), oraz „High on a Ridgetop” (1972), zanim zespół się rozpadł. 

 W 1971 roku Jerry Corbitt i były producent Youngbloods, Charlie Daniels, założyli zespół Corbitt & Daniels i ruszyli w trasę koncertową. Young, Levinger i Bauer rozpoczęli karierę solową; tylko Young odniósł jakiś znaczący sukces. Levinger, Bauer i Kane byli członkami innej grupy, Noggins, w 1972 roku, która wydała jeden album, Crab Tunes. Bauer zmarł na guza mózgu we wrześniu 1982 roku, w wieku 40 lat. Banana był gitarzystą, banjo, syntezatorem i wokalistą wspierającym na solowym albumie Mimi Fariñi z 1985 roku, Solo, a także koncertował z nią z przerwami od 1973 roku do lat 90-tych. W latach 80. i 90-tych grał w zespole jam rockowym Zero na klawiszach, wokalu i gitarze rytmicznej. 

Pod koniec 1984 roku Youngbloods na krótko zjednoczyli się, by ruszyć w trasę koncertową po klubach. W składzie z 1984 roku znaleźli się Young, Corbitt i Levinger, a także nowi członkowie: David Perper (perkusja, ex-Pablo Cruise) i Scott Lawrence (instrumenty klawiszowe, instrumenty dęte drewniane). Po zakończeniu trasy, w połowie 1985 roku, zespół ponownie się rozpadł. Jerry Corbitt zmarł na raka płuc 8 marca 2014 roku. Miał 71 lat. Lowell Levinger wydał trzy samodzielnie wyprodukowane albumy bluegrassowe pod pseudonimem „Grandpa Banana”: „I'll Do Anything For You" (2009), Just Trying To Break Even (2011) i Even Grandpas Get The Blues (2012). Później dołączył do Little Steven and the Disciples of Soul podczas ich europejskiej trasy koncertowej w 2017 i amerykańskiej w 2018 roku, promując najnowszy album Stevena Van Zandta, Soulfire. W 2014 roku Sony Music Japan zremasterowało pierwsze trzy albumy Youngbloods jako The Youngbloods - 3 Albums Collection 1967–1969 (Mini LP BSCD2).  Michael Kane zmarł we wrześniu 2022 roku. Jesse Colin Young, wokalista i autor tekstów zespołu Youngbloods, zmarł 16 marca 2025 roku. Miał 83 lata.

Single
Tytuł	Wykonawca	Data wydania	UK	US	Wytwórnia [UK]	Komentarz
Grizzly bear/Tears are falling	Youngbloods	12.1966	-	52[10]	RCA 9015	[written by Jerry Corbitt][produced by Felix Pappalardi ]
Get together/All my dreams are	Youngbloods	09.1967	-	62[8]	RCA 9264	[written by Chester Powers][produced by Felix Pappalardi]
Darkness darkness/On sir Francis Drake	Youngbloods	05.1969	-	124[3]	RCA 0129	[written by Jesse Colin Young][produced by Charles E. Daniels]
Get together/Beautiful	Youngbloods	06.1969	-	5[17]	RCA 9752	[gold-US][written by Chet Powers][produced by Felix Pappalardi ]
Darkness darkness/On sir Francis Drake	Youngbloods	05.1970	-	86[4]	RCA 0342	[written by Jesse Colin Young][produced by Charles E. Daniels]
Sunlight/Trillium	Youngbloods	11.1969	-	114[2]	RCA 0270	[written by Jesse Colin Young][produced by Charles E. Daniels]
Sunlight/Reasons to believe	Youngbloods	06.1971	-	123[1]	RCA 0465	[written by Jesse Colin Young][produced by Charles E. Daniels]
Higher and higher/Fool	Jesse Colin Young	07.1977	-	109[1]	Warner 8398	[written by Jesse Colin Young][produced by Felix Pappalardi,Jesse Colin Young]

Albumy
Tytuł	Wykonawca	Data wydania	UK	US	Wytwórnia [US]	Komentarz
Youngbloods	Youngbloods	03.1967	-	131[8]	RCA Victor 3724	[produced by Felix Pappalardi ]
Elephant mountain	Youngbloods	05.1969	-	118[29]	RCA Victor 4150	[produced by Charles E. Daniels]
The best of The Youngbloods	Youngbloods	09.1970	-	144[10]	RCA Victor 4399
Rock festival	Youngbloods	10.1970	-	80[13]	Raccoon/Warner Bros A 1878
Ride the wind	Youngbloods	07.1971	-	157[8]	Raccoon/Warner Bros WS 2563	[produced by Charles E. Daniels]
Sunlight	Youngbloods	08.1971	-	186[3]	RCA Victor 4561
Good' n' dusty	Youngbloods	12.1971	-	160[5]	Raccoon/Warner Bros BS 2566
High on ridge top	Youngbloods	12.1972	-	185[10]	Raccoon/Warner Bros BS 2653