Paul Dunlap

Paul Dunlap (ur. 19 lipca 1919r - zm. 11 marca 2010r) był amerykańskim kompozytorem. W swojej 30-letniej karierze napisał muzykę do ponad 200 filmów. Najbardziej znany jest ze swojej pracy przy westernach.  

 William Paul Dunlap urodził się w 1919 r. jako syn Williama P. i Janice P. Dunlapów. Urodził się w Springfield w stanie Ohio. Lubił muzykę i uczył się u wielkich kompozytorów Arnolda Schönberga, Nadii Boulanger i Ernsta Tocha. Chciał zostać kompozytorem filharmonii lub opery; pojawiła się jednak większa szansa na zbudowanie kariery kompozytorskiej w branży filmowej. Kiedy miał 31 lat, Dunlap wyjechał do Hollywood, aby rozpocząć karierę.

  Kariera filmowa Dunlapa rozpoczęła się w 1950 roku, kiedy stworzył muzykę do filmu The Baron of Arizona. Był to film Sama Fullera, dzięki któremu Dunlap stworzył muzykę do innych swoich filmów, takich jak  The Naked Kiss i Shock Corridor. W latach pięćdziesiątych i sześćdziesiątych Dunlap pisał także muzykę do niskobudżetowych filmów z gatunku horroru i science-fiction. Dunlap w swojej karierze napisał muzykę do ponad 200 filmów i programów telewizyjnych. Należą do nich kilka filmów fabularnych Three Stooges, w tym The Three Stooges Meet Hercules, The Three Stooges in Orbit, The Three Stooges Go Around the World in a Daze i The Outlaws Is Coming. Dunlap napisał także muzykę do ostatniego filmu Abbotta i Costello Dance With Me, Henry. 

Dunlap jest także znany ze swoich ścieżek dźwiękowych do wielu filmów gatunkowych, w tym I Was a Teenage Werewolf, I Was a Teenage Frankenstein, Blood of Dracula, i The Angry Red Planet. Jego kariera trwała trzydzieści lat i pełnił funkcję dyrektora muzycznego, kierownika muzycznego i orkiestratora. Napisał ścieżki dźwiękowe do kilku filmów Harolda D. Schustera. Dunlap w swojej karierze pracował także przy wielu filmach klasy B i został doceniony dzięki swojej muzyce do westernów.  

Dunlap przez całe życie nie zapomniał o swojej miłości do muzyki klasycznej. Po przejściu na emeryturę w hollywoodzkich filmach w 1968 roku pisał koncerty fortepianowe i muzykę chóralną. W późniejszym życiu napisał operę. Jednak ponownie komponował na potrzeby filmów, pisząc muzykę do wyprodukowanego w 1980 roku Gorp.

  Dunlap zmarł z przyczyn naturalnych 11 marca 2010 roku w Palm Springs w Kalifornii.

 

 

 

                                                                                 Filmografia

The Baron of Arizona (1950)/ Hi-Jacked (1950)/ The Steel Helmet (1951)/ Cry Danger (1951)/ Little Big Horn (1951)/ Lost Continent (1951)/ Journey into Light (1951)/ The San Francisco Story (1952)/ Breakdown (1952)/ Big Jim McLain (1952)/ Park Row (1952)/ Hellgate (1952)/ Fort Vengeance (1953)/ Hannah Lee (1953)/ The Royal African Rifles (1953)/ Combat Squad (1953)/ Jack Slade (1953)/ Duffy of San Quentin (1954)/ Loophole (1954)/ Fangs of the Wild (1954)/ Dragonfly Squadron (1954)/ Return from the Sea (1954)/ Shield for Murder (1954)/ Target Earth (1954)/ Cry Vengeance (1954)/ Black Tuesday (1954)/ Big House, U.S.A. (1955)/ Stranger on Horseback (1955)/ Finger Man (1955)/ Fort Yuma (1955)/ The Return of Jack Slade (1955)/ Desert Sands (1955)/ Shack Out on 101 (1955)/ Last of the Desperados (1955)/ Three Bad Sisters (1956)/ The Wild Dakotas (1956)/ Crime Against Joe (1956)/ Ghost Town (1956)/ The Come On (1956)/ Walk the Dark Street (1956)/ The Broken Star (1956)/ The Three Outlaws (1956)/ Frontier Gambler (1956)/ Magnificent Roughnecks (1956)/ Strange Intruder (1956)/ The Cruel Tower(1956)/ Emergency Hospital (1956)/ The Brass Legend (1956)/ Stagecoach to Fury (1956)/ Dance with Me, Henry(1956)/ The Women of Pitcairn Island (1956)/ Crime of Passion (1957)/ The Quiet Gun (1957)/ Curfew Breakers (1957)/ Dragoon Wells Massacre (1957)/ Lure of the Swamp (1957)/ I Was a Teenage Werewolf (1957)/ God Is My Partner (1957)/ Apache Warrior (1957)/ Portland Exposé (1957)/ Under Fire (1957)/ Guns Don't Argue (1957)/ Young and Dangerous (1957)/ I Was a Teenage Frankenstein (1957)/ Blood of Dracula (1957)/ Oregon Passage (1957)/ Gun Fever (1958)/ Toughest Gun in Tombstone (1958)/ How to Make a Monster (1958)/ Frankenstein 1970 (1958)/ Gang War (1958)/ Wolf Larsen (1958)/ Frontier Gun (1958)/ The Power of the Resurrection (1958)/ Lone Texan (1959)/ Invisible Invaders (1959)/ The Rebel Set (1959)/ The Oregon Trail (1959)/ Here Come the Jets (1959)/ Five Gates to Hell (1959)/ The Four Skulls of Jonathan Drake (1959)/ The Angry Red Planet (1959)/ The Purple Gang (1959)/ The Rookie (1959)/ Desire in the Dust (1960)/ Walk Like a Dragon (1960)/ Twelve Hours to Kill (1960)/ The Three Stooges in Orbit (1962)/ The Three Stooges Meet Hercules (1962)/ Black Zoo (1963)/ The Three Stooges Go Around the World in a Daze (1963)/ Shock Corridor (1963)/ Law of the Lawless (1964)/ The Naked Kiss (1964)/ Stage to Thunder Rock (1964)/ Young Fury (1965)/ The Outlaws Is Coming (1965)/ Destination Inner Space (1966)/ Dimension 5 (1966)/ Cyborg 2087 (1966)/ Castle of Evil (1966)/ The Money Jungle (1968)/ Panic in the City (1968)/ Gorp (1980)

Ronald Stein

Ronald Stein (ur. 12 kwietnia 1930r -zm.  15 sierpnia 1988r) był amerykańskim kompozytorem filmowym. 

Urodzony w St. Louis w stanie Missouri Stein napisał muzykę do wielu niskobudżetowych horrorów i filmów eksploatacyjnych z lat pięćdziesiątych i sześćdziesiątych XX wieku, z których większość została wydana przez American International Pictures. Należą do nich It Conquered the World, Attack of the Crab Monsters, Invasion of the Saucer Men, Attack of the 50 Foot Woman, Hot Rod Gang, The Premature Burial i The Haunted Palace. Napisał także muzykę do najważniejszych produkcji studyjnych, takich jak The Rain People Francisa Forda Coppoli i Getting Straight Richarda Rusha.  

Stein wykładał kompozycję na California State University w Northridge. Od połowy do końca lat 80-tych Stein wykładał także kompozycję, aranżację, orkiestrację i teorię na Uniwersytecie Kolorado w Denver. Jego piosenka „Pigs Go Home” została samplowana przez rapera Eminema w jego piosence „Guilty Conscience” z 1999 roku. Niektóre artykuły i partytury Steina, zwłaszcza do filmów Nie z tej ziemi oraz O miłości i pożądaniu, można znaleźć w archiwach Biblioteki Muzycznej Uniwersytetu Waszyngtońskiego w St. Louis. 

 Stein zmarł na raka trzustki w Los Angeles w Kalifornii w 1988 roku. Jego syn, Victor Warren (nazwisko rodowe, Victor Warren Stein), jest aktorem, scenarzystą, reżyserem i producentem prowadzącym własną firmę produkcyjną Glydascope inc w Los Angeles w Kalifornii.

 

 

 

 

                                                                                 Filmografia

Apache Woman (1955)/ The Phantom from 10,000 Leagues (1955)/ Day the World Ended (1955)/ Gunslinger (1956)/ The Oklahoma Woman (1956)/ Girls in Prison (1956)/ It Conquered the World (1956)/ The She-Creature (1956)/ Flesh and the Spur (1956)/ Runaway Daughters (1956)/ Naked Paradise (1957)/ Not of This Earth (1957)/ Attack of the Crab Monsters (1957)/ Invasion of the Saucer Men (1957)/ Reform School Girl (1957)/ Sorority Girl (1957)/ The Undead (1957)/ Dragstrip Girl (1957)/ Jet Attack (1958)/ Suicide Battalion (1958)/ Attack of the 50 Foot Woman (1958)/ The Bonnie Parker Story (1958)/ High School Hellcats (1958)/ Hot Rod Gang (1958)/ She Gods of Shark Reef (1958)/ Devil's Partner (1958)/ Paratroop Command (1959)/ Tank Commando (1959)/ The Legend of Tom Dooley (1959)/ Diary of a High School Bride (1959)/ Ghost of Dragstrip Hollow (1959)/ Last Woman on Earth (1960)/ Too Soon to Love (1960)/ The Threat (1960)/ The Girl in Lovers Lane (1960)/ Dinosaurus! (1960)/ Raymie (1960)/ The Little Shop of Horrors (1960)/ Atlas (1961)/ The Bashful Elephant (1961)/ War Is Hell (1961)/ Journey to the Seventh Planet (1962)/ The Underwater City (1962)/ The Premature Burial (1962)/ Warriors Five (1962)/ Dime with a Halo (1963)/ The Terror (1963)/ The Young and The Brave (1963)/ The Haunted Palace (1963)/ Of Love and Desire (1963)/ Dementia 13 (1963)/ Requiem for a Gunfighter (1965)/ The Bounty Killer (1965)/ Voyage to the Prehistoric Planet (1965)/ Blood Bath (1966)/ Queen of Blood (1966)/ Spider Baby (1968)/ Psych-Out (1968)/ The Rain People (1969)/ Getting Straight (1970)/ Frankenstein's Great Aunt Tillie (1984)/ The Naked Monster (2005)/

Gerald Fried

Gerald Fried (ur. 13 lutego 1928r -zm.  17 lutego 2023r) był amerykańskim kompozytorem, dyrygentem i oboistą znanym ze swoich ścieżek dźwiękowych do filmów i telewizji. Skomponował muzykę do znanych seriali telewizyjnych z lat 60. i 70-tych XX wieku, w tym Mission: Impossible, Gilligan's Island, The Man from U.N.C.L.E., Shotgun Slade, Roots i Star Trek.  

Na początku swojej kariery współpracował ze Stanleyem Kubrickiem, pisząc muzykę do kilku jego najwcześniejszych filmów. Fried był nominowany do pięciu nagród Primetime Emmy, wygrywając raz w 1977 za Roots i był nominowany do Oscara za najlepszą muzykę oryginalną do filmu dokumentalnego Ptaki to robią, pszczoły to robią (1974).  

 Urodzony i wychowany w Bronksie w Nowym Jorku, Fried uczęszczał do Juilliard School of Music. Uczęszczał do High School of Music & Art, którą ukończył w 1945 roku i wkroczył w świat ścieżek dźwiękowych do filmów, skomponowując muzykę do pięciu najwcześniejszych filmów Stanleya Kubricka. Po przeprowadzce do Los Angeles zaczął komponować i aranżować muzykę do kilku filmów, takich jak Terror w Texas Town i programów telewizyjnych, takich jak Człowiek z U.N.C.L.E., współpracując z Robertem Drasninem, a także do oryginalnego Star Trek, do którego skomponował słynny musical  "The Ritual/Ancient Battle/2nd Kroykah" (obecnie znana jako „Star Trek fight music”) w odcinku „Amok Time”. 

Wśród tematów jego programów telewizyjnych znajduje się inspirowane jazzem intro do westernu  Shotgun Slade. Fried był znany ze współpracy z Quincy Jonesem przy nagrodzonej nagrodą Emmy muzyce do miniserialu Roots z 1977 roku. Fried zaaranżował także egzotyczny album Orienta. Zdobył nagrodę Golden Pine za całokształt twórczości na Międzynarodowym Festiwalu Muzyki Filmowej w Samoborze w 2013 roku wraz z Ryuichi Sakamoto i Clintem Eastwoodem. 

 Jego dorobek obejmuje prawie 300 filmów, odcinków telewizyjnych i programów specjalnych. 

 W grudniu 1987 roku Fried stracił swojego 5-letniego syna Zachary'ego z powodu AIDS spowodowanej skażoną krwią dostarczoną przez bank krwi. Na tym doświadczeniu powstał jego scenariusz i sztuka teatralna Morningtime Train. Rysunki Zachary'ego z dzieciństwa zostały wykorzystane na koszulkach podczas zbiórek pieniędzy na rzecz Fundacji Pediatric AIDS Foundation. Fried miał czworo innych dzieci ze swoją pierwszą żoną Judith Fried: Daniel, Deborah, Jonathan i Joshua urodzili się w latach pięćdziesiątych. Fried zmarł na zapalenie płuc w Bridgeport w stanie Connecticut 17 lutego 2023 roku, cztery dni po swoich 95. urodzinach.

 

 

 

                                                                                 Filmografia

2004 Żegnaj, supermamo Drop-Out Mother 1988 / Napoleon i Józefina Napoleon and Josephine: A Love Story 1987 / Ambasada Embassy 1985/ The Mystic Warrior 1984/ The Return of the Man from U.N.C.L.E.: The Fifteen Years Later Affair 1983 / Casablanca 1983 / A Killer in the Family 1983 / Morduje się łatwo Murder Is Easy 1982 / Flamingo Road 1981 / Dynastia Dynasty 1981 / Odległy ląd Outland 1981/ The Harlem Globetrotters on Gilligan's Island 1981/ The Silent Lovers 1980/ Gauguin the Savage 1980/ Kondominium Condominium 1980 / Ciężka próba doktora Mudda The Ordeal of Dr. Mudd 1980/ The Chisholms 1980 / The Wild and the Free 1980 / Ekspress do Los Angeles Disaster on the Coastliner 1979 / Niezwykła podróż doktor Meg Laurel The Incredible Journey of Doctor Meg Laurel 1979 / Korzenie: Następne pokolenia Roots: The Next Generations 1979 / The Rebels 1979/ The Seekers 1979 / The Bell Jar 1979 / Breaking Up Is Hard to Do 1979 / Maneaters Are Loose! 1978 / Rescue from Gilligan's Island 1978 / The Beasts Are on the Streets 1978/ The Immigrants 1978 / Cruise Into Terror 1978 / Korzenie Roots 1977 / The Spell 1977/ Testimony of Two Men 1977/ Sex and the Married Woman 1977 / Supervivientes de los Andes 1976 / Mściciel Vigilante Force 1976/ Executive Suite 1976/ Francis Gary Powers: The True Story of the U-2 Spy Incident 1976 / I Will Fight No More Forever 1975 / Sierżant Anderson Police Woman 1974 / Birds Do It, Bees Do It 1974 / The Baby 1973 / Police Story 1973/ The Sixth Sense 1972 / Emergency! 1972 / Gang Mamy Grissom The Grissom Gang 1971 / Spóźniony bohater Too Late the Hero 1970 / Co się stało z ciocią Alicją? Whatever Happened to Aunt Alice? 1969 / Zabójstwo siostry George The Killing of Sister George 1968 / Karate Killers The Karate Killers 1967 / Mr. Terrific 1967 / Mannix 1967 / O jednego szpiega za dużo One Spy Too Many 1966 / Nasz szpieg zaginął One of Our Spies Is Missing 1966 / Star Trek 1966 / Mission: Impossible 1966 / Family Affair 1966/ The Man Who Never Was 1966/ Deathwatch 1966/ It's About Time 1966/ Felony Squad 1966 / Zagubieni w Kosmosie Lost in Space 1965 / Czarne i białe One Potato, Two Potato 1964 / The Man from U.N.C.L.E. 1964/ National Geographic Specials 1964/ Story of a Rodeo Cowboy 1963/ The Great Rights 1963/ Breaking Point 1963 / The Cabinet of Caligari 1962 / Szeryf w spódnicy The Second Time Around 1961 / A Cold Wind in August 1961/ Whispering Smith 1961 / My Three Sons 1960/ Riverboat 1959 / Rzucić długi cień Cast a Long Shadow 1959 / High School Big Shot 1959 / Timbuktu 1959 / Shotgun Slade 1959 / The Cry Baby Killer 1958 / Machine-Gun Kelly 1958 / I Mobster 1958 / Grzebię ludzi żywcem I Bury the Living 1958 / The Lost Missile 1958 / Terror in a Texas Town 1958 / The Flame Barrier 1958 / The Return of Dracula 1958 / Curse of the Faceless Man 1958 / Ścieżki chwały Paths of Glory 1957 / Trooper Hook 1957 / Dino 1957 / Bayou 1957/ M Squad 1957 / Zabójstwo The Killing 1956 / Pocałunek mordercy Killer's Kiss 1955 / Gunsmoke 1955 / Strach i pożądanie Fear and Desire 1953 / Dzień walki Day of the Fight 1953

                                                    Awards

Oscar [Muzyka filmowa] Nominacje do Oscara [Muzyka filmowa] 1976 Best Music, Original Dramatic Score Birds Do It, Bees Do It Golden Globe Grammy

Bert Shefter

Bert Shefter (ur. 15 maja 1902r - zm. 29 czerwca 1999r) był urodzonym w Rosji kompozytorem filmowym, który pracował głównie w Ameryce. 

 Urodził się w Połtawie w Imperium Rosyjskim (obecnie Ukraina). Po wyemigrowaniu do USA uczęszczał do Carnegie Institute, Curtis Institute of Music w Filadelfii i Damrosch Institute w Nowym Jorku. Karierę muzyczną rozpoczął jako duet-pianista z Mortonem Gouldem (znanym jako „Shefter & Gould”). Występowali w teatrach i radiu w latach 1930 - 1936. Rozwijał swoje umiejętności jako dyrygent i zaczął występować zarówno jako solista pianista i dyrygent na scenie. W sezonie 1946–1947 był gościnnym dyrygentem w Carnegie Hall. Założył własną orkiestrę i występował w nowojorskim radiu, w tym w niektórych audycjach w sieci NBC. Dyrygował także swoją orkiestrą przy nagraniach dla kilku wytwórni płytowych oraz dla serwisu muzycznego sklepu „Muzak”. 

 Jego pierwszą pracą w muzyce filmowej była rola dyrektora muzycznego przy produkcji One Too Many w 1950 roku. Pod koniec lat pięćdziesiątych Shefter nawiązał współpracę z innym kompozytorem filmowym Paulem Sawtellem i wspólnie wyprodukowali wiele ścieżek dźwiękowych do filmów. Przede wszystkim dostarczyli muzykę do klasycznych filmów science fiction i horrorów, w tym Kronos (1957), It! Terror z kosmosu (1958), Powrót muchy (1959), Zaginiony świat (1960), Podróż na dno morza (1961, we współpracy z producentem Irwinem Allenem) i Jack the Giant Killer (1962) . 

W 1965 roku skomponowali muzykę dla reżysera Russa Meyera, jak na przykład kultowy klasyk Faster Pussycat! Kill! Kill! i Motorpsycho. Ostatnia ścieżka dźwiękowa, jaką stworzyli, pochodziła z meksykańskiego filmu Emiliano Zapata z 1970 roku, na krótko przed przejściem Sawtella na emeryturę. 

 Przeszedł na emeryturę w 1975 r. i zmarł w 1999 r. w wieku 97 lat w West Hollywood w Kalifornii.

 

 

                                                                                 Filmografia

The Great Jesse James Raid (1953)/ The Big Chase (1954)/ Kronos (1957)/ Hell Ship Mutiny (1957)/ Ambush at Cimarron Pass (1958)/ It! The Terror from Beyond Space (1958) Return of the Fly (1959)/ The Big Circus (1959)/ The Lost World (1960)/ Voyage to the Bottom of the Sea (1961)/ Jack the Giant Killer (1962)/ The Last Man on Earth (1964)/ Curse of the Fly (1965)/ Faster Pussycat! Kill! Kill! (1965)/ Motorpsycho (1965)/ The Last Shot You Hear (1969)/ Emiliano Zapata (1970)/ The Gatling Gun (1971)

Chuck Berry

Chuck Berry-właściwie Edward Anderson Berry, ur. w San Jose w stanie Kalifornia, USA (sam Berry w swojej autobiografii podaje, że urodził się w St. Louis w stanie Missouri). Postać obecna u zarania ewolucji rocka, której wpływ na tę muzykę jako kompozytora i gitarzysty jest trudny do ogarnięcia. Jego chwytliwe piosenki opowiadały o życi

u dorastającej młodzieży, choć gdy rejestrował pierwsze nagrania miał już 30 lat.
 

W swiat muzyki wszedł jako dziecko, ucząc się gry na gitarze w wieku lat kilkunastu. Okres ten zaciemnia trzyletnia odsiadka w zakładzie poprawczym Algoa, gdzie znalazł się po wyroku za napad rabunkowy z bronią w ręku. Po wyjściu na wolność chwytał się różnych prac fizycznych grywając po godzinach w zespołach występujących w barach St. Louis. Zainspirowany przez Carla Hogana - gitarzystę zespołu Timpani Five pod kierownictwem Louisa Jordana - i Charliego Christiana nadal szlifował swoje umiejętności, a w 1951 roku kupił magnetofon by nagrywać na nim pomysły na piosenki. 

W następnym roku dołączył do Johnniego Johnsona (fortepian) i Ebby'ego Hardy'ego (perkusja), tworząc zespół (Johnnie Johnson Trio) stałe występujący w Cosmopolitan Club. W kolejnych miesiącach trio stało się dużą atrakcją klubu, grając mieszankę rhythm'n' bluesa, piosenek hill billy, country i standardów, szczególnie z repertuaru Nat "King" Cole'a, na którym Berry wzorował się jeżeli chodzi o sposób śpiewania. Gitarzysta sformował też własny zespół - The Chuck Berry Combo - występujący w konkurencyjnym klubie - Crank Club. Zmienił nazwisko by zaoszczędzić swojemu ojcu zażenowania z powodu podjęcia przez siebie tak przyziemnej działalności.
 

W 1955 roku podczas przypadkowej wizyty w Chicago Berry poznał bluesmana Muddy Watersa, który poradził mu, by zgłosił się do wytwórni Chess. Próbne nagranie piosenki "Ida Mae" wystarczyło do podpisania kontraktu nagraniowego. Ta sama kompozycja, której tytuł zmieniono na "Maybellene" stała się wkrótce debiutanckim singlem Chucka. To żywiołowe nagranie bez trudu stało się wielkim sukcesem, wchodząc na szczyt rhythm'n' bluesowej listy przebojów i dochodząc do 5. miejsca na amerykańskiej liście pop. Blask sukcesu przyćmiła w części podstępna klauzula w kontrakcie wydawniczym, która wymagała od Berry'ego, by swe prawa dzielił z Russem Fratto i disc-jockeyem Alanem Freedem w zamian za częst± prezentację utworu w radio. Sprawa ta pozostała nie rozwi±zana aż do 1986 roku.
 

Berry osiągał kolejne sukcesy nagrywaj±c "Thirty Days" i "No Money Down", ale dopiero trzecia sesja nagraniowa zaowocowała niezwykłym strumieniem klasyków: "Roll Over Beethoven", "Too Much Monkey Business" oraz "Brown-Eyed Handsome Man". Lista kolejnych nagrań artysty to jakby fragment leksykonu historii muzyki pop - "School Days" (drugi numer l na liście rhythm'n' bluesowej), "Reeling' And Rockin'", "Rock ,N' Roll Music" (wszystkie z 1957 r.), "Sweet Little Sixteen", "Johnny B. Goode" (z 1958 r.), "Back In The USA", "Let It Rock" (z 1959 r.), "Bye Bye Johnny" (z 1960 r.), to tylko garść niezrównanych piosenek napisanych i nagranych w tym płodnym okresie. Tak jak i inni artyści, Berry czerpał zarówno z muzyki country jak i rhythm'n' bluesa, ale ostre, nieraz pikantne teksty, przekazywane jasno dzięki czystej dykcji, wprowadzały nową dyscyplinę do tego gatunku.
 

Te niepowtarzalne utwory nie tylko zdefiniowały rock and rolla, ale również służyły za wzorzec następnym pokoleniom wykonawców. Zarówno Beatlesi jak i Rolling Stonesi przyznają się do długu wobec Berry'ego. Ci pierwsi nagrali dwie jego kompozycje, z których jedną - "Roll Over Beethoven" - wprowadzili na listę amerykańską, a ci drudzy sięgali do jego katalogu wielokrotnie, w tym po takie nagrania jak: "Come On", ich debiutancki singel, "Little Queenie", "You Can't Catch Me" i "Around And Around". Także i inne piosenki Stonesów, nawet nie będąc autorstwa Berry'ego imitowały jego styl. Figury rytmiczne Keitha Richardsa w takich kompozycjach, jak "Route 66", "Down The Road Apiece" czy "Confessin' The Blues", czerpały wprost ze stylu mistrza. W Ameryce The Beach Boys wykonali "Sweet Little Sixteen" w swoim "Surfin' USA", ich pierwszym megahicie, a niezliczone inne zespoły ubiegały się o jego nagrania, tak znakomicie łączące aktualność z nieprzemijalnością.
 

Dominacja Berry'ego w latach 1955-60 wydawała się bezsporna. 17 nagrań notowanych było w rhythm'n' bluesowej Top 20. Zagrał w kilku filmach; "Go Go Johnny Go", "Rock, Rock, Rock" i "Jazz On Summer's Day", z których ostatni był zapisem występu artysty na "Newport Jazz Festival" w lipcu 1958 r., kiedy to zaprezentował rozbawionej widowni swój sławny "duck-walk" (kaczy chód). Jednak własna niepoprawność stała się przeszkodą w życiu osobistym i zawodowym muzyka. 28 pażdziernika 1961 roku został skazany na mocy ustawy Manna za "przetransportowanie osoby nieletniej przez granicę stanu dla celów niemoralnych". W więzieniu spędził 20 miesięcy. Gdy wychodził na wolność w paĽdzierniku 1963 r. jego nagranie z 1958 roku "Memphis Tennessee" jako pierwsze weszło do brytyjskiej Top 10.

 Podczas pobytu za kratkami napisał kilka świetnych piosenek, w tym "Nadine", "No Particular Place To Go", "You Never Can Tell" i "Promised Land", z których każda pojawiła się w brytyjskiej Top 30. Wkrótce jednak rhythm'n' bluesowa bańka pękła i skończyły się wielkie sukcesy. W 1966 roku Berry postanowił na newo ożywić zainteresowanie swoją osobą przechodząc z wytwórni Chess do firmy Mercury. Jednak wydanie longplaya Golden Decade, na którym znalazły się nowe wersje starych utworów okazało się po mysłem chybionym.
 

Równie nieudane okazały się próby określenia swego współczesnego stylu na Live At The Filmore Auditorium (nagranym z The Steve Miller Band) i Concerto In B. Goode. W 1969 roku powrócił do wytwórni Chess i natychmiast błysnął dawnym mistrzostwem w znakomitym nagraniu "Tulane". Na udanie zestawionych albumach Back Home i San Francisco Dues, a także na koncertach, Berry prezentował teraz nowego ducha. Jego występ na Manchester Arts Festival w 1972 r. nie tylko dostarczył połowę materiału na płytę London Sessions, ale również zawierał największy hit w jego karierze "My Ding-A-Ling". Ta nieco sprośna piosenka, nagrana oryginalnie przez Dave'a Bartholomewa wspięła się na szczyty list zarówno w USA jak i w Wielkiej Brytanii i paradoksalnie osiągnęła znacznie większy sukces komercyjny niż jego własne, znacznie lepsze kompozycje.
 

Był to ostatni wielki przebój Berry'ego i mimo dokonania kilku następnych nagrań, zebranych na wydanym za usilnymi namowami albumie Rock It, muzyk coraz bardziej zamykał się w kręgu gwiazd dnia wczorajszego. Zyskał nieprzychylną reputację twardego, przebiegłego biznesmena i irytującego wykonawcy. Występował z przypadkowymi zespołami, odmawiając wzięcia udziału w próbach przed koncertem. W środowisku muzyków krążą legendy o tym jak Berry ukrywał przed grupami, którą piosenkę ma zamiar właśnie wykonać. Muzycy w napięciu oczekiwali na jakiś, często zakamuflowany sygnał od Berry'ego co mają grać. Wynikały z tego przerwy i nagłe zmiany w trakcie występu. Przez lata Berry nalegał, by jego honoraria wypłacane były "z góry", zwykle w gotówce, a na bisy godził się tylko po ustaleniu dodatkowej zapłaty. Kłopoty Berry'ego z prawem dały o sobie znów znać w 1979 roku, gdy po raz trzeci trafił do więzienia, tym razem za unikanie płacenia podatku dochodowego. Po zwolnieniu wyruszył na forsowne światowe tournee, choć ogólnie kolejna dekada okazała się jałową artystycznie i nie zaowocowała nowymi nagraniami.
 

W 1986 roku na uroczystych koncertach w St. Louis i Nowym Jorku artysta obchodził swe 60. urodziny. Na tym drugim koncercie wystąpił Keith Richards, choć stosunki między oboma muzykami były napięte, co ukazał nakręcony z tej okazji film dokumentalny "Hail! Hail! Rock 'N' Roll" omawiający całą karierę Berry'ego. Lata 90-te znów niestety rozpoczęły się od kontrowersji jaką było nieprzyzwoite zachowanie piosenkarza we własnym klubie Berry Park. Te wszystkie problemy pogarszają jego osobisty wizerunek, ale jego roli jako podstawowej postaci w ewolucji muzyki rozrywkowej nie można nie doceniać. 

Single

Tytuł WykonawcaData wydania UK US Wytwórnia
[US] Komentarz Maybellene /Wee wee hoursChuck Berry07.1955-5[14]Chess 1604[written by Chuck Berry/Russ Frato/Alan Freed ][produced by Leonard Chess][1[11][16].R&B; Chart][B:10[1].R&B; Chart] Thirty days/Together we will always beChuck Berry10.1955--Chess 1610[written by Chuck Berry][produced by Leonard Chess,Phil Chess][2[11].R&B Chart] No money down/The downbound trainChuck Berry05.1956--Chess 1615[written by Chuck Berry][produced by Leonard Chess,Phil Chess][ 8[5].R&B Chart] Roll over Beethoven/Drifting heartChuck Berry05.1956-29[5]Chess 1626[written by Chuck Berry][produced by Esmond Edwards][2[7].R&B; Chart] Too much monkey business/Brown eyed handsome manChuck Berry08.1956--Chess 1635[written by Chuck Berry][produced by Leonard Chess,Phil Chess][A: 4[6].R&B Chart][B: 5[8].R&B Chart School day [Ring!Ring! Goes the bell]/Deep feelingChuck Berry03.195724[4]3[26]Chess 1653[written by Chuck Berry][produced by Leonard and Phil Chess][1[5][15].R&B; Chart] Oh baby doll/La JuandaChuck Berry06.1957-57[7]Chess 1664[written by Chuck Berry][produced by Roy Dea,Boo Frazier][12[1].R&B; Chart] Rock' n' roll music/Blue feelingChuck Berry12.1957-8[19]Chess 1671[written by Chuck Berry][produced by Leonard and Phil Chess][6[9].R&B; Chart] Sweet little sixteen/Reelin' and rockin'Chuck Berry01.195816[5]2[16]Chess 1683[written by Chuck Berry][produced by Leonard and Phil Chess][1[3][11].R&B; Chart] Johnny B.Goode/Around and aroundChuck Berry04.1958-8[15]Chess 1691[written by Chuck Berry][produced by Little "Bongo" Kraus][2[12].R&B; Chart] Beautiful Delilah/Vacation timeChuck Berry06.1958-81[2]Chess 1697[written by Chuck Berry] Carol /Hey PedroChuck Berry08.1958-18[10]Chess 1700[written by Chuck Berry][produced by Esmond Edwards ][9[8].R&B; Chart] Sweet little rock and roller/Joe Joe gunChuck Berry12.1958-47[9] side B:83[5]Chess 1709[written by Chuck Berry][produced by Esmond Edwards][13[3].R&B; Chart] Run Rudolph run/Merry Christmas BabyChuck Berry12.195836[6]69[3] side B:71[3]Chess 1714[written by Marvin Lee Brodie][produced by Esmond Edwards][B:written by Lou Baxter/Johnny Moore ] Anthony boy/That' s my desireChuck Berry01.1959-60[5]Chess 1716[written by Chuck Berry][produced by Esmond Edwards] Almost grown/Little QuennieChuck Berry03.1959-32[13] side B:80[4]Chess 1722[written by Chuck Berry ][produced by Esmond Edwards][B:written by Chuck Berry ][3[13].R&B; Chart] Back in The U.S.A./Memphis TennesseeChuck Berry06.1959-37[7]Chess 1729[written by Chuck Berry][produced by Leonard and Phil Chess][16[8].R&B; Chart] Childhood sweetheart/Broken arrowChuck Berry10.1959-side B:108[4]Chess 1737[B:written by Chuck Berry,E. Anderson] Too pooped to pop/Let it rockChuck Berry01.1960-42[6] side B:64[8]Chess 1747[written by Billy Davis, Chuck Berry ][18[3].R&B; Chart] Jaguar and thunderbird/Our little rendezvousChuck Berry09.1960-109[4]Chess 1767[written by Chuck Berry] Go go go/Come onChuck Berry07.196338[6]-Chess 1799[written by Chuck Berry] Memphis Tennessee/Let it rockChuck Berry10.19636[13]-Pye 7N 25 218 [UK][written by Chuck Berry] Run rudolph run/Johnny B.GoodeChuck Berry12.196336[6]-Pye 7N 25 228 [UK][written by Chuck Berry,Marvin Brodie] Nadine [Is it you?]/O rangutangChuck Berry02.196427[7]23[10]Chess 1883[written by Chuck Berry][7[18].R&B; Chart] No particular place to go/Liverpool driveChuck Berry04.19643[12]10[11]Chess 1898[written by Chuck Berry][produced by Esmond Edwards][2[14].R&B; Chart] You never can tell/Brenda LeeChuck Berry08.196423[8]14[9]Chess 1906[written by Chuck Berry][produced by Esmond Edwards] Little Marie/Go Bobby SoxerChuck Berry10.1964-54[6]Chess 1912[written by Chuck Berry][produced by Esmond Edwards][30[6].R&B; Chart] The promised land/Things i used to doChuck Berry01.196526[6]41[7][12.64]Chess 1916[written by Chuck Berry][produced by Esmond Edwards][16[7].R&B; Chart] Dear dad/My little lovelightChuck Berry03.1965-95[4]Chess 1926[written by Chuck Berry][produced by Leonard Chess,Philip Chess] My ding-a-ling/Johnny B.GoodeChuck Berry08.19721[4][17]1[12][17]Chess 2131[gold-US][written by Chuck Berry,Dave Bartholomew][produced by Chuck Berry,Esmond Edwards][42[7].R&B; Chart] Reelin' and rockin' [live]/Let' s boogieChuck Berry12.197218[7]27[13]Chess 2136[written by Chuck Berry][produced by Esmond Edwards] EP's Chuck BerryChuck Berry10.19637[14]-Pye International NEP 44 011 Chuck & BoChuck Berry & Bo Diddley10.19636[22]-Pye International Chuck & Bo,Vol.2Chuck Berry & Bo Diddley11.196315[2]-Pye InternationalThe best of Chuck BerryChuck Berry02.19645[25]-Pye InternationalChuck & Bo,Vol.3Chuck Berry & Bo Diddley02.196412[5]-Pye International NEP 44 018

Albumy
Tytu³	Wykonawca	Data wydania	UK	US	Wytwórnia [US]	Komentarz
Chuck Berry	Chuck Berry	05.1963	12[16]	-	Chess 1465	[produced by Leonard Chess, Phil Chess]
Chuck Berry on stage	Chuck Berry	08.1963	6[11]	29[17]	Chess 1480	[produced by Leonard Chess, Phil Chess]
More Chuck Berry	Chuck Berry	12.1963	9[8]	-	Pye Int NPL 28 028 [UK]	[produced by Leonard Chess, Phil Chess]
His latest and greatest	Chuck Berry	05.1964	8[7]	-	Pye Int NPL 28 037 [UK]
Chuck Berry' s Greatest Hits	Chuck Berry	06.1964	-	34[21]	Chess 1485
You never can tell	Chuck Berry	10.1964	18[2]	-	Pye Int NPL 29 039 [UK]
St.Louis to Liverpool	Chuck Berry	12.1964	-	124[7]	Chess 1488	[produced by Leonard Chess, Phil Chess]
Chuck Berry' s Golden Decade	Chuck Berry	05.1967	-	72[20]	Chess 1514
The London Chuck Berry Sessions	Chuck Berry	06.1972	-	8[47]	Chess 60020	[gold-US][produced by Esmond Edwards]
St. Louie to Frisco to Memphis	Chuck Berry	11.1972	-	185[7]	Mercury 6501	[produced by Chuck Berry]
Chuck Berry' s Golden Decade Vol.2	Chuck Berry	02.1973	-	110[8]	Chess 60023
Chuck Berry/Bio	Chuck Berry	09.1973	-	175[6]	Chess 50043	[produced by Esmond Edwards]
Motorvatin'	Chuck Berry	02.1977	7[9]	-	Chess 9288 690 [UK]
The Best of Chuck Berry	Chuck Berry	11.1996	116[4]	-	MCA MCAD 11560 [UK]	[gold-UK]
Hail! Hail! Rock 'n' Roll	Chuck Berry	07.2006	-	164[1]	MCA	[produced by Keith Richards]
The Best Of Chuck Berry: 20th Cent...	Chuck Berry	02.2012	-	134[4]	MCA MCA 11944	-
The Definitive Collection	Chuck Berry	04.2017	-	33[1]	Geffen 004417	-
Chuck	Chuck Berry	07.2017	9[4]	49[2]	Decca 5756114 [UK]	[produced by Chuck Berry]
Rock 'N' Roll Rarities	Chuck Berry	12.2018	-	110[5]	MCA	[produced by Andy McKaie]
Berry Christmas (EP)	Chuck Berry	12.2019	-	60[14]	-	-

Cliff Bennett

Cliff Bennett-jeden z najbardziej utalentowanych brytyjskich wokalistów rhythm'n' bluesowych swoich czasów (ur. 4.06.1940 r. w Slough, Anglia). Na początku 1961 roku założył świetny zespół Rebel Rousers. W skład grupy, której nazwa pochodziła od aktualnego wówczas przeboju Duana Eddy'ego, wchodzili Mick King (gitara prowadząca), Frank Allen (bas), Sid Phillips (fortepian, saksofon) i Ricky Winters (perkusja).
 

Grając rock and rolla, "białą" muzykę soul i rhythm'n' bluesa, zespół na krótko znalazł się pod opiek± szalonego producenta - Joe Meeka i nagrał z nim kilka singli, które nie przyniosły powodzenia. Sukcesu nie przyniosła też seria własnych wersji standardów rhythm'n' bluesowych. Na początku 1964 r. grupę opuścił basista Frank Allen zastępując Tony'ego Jacksona w The Searchers.
 

 The Rebel Rousers w dalszym ciągu intensywnie koncertowali w Anglii i za granicą, i w końcu w listopadzie zostali wynagrodzeni przebojem w Top 10 - piosenką "One Way Love". Ta głośna i żywiołowa przeróbka oryginału grupy The Drifters dobrze wróżyła grupie na przyszłość, jednak kolejne nagranie "I'll Take You Home" utknęło na miejscu 43. Zaprzestając przeróbek nagrań zespołu The Drifters, zabrali się za nowe wersje utworów innych wykonawców, jednak bez większego powodzenia. Przejście pod zarząd firmy NEMS Briana Epsteina zapewniło im nieoceniony patronat grupy The Beatles, a sam Paul McCartney zaangażował się w produkcję ich błyskotliwej wersji "Got To Get You Into My Life" z wydanego właśnie albumu "Revolver". Dochodząc do miejsca 6. singel ten był ich drugą i ostatnią wizytą w Top 10.
 

Póżniej Bennett padł ofiarą zmian w modzie muzycznej, gdy zespoły beatowe uznano ogólnie za anachroniczne. The Rebel Rousers zmienili nazwę na bardziej prozaiczną - Cliff Bennett And His Band, szukając na krótko sukcesu we współpracy z takimi autorami jak Mark London i Roy Wood. W połowie 1969 roku Bennett postanowił rozwiązać swój zespół i zwrócić się w kierunku rocka progresywnego. Rezultatem tych poszukiwań była krótko istniejąca formacja Toe Fat (w jej składzie znależli się póżniejsi muzycy Uriah Heep i Jethro Tull), pamiętana dziś bardziej dzięki swym pozbawionym smaku okładkom albumów niż muzyce.
 

W 1972 roku Bennett spróbował jeszcze raz - z grupą Rebellion - a trzy lata póżniej z zespołem Shanghai, jednak sukces komercyjny okazał się ułudą. Zmęczony ciągłą włóczęgą po kraju, podjął się intratnej pracy w przemyśle reklamowym, choć ciągle muzykuje półprofesjonalnie. 

Single
Data wydania	Tytuł	UK	US	Wytwórnia [UK]	Komentarz
10.64	One Way Love/Slow Down	9[9]	-	Parlophone R 5173	[written by Bert Berns /Norman Meade][produced by John Burgess]
02.65	I'll Take You Home/Do You Love Him?	42[3]	-	Parlophone R 5229	[written by Barry Mann,Cynthia Weil]
08.66	Got To Get You Into My Life/Baby Each Day	6 [11]	-	Parlophone R 5489	[written by John Lennon/Paul McCartney]

Albumy
Data wydania	Tytuł	UK	US	Wytwórnia [UK]	Komentarz
10.66	DRIVIN' YOU WILD	25[3]	-	Music For Pleasure MFP 1121	[produced by John Burgess]