Frank Skinner

Frank Skinner to amerykański kompozytor i aranżer muzyki filmowej, urodzony 31 grudnia 1897r w Meredosia (Illinois), a zmarł 8 października 1968r (w wieku 70 lat) w Hollywood (Kalifornia).
 

 Po ukończeniu Chicago Musical College w wieku 16 lat Frank Skinner rozpoczął karierę w wodewilu wraz ze swoim bratem Carlem i rozpoczął długą karierę jako muzyk i aranżer zespołów tanecznych, głównie na parowcach pływających po rzece Illinois. Praca ta sprowadziła go pewnego dnia do Nowego Jorku, gdzie w latach 1925–1935 zaaranżował dla Robbins Publishing około 2000 popularnych piosenek. Przed wyjazdem z Manhattanu do Hollywood napisał dwie książki na temat tej dyscypliny, w tym New Method for Orchestra Scoring Skinnera (1935). 

 Po krótkiej pracy w MGM przy montażu muzycznym Wielkiego Ziegfelda (1936) Skinner został zatrudniony przez Universal Studios. W ciągu trzydziestu lat pracy w Universalu skomponował muzykę do ponad 200 filmów. Kontynuując pracę nad musicalami, szybko opanował specyficzne wymagania repertuaru dramatycznego i zdobył pięć nominacji do Oscara (1938-1943). Jego szczególne podejście do muzyki do filmów grozy, takich jak Syn Frankensteina (1939) i  Człowiek-wilk ( 1941), charakteryzuje się „pasją do stylu chromatycznego… efektów lustrzanych…   typowych orkiestracji, trzeźwości ale pełen grozy.  

 Nowe uznanie zyskał w latach pięćdziesiątych dzięki swoim ekstrawaganckim, romantycznym i melodramatycznym partyturom, zwłaszcza do Le Secret Magnificent (1954),Written on the Wind (1956) czy Imitation of Life (1959) Douglasa Sirka, które pozostają doskonałościami gatunku. Pomimo wielu zmian, jakie zaszły w przemyśle filmowym, jego książka Underscore (1950) do dziś pozostaje doskonałym wprowadzeniem do pisania muzyki na ekran.

 

 

 

                                                                                 Filmografia

The Rage of Paris (1938)/ Son of Frankenstein (1939)/ Big Town Czar (1939)/ Charlie McCarthy, Detective (1939)/ The Spirit of Culver (1939)/ The Sun Never Sets (1939)/ Rio (1939)/ Destry Rides Again (1939)/ The Invisible Man Returns (1940)/ The House of the Seven Gables (1940)/ Green Hell (1940)/ My Little Chickadee (1940)/ Hired Wife (1940)/ When the Daltons Rode (1940)/ Seven Sinners (1940)/ Back Street (1941)/ The Wolf Man (1941)/ South of Tahiti (1941)/ Appointment for Love (1941)/ Hellzapoppin (1941)/ Too Many Blondes (1941)/ The Lady from Cheyenne (1941)/ Lady in a Jam (1942)/ Who Done It? (1942)/ Jail House Blues (1942)/ Saboteur (1942)/ Broadway (1942)/ Ride 'Em Cowboy (1942)/ Eagle Squadron (1942)/ Sherlock Holmes and the Voice of Terror (1942)/ Nightmare (1942)/ Sherlock Holmes and the Secret Weapon (1942)/ Arabian Nights (1942)/ Pittsburgh (1942)/ Hers to Hold (1943)/ White Savage (1943)/ Two Tickets to London (1943)/ Sherlock Holmes in Washington (1943)/ The Amazing Mrs. Holliday (1943)/ Fired Wife (1943)/ We've Never Been Licked (1943)/ Gung Ho! (1943)/ Hi, Beautiful (1944)/ Destiny (1944)/ The Suspect (1944)/ Frontier Gal (1945)/ The Runaround (1946)/ Black Angel (1946)/ Swell Guy (1946)/ The Egg and I (1947)/ Ride the Pink Horse (1947)/ Smash-Up, the Story of a Woman (1947)/ The Exile (1947)/ I'll Be Yours (1947)/ For the Love of Mary (1948)/ Family Honeymoon (1948)/ The Naked City (1948)/ Hazard (1948)/ Abbott and Costello Meet Frankenstein (1948)/ Tap Roots (1948)/ The Fighting O'Flynn (1949)/ The Life of Riley (1949)/ The Lady Gambles (1949)/ Tulsa (1949)/ Sword in the Desert (1949)/ The Gal Who Took the West (1949)/ Free for All (1949)/ Francis (1950)/ Comanche Territory (1950)/ Louisa (1950)/ One Way Street (1950)/ The Desert Hawk (1950)/ The Sleeping City (1950)/ Harvey (1950)/ Double Crossbones (1951)/ Katie Did It (1951)/ Bedtime for Bonzo (1951)/ Francis Goes to the Races (1951)/ Bright Victory (1951)/ The Mark of the Renegade (1951)/ The Lady Pays Off (1951)/ The Raging Tide (1951)/ Week-End with Father (1951)/ No Room for the Groom (1952)/ Bonzo Goes to College (1952)/ It Grows on Trees (1952)/ The World in His Arms (1952)/ Because of You (1952)/ Desert Legion (1953)/ Thunder Bay (1953)/ The Man from the Alamo (1953)/ Wings of the Hawk (1953)/ The Stand at Apache River (1953)/ Back to God's Country (1953)/ Forbidden (1953)/ Taza, Son of Cochise (1954)/ Magnificent Obsession (1954)/ Chief Crazy Horse (1955)/ The Shrike (1955)/ Foxfire (1955)/ One Desire (1955)/ All That Heaven Allows (1955)/ Never Say Goodbye (1956)/ Star in the Dust (1956)/ The Rawhide Years (1956)/ Written on the Wind (1956)/ The Snow Queen (1957 film) (1957)/ The Tattered Dress (1957)/ Interlude (1957)/ Tammy and the Bachelor (1957)/ Man of a Thousand Faces (1957)/ My Man Godfrey (1957)/ This Happy Feeling (1958)/ The Tarnished Angels (1958)/ Kathy O' (1958)/ The Perfect Furlough (1958)/ Imitation of Life (1959)/ Portrait in Black (1960)/ Midnight Lace (1960)/ Back Street (1961)/ Tammy and the Doctor (1963)/ Captain Newman, M.D. (1963)/ The Ugly American (1963)/ Bullet for a Badman (1964)/ Shenandoah (1965)/ The Appaloosa (1966)/ Madame X (1966)/

                                                    Awards

Oscar [Muzyka filmowa] Nominacje do Oscara [Muzyka filmowa] 1944 Best Music, Scoring of a Dramatic or Comedy Picture The Amazing Mrs. Holliday 1943 Best Music, Scoring of a Dramatic or Comedy Picture Arabskie noce 1942 Best Music, Scoring of a Dramatic Picture Back Street 1941 Best Music, Original Score The House of the Seven Gables 1939 Best Music, Scoring Pensjonarka Golden Globe Grammy

Frank De Vol

Frank Denny De Vol (ur. 20 września 1911r -zm. 27 października 1999r) był amerykańskim aktorem, a używającym nazwiska De Vol był aranżerem i kompozytorem. Jako kompozytor był nominowany do czterech Oscarów.
  De Vol urodził się w Moundsville w hrabstwie Marshall w północnej Wirginii Zachodniej i wychował się w Canton w stanie Ohio. Jego ojciec, Herman Frank De Vol, był liderem zespołu w Grand Opera House w Canton w stanie Ohio, a jego matka, Minnie Emma Humphreys De Vol, pracowała w szwalni. Uczęszczał na Uniwersytet w Miami. De Vol zaczął komponować muzykę w wieku 12 lat. W wieku 14 lat został członkiem Związku Muzyków. Po grze na skrzypcach w orkiestrze ojca i występach w chińskiej restauracji, w latach trzydziestych XX wieku dołączył do Horace Heidt Orchestra, gdzie był odpowiedzialny za aranżacje. Później odbył trasę koncertową z Alvino Rey Orchestra, zanim rozpoczął karierę nagraniową.  

 Zanim De Vol miał 16 lat, „robił aranżacje z profesjonalną umiejętnością”. Od lat czterdziestych De Vol pisał aranżacje do nagrań studyjnych wielu czołowych piosenkarzy, w tym Nat King Cole, Ella Fitzgerald, Sarah Vaughan, Tony Bennett, Dinah Shore, Doris Day, Vic Damone i Jaye P. Morgan. Jego najsłynniejszą aranżacją jest prawdopodobnie zapadający w pamięć akompaniament smyczkowy i fortepianowy do utworu „Nature Boy” Cole’a, który w 1948 r. był numerem jeden na listach przebojów w Stanach Zjednoczonych. W tym samym roku wydał wersję „The Teddy Bears' Picnic” (Capitol Records 15420 ), na którym zaaranżował i zaśpiewał główne wokale. W latach 1966–1967 zaaranżował ścieżkę dźwiękową do komedii Columbia Pictures The Happening z 1967 r. z Anthonym Quinnem w roli głównej i był współproducentem nagrania tematu z filmu The Supremes wraz z producentami Motown Holland - Dozier - Holland, które stało się hitem nr 1 w amerykańskim popie później tego roku. 

  Sukces „Nature Boy”, nagranego dla Capitol Records, doprowadził do objęcia przez De Vol stanowiska kierowniczego w konkurencyjnej wytwórni Columbia Records. Tam nagrał serię albumów z nastrojową muzyką orkiestrową pod nazwą studia „Music by De Vol” (którego używał także w niektórych swoich pracach filmowych i telewizyjnych). Album Bacchanal z 1959 roku! (Namiętności i widowiskowość bogów i bogiń z mitologii) to uznany przykład nastrojowej muzyki De Vola; każdy utwór jest autorstwa angielskiego kompozytora Alberta Harrisa i nosi imię boga lub bogini z mitologii greckiej. 

 W latach pięćdziesiątych orkiestra De Vola często koncertowała w Hollywood Palladium pod nazwą „Music of the Century”. Orkiestra i aranżacje De Vola były dostępne dla stacji radiowych za pośrednictwem transkrypcji elektrycznych. Jego twórczość była dystrybuowana przez Capitol Transscriptions, której był także dyrektorem muzycznym.

  De Vol napisał muzykę do wielu hollywoodzkich filmów, otrzymując nominacje do Oscara za cztery z nich: Pillow Talk (1959), Hush...Hush, Sweet Charlotte (1964), Cat Ballou (1965) i Zgadnij, kto przyjdzie na obiad (1967) ). Wśród licznych partytur De Vola znalazły się: Kiss Me Deadly (1955), What Ever Happened to Baby Jane? (1962), McLintock! (1963), Lot Feniksa (1965), Łódź ze szklanym dnem (1966), Parszywa dwunastka (1967), Zgiełk (1975), Herbie jedzie do Monte Carlo (1977) i Herbie jedzie na banany (1980). Napisał także muzykę do wielu komedii i filmów Doris Day w reżyserii Roberta Aldricha. De Vol skomponował także jingiel do logo „Dancing Sticks” firmy Screen Gems (1963–1965), które pojawiało się we wszystkich serialach telewizyjnych produkowanych przez oddział telewizyjny Columbia Pictures. 

De Vol był dyrektorem muzycznym (i czasami go widywano) w teleturnieju Edgara Bergena w telewizji CBS, emitowanym w godzinach największej oglądalności „Do You Trust Your Wife?” (1956-1957). „Orkiestra Franka De Vola” pojawiła się w emitowanym w największej oglądalności serialu muzycznym telewizji NBC The Lux Show z udziałem Rosemary Clooney (1957–1958). W tym czasie pojawił się w The Betty White Show (1954) i konsorcjalnym State Trooper Roda Camerona. W 1964 roku można go było zobaczyć w jednym z odcinków pierwszego sezonu „Mój ulubiony Marsjanin” oraz w kilku gościnnych występach w różnych programach telewizyjnych z lat 60-tych. W latach 70-tych pojawił się jako ironicznie nazwany ponury lider zespołu Happy Kyne w satyrze / parodii talk show Fernwood 2 Night (1977) i America 2-Night (1978). 

 De Vol jest najbardziej znany ze swoich telewizyjnych utworów tematycznych, takich jak Family Affair, The Brady Bunch i My Three Sons. Temat My Three Sons był złożony muzycznie, a marimba grała triolę obligato (słynna melodia „Copsticks”)   stał się hitem w 1961 roku. Skomponował muzykę do odcinków McCloud i The Love Boat, a także pracował dla telewizji. Od 1969 roku „The Fuzz” stał się piosenką przewodnią brazylijskiego programu telewizyjnego Jornal Nacional. 

 De Vol był także aktorem specjalizującym się w postaciach z komiksów ze śmiertelną powagą, zwłaszcza jako ponury lider zespołu Happy Kyne w talk show parodiującym Fernwood 2 Night i America 2-Night w latach 1977–78. Miał także stałą rolę w Jestem Dickens, on jest Fenster jako Myron Bannister, szef Dickens & Fenster; i pojawił się w The Cara Williams Show, I Dream of Jeannie, Gidget, Bonanza, Petticoat Junction - (odcinek 1967: „That Was the Night That Was” i 1969 odcinek: „The Organ Fund” - jako wielebny Barton), Mickey z Mickeyem w roli głównej Rooney, The Brady Bunch, Get Smart (co najmniej 2 występy jako profesor Carleton) i The Jeffersons. Miał także role komiczne jako Chief Eaglewood, szef Obozu Chłopców Thundercloud w The Parent Trap z 1961 r. oraz jako narrator ekranowy w komedii Jerry'ego Lewisa z 1967 r. The Big Mouth . De Vol pojawił się jako lider zespołu w ostatnim sezonie My Three Sons, a także napisał muzykę przewodnią i był wewnętrznym kompozytorem przez większość dwunastu sezonów serialu. Napisał także muzykę do większości odcinków Family Affair, w tym wiele tych samych przypadkowych wskazówek muzycznych, co My Three Sons. W 1980 roku pojawił się w drugim sezonie Diff'rent Strokes, w odcinku 22, „The Slumber Party”. De Vol wolał, żeby nazywano go „Frankiem De Volem” za występy aktorskie i „De Volem” za twórczość muzyczną.  

 De Vol został inicjowany jako honorowy członek oddziału Gamma Omega Phi Mu Alpha Sinfonia, narodowej wspólnoty mężczyzn w muzyce, w 1962 roku. W połowie lat 90-tych, już po osiemdziesiątce, De Vol działał w Big Band Academy of America. Był dwukrotnie żonaty, najpierw z Grayce Agnes McGinty w 1935 r. 54-letnie małżeństwo zrodziło dwie córki, Lindę Morehouse i Donnę Copeland, a zakończyło się śmiercią Grayce  w 1989 r. Jego drugie małżeństwo było z aktorką telewizyjną i piosenkarką big bandową Helen O' Connell od 1991 r. aż do jej śmierci w 1993 r. De Vol zmarł z powodu zastoinowej niewydolności serca 27 października 1999 roku w Lafayette w Kalifornii. Został pochowany na cmentarzu Forest Lawn Memorial Park w Hollywood Hills.

 

                                                                                 Filmografia

World for Ransom (1954)/ Kiss Me Deadly (1955)/ The Big Knife (1955)/ Attack (1956)/ The Ride Back (1957)/ Johnny Trouble (1957)/ Pillow Talk (1959)/ Murder, Inc. (1960)/ Lover Come Back (1961)/ Boys' Night Out (1962)/ What Ever Happened to Baby Jane? (1962)/ The Thrill of It All (1963)/ For Love or Money (1963)/ Under the Yum Yum Tree (1963)/ McLintock! (1963)/ The Wheeler Dealers (1963)/ Good Neighbor Sam (1964)/ Send Me No Flowers (1964)/ Hush...Hush, Sweet Charlotte (1964)/ Cat Ballou (1965)/ The Flight of the Phoenix (1965)/ The Glass Bottom Boat (1966)/ Texas Across the River (1966)/ The Ballad of Josie (1967)/ The Happening (1967)/ Caprice (1967)/ Guess Who's Coming to Dinner (1967)/ The Dirty Dozen (1967)/ What's So Bad About Feeling Good? (1968)/ The Legend of Lylah Clare (1968)/ Krakatoa, East of Java (1969)/ Ulzana's Raid (1972)/ Emperor of the North Pole (1973)/ The Longest Yard (1974)/ Doc Savage: The Man of Bronze (1975)/ Hustle (1975)/ Herbie Goes to Monte Carlo (1977)/ The Choirboys (1977)/ The Frisco Kid (1979)/ Herbie Goes Bananas (1980)/ ...All the Marbles (1981)/

                                                    Awards

Oscar [Muzyka filmowa] Nominacje do Oscara [Muzyka filmowa] 1968 Best Music, Scoring of Music, Adaptation or Treatment Zgadnij, kto przyjdzie na obiad 1966 Best Music, Scoring of Music, Adaptation or Treatment Kasia Ballou 1965 Best Music, Original Song Nie płacz, Charlotto For the song "Hush...Hush, Sweet Charlotte" 1965 Best Music, Substantially Original Score Nie płacz, Charlotto 1960 Best Music, Scoring of a Dramatic or Comedy Picture Telefon towarzyski Golden Globe Grammy

                                         Kompozycje Franka De Vola na listach przebojów

[with Jerry Browne] 03/1944 Friendly Tavern Polka Horace Heidt and His Musical Knights 18.US [with solo] 03/1961 My Three Sons Lawrence Welk and His Orchestra 55.US [with Alan Spilton ] 04/1962 Lover Come Back Doris Day 98.US [with Mack David] 04/1965 Hush, Hush, Sweet Charlotte Patti Page 8.US [with Brian Holland, Lamont Dozier, Eddie Holland Jr.] 04/1967 The Happening The Supremes 1.US/6.UK 07/1967 The Happening Herb Alpert 32.US [with Johnta Austin, Brian Holland, Lamont Dozier, Eddie Holland Jr., Anthony McIntyre & Big Boi] 11/2006 Hood Boy Fantasia Barrino 103.US

Alfred Newman

Alfred Newman urodził się 17 marca 1900 roku w New Haven w stanie Connecticut w USA. Był kompozytorem i aktorem.

Alfred Newman był jednym z nielicznych spośród ojców muzyki filmowej artystów urodzonych w Ameryce. Przyszedł na świat w biednej żydowskiej rodzinie zamieszkującej miejscowość New Haven w stanie Connecticut, jako pierwszy z dzisięciorga rodzeństwa. Jego talent muzyczny ujawnił się już w dzieciństwie i został dostrzeżony przez matkę chłopca, która załatwiła u znajomego malarza, niegdyś pianisty, lekcje dla małego Alfreda. Wkrótce również udało porozumieć się z mieszkającą 5 mil od domu Newmanów starszą panią, która miala w domu fortepian i zezwoliła chłopcu na korzystanie z niego. Alfred przychodził na lekcje codziennie, a ponieważ rodzina nie miała pieniędzy, cały dystans przebywać musiał na piechotę. Niemniej wysiłek opłacił się, o talencie chłopca dowiedział się znajomy rodziny, profersor muzyki Edward Parsons, który zaoferował się udzielać młodemu Newmanowi lekcji i w rezultacie pozwolił mu na pierwszy publiczny występ, ze słynnymi kompozycji Beethovena w programie. Recital odniósł sukces, Alfred został zauważony jako „cudowne dziecko”, zaczął zarabiać jako pianista w okolicznych lokalach.

W wieku 10 lat Newman udał się do Nowego Jorku, gdzie uczestniczył w spotkaniu ze znakomitym polskim pianistą i kompozytorem Zygmuntem Stojowskim. Artysta zgodził się pomagać chłopcu w dalszej edukacji, zachęcając go stopniowo do studiów nad kolejnymi aspektami muzyki, w tym nad kompozycją. Newman trafił w końcu jako solista na scenę Broadwayu, gdzie spędził trzy miesiące, a następnie zatrudnił się w roli pianisty w jednej z nowojorskich restauracji. Pracować musiał, ponieważ jego rodzina również przeprowadziła się do miasta, równolegle odszedł od nich ojciec, i to na Alfredzie, jako najstarszym z rodzeństwa i najbardziej utalentowanym, spoczął obowiązek utrzymania bliskich. Na szczęście, dając jeden z koncertów w restauracji, wypatrzony został przez broadwayowską gwiazdę, Grace La Rue, która zaoferowała mu udział w tournee po kraju. Newman przystał na propozycję i do 1918 roku przebywał poza Nowym Jorkiem, uczestnicząc w występach grupy i ucząc się dyrygowania orkiestrą. Po powrocie miał już w tej materii solidne doświadczenie.

W Nowym Jorku szybko poznał George’a Gershwina (z którym w niedalekiem przyszłości współpracować miał również inny wielki Hollywoodu - Max Steiner) i nawiązał z nim bliską znajomość, zarówno na stopie towarzyskiej, jak i zawodowej. Brał udział w kilku kolejnych projektach scenicznych kompozytora, zarówno jako dyrygent jak i dyrektor muzyczny, zdobywając zainteresowanie w coraz szerszych kręgach. W następnych latach pracował nad partyturami wielu sławnych artystów, takich jak John Murray Anderson i Jerome Kern, będąc jednym z najbardziej zapracowanych i poważanych dyrygentów na całym Broadwayu. Jako że nowojorskie sceny i ówczesny Hollywood miały ze sobą wiele wspólnego (artyści, producenci), oferta z Fabryki Snów pozostawała kwestią czasu.

Do Kalifornii przybył w 1930 roku, na zaproszenie znanego kompozytora Irvinga Berlina, który chciał zaangażować Newmana na posadzie dyrektora muzycznego przy musicalu filmowym Reaching For The Moon. Przebywając w Hollywood, Alfred szybko poznał producenta Samuela Goldwyna i został zatrudniony przy obrazie Whoopee!. Rok później trafił mu się pierwszy poważny projekt, do którego napisał muzykę pod napisy tytułowe - było to Street Scene, a ilustracja dźwiękowa stała się dużym sukcesem. Newman błyskawicznie wskoczył zatem do grupy najważniejszych kompozytorów Fabryki Snów, pracując w najbliższych latach dla Goldwyna i United Artists, dołączając w 1939 roku do nowo powstałego 20th Century Fox, gdzie jak się okazało, miał pozostać przez dwie dekady.

Jako szef całego departamentu muzycznego wytwórni, Newman zyskał olbrzymie możliwości. Kolejne lata jego kariery w Hollywood minęły na dziesiątkach partytur do filmów, głównie czołowych superprodukcji, na pracy zarówno w roli kompozytora, dyrygenta, jak i aranżera, i przede wszystkim na ciągłych utarczkach z producentami. Napisał kilkaset ścieżek dźwiękowych, wykształcając niepowtarzalny styl, który na zawsze już będzie kojarzyć się z Fabryką Snów lat 40-tych i 50-tych, stał się również ulubieńcem Akademii, otrzymując 45 nominacji do Oscara i wygrywając aż 9 statuetek (choć większość nie za pracę przy muzyce ilustracyjnej, a przy musicalach), w tym za przełomową Pieśń Bernadetty. Ostatecznie opuścił studio w roku 1960, pisząc w kolejnych latach niewiele, ale ważnych za to, klasycznych dzisiaj partytur, w tym How The West Was Won i biblijne The Greates Story Ever Told.

Do świata filmu Newman wprowadził także swoich krewnych, przede wszystkim brata Lionela, podobnie jak Alfred uznanego w branży dyrygenta. W ślad ojca podążyli również synowie (z trzeciego małżeństwa): Thomas i David, wraz z ich kuzynem, Randym. Wszyscy trzej należą dzisiaj do grona uznanych i rozpoznawalnych kompozytorów muzyki filmowej, Thomas w 2006 roku złożył swemu ojcu mały hołd, pisząc bardzo Golden Age’ową partyturę do dramatu Dobry Niemiec. Alfred Newman swoją ostatnią kompozycję stworzył w roku 1970, był to ciepło przyjęty przez krytykę Port lotniczy, okraszony wspaniałym tematem; artysta przeszedł na emeryturę, lecz w kilka miesięcy później zmarł w wyniku komplikacji spowodowanych przez chorobę płuc. Za Port lotniczy Akademia przyznała mu ostatnią, pośmiertną nominację do Oscara.

Znaczenie Newmana dla muzyki filmowej jest nie do przecenienia. Miał on decydujący wpływ na jej rozwój zarówno w sensie artystycznym, ponieważ położył podwaliny pod cały gatunek, jak i instytucjonalnym, otwierając branżę na nowe nazwiska. Głównie dzięki jego uporowi właśnie w okresie działalności w 20th Century Fox, twórcy tacy jak Bernard Herrmann, David Raksin, Hugo Friedhofer, a później również przedstawiciele młodszego pokolenia: John Williams czy Jerry Goldsmith, mogli przebić się do kompozytorskiej czołówki. To on załatwił posadę powyższym kompozytorom przy czołowych superprodukcjach owych czasów: Laurze (Oscar dla Raksina), The Best Years of Our Lives (Oscar dla Friedhofera), czy The Day The Earth Stood Still (dziś Herrmannowski klasyk).

W środowisku uważany był za najlepszego hollywoodzkiego dyrygenta wszechczasów. Rerecordingi jego muzyki pojawiają się dziś stosunkowo rzadko, w przeciwieństwie chociażby do dzieł Herrmanna czy Rózsy- muzycy zdają sobie sprawę, jak karkołomnym zadaniem jest próba oddania jego niepowtarzalnego brzmienia (przykład? The Hunchback of Notre Dame pod batutą Williama Stromberga), wspominał o tym choćby Elmer Bernstein, nagrywając na potrzeby swojej słynnej kolekcji Wuthering Heights. Kompozycja nigdy nie była pasją Newmana, uważał ją za zajęcie dla samotników, i zainteresował się nią niejako z rozpędu, chcąc podszkolić się w dyrygenturze. Niemniej w tej roli również się sprawdzał. Nino Rota, zapytany kiedyś o swojego ulubionego kompozytora filmowego, wskazał bez namysłu właśnie Newmana, ponieważ ” […] w tak wspaniały sposób rozwijał swoje tematy i miał tak znakomity talent dramatyczny”.

Warto wspomnieć wreszcie o jednym z jego najważniejszych osiągnięć – wynalezieniu tzw. systemu Newmana. Otóż jako pierwszy wprowadził on zupełnie nowy sposób nagrywania muzyki filmowej, podczas sesji nagraniowej odtwarzając gotowy film. Na kliszy zaznaczone były symbole pozwalające zachować dyrygentowi tempo i zsynchronizować muzykę z akcją. System okazał się tak doskonale pomyślany, że używany jest w muzyce filmowej po dziś dzień.

Co unieśmiertelniło go dla szerszej publiki? Zapewne jeden krótki, kilkudziesięcio-sekundowy utwór – fanfara towarzysząca logo wytwórni 20th Century Fox, znana wszystkim kinomaniakom od przeszło 60 lat.

                                                                                 Filmografia

1930 – Whoopee!/ 1931 – Street Scene/ 1933 – The Masquerader/ 1936 – Dodsworth/ 1937 – You Only Live Once/ 1937 – The Hurricane / 1937 – The Prisoner of Zenda / 1938 – Alexander's Ragtime Band / 1939 – The Rains Came/ 1939 – Gunga Din/ 1939 – Wuthering Heights / 1939 – The Hunchback of Notre Dame / 1940 – Vigil in the Night/ 1940 – Foreign Correspondent/ 1940 – Broadway Melody of 1940 / 1940 – The Mark of Zorro / 1940 – Tin Pan Alley / 1941 – How Green Was My Valley / 1942 – Roxie Hart/ 1942 – The Black Swan/ 1942 – The Pied Piper/ 1943 – The Song of Bernadette/ 1943 – My Friend Flicka/ 1944 – The Keys of the Kingdom / 1945 – State Fair / 1947 – Captain from Castile / 1947 – Mother Wore Tights/ 1947 – Gentleman's Agreement/ 1947 – The Shocking Miss Pilgrim/ 1947 – Miracle on 34th Street/ 1948 – Cry of the City/ 1948 – The Snake Pit/ 1948 – That Lady in Ermine/ 1948 – The Iron Curtain/ 1949 – Twelve O'Clock High/ 1949 – Chicken Every Sunday/ 1950 – All About Eve/ 1950 – Panic in the Streets/ 1950 – The Big Lift/ 1951 – David and Bathsheba / 1952 – The Prisoner of Zenda/ 1952 – With a Song in My Heart/ 1953 – How to Marry a Millionaire/ 1953 – The Robe/ 1953 – Call Me Madam / 1955 – A Man Called Peter/ 1955 – Love Is a Many-Splendored Thing/ 1955 – The Seven Year Itch/ 1956 – Anastasia/ 1956 – Carousel / 1956 – The King and I/ 1957 – April Love/ 1958 – South Pacific/ 1958 – A Certain Smile/ 1959 – The Diary of Anne Frank/ 1961 – Flower Drum Song / 1962 – The Counterfeit Traitor/ 1962 – State Fair / 1962 – How the West Was Won / 1965 – The Greatest Story Ever Told / 1966 – Nevada Smith/ 1967 – Camelot/ 1968 – Firecreek/ 1970 – Airport/

                                                    Awards

Oscar [Muzyka filmowa] 1968 Best Music, Scoring of Music, Adaptation or Treatment Camelot 1957 Best Music, Scoring of a Musical Picture Król i ja 1956 Best Music, Scoring of a Dramatic or Comedy Picture Miłość jest wspaniała 1954 Best Music, Scoring of a Musical Picture Call Me Madam 1953 Best Music, Scoring of a Musical Picture Z pieśnią w sercu 1948 Best Music, Scoring of a Musical Picture Mama nosiła trykoty 1944 Best Music, Scoring of a Dramatic or Comedy Picture Pieśń o Bernadetcie 1941 Best Music, Score Tin Pan Alley 1939 Best Music, Scoring Szalony chłopak Nominacje do Oscara [Muzyka filmowa] 1971 Best Music, Original Score Port lotniczy 1966 Best Music, Score - Substantially Original Opowieść wszech czasów 1964 Best Music, Score - Substantially Original Jak zdobyto Dziki Zachód 1962 Best Music, Scoring of a Musical Picture Flower Drum Song 1960 Best Music, Original Song Wszystko, co najlepsze 1960 Best Music, Scoring of a Dramatic or Comedy Picture Pamiętnik Anny Frank 1959 Best Music, Scoring of a Musical Picture Południowy Pacyfik 1957 Best Music, Scoring of a Dramatic or Comedy Picture Anastazja 1956 Best Music, Scoring of a Musical Picture Tajemniczy opiekun 1955 Best Music, Scoring of a Musical Picture Nie ma jak show biznes 1952 Best Music, Scoring of a Dramatic or Comedy Picture Dawid i Betszeba 1952 Best Music, Scoring of a Musical Picture On the Riviera 1951 Best Music, Scoring of a Dramatic or Comedy Picture Wszystko o Ewie 1950 Best Music, Original Song Przyjdź do stajni 1949 Best Music, Scoring of a Dramatic or Comedy Picture Kłębowisko żmij 1949 Best Music, Scoring of a Musical Picture When My Baby Smiles at Me 1948 Best Music, Scoring of a Dramatic or Comedy Picture Szpada Kastylii 1947 Best Music, Scoring of a Musical Picture Lato stulecia 1946 Best Music, Scoring of a Dramatic or Comedy Picture Klucze królestwa 1946 Best Music, Scoring of a Musical Picture State Fair 1945 Best Music, Scoring of a Dramatic or Comedy Picture Wilson 1945 Best Music, Scoring of a Musical Picture Irish Eyes Are Smiling 1944 Best Music, Scoring of a Musical Picture Coney Island 1943 Best Music, Scoring of a Dramatic or Comedy Picture Czarny łabędź 1943 Best Music, Scoring of a Musical Picture My Gal Sal 1942 Best Music, Scoring of a Dramatic Picture Ognista kula 1942 Best Music, Scoring of a Dramatic Picture Zielona dolina 1941 Best Music, Original Score Znak Zorro 1940 Best Music, Scoring Dzwonnik z Notre Dame 1940 Best Music, Scoring They Shall Have Music 1940 Best Music, Original Score The Rains Came 1940 Best Music, Original Score Wichrowe wzgórza 1939 Best Music, Scoring The Goldwyn Follies 1939 Best Music, Original Score Kowboj i dama 1938 Best Music, Score Huragan 1938 Best Music, Score Więzień królewski Golden Globe Grammy

                                         Kompozycje Alfreda Newmana na listach przebojów

[with Gordon Clifford] 1931 Who Am I? Jacques Renard and His Orchestra 19.US [with Frank Loesser] 1938 Moon of Manakoora Bing Crosby 10.US 1938 The Moon of Manakoora Ray Noble and His Orchestra 15.US [with Paul Francis Webster] 12/1956 Anastasia Pat Boone 37.US 06/1962 Marianna Johnny Mathis 86.US [with Sammy Cahn] 11/1959 The Best of Everything Johnny Mathis 62.US/30.UK [solo] 02/1965 The Greatest Story Ever Told Ferrante & Teicher 101.US 04/1970 Airport Love Theme (Gwen and Vern) Vincent Bell 31.US

Harry Bluestone

 Harry Bluestone (ur. 30 września 1907r - zm. 22 grudnia 1992r) był kompozytorem i skrzypkiem, który komponował muzykę dla telewizji i filmu. Był płodny i pracował głównie nad komponowaniem z Emilem Cadkinem. Wcześniej był skrzypkiem, a w latach trzydziestych XX wieku współpracował z radiem Artiem Shawem, Bennym Goodmanem i braćmi Dorsey. Niektóre z jego kompozycji znalazły się także w APM Music.  

 Harry urodził się w Anglii 30 września 1907 roku i   jako chłopiec wyjechał do Nowego Jorku. Zaczął grać na skrzypcach w młodym wieku, a z notatek do jego albumu Artistry in Jazz wynika, że „w wieku zaledwie 7 lat wykonał Koncert skrzypcowy Brucha g-moll, który spotkał się z uznaniem krytyków”. Jako nastolatek pojechał do Paryża z małą grupą jazzową, aby wspierać piosenkarkę na emigracji Josephine Baker. Harry ukończył Instytut Sztuki Muzycznej (później przemianowany na Juilliard School) i w latach trzydziestych XX wieku współpracował z wieloma programami radiowymi z Dorsey Brothers, Bennym Goodmanem i Artiem Shawem. Grał z Bixem Beiderbecke, Bunnym Beriganem i Redem Nicholsem (który zatrudniał przyszłego geniusza dźwięku w kreskówkach, Trega Browna).  

 Harry przeniósł się do Hollywood w 1935 roku z Orkiestrą Lenniego Haytona, znaną jako Ipana Troubadors w programie Freda Allena w Nowym Jorku, kiedy to stała się pierwszą orkiestrą na Your Hit Parade (ostatecznie zastąpioną w 1939 roku przez Raymonda Scotta). Bluestone miał własną 15-minutową audycję radiową, nagraną dla Brunswick Records i został zatrudniony przez Paramount Studios jako jej koncertmistrz. Zaciągnął się do Sił Powietrznych w 1942 r., awansował do stopnia starszego sierżanta i zorganizował zarówno Orkiestrę Sił Powietrznych Armii, jak i Orkiestrę Dowództwa Szkolenia Sił Powietrznych Armii, która zastąpiła Glenna Millera, który wyjechał za granicę aż do swojej ostatecznej śmierci. 

 Po wojnie Bluestone założył własną orkiestrę, w której wspierali Jo Stafford i Dinah Shore. Jako kierownik produkcji w firmie Standard Transcriptions miał także okazję po raz pierwszy posmakować działalności związanej z bibliotekami muzycznymi. Wśród jego odkryć podczas nagrywania we Francji (aby ominąć związek Jimmy'ego Petrillo) był piosenkarz Robert Clary,  który później zagrał w Hogan's Heroes.  

Bluestone spędził resztę swojego życia zakładając różne wydawnictwa muzyczne, pisząc i wyciągając swoją batutę lub skrzypce, jako bardzo poszukiwane „pierwsze krzesło”, aby pracować nad setkami albumów najróżniejszych artystów, w tym Beach Boys, Peggy Lee, Dolly Parton, Lionel Richie, Stevie Wonder i the Beatles (na ich albumie Sgt. Pepper's Lonely Hearts Club Band). 

W latach 80. napisał także książki o grze na skrzypcach, gitarze i trąbce. Bluestone mieszkał z żoną „Le Bluestone”. Zmarł w 1992 roku z powodu powikłań choroby Parkinsona.

                                                                                 Filmografia

2010: The Back up Plan/ 2009: Autopsy of the Dead/ 2007: Blades of Glory/ 2004: Jiminy Glick in Lalawood/ 2003: In America/ 2002: Frida/ 1968: Night of the Living Dead/ 1965: Mara of the Wilderness/ 1959: The Killer Shrews/ 1958: The Invisible Avenger/ Space Master X-7/ 1957: Journey to Freedom

Richard Loring

Kompozytor, dyrygent, pedagog i autor Richard Loring [ur.23.07.1917r Chicago-zm. 28.08.2005r Los Angeles]kształcił się na Uniwersytecie Cincinnati, Uniwersytecie w Chicago, Konserwatorium w Cincinnati i American School of Music.  Po ukończeniu studiów w Chicago i Cincinnati Loring przeniósł się do Nowego Jorku, gdzie dołączył do NBC. Później, w Hollywood, pracował w kilku studiach jako trener wokalu i kompozytor, między innymi w Universal, gdzie częstym współpracownikiem była autorka tekstów Diane Lampert. 

Filmy, przy których pracował, to: Hold Back The Dawn (1941, komponowanie piosenki tytułowej), Hi, Good Lookin'! oraz Meet Miss Bobby Socks (oba z 1944 r.), z których oba zawierały jego „Deacon Jones” napisany wspólnie z Johnnym Langem i Hy Heathem. W tym ostatnim filmie wystąpił Bob Crosby; wystąpił także Louis Jordan, który nagrał „Deacon Jones”. W 1957 Loring skomponował muzykę do filmu animowanego Królowa Śniegu nakręconego w Rosji. W 1959 roku pracował nad Operacją Petticoat, Dzikość i niewinność oraz Dom na nawiedzonym wzgórzu, pisząc temat do tego ostatniego. Pracował także dla Disneya przy filmie Toby Tyler, Or Ten Weeks With A Circus (1960), komponując piosenkę tytułową i „Biddle-Dee-Dee”.  

Działalność telewizyjna Loringa obejmowała pisanie muzyki do serialu Rat Patrol (1966-68), a także do jednorazowych dramatów. W studiach nagraniowych często był zapraszany do pomocy przy produkcji, pełniąc w tym zakresie obowiązki przy wielu albumach Johnny'ego Mathisa. 

 Pod koniec lat 90-tych Loring zaczął produkować przedstawienia dla organizacji zajmującej się HIV/AIDS w Los Angeles STAGE (Southland Theatre Artists Goodwill Event). Dla STAGE brał także udział w produkcji szeregu albumów. Bardzo szanowany w środowiskach filmowych i muzycznych, Loring był członkiem kilku organów krajowych, w tym Amerykańskiego Stowarzyszenia Kompozytorów, Autorów i Wydawców (ASCAP), Gildii Dramatów, Narodowej Akademii Autorów Piosenek i Gildii Autorów Piosenek Ameryki.  

Piosenki, do których skomponował muzykę z różnymi autorami tekstów, to „Cry You Out Of My Heart” (nagrane przez Ellę Fitzgerald), „Don't Let Me Dream” (nagrane przez Gene’a Rolanda z orkiestrą Stana Kentona), „If I’d Only Known You then” (nagrane przez Ink Spots), „When You've Laughed All Your Laughter” i „Very Warm” (oba nagrane przez Vica Damone). Autorem tekstów tej ostatniej piosenki, z 1959 roku, był Rod McKuen.  

W 2005 roku, choć Loring miał już ponad osiemdziesiąt lat, nadal pracował, komponując muzykę do filmu animowanego Cotton Tale i dwóch musicali Home Away From Home i Good House For A Killing. Zmarł w sierpniu tego roku.

Franz Waxman

Franz Waxman (właściwie Franz Wachsmann) urodził się na Górnym Śląsku, w żydowskiej rodzinie zamieszkującej miasto Konigshutte (obecnie Chorzów!), jako najmłodszy z sześciu synów. W wieku siedmiu lat zaczął pobierać naukę gry na fortepianie, jednakże jego ojciec nie popierał zainteresowań artystycznych syna i chciał wykształcić go jako pracownika banku. I rzeczywiście, Franz przez dwa i pół roku pracował w zawodzie jako kasjer, za pensję dokształcając się w zakresie lekcji kompozycji i harmonii, po czym wyruszył na studia muzyczne do Drezna. Jego noga długo tam jednak nie postała, wkrótce trafił do berlińskiego konserwatorium i wieczorami dorabiał jako pianista w zespole jazzowym Weintraub Syncopaters (z której to nazwy śmiał się często kolega Franza po fachu, David Raksin). Swego rodzaju jazzowe korzenie i zacięcie będą widoczne w niektórych jego kompozycjach (Sunset Boulevard), niemniej to nie on w przyszłości odpowiadać będzie za wprowadzenie tego gatunku w ramy filmowej ilustracji.

Pierwszy poważny kontakt Waxmana ze światem kina nastąpił w roku 1930, kiedy zatrudniono go przy słynnym Der Blau Engel Marleny Dietrich. Młody artysta nie został jednak poproszony o napisanie muzycznej ilustracji, a jedynie o aranżację gotowej już partytury Fredricha Hollandera oraz o poprowadzenie wykonującej ją orkiestry. Jego praca została dostrzeżona przez producenta filmu i w trzy lata później, już po wyemigrowaniu wraz z żoną z dążących ku totalitaryzmowi Niemiec, Waxman otrzymał posadę kompozytora przy reżyserowanym przez samego Fritza Langa obrazie Liliom. Zdjęcia kręcono w Paryżu i wkrótce po ich ukończeniu młody artysta opuścił Europę w poszukiwaniu sukcesu za Oceanem.

Przełom w karierze Waxmana nastąpił w roku 1935, kiedy zatrudniony został przy klasycznym już projekcie The Bride of Frankenstein, tworząc jedną z ważniejszych ilustracji muzycznych w historii horroru. 28-letni podówczas Franz podpisał kontrakt z wytwórnią Universal, gdzie spędził dwa lata na posadzie szefa wydziału muzycznego, po czym przeszedł do studia Metro-Goldwyn-Mayer. Następne lata przyniosły kolejne sukcesy artystyczne, w tym pierwsze nominacje do Oscara, m.in. za The Young at Heart, Rebekę oraz Dr.Jekyll and Mr. Hyde. Po krótkim okresie pracy dla Warner Bros. Waxman (Old Acquintance, Mr.Skeffington, The Two Mrs. Carrolls i inne), stał się już w Hollywood na tyle gorącym nazwiskiem, że mógł swobodniej dobierać swoje projekty, nie zważając na logo wytwórni.

Równolegle, obok pracy dla filmu, Waxman komponował muzykę poważną, występował jako dyrygent (m.in. prac Igora Strawińskiego), był wreszcie - od 1947 roku - fundatorem Beverly Hills Music Festival, którego nazwę zmieniono wkrótce na Los Angeles International Film Music Festival. Było to rokrocznie głośne wydarzenie artystyczne, odbywały się tam premiery dzieł uznanych światowych twórców, w tym takich sław, jak wspomniany Strawiński, Szostakowicz, Walton czy Schoenberg. Waxman przez lata pełnił funkcję dyrektora i głównego organizatora imprezy. W tym samym czasie, jako pierwszy w historii kompozytor (i jedyny do czasu Alana Menkena), został nagrodzony statuetką Oscara dwa razy z rzędu: za wybitne Sunset Boulevard oraz za A Place in the Sun. Wkrótce jednak zrezygnował z członkostwa w Akademii, gdy okazało się, że nie przyznano nominacji genialnemu The Robe Alfreda Newmana. 

W kolejnych latach napisał również wiele uznanych ścieżek, takich jak Rear Window Hitchcocka, The Spirit of St. Louis, urocze Peyton Place, czy wystawny Taras Bulba. Zmarł w roku 1967, w wieku 60 lat, po długiej walce z rakiem.

 
                                                                                 Filmografia

Burglars (1930)/ The Man in Search of His Murderer (1931)/ Caught in the Act (1931)/ Scampolo (1932)/ The First Right of the Child (1932)/ The Empress and I (1933)/ The Only Girl (1933)/ Greetings and Kisses, Veronika (1933)/ Liliom (1934)/ Mauvaise Graine (1934)/ The Crisis is Over (1934)/ Dédé (1935)/ Bride of Frankenstein (1935)/ Flash Gordon (serial, stock music from Bride of Frankenstein, 1936)/ Fury (1936)/ The Invisible Ray (1936)/ The Devil-Doll (1936)/ Captains Courageous (1937)/ Flash Gordon's Trip to Mars (serial, stock music from Bride of Frankenstein, 1938)/ A Christmas Carol (1938)/ The Adventure of Huckleberry Finn (1939)/ The Young in Heart (1938)/ On Borrowed Time (1939) Lady of the Tropics (1939) Flash Gordon Conquers the Universe (serial, stock music from Bride of Frankenstein, 1940)/ Strange Cargo (1940)/ Rebecca (1940)/ Boom Town (1940)/ The Philadelphia Story (1940)/ Suspicion (1941)/ Dr. Jekyll and Mr. Hyde (1941)/ Woman of the Year (1942)/ Her Cardboard Lover (1942)/ Edge of Darkness (1943)/ Destination Tokyo (1943)/ Air Force (1943)/ To Have and Have Not (1944)/ Mr. Skeffington (1944)/ Objective, Burma! (1945)/ Hotel Berlin (1945)/ Humoresque (1946)/ Possessed (1947)/ That Hagen Girl (1947)/ Cry Wolf (1947)/ The Paradine Case (1947)/ Sorry, Wrong Number (1948)/ Alias Nick Beal (1949)/ Night Unto Night (1949)/ Johnny Holiday (1949)/ Sunset Boulevard (1950)/ The Furies (1950)/ Night and the City (1950)/ Dark City (1950)/ The Blue Veil (1951)/ He Ran All the Way (1951)/ Anne of the Indies (1951)/ A Place in the Sun (1951)/ Red Mountain (1951)/ Decision Before Dawn (1951)/ Phone Call from a Stranger (1952)/ Come Back, Little Sheba (1952)/ My Cousin Rachel (1952)/ Botany Bay (1953)/ Stalag 17 (1953)/ Demetrius and the Gladiators (1954)/ Elephant Walk (1954)/ Prince Valiant (1954)/ Rear Window (1954)/ The Silver Chalice (1954)/ Mister Roberts (1955)/ Peyton Place (1957)/ Sayonara (1957)/ The Spirit of St. Louis (1957)/ Run Silent, Run Deep (1958)/ The Nun's Story (1959)/ Sunrise at Campobello (1960)/ Cimarron (1960)/ Return to Peyton Place (1961)/ The Big Bankroll (1961)/ My Geisha (1962)/ Hemingway's Adventures of a Young Man (1962)/ Taras Bulba (1962)/ Lost Command (1966)

                                                    Awards

Oscar [Muzyka filmowa] 1952 Best Music, Scoring of a Dramatic or Comedy Picture Miejsce pod słońcem 1951 Best Music, Scoring of a Dramatic or Comedy Picture Bulwar Zachodzącego Słońca Nominacje do Oscara [Muzyka filmowa] 1963 Best Music, Score - Substantially Original Taras Bulba 1960 Best Music, Scoring of a Dramatic or Comedy Picture Historia zakonnicy 1955 Best Music, Scoring of a Dramatic or Comedy Picture Srebrny kielich 1947 Best Music, Scoring of a Dramatic or Comedy Picture Humoreska 1946 Best Music, Scoring of a Dramatic or Comedy Picture Operacja Birma 1942 Best Music, Scoring of a Dramatic Picture Doktor Jekyll i pan Hyde 1942 Best Music, Scoring of a Dramatic Picture Podejrzenie 1941 Best Music, Original Score Rebeka 1939 Best Music, Scoring Młode serca 1939 Best Music, Original Score Młode serca Golden Globe 1951 Best Original Score Bulwar Zachodzącego Słońca Grammy

Malcolm Arnold

 

Sir Malcolm Henry Arnold,  (urodzony 21 października 1921r w Northampton,zm. 23 września 2006r w Norwich, Norfolk) był brytyjskim kompozytorem i zdobywcą Oscara. 

 Malcolm Arnold był synem zamożnego producenta obuwia. Studiował kompozycję u Gordona Jacoba i trąbkę u Ernesta Halla w Royal College of Music w Londynie. Następnie został trębaczem w London Philharmonic Orchestra (1941–1948), a w międzyczasie także w BBC Symphony Orchestra. Od końca lat czterdziestych poświęcił się całkowicie kompozycji. Został Komandorem Orderu Imperium Brytyjskiego w 1970 r., a w 1993 r. otrzymał tytuł szlachecki 

  Arnold był stosunkowo konserwatywnym, a jednocześnie płodnym i odnoszącym sukcesy kompozytorem dzieł tonalnych. On sam jako inspirację cytował twórczość Hectora Berlioza; różni krytycy porównali do Jeana Sibeliusa. Dziewięć symfonii Arnolda uważa się powszechnie za jego najważniejsze dzieła. Napisał także szereg koncertów, w tym koncert gitarowy (dla Juliana Breama) i koncert na harmonijkę ustną (dla Larry'ego Adlera). Jego sekwencje taneczne (dwa zestawy tańców angielskich i po jednym tańcu szkockim, tańcu irlandzkim, tańcu walijskim i tańcu kornwalijskim) są wesołe, a jednocześnie ludowe (jeden z tańców angielskich jest tematem muzycznym brytyjskiego programu telewizyjnego What the Papers Say). Innym znanym, krótszym utworem jest Divertimento na flet, obój i klarnet op.37.  

Arnold napisał także muzykę do 132 filmów, zdobył Oscara za Most na rzece Kwai (1958), ale także stworzył muzykę m.in. do Podróży w nieznane (1951), Belles of St Trinian's (1954), Zajazd o szóste szczęście (1958), Zagwizdane na wietrze (1961), Patrycja i lew (1962), Dziewięć godzin do wieczności (1963) czy Słowo kluczowe „Ciężka woda” (1965). Dyrygował Royal Philharmonic Orchestra przy nagraniu Koncertu na grupę i orkiestrę Deep Purple oraz London Philharmonic Orchestra w Gemini Suite Jona Lorda. Jego utwory odnoszą szczególne sukcesy w orkiestrach młodzieżowych i amatorskich - częściowo ze względu na względną łatwość gry, ale także przystępność jego osobistego stylu, który łączy w sobie elementy muzyki klasycznej, jazzu, folku i muzyki popularnej. Był patronem Orkiestry Młodzieżowej Colne Valley.

                                                                                 Filmografia

1948 Badger’s Green (reż. John Irwin); 1949 Ulicznik (Brittania Mews, reż. Jean Negulesco); 1950 Your Witness (reż. Robert Montgomery); 1952 The Ringer (reż. Guy Hamilton), Bariera dźwięku (The Sound Barrier, reż. David Lean); 1953 Albert R.N. (reż. Lewis Gilbert), The Captains Paradise (reż. Anthony Kimmins); 1954 The Night My Number Came Up (reż. Leslie Norman), Wybór Hobsona (Hobson’s Choice, reż. David Lean), The Sea Shall Not Have Them (reż. Lewis Gilbert), The Sleeping Tiger (reż. Joseph Losey), The Beautiful Stranger (reż. David Miller), The Belles of St. Trinian’s (reż. Frank Launder), You Know What Sailors Are (reż. Ken Annakin); 1955 A Prize of Gold (reż. Mark Robson), 1984 (reż. Michael Anderson), Value of Money (reż. Ken Annakin), I Am a Camera (reż. Henry Cornelius), The Deep Blue Sea (reż. Anatole Litvak); 1956 Tiger in the Smoke (reż. Roy Ward Baker), Trapeze (reż. Carol Reed), Port Afrique (reż. Rudolph Mate); 1957 Island in the Sun (reż. Robert Rossen), Most na rzece Kwei (The Bridge on the River Kwei, reż. David Lean), Wicked as They Come (reż. Ken Hughes); 1958 Korzenie niebios (The Roots of Heaven, reż. John Huston), The Key (? Bezgraniczny strach, reż. Montgomery Tully), Gospoda szóstego dobrodziejstwa (The Inn of the Sixth Happiness, reż. Mark Robson), Blue Murder at St. Trinian’s (reż. Frank Launder), Dunkirk (reż. Leslie Norman); 1959 Suddenly, Last Summer (reż. Joseph L. Mankiewicz), The Boy and the Bridge (reż. Kevin McClory); 1960 Zmowa milczenia (The Angry Silence, reż. Guy Green), Tunes of Glory (reż. Ronal Neame); 1961 No Love for Johnnie (reż. Gerald Thomas), On the Fiddle (reż. Cyril Frankel), The Pure Hell of St. Trinian’s (reż. Frank Launder), Whistle Down the Wind (reż. Bryan Forbes); 1962 Lisa (reż. Philip Dunne), The Lion (reż. Jack Cardiff); 1963 Cienka czerwona linia (The Thin Red Line, reż. Andrew Marton), Nine Hours to Rama (reż. Mark Robson); 1964 The Chalk Garden (reż. Ronald Neame), Tamahine (reż. Philip Leacock); 1965 Bohaterowie Telemarku (Heroes of Telemark, reż. Anthony Mann),1966 Sky West and Crooked (Gypsy Girl, reż. John Mills), The Great St. Trinian’s Train Robbery (reż. Frank Launder, Sidney Gilliat); 1967 Africa - Texas Style! (reż. Andrew Marton), North Sea Strike (reż. Don Kelly, dok.); 1969 Porachunki (The Reckoning, reż. Jack Gold); 1970 David Cooperfield (David Cooperfield, reż. Delbert Mann); 1980 The Wildcast of St. Trinian’s (reż. Frank Launder)

                                                    Awards

Oscar [Muzyka filmowa] 1958 Best Music, Scoring Most na rzece Kwai Nominacje do Oscara [Muzyka filmowa] Golden Globe Grammy

Dimitri Tiomkin

Dimitri Tiomkin (właściwie  Dmitri Zinowievich Tjomkin,  ur. 10 maja 1894r w Kremenczugu, gubernia połtawska, , Ukraina, zm. 11 listopada 1979r w Londynie ) był ukraińsko-amerykańskim kompozytorem i dyrygentem filmowym. Obok Maxa Steinera, Miklósa Rózsy i Franza Waxmana Tiomkin był jednym z kompozytorów, którzy odnieśli największe sukcesy w klasycznym kinie Hollywood. Zdobył między innymi cztery Oscary i był nominowany do kolejnych 20; Otrzymał także pięć Złotych Globów. Pracował niemal we wszystkich gatunkach, a jego westernowe kompozycje do filmów takich jak Twelve Noon, Red River, Two Reckon, Duel in the Sun i Rio Bravo stały się szczególnie znane. Kilkakrotnie współpracował z reżyserami Alfredem Hitchcockiem, Howardem Hawksem i Frankiem Caprą. 

  Dimitri Tiomkin był synem wybitnego patologa, który przez pewien czas pracował z Paulem Ehrlichem; Jego matka była muzykiem i już jako małe dziecko zapoznała go z grą na fortepianie. Od siódmego roku życia uczęszczał do klasy fortepianu w Petersburgu, a później kształcił się w Konserwatorium w Petersburgu u Aleksandra Głazunowa. Początkowo zarabiał na życie jako nauczyciel muzyki w rodzinach zamożnych lub arystokratycznych. Coraz bardziej rozczarowany sytuacją polityczną i kryzysem gospodarczym po rewolucji październikowej w 1917 r. Tiomkin otrzymał wizę do Niemiec dzięki koneksjom ojca, który od dawna mieszkał w Berlinie.

  Przez kilka lat mieszkał w Berlinie, a następnie w Paryżu jako nauczyciel muzyki i pianista. W 1925 wyemigrował do USA, gdy usłyszał, że europejscy muzycy są tam bardzo poszukiwani i zarabiają więcej. W 1927 r. Tiomkin poślubił pochodzącą z Wiednia tancerkę baletową Albertinę Rasch (1891–1967). W USA coraz bardziej interesował się muzyką jazzową i zaprzyjaźnił się z Georgem Gershwinem, a także podróżował po USA jako pianista koncertowy. Oprócz Gershwina kompozytorami, których dzieła cenił i często wykonywał, byli Ferruccio Busoni, Maurice Ravel, Frederic Mompou i Alexandre Tansman. Około 1930 roku wraz z żoną Albertiną Rasch przeniósł się do Hollywood, gdzie pracowała jako choreograf przy produkcjach filmowych. W tym czasie Tiomkin coraz bardziej interesował się kompozycją i napisał muzykę do swoich pierwszych filmów. W 1937 roku otrzymał obywatelstwo amerykańskie. 

  Na początku lat trzydziestych Tiomkin sprzedał swoje pierwsze kompozycje hollywoodzkim studiom, otrzymując 3000 dolarów za utwór zatytułowany Mars Ballet. Zaczął pisać więcej kompozycji filmowych i pierwsze duże zlecenie otrzymał w 1933 roku za film Alicja w Krainie Czarów od Paramount Pictures. Kompozycje filmowe niemal po raz pierwszy w życiu umożliwiły mu uzyskanie bezpiecznego i wygodnego dochodu. Szczególnie często Tiomkin był angażowany przez gwiazdorskiego reżysera Franka Caprę do napisania swojej kompozycji do wielkoformatowej produkcji Capry In the Shackles of Shangri-La w 1937 roku, co awansowało go na stanowisko pierwszego reżysera kompozytorów hollywoodzkich.  

Później pracowali nad klasykami filmowymi Pan Smith jedzie do Waszyngtonu (1939) i Czy życie nie jest piękne?, w każdym z Jamesem Stewartem w roli głównej.  Dzięki współpracy z Caprą Tiomkin odkrył także amerykańskie pieśni ludowe, które później wielokrotnie wykorzystywał, m.in. w swoich zachodnich kompozycjach.Tiomkin napisał muzykę do czterech filmów dla Alfreda Hitchcocka: W cieniu wątpliwości (1943), Nieznajomy z pociągu (1951), Wyznaję (1953) i Kiedy nazywa się morderstwo (1954). Do znanych filmów z kompozycjami Tiomkina należą dramat fantasy Jenny, film przygodowy Tarzan w niebezpieczeństwie (ostatni film o Tarzanie z Johnnym Weissmüllerem), film gangsterski Polowanie na Dillingera, komedia Szampan dla Cezara, filmy noir, takie jak Czarne lustro , Ofiary podziemia i Twarz anioła, a także rozbudowane eposy filmowe, takie jak Giants George'a Stevensa czy 55 dni w Pekinie Nicholasa Raya. 

Pracował praktycznie we wszystkich gatunkach filmowych. Prawdopodobnie najbardziej znane były jego kompozycje filmowe do westernów począwszy od lat czterdziestych XX wieku, w tym klasyki gatunku Red River, The Big Sky i Rio Bravo w reżyserii Howarda Hawksa. Tiomkin napisał być może najsłynniejszą muzykę do westernowego klasyka Freda Zinnemanna Twelve Noon (1952), za co otrzymał zarówno   nagrodę w kategorii Najlepsza Piosenka (za piosenkę High Noon (Do Not Forsake Me) oraz za całą ścieżkę dźwiękową do filmu w kategorii Najlepsza Muzyka Filmowa; Został za to także nagrodzony Złotym Globem. Jeszcze bardziej niż inni kompozytorzy filmowi swoich czasów Tiomkin oparł się na kompozycjach subtelnych, powściągliwych, jak w Dwunastej w południe. Napisał inne znane zachodnie kompozycje do Duel in the Sun (1946), Two Reckon (1957), The Clock Has Run Out (1957), Rio Bravo (1959) i Alamo (1960). 

 Trzeciego Oscara zdobył w 1955 r. za muzykę filmową do filmu o katastrofie lotniczej Williama A. Wellmana Znowu będzie dzień, a czwartego w 1959 r. za adaptację literacką Stary człowiek i morze. Po Dwunastej w południe Tiomkin skomponował kolejne utwory filmowe, z których część stała się hitami list przebojów - jak Friendly Persuasion Pata Boone'a z dramatu filmowego Alluring Temptation Williama Wylera (1956) i Town Without Pity Gene'a Pitneya z dramatu prawniczego City Without Pity ( 1961). W 1967 roku napisał jedną ze swoich ostatnich kompozycji filmowych dla westernu The Violent z Johnem Wayne'em i Kirkiem Douglasem w rolach głównych. Zapadająca w pamięć piosenka tytułowa, The Ballad of the War Wagon, śpiewana przez Eda Amesa, silnie przypomina wcześniejszą kompozycję tytułową The Ballad of the Alamo (1960). 

 Oprócz kina Tiomkin napisał także kilka znanych utworów tematycznych do seriali telewizyjnych, takich jak A Thousand Miles of Dust (Rawhide) (1959), Gunslinger (1961) i The Wild Wild West (1965). Pod koniec lat 60-tych coraz bardziej wycofywał się z branży filmowej, ostatnio w 1969 roku komponował do biografii muzyka Czajkowskiego, która została nakręcona i wyprodukowana w Związku Radzieckim, za co otrzymał ostatnią z 24 nominacji do Oscara.  

Jego jowialna postawa i nieco łamany angielski sprawiły, że Tiomkin stał się popularnym rozmówcą i jednym z bardziej widocznych w mediach hollywoodzkich kompozytorów swoich czasów. W 1959 roku opublikował swoją autobiografię pod tytułem Proszę mnie nie nienawidzić. Był trzykrotnie żonaty: najpierw z Karoliną Perfetto, z tego małżeństwa było jedno dziecko; następnie od 1927 r. aż do jej śmierci w 1967 r. z Albertiną Rasch i wreszcie od 1972 r. aż do jego śmierci z Olivią Cynthią Patch. Po wycofaniu się z Hollywood swoje schyłkowe lata spędził między mieszkaniami w Paryżu i Londynie, starając się codziennie aż do końca ćwiczyć grę na pianinie. Dimitri Tiomkin zmarł w Londynie w listopadzie 1979 r. po krótkiej chorobie w wieku 85 lat i został pochowany w Forest Lawn Memorial Park w Glendale.

                                                                                 Filmografia

Czajkowski Tchaikovsky 1970/ Wielka Katarzyna Great Catherine 1968 / Wóz pancerny The War Wagon 1967 / The Wild Wild West 1965 / Upadek Cesarstwa Rzymskiego The Fall of the Roman Empire 1964/ Świat cyrku Circus World 1964 / 36 godzin 36 Hours 1964 / 55 dni w Pekinie 55 Days at Peking 1963/ Without Each Other 1962 / Działa Navarony The Guns of Navarone 1961 / Miasto bez litości Town Without Pity 1961 / Alamo The Alamo 1960 / Nie do przebaczenia The Unforgiven 1960 / Przybysze o zmierzchu The Sundowners 1960 / Rio Bravo 1959 / Ostatni pociąg z Gun Hill Last Train from Gun Hill 1959 / Młoda ziemia The Young Land 1959 / Rawhide 1959/ Hotel de Paree 1959/ Rhapsody of Steel 1959 / Stary człowiek i morze The Old Man and the Sea 1958 / Pojedynek w Corralu O.K. Gunfight at the O.K. Corral 1957 / Dziki jest wiatr Wild Is the Wind 1957 / Nocne przejście Night Passage 1957/ Search for Paradise 1957 / Olbrzym Giant 1956 / Przyjacielska perswazja Friendly Persuasion 1956 / Alarm w Table Rock Tension at Table Rock 1956 / Ziemia faraonów Land of the Pharaohs 1955 / Billy Mitchell przed sądem wojskowym The Court-Martial of Billy Mitchell 1955 / Dziwna dama w mieście Strange Lady in Town 1955 / M jak morderstwo Dial M for Murder 1954 / Noc nad Pacyfikiem The High and the mighty 1954 / The Adventures of Hajji Baba 1954 / The Command 1954 / A Bullet Is Waiting 1954 / Twarz anioła Angel Face 1953 / Wyznaję I Confess 1953 / Zdobyć kolejne wzgórze Take the High Ground! 1953 / Jeopardy 1953 / Płynne złoto Blowing Wild 1953 / Return to Paradise 1953 / Cease Fire! 1953 / W samo południe High Noon 1952 / Bezkresne niebo The Big Sky 1952 / Szczęśliwy czas The Happy Time 1952 / The Four Poster 1952 / Kobieta w żelaznej masce Lady in the Iron Mask 1952 / Mutiny 1952 / The Steel Trap 1952 / Bugles in the Afternoon 1952 / My Six Convicts 1952 / Nieznajomi z pociągu Strangers on a Train 1951 / Istota z innego świata The Thing from Another World 1951 / Peking Express 1951/ Mr. Universe 1951 / Drums in the Deep South 1951 / Pokłosie wojny The Men 1950 / Zmarły w chwili przybycia D.O.A. 1950 / Cyrano de Bergerac 1950 / Dakota Lil 1950 / Champagne for Caesar 1950 / Guilty Bystander 1950 / Champion 1949 / Red Light 1949 / Pod jednym sztandarem Home of the Brave 1949 / Canadian Pacific 1949 / Rzeka Czerwona Red River 1948 / Tarzan i syreny Tarzan and the Mermaids 1948 / So This Is New York 1948 / Portret Jennie Portrait of Jennie 1948 / The Dude Goes West 1948 / Długa noc The Long Night 1947 / To wspaniałe życie It's a Wonderful Life 1946 / Pojedynek w słońcu Duel in the Sun 1946 / Mroczne zwierciadło The Dark Mirror 1946 / Black Beauty 1946 / Whistle Stop 1946 / Let There Be Light 1946 plakat filmu Anioł na ramieniu Anioł na ramieniu Angel on My Shoulder 1946 / War Comes to America 1945 / Bitwa o San Pietro San Pietro 1945 / Dillinger 1945/ Pardon My Past 1945 / China's Little Devils 1945 / Triumf doktora O'Connora Forever Yours 1945 / Know Your Enemy: Japan 1945 / Bitwa o Chiny The Battle of China 1944 / Ladies Courageous 1944 / The Negro Soldier 1944 / The Bridge of San Luis Rey 1944 / Oszust The Impostor 1944 / Cień wątpliwości Shadow of a Doubt 1943 / Atak nazistów The Nazis Strike 1943 / The Battle of Russia 1943 / Dlaczego walczymy: Dziel i zwyciężaj Divide and Conquer 1943 / Report from the Aleutians 1943 plakat filmu A Gentleman After Dark A Gentleman After Dark 1942 / Twin Beds 1942 / Księżyc i miedziak The Moon and Sixpence 1942 / Obywatel John Doe Meet John Doe 1941 / Flying Blind 1941 / The Corsican Brothers 1941/ Scattergood Meets Broadway 1941 / Człowiek z zachodu The Westerner 1940 / Lucky Partners 1940 / Pan Smith jedzie do Waszyngtonu Mr. Smith Goes to Washington 1939 / Tylko aniołowie mają skrzydła Only Angels Have Wings 1939 / Wielki walc The Great Waltz 1938 / Zew Północy Spawn of the North 1938 / Cieszmy się życiem You Can't Take It with You 1938 / Zagubiony horyzont Lost Horizon 1937 / Idol of the Crowds 1937 / Droga powrotna The Road Back 1937/ The Casino Murder Case 1935 / Zaczęło się od pocałunku I Live My Life 1935 / Kapryśna Marietta Naughty Marietta 1935 / Szalona miłość Mad Love 1935 / Alicja w Krainie Czarów Alice in Wonderland 1933 / Broadway to Hollywood 1933/ Resurrection 1931 / Pieśń skazańca The Rogue Song 1930 / Lord Byron of Broadway 1930 / Nasze niewinne narzeczone Our Blushing Brides 1930 / Porucznik Armand Devil-May-Care 1929

                                                    Awards

Oscar [Muzyka filmowa] 1959 – "Best Music, Scoring of a Dramatic or Comedy Picture" for The Old Man and the Sea 1955 – "Best Music, Scoring of a Dramatic or Comedy Picture" for The High and Mighty 1953 – "Best Music, Original Song" for High Noon (1952) for "Do Not Forsake Me, Oh My Darlin'" 1953 – "Best Music, Scoring of a Dramatic or Comedy Picture" for High Noon Nominacje do Oscara [Muzyka filmowa] 1972 –"Best Music, Scoring Adaptation and Original Song" Score for Tchaikovsky 1965 – "Best Music, Score – Substantially Original" for The Fall of the Roman Empire 1964 – "Best Music, Original Song" for 55 Days at Peking (1963) for "So Little Time" 1964 – "Best Music, Score – Substantially Original" for 55 Days at Peking 1962 – "Best Music, Original Song" for Town Without Pity 1962 – "Best Music, Scoring of a Dramatic or Comedy Picture" for The Guns of Navarone 1961 – "Best Music, Original Song" for The Alamo (1960) for "The Green Leaves of Summer" 1961 – "Best Music, Scoring of a Dramatic or Comedy Picture" for The Alamo 1961 – "Best Music, Original Song" for The Young Land 1958 – "Best Music, Original Song" for Wild Is the Wind 1957 – "Best Music, Original Song" for "Friendly Persuasion", "Best Scoring of a Dramatic Picture" for "Giant" 1955 – "Best Music, Original Song" for "The High and the Mighty" 1950 – "Best Music, Scoring of a Dramatic or Comedy Picture" for Champion 1945 – "Best Music, Scoring of a Dramatic or Comedy Picture" for The Bridge of San Luis Rey 1944 – "Best Music, Scoring of a Dramatic or Comedy Picture" for The Moon and Sixpence 1943 – "Best Music, Scoring of a Dramatic or Comedy Picture" for The Corsican Brothers 1940 – "Best Music, Scoring" for Mr. Smith Goes to Washington Golden Globe Grammy

                                         Kompozycje Dimitri Tiomkina na listach przebojów

[with Ned Washington] 07/1952 High Noon (Do Not Forsake Me) Frankie Laine 5.US/7.UK 09/1952 High Noon (Do Not Forsake Me) Tex Ritter 12.US 06/1953 Return to Paradise (Parts 1 & 2) Percy Faith and His Orchestra 19.US 07/1953 Return to Paradise Nat King Cole 15.US 07/1954 The High and the Mighty Leroy Holmes and His Orchestra 9.US 07/1954 The High and the Mighty Les Baxter 4.US 08/1954 The High and the Mighty Victor Young and His Singing Strings 6.US 08/1954 The High and the Mighty Johnny Desmond 17.US 11/1954 Hajji Baba (Persian Lament) Nat King Cole 14.US 07/1955 Strange Lady in Town Frankie Laine 6.UK 12/1957 Wild Is the Wind Johnny Mathis 22.US 08/1958 Strange Are the Ways of Love Gogi Grant 80.US 01/1959 Rawhide Link Wray 23.US 11/1959 Rawhide Frankie Laine 6.UK 05/1960 The Theme from the Unforgiven Don Costa 27.US 05/1961 Gunslinger Frankie Laine 50.UK 10/1961 Town without Pity Gene Pitney 13.US/32.UK 04/1964 The Fall of Love Johnny Mathis 120.US 11/1981 Wild Is the Wind David Bowie 24.UK 06/1996 Town without Pity Eddi Reader 26.UK [with Paul Francis Webster] 01/1954 Blowing Wild Frankie Laine 2.UK 09/1956 Friendly Persuasion (Thee I Love) Pat Boone 5.US/3.UK 09/1956 Friendly Persuasion (Thee I Love) The Four Aces 45.US 10/1956 Giant Jack Pleis 91.US 10/1956 Giant Les Baxter 63.US 11/1956 Giant Art Mooney 77.US 01/1957 Friendly Persuasion The Four Aces 29.UK 10/1960 Ballad of the Alamo Marty Robbins 34.US 10/1960 Ballad of the Alamo Bud & Travis 64.US 10/1960 The Green Leaves of Summer The Brothers Four 65.US 07/1961 The Guns of Navarone Joe Reisman 74.US 05/1962 The Green Leaves of Summer Kenny Ball & His Jazzmen 87.US/7.UK 06/1963 The Peking Theme (So Little Time) Andy Williams 115.US 04/1967 Guns of Navarone The Skatalites 36.UK [with solo] 10/1960 Theme from The Sundowners Felix Slatkin 70.US 10/1960 Theme from The Sundowners Billy Vaughn 51.US 11/1960 Theme from The Sundowners Mantovani and His Orchestra 93.US