Z archiwum...rocka

niedziela, 11 grudnia 2022

Brett James

Brett James Cornelius (urodzony 5 czerwca 1968r) to amerykański wokalista country, autor tekstów i producent muzyczny z siedzibą w Nashville. Kompozycje Jamesa zostały zapisane na 494 nagraniach wielu różnych artystów. Mając kontrakt w Career Records (oddział Aristy Nashville) jako artysta solowy w 1995 roku, James znalazł się na listach przebojów z trzema singlami i wydał w tym samym roku debiutancki album. Wrócił do Aristy jako artysta nagrywający w 2002 roku, wydając dwa kolejne single.

Od początku XXI wieku James stał się znany przede wszystkim jako autor tekstów dla innych artystów muzyki country i pop. Wśród jego kompozycji znajduje się przebój numer jeden Carrie Underwood z 2006 roku „Jesus, Take the Wheel”, który otrzymał nagrodę Grammy za najlepszą piosenkę country i najlepsze kobiece wykonanie wokalne country. Wśród jego autorstwa znajdują się również hity numer jeden dla Jessiki Andrews, Martiny McBride, Kenny'ego Chesneya, Rodneya Atkinsa i Jasona Aldeana.

James urodził się w Kolumbii w stanie Missouri; jego ojciec był lekarzem, dr Sam Cornelius, a jego matką była Carolyn. James ukończył szkołę średnią Christian Heritage Academy w Del City w stanie Oklahoma w 1986 roku. Uczęszczał na Baylor University, zapisał się do Bractwa Sigma Chi, które ukończył w 1991 roku z tytułem Bachelor of Science. Uczęszczał do szkoły medycznej przez pewien czas na początku lat 90-tych, ale porzucił karierę muzyczną jako artysta nagrywający w Career Records, spółce zależnej Arista Nashville, w 1995 roku. W tym samym roku wydał swój debiutancki album, zatytułowany Brett James zawierający single „Female Bonding”, „If I Could See Love” i „Worth the Fall”. Na tym albumie znalazł się także „Wake Up and Smell the Whiskey”, którego był współautorem i później wydany jako singiel Deana Millera z 1997 roku.

Ponadto pojawił się na dwóch albumach kompilacyjnych wydanych przez Arista Nashville. Pierwszym z nich był Star of Wonder: A Country Christmas z 1996 roku, na którym zaśpiewał „What Child Is This?”, a drugim był album country zatytułowany Peace in the Valley, do którego wniósł nagranie „What a Friend We Have in Jesus”. Ten ostatni album był również promowany w programie specjalnym w The Nashville Network (TNN), obecnie Spike. W 1998 roku James i Tammy Graham zostali usunięci z Career Records, kiedy połączyło się z Arista Nashville. James powrócił do swojej kariery wokalnej na początku 2000 roku. Po odmowie dołączenia do zespołu Sixwire, ponownie podpisał kontrakt z Aristą Nashville i rozpoczął współpracę z producentem Dannem Huffem. Chociaż dwukrotnie znalazł się na liście Top 40 list przebojów Hot Country Songs z „Chasing Amy” i „After All”, nigdy nie wydał pełnego albumu.

W 1998 roku James był w dołku: po roku opuścił szkołę medyczną na Uniwersytecie w Oklahomie, aby udać się do Nashville, aby zrobić karierę, ale po dziewięciu miesiącach obsługiwania stolików i uczestniczenia w wielu wieczorach z otwartymi mikrofonami nie odniósł dużego sukcesu i został usunięty z jego umów nagraniowych i wydawniczych. James spotkał się z producentem Markiem Brightem, który zgodził się podpisać z nim kontrakt za bardzo niewielkie pieniądze z nowym wydawnictwem Brighta, „Teracel Music”, jako jego pierwszy i jedyny scenarzysta. Sześć tygodni po podpisaniu umowy James został ponownie przyjęty do szkoły medycznej i postanowił wrócić. Bright zapytał go, czy mimo to nadal będzie pisał piosenki, aby wypełnić roczną umowę, a James obiecał pisać co trzeci dzień. Dotrzymał obietnicy, mówiąc później: „To była wielka twórcza zmiana - porzucenie marzenia o byciu wielką gwiazdą i po prostu próba napisania fajnej muzyki”.

Napisał wiele piosenek, w tym „Jesus, Take the Wheel” ” i „Cowboy Casanova” dla Teracel, a jego piosenki zostały nagrane przez takich artystów jak Faith Hill, Kenny Chesney, Tim McGraw, Jason Aldean, Jessica Andrews, Martina McBride, a później Carrie Underwood. W ramach rocznego kontraktu z Teracel James miał gorącą passę 33 piosenek do nagrania przez głównych artystów. W 2000 roku James po raz ostatni rzucił szkołę. Dziekan szkoły medycznej zgodził się z Jamesem, że jego sukces jako autora piosenek był niezaprzeczalny i życzył mu wszystkiego najlepszego, mówiąc: „Musisz iść i to zrobić… ale nigdy nie możesz wrócić”. Jego single dla innych artystów na początku XXI wieku obejmowały hity numer jeden „ Who I Am ” Jessiki Andrews i „ Blessed ” Martiny McBride .

Kontynuował pisanie dla innych artystów, a dwie kolejne jego piosenki trafiały na szczyty list przebojów: „When the Sun Goes Down” Kenny'ego Chesneya i Uncle Krackera oraz „Jesus, Take the Wheel” Carrie Underwood odpowiednio w 2004 i 2006 roku. „Jesus, Take the Wheel” zdobył także nagrodę Grammy za najlepszy kobiecy występ wokalny country i najlepszą piosenkę country, z których ta ostatnia została przyznana Jamesowi i pozostałym dwóm autorom piosenek. „It's America” Rodneya Atkinsa, „Out Last Nigh” Chesneya i „Cowboy Casanova” Carrie Underwood, wszystkie napisane wspólnie przez Jamesa, również znalazły się na szczycie list przebojów krajów w 2009 roku.

W 2010 roku James zajął pierwsze miejsce na listach przebojów z „The Truth” Jasona Aldeana i „The Man I Want to Be” Chrisa Younga. ASCAP nazwał Jamesa autorem piosenek country roku 2006 i ponownie w 2010. Artyści spoza kraju, którzy nagrywali jego utwory, to między innymi Kelly Clarkson, Backstreet Boys, Bon Jovi i Paulina Rubio. James jest także współautorem debiutanckiego singla „I Love You This Big” zwycięzcy 10. sezonu American Idol, Scotty McCreery'ego .

Kompozycje Bretta Jamesa na listach przebojów

[with John Bettis]
07/2000 You Won't Be Lonely Now Billy Ray Cyrus 80.US

[with Troy Verges]
11/2000 Who I Am Jessica Andrews 28.US/1.Country Chart
08/2001 With Me Lonestar 63.US
10/2002 The One You Love Paulina Rubio 97.US
08/2006 You Save Me Kenny Chesney 41.US
06/2013 Who I Am Danielle Bradbery 78.US

[with Hillary Lindsey & Troy Verges]
11/2001 Blessed Martina McBride 31.US/1.Country Chart

[with Kellie Coffey]
08/2002 At the End of the Day Kellie Coffey 106.US

[with Lonnie Wilson]
01/2003 Love You Out Loud Rascal Flatts 30.US

[with Holly Lamar]
05/2003 What the World Needs Wynonna Judd 70.US

[solo]
02/2004 When the Sun Goes Down Kenny Chesney & Uncle Kracker 26.US/1.Country Chart

[with Rivers Rutherford]
03/2004 I Want to Live Josh Gracin 45.US

[with Aimee Mayo, Troy Verges & Chris Lindsey]
01/2005 Drugs or Jesus Tim McGraw 87.US

[with Terry McBride & Jedd Hughes]
04/2005 Stay with Me (Brass Bed) Josh Gracin 47.US

[with Kenny Chesney]
05/2005 Keg in the Closet Kenny Chesney 64.US
10/2008 Spirit of a Storm Kenny Chesney 125.US
04/2009 Out Last Night Kenny Chesney 16.US/1.Country Chart
10/2011 Reality Kenny Chesney 62.US/1.Country Chart
[with Don Schlitz]
11/2005 Cheatin' Sara Evans 69.US

[with Hillary Lindsey & Gordie Sampson]
11/2005 Jesus, Take the Wheel Carrie Underwood 20.US/1.Country Chart
[with Pat Green, Justin Pollard]
05/2006 Feels Just Like It Should Pat Green 80.US
[with Jon Bon Jovi, Richie Sambora]
07/2007 Till We Ain't Strangers Anymore Bon Jovi & LeAnn Rimes 123.US
10/2010 What Do You Got Bon Jovi 102.US/127.UK
[with Angelo Petraglia]
11/2008 It's America Rodney Atkins 44.US/1.Country Chart [with Busbee,Gary LeVox]
04/2009 Summer Nights Rascal Flatts 37.US
[with J. Moi & Chad Kroeger]
07/2009 It's a Business Doing Pleasure with You Tim McGraw 59.US
[with Carrie Underwood, Mike Elizondo]
09/2009 Cowboy Casanova Carrie Underwood 11.US/1.Country Chart
[with Ashley Monroe]
10/2009 The Truth Jason Aldean 40.US/1.Country Chart
[with Tim Nichols]
11/2009 The Man I Want to Be Chris Young 48.US/1.Country Chart
09/2014 Two Night Town Jason Aldean 76.US
[with Chris Daughtry, Chad Kroeger, Joey Moi]
12/2009 Life After You Daughtry 36.US
[with , Bill Luther & Justin Weaver ]
04/2010 Get Off on the Pain Gary Allan 101.US
[with Uncle Kracker, J.T. Harding & Kid Rock]
06/2010 Good to Be Me Uncle Kracker 113.US
[with Ronnie Jackson, Ester Dean]
06/2011 I Love You This Big Scotty McCreery 11.US
[with Brian Kennedy, Ester Dean,Dante Jones]
07/2011 This Time Pia Toscano 104.US
09/2011 Mr. Know It All Kelly Clarkson 10.US/4.UK
[with Caitlyn Smith & Troy Verges]
08/2013 The Heart of Dixie Danielle Bradbery 58.US
[with Dierks Bentley]
09/2013 I Hold On Dierks Bentley 40.US
[with Keifer Thompson, Shawna Thompson, David Lee Murphy]
10/2013 Everything I Shouldn't Be Thinking About Thompson Square 69.US
[with Brantley Gilbert, Justin Weaver]
01/2014 Bottoms Up Brantley Gilbert 20.US/1.Country Chart
[with Chris DeStefano, Priscilla Renea]
06/2014 Somethin' Bad Miranda Lambert & Carrie Underwood 19.US/1.Country Chart
[with Jim Collins]
09/2014 Baby Be My Love Song Easton Corbin 56.US
[with Brett Beaver]
10/2014 Gonna Know We Were Here Jason Aldean 54.US
[with Carrie Underwood, Chris DeStefano]
10/2014 Something in the Water Carrie Underwood 24.US/1.Country Chart
[with Brantley Gilbert,Dan Layus]
12/2015 Stone Cold Sober Brantley Gilbert 108.US
[with Keith Urban, Dallas Davidson]
04/2016 Falling Trent Harmon 116.US
[with Zach Crowell, Hillary Lindsey]
05/2016 Church Bells Carrie Underwood 43.US
[with Carrie Underwood, Ludacris, Chris DeStefano]
01/2018 The Champion Carrie Underwood 47.US
[with Carrie Underwood, Brett James & David Garcia]
01/2019 Love Wins Carrie Underwood 83.US
[with Tony Lane]
02/2019 On My Way to You Cody Johnson 78.US

Goodfellaz

Tworzące w Nowym Jorku trio Goodfellaz, nawiązujące nazwą do klasycznego filmu gangsterskiego Martina Scorsese „Chłopcy z ferajny” (oryg. „GoodFellas”, 1990, USA), podjęło próbę zawojowania sceny wokalnego, męskiego r&b w 1997 r. wraz z premierą albumu zatytułowanego zwyczajnie Goodfellaz.

Debiutancki singiel „Sugar Honey Ice Tea” wywołał małe nadzieje, lądując w pierwszej trzydziestce zestawienia hot r&b/ hip-hop singles & tracks tygodnika billboard. Album, zdaniem wielu krytyków zbyt mocno „prześpiewany” - pomimo obecności na nim rapowania - przez zdeterminowanych na pokazanie się z najlepszej strony wokalistów, przepadł w konkurencji z innymi męskimi grupami r&b tworzącymi pod koniec lat 90., po czym formacja zniknęła ze sceny.

Single
Tytuł	Wykonawca	Data wydania	UK	US	Wytwórnia [US]	Komentarz
Sugar Honey Ice Tea	Goodfellaz	05.1997	25[2]	64[10]	Avatar/Polydor 581914	[written by DeLouie Avant Jr., Peter Lord, V. Jeffrey Smith,Kenny Boreland][produced by The Family Stand][25[20].R&B Chart]
If You Walk Away	Goodfellaz	06.1997	-	104[7]	Avatar/Polydor 3638	[written by Peter Cox, Peter Lord, V. Jeffrey Smith][produced by The Family Stand][59[9].R&B Chart]

Good Men

DJ Zki & Dobre, czyli René ter Horst (DJ Zki) i Gaston Steenkist (Dobre), to holenderscy DJ-e i producenci muzyczni. Duet znany jest pod wieloma innymi pseudonimami scenicznymi, pod którymi mają na swoim koncie kilka przebojów w Europie, a także przebój w USA. Od 2009 roku publikacje ukazują się wyłącznie pod pseudonimem Chocolate Puma.

Gaston Steenkist pochodzi z Amsterdamu, a René ter Horst z Haarlemu. Obaj rozpoczęli współpracę w 1991 roku. W tym samym roku obaj założyli wytwórnię muzyczną Fresh Fruit. Publikują swoje produkcje pod różnymi pseudonimami. W 1995 obaj opuścili wytwórnię Fresh Fruit i założyli Pssst Music. Duet wydał singiel Give It Up w 1992 roku pod nazwą The Good Men, początkowo tylko w Holandii. Piosenka odniosła wówczas międzynarodowy sukces, wspinając się do pierwszej dwudziestki niemieckich list przebojów i pierwszej piątki brytyjskich list przebojów w sierpniu tego roku, a później także na listach przebojów w Szwajcarii i USA.

Oprócz jedynego hitu projektu, utwory Damn Woman i Huh! na jedynym albumie The Good Men Father in the Bathroom. Ostatnim wydawnictwem jako The Good Men był singiel Elektika z 1995 roku. Jednak obaj bohaterowie nadal ze sobą współpracowali. W 1998 roku Horst i Steenkist wydali singiel Movin' Thru Your System pod pseudonimem Jark Prongo. Singiel otrzymał wsparcie od Sashy, która wydała go na kompilacji Global Underground. W końcu osiągnęła numer 58 na brytyjskiej liście singli. Ich debiutancki album Thru Your System ukazał się w 2000 roku pod tym samym pseudonimem.

W 2000 roku pod pseudonimem Chocolate Puma ukazał się singiel I Wanna Be U. Piosenka spędziła 9 tygodni na brytyjskiej liście singli w 2001 roku, osiągając 6. miejsce. W 2001 roku wydali także singiel Stringer jako Riva. Do tej piosenki Dannii Minogue została poproszona jako gościnna wokalistka. Zatytułowany Who Do You Love Now? (Stringer) piosenka weszła na listy przebojów w kilku krajach. To było w sumie 15 tygodni na brytyjskiej liście singli i zadebiutowała na 3. miejscu. Obaj są również poszukiwanymi artystami zajmującymi się remiksami, produkującymi między innymi dla iiO, Britney Spears, Armina van Buurena i Davida Guetty.

Single
Tytuł	Wykonawca	Data wydania	UK	US	Wytwórnia [UK]	Komentarz
Give It Up	Good Men	08.1993	5[19]	71[14]	Fresh Fruit TABCD 118	[written by DJ Zki / Dobre]
Movin' Thru Your System	Jark Prongo	04.1999	58[3]	-	Hooj Choons HOOJ 72CD	[written by Jark And Prongo ][produced by Jark And Prongo]
Sacred Cycles/Movin' Thru Your System	Pete Lazonby/Jark Prongo	01.2003	90[1]	-	Hooj Choons HOOJRP 003	-
Holding On	DJ Manta	10.1999	47[2]	-	AM:PM CDAMPM 125	[written by McClusky, DJ Manta][produced by DJ Manta]
Wack Ass MF	Rhythmkillaz	03.2001	32[7]	-	Incentive CENT 18CDS	[written by Rhythmkillaz][produced by Rhythmkillaz]
The Sound Of: Oh Yeah!	Tomba Vira	06.2001	51[2]	-	VC Recordings VCRD 88	[written by Andy McCluskey, DJ Zi, Dobre][produced by Andy McCluskey, DJ Zi, Dobre]
Who Do You Love Now? (Stringer)	Riva feat. Dannii Minogue	12.2001	3[16]	-	Double F Double R DFCD 002	[written by Jon Riva, Victoria Horn][produced by Riva]
I Wanna Be U	Chocolate Puma	03.2001	6[11]	-	Cream/Parlophone CREAM 13CD	[written by DJ Zki And Dobre,Evo][produced by DJ Zki And Dobre]
Always And Forever	Chocolate Puma	08.2006	43[5]	-	Positiva CDTIVS 241	[written by DJ Zki And Dobre, D. Goncalves][produced by DJ Zki And Dobre]

Goody Goody

Kiedy osoba jest zdefiniowana jako „Goody Goody”, oznacza to, że jest „inteligentną” osobą, prawdziwym „miłym facetem lub dziewczyną”. Vince Montana Jr. zatytułował swój projekt muzyczny Goody Goody wydany w 1978 roku przez wytwórnię Atlantic Records. W tym projekcie sygnowanym przez Vincenta Montanę Jr. kompozytora, aranżera, dyrygenta, wibrafonisty, członka MFSB (oficjalnej orkiestry Philly Sound) producenta i założyciela Salsoul Orchestra, główną rolę gra Denise Montana, jego córka.

To prawdopodobnie ona, „inteligentna dziewczyna”, która zainspirowała nazwę dyskotekowego projektu Goody Goody. Denise Montana jest głównym wokalem we wszystkich piosenkach na niestety jedynym albumie Goody Goody. Zdobywczyni podwójnej platyny, Denise Montana, jest również bardzo aktywna jako artystka solowa, a jej najnowszy album, który sama wyprodukowała, nosi tytuł In My Life. Znaliśmy już przed wydaniem Goody Goody piękny głos Denise Montana i to właśnie w tej cudownej świątecznej piosence, która od razu stała się klasykiem, zatytułowanej Merry Christmas All zawartej na płycie Christmas Jollies by the Salsoul Orchestra, wydanej w 1976 roku .

Goody Goody otwiera taniec niesamowitym disco-hitem, jest to numer #1 Dee Jay ), piosenkę, która pojawiła się w klubach na całym świecie i która nawet dzisiaj jest jedną z najczęściej tańczonych klasyków dyskotek . Inne utwory zawarte w Goody Goody, które zawsze znajdziemy na playlistach wszystkich najsłynniejszych DJ-ów, to Super Jock (piosenka wyraźnie dedykowana postaci Disc-Jockeya, a także #1 Dee Jay) oraz It Looks Like Love . Listę utworów na płycie uzupełniają instrumentalne i hipnotyzujące Bio-Rhythms oraz piękny You Know How Good It Is. Wszystkie utwory z Goody Goody, uznawanego za album „all-cuts”, obecny jest na listach przebojów disco jako całość, mają typowe brzmienie i smak „Salsoul” i „Philly”; album został bowiem nagrany w legendarnych Sigma Sound Studios i Alpha International Recording Studios w Filadelfii.

Single
Tytuł	Wykonawca	Data wydania	UK	US	Wytwórnia [UK]	Komentarz
#1 Dee Jay	Goody Goody	12.1978	55[5]	-	Atlantic LV 3	[written by Bud Ross, Len Rocco, V. Montana Jr.][produced by V. Montana Jr.]

sobota, 10 grudnia 2022

Graduates

W 1956 roku sześciu chłopaków postanowiło założyć grupę wokalną. Byli członkami bractwa i uczniami szkół średnich (głównie Lafayette High School i Hutch Tech). Jack Scorsone, Ronald Page, Bruce, Hammond, Raymond Baunler, Harold Rogers i Anthony Mancuso nazywali siebie The Rays. W 1957 roku poszli do studia demo w Buffalo i nagrali swoją jedyną oryginalną piosenkę, „Why Do I Love You, Why Do I Care” Jacka. Lokalny DJ Frank Ward odwrócił się, gdy to usłyszał i natychmiast puścił to na antenie. Spotkało się to z wielkim odzewem, więc zadzwonił do kogoś powiązanego z Mercury Records, odtworzył go przez telefon, a Mercury wyraził zainteresowanie.

Kilka dni później chłopcy dostali propozycję przyjazdu do Nowego Jorku, aby to nagrać. Kiedy zabrali się do nagrywania, wydarzyły się dwie rzeczy - dowiedzieli się o istniejącym już Rays (wkrótce trafią z „Silhouettes”) i musieli wymyślić zmianę nazwy. Inspirację dał im znajdujący się w pobliżu egzemplarz magazynu Playboy. I musieli wymyślić stronę B. Jack Scorsone usiadł i napisał „Don't Do Me Wrong” z głowy. Grupa nagrała to w dwóch ujęciach, bez możliwości poprawienia kilku złych nut, które się pojawiły! Powrót do Buffalo… grupa zaczynała uporać się z wichurą sukcesu. W ciągu zaledwie kilku krótkich tygodni przeszli od demo do narodowej wytwórni. W oczekiwaniu na wieści o tym zostali poproszeni o występ na apelu szkolnym i zostali przedstawieni jako artyści nagrywający, ku wielkiemu uwielbieniu. A kilka dni później zaczęli słyszeć w radiu „Why Do I Love You, Why Do I Care”. Po wydaniu singla skład The Playboys zmienił się i ostatecznie ustabilizował się w składzie Johnny Cappello, Bruce Hammond , Fred Mancus i Jack Scorsone. Przyjęli nową nazwę -Graduates. DJ-e Tommy Shannon i Phil Todaro postanowili wydać na nich płytę w swojej nowej wytwórni Shan-Todd (nazwanej na cześć Shannon -Todaro). Wcześniej trafili swoim pierwszym wydawnictwem Shan-Todd „Rockin' Crickets” The Hot Toddys. Singiel The Graduates z 1959r „Ballad of A Girl And Boy” ukazał się jako Shan-Todd 0055.

Shan-Todd wkrótce przeszedł zmianę nazwy na Corsican Records, zachowując tę samą kolejność numeracji, na czas do następnego wydania Graduates („What Good Is Graduation ", także 1959). Nagrali to w Buffalo Recording Service, miejscu ich pierwszego nagrania, kiedy The Playboys nagrali tam demo. Tym razem jednak była to inna grupa - John Cappello był teraz głównym wokalistą. „Ballad of A Girl And Boy” znalazł się na krajowej liście Billboard Hot 100 na 74. miejscu. Kontynuacja „What Good Is Graduation” nie znalazła się na pierwszych miejscach list przebojów, chociaż trafiła na listę Bubbling Under The Hot 100 na 110. miejscu. Gdyby istniały lokalne listy przebojów, jestem pewien, że osiągnęłyby one status pierwszej dziesiątki, zwłaszcza dzięki naciskowi, jaki mogliby im dać DJ-e stojący za wytwórniami. Zdecydowanie były często grane w WKBW, lokalnej stacji, która docierała daleko w górę iw dół wschodniego wybrzeża.

Nikt nie zgadnie, czy otrzymali odpowiednią zapłatę za nagrania. Standardowa procedura w tamtych czasach polegała na tym, że artyści otrzymywali niewielkie tantiemy, ale mogli oczekiwać, że zarobią na występach na żywo. Niektóre duże koncerty w miastach ojcowskich musiały zostać odwołane, ponieważ wciąż młodzi członkowie nie mogli wziąć wolnego od szkoły i podróżować! Ale najwyraźniej grupa miała swój najlepiej płatny koncert blisko domu, kiedy otrzymała astronomiczną wówczas sumę 1500 dolarów za występ w Rochester's War Memorial Auditorium. Bez prawdziwego zarządzania, członek Bruce Hammond zajmował się pieniędzmi i wszyscy dostali zapłatę. W 1963 roku w Lawn Records pojawił się nowy singiel, łączący „Goodbye My Love” z „Ballad Of A Boy And A Girl”. Teraz przypisywany Johnny Holliday & The Graduates, najwyraźniej większość grupy została poinformowana o jego wydaniu dopiero po fakcie. „Goodbye My Love” to w rzeczywistości zmieniona wersja „What Good Is Graduation”, dzięki czemu ten singiel jest czymś w rodzaju wznowienia - po prostu kompilacją ich dwóch poprzednich stron A. W wydaniu z 1963 roku niewiele się wydarzyło, ale jego przestarzałe brzmienie nie mogło tak naprawdę konkurować w roku 1963 z nadchodzącą inwazją.

Single
Tytuł	Wykonawca	Data wydania	UK	US	Wytwórnia [US]	Komentarz
Ballad Of A Girl And Boy/Care	Graduates	03.1959	-	74[3]	Shan-Todd 0055	[written by Graduates]
What Good Is Graduation/Lonely	Graduates	06.1959	-	110[1]	Corsican 0058	[written by Sam Gervaise]

Josh Gracin

Josh Gracin urodził się 18 października 1980 roku i dorastał w Westland w stanie Michigan. Występował na targach, konkursach muzycznych i innych miejscach jako młody człowiek, a także śpiewał w wersji demonstracyjnej piosenki („She Loves Me”, napisanej przez Kena Salaetsa i Tima Barbora) w Nashville w 1996 roku, kiedy miał zaledwie 16 lat.

Jego wielki przełom nastąpił, gdy pojawił się w programie telewizyjnym American Idol podczas drugiego sezonu. Był starszym kapralem w piechocie morskiej Stanów Zjednoczonych w czasie, gdy występował w programie, Gracin zajął czwarte miejsce, specjalizując się w szerokich, inspirowanych country wersjach popowych piosenek, takich jak „Baby I Need Your Lovin'”, „Piano Man”, „Jive Talkin”. ’” i "To Love Somebody”. Zaśpiewał także piosenkę Rascal Flatts w programie „I'm Moving On”, występ, który usłyszał basista zespołu, Jay Demarcus. Demarcus był pod wrażeniem tego, co usłyszał i skontaktował Gracina z Martym Williamsem, producentem dwóch pierwszych albumów Rascal Flatts .

Williams odegrał kluczową rolę w podpisaniu kontraktu z Lyric Street Records. Pierwszy singiel „I Want to Live” został wydany na początku 2004 roku, a on sam rozpoczął pracę nad swoim debiutanckim albumem wyprodukowanym przez Williamsa, który ukazał się w czerwcu tego roku. Gracin napisał piosenkę - wersję „Three Times a Lady” - na płycie CD ze ścieżką dźwiękową do drugiego sezonu American Idol. Debiutancki album, zatytułowany Josh Gracin , ukazał się w 2004 roku, a cztery lata później w 2008 roku ukazał się We Weren't Crazy . Oprócz wspierania płyty przez rok w trasie cross country, Gracin pożyczył także swój wokal The Disney Songbook „When I See an Elephant Fly” z Jimem Brickmanem oraz ścieżkę dźwiękową do filmu „Herbie: Fully Loaded” w utworze „Working for the Weekend”.

Gracin podpisał kontrakt z wytwórnią Colta Forda Average Joe's Entertainment i wydał Redemption, swój własny, napisany i wyprodukowany przez siebie debiut dla tej wytwórni jesienią 2011 roku. Gracin podpisał kontrakt z Private Label w styczniu 2013 roku i wydał singiel „Drink It Gone”, który lato; było to jedyne nagranie, które wydał w wytwórni. Kłopoty osobiste nękały Gracina przez kilka następnych lat, ale powrócił na początku 2017 roku z Nothin' Like Us, Pt. 1 EP w Revel Road Records.

Single
Tytuł	Wykonawca	Data wydania	UK	US	Wytwórnia [US]	Komentarz
I Want to Live	Josh Gracin	07.2004	-	45[14]	Lyric Street	[written by Brett James,Rivers Rutherford][produced by Marty Williams][4[26].Country Chart]
Nothin' to Lose	Josh Gracin	01.2005	-	39[20]	Lyric Street	[gold-US][written by Marcel, Kevin Savigar][produced by Marty Williams][1[1][36].Country Chart]
Stay with Me (Brass Bed)	Josh Gracin	08.2005	-	47[16]	Lyric Street	[written by Jedd Hughes,Brett James,Terry McBride][produced by Marty Williams][5[28].Country Chart]
Please Come Home for Christmas	Josh Gracin	01.2006	-	-	Lyric Street	[written by Charles Brown, Gene Redd][51[1].Country Chart]
O Holy Night	Josh Gracin	01.2006	-	-	Lyric Street	[59[1].Country Chart]
Favorite State of Mind	Josh Gracin	08.2006	-	119[1]	Lyric Street	[written by Marcel,Blair Daly][produced by Marty Williams][19[23].Country Chart]
I Keep Coming Back	Josh Gracin	10.2006	-	-	Lyric Street	[written by Jeffrey Steele, Steve Robson][produced by Marty Williams][28[23].Country Chart]
We Weren't Crazy	Josh Gracin	04.2008	-	82[10]	Lyric Street	[written by Josh Gracin,Tony Lopacinski,Bobby Pinson][produced by Brett James][10[41].Country Chart]
Unbelievable (Ann Marie)	Josh Gracin	09.2008	-	-	Lyric Street	[written by Josh Gracin][produced by Brett James][36[14].Country Chart]
Telluride	Josh Gracin	12.2008	-	-	Lyric Street	[written by Brett James, Troy Verges][produced by Brett James][34[11].Country Chart]
Cover Girl	Josh Gracin	09.2010	-	-	Lyric Street	[57[4].Country Chart]

Albumy
Tytuł	Wykonawca	Data wydania	UK	US	Wytwórnia [US]	Komentarz
Josh Gracin	Josh Gracin	07.2004	-	11[48]	Lyric Street 165 045	[gold-US][produced by Marty Williams]
We Weren't Crazy	Josh Gracin	07.2008	-	33[4]	Lyric Street	[produced by Brett James,Marty Williams]

Graces

Trzyosobowy zespół The Graces był projektem założonym przez gitarzystkę Go-Go's, Charlotte Caffey, po rozpadzie tego zespołu w połowie lat 80-tych. Do utworzonego w 1988 roku Caffey dołączyły Meredith Brooks i Gia Ciambotti, a trio podpisało umowę z A&M Records.

Ich debiut, A Perfect View, został wydany w 1989 roku i zebrał generalnie pozytywne recenzje, chociaż osiągnął tylko skromny sukces dzięki singlowi „Lay Down Your Arms”. Na początku 1991 roku The Graces został usunięty z ich wytwórni, a Brooks odeszła, aby rozpocząć karierę solową (i ostatecznie zajęła drugie miejsce z „Bitch” w 1998 roku).

Gitarzystka Chrissy Shefts, która grała w House of Schock perkusistki Go-Go Giny Schock, zajęła jej miejsce, a zespół kontynuował trasę koncertową. Jednak rok później Ciambotti otrzymała propozycję trasy koncertowej jako wokalistka rezerwowa z Brucem Springsteenem i zespół rozpadł się bez nagrania drugiego albumu.

Single
Tytuł	Wykonawca	Data wydania	UK	US	Wytwórnia [US]	Komentarz
Lay Down Your Arms	Graces	08.1989	-	56[9]	A&M 1440	[written by C. Caffey, E. Shipley, R. Schuckett][produced by Ellen Shipley, Ralph Schuckett]

Albumy
Tytuł	Wykonawca	Data wydania	UK	US	Wytwórnia [US]	Komentarz
Perfect View	Graces	09.1989	-	147[9]	A&M 5265	[produced by Ellen Shipley]

piątek, 9 grudnia 2022

Sunbeam Records

Sunbeam to krótko działająca po II wojnie światowej wytwórnia z Chicago.Jej aktywność zamyka się w okresie 09.1946-09.1947r.Była projektem pianisty i aranżera Marla Younga,który podczas wojny prowadził swoją orkiestrę,grającą w chicagowskich nocnych klubach jak Rhumboogie i Joe's Deluxe Club,pisząc także aranżacje dla innych orkiestr.Young w Sunbeam zajmował się selekcjonowaniem,aranżacją i nagrywaniem płyt.
Marl Henderson Young urodził się w Bluefield, Virginia,29 stycznia 1917r.W 1922r jego rodzina przeniosła się do Chicago.Mając 6 lat zaczął naukę gry na fortepianie,a jako 16-latek został przyjęty do Musicians Union Local.Po ukończeniu Chicago Musical College został członkiem big bandu Reubena Reevesa.Po epizodzie z grupą Floyda Campbella założył w 1942r własny zespół.W 1943r prowadził w Joe's Deluxe Club,big band,towarzyszący Valdzie Gray.W listopadzie tego samego roku właściciel klubu zaproponował mu utworzenie nowej orkiestry "Dream Band",w którym grał minn. Charlie Parker.
Po opuszczeniu orkiestry orkiestry Fletchera Hendersona,Young decyduje się na otworzenie własnej wytwórni płytowej.Wcześniej,w grudniu 1941r razem z bratem otworzyli małe studio nagraniowe,Sunbeam Recording & Music Studio, przy 4448 South Michigan Avenue.Zaprosił do współpracy muzyków z którymi wcześniej pracował w Rhumboogie,i tych którzy występowali z nim w klubie tanecznym Club DeLisa.Pierwszym nagraniem była płyta Roberta McFerrina [Sunbeam 101] z utworami Water Boy i The Lord's Prayer,zarejestrowanymi w listopadzie 1946r.Jego syn kilkadziesiąt lat póżniej wylansował światowy hit "Don't Worry, Be Happy".
Ostatnia sesja nagraniowa była udziałem Petite Swanson w marcu 1947r.W sierpniu Marl Young i jego bracia podpisali umowę z wytwórnią Vitacoustic na reedycję materiału Sunbeam.Niestety zbankrutowała ona w lutym 1948r przed terminem wydania obiecanych płyt.Zlicytowane matryce nabyła firma Egmont Sonderling,która w styczniu 1949r zakłada nową wytwórnię Old Swing-Master.Ta wydaje reedycję nagrań Miss Cornshucks,niestety pozostała część nagrań nie ujrzała światła dziennego.
Po zamknięciu wytwórni Marl Young przenosi się w listopadzie 1947r do Los Angeles,gdzie zastępuje Wild Billa Davisa w zespole Louisa Jordana.W latach 50-tych został prominentnym członkiem związku muzyków.Pracował też jako pianista przy Lucille Ball Show od 1962r.
Sunbeam była małą wytwórnią,wydała około 10 płyt w przeciągu roku,o dobrej jak na ten czas jakości.

             Katalog wytwórni:

101A Robert McFerrin Water Boy  Sep-46 - 
101B Robert McFerrin The Lord's Prayer  Sep-46 - 
102A Marl Young and his Orch We're Off  Sep-46 Marl Young 
102B Marl Young and his Orch Fascinating Lady (v. Robert McFerrin)  Sep-46 
102A alt Bill Green (Marl Young's Orch) If You Had Only Waited  Oct-46 - 
102B alt Marl Young and his Orch We're Off (v. Robert McFerrin)  Sep-46 
S 103A Petite Swanson (Alphonso Horsley) Lawdy Miss Claudy  Mar-47 
S 103B Petite Swanson (Alphonso Horsley) My Jockey Knows How to Ride  Mar-47  
104A Little Miss Cornshucks with Marl Young's Orchestra So Long  Sep-46 
104B Little Miss Cornshucks with Marl Young's Orchestra Gonna Leave Here Walkin'  Sep-46 
105A Little Miss Cornshucks with Marl Young's Orchestra For Old Time's Sake  Oct-46 - 
105B Little Miss Cornshucks with Marl Young's Orchestra Have You Ever Loved Somebody  Sep-46  Cornshucks 
106A Little Miss Cornshucks with Marl Young's Orchestra When Mommy Sings Her Lullaby  Oct-46 Harry Young
106B Little Miss Cornshucks with Marl Young's Orchestra I Don't Love You Anymore  Oct-46 Cornshucks 
107 Petite Swanson (Marl Young Trio) I'm Sorry -  Mar-47 - 
107 Petite Swanson (Marl Young Trio) Did You Ever Feel Lucky - Mar-47 
S 107A The Bob Carter Trio Too Lazy to Work (And Too Nervous to Steal) Mar-47 
S 107B The Bob Carter Trio Bonus Blues  Mar-47 
108A Marl Young String Ensemble The Song You Sing (v. Johnny Hartman)  Feb-47 - 
109A Bob Carter Trio Hey Now - - - - - 
109B Bob Carter Trio Get A Gal Of Your Own -

Gerry Granahan

Gerald Granahan (ur. 20 kwietnia 1932r - zm. 10 stycznia 2022r) był amerykańskim wokalistą, autorem tekstów i producentem muzycznym, najbardziej znanym ze swojej pracy w latach pięćdziesiątych i sześćdziesiątych.

Granahan urodził się 20 kwietnia 1932 roku w Pittston w Pensylwanii. W młodości pracował w WPTS jako spiker radiowy i disc jockey. Jego głos podobny do Elvisa Presleya zapewnił mu pracę przy nagrywaniu demówek piosenek przesłanych do Presleya. Granahanowi zaproponowano kontrakt z Atlantic Records w 1957 roku jako artysta rockabilly pod pseudonimem Jerry Grant, ale jego pierwsza płyta zatonęła bez śladu, a kolejne wydanie wkrótce potem w Mark Records również zakończyło się klapą. W 1958 roku Granahan współpracował z wydawcą Tommym Volando w Sunbeam Records i nagrał singiel „No Chemise Please”. Piosenka stała się ogólnokrajowym hitem w Stanach Zjednoczonych, osiągając 23. miejsce na liście Billboard .

Jednak żaden z jego kolejnych czterech singli dla Sunbeam nie odniósł sukcesu. Mniej więcej w tym czasie Granahan napisał wspólnie z Dave'em Alldredem z The Rhythm Orchids piosenkę „Click-Clack”. Demo utworu dotarło do Dicka Clarka, a także do Tony'ego Mammarelli, który właśnie założył Swan Records. Ze względu na zobowiązania umowne Granahan wydał piosenkę pod pseudonimem Dickey Doo & the Don'ts dla Swan, a Clark zagwarantował jej emisję na American Bandstand. „Click-Clack” osiągnął 28. miejsce na liście Billboard .

Sukces singla zaowocował tym, że Granahan zwerbował zespół wspierający składający się z Harveya Davisa (bas), Ala Waysa (saksofon), Ray'a Gangi (gitara) i Dave Alldreda (perkusja) do koncertowania i nagrywania jako Dicky Doo & the Don'ts, który nagrał jeszcze kilka singli. Dicky Doo & the Don'ts zobaczyli jeszcze cztery swoje piosenki na listach przebojów w 1958 i 1959 roku. W 1958 roku „Nee Nee Na Na Na Na Nu Nu” osiągnął 40. miejsce na liście Billboard , podczas gdy jego druga strona „Flip Top Box” osiągnęła 61. miejsce na liście Billboard . Później w tym samym roku „Leave Me Alone (Let Me Cry)” osiągnął 44 miejsce na liście Billboard Hot 100. Ich ostatni singiel z list przebojów, „ Teardrops Will Fall ”, osiągnął 61. miejsce na liście Billboard Hot 100 w 1959 roku.

W 1959 roku Granahan odniósł także regionalny hit w północno-wschodnich Stanach Zjednoczonych, wydając singiel „Let the Rumours Fly”, wydany przez Gone Records. Wraz z Nealem Galliganem i aranżerem Hutch Davie, Granahan założył Caprice Records i wydał single na początku lat 60-tych między innymi przez dziewczęcy zespół The Angels i Jamesa Raya. Pod własnym nazwiskiem wydał wersję „Unchained Melody”, która osiągnęła 9. miejsce na liście Billboard „Bubbling Under the Hot 100”.

Granahan również intensywnie produkował. Nagrał grupę doo wop The Fireflies , a później w latach 60-tych Patty Duke i Jay & the Americans. Granahan wyprodukował wersję piosenki „Wild Thing” The Wild Ones, która przyćmiła sukces wersji The Troggs. Wyprodukował także oryginalne nagranie piosenki „If You Gotta Make a Fool of Somebody”, nagranej przez Jamesa Raya w 1961 roku. Później w swojej karierze Granahan pełnił funkcję wiceprezesa Dot Records i Paramount Records.

Granahan mieszkał w Rhode Island od wczesnych lat 60-tych XX wieku i został wprowadzony do Rhode Island Music Hall of Fame w 2012 roku. Jego dwie córki, Tara Granahan i Gerrianne Genga, działają w przemyśle rozrywkowym Rhode Island - Tara jest osobowością radiową w WPRO-AM w Providence, a Gerrianne jest aktorką i choreografem teatralnym. Granahan zmarł w swoim domu w East Greenwich w stanie Rhode Island 10 stycznia 2022 roku w wieku 89 lat.

Single
Tytuł	Wykonawca	Data wydania	UK	US	Wytwórnia [US]	Komentarz
No Chemise, Please/Girl Of My Dreams	Gerry Granahan	06.1958	-	23[11]	Sunbeam 102	[written by Gerry Granahan,Arnold Goland,Jodi D'Amour]
Unchained Melody/Dancing Man	Gerry Granahan	05.1961	109[2]	-	Caprice 106	[written by Hy Zaret, Alex North]

Grateful Dead

Tajemniczy Grateful Dead zadebiutowali jako Mother McCree’s Uptown Jug Champions. W 1965 r. zmienili nazwę na Warlocks, a ostateczna, legendarna („Wdzięczny Nieboszczyk”) powstała z dwóch wyrazów wybranych na ślepo ze Słownika Oxfordzkiego, które najwyraźniej przypadły do gustu zespołowi. Początkowo tworzyli go Jerry Garcia (właśc. Jerome John Garcia, ur. 1.08.1942 r. w San Francisco w stanie Kalifornia; gitara solowa), Bob Weir (właśc. Robert Hall, ur. 16.10.1947 r. w San Francisco; gitara rytmiczna), Phil Lesh (właśc. Philip Chapman, ur. 15.03.1940 r. w Berkeley w stanie Kalifornia; bas), Ron „Pigpen” McKernan (ur. 8.09.1945 r. w San Bruno w stanie Kalifornia, zm. 8.03.1973 r. w Corte Madera w Kaliforni; instr. klawiszowe) i Bill Kreutzman (ur. 7.04.1946 r. w Palo Alto w stanie Kalifornia; perkusja).

Od początku kariery utożsamiani z „kwaśnym” halucynogennym rockiem z San Francisco, uczestniczyli w Acid Test - psychodelicznych seansach organizowanych przez pisarza Kena Keseya. Stanley Owsley, chemik, wytwarzający wówczas legalnie LSD, zaopatrywał w nie obficie członków zespołu. Półroczny, halucynogenny okres w dziejach grupy zarejestrowano na taśmach i udokumentowano w książce Toma Wolfe’a „The Electric Kool-Aid Acid Test”. Według autora, Grateful Dead „nie byli psychodelicznymi amatorami malującymi urokliwe obrazki, lecz oddanymi nauce uczestnikami badań”.
Wczesne nagrania, wyrastające z prostego rocka i rhythm’n’bluesa, ewoluowały w kierunku mieszaniny stylów, z typowymi dla grupy długimi poszukiwawczymi improwizacjami. Jeszcze przed nagraniem pierwszego albumu w 1967 roku Grateful Dead stali się głośnym zespołem kultowym. Wprawdzie z perspektywy produkcji płytowych lat dziewięćdziesiątych debiutancki longplay Grateful Dead brzmi topornie, był jednak jedną z pierwszych prób oddania atmosfery koncertów w warunkach studyjnych.

Zdecydowany krok do przodu stanowiła druga płyta, Anthem Of The Sun, na której wykorzystano materiały z 17 koncertów i czterech studyjnych sesji. Suita, złożona z ambitnych tematów pod prowokującymi tytułami: „The Faster We Go, The Rounder We Get”, „Quadlibet For Tenderfeet”, była na owe czasy artystycznym ewenementem. Jaskrawa, nowatorska okładka z pracowni Kelley Mouse Studios (Altona Kelleya i Stanleya Mouse’a) stanowiła manifest nowej sztuki z San Francisco. Trzeci album, Aoxomoxoa - bardziej przystępny niż sugerowałby palindromiczny tytuł - zawierał tradycyjnie zbudowane tematy. Niektóre z nich, np. „China Cat Sunflower” czy subtelne „Mountains Of The Moon”, a także wykorzystanie stylizowanego na średniowiecze brzmienia klawikordu, zapowiadały „relaksowy” okres twórczości Grateful Dead.

Coraz dłuższe, trwające sześć godzin koncerty składały się często z sześciu godzinnych utworów. Armia fanów (tzw. „Deadheads”) korzystała w pełni z czasu relaksu. Do dziś nie wiadomo, kto ćpał więcej - widownia czy muzycy na scenie. Ci drudzy potrafili jednak wznosić się na wyżyny instrumentalnej perfekcji. Ostre i wylewne gitarowe solówki Jerry’ego Garcii uzupełniała powikłana linia basu Lesha i śmiałe akordy gitary rytmicznej Weira. Z czasem do zespołu doszli: drugi perkusista Micky Hart i dodatkowy klawiszowiec Tom Constanten, wspomagający niezrównoważonego McKernana. Efektem był historyczny album Live Dead nagrany w 1970 r. Klasę zespołu potwierdza temat „Dark Star” - 23-minutowa nagrana na żywo improwizacja, podczas której muzyka czterokrotnie przycicha i narasta, by za każdym razem eksplodować crescendem w wykonaniu Garcii i jego partnerów.

Dwa kolejne albumy - Workingman’s Dead i American Beauty- wykazały silny wpływ harmonicznych poszukiwań zespołu Crosby, Stills And Nash. W krótkich, utrzymywanych w klimacie country piosenkach na plan pierwszy wysuwała się gitara pedal steel Jerry’ego Garcii, uczestniczącego w tym czasie w nagrywaniu albumu Deja Vu Crosby, Stills, Nash And Young. „Nieboszczycy” powrócili jednak do spontanicznych koncertowych popisów, nagrywając drugi podwójny album, a po nim potrójny Europe 72.

W 1973 r. zmarł wycieńczony chronicznym alkoholizmem McKernan. Zastąpił go-Keith Godchaux (ur. 19.07.1948 r. w San Francisco, zm. 21.07.1980 r. w Ross w Kalifornii; instr. klawiszowe, śpiew) z zespołu Dave’a Masona, który wraz z żoną wokalistką Donną (ur. 22.08.1947r w San Francisco) zrekompensował tragiczną stratę. Zdradzający jazzowe wpływy album Wake Of The Flood z 1973 r. stał się największym, jak dotąd, komercyjnym sukcesem formacji. Wyciszone brzmienie miało dominować również na kolejnyęh płytach. Z uśpienia wyrwał Grateful Dead dopiero nagrany w 1977 r. album Terrapin Station, któremu doświadczony producent Keith Olsen nadał soczyste, bardziej zinstrumentalizowane brzmienie.

Wciąż popularni podczas tras koncertowych Grateful Dead stopniowo zatracali indywidualność w nagraniach studyjnych. Lowell George trafił do zespołu jedynie dla nagrania funkowej płyty Shakedown Street. Również Keith i Donna Godchaux nie zadomowili się w grupie. Podczas forsownych tournees Donna zniszczyła sobie struny głosowe, a Keith popadł w ciężką narkomanię. Zespół rozstał się z nimi pod koniec 1979 r. Nagrany z nowym klawiszowcem Brentem Mydlandem (ur. 21.10.1952 r. w Monachium, RFN; zm. 26.07.1990 r. w Lafayette w Kaliforni) album Go To Heaven (1980) był mieszaniną disco i popu. Okładka płyty, prezentująca muzyków w białych garniturach, wywołała kąśliwe pytania wiernych „Deadheads”: „Have they gone soft?” („Czy przeszli na trawkę?”). Co ciekawe, pochodzący z tej kiepskiej płyty utwór „Alabama Getaway” trafił jako pierwszy od lat w dolne rejony amerykańskich list przebojów. W przeciwieństwie do większości eksperymentujących z narkotykami rówieśników, Grateful Dead mimo wszystko przetrwali jako zespół. Niestety, w 1982 r. Jerry Garcia popadł w uzależnienie od heroiny. Wyjaśnia to z perspektywy czasu jego senną grę na gitarze, muzyczną degrengoladę i lichą wokalizę. W połowie lat osiemdziesiątych, mimo towarzyszącej im wciąż legendy, Grateful Dead zatracili resztki stylu. Garcia załamał się i w 1986 r. był o krok od śmierci spowodowanej śpiączką cukrzycową.

Pierwszy po siedmioletniej przerwie studyjny album zespołu, In The Dark, emanował radością i ulgą spowodowaną wydobyciem się lidera z choroby. Zaskakujący powrót do formy zaowocował światowym przebojem „Touch Of Grey”. Garcia śpiewał w nim prosty, lecz uczciwy tekst swojego starego współpracownika Roberta Huntera: „Oh well a touch of grey, kinda suits you anyway, that’s all I’ve got to say, it’s allright” („Lata lecą, włos siwieje, nic nie wskórasz, tak się dzieje, jest jak jest”). Radosnemu refrenowi zespołu: „I will survive” („Przetrwamy”) odpowiadała publiczność: „We will survive” („A my z wami”)'. Grateful Dead namówiono nawet do nagrania wideoklipu, który zaprezentowany w MTV przysporzył grupie całe nowe pokolenie fanów. Lakoniczny Garcia oświadczył, że „zamurowało go” w obliczu takiej sławy.

Dull To Last z 1989 r. był przeciętną płytą, ale podczas koncertów publiczność nadal dopisywała. Grateful Dead uznano wręcz za grupę posiadającą najbardziej oddanych wielbicieli w całej historii rock and roiła. W lipcu 1990 r. po zażyciu śmiertelnej dawki kokainy i morfiny zmarł Mydland. Był trzecim, grającym na instrumentach klawiszowych członkiem zespołu, odchodzącym w wyniku nagłej śmierci. Zastąpił go na krótko Bruce Hornsby, a po nim na stałe Vince Welnick. W 1990 r. katalog albumów zespołu powiększył się o nierówną płytę Without A Net.

W kwietniu 1991 r. na rynku pojawiła się płyta Deadicated z utworami The Grateful Dead, w wykonaniu różnych artystów. Miesiąc później w sklepach rozpoczęła się sprzedaż kolejnego, koncertowego wydawnictwa Dead One From The Valut. We wrześniu tego samego roku longplayem Jerry Garcia Band zadebiutowała formacja o tej samej nazwie, w składzie: John Kahn (bas), Melvin Seals (klawisze), David Kemper (perkusja), Jackie La Branch (śpiew), Gloria Jones (śpiew) i oczywiście lider. Na tym nie koniec atrakcji - w grudniu firma Ace Records wydała w Wlk. Brytanii album Infrared Roses, kolekcję różnorodnych koncertowych nagrań Dead. Podobny charakter miała płyta Two From The Vault z maja 1992 r., z zapisem występu zespołu w Fillmore West w sierpniu 1968 r.

W połowie 1992 r. aktywność Garcii nieco zmalała z powodu osłabienia organizmu na skutek - według słów jego rzecznika - „30 lat nałogowego palenia cameli”. Do biznesu powrócił na początku 1993 r., kiedy to wraz z macierzystą formacją wyruszył na kolejne amerykańskie tournee. W grudniu 1993 r. na rynku ukazała się płyta Dick’s Picks No. 1 - pierwsza z cyklu planowanych do wydania albumów „na żywo”. W sierpniu 1994 r. Bob Weir z Grateful Dead zasilił zespół The Band podczas występu na festiwalu „Woodstock ’94”.
Ponadczasowi Grateful Dead przetrwali wszystkie wiraże długiej kariery, a jeśli dopisze im zdrowie, nie raz jeszcze o nich usłyszymy.

Single
Tytuł	Wykonawca	Data wydania	UK	US	Wytwórnia [US]	Komentarz
Uncle John's Band/New Speedway Boogie	Grateful Dead	08.1970	-	69[7]	Warner 7410	[written by Jerry Garcia, Robert Hunter][produced by Bob Matthews,Betty Cantor,Grateful Dead]
Truckin'/Ripple	Grateful Dead	11.1971	-	64[8]	Warner 7464	[written by Bob Weir, Robert Hunter][produced by Steve Barncard,Grateful Dead]
Sugar Magnolia/Mr. Charlie	Grateful Dead	02.1973	-	91[2]	Warner 7667	[written by Jerry Garcia, Robert Hunter][produced by Bob Matthews,Betty Cantor,Grateful Dead]
The Music Never Stopped/Help On The Way	Grateful Dead	10.1975	-	81[5]	Grateful Dead 718	[written by Bob Weir,John Perry Barlow][produced by Grateful Dead]
Alabama Getaway/Far From Me	Grateful Dead	06.1980	-	68[6]	Arista 0519	[written by Jerry Garcia, Robert Hunter][produced by Gary Lyons]
Touch Of Grey/My Brother Esau	Grateful Dead	07.1987	-	9[15]	Arista 9606	[written by Jerry Garcia, Robert Hunter][produced by Jerry Garcia, John Cutler]

Albumy
Tytuł	Wykonawca	Data wydania	UK	US	Wytwórnia [US]	Komentarz
The Grateful Dead	Grateful Dead	05.1967	-	73[28]	Warner 1689	[produced by David Hassinger]
Anthem of the Sun	Grateful Dead	08.1968	-	87[17]	Warner 1749	[produced by David Hassinger,Grateful Dead]
Aoxomoxoa	Grateful Dead	06.1969	-	73[11]	Warner 1790	[gold-US][produced by Grateful Dead]
Live/Dead	Grateful Dead	01.1970	-	64[15]	Warner 1830	[gold-US][produced by Grateful Dead,Bob Matthews,Betty Cantor]
Workingman's Dead	Grateful Dead	06.1970	69[2]	27[26]	Warner 1869	[platinum-US][produced by Grateful Dead,Bob Matthews,Betty Cantor]
Vintage Dead	Grateful Dead	10.1970	-	127[10]	Sunflower 5001	[produced by Robert Cohen]
American Beauty	Grateful Dead	12.1970	27[2]	30[19]	Warner 1893	[2x-platinum-US][gold-UK][produced by Grateful Dead,Steve Barncard]
Historic Dead	Grateful Dead	06.1971	-	154[7]	Sunflower 5004	[produced by Robert Cohen]
The Grateful Dead	Grateful Dead	10.1971	-	25[12]	Warner 1935	[gold-US][produced by Grateful Dead,Bob Matthews,Betty Cantor]
Europe '72	Grateful Dead	12.1972	-	24[24]	Warner 2668	[2x-platinum-US]
History of the Grateful Dead, Volume One (Bear's Choice)	Grateful Dead	07.1973	-	60[11]	Warner 2721	[produced by Owsley Stanley]
Wake of the Flood	Grateful Dead	10.1973	-	18[19]	Grateful Dead 01	[produced by Grateful Dead]
Skeletons from the Closet: The Best of Grateful Dead	Grateful Dead	03.1974	-	75[10]	Warner 2764	[4x-platinum-US][produced by Stephen Barncard, Betty Cantor, David Hassinger,Grateful Dead, Bob Matthews]
From the Mars Hotel	Grateful Dead	07.1974	47[1]	16[20]	Grateful Dead 102	[produced by Grateful Dead]
Blues for Allah	Grateful Dead	09.1975	45[1]	12[13]	Grateful Dead 494	[produced by Grateful Dead]
Steal Your Face	Grateful Dead	07.1976	42[1]	56[9]	Grateful Dead 620	[produced by Grateful Dead]
Terrapin Station	Grateful Dead	08.1977	30[1]	28[16]	Arista 7001	[gold-US][produced by Keith Olsen]
What a Long Strange Trip It's Been	Grateful Dead	11.1977	-	121[8]	Warner 3091	[platinum-US][produced by Grateful Dead and Paul L. Wexler]
Shakedown Street	Grateful Dead	12.1978	-	41[19]	Arista 4198	[gold-US][produced by Lowell George]
Go to Heaven	Grateful Dead	05.1980	-	23[21]	Arista 9508	[produced by Gary Lyons]
Reckoning	Grateful Dead	04.1981	-	43[16]	Arista 8604	[produced by Dan Healy,Betty Cantor-Jackson,Jerry Garcia]
Dead Set	Grateful Dead	09.1981	-	29[11]	Arista 8606	[produced by Dan Healy,Betty Cantor-Jackson,Jerry Garcia]
In the Dark	Grateful Dead	07.1987	57[3]	6[34]	Arista 8452	[2x-platinum-US][produced by Jerry Garcia ,John Cutler]
Dylan & the Dead	Grateful Dead	02.1989	38[3]	37[11]	Columbia 45 056	[gold-US][produced by Jerry Garcia ,John Cutler]
Built to Last	Grateful Dead	11.1989	-	27[15]	Arista 8575	[gold-US][produced by Jerry Garcia ,John Cutler]
Without a Net	Grateful Dead	10.1990	-	43[12]	Arista 8634	[gold-US][produced by Phil Lesh ,John Cutler]
One from the Vault	Grateful Dead	05.1991	-	106[2]	Grateful Dead 40 132	[produced by Dan Healy]
Two from the Vault	Grateful Dead	05.1992	-	119[3]	Grateful Dead 40 162	[produced by Dan Healy]
Hundred Year Hall	Grateful Dead	10.1995	-	26[13]	Grateful Dead 40 202	[gold-US][produced by Phil Lesh ,John Cutler]
The Arista Years	Grateful Dead	11.1996	-	95[2]	Arista 18 934	[produced by Jerry Garcia, Lowell George]
Dozin' at the Knick	Grateful Dead	11.1996	-	74[4]	Arista 4025	[gold-US][produced by John Cutler, Phil Lesh]
Fallout from the Phil Zone	Grateful Dead	07.1997	-	83[3]	Grateful Dead 4052	[produced by John Cutler, Phil Lesh]
Live at the Fillmore East 2-11-69	Grateful Dead	11.1997	-	77[2]	Grateful Dead 4054	[produced by John Cutler and Phil Lesh]
So Many Roads (1965–1995)	Grateful Dead	11.1999	-	170[1]	Grateful Dead 14 066	[gold-US]
Ladies and Gentlemen... the Grateful Dead	Grateful Dead	10.2000	-	165[2]	Grateful Dead 14 075	[gold-US][produced by David Lemieux]
Nightfall of Diamonds	Grateful Dead	10.2001	-	196[1]	Grateful Dead 14 081	-
The Golden Road (1965–1973)	Grateful Dead	11.2001	-	191[1]	Warner 74 401	[gold-US]
Postcards of the Hanging	Grateful Dead	04.2002	-	120[1]	Grateful Dead 4069	-
Steppin' Out with the Grateful Dead: England '72	Grateful Dead	07.2002	-	160[2]	Grateful Dead 4084	[produced by David Lemieux,Jeffrey Norman]
The Very Best of Grateful Dead	Grateful Dead	10.2003	-	69[4]	Warner 73 899	[produced by James Austin,David Lemieux]
Rockin' the Rhein with the Grateful Dead	Grateful Dead	06.2004	-	75[1]	Grateful Dead 78 921	[produced by David Lemieux,Jeffrey Norman]
Truckin' Up to Buffalo	Grateful Dead	07.2005	-	137[1]	Grateful Dead 73 139	-
Live at the Cow Palace	Grateful Dead	02.2007	-	48[1]	Rhino 74816	[produced by David Lemieux, James Austin]
Three from the Vault	Grateful Dead	07.2007	-	112[1]	Rhino 79 983	[produced by Grateful Dead]
Rocking the Cradle: Egypt 1978	Grateful Dead	10.2008	-	35[1]	Rhino 79 908	[produced by Grateful Dead]
To Terrapin: Hartford '77	Grateful Dead	04.2009	-	59[2]	Rhino 6008	[produced by David Lemieux ]
Europe '72: The Complete Recordings	Grateful Dead	10.2011	-	193[1]	Rhino 6023	[gold-US][produced by David Lemieux]
Europe '72 Volume 2	Grateful Dead	10.2011	-	193[1]	Rhino 528639	[produced by Grateful Dead]
Spring 1990: So Glad You Made It	Grateful Dead	10.2012	-	157[1]	Rhino 53 222	[produced by Grateful Dead]
Sunshine Daydream	Grateful Dead	10.2013	-	19[1]	Rhino 536031	[produced by Grateful Dead]
30 Trips Around the Sun: The Definitive Live Story 1965–1995	Grateful Dead	10.2015	-	161[1]	Rhino	[gold-US][produced by Grateful Dead]
July 1978: The Complete Recordings	Grateful Dead	06.2016	-	62[1]	Rhino 554485	[produced by Grateful Dead]
Red Rocks: 7/8/78	Grateful Dead	06.2016	-	177[1]	Rhino 554486	[produced by Grateful Dead]
May 1977: Get Shown the Light	Grateful Dead	05.2017	-	33[1]	Rhino 557479	[produced by Grateful Dead]
Cornell 5/8/77	Grateful Dead	05.2017	-	25[2]	Rhino 557480	[produced by Grateful Dead]
Robert F. Kennedy Stadium, Washington, D.C., July 12 & 13, 1989	Grateful Dead	12.2017	-	64[1]	Rhino 562254	[produced by Grateful Dead]
The Best of the Grateful Dead Live	Grateful Dead	04.2018	-	167[1]	Rhino	-
Pacific Northwest '73–'74: The Complete Recordings	Grateful Dead	09.2018	-	88[1]	Rhino 572292	[produced by Grateful Dead]
The Warfield, San Francisco, California, October 9 & 10, 1980	Grateful Dead	04.2019	-	84[1]	Rhino 585396	[produced by Grateful Dead]
Giants Stadium 1987, 1989, 1991	Grateful Dead	10.2019	-	118[1]	Rhino 584633	[produced by Grateful Dead]
Ready Or Not	Grateful Dead	12.2019	-	172[1]	Rhino 596008	[produced by Grateful Dead]
Listen to the River: St. Louis '71 '72 '73	Grateful Dead	10.2021	-	122[1]	Rhino 645687	[produced by Grateful Dead]
Lyceum Theatre, London, England 5/26/72	Grateful Dead	08.2022	-	166[1]	Rhino	[produced by Grateful Dead]
In and Out of the Garden: Madison Square Garden '81, '82, '83	Grateful Dead	10.2022	-	159[1]	Rhino	[produced by Grateful Dead]