Z archiwum...rocka

środa, 12 października 2022

Nickelback

Nickelback- Historia zespołu Nickelback rozpoczęła się w małym, kanadyjskim miasteczku - Hanna, 1996 roku. Wtedy Chad Kroeger z bratem, kuzynem i przyjacielem założyli Nickelback.
Wkrótce zespół wyruszył do Vancouver, gdzie własnym sumptem nagrał demo z 7 piosenkami. Kolejne 2 lata muzycy spędzili w trasie, grając gdzie tylko się da. Po powrocie, grupa postanowiła postawić wszystko na jedną kartę, zaciągnęli pożyczkę i ponownie zamknęli się w studio.

Kiedy Roadrunner, wytwórnia specjalizująca się raczej w mocnym, metalowym graniu, wydała na początku 2000 roku album "The State", nikomu nieznanej rockowej formacji Nickelback, specjaliści z branży nie mogli się temu nadziwić. Po co inwestować w muzykę rockową w momencie, kiedy rocka nikt nie chce słuchać? Okazało się jednak, że szefowie Roadrunnera, (ci sami którzy odkryli Sepulturę, Type O'Negative i Slipknot) znowu mieli nosa. Nagrany i wydany w pośpiechu album "The State" zdobył co prawda popularność tylko w Kanadzie, ale do następnego ataku i zespół, i wytwórnia byli lepiej przygotowani.

Do studia Green House w Vancouver zaproszono producenta Ricka Parashara (współpracował między innymi z Pearl Jam, Temple Of The Dog), a miksy powierzono Randy'emu Staubowi (Metallica, U2). Zderzenie doświadczenia starych wyjadaczy z młodzieńczą energią emanująca z muzyki Nickelback dało niesamowity efekt.
Płyta "Silver Side Up" ukazała się w grudniu 2001 roku. Pilotowana doskonałym singlem "How You Remind Me" w Stanach Zjednoczonych od razu osiągnęła status platynowej i zyskała zwolenników również w Europie. Niektórzy recenzenci porównują nawet siłę "Silver Side Up" z energią, którą zachwycała przed laty "Appetite For Destruction" Guns N' Roses, może to ocena trochę na wyrost, ale kto wie... Fani rocka długo czekali na taki zespół.

Natomiast na wrzesień 2003 roku zespół przygotował premierę swojego czwartego albumu, zatytułowanego "The Long Road". Pierwszym singlem, promującym tą płytę była piosenka "Someday".Muzycy Nickelback nie zwalniali tempa. Kolejny album - "All The Right Reasons" ukazał się w 2005 roku. Na krążku znalazła się kompozycja "Side Of A Bullet", w którą wpleciono solo tragicznie zmarłego gitarzysty Pantery i Damageplan, "Dimebaga" Darrella Abotta. Album zespół nagrał z nowym bębniarzem, Danielem Adairem (eks-3 Doors Down), który zastąpił Ryana Vikedala. Gościnnie na płycie pojawił się Billy Gibbons, gitarzysta ZZ Top. Po premierze płyty Nickelback koncertowali samodzielnie lub jako support Bon Jovi (w Europie).

Kolejny album Nickelback - "Dark Horse" nie zebrał przychylnych recenzji, ale dzięki dużemu kontraktowi z Live Nation zespół udał się w kolejną dużą trasę. W lutym 2010 roku grupa wystąpiła na zakończeniu zimowych igrzysk olimpijskich w Vancouver. Wrzesień 2011 to czas premiery "Here and Now", siódmego albumu studyjnego grupy. Dyskografię Nickelback zamyka album "No Fixed Address" z 2014 roku. Był to pierwszy oficjalny album zespołu, który nie zadebiutował na pierwszym miejscu kanadyjskiej listy przebojów. Następca albumu zatytułowany "Feed the Machine" ukaże się 9 czerwca 2017 roku.

Nickelback cieszy się ogromnym sukcesem komercyjnym, a także statusem jednego z najbardziej nielubianych i wyszydzanych zespołów. Grupa krytykowana jest za to, że w ich piosenkach nieustannie przewijają się motywy seksu, striptizerek, prostytutek, narkotyków i alkoholu. W 2013 roku Nickelback znalazł się na drugim miejscu rankingu najgorszych zespołów lat 90-tych czytelników magazynu "Rolling Stone".

Single
Tytu³	Wykonawca	Data wydania	UK	US	Wytwórnia [UK]	Komentarz	Other charts
How you remind me/Leader of men	Nickelback	09.2001	4[51][02.2002]	1[4][49]	Roadrunner 23203320	[platinum-UK][gold-US] [written by Kroeger, Chad Robert, Kroeger, Michael Douglas Henry, Peake, Ryan Anthony, Vikedal, Ryan ][produced by Chad Kroeger,Rick Parashar,Ryan Peake,Mike Kroeger,Ryan Vikedal	-
Too bad	Nickelback	03.2002	9[23][01.73]	42[20]	Roadrunner RR 20373	[gold-US] [written by Kroeger, Chad Robert, Kroeger, Michael Douglas Henry, Peake, Ryan Anthony, Vikedal, Ryan][produced by Nickelback,Rick Parashar]	-
Never again	Nickelback	12.2002	30[4]	124[2]	Roadrunner RR 20253	[gold-US] [written by Kroeger, Chad Robert, Kroeger, Michael Douglas Henry, Peake, Ryan Anthony, Vikedal, Ryan][produced by Nickelback,Rick Parashar]
Someday	Nickelback	09.2003	6[19]	7[50]	Roadrunner RR 20088	[gold-US][silver-UK] [written by Kroeger, Chad Robert, Kroeger, Michael Douglas Henry, Peake, Ryan Anthony, Vikedal, Ryan] [produced by Nickelback,Joey Moi]	-
Figured you out	Nickelback	02.2004	-	65[19]	Roadrunner 20013	[gold-US] [written by Kroeger, Chad Robert, Kroeger, Michael Douglas Henry, Peake, Ryan Anthony, Vikedal, Ryan] [produced by Nickelback,Joey Moi]
Feelin' way too damn good	Nickelback	03.2004	39[2]	48[16]	Roadrunner RR 39983	[written by Kroeger, Chad Robert, Kroeger, Michael Douglas Henry, Peake, Ryan Anthony, Vikedal, Ryan] [Producers: Nickelback , Joe Moi]	-
Photograph/We Will Rock You	Nickelback	10.2005	29[21]	2[33]	Roadrunner RR 39553	[2x-platinum-US][gold-UK][written by Nickelback, Chad Kroeger][Producers: Nickelback , Joe Moi]	-
Far Away / Photograph (Live) / Mistake	Nickelback	02.2006	40[4]	8[30]	Roadrunner RR 39483	[silver-UK][written by Nickelback, Chad Kroeger][Producers: Nickelback ]	-
Animals	Nickelback	11.2005	-	97[3]	Roadrunner	[written by Nickelback, Chad Kroeger][Producers:Nickelback,Joey Moi ]	-
Savin' Me	Nickelback	03.2006	77[4]	19[28]	Roadrunner RR 39393	[written by Chad Kroeger, Ryan Peake, Mike Kroeger, Daniel Adair][Producers:Nickelback,Joey Moi ]	-
Rockstar	Nickelback	08.2006	2[31]	6[41]	Roadrunner RR 39323	[2x-platinum-UK][Produced by: Nickelback, J.Moi ][Composed by: Chad Kroeger, Ryan Peake, Mike Kroeger, Daniel Adair]	-
If everyone cared	Nickelback	02.2007	-	17[22]	Roadrunner RR 38913	[Composer : C.Kroeger, Nickelback][Producer : Robert John "Mutt" Lange]	-
Gotta Be Somebody	Nickelback	09.2008	20[7]	10[27]	Roadrunner RR 38332	[silver-UK][written by Chad Kroeger, Ryan Peake, Mike Kroeger, Daniel Adair] [Producers: Nickelback, Mutt Lange]	-
Something in Your Mouth	Nickelback	10.2008	-	96[1]	Roadrunner	[written by Robert John "Mutt" Lange, Chad Kroeger] [Producers: Robert John "Mutt" Lange]	-
If Today Was Your Last Day	Nickelback	11.2008	64[6]	19[22]	Roadrunner	[silver-UK][written by Chad Kroeger, Nickelback] [Producers: Robert John "Mutt" Lange]	-
Burn It to the Ground	Nickelback	01.2009	-	108	Roadrunner	[silver-UK][written by Nickelback] [Producers: Robert John "Mutt" Lange, Nickelback, Joey Moi]	-
I'd Come for You	Nickelback	03.2009	67[2]	44[2]	UNKNOWN PPL RCH CATCO 148426794	[written by Robert John "Mutt" Lange, Chad Kroeger] [Producers: Robert John "Mutt" Lange]	-
Never Gonna Be Alone	Nickelback	09.2009	-	58[17]	Roadrunner	[written by Robert John "Mutt" Lange, Chad Kroeger, Ryan Peake, Mike Kroeger] [Producers: Robert John "Mutt" Lange]	-
This Afternoon	Nickelback	08.2010	79[1]	34[20]	Roadrunner CATCO 163345380	[written by Chad Kroeger, Robert John "Mutt" Lange] [Producers: Robert John "Mutt" Lange]	-
This Afternoon	Nickelback	08.2010	79[1]	34[20]	Roadrunner CATCO 163345380	[written by Chad Kroeger, Robert John "Mutt" Lange] [Producers: Robert John "Mutt" Lange]	-
When We Stand Together	Nickelback	11.2011	41[5]	44[16]	Roadrunner NLA 321191798	[silver-UK][written by Chad Kroeger, Ryan Peake, Mike Kroeger, Joey Moi] [Producers: Nickelback, Joey Moi]	-
Bottoms Up	Nickelback	10.2011	179[1]	101[4]	Roadrunner	[written by Chad Kroeger, Mike Kroeger, Joey Moi] [Producers: Nickelback, Joey Moi]	-
Lullaby	Nickelback	12.2011	194	89[1]	Roadrunner	[written by Chad Kroeger, Craig Wiseman, Chris Tompkins, Rodney Clawson] [Producers: Nickelback, Joey Moi, Brian Howes]	-
Trying Not to Love You	Nickelback	12.2011	-	104[1]	Roadrunner	[written by Chad Kroeger, Ryan Peake, Brett Warren, Brad Warren] [Producers: Nickelback, Joey Moi]	-
Edge of a Revolution	Nickelback	08.2014	91[1]	118[1]	Republic USUM 71412163 [UK]	[written by Chad Kroeger, Ryan Peake ,Mike Kroeger] [Producers: Nickelback, Chris Baseford]	-
What Are You Waiting For?	Nickelback	09.2014	111	102[1]	Republic	[written by Chad Kroeger, Ryan Peake, Jacob Kasher, Gordon "Gordini" Sran] [Producers: Nickelback, Chris Baseford]	-
Someone That You're With	Nickelback	01.2017	-	107[1]	Roadrunner	[written by Chad Kroeger] [Producers: Nickelback,Joey Moi]	-

Albumy
Tytu³	Wykonawca	Data wydania	UK	US	Wytwórnia [US]	Komentarz	Other charts
The state	Nickelback	05.2000	128[8]	130[18]	Roadrunner 8586	[platinum-US][silver-UK][Producers: Dale Penner , Nickelback]
Silver side up	Nickelback	01.2002	1[2][107]	2[80]	Roadrunner 168 618 485-2	[6x-platinium-US][3x-platinum-UK][Producers: Rick Parashar , Nickelback]	-
Curb	Nickelback	07.2002	185[1]	182[1]	Roadrunner 618440	[silver-UK]][Producers: Larry Anschell]	-
The long road	Nickelback	09.2003	5[38]	6[80]	Roadrunner RRD 618400	[3x-platinium-US][platinum-UK][Producers: Nickelback , Joe Moi]	-
All the right reasons	Nickelback	10.2005	2[46]	1[1][96]	Roadrunner 618300	[diamond-US][3x-platinum-UK][Producers: Nickelback]	-
Dark Horse	Nickelback	11.2008	4[26]	2[103]	Roadrunner RR 80282 [UK]	[3x-platinium-US][platinum-UK][Producers: Joey Moi , Mutt Lange,Nickelback ]	-
Here and Now	Nickelback	12.2011	10[15]	2[42]	Roadrunner RR 77092 [UK]	[platinium-US][gold-UK][Producers: Nickelback, Joey Moi ,Brian Howes]	-
The Best of Nickelback Volume 1	Nickelback	11.2013	15[16]	21[107]	Roadrunner RR 75922 [UK]	[platinum-UK][Producers: Chad Kroeger]	-
No Fixed Address	Nickelback	11.2014	12[10]	4[19]	Republic 4704707 [UK]	[gold-UK][Producers: Nickelback, Chris Baseford ,Brian Howes Jason "JVP" van Poederooyen, Gordon "Gordini" Sran]	-
Feed the Machine	Nickelback	06.2017	3[8]	2[103]	BMG 538272242 [UK]	[silver-UK][Producers: Chris Baseford,Nickelback ]	-

sobota, 8 października 2022

Facemob

Facemob to amerykańska grupa hip-hopowa założona przez rapera Scarface. Grupa składała się z 350, DMG, Devin the Dude, Chi-Ray i Smit-D, a Scarface produkował i pisał piosenki na debiutancki album grupy. Grupa po raz pierwszy pojawiła się bez napisów na singlu Scarface z 1995 roku „Among the Walking Dead” z albumu ze ścieżką dźwiękową Walking Dead , ale pierwszy oficjalny występ grupy miał miejsce później w tym samym roku na albumie Tales from the Hood ze ścieżką dźwiękową o sobie -zatytułowana piosenka "Face Mob".

Facemob pojawił się również na albumach ze ścieżkami dźwiękowymi dla Original Gangstas i High School High przed wydaniem debiutanckiego albumu The Other Side of the Law, który osiągnął 51. miejsce na liście Billboard 200. Po czteroletniej przerwie grupa (bez Devina the Dude ) powrócili w 2002 roku z wydaniem drugiego i ostatniego albumu, Silence.

Albumy
Tytuł	Wykonawca	Data wydania	UK	US	Wytwórnia [US]	Komentarz
The Other Side of the Law	Facemob	08.1996	-	51[7]	Interface 41 336	[produced by J. Prince,Scarface,Mike Dean,Uncle Eddie,Domo,N.O. Joe]

Faith Band

Faith Band to amerykański zespół rockowy z Indianapolis w stanie Indiana. W latach 1973-1979 grupa wydała 5 albumów, które były dystrybuowane w całych Stanach Zjednoczonych. Grupa zyskała popularność w swoim rodzinnym mieście w 1978 roku piosenką Dancin' Shoes. Później w tym samym roku Nigel Olsson nagrał wersję piosenki, która stała się hitem w Top 20. Wokalista Carl Storie i basista Mark Cawley założyli duet Blinding Tears w 1985 roku i wydali album zatytułowany Blinding Tears w Riva Records w 1986 roku.

Carl Storie wydał solowy album w 1999 roku 2 .Dave Bennett wydał solowy album Out of the Bleu w 2004 roku. John Cascella (urodzony 29 kwietnia 1947r) przeniósł się do zespołu Johna Mellencampa, gdzie grał na klawiszach aż do swojej przedwczesnej śmierci 14 listopada 1992 roku, w wieku 45 lat.

Dave Barnes pracował ze swoim bratem Terrym Barnesem w firmie Ticketmaster w połowie lat 80-tych i pomógł uczynić z niej jedną z największych firm zajmujących się sprzedażą i dystrybucją biletów na świecie. Zespół Faith Band nagrywa obecnie album w studiach DaddyReal w Indianapolis. Ma ukazać się w 2013 roku.

Single
Tytuł	Wykonawca	Data wydania	UK	US	Wytwórnia [UK]	Komentarz
Dancin' Shoes/Désiré	Faith Band	12.1978	-	54[9]	Mercury 74037	[written by Carl Storie][produced by Greg Riker, Faith Band]
You're My Weakness/Forever	Faith Band	06.1979	-	76[4]	Mercury 74068	[written by J. Cascella][produced by Greg Riker, Faith Band]

Ted Fio Rito

Ted Fio Rito-[ur. 20.12.1900r w Newark,New York-zm. 22.07.1971r Scottsdale,Arizona],popularny bandleader,kompozytor i muzyk grający na fortepianie i organach Hammonda.Jego kariera trwała ponad cztery dekady i obfituje w wielu przebojowych nagrań pochodzących głównie z lat 30-tych,co było częściową zasługą młodej wokalistki Betty Grable. Szczególnie dwa warte są odnotowania ;oba były #1 amerykańskiej listy Billboard, "My Little Grass Shack w Kealakekua, Hawaii" (1934) i " I'll String Along With You" (1934).

Rozpoczął karierę w wieku 19 lat,gdy zaczynała się era jazzowych nagrań w wytwórniach płytowych.Rok póżniej jego nazwisko było już znane w kręgu młodych kompozytorów,a jego utwory wykonywały orkiestry Arta Hickmana i Harry Yerkesa.Jego kariera nagraniowa zaczęła się w studio nagraniowym Columbia,jako pianisty w bandzie Harry Yerkesa.W 1921 roku przeniósł się do Chicago, aby dołączyć do zespołu Dana Russo i, do wiosny 1922 roku był współliderem Russo i FIORITO's Oriole Orchestra.Po występie w Detroit zespół został przemianowany na Oriole Taras Orchestra i dokonał pierwszych nagrań w maju 1922r minn. kompozycję lidera "Soothing".W 1928r Dan Russo opuszcza orkiestrę,i Ted został jej jedynym liderem.Przez cały rok następny, zespół występował w wielu miejscach, w tym w St Louis, Kansas City i Cincinnati.W sierpniu dokonał nagrań z wokalistą i klarnecistą Tedem Lewisem.Orkiestra występowała często w tym czasie w radio zdobywając dużą popularność na terenie Stanów Zjednoczonych.

Czas wielkiego kryzysu w latach 30-tych to czas walki o przetrwanie zespołu ze wzgędu na kryzys wytwórni płytowych.Mimo tych niesprzyjających okoliczności orkiestra zrobiła wiele sesji dla wytwórni Victor.W 1932r zespół wyjeżdża do San Francisco,gdzie dostali angaż w St Francis Hotel i realizował nagrania dla Brunswick.W tym okresie lider dokonał zmian w swoim bandzie dokoptowując trio wokalne "Debutantes", gitarzystę, Muzzy Marcellino i basistę, Candy Candido.Dołączyła też na krótko wokalistka,przyszła gwiazda pin-up,Betty Grable,która wystąpiła w 1933r razem z orkiestrą w filmie "Sweetheart of Sigma Chi".

W następnych latach orkiestra pojawia się w programach radiowych i występuje w wielu filmach jak:"Twenty Million Sweethearts" (Warner Bros 1934) z Dickiem Powellem, Ginger Rogers i Mills Brothers, "Broadway Gondolier" (Warner Bros 1935) z Dickiem Powellem i Mills Brothers, "Every Night At Eight" (Paramount 1935 ) z Alice Faye i Francesem Langfordem i "Star Night At Cocoanut Grove" (MGM 1935).
Fio Rito był też autorem muzyki do kilku filmów-"The Broadway Hoofer" (Columbia 1929), "Double Cross Roads" (Fox 1930), "Blondie Of The Follies" (MGM 1932), "Young And Beautiful" (Mascot 1934), "Here Comes The Band" (MGM 1935) and "Song Of The Saddle" (Warner Bros. 1936).W 1936r orkiestra przenosi się do wytwórni Decca,a rok póżniej rozpoczyna regularne wystepy w radiowym programie "Frigidaire Frolics".W kolejnych latach Fio Rito eksperymentuje z brzmieniem zespołu,grając swing i pozyskując nową młodą wokalistkę June Haver.Już z nią występują w filmie Universalu "Skyline Serenade" z 1941r.Po 1942r orkiestra nie wraca już do studia nagraniowego skupiając się na filmach minn. "Rhythm Parade" (Monogram 1942), "Chasing The Blues" (1942), "The Magic Of Magnolias" (1942), "Melody Parade" (Monogram 1943), "Silver Skates" (Monogram 1943),"Ted Fio Rito And His Orchestra" (1949).

Jako kompozytor napisał ponad 100 piosenek często współpracując z Gusem Kahnem.Jego najbardziej znane kompozycje to "Toot, Toot, Tootsie", "Goodbye "(z Kahnem 1922r) i " Laugh, Clown, Laugh "(z Sam M. Lewis i Joseph Young w 1928 roku).Wielu wokalistów śpiewało z zespołem Rito Fio ,w tym Muzzy Marcellino, Betty Grable,June Haver, Kay Swingle, Mahoney Sisters, Debutantes, Maureen O'Connor, Patti Palmer, Jimmy Baxter.Popularność zespołu spadła w latach 40-tych, ale Fio Rito kontynuował występy w Chicago, w Arizonie, a na końcu Las Vegas w latach 60-tych.

Single

Tytu³	Wykonawca	Data wydania	UK	US	Wytwórnia [US]	Komentarz
Willow weep for me	Ted Fio Rito	12.1932	-	17[2]	Brunswick 6422	[vocal:Muzzy Marcellino][written by Ann Ronell]
[When it's] Darkness on the delta	Ted Fio Rito	02.1933	-	12[3]	Brunswick 6478	[vocal:Muzzy Marcellino][written by Marty Symes, Al Neiburg & Jerry Livingston]
I'll Take an Option on You/[I don't stand] A ghost of a chance with you	Ted Fio Rito	04.1933	-	7[7];B:12[3]	Brunswick 6505	[B:vocal:Muzzy Marcellino][A:written by Leo Robin & Ralph Rainger][B:written by Victor Young, Bing Crosby & Ned Washington]
Hold me	Ted Fio Rito	06.1933	-	12[3]	Brunswick 6555	[vocal:Muzzy Marcellino][written by Jack Little, Dave Oppenheim & Ira Schuster]
My Little Grass Shack in Kealakekua, Hawaii	Ted Fio Rito	01.1934	-	1[1][14]	Brunswick 6736	[written by Bill Cogswell/Tommy Harrison/Johnny Noble]
Temptation	Ted Fio Rito	02.1934	-	15[3]	Brunswick 6705	[written by Nacio Brown & Arthur Freed][piosenka z filmu "Going Hollywood"]
I'll String Along With You	Ted Fio Rito	05.1934	-	1[5][14]	Brunswick 6859	[written by Harry Warren & Al Dubin][vocal:Muzzy Marcellino][piosenka z filmu "Twenty millions sweethearts"]
Soft green seas/King Kamehameha [Conquerer of The Islands]	Ted Fio Rito	07.1934	-	12[3];B:10[5]	Brunswick 6902	[A:written by Ted Fio Rito , Leonie Weeks & R. Alex. Anderson][B:written by Johnny Noble]
June in january	Ted Fio Rito	12.1934	-	10[4]	Brunswick 7327	[written by Ralph Rainger & Leo Robin][piosenka z filmu "Here is my heart"]
On the good ship Lollipop	Ted Fio Rito	02.1935	-	16[2]	Brunswick 7364	[written by Richard Whiting & Sidney Clare][piosenka z filmu "Bright eyes"]
Let's Face the Music and Dance	Ted Fio Rito	03.1936	-	9[4]	Decca 697	[written by Irving Berlin][piosenka z filmu "Follow the fleet"][vocal:Stanley Hickman]
All my life	Ted Fio Rito	06.1936	-	15[2]	Decca 784	[written by Sam H. Stept][piosenka z filmu "Laughing Irish Eyes"][vocal:Stanley Hickman]
Tomorrow is another day	Ted Fio Rito	07.1937	-	10[4]	Decca 1257	[written by Walter Jurmann, Bronislau Kaper & Gus Kahn][vocal:Muzzy Marcellino]
Vieni,Vieni	Ted Fio Rito	11.1937	-	17[2]	Decca 1450	[written by Géo Koger, Henri Varna & Vincent Scotto][adaptacja starej korsykañskiej melodii][vocal:Muzzy Marcellino]
How strange	Ted Fio Rito	05.1939	-	16[1]	Decca 2381	[vocal:Twin Fours]

Kompozycje Ted Fio Rito na listach przebojów

[with Ernie Erdman]
11/1923 No, No, Nora Eddie Cantor 1.US

[with Gus Kahn, Ted Koehler]
02/1924 When Lights Are Low The Benson Orchestra of Chicago 4.US

[with Gus Kahn]
11/1924 Charley, My Boy Eddie Cantor 3.US
11/1924 Charley, My Boy The International Novelty Orchestra 11.US
11/1925 Alone at Last Carl Fenton and His Orchestra 3.US
12/1925 Alone at Last Henry Burr 5.US
12/1925 Alone at Last Lewis James 11.US
03/1926 I Never Knew Gene Austin 8.US
12/1928 I'm Sorry, Sally Fred Waring's Pennsylvanians 6.US
.1931 Now That You're Gone Guy Lombardo and His Royal Canadians 2.US
05/1947 I Never Knew Sam Donahue and His Orchestra 2.US
12/1949 Charley My Boy The Andrews Sisters and Russ Morgan and His Orchestra 15.US

[with Sam M. Lewis & Joe Young]
.1928 King for a Day Ted Lewis & His Band 5.US
.1928 Laugh, Clown, Laugh! Ted Lewis & His Band 5.US
.1928 Laugh, Clown, Laugh! Fred Waring's Pennsylvanians 1.US
.1929 I Used to Love Her in the Moonlight Fred Waring's Pennsylvanians 18.US

[with Gus Kahn, Ruth Etting]
.1931 Now That You're Gone Ruth Etting 13.US

[with Raymond Egan]
.1932 Three on a Match Paul Whiteman & His Orchestra 3.US

[with Leonie Weeks & R. Alex. Anderson]
.1934 Soft Green Seas Ted Fio Rito & His Orchestra 12.US

[with Harry MacPherson & Albert Von Tilzer]
.1935 Roll Along, Prairie Moon Smith Ballew & His Orchestra 10.US

[with Billy Hill, Daniel Richman]
.1936 Alone at a Table for Two Guy Lombardo and His Royal Canadians 13.US

[with Benny Davis,John Frederick Coots]
.1936 Yours Truly is Truly Yours Leo Reisman and His Orchestra 14.US

[with Eddy Howard]
11/1940 Now I Lay Me Down to Dream Andy Kirk and His Clouds of Joy 19.US

piątek, 7 października 2022

Wilton Felder

Właśc. Wilton Lewis Felder, ur. 31.08.1940r w Houston w Teksasie (USA). Na początku lat 50-tych założył zespół jazzowy, który z czasem przekształcił się w The Crusaders, jedną ze znaczących formacji współczesnego jazzu.

Przez cały czas Wilton Felder jest związany z tą grupą, chociaż nie stroni od solowych projektów; raz są to autorskie albumy, innym razem nagrania dokonane z gigantami jazzu: Archiem Sheppem (1968), Bobbym Bryantem, Jeanem-Lukiem Pontym, Blue Mitchellem i Miltem Jacksonem (wszystkie sesje z 1969), Groove'em Holmesem (1969, 1971), Grantem Greenem (1971-72), Johnem Klemmerem (1971, 1972, 1974), Stanleyem Turrentine'em (1974), Carmen McRea (1976) i Dizzym Gillespiem (1977).
Felder doskonale odnajduje się przede wszystkim w soulowej i funkowej stylistyce jazzu, stąd też jego muzyka z The Crusaders oraz długoletnia współpraca z pianistą i współliderem grupy Joe Sample'em uchodzą za perfekcyjną i jazzowo innowatorską.

Albumy

Tytuł	Wykonawca	Data wydania	UK	US	Wytwórnia [US]	Komentarz
We All Have A Star	Wilton Felder	12.1978	-	173[14]	ABC 1109	[produced by Nesbert "Stix" Hooper, Joe Sample, Wilton Felder]
Inherit The Wind	Wilton Felder	11.1980	-	142[8]	MCA 5144	[produced by "Stix" Hooper, Joe Sample, Wilton Felder]
Secrets	Wilton Felder	02.1985	77[3]	81[16]	MCA 5510	[produced by Wilton Felder/Joe Sample/Leo

Single

Tytuł	Wykonawca	Data wydania	UK	US	Wytwórnia [UK]	Komentarz
Inherit the Wind/Until The Morning Comes	Wilton Felder	11.1980	39[5]	-	MCA MCA 646	[written by Wilton Felder/Derrell Nix ][produced by "Stix" Hooper, Joe Sample, Wilton Felder]
(No Matter How High I Get) I'll Still Be Looking Up To You/La Luz	Wilton Felder / Bobby Womack	02.1985	63[2]	-	MCA MCA 919	[written by Bobby Womack/Paul Kisch][produced by Crusaders ][2.R&B; Chart]

Arthur Hammerstein

Arthur Hammerstein (ur. 21 grudnia 1872r - zm. 12 października 1955r) był amerykańskim autorem tekstów, dramatopisarzem, dramatopisarzem i kierownikiem teatralnym. Urodzony i wykształcony w żydowskiej rodzinie w Nowym Jorku, Hammerstein był synem teatralnego impresario i kompozytora Oscara Hammersteina I. Arthur zaczynał jako murarz i tynkarz pracując nad projektami ze swoim ojcem, w tym z Victoria Theatre i Manhattanem Opera. W 1908 roku Hammerstein rozpoczął pracę nad zostaniem producentem, podpisując kontrakt z włoską piosenkarką Luisą Tetrazzini do rodzinnego Manhattan Center i negocjując z Otto Kahnem przed przeprowadzką do Londynu w 1910 roku.

Dzięki wsparciu ojca Arthur rozpoczął swoją pierwszą produkcję, Naughty Marietta. Brat Artura, Willie Hammerstein, zmarł w czerwcu 1914 roku, a Arthur przejął zarządzanie rodzinnym teatrem Victoria. Teatr nie był jednak finansowo opłacalny i miał zostać zamknięty w przyszłym roku. Na jego miejscu zbudowano pierwszy pałac filmowy na Times Square, Teatr Rialto. Hammerstein był producentem operetek Rudolfa Frimla The Firefly (1912), Katinka (1915) i Rose-Marie (1924), przy których współpracował ze swoim siostrzeńcem Oscarem Hammersteinem II. Arthur wyprodukował prawie 30 musicali w ciągu 40 lat w showbiznesie

Podczas występu w Tickle Me w 1920 roku Hammerstein został aresztowany za posiadanie czegoś, co w czasach prohibicji uważano za whisky, która później okazała się mrożoną herbatą. W 1930 Hammerstein został oskarżony przez reżysera tańca George'a Haskella o napaść, ale zarzuty zostały później wycofane i obaj się pogodzili. Aby szukać lepszych możliwości biznesowych, Hammerstein wyjechał do Hollywood, aby wyprodukować swój jedyny film The Lottery Bride, który okazał się porażką i ponownie wrócił na Broadway.

Ostatnie produkcje Hammersteina to Luana and Ballyhoo z 1930 roku, które uznano za porażki. Hammerstein zbankrutował w 1931 roku z powodu pewnych niepowodzeń muzycznych i przeszedł na emeryturę. W latach 1925-1927 Hammerstein wybudował to, co jest obecnie znane jako Teatr Eda Sullivana przy 1697 Broadway na Manhattanie. Hammerstein pojawił się jako on sam w jednym z odcinków serialu Popular Science w 1949 roku. Był jednym z autorów piosenki „Because of You”, wielkiego przeboju (nr 1 przez 10 tygodni) Tony'ego Bennetta w 1951 roku. Hammerstein napisał piosenkę w 1940 roku. Została wykorzystana w filmie I Was an American Spy (1951).

Hammerstein był czterokrotnie żonaty. Ożenił się z Jean Allison w 1893r. Mieli córkę, aktorkę Elaine Hammerstein i rozwiedli się w 1910r. Miesiące później ożenił się ponownie z Grace Weir; rozwiedli się w 1915r. Jego małżeństwo z aktorką Claire Nagle w 1919 zakończyło się jej śmiercią w 1921r. W 1924r Hammerstein ożenił się z aktorką kina niemego i osobowością sceniczną Dorothy Dalton. Hammerstein zmarł 12 października 1955 roku na atak serca w wieku 82 lat. Został pochowany na cmentarzu Woodlawn w Bronksie w Nowym Jorku.

Kompozycje Arthura Hammersteina na listach przebojów

[with Dudley Wilkinson]
1941 Because of You Larry Clinton and His Orchestra 23.US
06/1951 Because of You Tony Bennett 1.US
07/1951 Because of You Les Baxter 4.US
07/1951 Because of You Jan Peerce 12.US
09/1951 Because of You Gloria DeHaven & Guy Lombardo & His Royal Canadians 11.UK
09/1951 Because of You Johnny Desmond 17.US
09/1951 Because of You Ray Barber 23.US
11/1951 Because of You Tab Smith 20.US
07/1966 Because of You Rome and Paris 104.US
03/1967 Because of You Chris Montez 71.US

Facts of Life

Millie Jackson przypisuje przyjaciołom Keithowi Williamsowi i Chuckowi Carterowi nauczenie jej śpiewu na początku jej kariery muzycznej. Po drodze spotkała Jean Davis (siostrę Tyrone'a Davisa); Jean otwierał przed Tyrone i zostali przyjaciółmi. Kiedy brak czasu uniemożliwił Jackson wyprodukowanie pojedynczych płyt , zebrała ich w grupę o nazwie Facts of Life. Byli podobni do Soul Children, ale mniej dynamiczni niż grupa z Memphis.

Jackson wyprodukowała je niezależnie, ale nie mogła zawrzeć umowy z dużą wytwórnią i już miała się poddać, kiedy jej producent, Brad Shapiro, zaproponował Facts of Life kontrakt z jego wytwórnią Kayvette. Ich pierwszym singlem był „Caught in the Middle” Homera Banksa i Carla Hamptona, który dobrze radził sobie na stacjach południowych, ale nigdy nie trafił do głównego nurtu. Jednak drugie wydawnictwo, remake przeboju country „Sometimes”, wspięło się na 31. miejsce na liście pop wiosną 1977 roku. Kayvette pospieszyła z wydaniem albumu, Millie była wtedy popularna i miała mało czasu na projekt . George Jackson i Raymond Moore napisali dwie piosenki i spróbowali innego standardu country „Looks Like We Made It”. Słabe opakowanie, w tym literówki, błędnie napisane słowa i zły obraz, podważają atrakcyjność albumu.

Pomimo problemów, RCA Records wybrało go do masowej dystrybucji. Drugi LP, A Matter of Time, nie przyniósł żadnych hitów. Przepracowana Millie Jackson bardziej koncentrowała się na swojej karierze i poza masowymi wysyłkami, miała miejsce niewielka promocja. Williams, Carter i Davis rozstali się i nigdy więcej się nie pojawili.

Single
Tytuł	Wykonawca	Data wydania	UK	US	Wytwórnia [US]	Komentarz
Caught In The Act (Of Gettin' It On) / L-O-V-E	Facts of Life	05.1976	-	-	Kayvette 5126	[written by C. Hampton, H. Banks][produced by Millie Jackson][13[13].R&B Chart]
Sometimes / Love Is The Final Truth	Facts of Life	03.1977	-	-	Kayvette 5128	[written by B. Anderson][produced by Millie Jackson][3[22].R&B Chart]

Military Wives

Military Wives był chórem z Wielkiej Brytanii, który narodził a się z czwartej serii telewizyjnego serialu dokumentalnego Garetha Malone'a The Choir, który został wyemitowany pod koniec 2011 roku. Po wysłaniu męża do Afganistanu w 2009 roku , Nicky Clarke skontaktowała się z Malone z wiadomością o jej zamiarze założenia chóru w Catterick, North Yorkshire. Powstała formacja Chóru Wojskowego WAGS umożliwiła żonom, członkom i dziewczynom żołnierzy - a także kobietom z wojska - dzielenie się swoją pasją do muzyki i pomoc w zjednoczeniu społeczności Catterick Garrison, największego garnizonu armii brytyjskiej na świecie.

Malone został zainspirowany do pomocy w tworzeniu dwóch podobnych chórów w Devon - jednego w Royal Marines Base w Chivenor, a drugiego w Royal Citadel w Plymouth - a etapy kształtowania tych przedsięwzięć zostały ściśle udokumentowane w jego popularnej brytyjskiej telewizji . Opierając się na sukcesie serii, wydany przez Decca, skomponowany przez Paula Mealora singiel „Wherever You Are” osiągnął pierwsze miejsce w Wielkiej Brytanii w 2011 r., zrzucając z miejsca tegorocznego zwycięzcę X-Factor Little Mix.

W wyniku tej ekspozycji nabrano dalszego rozpędu, co doprowadziło do powstania dodatkowych chórów w Lympstone i Portsmouth. Nagrania każdego z pięciu chórów zostały zebrane na albumie In My Dreams, debiutanckim albumie The Military Wives, wydanym w marcu 2012 roku. Zawierał on materiał pierwotnie wykonywany przez U2, Coldplay i Boba Dylana, a utwór tytułowy był kolejną kompozycją Mealora. . Stał się brytyjskim kompozytorem z wyboru do takich projektów po włączeniu jego motetu „Ubi Caritas et Amor” podczas ceremonii ślubnej księcia Williama i Catherine Middleton w poprzednim roku. In My Dreams stał się albumem nr 1 w Wielkiej Brytanii, a sukces na listach przebojów był kontynuowany w maju, kiedy członkowie chórów pojawili się na „Sing” Gary'ego Barlowa, kompozycji upamiętniającej Diamentowy Jubileusz Królowej Elżbiety II i zajęli pierwsze miejsce na brytyjskiej liście singli. Później w 2012 roku sukces debiutu Military Wives doprowadził do powstania 24 chórów w całej Wielkiej Brytanii, a także w Niemczech i na Cyprze. Ponad 700 członków zebrało się w tym roku, aby nagrać swój drugi album Stronger Together, na którym znalazły się utwory takie jak Take That „Rule the World”, przejmujące interpretacje klasyków „Right Here Waiting for You” i „When Will I See You Again” oraz dwa oryginalne utwory napisane przez chórmistrza i mentora Garetha Malone.

Single
Tytuł	Wykonawca	Data wydania	UK	US	Wytwórnia [UK]	Komentarz
Wherever You Are	Military Wives featuring Gareth Malone	12.2011	1[1][8]	-	Decca GBUM 71110865	[written by Paul Mealor][produced by Jon Cohen]
Sing	Gary Barlow & The Commonwealth Band featuring Military Wives	06.2012	1[1][12]	-	Decca GBUM 71202976	[written by Gary Barlow,Andrew Lloyd Webber ][produced by Eliot Kennedy, Gary Barlow, Ryan Carline]

Albumy
Tytuł	Wykonawca	Data wydania	UK	US	Wytwórnia [UK]	Komentarz
In My Dreams	Military Wives	03.2012	1[1][18]	-	Decca 2796665	[produced by Jon Cohen]
Stronger Together	Military Wives	11.2012	5[12]	-	Decca 3710695	[produced by Jon Cohen]
Home for Christmas	Military Wives Choir	12.2016	42[4]	-	BMG USMTVCD 015	-
Remember	Military Wives Choir	07.2018	40[1]	-	Military Wives Choir MWCCD 1	[produced by Jon Cohen]

czwartek, 6 października 2022

Eria Fachin

Eria Fachin (ur. 20 kwietnia 1960r -zm. 9 maja 1996r) była kanadyjską piosenkarką dance pop, najbardziej znaną ze swojego singla z 1988 roku „Savin' Myself”. Pochodzący z Hamilton w Ontario Fachin zaczęła występować w okolicach Toronto w wieku 15 lat, występując na różnych stanowiskach, w tym występy w klubach nocnych, role w teatrze muzycznym, nagrywając dżingle reklamowe dla lokalnych reklamodawców i występując w programach telewizyjnych. Nagrała również wiele singli w tej epoce, w tym „I'm Not Your Puppet” i poślubiła swojego muzycznego współpracownika Lou Bartolomucciego w 1986 roku.

Fachin wydała swój debiutancki album, My Name Is Eria Fachin, nakładem Critique Records w 1988 roku i koncertowała w całej Kanadzie, aby wesprzeć album jako support przed Candi and the Backbeat. Z albumu ukazały się trzy single, "Savin' Myself", "Your Love Just Came Too Late" oraz cover utworu The Supremes "I Hear a Symphony". „Savin' Myself”, największy hit Fachin w Kanadzie i na świecie, osiągnął szczyt na 22. miejscu listy przebojów RPM w tygodniu od 2 lipca 1988 r. , a także dotarł do pierwszej piętnastki na liście Adult Contemporary. Piosenka zajęła również 50 miejsce na liście Billboard Hot 100 w Stanach Zjednoczonych i 33 miejsce na liście Hot Dance Club Songs. „Your Love Just Came Too Late” osiągnął co najmniej 86. miejsce na listach przebojów RPM , podczas gdy „I Hear a Symphony” dotarł do piątego miejsca na listach tanecznych magazynu w 1989 roku. Ta ostatnia piosenka również zajęła 16 miejsce na liście najlepszych singli tanecznych magazynu na koniec roku.

W 1990 roku pojawiła się na pojedynczym singlu „Can't Repress the Cause”, błagającym o większe włączenie muzyki hip-hopowej na kanadyjską scenę muzyczną, z Dance Appeal. Miała również skromny hit na listach Adult Contemporary RPM w 1991 roku dzięki singlowi „Hug You Hold You”, napisanym przez Bartolomucciego, i przyczyniła się do powstania wokali na albumie jazzowego zespołu Bartolomucci Synthetic Earth o tym samym tytule w 1991 roku. .

Fachin rozpoczęła pracę nad swoim drugim albumem, gdy zdiagnozowano u niej raka i została zmuszona do wstrzymania swojej kariery na czas leczenia.Jedynym kolejnym nagraniem, jakie kiedykolwiek wydała, była piosenka przewodnia do filmu Kiefera Sutherlanda „Woman Wanted”. Zmarła na raka 9 maja 1996 roku w Oakville w wieku 36 lat.

Single
Tytuł	Wykonawca	Data wydania	UK	US	Wytwórnia [US]	Komentarz
Savin' Myself	Eria Fachin	02.1988	-	50[10]	Critique 99 356	[written by David Lodge][produced by Vincent Degiorgio][33[5].Hot Disco/Dance;Critique 96 724 12"]

Face to Face

Gitarzysta Stuart Kimball (ur. 21 grudnia 1956r) założył zespół z bliskimi przyjaciółmi w New Hampshire pod koniec lat 70-tych. Składał się z Laurie Sargent na wokalu, Kimball na gitarach i klawiszach, Angelo Petraglia (oznaczany na ich albumach po prostu jako „Angelo”) na gitarach i klawiszach, John Ryder na basie i Billy Beard na perkusji. Przeprowadzili się do Bostonu w 1980 roku i grali tam aż do podpisania kontraktu z Epic w 1982 roku. Największym przebojem zespołu był „10-9-8” (z ich pierwszego albumu, który zatytułowany był tak samo), który osiągnął 38. miejsce na liście Billboard Hot 100 tydzień kończący się 20 lipca 1984.

Po występach jako zespół przez niecałe 10 lat, zespół rozwiązał się w 1988 roku, około rok po zmianie wytwórni na PolyGram Records. Sargent zaczął nagrywać jako artysta solowy, a obecnie jest wokalistą zespołu Twinemen z byłymi członkami Face to Face i Morphine. Beard zajmuje się książkami muzycznymi w Toad and Lizard Lounge w Cambridge w stanie Massachusetts, gdzie gra z Session Americana. Kimball gra na gitarze jako członek zespołu Boba Dylana podczas Never Ending Tour. Petraglia zdobył Grammy w 2010 roku w kategorii Płyta Roku jako producent Kings of Leon, zespołu, dla którego asystuje również przy pisaniu piosenek. Ryder nadal gra w Bostonie, organizując zbiórki pieniędzy jako członek-założyciel zespołu James Montgomery & Friends, który został nominowany do nagrody Boston Music Award w 2003 roku i pracuje dla korporacji Philips od ponad 10 lat.

Single
Tytuł	Wykonawca	Data wydania	UK	US	Wytwórnia [US]	Komentarz
10-9-8	Face to Face	06.1984	-	38[15]	Epic 04430	[written by Angelo Petraglia][produced by Arthur Baker,Dick Wingate][7[12].Hot Disco/Dance;Epic 04989 12"]
Under The Gun	Face to Face	09.1984	-	-	Epic 04582	[written by A. Baker, Face To Face][produced by Arthur Baker][14[9].Hot Disco/Dance;Epic 05033 12"]

Albumy
Tytuł	Wykonawca	Data wydania	UK	US	Wytwórnia [US]	Komentarz
Face to Face	Face to Face	06.1984	-	126[16]	Epic 38 857	[produced by Arthur Baker, Michael Baker, Jimmy Iovine, Gordon Perry]
One Big Day	Face to Face	06.1988	-	176[7]	Mercury 834376	[produced by Anton Fier]

Labrinth

Dyskografia brytyjskiego muzyka i producenta Labrintha składa się z dwóch albumów studyjnych, jednego albumu ze ścieżką dźwiękową, dwóch rozszerzonych sztuk (EP), dwudziestu singli i czternastu teledysków. Muzyk wydał swój debiutancki singiel „Let the Sun Shine” we wrześniu 2010 roku, gdzie zajął trzecie miejsce na UK Singles Chart; również osiągając 32 miejsce na irlandzkiej liście singli. Drugi singiel, „Earthquake”, został wydany w listopadzie 2011 roku, debiutując na drugim miejscu w Wielkiej Brytanii; ze sprzedażą w pierwszym tygodniu ponad 115 000 egzemplarzy. Utwór osiągnął międzynarodowy sukces na listach przebojów, osiągając numer dwanaście w Irlandii, numer piąty w Nowej Zelandii i numer cztery w Australii; uzyskując również status podwójnej platyny i platyny odpowiednio przez Australijskie Stowarzyszenie Przemysłu Nagraniowego i Stowarzyszenie Przemysłu Nagraniowego Nowej Zelandii.

Debiutancki album studyjny Labrinth, Electronic Earth, został wydany 2 kwietnia 2012 roku, osiągając drugie miejsce za Nicki Minaj Pink Friday: Roman Reloaded. Wydawnictwo poprzedził „Last Time”, który stał się trzecim z rzędu hitem artysty w pierwszej piątce w Wielkiej Brytanii; osiągając numer cztery. Z albumu ukazały się kolejne trzy single, „Express Yourself”, „Treatment”, które zajęły odpowiednio dwunaste i pięćdziesiąte miejsce oraz „Beneath Your Beautiful” z udziałem Emeli Sandé (listopad 2012), który stał się pierwszym singlem numer jeden Labrinth w Wielkiej Brytanii i Irlandii.

Labrinth pojawił się również kilkakrotnie jako artysta gościnny, zwłaszcza u boku rapera Tinie Tempah. Para po raz pierwszy współpracowała przy utworze „Pass Out”, który ukazał się w lutym 2010 roku i znalazł się na szczycie brytyjskiej listy przebojów; osiągając również szóstą pozycję w Irlandii. Druga współpraca, „Frisky”, została wydana kilka miesięcy później, osiągając drugie miejsce w Wielkiej Brytanii i trzecie w Irlandii. Muzyk pojawił się również jako artysta gościnny w singlu Devlina „Let It Go” oraz jako część „The Collective” na płycie „Teardrop” , które zajęły odpowiednio pięćdziesiąte dziewiąte i dwudzieste czwarte miejsce w Wielkiej Brytanii. . W 2019 roku Labrinth skomponował muzykę do nastoletniego dramatu HBO Euphoria. Album z wynikami sezonu 1 stał się jego pierwszym albumem na liście US Billboard 200 i wszedł do pierwszej pięćdziesiątki w kilku krajach, w tym w Australii, Kanadzie i Irlandii. Utwór z albumu „Still Don't Know My Name” stał się hitem w 2020 roku i przyniósł Labrinthowi swój pierwszy platynowy singiel w USA. Później w tym samym roku wydał swój drugi album studyjny Imagination & the Misfit Kid.

Single
Tytuł	Wykonawca	Data wydania	UK	US	Wytwórnia [UK]	Komentarz
Frisky	Labrinth	06.2010	2[24]	-	Parlophone CDR 6814	[platinum-UK][written by Timothy McKenzie, Patrick Okogwu, Marc Williams][produced by Labrinth ,Da Diggler]
Let the Sun Shine	Labrinth	10.2010	3[16]	-	Syco Music 88697755802	[gold-UK][written by Labrinth][produced by Labrinth ,Da Diggler]
Let It Go	Devlin featuring Labrinth	12.2010	59[8]	-	4th & Broadway GBUM 71028137	[written by Matthew Norman, James Devlin][produced by Labrinth]
We Bring the Stars Out	Tinie Tempah featuring Labrinth and Eric Turner	02.2011	40[2]	-	Parlophone GB3CJ 1100008	-
Earthquake	Labrinth featuring Tinie Tempah	11.2011	2[51]	-	Syco Music GBHMU 1100027	[2x-platinum-UK][written by Timothy McKenzie, Patrick Okogwu][produced by Labrinth ]
Last Time	Labrinth	03.2012	4[8]	-	Syco Music GBHMU 1200005	[silver-UK][written by Labrinth, Marc Williams][produced by Labrinth]
Express Yourself	Labrinth	05.2012	12[20]	-	Syco Music GBHMU 1200013	[gold-UK][written by Timothy McKenzie, Charles Wright][produced by Labrinth ,Mike Spencer]
Treatment	Labrinth	09.2012	55[4]	-	Syco Music GBHMU 1200006	[written by Timothy McKenzie, Carl Falk Rami Yacoub][produced by Labrinth ,Da Digglar]
Beneath Your Beautiful	Labrinth featuring Emeli Sandé	10.2012	1[1][31]	34[14]	Syco Music GBHMU 1200008	[2x-platinum-UK][written by Timothy McKenzie,Adele Emeli Sandé Mike Posner][produced by Labrinth ,Da Diggler]
Playing With Fire	Plan B featuring Labrinth	12.2012	78	-	679 / Atlantic	[written by Timothy McKenzie,Ben Drew][produced by Labrinth ,Plan B]
Lover Not a Fighter	Tinie Tempah featuring Labrinth	01.2014	16[10]	-	Parlophone GB7TP 1300287	[written by Timothy McKenzie, Patrick Okogwu][produced by Labrinth ]
Let It Be	Labrinth	10.2014	11[6]	-	Syco Music GB 1101400360	[written by Timothy McKenzie,Gustave Rudman][produced by Labrinth ,Gustave Rudman]
Jealous	Labrinth	12.2014	7[18]	-	Syco Music GBHMU 1400291	[platinum-UK][written by Timothy McKenzie, Josh Kear Natalie Hemby][produced by Labrinth ]
Higher	Sigma featuring Labrinth	04.2015	12[7]	-	3 Beat GBSXS 1500006	[silver-UK][written by Peter Kelleher,Ben Kohn,Tom Barnes,Tom Hull,Wayne Hector][produced by Cameron Edwards,Joe Lenzie,TMS]
Losers	The Weeknd featuring Labrinth	09.2015	91[1]	85[1]	Republic/XO USUG 11500916	[written by Timothy McKenzie,Carlo Montagnese,Abel "The Weeknd" Tesfaye][produced by Labrinth ,Carlo Montagnese,Abel "The Weeknd" Tesfaye]
Make Me (Cry)	Noah Cyrus featuring Labrinth	12.2016	88[3]	46[15]	Syco Music QM 33K1500042	[silver-UK][2x-platinum-US][written by Noah Cyrus,Timothy McKenzie][produced by Labrinth]
Genius	LSD (Labrinth / Sia / Diplo	05.2018	72[2]	-	Sony Music USQX 91800836	[written by Sia Furler,Thomas Wesley Pentz,Timothy McKenzie,Philip Meckseper][produced by Diplo,Labrinth,Jr. Blender]
Thunderclouds	LSD (Labrinth / Sia / Diplo	08.2018	17[11]	-	Records USQX 91802130	[written by Sia Furler,Thomas Wesley Pentz,Timothy McKenzie,Philip Meckseper,Henry Agincourt Allen][produced by Diplo,Labrinth,King Henry]
Majesty	Labrinth with Nicki Minaj featuring Eminem	08.2018	41[3]	58[1]	Cash Money/Republic USCM 51800138	[written by Onika Maraj, Timothy McKenzie, Marshall Mathers, Luis Resto][produced by Labrinth ,Eminem]
Still Don't Know My Name	Labrinth	08.2020	52[8]	115[3]	Sony Classical USQX 91902507	[silver-UK][platinum-US][written by Labrinth][produced by Labrinth]
All for Us	Labrinth	02.2022	52[9]	-	Island/Syco Music USUG 11902729	[silver-UK][written by Timothy McKenzie][produced by Labrinth ]
Formula	Labrinth	02.2022	81[3]	-	Sony Classical USQX 91902497	[silver-UK][gold-US][written by Labrinth][produced by Labrinth]
Mount Everest	Labrinth	02.2022	58[7]	-	Columbia GB 1101800836	[written by Labrinth][produced by Labrinth]
I'm Tired	Labrinth with Zendaya	03.2022	47[3]	53[4]	Columbia USQX 92200588	[written by Timothy McKenzie,Sam Levinson Zendaya][produced by Labrinth ]

Albumy
Tytuł	Wykonawca	Data wydania	UK	US	Wytwórnia [US]	Komentarz
Electronic Earth	Labrinth	04.2012	2[43]	-	Syco Music 88691932932	[platinum-UK][produced by Labrinth ,Da Digglar]
Labrinth, Sia & Diplo Present... LSD	Labrinth, Sia & Diplo Present... LSD	04.2019	44[1]	70[1]	Syco Music 19075903182	-
Imagination & the Misfit Kid	Labrinth	03.2022	-	151[3]	Syco Music 19075872741	[produced by Labrinth,Nathaniel Ledwidge,Ilya,Darren Poole]
Euphoria (Original Score from the HBO Series)	Labrinth	02.2022	68[4]	79[12][10.2019]	Sony Classical 19075995872	[produced by Labrinth ]
Euphoria Season 2 Official Score (From the HBO Original Series)	Labrinth	05.2022	-	162[1]	Columbia 19658718972 [US]	[produced by Labrinth ]

środa, 5 października 2022

Fabulous Rhinestones

The Fabulous Rhinestones to zespół oparty na R&B, założony w San Francisco w 1971 roku przez byłego gitarzystę/wokalistę Illinois Speed Press Kala Davida i byłego basistę Electric Flag (oraz Boba Dylana, Al Koopera i Milesa Davisa) Harveya Brooksa. Przenieśli się do Woodstock w stanie Nowy Jork, gdzie grali z członkami zespołu i niektórymi innymi bluesmanami z Chicago, w tym Paulem Butterfieldem, i podpisali kontrakt z producentem Michaelem Langiem - współproducentem Woodstock Festival - z jego własną wytwórnią Just Sunshine.

W ciągu następnych trzech lat grupa wydała trzy płyty winylowe, z których wszystkie spotkały się z krytyką, nie sprzedając ich w ogromnych ilościach – zdobyli również znaczną ekspozycję grając w tym czasie z Allman Brothers, Stevie Wonder i Doobie Brothers, ale ich najbardziej znaczący koncert był prawdopodobnie graniem na antywojennym wiecu w Nowym Jorku z Johnem Lennonem i Yoko Ono w 1971 roku.

Rozstali się w połowie lat 70-tych, a David grał później z Ettą James, Al Kooperem i Johnnym Riversem. Praca Fabulous Rhinestones została skompilowana do ponownego wydania na CD w Japonii w XXI wieku. Gitarzysta Kal David zmarł 16 sierpnia 2022 roku w wieku 79 lat.

Single
Tytuł	Wykonawca	Data wydania	UK	US	Wytwórnia [UK]	Komentarz
What A Wonderful Thing We Have	Fabulous Rhinestones	08.1972	-	78[4]	Just Sunshine 500	[written by H. Brooks, M. Grebb]

Frou Frou

Współpraca między muzykiem/wokalistką Imogen Heap i producentem/aranżerem/autorem piosenek/muzykiem Guyem Sigsworthem, Frou Frou stworzyła imponującą markę napędzanego wokalem, elektronicznego popu, dawniej wyłącznego terytorium Björk. Brytyjski duet współpracował przez lata bez kontraktu płytowego, a po niezliczonych godzinach dopasowywania studyjnej finezji i sztuczek Sigswortha do chrapliwego jodłowania Heap, debiut grupy, Details, został sfinalizowany w 2002 roku w amerykańskiej wytwórni MCA Records.

Heap i Sigsworth po raz pierwszy pracowali razem nad „Getting Scared” z solowej płyty Heap z 1998 roku iMEGAPHONE. Po zakończeniu promocji tego wspaniałego debiutu, Heap była gotowa do rozpoczęcia pracy nad nowym projektem i oboje ponownie się połączyli, ponieważ Sigsworth prywatnie kompilował muzykę specjalnie dla Heap, jednocześnie produkując inne projekty. Pierwszy utwór stworzony przez nową, bardziej formalną (ale jeszcze nienazwaną) parę ostatecznie przekształcił się w „Flicks” z Details, prawdopodobnie najbardziej przypominający Björk utworu Frou Frou. Sigsworth - która w rzeczywistości pracowała z Björk (Homogenic, Vespertine) i Madonną („What It Feels Like for a Girl”) oraz wieloma innymi znaczącymi artystami popowymi i elektronicznymi lat 90-tych - dorastała słuchając eklektycznych artystek, takich jak Kate Bush , a wraz z Heap rozwinął uznanie dla muzyki klasycznej.

Nazwa Frou Frou została podjęta, gdy frankofil, Sigsworth zauważył to zdanie w wierszu Baudelaire'a, dalekie od bycia kampowym pseudonimem, którego można by się spodziewać po bardziej słodkim popowym stroju. Najwyraźniej, wypowiedziane po francusku, zdanie ma przypominać szeleszczące spódnice wirujące wokół nóg urodziwych tańczących kobiet, jak w burleskowym przedstawieniu. Urodzeni kompozytorzy, multiinstrumentalistka Heap i inż. studia/producent/muzyk Sigsworth towarzyszyli wielu występom pobocznym wspierającch innych artystów, zwłaszcza Sigswortha, który był często używany jako trochę utrwalacz piosenek. Chociaż nie są to złe prace, artyści kalibru Frou Frou muszą działać na własną rękę i chociaż Heap przez większość swojej kariery pracowała jako artystka solowa, Sigsworth nigdy nie był tak mocno utożsamiany z żadnym poprzednim projektem.

Zamiast zepchnąć męskiego producenta na ledwo uznawane tylne siedzenie, jak to często bywa w przypadku zespołu z udziałem kobiet (na przykład udział Glena Ballarda w Jagged Little Pill Alanis Morissette ), Frou Frou została pomyślana i szczerze przedstawiona jako prawdziwa współpraca, co czyni ją znaczącą dla swojej prawdziwości marketingowej, jeśli nic innego. Szczegóły zawierają dość konwencjonalne popowe momenty, takie jak „It's Good to Be in Love”, ale bardziej eksperymentalne kawałki, takie jak „Only Got One”, mają bardziej definitywną jakość. Prawdziwym osiągnięciem Frou Frou -co widać na prawie każdym utworze stworzonym przez „zespół”- jest ich niesamowita zdolność do nasycenia wysoce zmanipulowanej, cyfrowo stworzonej muzyki ciepłem dość rzadkim w popie i prawie niespotykanym w muzyce.

W studiu Frou Frou osiągnął unikalne brzmiące podłoże dla soczystego głosu Heap za pomocą bardziej niż można się było spodziewać akustycznych i naturalnych instrumentów. Te rzeczywiste występy instrumentalne zostały najpierw nagrane, a następnie mocno zmanipulowane na etapie montażu, dając duetowi własny proces, a tym samym własne brzmienie. Takie podejście sprawiło, że ich muzyka była bujna, dynamiczna w porównaniu z typową elektroniką/dance i puszkowanym popem.

Single
Tytuł	Wykonawca	Data wydania	UK	US	Wytwórnia [UK]	Komentarz
Breathe In	Frou Frou	07.2002	44[2]	-	Island CID 799	[written by Guy Sigsworth, Imogen Heap][produced by Guy Sigsworth, Imogen Heap][23[11].Hot Disco/Dance;MCA [promo] 12"]
Must Be Dreaming (The Mixes)	Frou Frou	12.2002	-	-	Island 12 FROU 4	[written by Guy Sigsworth, Imogen Heap][produced by Guy Sigsworth, Imogen Heap][16[13].Hot Disco/Dance;Serious [promo] 12"]

Albumy
Tytuł	Wykonawca	Data wydania	UK	US	Wytwórnia [US]	Komentarz
Details	Frou Frou	07.2002	-	128[2]	Island CID 8112	[produced by Guy Sigsworth, Imogen Heap]

John Frusciante

John Frusciante (właśc. John Anthony Frusciante; ur. 5.03.1970r, Nowy Jork, Stany Zjednoczone) - voc, g, b, k, hca, perc; kompozytor, autor tekstów, producent nagrań. Przyszedł na świat w rodzinie sędziego, Johna Frusciante, od pokoleń kultywującej tradycje muzyczne (w późniejszych latach zaprosił matkę, Gail Frusciante, jako wokalistkę do udziału w nagraniu Under The Bridge Red Hot Chili Peppers). Dorastał w Queens w Nowym Jorku, później w Tucson w Arizonie, a po rozstaniu rodziców wraz z matką kolejno w Santa Monica i Mar Vista w Kalifornii. Urzeczony rockiem, sięgnął po gitarę; jakiś czas pobierał lekcje gry, ale głównie uczył się sam, kopiując partie Jimiego Hendrixa, Jeffa Becka, Jimmy'ego Page'a, Franka Zappy, Captaina Beefhearta, Roberta Frippa czy Adriana Belew. Gdy w 1985r trafił w Variety Arts Centre w Los Angeles na koncert Red Hot Chili Peppers, muzyka tego zespołu stała się jego największą fascynacją.

W 1987r rozpoczął studia w Guitar Institute of Technology w Los Angeles, ale gdy stwierdził, że nie nauczy się tam niczego nowego, przestał uczęszczać na zajęcia. Pozostał w mieście i zaprzyjaźnił się z Darrenem H. Peligro, byłym perkusistą The Dead Kennedys. Dzięki niemu poznał latem 1988r Flea basistę Red Hot Chili Peppers. Grupa szukała w tym czasie gitarzysty na miejsce zmarłego Hillela Slovaka. Ale chociaż na wspólnej domowej sesji z Fleą zaprezentował się od jak najlepszej strony, pozostał w jego oczach młodym, nieśmiałym, nieco zdziwaczałym amatorem bez doświadczenia estradowego. Gdy jednak w ciągu kilku następnych tygodni formacja nie uzupełniła składu, zdecydowała się dać mu szansę (w tym czasie miał też propozycję dołączenia do zespołu Thelenious Monster). Nie w pełni odnalazł się w grupie podczas nagrywania albumu „Mother's Milk" (EMI, 1989r), ale już na następnej płycie, słynnej „BloodSugarSexMagik" (Warner Brothers, 1991r), odcisnął silne piętno - jako gitarzysta, ale też kompozytor i aranżer. Nie potrafił wszakże unieść ciężaru sukcesu, jaki formacja w tym czasie odniosła. I w maju 1992r, podczas trasy po Japonii, oświadczył kolegom, że odchodzi.

W listopadzie 1994 zadebiutował jako solista kontrowersyjnym albumem „Niandra LaDes And Usually Just A T- Shirt" z domowymi, amatorskimi nagraniami. Znalazło się tam kilka intrygujących, niepokojących piosenek na głos i gitarę akustyczną, m.in. Blood On My Neck From Success, Your Pussy's Glued To A Building On Fire, swoista parafraza Tiny Dancer Eltona John, czy Big Takover, przeróbka utworu Bad Brains. Repertuaru dopełniały nużące improwizacje gitarowe. Całość miała klimat rozwichrzonej, neurotycznej, chorej twórczości Syda Barretta, z którym - uzależniony jak on przed laty od narkotyków - zaczął się w tym czasie utożsamiać. Jedynie kłopoty finansowe skłoniły go do wydania w sierpniu 1997 następnej płyty, „Smile From The Streets You Hold", zawierającej głównie odrzuty z poprzedniej sesji, ale też np. amatorskie nagranie z 1987r (A Fall Through The Ground). Całość zdominowały domowe improwizacje, chaotyczne, bałaganiarskie, pozbawione śladu myśli muzycznej, z wyciem zamiast śpiewu lub w ogóle bez partii wokalnych, np. Enter A Uh, I May Again Know John. W programie znalazły się tylko trzy bardziej konwencjonalne piosenki: I'm Always, Feminity i Breathe. W tym czasie pojawił się też u boku Flei i Stephena Perkinsa z Jane's Addiction w składzie efemerycznej grupy Three Amoebas, ale jej nagrania, uznane za zupełnie niekomercyjne rejestracje długich studyjnych jamów, nigdy się nie ukazały.

Wiosną 1998r, po długim pobycie w klinice odwykowej i zerwaniu z narkotykami, wrócił do Red Hot Chili Peppers. Wziął już udział w powstaniu świetnej i ogromnie popularnej płyty „Californication" (Warner Brothers, 1999). A w 2000r przygotował kolejny album solowy - „To Record Only Water For Ten Days", wydany w lutym następnego roku, promowany płytką Going Inside (zawierającą aż pięć nagrań, oprócz tytułowego także: Time Is Nothing Part 2, So Would Have I, Last Hymn i Beginning Again). Zaproponował repertuar nieco bardziej uporządkowany i pogodny niż dawniej, a pod wpływem zespołu Depeche Mode dodał do brzmień gitary akustycznej dźwięki syntezatorów i automatów perkusyjnych. Nadal wszakże była to muzyka nie pozbawiona aury roboty amatorskiej oraz sporej dozy szaleństwa, np. The First Season, With No One.

Równo trzy lata później, w lutym 2004r, ukazała się czwarta solowa płyta gitarzysty, „Shadows Collide With People". Nagrana w słynnych Cello Studios w Hollywood przy pomocy głównie Josha Klinghoffera - g, b, k, perc, voc z grupy Bicycle Thief (współtwórcy dwóch kompozycji, Omission i 00Ghost27), ale też kolegów z zespołu, Flei - b i Chada Smitha - dr, a ponadto m.in. Omara Rodrigueza - g z The Mars Volta, była najstaranniej przygotowanym i najbardziej przystępnym dziełem w jego dotychczasowym dorobku. Pojawiły się na niej całkiem konwencjonalne utwory rockowe, przypominające wręcz przeboje Red Hot Chili Peppers (np. Second Walk, This Cold, Wednesday's Song, Song To Sing When I'm Lonely), pobrzmiewające też echem różnych, często zaskakujących fascynacji gitarzysty, od The Beatles po The Smiths (np. Omission, Time Goes Back, Cut- Out), co najwyżej udziwnione intrygującymi elektronicznymi wstępami czy kodami (np. Carvel, Water). I tutaj wkradły się jednak rzeczy nieco schizofreniczne, jak przesycone duchem krautrocka, syntezatorowe kompozycje instrumentalne w rodzaju -00Ghost27 i Failure330bject. Kilka dalszych utworów z tego okresu, m.in. Forever Away, Dying Song i Leave All The Days Behind, trafiło w maju na album z muzyką do filmu The Brown Bunny, zrealizowanego przez awangardowego artystę Vincenta Gallo.

Zestaw „Shadows Collide With People" okazał się zapowiedzią całej serii płyt nagranych przez Frusciantego w tym czasie: „The Will To Death" z czerwca 2004r, „Automatic Writing" z sierpnia, „DC EP" z września, „Inside Of Emptiness" z października i „A Sphere In The Heart Of Silence" z listopada tego roku oraz „Curtains" z lutego 2005r. Wszystkie powstały szybko, w ciągu kilku do kilkunastu dni, zazwyczaj w skromnych warunkach, a nieco amatorską aurą przypominały raczej wcześniejsze dokonania artysty. Gitarzyście towarzyszył zazwyczaj Klinghoffer („A Sphere In The Heart Of Silence" sygnowali razem), na „Automatic Writing" także Joe Lally - b, voc z Fugazi (ten tytuł ukazał się pod zespołowym szyldem Ataxia), a na „Inside Of Emptiness" dodatkowo Rodriguez; jedynie na „DC EP" i „Curtains" gitarzystę wsparł ktoś inny: w pierwszym przypadku Jerry Busher -dr z Fugazi, w drugim Ken Wild - b i Carla Azar - dr oraz dodatkowo Rodriguez. Poszczególne zestawy różniły się między sobą. Pierwszy, „The Will To Decyl", składał się głównie z mniej lub bardziej konwencjonalnych piosenek, niekiedy pełnych wdzięku (np. A Doubt, An Exercise, Wishing, The Days Have Turned), czasem ewidentnie niedorobionych (np. Time Runs Out), intrygujących co najwyżej niepokojącymi partiami gitarowymi (np. 7 Loop). Drugi, „Automatic Writing", wypełniła muzyka improwizowana wraz z kolegami w studiu, pełna jamowego luzu, przesycona transową aurą krautrocka (np. Another) i brytyjskiej psychodelii sprzed lat (np. Dust, The Sides). Trzeci, „DC EP", wyjątkowo wyprodukowany nie przez Frusciantego, lecz przez Iana MacKaye'a, lidera Fugazi, znowu ukazywał gitarzystę jako twórcę piosenek, tym razem tylko czterech, ale za to wyśmienitych i zdecydowanie bardziej dopieszczonych pod względem aranżacyjnym i brzmieniowym niż zwykle (np. Dissolve, Goals, A Corner). Czwarty, „Inside Of Emptiness", choć nie pozbawiony charakterystycznych melodii, zawierał największą z wszystkich porcję gitarowego zgiełku i rockowego szaleństwa (np. What I Saw, Emptiness, 666). Piąty, „A Sphere In The Heart Of Silence", zdominowały urozmaicone impresje i songi oparte na brzmieniach elektronicznych (np. Sphere, Walls, At Your Enemies), ale też fortepianowych (np. Communique, My Life). Szósty, „Curtains", przyniósł bardzo proste ballady, wykonane głównie z akmpaniamentem gitary akustycznej, co najwyżej podbarwione dźwiękami innych instrumentów, chociażby melotronu, trochę w duchu twórczości Cata Stevensa (np. The Past Recedes, The Real, A Name, Control).

Albumy
Tytuł	Wykonawca	Data wydania	UK	US	Wytwórnia [UK]	Komentarz
Shadows Collide With People	John Frusciante	03.2004	53[2]	191[1]	Warner Bros 9362486602	[produced by John Frusciante]
The Will to Death	John Frusciante	07.2004	109[1]	-	Record Collection 48800	[produced by John Frusciante]
The Empyrean	John Frusciante	02.2009	105[1]	151[2]	Record Collection 8101118	[produced by John Frusciante]