Cure

Brytyjska grupa założona w 1976 pod nazwą Easy Cure. Stworzyli ją Robert Smith (ur. 21.04.1959r w Crawley w hr. Sussex, Anglia; gitara, śpiew), Michael Dempsey (gitara basowa) i Laurence „Lol” Tolhurst (ur. 3.02.1959r; perkusja). Wywalczywszy sobie własną niszę podczas zalewu pierwszej fali punka, w połowie 1978r nakładem niezależnej wytwórni Small Wonder Records grupa wydała inspirowany twórczością Alberta Camusa singel „Killing An Arab”. Okazał się on na tyle udany, by zwrócić uwagę producenta nagrań i kierownika wytwórni Fiction Records - Chrisa Parry’ego, który w roku następnym wydał utwór ponownie. 

W maju 1979r zespół miał już na koncie kilka bardzo pochlebnych recenzji, zwłaszcza za singel „Boys Don’t Cry”, przypominający brytyjski beat z połowy lat 60-tych  przyprawiony charakterystycznym, nieco jękliwym wokalem Smitha. Wydany wkrótce album Three Imaginary Boys również zebrał pochlebne recenzje. Zespół został zaproszony do występów przed koncertami Siouxse And The Banshees (Smith towarzyszył zresztą gwiazdom podczas ich występu). Kolejny dobry singel, „Jumping Someone Else’s Train”, odniósł spodziewane sukcesy na niezależnych listach przebojów, ale podobnie jak poprzednie wydawnictwa, nie dostał się do głównych brytyjskich notowań. Singel ,,I’m A Cult Hero” wydany pod szyldem Cult Heroes, przeszedł nie zauważony; wkrótce po jego wydaniu Dempseya zastąpił Simon Gallup. Wśród sporego zamieszania dokooptowany został klawiszowiec Mathieu Hartley. 

Wiosną 1980r zespół kierował się coraz bardziej nie w stronę popu, lecz mocno gitarowego rocka. Dość niesamowity singel „A Forest” był pierwszym, który wdrapał się do pierwszej czterdziestki głównych brytyjskich notowań. Lepszy niż poprzedni, album 17 Seconds dotarł do Top 20. Od tego czasu aktywność oddanej grupy fanów zapewniała zespołowi regularne wizyty w dolnych rejonach list przebojów. W 1981 grupa skonsolidowała swoją pozycję singlami „Primary”, „Charlotte Sometimes” i „Faith”. Nowy rok miał przynieść nowy kierunek rozwoju. Przełom wyznaczył nowy album Pornography - zespół zagroził faworytom pierwszej ligi nowych grup brytyjskich. 

Najpierw jednak musiał pokonać problemy wewnętrzne. Klawiszowiec Hartley wytrwał na posterunku tylko kilka miesięcy, a na początku 1982 drugi „nowy”, Gallup, również został zwolniony - jego miejsce zajął Steve Goulding. W tym czasie Smith krótko grał z Siouxsie And The Banshees, zastępując tymczasowo Johna McGeogha. Smith ubarwił przebój tej grupy „Dear Prudence” psychodeliczną partią gitarową; później współpracował z członkiem The Banshees Steve’em Severinem oraz Jeanette Landray pod szyldem Glove. Tymczasem latem ukazał się kolejny singel The Cure, pierwszy, który dostał się do Top 20 - oparty na brzmieniach elektronicznych „The Walk”. Cztery miesiące później zespół wszedł do Top 10 z radykalnie odmiennym stylistycznie, popowym „The Love Cats”. (Smith próbował się potem dystansować od tego nagrania, które w zamierzeniu miało być parodystyczne.) Kolejny sukces przyniósł singel „Caterpillar” wyróżniający się ekscentrycznymi wstawkami skrzypcowymi w wykonaniu Smitha. Ten utwór potwierdził, że The Cure był nie tylko jednym z najbardziej ekscentrycznych i eklektycznych zespołów brytyjskiej sceny popowej, ale też jednym z nielicznych, które potrafiły sprzedać takie eksperymenty szerszej publiczności. Równie jak muzyka ekscentryczny był mocny makijaż Smitha z rozmazaną czerwoną szminką i jego sterczące na wszystkie strony czarne włosy. Teledyski grupy, reżyserowane przez Tima Pope’a, stawały się coraz bardziej niesamowite. 

W 1987 zespół wydał album Head On The Door - podówczas był to jego największy sukces komercyjny. W roku następnym nagrał ponownie swój debiutancki singel „Boys Don’t Cry”, który tym razem wszedł do głównych brytyjskich notowań. W tym okresie grupę de facto tworzyli Smith i Tolhurst, a inni muzycy, jak np. Gallup, sporadycznie zasilali skład. Retrospektywną
kolekcją singli „Standing On A Beach” z 1986r zespół zaznaczył swą wieloletnią obecność na rynku, ale poza tym milczał. W 1987r wybrał się w trasę koncertową po Ameryce Południowej, a w Wielkiej Brytanii wprowadził na listy przebojów kilka kolejnych nagrań - „Why Can”t I Be You?”, „Catch” i „Just Like Heaven”. Ten ostatni wszedł też do Top 40, podobnie jak album Kiss Me, Kiss Me, Kiss Me. 

W działalności grupy nastąpiła wtedy dwuletnia przerwa; następnym albumem był Disintegration. Była to płyta dziwna, utrzymana w powolnych rytmach. Tekstowo zaliczała się do najbardziej mrocznych, ale weszła na 3. miejsce rankingu albumów. W tym samym okresie grupa wydawała zresztą „zwykłe” hity, jak np. „Lullaby”, „Lovesong”, „Pictures Of You” i ognisty „Never Enough”. Ciągle zmieniał się skład zespołu - odszedł Tolhurst (by założyć formację Presence), wskutek czego Smith pozostał na placu boju jako jedyny spośród członków-założycieli. Choć spodziewano się, że zespół będzie chciał zdyskontować sukcesy odniesione w tym okresie na rynku amerykańskim, Smith ogłosił, że nie będzie już dawał żadnych koncertów w USA. Rok 1990 zakończył się wydaniem Mixed Up, podwójnego albumu z nowymi wersjami i remiksami utworów znanych z singli.
 

W 1992 The Cure tworzyli Smith, Gallup, Perry Bamonte (instrumenty klawiszowe, gitara), Porl Thompson (gitara) i Boris Williams (perkusja). Dobrze przyjętym przez krytyków albumem Wish zespół potwierdził swoją pozycję jednej z najpopularniejszych grup świata. Thompson odszedł w czerwcu 1993, a Tolhurst podał Smitha, zespół i firmę fonograficzną do sądu o rzekomo nie zapłacone tantiemy. Transkrypcje rozpraw zawierały różne barwne szczegóły z historii grupy - potwierdzały m.in. plotki o częstych, libacjach urządzanych przez muzyków. Tolhurst proces przegrał i pogrążył się w długach. Po niezwykle udanym koncercie podczas festiwalu w Glastonbury w 1995 zespół rozpoczął pracę nad nagraniami, które złożyły się na album Wild Mood Swings wydany w maju 1996. Nagrany on został w składzie Smith, Bamonte, Gallup, Jason Cooper (perkusja) i Roger O’Donnell (instrumenty klawiszowe). Z tekstów można było wywnioskować, że Smith ma kłopoty w życiu rodzinnym. 

W drugiej połowie 1996 roku zapowiedziano ostateczne rozwiązanie zespołu. Okazją do tego miała być 20 rocznica jego działalności, zaś Wild Mood Swings ostatnim już albumem.

Mimo tego w 1997 roku ukazały się dwa wydawnictwa: koncertowy, limitowany album Five Swing Live (rozpowszechniany wyłącznie przez Internet - dochody zostały przekazane na rzecz Międzynarodowego Czerwonego Krzyża) oraz kompilacja Galore poprzedzona singlem „Wrong Number”. Ostatnie dni 1997 roku The Cure spędzili działając koncertowo. Podobnie rok 1998 był okresem działalności koncertowej; zespół między innymi po raz kolejny zorganizował trasę po letnich festiwalach rockowych Europy.

Nie najlepsze przyjęcie Wild Mood Swings sprawiło, że zespół zdecydował się jednak nagrać kolejny album mający klimatem nawiązywać do Disintegration. Prace nad nowym albumem ruszyły w 1999 roku, w tym roku grupa dała też tylko jeden występ na żywo.Pierwsze single z nowego albumu pojawiły się na samym początku roku (single pojawiły się tylko w niektórych krajach i nie zawsze te same; w Polsce jedynym singlem był „The Last Day of Summer”); sam nowy album zatytułowany Bloodflowers ukazał się 14 stycznia 2000. W lutym zespół wyruszył w pierwszą, niewielką trasę koncertową promującą nową płytę - The Bloodflowers Album Launch Tour, zaś miesiąc później w główną, oficjalną The Dream Tour, trwającą do października i obejmującą również Polskę.

Po wydaniu Bloodflowers pojawiły się kolejne już zapowiedzi ostatecznego zakończenia działalności The Cure. Robert Smith stwierdził, że płyta brzmi „tak, jak powinno wyglądać ostatnie dzieło The Cure”. Album został, w przeciwieństwie do poprzednika, bardzo pozytywnie przyjęty zarówno przez fanów, jak i krytykę. Pojawiły się głosy mówiące nawet, iż Bloodflowers to niemal drugie Disintegration. Ocena taka uzasadniona była chociażby ze względu na klimat i atmosferę Bloodflowers. Teksty na nowej płycie traktowały jak wcześniej w dużej części o miłości, lecz też o przemijaniu człowieka i pogodzeniu się z losem; melodie były delikatne, smutne i nastrojowe.

Od momentu zakończenia trasy koncertowej The Dream Tour zespół pozostawał w uśpieniu. Jednak bez względu na insynuacje dotyczące stojącej pod znakiem zapytania przyszłości grupy, jej dyskografia zaczęła się na przełomie wieków gwałtownie wzbogacać o wydawnictwa kompilacyjne. Należą do nich takie albumy, jak Greatest Hits (2001) czy unikalny zbiór stron B singli oraz rzadkich nagrań zatytułowany Join the Dots: B-Sides & Rarities, 1978–2001 (2004).

Fani obawiający się faktycznego zakończenia kariery The Cure częściowo zostali uspokojeni w roku 2002, gdy zespół wyruszył w swoją kolejną już trasę koncertową po letnich festiwalach rockowych Europy. W tym samym roku w Berlinie został nagrany koncert The Cure Trilogy, w 2003 wydany na płycie DVD. Podczas tego koncertu, który spotkał się z bardzo dużym zainteresowaniem, zespół zagrał całość utworów z płyt Pornography, Disintegration i Bloodflowers.

W 2003 zespół wystąpił na żywo tylko dwa razy - na festiwalu w Devore oraz podczas imprezy dobroczynnej w Londynie zatytułowanej „World DJ Fund Christmas Event”. Pod koniec roku The Cure rozpoczęli prace nad kolejnym albumem.

Na początku roku 2004 okazało się, że zespół, po zakończeniu kontraktu z Fiction, podpisał nowy - z wytwórnią znanego producenta Rossa Robinsona, kojarzonego głównie z muzyką heavy metalową. W połowie roku ukazał się nowy album zatytułowany po prostu The Cure. Podzielił on zarówno krytykę, jak i fanów. Nie kontynuował melancholijnej, spokojnej klimatyki z Bloodflowers, za to charakteryzował się mocniejszym zaakcentowaniem gitar i nieco bardziej rockowym brzmieniem. Przez jednych nowe dzieło The Cure zostało uznane za zmarnowaną szansę kontynuowania wątków z udanego poprzednika, przez innych - za powiew świeżości związany z postawieniem przez zespół na mocniejsze wpływy muzyki gitarowej na własną twórczość. Ostatecznie The Cure nie odniosło takiego sukcesu jak Bloodflowers, jednocześnie nie było jednak pod żadnym względem dziełem nieudanym tak, jak cieszące się wśród wielu negatywną opinią Wild Mood Swings. Nową płytę promowała trasa koncertowa - przy czym planowana druga część trasy, w tym występ w Polsce, została odwołana, co tłumaczono zmęczeniem muzyków, i przełożona na pierwszą połowę 2005 roku.

W roku 2005 pojawiły się reedycje kilku albumów z początku lat 80-tych, wzbogacone o trudno dostępne nagrania z tamtego okresu i zatytułowane jako Deluxe Edition. Jednocześnie - zamiast drugiej części trasy promującej płytę The Cure - zupełnie niespodziewanie w zespole nastąpiły zmiany personalne. Z grupy zostali usunięci, z niewiadomych do końca przyczyn, O’Donnell i Bamonte. Zaraz po dość zagadkowym odejściu dwójki muzyków do składu powrócił Porl Thompson.

W zreformowanym składzie - Robert Smith, Simon Gallup, Porl Thompson, Jason Cooper -zespół wystąpił na paryskim koncercie Live 8 2 lipca 2005 roku. W grudniu 2006 pojawiło się wydawnictwo DVD Festival 2005.

Jednocześnie w 2006 pojawiły się zapowiedzi ukazania się kolejnej, trzynastej z kolei studyjnej płyty The Cure. Data ukończenia prac nad albumem i jego wydania była jednak wielokrotnie przesuwana. Dopiero w 2008 pojawiły się cztery single z nowego albumu, wydawane 13. dnia każdego miesiąca. Następnie ukazała się EPka pod tytułem Hypnagogic States. Na albumie tym znalazły się remiksy owych czterech nagrań singlowych, nagrane przez członków takich zespołów jak 30 Seconds to Mars, AFI, My Chemical Romance oraz Fall Out Boy. Zestaw uzupełniał 21-minutowy remiks wszystkich czterech piosenek wyprodukowany przez grupę 65daysofstatic. Zyski ze sprzedaży tego wydawnictwa zostały przekazane na konto Międzynarodowego Czerwonego Krzyża. W tym samym czasie, przed wydaniem nowego albumu, odbyła się trasa go promująca, zatytułowana 4:13 Tour- podczas tej trasy grupa wystąpiła w Polsce dwa razy, w Warszawie i Katowicach, zaś jako support grał zespół 65daysofstatic. Pod koniec października ukazał się sam album zatytułowany 4:13 Dream. Spotkał się on z dość dobrym przyjęciem, a trasa go promująca oraz występy, na których został zaprezentowany na żywo - m.in. w Rzymie - były dużymi komercyjnymi sukcesami zespołu.

Płyta 4:13 Dream ma ostry, rockowy, gitarowy charakter. Utrzymana jest w lekkim klimacie; utwory w większości mówiące o miłości mają optymistyczne przesłanie. Część z nich to na nowo zagrane piosenki, które pierwotnie zostały napisane podczas poprzednich sesji nagraniowych, lecz nigdy nie ujrzały światła dziennego (przykładem jest „Sleep When I'm Dead” z sesji na The Head on the Door).

Lata 2009–2011 to okres zmniejszonej aktywności zespołu - grupa praktycznie nie koncertowała ani nie pojawiały się oficjalne informacje o nowych nagraniach (choć prawdopodobnie z tego okresu pochodzi cover „Hello, Goodbye” Beatles'ów).

31 maja i 1 czerwca 2011 The Cure zagrali dwa koncerty w Opera House w Sydney w Australii. Podczas obu wieczorów zespół odegrał w całości materiał ze swoich trzech pierwszych albumów: Three Imaginary Boys, Seventeen Seconds i Faith. Poza tym grupa wielokrotnie bisowała, dzięki czemu słuchacze mogli każdego dnia wysłuchać na żywo ponad 40 kompozycji. W składzie zespołu nie pojawił się gitarzysta Porl Thompson, za to do pozostałej trójki na scenie dołączyli byli członkowie The Cure: Lol Tolhurst i Roger O’Donnell. Całość została zarejestrowana przez ekipę filmową z myślą o wydaniu filmu dokumentującego te koncerty. 10 września 2011 odbył się jeszcze jeden występ zespołu w tym roku - tego dnia byli gwiazdą wieczoru na festiwalu Bestival, odbywającym się na wyspie Isle of Wight w Wielkiej Brytanii. Na scenie obok Roberta Smitha, Simona Gallupa i Jasona Coopera oraz pojawił się klawiszowiec Roger O’Donnell, a zabrakło Porla Thomsona.

11 września 2011 Roger O’Donnell za pośrednictwem profilu na portalu Facebook poinformował fanów The Cure o swoim oficjalnym powrocie do zespołu.

W listopadzie 2011 pojawiła się informacja o koncertowym albumie z Bestivalu nazwanym Bestival live 2011, a później wydany został on 5 grudnia 2011 najpierw tylko w formie downloadu, od listopada 2012 także w tradycyjnej wersji. Album ukazał się nakładem wydawnictwa Sunday Best.

W 2012 zespół ruszył w trasę koncertową po europejskich letnich festiwalach. Trasa trwała od 26 maja do 1 września. Ponieważ na miesiąc przed rozpoczęciem trasy z gry w zespole zrezygnował Porl Thompson, na koncertach gościnnie występował Reeves Gabrels. W kwietniu 2013 roku zespół ruszył w trasę po Ameryce Południowej (LatAm Tour 2013), podczas której odwiedzili osiem tamtejszych miast. Na tej trasie także grał Gabrels, który został w zespole.

9 września 2014 światło dzienne ujrzał, nagrany prawdopodobnie w 2011 roku, cover utworu „Hello, Goodbye” zespołu The Beatles. Nagrana została ona w ramach projektu The Art of McCartney. Na klawiszach, gościnnie, gra w tym utworze syn Paula McCartneya, James. W ramach tego samego projektu Robert Smith nagrał cover utworu „C-Moon” zespołu Wings.
W dniu 21 kwietnia z okazji Record Store Day ukazały się specjalne dwupłytowe wydawnictwa Greatest Hits i Acoustic Hits na kolorowym winylu.

Single
Tytu³	Wykonawca	Data wydania	UK	US	Wytwórnia [UK]	Komentarz
Boys Don't Cry/Plastic Passion	Cure	05.1979	99	-	Fiction FICS 002	[gold-UK][written by Robert Smith,Lol Tolhurst,Michael Dempsey][produced by Chris Parry]
A forest/Another journey by train	Cure	04.1980	31[8]	-	Fiction FICS 010	[written by Simon Gallup, Robert Smith, Matthieu Hartley, Lol Tolhurst][produced by Mike Hedges, Robert Smith]
Primary/Descent	Cure	03.1981	43[6]	-	Fiction FICS 012	[written by Simon Gallup, Robert Smith,Lol Tolhurst][produced by Mike Hedges, Robert Smith]
Charlotte sometimes/Splintered in her head	Cure	10.1981	44[4]	-	Fiction FICS 014	[written by Simon Gallup, Robert Smith,Lol Tolhurst][produced by Mike Hedges,Cure]
The hanging garden/Killing an Arab [live]	Cure	07.1982	34[4]	-	Fiction FICS 015	[written by Simon Gallup, Robert Smith,Lol Tolhurst][produced by Chris Parry, Phil Thornalley, The Cure]
Let's go to bed/Just one kiss	Cure	11.1982	44[5]	-	Fiction FICS 017	[written by Robert Smith,Lol Tolhurst][produced by Chris Parry]
The walk/The dream	Cure	07.1983	12[8]	-	Fiction FICS 018	[written by Robert Smith,Lol Tolhurst][produced by Steve Nye]
The love cats/Speak my language	Cure	10.1983	7[11]	-	Fiction FICS 019	[silver-UK][written by Robert Smith][produced by Phil Thornalley, Chris Parry, The Cure]
The caterpillar/Happy the man	Cure	04.1984	14[7]	-	Fiction FICS 020	[written by Robert Smith, Lol Tolhurst][produced by Robert Smith, Chris Parry, Dave Allen]
In between days/Exploding body	Cure	07.1985	15[10]	99[1][02.86]	Fiction FICS 022	[silver-UK][written by Robert Smith][produced by Robert Smith,Dave Allen]
Close to me/A man inside my mouth	Cure	09.1985	24[8]	-	Fiction FICS 023	[gold-UK][written by Robert Smith][produced by Robert Smith,Dave Allen]
Boys don' t cry/Pillbox blues	Cure	04.1986	22[6]	-	Fiction FICS 024	[written by Robert Smith,Lol Tolhurst,Michael Dempsey][produced by Chris Parry]
Why can' t i be you/A Japanese dream	Cure	04.1987	21[5]	54[12]	Fiction FICS 025	[written by Boris Williams, Simon Gallup, Robert Smith, Porl Thompson, Lol Tolhurst][produced by Robert Smith, Dave Allen]
Catch/Breathe	Cure	07.1987	27[6]		Fiction FICS 026	[written by Boris Williams, Simon Gallup, Robert Smith, Porl Thompson,Lol Tolhurst][produced by Robert Smith, Dave Allen]
Just like heaven/Breathe	Cure	10.1987	29[5]	40[19]	Fiction FICS 027	[gold-UK][written by Boris Williams, Simon Gallup, Robert Smith, Porl Thompson,Lol Tolhurst][produced by Robert Smith, Dave Allen]
Hot hot hot !!!/Hey You!!	Cure	03.1988	45[3]	65[7]	Fiction FICS 028	[written by Boris Williams, Simon Gallup, Robert Smith, Porl Thompson,Lol Tolhurst][produced by Robert Smith, Dave Allen]
Fascination street/Babble	Cure	05.1989	-	46[11]	Elektra 69 300 [US]	[written by Boris Williams, Simon Gallup, Roger O'Donnell, Robert Smith, Porl Thompson and Lol Tolhurst][produced by Robert Smith, Dave Allen]
Lullaby/Babble	Cure	04.1989	5[6]	74[8][12.89]	Fiction FICS 029	[silver-UK][written by Roger O'Donnell, Boris Williams, Simon Gallup, Robert Smith, Lol Tolhurst and Porl Thompson][produced by Robert Smith, Dave Allen]
Lovesong/2 late	Cure	09.1989	18[7]	2[17]	Fiction FICS 030	[written by Roger O'Donnell, Boris Williams, Simon Gallup, Robert Smith, Lol Tolhurst and Porl Thompson][produced by Robert Smith, Dave Allen]
Pictures of you	Cure	03.1990	24[6]	71[8]	Fiction FICS 034	[written by Roger O'Donnell, Boris Williams, Simon Gallup, Robert Smith, Lol Tolhurst and Porl Thompson][produced by Robert Smith, Dave Allen]
Never enough/Harold and Joe	Cure	09.1990	13[5]	72[4]	Fiction FICS 035	[written by Simon Gallup, Robert Smith, Porl Thompson, Boris Williams][produced by Robert Smith, Mark Saunders]
Close to me [remix]/Just like heaven	Cure	10.1990	13[5]	97[3]	Fiction FICS 036	[gold-UK][written by Robert Smith][produced by Robert Smith,Dave Allen]
High/This twilight garden	Cure	03.1992	8[3]	42[12]	Fiction FICS 039	[written by Boris Williams, Perry Bamonte, Simon Gallup ,Robert Smith, Porl Thompson][produced by Robert Smith, David Allen]
Friday i' m in love/Halo	Cure	05.1992	6[8]	18[20]	Fiction FICS 042	[platinum-UK][written by Perry Bamonte, Boris Williams, Simon Gallup, Robert Smith, Porl Thompson][produced by Robert Smith, David Allen]
A letter to Elise/The big hand	Cure	10.1992	28[2]	-	Fiction FICS 046	[written by Perry Bamonte, Boris Williams, Simon Gallup, Robert Smith, Porl Thompson][produced by Robert Smith, David Allen]
The 13th/It used to be me	Cure	04.1996	15[2]	44[4]	Fiction FICS 051	[written by Perry Bamonte, Jason Cooper, Simon Gallup ,Roger O'Donnell, Robert Smith][produced by Robert Smith,Steve Lyon]
Mint car/Home	Cure	06.1996	31[2]	58[5]	Fiction FICS 052	[written by Robert Smith, Simon Gallup ,Perry Bamonte, Jason Cooper, Roger O'Donnell][produced by Robert Smith,Steve Lyon]
Gone/This is a lie	Cure	12.1996	60[1]	-	Fiction FICD 53	[written by Robert Smith, Simon Gallup ,Perry Bamonte, Jason Cooper, Roger O'Donnell][produced by Robert Smith,Steve Lyon]
Wrong number	Cure	11.1997	62[1]	-	Fiction FICD 54	[written by Robert Smith][produced by Robert Smith, Mark Saunders, Mark Plati]
Cut here/Signal to noise	Cure	11.2001	54[1]	-	Fiction 5873892	[written by Robert Smith, Simon Gallup ,Perry Bamonte, Jason Cooper, Roger O'Donnell][produced by Robert Smith]
The End Of The World	Cure	07.2004	25[4]	-	Geffen 9862976	[written by Robert Smith, Simon Gallup ,Perry Bamonte, Jason Cooper, Roger O'Donnell][produced by Robert Smith, Ross Robinson]
Taking Off	Cure	10.2004	39[2]	-	Geffen 9864491	[written by Robert Smith, Simon Gallup ,Perry Bamonte, Jason Cooper, Roger O'Donnell][produced by Robert Smith, Ross Robinson]
The Only One	Cure	05.2008	48[2]	-	Geffen 1773237	[written by Robert Smith, Simon Gallup , Jason Cooper,Porl Thompson][produced by Robert Smith,Keith Uddin]
Freakshow	Cure	06.2008	89[1]	-	Geffen 1774694	[written by Robert Smith, Simon Gallup , Jason Cooper,Porl Thompson][produced by Robert Smith,Keith Uddin]
Sleep When I'm Dead	Cure	07.2008	68[1]	-	Geffen 1778504	[written by Robert Smith, Simon Gallup , Jason Cooper,Porl Thompson][produced by Robert Smith,Keith Uddin]
The Perfect Boy	Cure	08.2008	78[1]	-	Geffen 1780798	[written by Robert Smith, Simon Gallup , Jason Cooper,Porl Thompson][produced by Robert Smith,Keith Uddin]

Albumy
Tytu³	Wykonawca	Data wydania	UK	US	Wytwórnia [UK]	Komentarz
Three imaginary boys	Cure	06.1979	44[3]	-	Fiction FIX 1	[produced by Chris Parry]
17 seconds	Cure	05.1980	20[10]	186[1][09.2020]	Fiction FIX 4	[produced by Mike Hedges, Robert Smith]
Faith	Cure	04.1981	14[8]	196[1][06.2021]	Fiction FIX 6	[silver-UK][produced by Mike Hedges, The Cure]
Pornography	Cure	03.1982	8[9]	122[1][05.2022]	Fiction FIX 7	[produced by Phil Thornalley, The Cure]
The walk	Cure	08.1983	-	179[8]	Sire 23 928 [USA]
Boys don' t cry	Cure	09.1983	71[7]	-	Fiction SPELP 26	[wydany w 1979 r][platinum-UK][produced by Chris Parry]
Japanese whispers	Cure	12.1983	26[14]	181[5]	Fiction FIX 8	[silver-UK][produced by Chris Parry, Steve Nye, Robert Smith, Phil Thornalley]
The top	Cure	05.1984	10[10]	180[4]	Fiction FIX 9	[silver-UK][produced by David M. Allen, Chris Parry, Robert Smith]
Concert-The Cure live	Cure	11.1984	26[4]	-	Fiction FIX 10	[produced by David M. Allen,The Cure]
The head on the door	Cure	09.1985	7[14]	59[48]	Fiction FIX 11	[gold-UK][gold-US][produced by David M. Allen,Robert Smith]
Standing on the beach-The singles	Cure	05.1986	4[35]	48[57]	Fiction FIX 12	[2x-platinium-US][gold-UK][produced by The Cure]
Kiss me, kiss me,kiss me	Cure	06.1987	6[16]	35[52]	Fiction FIX 13	[platinum-US][gold-UK][produced by David M. Allen,Robert Smith]
Disintegration	Cure	05.1989	3[26]	12[55]	Fiction FIX 14	[2x-platinum-US][gold-UK][produced by David M. Allen,Robert Smith]
Mixed up	Cure	11.1990	8[17]	14[41]	Fiction FIX 18	[platinum-US][gold-UK][produced by Robert Smith ,Chris Parry, Mark Saunders, Dave Allen]
Entreat	Cure	04.1991	10[5]	-	Fiction FIX 17	[produced by The Cure]
Wish	Cure	04.1992	1[1][13]	2[26]	Fiction FIXCD 20	[platinum-US][gold-UK][produced by David M. Allen,Robert Smith]
Show	Cure	09.1993	29[2]	42[6]	Fiction FIXCD 25<	[produced by Robert Smith]
Paris	Cure	11.1993	56[1]	118[2]	Fiction FIXCD 26
Wild mood swings	Cure	05.1996	9[8]	12[14]	Fiction FIXCD 28	[gold-US][produced by Robert Smith,Steve Lyon]
Galore-The singles 1987-1997	Cure	10.1997	37[3]	32[13]	Fiction FIXCD 30	[gold-US][silver-UK]
Bloodflowers	Cure	02.2000	14[3]	16[8]	Fiction FIXCD 31	[produced by Robert Smith,Paul Corkett]
Greatest hits	Cure	11.2001	19[40]	58[3]	Fiction 5894352	[3x-platinum-UK]
Join the Dots: B-Sides & Rarities 1978–2001 (The Fiction Years)	Cure	02.2004	98[1]	106[1]	Fiction 9814630	[produced by The Cure, Robert Smith, Phil Thornalley, Chris Parry, Steve Nye, Mike Hedges, Dave Allen, Steve Lyon (Mixing), Paul Corkett]
The Cure	Cure	07.2004	8[6]	7[11]	Geffen 9862886	[silver-UK][produced by Ross Robinson, Robert Smith]
4:13 Dream	Cure	11.2008	33[2]	16[4]	Geffen 1764225	[produced by Keith Uddin, Robert Smith]
Mixed up	Cure	05.2018	16[2]	-	Polydor/UMC 6709986	-
Bestival Live 2011	Cure	12.2011	119[1]	-	Sunday Best	[produced by The Cure, Keith Uddin]

Mitch Murray

Mitch Murray   (ur. Lionel Michael Stitcher; 30 stycznia 1940r)   to angielski autor tekstów, producent muzyczny i autor. Zdobył dwie nagrody Ivor Novello, w tym nagrodę Jimmy Kennedy. Murray jest autorem lub współautorem piosenek, które wyprodukowały pięć brytyjskich i trzy amerykańskie hity. Został również odznaczony Złotą Odznaką Zasługi przez Brytyjską Akademię Autorów Piosenek, Kompozytorów i Autorów.

 Urodził się jako Lionel Michael Stitcher   w Hove w hrabstwie Sussex w Anglii  . W 1968 zmienił swoje imię i nazwisko na   Mitch Murray.  Pierwszym wielkim sukcesem Murraya w pisaniu piosenek było „How Do You Do It?”. Został on podchwycony przez producenta George'a Martina, który nalegał, aby The Beatles nagrali go jako drugi singiel. Nagranie pozostało oficjalnie niepublikowane, dopóki nie ukazało się w Anthology 1 w 1995 roku. Martin pozwolił im zamiast tego wydać "Please Please Me", przekazując "How Do You Do It?" do innej młodej grupy z Liverpoolu, Gerry and the Pacemakers. Ich wersja - zasadniczo kopia nagrania The Beatles- rozpoczęła karierę z singlem numer 1 w Wielkiej Brytanii następnej wiosny.

 Tak zachęcony, Murray wysłał im kolejną ze swoich piosenek, „I Like It”, która stała się ich drugim singlem, a także znalazła się na szczycie brytyjskiej listy przebojów singli. Przez następne dziesięć lat odnosił dalsze sukcesy, pisząc „You Were for Me” i „I'm Telling You Now” dla Freddie and the Dreamers, ten ostatni we współpracy z ich frontmanem, Freddiem Garritym; "Knew It All the Time” nagrany w 1964 roku przez The Dave Clark Five.Książka Murraya z 1964 roku Jak napisać przebojową piosenkę  zainspirowała Stinga, wówczas 12-letniego ucznia, do rozpoczęcia pisania piosenek. Sting odnosi się teraz do Murraya jako „Mój mentor” i napisał przedmowę do Mitch Murray's Handbook for the Terrified Speaker (Valium in a Volume).

 Większość kolejnych hitów Murraya została napisana z Peterem Callanderem, w tym „Even the Bad Times are Good” (The Tremeloes),   „The Ballad of Bonnie and Clyde” (Georgie Fame), „Goodbye Sam, Hello Samantha” (Cliff Richard), „Ragamuffin Man” (Manfred Mann), „Hitchin' a Ride” (Vanity Fare),„Turn On The Sun” (Nana Mouskouri) i „Avenues and Alleyways”, „Las Vegas” i „I Did What I Did for Maria” dla Tony'ego Christiego. Murray i Callander byli również producentami Christie i wyprodukowali "Is This the Way to Amarillo?" (napisane przez Neila Sedakę i Howarda Greenfielda).

 Po napisaniu wielu hitów dla innych ludzi, w październiku 1965 Murray miał jako wykonawca hitowy singiel ze swoją humorystyczną kompozycją „Down Came the Rain”, wydanym przez Fontana Records pod pseudonimem Mister Murray, z „Whatever Happened to Music” na stronie B. Ominął Top 50 Record Retailer, ale osiągnął 30 pozycję na liście NME. Włoska wersja „Down Came the Rain” pod tytułem „Una ragazza per due” („A girl for two”) i całkowicie zmienionym tekstem (niezwiązanym z oryginalnym) została wykonana przez różnych artystów, m.in. I Giganti, Ornellę Vanoni i Minę. Murray napisał także „My Brother”, który stał się ulubieńcem dzieci, gdy został nagrany przez Terry'ego Scotta. 

Później Murray i Callander założyli własną wytwórnię płytową Bus Stop , dzięki której rozpoczęli karierę Paper Lace. Ich pierwsze dwa single, wydane w 1974 roku, zostały napisane przez Murraya i Callandera: „Billy Don't Be a Hero” (numer jeden w Wielkiej Brytanii,z coverem Bo Donaldsona & The Heywoods osiągającym pierwsze miejsce w USA) i „The Night Chicago Died” (numer jeden w USA). Inną piosenką, w którą zaangażował się Murray, była „Sing Me”, przebój brytyjskiej pierwszej dziesiątki cudów jednego przeboju, The Brothers, w 1977 roku.

 W 1968 Murray został najmłodszym w historii dyrektorem PRS for Music. W 1971 wymyślił i założył Society Of Distinguished Songwriters (SODS).Obecni członkowie to Sir Tim Rice, Guy Chambers, Gary Barlow, David Arnold, Mike Batt, Justin Hayward, Don Black, Marty Wilde, Ricky Wilde i ponad trzydziestu innych.

 Murray został mianowany Komandorem Orderu Imperium Brytyjskiego (CBE) podczas obchodów urodzin w 2019 roku za zasługi dla muzyki.

W połowie lat 80-tych, tuż przed prywatyzacją British Telecom, Murray napisał i zagrał w serii programów komediowych The Telefun Show, które były dostępne tylko do słuchania przez telefon (pod numerem 01-246 8070 w Wielkiej Brytanii) w podobny sposób do współczesnego serwisu Dial-A-Disc, który również przedstawił i który przyciągał do 300 000 połączeń dziennie.

 Murray był żonaty z piosenkarką i aktorką Graziną Frame, ale rozwiedli się w 1980 roku. Mają dwie córki, Ginę i Mazza. Mazz, która była córką chrzestną Boba Monkhouse'a, przez dziewięć lat występowała jako Killer Queen w musicalu We Will Rock You. Gina zagrała w produkcjach The Full Monty i Chicago na West Endzie. Obecnie pracują razem jako dwie trzecie 'Woman' The Band. Murray mieszka obecnie na Wyspie Man.

Kompozycje Mitcha Murray'a na listach przebojów

[solo] 03/1963 How Do You Do It? Gerry & the Pacemakers 9.US/1.UK 06/1963 I Like It Gerry & the Pacemakers 17.US/1.UK 07/1963 By the Way Big Three 22.UK 04/1964 I Knew It All the Time The Dave Clark Five 53.US 07/1964 Just for You Freddie and the Dreamers 41.UK [with Freddie Garrity] 08/1963 I'm Telling You Now Freddie and the Dreamers 2.UK/1.US 11/1963 You Were Made for Me Freddie and the Dreamers 3.UK/21.US [with Sonny Bono, Jack Nitzsche, John Lennon & Paul McCartney] 07/1964 Call Up the Groups The Barron Knights 3.UK [with Peter Callander] 08/1967 Even the Bad Times Are Good The Tremeloes 36.US/4.UK 12/1967 The Ballad of Bonnie and Clyde Georgie Fame 7.US/1.UK 06/1968 Hush... Not a Word to Mary John Rowles 12.UK 05/1969 Ragamuffin Man Manfred Mann 8.UK 12/1969 Hitchin' a Ride Vanity Fare 5.US/16.UK 01/1971 Las Vegas Tony Christie 21.UK 05/1971 I Did What I Did for Maria Tony Christie 2.UK 08/1971 Little Drops of Silver Gerry Monroe 37.UK 02/1973 Avenues and Alleyways Tony Christie 37.UK 02/1974 Billy, Don't Be a Hero Paper Lace 96.US/1.UK 05/1974 The Night Chicago Died Paper Lace 1.US/3.UK 08/1974 The Black-Eyed Boys Paper Lace 41.US/11.UK 10/1974 I Did What I Did for Maria Errol Sober 108.US 04/1990 Hitchin' a Ride Sinitta 24.UK [with Geoff Stephens & Peter Callander] 06/1970 Goodbye Sam, Hello Samantha Cliff Richard 6.UK

Muzyka w Sussex

 Historyczne hrabstwo Sussex w południowej Anglii ma bogate dziedzictwo muzyczne, które obejmuje między innymi folk, muzykę klasyczną, rockową i popularną. Dzięki nieprzerwanemu przetrwaniu rdzennej muzyki  Sussex znalazło się na czele odrodzenia angielskiej muzyki ludowej w XIX i XX wieku. Wielu klasycznych kompozytorów znalazło inspirację w Sussex, a hrabstwo nadal ma kwitnącą scenę muzyczną w różnych gatunkach muzycznych. 

 

Piosenkarka tradycyjnej muzyki pop, kariera Almy Cogan rozpoczęła się od śpiewania z zespołem podczas potańcówek herbacianych na molo Worthing Pier  podczas studiów artystycznych w mieście  Cogan pojawiła się na brytyjskiej liście singli osiemnaście razy w latach pięćdziesiątych, a „Dreamboat” osiągnął nr. 1. Inne hity z tego okresu to   „I Can't Tell a Waltz from a Tango”, „Sugartime” i „The Story of My Life”.

 

   Autor piosenek Mitch Murray napisał kilka singli numer jeden, w tym dwie piosenki z 1963 roku dla Gerry and the Pacemakers - „How Do You Do It?” (który początkowo został przekazany Beatlesom) i „I Like It”. Inny autor piosenek, Ken Howard, współautor „Have I the Right?” dla The Honeycombs i "The Legend of Xanadu" dla Dave'a Dee, Dozy, Beaky, Mick & Tich, oba single numer jeden. Pod koniec lat 60-tych Worthing było domem dla Worthing Workshop, grupy artystów i muzyków, w skład której wchodzili Leo Sayer,   Brian James z The Damned, Billy Idol i Steamhammer, którego gitarzysta Martin Quittenton był współautorem numerów jeden Roda Stewarta w Wielkiej Brytanii   „You Wear It Well” [78] i „Maggie May”.  Singiel Leapy Lee z 1968 roku „Little Arrows” osiągnął drugie miejsce na brytyjskiej liście singli.

 

 Lata siedemdziesiąte były znaczące w Sussex, ponieważ pole poza Worthing było gospodarzem Phun City, pierwszego w Wielkiej Brytanii festiwalu darmowej muzyki na dużą skalę. Brighton Dome było gospodarzem Konkursu Piosenki Eurowizji w 1974 roku, wygranej przez szwedzką grupę ABBA za piosenkę „Waterloo”, która przyniosła im światową sławę. The Cure powstało w Crawley, rozpoczynając swoją długą karierę w gotyckim indie rocku. W październiku 1976 roku piosenka Leo Sayera „You Make Me Feel Like Dancing” osiągnęła pierwsze miejsce na liście Billboard Hot 100 w Stanach Zjednoczonych,[ czyniąc ją swoim pierwszym singlem numer jeden w Stanach Zjednoczonych, zdobywając również nagrodę Grammy za piosenkę w 1978 w kategorii Najlepsza piosenka R&B. 

 

 Zespoły z Sussex osiągnęły ograniczony sukces w latach 80-tych, przy czym The Popguns byli jednymi z najbardziej znanych, a The Animal Men osiągnęli niewielką sławę w ramach tzw.  New wave of new wave , a The Levellers rozpoczęli karierę łącząc folk z muzyką punkową . Punkowy zespół The Piranhas miał w 1980 roku jeden z dziesięciu przebojów, na którym znalazła się cover południowoafrykańskiej piosenki kwela „Tom Hark”. W 1983 roku The Cure otrzymali swój pierwszy hit z pierwszej dziesiątki w Wielkiej Brytanii, „The Love Cats”. Ich album Kiss Me, Kiss Me, Kiss Me z 1987 roku sprawił, że przenieśli się do głównego nurtu, a ich album Disintegration z 1989 roku został wydany z uznaniem krytyków, osiągając trzecie miejsce na brytyjskiej liście albumów. Brett Anderson  i Mat Osman  z Haywards Heath pomogli założyć Suede w 1989 roku i zostali okrzyknięci „najlepszym nowym zespołem w Wielkiej Brytanii” , zdobywając w 1993 r. Mercury Prize za swój debiutancki album Suede i zapoczątkowując ruch britpopowy.Gitarzysta Richard Durrant również rozpoczął swoją karierę w latach 80-tych.; muzyka house DJ Johna Digweeda również zyskała na znaczeniu w latach 80-tych. 

 

 W latach 90-tych nastąpił wzrost liczby zespołów z Sussex, w tym Keane, The Feeling, Toploader i Clearlake. Bob Stanley pomógł założyć londyński zespół indie dance-pop Saint Etienne, który odniósł pewien sukces w latach 90-tych, w tym nominację do nagrody Mercury za album Foxbase Alpha z 1991 roku. Beats International z Brighton miał numer jeden w 1990 roku z „Dub Be Good to Me”. Phats & Small osiągnęli również pewne sukcesy w muzyce tanecznej, szczególnie z singlem „Turn Around” z 1999 roku. Samantha Janus zajęła 10. miejsce w Konkursie Piosenki Eurowizji 1991 z A Message to Your Heart, wygrywając krajowy finał Wielkiej Brytanii Piosenka dla Europy. The Cure wydali swój najbardziej udany komercyjnie album, Wish w 1992 roku, który osiągnął pierwsze miejsce w Wielkiej Brytanii i drugie miejsce w Stanach Zjednoczonych, gdzie sprzedał się w ponad 1,2 miliona egzemplarzy.W latach 90-tych Suede wydała trzy albumy, które znalazły się na pierwszym miejscu listy albumów w Wielkiej Brytanii. Były to Suede, nominowany do Merkurego Coming Up i Head Music. Zeitgeist z 1995 roku był najbardziej komercyjnym albumem Levellerów, osiągając pierwsze miejsce na brytyjskiej liście albumów. Autor piosenek i producent muzyczny, Barry Upton, współtworzył ze Stevem Crosbym sprzedającą się w milionach sztuk popową grupę Steps w 1997 roku. Simon Fuller, który dorastał w Hastings, zarządzał kilkoma zespołami, w tym w Spice Girls w połowie lat 90-tych,   kontynuując tworzenie serii Idol, która po raz pierwszy pojawiła się w Wielkiej Brytanii pod nazwą Pop Idol. Magazyn Billboard od tego czasu otrzymał certyfikat Fullera jako najbardziej utytułowanego brytyjskiego menedżera muzycznego do tej pory.

 

 XXI wiek przyniósł wzrost popularności zespołów z Sussex, a zwłaszcza z Brighton, a także powstanie Brighton Institute of Modern Music, we współpracy z Uniwersytetem Sussex. Popularni artyści to Ed Harcourt, którego album Here Be Monsters z 2001 roku był nominowany do nagrody Mercury, British Sea Power (nominowany do nagrody Mercury za  Do You Like Rock Music?), The Go! Team (nominowany do Mercury Prize za Thunder, Lightning, Strike), The Kooks, The Electric Soft Parade (nominowany do Mercury Prize za Holes in the Wall), The Ordinary Boys, The Pipette, Brakes, Architects, Blood Red Shoes i  Dead Swans. Debiutancki album Keane'a z 2004 roku, Hopes and Fears, zdobył Brit Award i nominację do Mercury Prize i zajął pierwsze miejsce na brytyjskiej liście albumów. Kolejne albumy Keane'a Under The Iron Sea i Perfect Symmetry również znalazły się na szczycie listy albumów w Wielkiej Brytanii. W 2004 roku Brett Anderson ponownie połączył się z byłym kolegą z zespołu Suede Bernardem Butlerem w filmie The Tears. Zespół był krótkotrwały, rozpadł się w 2006 roku, po docenionym przez krytyków debiutanckim albumie Here Come The Tears. W 2004 roku urodzona w Haywards Heath piosenkarka i autorka tekstów, debiutancki album Natashy Bedingfield Unwritten oraz singiel „These Words” osiągnęły pierwsze miejsce na brytyjskich listach przebojów. Zwycięzca Mercury Music Prize 2005 Antony Hegarty, którego zespół Antony and the Johnsons wygrał z I Am a Bird Now, urodził się i dorastał w Chichester. W 2002 roku Norman Cook z Brighton (aka Fatboy Slim) zorganizował koncert na plaży w Brighton, w którym wzięło udział 250 000 osób.Od 2006 roku Brighton jest domem dla dużego festiwalu nowej muzyki, The Great Escape Festival.  Drugi album The Kooks, Konk, osiągnął pierwsze miejsce na brytyjskiej liście albumów w 2008 roku. 

 

 Hip hopowy duet Rizzle Kicks wydał swój pierwszy album, Stereo Typical, w 2011 roku, a do maja 2012 roku sprzedał ponad 1 milion singli i ponad 600 000 albumów w Wielkiej Brytanii. DJ Fresh osiągnął dwa pierwsze single w Wielkiej Brytanii w 2012 roku, w tym „ Louder”, pierwszy z gatunku dubstep  i „Hot Right Now”, pierwszy numer jeden na perkusji i basie.  Debiutancki album Conora Maynarda Contrast osiągnął numer jeden na brytyjskich listach albumów w 2012 roku.Również w 2012 roku album Keane'a Strangeland osiągnął pierwsze miejsce na brytyjskiej liście przebojów. Rysując porównania z innymi artystami z Sussex, Keane, i znanym z emocjonalnych piosenek na pianinie, Tom Odell stał się pierwszym męskim artystą, który wygrał nagrodę BRITs Critics' Choice Award na początku 2013 roku.Passenger (prawdziwe nazwisko Michael Rosenberg) był nominowany do brytyjskiego singla roku w 2014 BRIT Awards za „Let Her Go”, który znalazł się na szczycie list przebojów w kilku krajach. W 2014 roku tytułowy debiutancki album Royal Blood ,Royal Blood osiągnął pierwsze miejsce na brytyjskiej liście albumów, najszybciej sprzedający się brytyjski debiutancki album rockowy w Wielkiej Brytanii w ciągu trzech lat.  Album był nominowany do nagrody Mercury i zdobył nagrodę Royal Blood a Brit Award dla najlepszej brytyjskiej grupy. Kolejny album Royal Blood z 2017 roku How Did We Get So Dark? osiągnął również pierwsze miejsce na brytyjskiej liście albumów. W 2016 roku Anohni została drugą otwarcie transpłciową osobą nominowaną do Oscara za piosenkę „Manta Ray” w filmie Racing Extinction. Jej debiutancki solowy album, Hopelessness, został wydany w maju 2016 roku i zyskał szerokie uznanie krytyków i został nominowany do nagrody Mercury Music Prize 2016. Drugi album Toma Odella Wrong Crowd znalazł się na 2. miejscu w Wielkiej Brytanii. Piosenkarz i autor tekstów Rag'n'Bone Man zdobył nagrodę Critics' Choice 2017 (Brit Award), a także nominację do nagrody Brit Award 2017 za brytyjski przełomowy występ. Jego album Human był hitem numer jeden w kilku krajach europejskich, w tym w Niemczech, i osiągnął drugie miejsce w Wielkiej Brytanii. Jego album, również nazwany Human, zadebiutował na pierwszym miejscu na UK Albums Chart ze sprzedażą 117 000, co czyni go najszybciej sprzedającym się debiutanckim albumem męskiego artysty w 2010 roku. Zespół indie rockowy Black Honey również osiągnął pewien sukces dzięki albumowi Black Honey z 2018 roku. 

 

Wokalistka soul, Celeste, była typowana na sukces w 2020 roku po zdobyciu nagrody Brit Award 2020 za wschodzącą gwiazdę, plebiscytu muzycznego BBC Sound of 2020, a także BBC Music Award for Introducing Artist of the Year Została opisana przez Nicka Reilly z NME jako "najlepsza brytyjska piosenkarka soul, która pojawiła się od lat".  Z Not Your Muse Celeste stała się pierwszą brytyjską artystką od pięciu lat, która miała debiutancki album numer jeden na brytyjskiej liście albumów   i otrzymała nominację do Mercury Prize 2021. Album „Every Bad” Porridge Radio z 2020 roku został nominowany do nagrody Mercury 2020.  Oprócz debiutanckiego albumu Celeste, w 2021 roku ukazało się kilka albumów artystów z Sussex, w tym Architects' For These That Wish to Exist, Royal Blood's Typhoons i Rag'n'Bone Man's Life by Misadventure (wszystkie numer 1 na brytyjskich listach przebojów).

 

Spitfires

The Spitfires to czteroosobowy zespół pop/rockowy pochodzący z Watford w Anglii. Składający się z wokalisty i gitarzysty Billy'ego Sullivana, gitarzysty basowego Sama Longa, perkusisty Matta Johnsona i klawiszowca Chrisa Chanella. Spitfires są znani z dynamicznego i mocnego pisania piosenek, zdecydowanego społecznego komentarza w swoich tekstach i powszechnie podziwianej etyki pracy. Czterech przyjaciół spotkało się pod koniec 2012 roku z powodu wzajemnej miłości artystów takich jak The Who, The Jam i Small Faces. Nazywając się Spitfires z powodu obsesji na punkcie modernizmu i zamiłowania Sullivana do samolotów od najmłodszych lat, członkowie grupy zabrali się do pracy nad pisaniem własnych piosenek inspirowanych modowym ruchem lat 60-tych i sceną punkową od połowy do końca lat 70-tych. 

 Zespół ostatecznie wydał swoje pierwsze niezależne wydawnictwo, singiel „Spark to Start”, będący odpowiedzią na postawy i trendy przemysłu muzycznego XXI wieku. Odpowiedź Zespół zademonstrował więcej utworów i wydał kilka innych singli, a także występował w całym kraju, lądując na koncertach w takich miejscach jak Liverpool's Cavern Club i londyński 100 Club, a także znalazł się w składzie na punkowy festiwal Undercover w 2013 roku w Brighton.

W następnym roku zespół zaczął pisać i nagrywać swój debiutancki album Response, wydany przez Catch-22 Records latem 2015 roku. numer szósty zarówno na niezależnych, jak i winylowych listach przebojów. Album zyskał szerokie uznanie, zwłaszcza w wielu stacjach radiowych w Wielkiej Brytanii, cytując single „Stand Down” i „4AM” jako najważniejsze i nieskazitelne przykłady umiejętności pisania piosenek zespołu oraz pasji do kultury modowej i punkowej. 

The Spitfires intensywnie koncertowali promując album i powrócili w 2016 roku ze swoim drugim albumem, A Thousand Times. Wydawnictwo było chwalone za progresywny i filmowy styl pisania piosenek, a także za wpływy dub, reggae, ska i 2-tone. Trzeci set grupy, Year Zero, pojawił się w 2018 roku, czerpiąc większy wpływ na ska ze względu na bardziej błyskotliwe brzmienie. Czwarty album, Life Worth Living, ukazał się dwa lata później: z skocznymi singlami „(Just Won't) Keep Me Down” i „Tear This Place Right Down!”, projekt ukazał się w czerwcu 2020 roku.

Albumy
Tytuł	Wykonawca	Data wydania	UK	US	Wytwórnia [US]	Komentarz
Response	Spitfires	09.2015	63[1]	-	Catch 22 SPITFIRES 1	[produced by Tom Pullen]
A Thousand Times	Spitfires	09.2016	94[1]	-	Catch 22 SPITFIRES 2	[produced by Tom Pullen]
Year Zero	Spitfires	08.2018	79[1]	-	Hatch HAT 26CD	[produced by Tom Pullen]

KT Tunstall

 

Kate Victoria „KT” Tunstall (ur. 23 czerwca 1975 r.)  to szkocka piosenkarka, autorka tekstów i muzyk. Po raz pierwszy zwróciła na siebie uwagę solowym wykonaniem na żywo jej piosenki "Black Horse and the Cherry Tree" w 2004 roku w programie Later... with Jools Holland. Nazwa jej debiutanckiego albumu, Eye to the Telescope, została zainspirowana doświadczeniami z dzieciństwa w laboratorium fizycznym jej ojca na Uniwersytecie St Andrews. Wydany w 2004 roku album przyniósł jej nominacje do Mercury Prize w 2005 roku, BRIT Award za najlepszy brytyjski występ na żywo i BRIT Award za najlepszy przełomowy wykonawca w 2006 roku oraz nominację do nagrody Grammy za najlepszy kobiecy popowy występ wokalny w 2007 roku. zdobył nagrodę BRIT Award dla najlepszej brytyjskiej artystki oraz nagrodę European Border Breakers Award, obie w 2006 roku. Singiel „Black Horse and the Cherry Tree” otrzymał nagrodę Q Magazine Award za najlepszy utwór w 2005 roku, a „Suddenly I See” zdobył nagrodę Nagroda Ivora Novello za najlepszą piosenkę w 2006 roku. „Suddenly I See” stał się popularnym hitem i pojawił się w The Devil Wears Prada, Blind Dating, Ugly Betty, Grey's Anatomy and Love, Rosie; Thrillville, a także jako piosenka podczas kampanii prezydenckiej Hillary Clinton 2008 Wydała sześć albumów na arenie międzynarodowej: Eye to the Telescope (2004), Drastic Fantastic (2007), Tiger Suit (2010), Invisible Empire // Crescent Moon (2013), Kin (2016) i Wax (2018). Wystąpiła także w dwóch odcinkach serialu komediowego This is Jinsy na Sky Atlantic. 

 Tunstall napisała muzykę i piosenki do ścieżek dźwiękowych do filmów, w tym „Boy” do The Kid, „Miracle” do Winter's Tale, „We Could Be Kings” do Million Dollar Arm; „Float”, „Strange Sight” i „1000 Years” do Tinker Bell and the Legend of the NeverBeast; "Fit In" dla About Ray; oraz „Bad Moms (Suite)”, „Enough is Enough (Suite)” i „Get Your Tits Up (Suite)” dla Bad Moms.  

 

Tunstall urodziła się z pół-Chinki, pół-Szkotki matki, Carol Anne (lub Carol-Ann), która pochodziła z Hongkongu i irlandzkiego ojca. Jej rodzice poznali się, gdy jej matka pracowała jako tancerka w barze Penthouse w Edynburgu, gdzie jej ojciec był barmanem. Nigdy nie spotkała swojego biologicznego ojca Urodziła się w Western General Hospital w Edynburgu, a w wieku 18 dni została oddana do adopcji przez matkę z rodziną w St Andrews, Fife w Szkocji. Jej przybrany ojciec, David Tunstall, był wykładowcą fizyki na Uniwersytecie St Andrews, a jej przybrana matka, Rosemarie Tunstall, była nauczycielką w szkole podstawowej; już adoptowali inne dziecko, które stało się jej starszym bratem Joe, i mieli kolejnego syna, Dana. Była zorientowana muzycznie, a jej przybrani rodzice wspierali jej zainteresowanie. Przypomniała sobie, że poprosiła o fortepian, gdy miała cztery lata. Tunstall dorastała w St Andrews w Fife, uczęszczając do szkoły podstawowej Lawhead, następnie Madras College w St. Andrews i High School of Dundee, ale ostatni rok szkoły średniej spędziła w Stanach Zjednoczonych w Kent School, selektywnej szkoły z internatem w Kent, Connecticut. Spędzała czas buszując na Church Street w Burlington w stanie Vermont oraz w gminie wiejskiej w stanie Vermont. 

 

Tunstall studiowała w Royal Holloway na Uniwersytecie Londyńskim. Ukończyła Bachelor of Arts w dramacie i muzyce w 1996 roku. Royal Holloway przyznał jej tytuł doktora honoris causa w dziedzinie nauki w 2011 roku za jej muzyczną pracę nad kwestiami środowiskowymi.

 

Jako 20-latka Tunstall grała w niezależnych zespołach muzycznych, w tym Elia Drew i Tomoko. Skupiła się na pisaniu piosenek, a także występowaniu z członkami raczkującego kolektywu Fence. Tunstall mieszkała z Gordonem Andersonem (The Beta Band i The Aliens), o którym jest piosenka „Funnyman” z albumu Drastic Fantastic. Odbyła trasę koncertową z klezmerskim zespołem Oi Va Voi i została z nimi podczas nagrywania albumu Laughter Through Tears. Brytyjska wytwórnia Relentless Records przedstawiła niezależną ofertę. Jednak Tunstall zdecydował się podpisać kontrakt z dużą wytwórnią i początkowo zrezygnowała z tej oferty. Ale kiedy ta umowa nie wyszła, zdecydowała się na Relentless. Chociaż współzałożyciel Relentless, Shabs Jobanputra, dostrzegł potencjał w jakości głosu i piosenek Tunstall na początku XXI wieku, jego ocena była taka, że ​​„nie była jeszcze gotowa”, więc wraz z menedżerem Tunstall, Jobanputra omówił „ proces tego, jak widzieliśmy, jak się dzieje i jak będziemy pracować, dlaczego uważaliśmy, że piosenki są świetne, dlaczego uważaliśmy, że jest świetna i dlaczego to może naprawdę zadziałać, jeśli poświęcimy wystarczająco dużo czasu. 

 

 Jej debiutancki album, Eye to the Telescope, został wydany po raz pierwszy pod koniec 2004 roku, wchodząc na 73 miejsce na brytyjskiej liście albumów. Pierwszym występem Tunstall było solowe wykonanie jej folkowej piosenki bluesowej "Black Horse and the Cherry Tree" na Later... z Jools Holland.Miała tylko 24 godziny na przygotowanie się po odwołaniu zaplanowanego wykonawcy Nas. Występowała jako jednoosobowy zespół, używając gitary, tamburynu i pedału loop. Krótko po pojawieniu się później, Eye to the Telescope został ponownie wydany i znalazł się na brytyjskich listach przebojów, osiągając   3 pozycję i otrzymał certyfikat 5-krotnej platyny przez BPI ; został nominowany do nagrody Mercury Music Prize w 2005 roku. Został wydany w USA 7 lutego 2006 roku. Na brytyjskich listach przebojów „Black Horse and the Cherry Tree” znalazł się na 28 miejscu list przebojów , a na liście US Billboard Hot 100, na 20. miejscu. Kolejnym wydawnictwem z albumu w Wielkiej Brytanii był „Other Side of the World”, podczas gdy „Suddenly I See” został wydany w Stanach Zjednoczonych i wykorzystany w napisach początkowych filmu Diabeł ubiera się u Prady, a także w Brzydkiej Betty .  Kolejne single z albumu to "Under the Weather" i "Another Place to Fall", które również odniosły sukces.Tunstall wydała akustyczny album   15 maja 2006 roku, Acoustic Extravaganza KT Tunstall, który po raz pierwszy był dostępny tylko w sprzedaży wysyłkowej na jej stronie internetowej. Album został ponownie wydany w sklepach na całym świecie w październiku 2006 roku. 

 

 Tunstall zaśpiewała ze szkockim zespołem Travis na ich albumie The Boy with No Name z 2007 roku, w utworze „Under the Moonlight”, piosence napisanej przez Susie Hug (później w Katydids). Drugi album Tunstall, Drastic Fantastic, miał premierę 3 września 2007 roku w Szkocji, a tydzień później, 10 września 2007 roku, ukazał się w Londynie w Wielkiej Brytanii i 18 września 2007 roku w Stanach Zjednoczonych. W pierwszym tygodniu Drastic Fantastic osiągnął 1. miejsce na szkockich listach przebojów, 3. miejsce na brytyjskich listach przebojów i 9. na amerykańskiej liście przebojów.Główny singiel albumu, „Hold On”, został wydany w Wielkiej Brytanii w sierpniu 2007 roku, zadebiutował tam na 34. miejscu, zanim dotarł do 21. Piosenka odniosła również duży sukces w niektórych krajach europejskich, zajmując 19. miejsce we Włoszech, nr 19 w Norwegii, nr 26 w Szwajcarii i nr 39 w Irlandii. Drugi singiel z albumu, „Saving My Face”, został wydany w grudniu 2007 roku. Piosenka nie znalazła się na UK Top 40 Singles Charts, ale zdołała osiągnąć 50. miejsce na UK Singles Charts, zajmując trzy tygodnie na liście przebojów. Trzeci singiel z albumu i ostatni światowy singiel, „If Only”, został wydany w marcu 2008 roku, stając się drugim singlem z albumu, który nie znalazł się na brytyjskiej liście Top 40, zajmując 45 miejsce . W Stanach Zjednoczonych „Hold On” odniósł umiarkowany sukces, zajmując 95. miejsce na US Billboard Pop Chart i 27. na US Billboard Adult Top 40. Drastic Fantastic stał się jednym z jej najlepszych albumów do tej pory, notując na 3. miejscu na UK Album Charts,  na szczycie szkockiej listy albumów i w pierwszej dziesiątce listy albumów US Billboard 200, zajmując 9. miejsce  Kolejne single wydane z Drastic Fantastic to „Saving My Face” i „If Only”, które były umiarkowanie udane , zajmując odpowiednio 50. i 45. miejsce na brytyjskich listach przebojów singli. Tunstall skomentował, że zdjęcie na okładkę albumu zostało zainspirowane gwiazdą rocka Suzi Quatro. 5 października 2007 r. amerykańska sieć sklepów dyskontowych Target, we współpracy z NBC, wydała specjalną świąteczną EP-kę KT Tunstall na CD, Sounds of the Season: The KT Tunstall Holiday Collection. 10 grudnia 2007 został wydany w Europie przez Relentless pod tytułem Have Yourself a Very KT Christmas. W 2008 roku Tunstall nagrała piosenkę do albumu Songs for Survival, wspierając organizację praw ludności rdzennej Survival International. Tunstall współpracowała również z Suzanne Vega nad jej albumem Beauty & Crime z 2007 roku, śpiewając chórki do piosenek „Zephyr and I” oraz „Frank and Ava”. W książeczce Vegi ujawniono, że ta dwójka nigdy się nie spotkała podczas tworzenia albumu. 

 

 11 lutego 2010 r. Daily Record poinformował, że Tunstall nagrała swój nowy album w berlińskim Hansa Studios. Znajdujące się w pobliżu dawnego muru berlińskiego studio było wykorzystywane do tworzenia legendarnych albumów, w tym „Heroes” Davida Bowie i Achtung Baby U2. Tunstall powiedziała: „Miałem niesamowite trzytygodniowe nagrania w Hansa w Berlinie w styczniu i kończę to wszystko w Londynie”. Jej trzeci album, zatytułowany Tiger Suit, został wydany w Wielkiej Brytanii w dniu 27 września 2010 roku i w Stanach Zjednoczonych w dniu 5 października 2010 roku. Tunstall powiedziała, że ​​tytuł Tiger Suit jest inspirowany powtarzającym się snem, który miała, zanim odkryła, że ​​2010 jest chińskim Rokiem Tygrysa. Sen jest o niej, widząc tygrysa w swoim ogrodzie i wychodząc na zewnątrz, by go pogłaskać. Wraca do domu i ogarnia ją strach, że mogła zostać zabita. Z biegiem lat przyszło jej do głowy, że powodem, dla którego tygrys reaguje tak pasywnie, jest to, że ona sama jest przebrana za tygrysa, ubrana w tygrysi garnitur. Powiedziała, że ​​pisząc i nagrywając album, eksperymentowała z nowym brzmieniem, które nazwała „Nature techno”, które łączy organiczne instrumentarium z elektronicznymi i tanecznymi teksturami, podobnymi w stylu do twórczości Björk.  Pierwszym singlem z albumu był „Fade Like a Shadow” w Stanach Zjednoczonych i „(Still a) Weirdo” w Wielkiej Brytanii. Te główne single zostały wydane przed albumem. Tunstall ogłosiła, że ​​jej czwarty album będzie nosił tytuł Invisible Empire // Crescent Moon, który od tego czasu został uznany przez wielu krytyków za najlepszy i najbardziej melancholijny album do tej pory. Tytuł odzwierciedla dwie partie piosenek, które nagrała z piosenkarzem, autorem tekstów i producentem Howe Gelbem w 2012 roku. Invisible Empire, nagrana w kwietniu, to melancholijna połowa, która zajmuje się śmiercią ojca i tematem śmiertelności, podczas gdy Crescent Moon, nagrana w listopadzie 2012r zawiera utwory, które są bardziej eteryczne. Te 13 piosenek stworzyło album, który Tunstall określił jako „z serca”, zainspirowany rozwodem z Lukiem Bullenem i odejściem jej ojca. Invisible Empire // Crescent Moon ukazał się w Wielkiej Brytanii 10 czerwca 2013 r., natomiast w Niemczech i Australii 7 czerwca, w Japonii i Kanadzie 11 czerwca oraz 6 sierpnia 2013 r. w Stanach Zjednoczonych. W międzyczasie pierwszy singiel, „Feel It All”, został wydany na całym świecie 10 czerwca, a jego teledysk miał premierę 29 kwietnia. W pierwszym tygodniu po premierze album wszedł na 14 miejsce w Wielkiej Brytanii. Z drugiej strony album otrzymał najlepsze recenzje i oceny, jakie kiedykolwiek otrzymała Tunstall.  W 2013 roku Tunstall ponownie współpracowała z Gelbem w Tucson w Arizonie przy jego albumie The Coincidentalist i nagrali duet „The 3 Deaths of Lucky”. Wystąpiła w drugim odcinku This is Jinsy 5 lutego 2014 roku jako brodaty muzyk folk Briiian Raggatan.

 

 Ponad rok po wydaniu albumu Tunstall opuściła Edynburg, by przenieść się do Los Angeles i rozpocząć nową karierę jako kompozytorka ścieżek dźwiękowych. Studiowała na Skywalker Ranch, a następnie skomponowała i wykonała następujące utwory: „Miracle” w filmie Winter's Tale z udziałem Colina Farrella, Russella Crowe i Willa Smitha. Piosenka została wydana 14 lutego 2014 roku. „We Could Be Kings” napisany z A.R. Rahmanem do filmu Disneya „Million Dollar Arm” i wydany 14 maja 2014 roku. „Float”, i duet z Bleu „Strange Sight” w „1000 Years”, dla brytyjskiej wersji Disneya Tinker Bell and the Legend of the NeverBeast. Został wydany 19 lutego 2015 roku. 

 

 Od sierpnia do września 2015 roku Tunstall wyruszyła w małą trasę po Stanach Zjednoczonych, składającą się z jedenastu koncertów, grając utwory z jej różnych albumów i EP-ek, takich jak The Scarlet Tulip EP. 16 czerwca 2016 roku Tunstall wydała EP-kę Golden State przed wydaniem albumu. Składa się z głównego singla „Evil Eye” i jego remiksu oraz dwóch innych utworów: „All or Nothing” zaczerpniętych z francuskiego serialu Sam  i „The Healer”. Tunstall wydała swój piąty album, Kin, 9 września 2016 roku.Album został wyprodukowany przez Tony'ego Hoffera i nagrany w Los Angeles. Z tego albumu zostały wydane cztery single: główny singiel „Maybe It's a Good Thing”, plus „Hard Girls”, w którym pojawiła się Melanie C ze Spice Girls, „Love Is an Ocean” i „It Took Me So Long to Get Here, But Here I Am” .Tunstall była współautorem „Bad Moms (Suite)”, „Enough is Enough (Suite)” i „Get Your Tits Up (Suite)” do ścieżki dźwiękowej do komedii Bad Moms z 2016 roku.

 

W 2017 roku Tunstall ogłosiła trylogię albumów o tematyce duszy, ciała i umysłu. KIN był pierwszym, z motywem duszy. Wydała drugą, Wax, o tematyce ciała, 5 października 2018 roku.W 2018 roku Tunstall nagrał kilka utworów na album dla dzieci Pete the Cat, w tym „CatGo & the Nine Lives”, „Catalina Casesolver”, „Let It Slide” i „CatGo's Weird Song”.  W marcu 2020 roku Tunstall ogłosiła, że ​​jesienią rozpocznie nagrywanie trzeciego i ostatniego albumu trylogii, z motywem przewodnim. W 2021 roku odwołała swoją letnią trasę i powiedziała, że ​​będzie unikać długich występów z powodu problemów ze słuchem. W 2018 roku doznała nagłej utraty słuchu i szumu w uszach w lewym uchu. W lipcu 2021 roku, po tym, jak zaczęła odczuwać szumy uszne w prawym uchu, zdecydowała się zmienić harmonogram tras koncertowych, aby umożliwić dłuższe okresy odpoczynku między występami.W grudniu 2021 roku Tunstall wystąpiła na sylwestrowym balu Times Square Times Square w Nowym Jorku. Tunstall ogłosiła, że ​​jej siódmy album studyjny, trzeci i ostatni album z trylogii Soul, Body and Mind, będzie nosił nazwę Nut i zostanie wydany 9 września 2022 roku. Pierwszy singiel z albumu, „Canyons”, został wydany 1 czerwca 2022 roku.

Single
Tytu³	Wykonawca	Data wydania	UK	US	Wytwórnia [UK]	Komentarz
Black horse and the cherry tree	KT Tunstall	03.2005	28[49]	20[17][03.2006]	Relentless REL 14	[silver-UK][written by KT Tunstall][produced by Andy Green]
Other side of the world	KT Tunstall	05.2005	13[46]	-	Relentless REL 18	[written by KT Tunstall,Martin Terefe][produced by Steve Osborne,Martin Terefe]
Suddenly I see	KT Tunstall	09.2005	12[45]	21[28]	Relentless REL 21	[gold-UK][written by KT Tunstall][produced by Steve Osborne]
Under the Weather	KT Tunstall	12.2005	39[13]	-	Relentless RELCD 23	[written by KT Tunstall,TommyD][produced by Steve Osborne]
Another Place to Fall	KT Tunstall	03.2006	52[7]	-	Relentless RELCD 24	[written by KT Tunstall][produced by Steve Osborne]
Hold On	KT Tunstall	08.2007	21[11]	104[4]	Relentless RELCD 40	[written by KT Tunstall,Ed Case][produced by Steve Osborne]
Saving My Face	KT Tunstall	12.2007	50[9]	-	Relentless RELCD 46	[written by KT Tunstall][produced by Steve Osborne]
If Only	KT Tunstall	03.2008	45[4]	-	Relentless RELCD 48	[written by KT Tunstall,Jimmy Hogarth][produced by Steve Osborne]
(Still a) Weirdo	KT Tunstall	10.2010	39[3]	-	Virgin CATCO 166566635	[written by KT Tunstall,Greg Kurstin][produced by Greg Kurstin]

Albumy
Tytu³	Wykonawca	Data wydania	UK	US	Wytwórnia [UK]	Komentarz
Eye to the telescope	KT Tunstall	03.2005	3[153]	33[21]	Relentless CDRELX 06	[5x-platinum-UK][platinum-US][produced by Steve Osborne,Andy Green,Martin Terefe]
Acoustic Extravaganza	KT Tunstall	10.2006	32[4]	-	Relentless CDRELX 08	[produced by Steve Osborne]
Drastic Fantastic	KT Tunstall	09.2007	3[31]	-	Relentless CDRELX 15	[gold-UK][produced by Steve Osborne]
Tiger Suit	KT Tunstall	10.2010	5[14]	43[2]	Relentless CDRELX 22	[silver-UK][produced by Jim Abbiss,Greg Kurstin]
Invisible Empire // Crescent Moon	KT Tunstall	06.2013	14[10]	54[1]	Virgin CDV 3109	[produced by Howe Gelb,KT Tunstall]
Kin	KT Tunstall	09.2016	7[2]	-	Virgin CDV 3158	[produced by Tony Hoffer]
Wax	KT Tunstall	10.2018	15[1]	-	Virgin CDV 3211	[produced by Nick McCarthy,Sebastian Kellig,Tim Bran,Roy Kerr]
Nut	KT Tunstall	09.2022	25[1]	-	Virgin EMICD 2066	[produced by Martin Terefe, Jimmy Hogarth, KT Tunstall ,Jordan Brooke Hamlin ,Sophie Ellis]