Z archiwum...rocka

sobota, 25 czerwca 2022

Ashley Tisdale

Ashley Michelle Tisdale (ur. 2 lipca 1985 w Deal, w stanie New Jersey) - amerykańska aktorka, piosenkarka i modelka . Sławę przyniosła jej rola Sharpay Evans w musicalu High School Musical. 6 Lutego 2007 ukazała się jej pierwsza płyta Headstrong. Pracowała w agencji Ford Model wraz z Mischą Barton i Lindsay Lohan. Jest młodszą siostrą Jennifer Tisdale.

W wieku 8 lat wystąpiła w małej roli musicalu Les Misérables na Broadwayu. Na początku lat 90. XX wieku wystąpiła w kilku epizodach w filmach. Stała się znana głównie dzięki odtwarzaniu głównych ról w produkcjach telewizyjnych Disney Channel, takich jak High School Musical, High School Musical 2 i High School Musical 3: Ostatnia klasa. Oprócz tego, grała także w serialach, m.in. Siódme niebo, Boston Public i Beverly Hills 90210 i Hannah Montana oraz zagrała gościnnie w serialu "Czarodziejki". Obecnie gra w Nie ma to jak hotel (The Suite Life of Zack and Cody). Dawała także głos animowanej postaci w "Dawno temu w trawie". Podkłada głos Fretce (Candace) w jednym z disneyowskich serialów animowanych Fineasz i Ferb. W pewnym odcinku tej serii ("Światła, Fretka, Akcja!") jest także użyty fotomontaż twarzy Ashley.
Obecnie gra Sharpay Evans w musicalu High School Musical. Zaśpiewała trzy piosenki What I've Been Looking For, Bop to the Top i We're All in This Together. Piosenki znalazły się na rocznym podsumowaniu listy Billboard Hot 100.

Wydała również dwa solowe single: Some Day My Prince Will Come i Kiss The Girl. Podpisała kontrakt z wytwórnią płytową Warner Bros. Records. Nagrywając swój debiutancki album, specjalnie na święta został wydany kolejny singiel Last Christmas i był to pierwszy singiel wydany z wytwórni Warner Bros. Records.
6 Lutego 2007 wydała swój debiutancki album Headstrong sponsorowany przez wytwórnie Warner Bros. Records. Płyta znalazła się na 5. miejscu notowania Billboard 200 album charts, sprzedając się w nakładzie 60.000 kopii. Wydała singiel Be Good To Me. 19 września 2007 wydała kolejny singiel He Said, She Said, który miał swoją premierę w programie MTV trl. Pod koniec 2007 roku wydała DVD There's Something About Ashley.

Singiel Not Like That został wydany 25 stycznia 2008, miesiąc później 22 lutego 2008 wydała ostatni singiel z płyty Headstrong, Suddenly.
Na przełomie wiosny i lata zostanie wydana jej kolejna płyta o tytule 'Guilty Pleasure'.. Tytuł płyty i singla został potwierdzony w marcowym numerze 'Cosmopolitan' z Ashley na okładce. Singiel nosi tytuł "It's Alright , It's Ok !" .

Single
Tytuł	Wykonawca	Data wydania	UK	US	Wytwórnia [US]	Komentarz
We're All In This Together	High School Musical Cast	02.2006	40[8]	34[4]	Walt Disney Records 3814510 [UK]	[gold-US][silver-UK][written by, Matthew Gerrard Robbie Nevil][produced by Matthew Gerrard]
What I've Been Looking For	Lucas Grabeel & Ashley Tisdale	02.2006	155	35[3]	Walt Disney	[gold-US][written by Andy Dodd and Adam Watts][produced by Andy Dodd and Adam Watts]
Bop To The Top	Lucas Grabeel & Ashley Tisdale	02.2006	137	62[2]	Walt Disney	[written by Randy Petersen,Kevin Quinn][produced by Randy Petersen,Kevin Quinn]
Stick To The Status Quo	High School Musical Cast	02.2006	74[1]	43[2]	Walt Disney CATCO 728107 [UK]	[written by David Lawrence,Faye Greenberg][produced by David Lawrence]
Kiss the Girl	Ashley Tisdale	09.2006	86[4]	81[2]	Walt Disney CATCO 919489 [UK]	[written by Alan Menken, Howard Ashman]
Last Christmas	Ashley Tisdale	11.2006	-	87.Airplay Top 100	Warner Bros	[written by George Michael][produced by Mark Hammond]
Be Good to Me/Who I Am	Ashley Tisdale	12.2006	-	80[2]	Warner Bros. 102039	[written by Kara DioGuardi, David Jassy, Joacim Persson, Niclas Molinder][produced by Twin ]
Headstrong	Ashley Tisdale	02.2007	-	121[1]	Warner Bros.	[written by Lauren Christy,Scott Spock,Graham Edwards,Adam Longlands][produced by The Matrix]
What Time Is It	Ashley Tisdale	08.2007	20[7]	6[8]	Walt Disney 5016470	[written by Matthew Gerrard, Robbie Nevil]
He Said She Said	Ashley Tisdale	09.2007	155[2]	58[8]	Warner Bros. 102141	[gold-US][written by J. R. Rotem, Evan "Kidd" Bogart, Ryan Tedder][produced by J. R. Rotem]
Fabulous	Ashley Tisdale & Lucas Grabeel	09.2007	64	76[1]	Walt Disney	[written by David Lawrence,Faye Greenberg][produced by David Lawrence,Faye Greenberg]
Work This Out	High School Musical 2 Cast	09.2007	-	110[2]	Walt Disney	[written by Randy Petersen,Kevin Quinn]
All For One	High School Musical 2 Cast	09.2007	87[1]	92[2]	Walt Disney MIUCT 3817 [UK]	[written by Robbie Nevil,Matthew Gerrard][produced by Matthew Gerrard]
Headstrong	Ashley Tisdale	09.2007	-	121	Warner Bros.	[written by Adam Longlands, Lauren Cristy, Scott Spock, Graham Edwards][produced by Matrix]
I Want It All	Ashley Tisdale & Lucas Grabeel	11.2008	87[3]	113	Walt Disney Records	[gold-US][written by Matthew Gerrard, Robbie Nevil][produced by Matthew Gerrard]
It's Alright, It's OK/Guilty Pleasure	Ashley Tisdale	04.2009	104	99[1]	Warner Bros. 9362497580	[written by Niclas Molinder, Joacim Persson, Johan Alkenäs, David Jassy][produced by Twin, Alke]
Overrated	Ashley Tisdale	07.2009	-	103[1]	Warner Bros.	[written by Niclas Molinder,Joacim Persson,Charlie Mason,Ashley Tisdale,Johan Alkenäs][produced by Twin,Kapari]
What If	Ashley Tisdale	07.2009	-	101[1]	Warner Bros.	[written by Niclas Molinder,Joacim Persson,Ashley Tisdale,Kara DioGuardi,Johan Alkenäs][produced by Twin,Alke]

Albumy
Tytuł	Wykonawca	Data wydania	UK	US	Wytwórnia [US]	Komentarz
Headstrong	Ashley Tisdale	02.2007	155[1]	5[9]	Warner Bros. 9 44425-2	[gold-US][produced by Jonathan "J.R." Rotem , The Matrix, Bryan Todd, Michael "Smidi" Smith, Guy Roche, Twin for Redfly, Scott Spock, Shelly Peiken, Emanuel Kiriakou, Tom Whalley & Lori Fieldman ]
Guilty Pleasure	Ashley Tisdale	06.2009	130[1]	12[9]	Warner Bros. 518464-2	[produced by Alke, Twin, David Jassy, Dreamlab, Kapari, Oak, Billy Steinberg, Emanuel Kiriakou, Play, Papa Justifi, Toby Gad, DEEKAY, Tommy Page, The Matrix, Peer A*ström, Josh Alexander, Tom Whalley & Lori Fieldman]

Telly Savalas

Telly Savalas, właśc. Aristotelis Savalas (ur. 21 stycznia 1922r w Garden City, zm. 22 stycznia 1994r w Universal City) - amerykański aktor filmowy pochodzenia greckiego; występował w roli porucznika Kojaka w popularnym serialu telewizyjnym z lat 70-tych XX wieku. Nominowany do nagrody Oscara za drugoplanową rolę w filmie Ptasznik z Alcatraz (1962; reż. John Frankenheimer).

Telly Savalas urodził się jako drugie z pięciorga dzieci emigrantów z Grecji, Christiny i Nicka Savalasów. W 1940 ukończył szkołę średnią w Floral Park na Long Island. Później uczęszczał na Uniwersytet Columbia w Nowym Jorku, gdzie studiował język angielski i psychologię. Dyplom uzyskał w 1948r. W międzyczasie przez 3 lata (1943–1946) służył w Armii Stanów Zjednoczonych. Po wojnie pracował w radiu, prowadząc popularny program.

Jako aktor debiutował w telewizji w wieku 37 lat. Na przełomie lat 50. i 60-tych pojawiał się gościnnie w szeregu popularnych seriali telewizyjnych, m.in. Nietykalni, Prawo Burke’a, Ścigany, Bonanza, Strefa mroku, Spotkanie z Alfredem Hitchcockiem. Jako aktor filmowy zadebiutował w 1961 rolą w dramacie Młodzi dzicy w reżyserii Johna Frankenheimera, gdzie gwiazdą był Burt Lancaster. Rok później zagrał w kolejnym filmie Frankenheimera pt. Ptasznik z Alcatraz (1962). Rola w nim przyniosła mu jedyną w karierze nominację do Oscara. W następnych latach otrzymał kolejne filmowe propozycje stając się jedną z czołowych gwiazd Hollywoodu. W 1964 reżyser George Stevens zaproponował mu rolę Poncjusza Piłata w epickim filmie biblijnym Opowieść wszech czasów (1965). Stevens postawił jeden warunek; Savalas miał zgolić do tej roli włosy. Aktor zgodził się bez wahania. I tak już pozostało; Savalas golił włosy codziennie przez resztę życia, a łysina stała się z czasem jego znakiem firmowym.

Na przełomie lat 60. i 70-tych stworzył swoje najsłynniejsze filmowe kreacje grając w dziełach, które przeszły do historii kina. W 1967 w kultowym filmie wojennym Roberta Aldricha pt. Parszywa dwunastka zagrał wyrazistą postać sadystycznego skazańca Archera Maggotta. Następną znaną kreacją Savalasa była rola Blofelda - przeciwnika Jamesa Bonda w filmie W tajnej służbie Jej Królewskiej Mości (1969). Rok później wystąpił w popularnej komedii wojennej Złoto dla zuchwałych (1970; reż. Brian G. Hutton). W 1973 zagrał diabła w horrorze Mario Bavy Dom egzorcyzmów.

Jednak największą sławę przyniosła Savalasowi rola porucznika Theodore „Theo” Kojaka w serialu telewizyjnym Kojak. W latach 1973‒1978 powstało 118 odcinków serialu. Rola ta uczyniła z Savalasa jednego z najbardziej rozpoznawalnych aktorów na świecie - utożsamianego właśnie z tą postacią. Kojak - nowojorski policjant z wydziału zabójstw; niezwykle elegancki i opanowany z nieodłącznym lizakiem-kuleczką w ustach, w przyciemnionych okularach i charakterystyczną łysiną stał się z czasem jedną z ikon popkultury. Rola Kojaka oprócz olbrzymiej popularności przyniosła Savalasowi dwa Złote Globy (w 1975 i 1976) i dwie nominacje do tej nagrody (w 1977 i 1978), oraz nagrodę Emmy w 1974.

Po sukcesie serialu nie udało mu się już właściwie stworzyć żadnej znaczącej kreacji. Do najbardziej znanych filmów z późniejszego okresu kariery należą: Po tragedii Posejdona (1979), Ucieczka na Atenę (1979) i Wyścig armatniej kuli II (1984). Pod koniec lat 80. wystąpił w kontynuacjach Parszywej dwunastki, w roli mjr. Wrighta – zastępując zmarłego Lee Marvina. Również w latach 80. powrócił do roli Kojaka. W latach 1985-1990 powstało 6 pełnometrażowych filmów o przygodach nowojorskiego policjanta. Pomimo ciężkiej choroby pozostawał aktywny do ostatnich tygodni życia. Dwa ostatnie filmy, w których się pojawił, miały swoje premiery już po jego śmierci.

Oprócz kariery aktorskiej odniósł międzynarodowy sukces jako piosenkarz. W 1975 roku z własną wersją utworu „If” z repertuaru amerykańskiej grupy Bread osiągnął 1 miejsce na listach przebojów w Wielkiej Brytanii. Światowe powodzenie zapewnił mu kolejny cover „Some Broken Hearts Never Mend” (z repertuaru Dona Williamsa), wylansowany w 1980 roku.

Jego brat George również był aktorem; grał u boku Telly'ego w Kojaku. Savalas był ojcem chrzestnym aktorki Jennifer Aniston.

W 1989 w czasie rutynowych badań wykryto u Savalasa raka. Przeszedł pomyślną operację, jednak wkrótce pojawiły się przerzuty. Zmarł w dzień po swoich urodzinach, 22 stycznia 1994 w wyniku komplikacji związanych z rakiem pęcherza moczowego i rakiem gruczołu krokowego. Został pochowany na Forest Lawn - Hollywood Hills Cemetery w Los Angeles.

Single
Tytuł	Wykonawca	Data wydania	UK	US	Wytwórnia [UK]	Komentarz
If/You And Me Against The World	Telly Savalas	02.1975	1[2][9]	-	MCA 174	[written by David Gates][produced by Snuff Garrett]
You've Lost That Lovin' Feelin'/How Insensitive	Telly Savalas	05.1975	47[3]	-	MCA 189	[written by Phil Spector, Barry Mann, Cynthia Weil][produced by Snuff Garrett]

Albumy
Tytuł	Wykonawca	Data wydania	UK	US	Wytwórnia [UK]	Komentarz
Telly	Telly Savalas	03.1975	12[10]	117[8]	MCA MCF 2699	[produced by Snuff Garrett]

piątek, 24 czerwca 2022

Sasha & John Digweed

Sasha & John Digweed to brytyjski duet DJ-ski składający się z Saszy i Johna Digweeda. Digweed był DJ-em od dziesięciu lat, zanim dostał występ w Renaissance, gdzie spotkał Sashę, która przez ostatnie kilka lat pracowała w różnych klubach i rave'ach acid house. Razem doskonalili swoje umiejętności jako DJ, koncentrując się na doborze utworów i technicznych umiejętnościach miksowania.

W 1994 roku wydali potrójny album z miksami CD Renaissance: The Mix Collection nakładem Renaissance Records. Zawierał wiele popularnych przebojów tanecznych tamtych czasów autorstwa artystów takich jak Leftfield, Fluke i 2 Bad Mice, a także oryginalne produkcje i remiksy ich twórców. Dwa lata później duet stał się „prawdziwą supergwiazdą” (AllMusic) dzięki wydaniu podwójnej płyty Northern Exposure w mega-wytwórni Ministry of Sound. To wydawnictwo zostało sprowadzone do Stanów Zjednoczonych w następnym roku w jednym pakiecie CD nakładem Ultra Records.

W 1997 roku ukazał się dwupłytowy album Northern Exposure 2, ponownie wydany w Ministry of Sound. Sasha i Digweed koncertowali na całym świecie, pomagając zdefiniować brzmienie progresywnej muzyki house & trance pod koniec lat 90-tych. W 1998 roku, zarówno John Digweed, jak i Sasha wydali oddzielne albumy z miksami na Boxed w ramach serii Global Underground z wydawnictwem Digweed GU 006: Sydney and Sasha's GU 009: San Francisco.

Pod koniec lat 90-tych Digweed i Sasha zamieszkali w słynnym nowojorskim klubie nocnym Twilo, a także wydali swoją trzecią edycję z serii Northern Exposure: Northern Exposure: Expeditions. Obaj kontynuowali swój sukces w serii Global Underground z Digweed's GU 014: Hong Kong i Sasha's GU 013: Ibiza. Oprócz swojej rezydencji, koncertowali w Stanach Zjednoczonych, szczególnie promując swój miks DJski Communicate w 2000 roku. Niedługo potem wyruszyli w międzynarodową trasę Delta Heavy Tour w 2002 roku. Od czasu Delta Heavy współpracowali niewiele. Wystąpili razem na Bonnaroo Music Festival 2007 i odliczali nowy rok podczas czterogodzinnego występu w Los Angeles podczas Together As One.

W 2008 roku Sasha i Digweed ogłosili plany kolejnej trasy koncertowej po Ameryce Północnej w 21 miastach w ciągu jednego miesiąca, ogłaszając trasę Sasha and John Digweed Spring Club Tour 2008. Trasa rozpoczęła się podczas Zimowej Konferencji Muzycznej 27 marca . To była pierwsza wspólna trasa po Ameryce Północnej od sześciu lat. W 2009 roku Sasha & Digweed byli gwiazdami festiwalu SW4 w londyńskim Clapham Common.

Albumy
Tytuł	Wykonawca	Data wydania	UK	US	Wytwórnia [US]	Komentarz
Communicate	Sasha & John Digweed	07.2000	-	149[2]	Kinetic 54 657	[produced by Sasha, John Digweed]
Airdrawndagger	Sasha	08.2002	18[3]	157[2]	Kinetic 54 725	[produced by Charlie May, Junkie XL, Sasha]
Involver	Sasha	07.2004	61[1]	200[1]	Global Underground 001	[produced by Sasha]

3rd Bass

3RD BASS, zał. w 1987 w Nowym Jorku w składzie: MC Serch, Pete Mice, Richie Rich.
Jedna z pierwszych w historii grup hiphopowych, w skład której weszli biali raperzy. Podobnie jak w przypadku tria Beastie Boys, muzyka 3rd Bass była dowodem na to, że biały hip-hop może stać na wysokim poziomie. Grupa 3rd Bass została założona w Nowym Jorku pod koniec lat 80. z inicjatywy producenta Sama Sewera, który zachęcił nagrywających dotychczas osobno białych raperów Pete'a Nice'a (właśc. Peter Nash), MC Sercha (Michael Berrin) i afroamerykanina Richiego Richa (Rich Lawson) do połączenia sił.

Efektem nawiązanej współpracy byt debiutancki krążek "The Cactus Album" z 1991 r., świetnie odebrany w hiphopowym środowisku. Oprócz Sewera, produkcją podkładów do tętniących klimatem miasta tekstów zajęła się grupa The Bomb Sguad oraz Prince Paul. Inteligentny humor raperów i polot tekstów zaprezentowany w singlach "The Gas Face", "Steppin' To The A.M." i "Brooklyn-Oueens" zdobył grupie spore grono sympatyków w podziemiu.

3rd Bass uderzyli ponownie w 1992 z płytą "Derelicts Of Dialect". Znalazł się na niej utwór "Pop Goes The Weasel", parodiujący popularnego wówczas białego rapera Vanilla Ice'a. Ten największy hit w historii grupy jasno komunikował, że Serch i Pete Nice otwarcie odcinają się od kompromitującego rapu nagrywanego przez Ice'a. Druga płyta 3rd Bass to także jedna z wcześniejszych okazji by usłyszeć - Nasa. Rapujący na niej gościnnie artysta jest uważany obecnie za jednego z najwybitniejszych twórców w historii hip-hopu. Drugi album, tak jak debiut, zdobył tytuł "Złotej Płyty", jednakże pozostał ostatnim wydanym przez zespół. Już w 1992 roku MC Serch wydał solo "Return Of The Product", zaś pozostała dwójka, jako Prime Minister Pete Nice & DJ Daddy Rich, uderzyła z płytą "Dust To Dust" w 1993. Żadne z tych wydawnictw nie osiągnęło sukcesu porównywalnego z osiągnięciami 3rd Bass.

W latach 90-tych MC Serch sprawował funkcję A&R; w prestiżowej wytwórni Wild Pitch Records (dziś już niedziałającej) oraz założył własne wydawnictwo Serchlight Productions. Nice odszedł z branży - otworzył w Nowym Jorku sklep z akcesoriami i pamiątkami związanymi z baseballem. W roku 2000 grupa ponownie zwarła szeregi i dała kilka koncertów. Wydanie, zapowiadanego od wielu lat, albumu "Ichabod's Cranium" nie wydostało się jednak poza etap planów.

Single
Tytuł	Wykonawca	Data wydania	UK	US	Wytwórnia [US]	Komentarz
Steppin' to the A.M.	3rd Bass	07.1989	-	-	Def Jam 68 914	[54[8].R&B; Chart][Producer -Eric "Vietnam" Sadler , Hank Shocklee , Keith Shocklee ][Written-By - E. Sadler , H. Shocklee , K. Shocklee , M. Berrin , P. Nash]
The Gas Face/Wordz Of Wizdom a.k.a III The Hardway (Death In The Afternoon)	3rd Bass	02.1990	71[1]	-	Def Jam 73 046	[29[12].R&B; Chart][written by D. Dumile, M. Berrin, P. Nash, Prince Paul][Producer - Prince Paul]
Brooklyn-Queens	3rd Bass	07.1991	64[2]	29[13]	Def Jam 73187	[82[5].R&B; Chart][written by M. Berrin, P. Nash, Prince Paul][Producer -Prime Minister Pete Nice ]
Pop goes the weasel/Derelict of dialect	3rd Bass	07.1991	64[2]	29[13]	Def Jam 73 728	[gold-US][1.Rap Singles][26[16].R&B; Chart][written by D. Ross, G. Dajani, J. Gamble, M. Berrin, P. Gabriel, P. Nash, S. Wonder][Producer - 3rd Bass][sample z "Sledgehammer"-Peter Gabriel;"You haven't done nothin'"-Stevie Wonder;"Eminence front"-Who]
Portrait Of The Artist As A Hood	3rd Bass	11.1991	-	-	Def Jam 73 896	[67[6].R&B; Chart][written by B. DeVorzon, M. Berrin, P. Nash, S. Citrin, S. Stills][Producer - 3rd Bass, Sam Sever]
Here it comes/Back to the grill	MC Serch	10.1992	-	71[10]	Def Jam/Chaos 74 414	[Producer - Producer - Wolf & Epic]

Albumy
Tytuł	Wykonawca	Data wydania	UK	US	Wytwórnia [US]	Komentarz
The Cactus Album	3rd Bass	12.1989	-	55[30]	Def Jam 45 415	[gold-US][produced by Pete Nice, Daddy Rich, Prince Paul & MC Serch]
Derelicts of Dialect	3rd Bass	07.1991	46[1]	19[22]	Def Jam 47 369	[gold-US][produced by Pete Nice, Daddy Rich & MC Serch]

3 Doors Down

Zespół 3 Doors Down powstał w połowie lat 90. w małym miasteczku Escatawpa w stanie Mississippi. Trzon grupy stanowili wokalista i perkusista Brad Arnold, gitarzysta Matt Roberts oraz grający na basie Todd Harrell. Od czasu do czasu na gitarze towarzyszył im Chris Henderson. W 1997 roku chłopcy nagrali pierwsze demo i zatytułowali je - "3 Doors Down" i szybko stali się najpopularniejszą formacją lokalnej sceny rockowo-punkowo-hardcore'owej.

Występ w przerwie koncertu w słynnym nowojorskim klubie CBGB pozwolił grupie nawiązać kontakt z Republic Records, należącą do wytwórni Universal, dla której nagrywają m.in. Bloodhound Gang i Godsmack. Wtedy do zespołu dołączył nowy perkusista Richard Liles, od tego czasu Brad Arnold zajął się wyłącznie wokalem.
Chłopcy z 3 Doors Down nagrali debiutancki album "The Better Life", który ukazał się w sierpniu 2000 roku. Płyta okazała się zdumiewającym mixem, łączącym post grunge'owe klimaty utworów "Kryptonite", "Loser" i "Duck And Run" z melodyjnym ciężkim rockiem znanym z brzmień połowy lat 70. Produkcją materiału zajął się znany fachowiec Paul Ebersold (Sister Hazel), a całość zremiksował Toby Wright (Alice In Chains). Kawałek "Kryptonite" zdobył czołówki wszystkich list przebojów, łącznie z Billboard Top 5. Album "The Better Life" stał się wielkim hitem lata 2000 roku, pokrywając się dwukrotnie platyną i plasując się w Billboard Top 10.
Dwa lata później, w grudniu 2002 roku ukazała się płyta "Away From The Sun", wydana również przez Republic Records. Producentem materiału jest Rick Parashar, który wcześniej współpracował z Alice In Chains, Pearl Jam oraz Blind Melon. Efekt końcowy to typowo amerykańska muzyka, znana z dokonań Stone Temple Pilots i Creed. Album otwiera wydany na singlu utwór "When I'm Gone", który szybko stał się sporym przebojem również w Polsce. Specjalna edycja "Away From The Sun" zawiera dodatkowo DVD, na którym znajdują się między innymi videoclipy do utworów "Life", "Kryptonite", "Loser", "Duck & Run" i "Be Like That" oraz reportaż z planu teledysku "Away From The Sun".

W 2005 roku 3 Doors Down wydali swój trzeci studyjny album - Seventeen Days. Zadebiutował on na pierwszym miejscu listy Billboardu.

20 maja 2008 ukazał się ich czwarty studyjny album zatytułowany 3 Doors Down. Płytę promowała piosenka It's Not My Time. Longplay wypełniają również takie utwory jak: Train, Citizen/Soldier, Let Me Be Myself, When It's Over i It's the Only One You've Got.

19 lipca 2011 roku miała miejsce premiera piątego albumu "Time of My Life". Utworem zapowiadającym album był "When You're Young".

Rok 2012 był trudny dla zespołu, którego szeregi opuścił gitarzysta - Matt Roberts. Problemy z krążeniem i inne dolegliwości, z którymi borykał się muzyk, zmusiły go do podjęcia takiej decyzji. Rozstał się z członkami zespołu w przyjacielskich stosunkach.

19 listopada 2012 roku nakładem Republic Records został wydany album "The Greatest Hits" z największymi przebojami zespołu, będący podsumowaniem dotychczasowej twórczości. Obok klasyków, tj. "Kryptonite", "Here Without You", "Away From the Sun", "Let Me Go" czy "It's Not My Time" na wydawnictwie zamieszczono trzy nowe utwory: "One Light", "There's a Life" i "Goodbyes".

Single
Tytuł	Wykonawca	Data wydania	UK	US	Wytwórnia [US]	Komentarz
Kryptonite	3 Doors Down	04.2000	-	3[53]	Republic 1611	[5x-platinum-US][silver-UK][written by Brad Arnold][ Producer - Paul Ebersold ]
Loser	3 Doors Down	07.2000	-	55[20]	Universal International 158669 [UK]	[gold-US][written by Brad Arnold, Matt Roberts, Todd Harrell][ Producer - Paul Ebersold]
Duck and run	3 Doors Down	03.2001	-	110[11]	Universal 158 936-2 [UK]	[written by Brad Arnold][ Producer - Paul Ebersold]
Be like that	3 Doors Down	07.2001	144[1]	24[21]	Republic 015 102-2 [UK]	[written by Brad Arnold][ Producer - Paul Ebersold][piosenka z filmu "American pie 2"]
When i' m gone	3 Doors Down	11.2002	-	4[45]	Republic 012 156 263	[gold-US][written by Brad Arnold,Matt Roberts , Todd Harell,Chris Henderson][ Producer - Rick Parashar]
Here without you	3 Doors Down	08.2003	77[2]	5[51]	Universal MCSTD 40354 [UK]	[3x-platinum-US][silver-UK][written by Brad Arnold,Matt Roberts , Todd Harell,Chris Henderson][ Producer - Rick Parashar]
Away from the sun	3 Doors Down	07.2004	-	62[15]	Republic 0602498629673 [UK]	[gold-US][written by Brad Arnold,Matt Roberts , Todd Harell,Chris Henderson][ Producer - Rick Parashar]
Let me go	3 Doors Down	07.2005	133[1]	14[31]	Republic MCS 40423	[gold-US][written by Brad Arnold,Matt Roberts , Todd Harell,Chris Henderson][ Producer - Johnny K]
Citizen/Soldier	3 Doors Down	11.2007	-	96[2]	Universal	[gold-US][written by Brad Arnold, Chris Henderson, Matt Roberts, Todd Harrell][ Producer - Johnny K,Kirk Kelsey]
It's Not My Time	3 Doors Down	02.2008	-	17[29]	Universal Republic 0602517726680 [UK]	[platinum-US][written by Brad Arnold, Chris Henderson, Matt Roberts, Todd Harrell][ Producer - Johnny K,Kirk Kelsey]
Let Me Be Myself	3 Doors Down	12.2008	-	121	Universal Republic 602517897427 [UK]	[written by Brad Arnold, Chris Henderson, Matt Roberts, Todd Harrell][ Producer - Johnny K,Kirk Kelsey]
When You're Young	3 Doors Down	02.2011	171	81[1]	Universal	[written by Brad Arnold, Chris Henderson, Matt Roberts, Todd Harrell][ Producer - Howard Benson]
Every Time You Go	3 Doors Down	06.2011	-	104[1]	Universal	[written by Bobby Huff, Brad Arnold, Chris Henderson, Matt Roberts][ Producer - Howard Benson]
What's Left	3 Doors Down	08.2011	-	123[1]	Universal	[written by Brad Arnold, Chris Henderson, Matt Roberts, Todd Harrell][ Producer - Howard Benson]
Champion In Me	3 Doors Down	08.2008	-	119[1]	Universal Republic	-

Albumy
Tytuł	Wykonawca	Data wydania	UK	US	Wytwórnia [US]	Komentarz
The better life	3 Doors Down	02.2000	-	7[93]	Republic 153920	[7x-platinium-US][producer by Paul Ebersold]
Away from the sun	3 Doors Down	11.2002	-	8[64]	Republic 066165	[4x-platinium-US][producer by Rick Parashar]
Another 700 miles EP.	3 Doors Down	11.2003	-	21[22]	Republic 001603	[gold-US][producer by Brian Sperber]
Seventeen days	3 Doors Down	02.2005	-	1[1][23]	Republic 004018	[platinium-US][producer by Johnny K.]
3 Doors Down	3 Doors Down	05.2008	-	1[1][30]	Universal Republic 0011065	[gold-US][producer by Johnny K,Kirk Kelsey]
Time of My Life	3 Doors Down	08.2011	-	3[11]	Universal Republic 0015520	[producer by Howard Benson]
Us and the Night	3 Doors Down	04.2016	-	14[3]	Republic 0024575	[producer by Matt Wallace]

Pharoah Sanders

Pharoah Sanders, właśc. Ferrell (lub Farrell) Sanders (ur. 13 października 1940r w Little Rock) - amerykański saksofonista i kompozytor jazzowy, znany zarówno z bogatej kariery solowej, jak i ze współpracy z innymi muzykami jazzowymi, przede wszystkim z Johnem Coltrane’em, jeden z laureatów Nagrody Grammy za album Blues for Coltrane: A Tribute to John Coltrane, w 2016 uhonorowany NEA Jazz Masters Award.

Uznawany za jednego z najwybitniejszych saksofonistów w dziejach jazzu, jest dysponującym unikalnym brzmieniem i łatwo rozpoznawalną techniką gry tenorzystą, który udowodnił w ciągu kilku dekad swojej kariery, iż doskonale odnajduje się w roli wykonawcy tak jazzu awangardowego i freejazzu, jak również jazzu mainstreamowego. Z powodzeniem łączy w swej muzyce fascynacje bluesem, swingiem, bebopem, free jazzem i awangardą jazzową, soulem, jazz-rockiem, psychodelią, muzyką dance i muzyką świata, w tym m.in. muzyką afrykańską i indyjską.

W superlatywach wyrażali się o nim inni saksofoniści: Ornette Coleman powiedział, iż Sanders jest „prawdopodobnie najlepszym saksofonistą tenorowym świata”, natomiast Albert Ayler rzekł, że „Trane był Ojcem, Pharoah Synem, a ja jestem Duchem Świętym”.

Przyszedł na świat w muzykalnej rodzinie w mieście Little Rock w stanie Arkansas. Jego rodzice uczyli muzyki - ojciec w szkole, matka dając prywatne lekcje. Naukę gry na fortepianie pobierał od dziadka, ponadto uczył się grać na klarnecie i perkusji. Kiedy miał lat szesnaście i uczęszczał do szkoły średniej, przeznaczonej dla Afroamerykanów Scipio A. Jones High School w North Little Rock, pod wpływem kierownika zespołu szkolnego, saksofonisty Jimmy’ego Cannona, zaczął grać na saksofonie tenorowym i flecie oraz słuchać jazzu. Wśród pierwszych jazzmanów, których muzyka go zafascynowała, stając się dlań inspiracją, znajdowali się saksofoniści - John Coltrane, Harold Land, James Moody, Charlie Parker i Sonny Rollins. Jako nastolatek grywał w klubach, zarabiając po 10-15 dolarów za wieczór. Występował głównie z zespołami bluesowymi lub rhythmandbluesowymi, m.in. koncertując u boku Bobby’ego „Blue” Blanda i Juniora Parkera.

Po ukończeniu szkoły średniej przeniósł się do Oakland w Kalifornii. Tam zamieszkał u krewnych i zaczął uczęszczać do Oakland Junior College, gdzie krótko studiował muzykę i sztukę. W regionie San Francisco Bay Area znany pod pseudonimem „Little Rock”, grał bebop, rhythm and blues i jazz, występując z takimi muzykami, jak m.in. saksofoniści Dewey Redman i Sonny Simmons, pianista Ed Kelly bądź perkusista Smiley Winters.

W roku 1961 udał się do Nowego Jorku, gdzie, nie mając środków do życia, początkowo żył w skrajnej nędzy. Kilkakrotnie zastawiał saksofon, podejmował prace niezwiązane z muzyką, chodził w postrzępionych ubraniach i nierzadko sypiał w korytarzach metra. Wkrótce zaczął grywać z doborowymi muzykami, wśród których znajdowali się m.in. związani z free jazzem i awangardą jazzową perkusista Billy Higgins, trębacz Don Cherry i Sun Ra. Z prowadzoną przez tego ostatniego Arkestrą zaczął występować w około rok od przybycia do Nowego Jorku. Grając z zespołem Sun Ra, Sanders porzucił swoje imię, Ferrell (względnie Farrell), na rzecz pseudonimu scenicznego „Pharoah”, kojarzącego się z angielskim wyrazem pharaoh, czyli „faraon” (pod tytułem Pharaoh ukazała się potem pierwsza płyta saksofonisty, który podpisany był na niej jako „Pharaoh Sanders”). Albumem dokumentującym współpracę Ra i Sandersa jest wydany w 1976 roku longplay Featuring Pharoah Sanders and Black Harold z koncertem zarejestrowanym 15 czerwca 1964 roku.

W 1963 roku założył własne combo, w którym znaleźli się pianista John Hicks, kontrabasista Wilbur Ware i perkusista Higgins. Podczas koncertu grupy w nowojorskim klubie nocnym The Village Gate na widowni znajdował się John Coltrane, któremu występ spodobał się na tyle, iż pod koniec 1964 zaprosił Sandersa do współpracy. Poczynając od roku 1965 Sanders regularnie grał z zespołem Coltrane’a, aczkolwiek nie jako oficjalny członek bandu. Ich wspólne występy wzbudzały silne kontrowersje, gdyż wykonujący „uduchowiony” free i avant-garde jazz muzycy, inspirowani dokonaniami Alberta Aylera, Ornette’a Colemana i Cecila Taylora, prezentowali skrajnie nietradycyjne podejście do uprawiania jazzu. Współpraca okazała się jednak nader udana i zaowocowała wieloma nagraniami, pośród których znalazły się takie albumy, jak Meditations, Kulu Sé Mama czy uznawany przez krytyków za arcydzieło Ascension. Zarazem Sanders powoli rozwijał swą karierę solową - w 1965 odbyła się premiera jego debiutanckiego longplaya Pharaoh (po latach wznawianego jako Pharoah’s First), na który trafił materiał nagrany we wrześniu roku poprzedniego, później ukazał się zarejestrowany w 1966 Tauhid.

Po śmierci Coltrane’a w 1967 roku (23 kwietnia Sanders grał z nim w Nowym Jorku podczas jego ostatniego występu, ogłoszonego po latach na płycie The Olatunji Concert: The Last Live Recording), nagrywał z wdową po saksofoniście, pianistką i harfistką Alice Coltrane, co zaowocowało takimi nagraniami, jak A Monastic Trio, Ptah, the El Daoud i Journey in Satchidananda. W 1968 nawiązał współpracę z Jazz Composer’s Orchestra, którą kierowali Carla Bley i Michael Mantler. Przede wszystkim jednak skupił się na prowadzeniu swoich ansambli i ogłaszaniu pod szyldem wytwórni Impulse! albumów sygnowanych własnym nazwiskiem, z których prawdopodobnie najbardziej znanym stała się powstała w lutym 1969 roku Karma, płyta, na której znalazły się dwa utwory, w tym długa, w sumie trwająca ponad pół godziny kompozycja The Creator Has a Master Plan.

W drugiej połowie lat 70-tych zaprezentował mainstreamowy album Love Will Find a Way, wydany nakładem Arista Records. Następnie związał się z wytwórnią Theresa, dla której nagrał np. Journey to the One i Rejoice. W latach 80-tych rozpoczął współpracę z wydawnictwami Evidence i Timeless - kiedy na początku lat 90-tych pierwsze z nich wykupiło Theresa Records, zaczęło wznawiać albumy Sandersa zrealizowane pod auspicjami tej wytwórni.

W 1987 roku nagrał z McCoyem Tynerem, Davidem Murrayem, Cecilem McBee i Royem Haynesem album dedykowany pamięci Johna Coltrane’a, Blues for Coltrane: A Tribute to John Coltrane, który zdobył Nagrodę Grammy w kategorii „Best Jazz Instrumental Performance, Group”. W następnej dekadzie ukazywały się kolejne płyty, m.in. wypływający z afro-jazzowych fascynacji Message from Home oraz inspirowany muzyką Afryki, jak również Bliskiego i Środkowego Wschodu Save Our Children, pierwsze od wielu lat krążki nagrane przez Sandersa dla dużej wytwórni (Verve Records).

W nowym tysiącleciu Sanders wciąż komponuje muzykę i ogłasza nowe płyty (studyjna With a Heartbeat i in.). Daje też koncerty, nierzadko w trakcie festiwali, takich jak np. organizowany we Wrocławiu Jazztopad, gdzie muzyk wystąpił 23 listopada 2014 roku

Albumy
Tytuł	Wykonawca	Data wydania	UK	US	Wytwórnia [US]	Komentarz
Karma	Pharoah Sanders	08.1969	-	188[4]	Impulse! 9181	[produced by Bob Thiele]
Thembi	Pharoah Sanders	07.1971	-	175[3]	Impulse! 9206	[produced by Ed Michel, Bill Szymczyk]
Love Will Find a Way	Pharoah Sanders	05.1978	-	163[5]	Arista 4161	-

czwartek, 23 czerwca 2022

Adán Chalino Sánchez

Adán Santos Sánchez Vallejo (ur. 14 kwietnia 1984r - zm. 27 marca 2004r), znany zawodowo jako Adán Chalino Sánchez na cześć ojca, był meksykańskim amerykańskim piosenkarzem i kompozytorem. Podobnie jak jego ojciec specjalizował się w regionalnej muzyce meksykańskiej.

Sánchez urodził się w Torrance w Kalifornii jako syn piosenkarza Chalino Sáncheza. Miał osiem lat, kiedy jego ojciec został porwany i zabity w meksykańskim stanie Sinaloa w 1992 roku. Popularność jego ojca poszybowała w górę po jego śmierci w 1992 roku, ustępując miejsca długiej serii kompilacji, publikacji pośmiertnych i dedykacji. Wychowany przez matkę w Paramount w Kalifornii, zaczął śpiewać, przyjmując pseudonim swojego ojca „Chalino”, i zyskał silną lokalną bazę fanów wśród nastolatków pochodzenia meksykańsko-amerykańskiego.

Sánchez nagrał swój pierwszy pełny album w 1994 roku, zatytułowany Soy el Hijo de Chalino, wyróżniający się zuchwałym i stanowczym wokalem dziesięciolatka; Porywający utwór tytułowy z albumu przywołuje styl słynnych piosenkarzy ze Złotego Wieku Meksyku. Gdy dorósł, większość tytułów albumów Sáncheza zaczęła obracać się wokół utraty ojca, tj. „La Corona de Mi Padre” i „Homenaje a Mi Padre”. Był również w stanie poszerzyć popularność gat[6] Śmierć Ta sekcja nie przytacza żadnych źródeł. Pomóż ulepszyć tę sekcję, dodając cytaty do wiarygodnych źródeł. Materiały niepochodzące ze źródła mogą zostać zakwestionowane i usunięte. (kwiecień 2015) (Dowiedz się, jak i kiedy usunąć ten szablon wiadomości) Tunku jeszcze bardziej na nastoletnie dziewczyny, dzięki swojej osobowości idola nastolatków i skupieniu się na współczesnych romantycznych balladach.

Sánchez dał koncert i przeszedł do historii, kiedy został najmłodszym headlinerem i pierwszym regionalno-meksykańskim artystą nagrywającym, który sprzedał Kodak Theatre w Hollywood. Piosenki, które wykonał podczas swojej prezentacji to: „Necesito un amor” , „Morenita”, „Paloma negra” , „Fui tan feliz” , „Y dicen” , „Me canse De morir por tu amor” i składankę niektórych z największych hitów jego ojca Chalino, wraz z jego obrazami wyświetlanymi na duże ekrany nad sceną.

Tydzień po koncercie 20 marca 2004 Sánchez wyruszył w promocyjną trasę po rodzinnym stanie swojego ojca, Sinaloa w Meksyku. Był w drodze na koncert do Tuxpan, Nayarit w Meksyku, na autostradzie między Rosario i Escuinapa, kiedy Lincoln Town Car, należący do jego ojca z 1990 roku, przebił oponę. Według policji kierowca stracił kontrolę i pojazd wjechał do rowu. Wykonawca doznał poważnych obrażeń głowy i został znaleziony martwy na miejscu zdarzenia, 18 dni przed swoimi 20. urodzinami. Ponad 10 000 fanów wypełniło ulice przed kościołem w Los Angeles, gdzie odbyła się jego msza pogrzebowa.

Albumy
Tytuł	Wykonawca	Data wydania	UK	US	Wytwórnia [US]	Komentarz
Amor y Lágrimas	Adán Chalino Sánchez	05.2004	-	70[5]	Sony Discos 93 409	[produced by Abel De Luna]

Jorge Santana

Guillermo „Jorge” Santana (ur. 13 czerwca 1951r - zm. 14 maja 2020r) był meksykańskim gitarzystą, bratem muzyka Carlosa Santany. Jorge urodził się jako Guillermo Santana 13 czerwca 1951 r. w Autlán w Jalisco w Meksyku. Jego rodzicami byli Josefina i Jose Santana. Jose był muzykiem. Jorge zaczął grać na gitarze w San Francisco, kiedy był nastolatkiem.

W młodym wieku Santana była w zespole „Sounds Unlimited Blues Band” z San Francisco z Tomem Lazaneo, Jimem Dotsonem, Fredem Prattem i Robertem Lazaneo, założonym w 1967 roku i ostatecznie rozwiązany około lata 1970 roku, po czym dołączył do zespołu rhythm and bluesowego o nazwie „Malibus”, który później stał się po prostu „Malo”.

Był członkiem pochodzącego z San Francisco, latyno-rockowego zespołu Malo , który w 1972 r. znalazł się w pierwszej dwudziestce przebojów na amerykańskim liście Billboard Hot 100 z utworem „Suavecito”. Wydał dwa solowe albumy w Tomato Records, Jorge Santana i It's All About Love, z udziałem byłych członków Malo. W połowie lat 70-tych grał z Fania All-Stars. Zespół Malo, co po hiszpańsku znaczy „zły”, zagrał kombinację swobodnej fuzji jazzu, rocka i różnych form muzyki latynoskiej, przypominającej brzmienie jego brata Carlosa Santany. Debiutancki album zespołu zatytułowany „Malo” został wydany w 1972 roku i zawierał utwór „Suavecito”. Piosenka, która miała gładkie, melodyjne brzmienie, dotarła na 18. miejsce na liście singli Billboard i stała się popularną piosenką wśród fanów latynoskiego rocka.

Malo grał razem przez cztery lata i wyprodukował cztery albumy, dopóki się nie rozstali, a Santana rozpoczął karierę solową i grał z nowojorskim zespołem The Fania All-Stars. Jego charakterystyczną gitarą był zielony Fender Stratocaster, zakupiony w latach 70-tych. Po długim rozstaniu Santana koncertował ze swoim bratem Carlosem. Album Sacred Fire: Live in South America został nagrany w Mexico City podczas tej trasy, z udziałem Jorge Santany, który grał na spersonalizowanej, pomarańczowej gitarze Paula Reeda Smitha. W 1994 roku nagrał album ze swoim bratem i siostrzeńcem Carlosa Santany, Carlosem Hernandezem, zatytułowanym Santana Brothers.

Single
Tytuł	Wykonawca	Data wydania	UK	US	Wytwórnia [US]	Komentarz
Love The Way/Sandy	Jorge Santana	01.1979	-	-	Tomato 10006	[written by Richard Bean][produced by Tony Bongiovi, Lance Quinn, Bob Clearmountain]

Albumy
Tytuł	Wykonawca	Data wydania	UK	US	Wytwórnia [US]	Komentarz
Santana Brothers	Santana Brothers	10.1994	-	191[1]	Island 523 677	[produced by Carlos Santana, Jorge Santana]

Fred Buscaglione

Ferdinando (Fred) Buscaglione (ur. 23 listopada 1921 w Turynie, zm. 3 lutego 1960 w Rzymie), włoski muzyk, piosenkarz i aktor , który stał się bardzo popularny w latach 50-tych.Jego publiczny wizerunek to postać, którą grał w swoich piosenkach i filmach -dowcipny gangster z zamiłowaniem do whisky i kobiet.Autor piosenek takich jak: "Miłość w Portofino", "Twardziele" czy "Teresa, auto nie jest do zabawy".

Ferdinando Buscaglione urodził się w Turynie w dniu 23 listopada 1921 roku. Syn tragarza, jego wielka pasja do muzyki pojawiła się w bardzo młodym wieku. Gdy miał 11 lat,jego rodzice zapisali go na Konserwatorium Giuseppe Verdiego w Turynie . Podczas swoich nastoletnich lat, występował w nocnych klubach w Turynie śpiewając jazz i grając na kontrabasie i skrzypcach .
Podczas II wojny światowej , został osadzony w amerykańskim obozie dla internowanych w Sardynii . Jego muzyczny talent pozwolił mu dołączyć do orkiestry stacji radiowej w Cagliari . Pozwoliło to Buscaglione nadal tworzyć muzykę i eksperymentować z nowymi brzmieniami i rytmami pochodzącymi z USA (najczęściej zagraniczna muzyka została oficjalnie zakazana przez włosk faszystowski reżim ).
Po wojnie wrócił do Turynu i wznowił pracę jako muzyk dla różnych zespołów. Potem założył własną grupę, Asternovas . Podczas wizyty w Szwajcarii w 1949 roku poznał i ożenił się z pół-niemieckiego, pół-marokańskiej pochodzenia artystką Fatimą Robin . W międzyczasie stopniowo tworząc swój publiczny image, inspirowany gangsterskimi rolami Clarka Gable i Mickey'a Spillane. Jego przyjaciel Leo Chiosso , autor tekstów , który napisał wiele swoich piosenek, opowiedział mu historie o gangsterach i ich dziewczynach w Nowym Jorku i Chicago , twardych mężczyźnach, bezwzględnych dla wrogów, ale łatwo padajacych ofiarą kobiecych wdzięków. Wspólnie napisali hity, które dały ogólnokrajową sławę Buscaglione: Che Bambola , Teresa non sparare (Theresa, nie strzelaj!), Eri piccola cosi` (Byłaś taka mała), Guarda Che Luna ), Miłość w Portofino, Porfirio Villarosa, Whisky facile (Easy Whiskey).
Po doskonaleniu swoich umiejętności w nocnych klubach i teatrach rozpoczął nagrywanie swoich piosenek w 1955 roku, pierwszy singiel ( szelakowa płyta 78rpm zawierające "Che bambola" i "Giacomino") sprzedała sie w 1.000.000 kopii bez promocji,dajac mu nieprawdopodobną popularność.
Pod koniec lat 50-tych, był jednym z najbardziej poszukiwanych włoskich artystów . Pojawił się na reklamowych kampaniach na telewizji , w filmach . majac 38 lat zginął w wypadku samochodowym, kiedy jego różowy Ford Thunderbird zderzył się z ciężarówką we wczesnych godzinach przed świtem w Rzymie , tuż przed ambasadą USA. Oprócz spuścizny w piosenkach i filmach Buscaglione zasługuje wzmiankę dzięki zachęcaniu muzyków i śpiewaków z nowszej generacji (pod wpływem wczesnych form rock and rolla ), aby stanąć przeciwko konserwatywnym producentom i wytwórniom w tym czasie, wyrażając uznanie dla ich sztuki i ich stylu. W tej roli okazał katalizatorem powstania tzw.sceny "yellers" , która od początku lat 60-tych rozpoczęła rewolucję we włoskiej panoramie muzycznej.
Zagrał główne role w dwóch filmach: "Komu podoba się Fred?", "My twardziele".

Single

Tytuł	Wykonawca	Data wydania	Fra	Szwa	Ger	Dan	Hol	Aut	Sve	Ita	Wytwórnia	Komentarz
Teresa non sparare/Porfirio Villarosa	Fred Buscaglione	.1957	-	-	-	-	-	-	-	-	Cetra, SP 23	[written by Chiosso,L / Buscaglione,F]
Al chiar di luna porto fortuna/Lontano da te	Fred Buscaglione	.1957	-	-	-	-	-	-	-	14	Cetra, SP 296	[written by Testa,A / Rossi,CA]
Non partir/Love in Portofino	Fred Buscaglione	.1959	-	-	-	-	-	-	-	8	Cetra, SP 195	[written by Bracchi - D'Anzi,G]
Carina/Senza sogni	Fred Buscaglione	.1959	-	-	-	-	-	-	-	14	Cetra, SP 444	[written by Testa,A / Lojacono,C]
Che notte/Ciao Joe	Fred Buscaglione	.1959	-	-	-	-	-	-	-	13	Cetra, SP 460	[written by Chiosso,L / Buscaglione,F]
Criminalmente bella/ Siamo gli evasi	Fred Buscaglione	.1959	-	-	-	-	-	-	-	29	Cetra, SP 561	[written by Chiosso,L / Buscaglione,F]
Guarda che luna/Strade	Fred Buscaglione	.1959	-	-	-	-	-	-	-	3	Cetra, SP 517	[written by Malgoni - Pallesi]
Lasciati baciare/ Si son rotti i Platters	Fred Buscaglione	.1959	-	-	-	-	-	-	-	9	Cetra, SP 562	[written by Malgoni]
Che bambola/Giacomino [reedycja]	Fred Buscaglione	.1960	-	-	-	-	-	-	-	20	Cetra, SP 22	[written by Chiosso,L / Buscaglione,F]
Eri piccola cosi`/Vocca Rossa	Fred Buscaglione	.1960	-	-	-	-	-	-	-	7	Cetra, SP 141	[written by Chiosso,L / Buscaglione,F]
Whisky facile/Rock right [reedycja]	Fred Buscaglione	.1960	-	-	-	-	-	-	-	52	Cetra, SP 40	[written by Chiosso,L / Buscaglione,F]
Love in Portofino/Non partir [reedycja]	Fred Buscaglione	.1960	-	-	-	-	-	-	-	-	Cetra, SP 195	[written by Chiosso,L / Buscaglione,F]
Ninna nanna del duro/A qualcuno piace Fred	Fred Buscaglione	.1960	-	-	-	-	-	-	-	20	Cetra, SP 703	[written by Chiosso,L / Buscaglione,F]
Noi duri/ Cielo dei bars	Fred Buscaglione	.1960	-	-	-	-	-	-	-	32	Cetra, SP 713	[written by Chiosso,L / Buscaglione,F]

Nino Buonocore

Adelmo Buonocore, znany jako Nino Buonocore (ur. 26 lipca 1958r Neapol) to piosenkarz włoski .Brat Dino działa w branży muzycznej, jako szef sprzedaży w wytwórni Vedette .
Po pracy jako muzyk sesyjny w różnych konfiguracjach, nagrał trzy single dla mniejszych wytwórni (Io e te, In vestaglia, 'Nnamurato 76-77-78), a po napisaniu zaranżowaniu w 1978r dwóch singli grupy Enter 'o Clisma , Nino Buonocore w 1979r podpisał kontrakt z włoskim oddziałem RCA .Zadebiutował w niej w tym roku, z singlem Amico coccodrillo/Due x due.

W 1980 roku nagrał płytę Q-Acid,na której znalazła się piosenka Se wykorzystana w serialu telewizyjnym L'uomo da sei milioni di dollari. W 1982 r. opublikował pierwszy prawdziwy longplay, zatytułowany Yaya, wyprodukowany przez Simona Boswella i grał z zespołem angielskim Live Wire, uczestnicząc w Festivalbar .
W 1983 , to po raz pierwszy wystąpił w Sanremo , z piosenką Nuovo amore, zyskujac uznanie krytyków ( Renzo Arbore , podczas transmisji na żywo z pierwszego wieczoru, siedząc w pierwszym rzędzie, mówił o nim, jako najlepszym artyście w konkursie). Pod koniec 1985 , utwór został opublikowany w krajach Ameryki Łacińskiej, sprzedając się w ponad trzech milionach egzemplarzy.
Pod koniec lata przyszedł przełomowy singiel,Notte wykorzystany w telenoweli Cara a cara i na albumie Nino in copertina. W 1984r podpisuje na dziesięć lat kontrakt z EMI, a rok później ukazuje się longplay Nino Buonocore, a kilka miesięcy później singiel, Soli, finałowy temat Domenica in . Bierze udział w Festivalbar '85 z Io mi inventero.

W 1987r ,następuje prawdziwy punkt zwrotny w kierunku muzyki bardziej wyrafinowanej i mniej rockowej. W tym roku przedstawia utwór Rosanna w Sanremo , jak dotąd, jeden z jego największych przebojów. Latem bierze udział w festiwalu w Saint Vincent i Festivalbar , z nowym singlem,Se io fossi in te, gdzie rozpoczyna współpracę przy pisaniu piosenek z tekściarzem Michaelem De Vitis.

W 1988 wrócił do Sanremo z piosenką Le tue chiavi non ho,i nagrywa ważny album: "Una citta` tra le mani", bogaty w towarzyszących muzyków, którzy wzięli udział w nagrywaniu płyty,w tym wielkiego muzyka jazzowego Cheta Bakera .Zaznaczył znaczący udział w programie muzycznym Doc z Chetem Bakerem, Nicolą Stilo, Rino Zurzolo, Massimo Volpe i innymi znanymi muzykami. Latem, uczestniczy w Festivalbar z piosenką "Con l'acqua alla gola", również wydaną jako remiks.

Rok 1990 to rok Buonocore: publikuje w tym samym czasie płytę Sabato, domenica e lunedi` i singiel Scrivimi. Oba weszły do Top10 list przebojów,z sumą ponad 200.000 sprzedanych egzemplarzy albumu, a teraz, poz publikacji w różnych wersjach i językach i krajach, ponad 3 milionów egzemplarzy , również w ścieżce dźwiękowej do filmu Non ti muovere,Castellitto . Buonocore zajmuje trzecie miejsce wśród Włochów na Festivalbar i drugie w Cantagiro.

W 1992 , to ukazał się album La naturale incertezza del vivere, z którego pochodzą single Il mandorlo i E non dire. Album pozostawał 20 tygodni na liście przebojów. Na początku 1993 , jako ostatnie zobowiązania wobec EMI, Nino uczestniczy w Sanremo z piosenką Una canzone d'amore.

Po latach refleksji i ciszy, wraca pod koniec 1998r , z albumem "Alti & Bassi", nagranego dla wytwórni Easy , Claudio Mattone ,i singlami ze wspomnianej płyty Nemmeno un momento i Prima o poi. Na początku 2001 , Nino stawia na delikatny i wyrafinowany jazz ,tworząc sekstet wysokiej jakości i publikując w 2004r Libero passeggero,do której jest dołączone DVD In viaggio, gdzie Nino i sekstet muzyków, wyjaśnia znaczenie, genezę i rozwój projektu.

Single

Tytuł	Wykonawca	Data wydania	Fra	Szwa	Ger	Dan	Hol	Aut	Sve	Ita	Wytwórnia	Komentarz
Rosanna/Quando un amore	Nino Buonocore	.1987	-	-	-	-	-	-	-	33	EMI Italiana 06-1187757	[written by Nino Buonocore]
Scrivimi/Abitudini	Nino Buonocore	.1990	-	-	-	-	-	-	-	33	EMI Italiana 06-1188437	[written by Nino Buonocore,De Vitis]

Pete Seeger

Ur. 3.05.1919 r. w Nowym Jorku (USA). Brat Peggy Seeger i przyrodni brat Mike’a Seegera. Jego matka była nauczycielką gry na skrzypcach, a ojciec cenionym muzykologiem. Pete studiował na uniwersytecie harwardzkim. W młodości nauczył się grać na banjo i ukulele. Krótko potem zainteresował się amerykańską muzyką folk. Grając na banjo i ucząc się piosenek od robotników i farmerów, objechał całe Stany Zjednoczone. Podczas II wojny światowej służył w armii amerykańskiej.

Współpracował z grupą The Almanac Singers, a następnie, w latach 1949-58, był członkiem zespołu The Weavers. Skład The Almanac Singers tworzyli Woody Guthrie, Lee Hays i Millard Lampell; grupa ta często dawała darmowe koncerty dla związkowców i strajkujących robotników. Pomimo tak oczywistego zamiłowania do pracy w zespole, Seeger kontynuował pełną sukcesów karierę solową. W epoce „polowań na czarownice” komisji senatora McCarthy’ego, wobec paranoicznej postawy prawicowych polityków, kariery wielu muzyków były zagrożone. W 1948 r. Seeger trafił na czarną listę i musiał się stawić przed Komisją d/s Działalności Antyamerykańskiej, aby wytłumaczyć się z domniemanych sympatii komunistycznych, o które go oskarżono. Mimo to nadal występował poza granicami kraju na wyprzedanych koncertach, a także wypowiadał się głośno w sprawach obrony praw obywatelskich oraz ekologii.

Stał się sławny dzięki spopularyzowaniu takich piosenek, jak „Little Boxes”, „Where Have All The Flowers Gone” czy „We Shall Overcome”. Kilka lat temu Seeger występował i nagrywał z Ario Guthriem. Związany był również z projektem Clearwater Sloop na rzece Hudson, który miał przybliżyć ludziom problem zanieczyszczenia środowiska naturalnego. Pete Seeger zawsze walczył w obronie praw obywatelskich, pokoju i równości społecznej i nigdy nie zrezygnował ze swoich ideałów.

Do połowy lat 70-TYCH nagrał ponad 50 albumów, z których kilka było płytami instruktażowymi do nauki gry na banjo. Nagrał również kasetę wideo, How To Play The 5 String Banjo. Seegera można także usłyszeć na albumach wielu innych artystów, zarówno w roli wokalisty, jak i instrumentalisty.

Pete Seeger pozostaje jedną z najważniejszych postaci, które poprzez popularyzację muzyki folk przyczyniły się do rozwoju wolności słowa i idei humanitaryzmu. W wieku 77 lat nagrał pierwszy od 17 lat album studyjny, na którym przedstawił nowe wersje wielu słynnych przebojów.

Single
Tytuł	Wykonawca	Data wydania	UK	US	Wytwórnia [UK]	Komentarz
Little Boxes/Mail Myself To You	Pete Seeger	01.1964	-	70[8]	Columbia 42 940	[written by Malvina Reynolds][produced by John Hammond]

Albumy
Tytuł	Wykonawca	Data wydania	UK	US	Wytwórnia [US]	Komentarz
We Shall Overcome	Pete Seeger	12.1963	-	42[36]	Columbia 8901	[produced by Harold Leventhal]
Together In Concert	Pete Seeger & Arlo Guthrie	05.1975	-	181[4]	Reprise 2214	[produced by John Pilla]

Safura

Səfurə Səlim qızı Əlizadə, znana także jako Safura (ur. 20 września 1992r w Baku) - azerska piosenkarka, reprezentantka Azerbejdżanu w 55. Konkursie Piosenki Eurowizji w 2010 roku.

Ojciec Safury jest zawodowym malarzem, a matka - pianistką i projektantką mody. W dzieciństwie Safura trenowała gimnastykę. Uczyła się w szkole choreograficznej, w której osiągnęła ósmy poziom. Przeniosła się wówczas do szkoły No. 23, która mieściła się w Baku. Ukończyła szkołę muzyczną w klasie skrzypiec, później nauczyła się grać na saksofonie i pianinie.

Əlizadə zaczęła występować na scenie w wieku 6 lat, wtedy rozpoczęła startować w różnych konkursach muzycznych. Dołączyła wówczas do zespołu Sharg Ulduzlari założonego przez Vagifa Garajzadehiego. Dwa razy w roku brała udział w musicalach wystawianych, m.in. w Heydar Aliyev’s Palace, State Philharmonic Hall oraz Opera and Ballet Theatre. W 2006 roku wygrała festiwal jazzowy. W wieku 16 lat wygrała ósmę edycję programu Yeni ulduz, azerskiego odpowiednika talent-show Idol.

Na początku stycznia 2010 roku została ogłoszona jedną z sześciu półfinalistów azerskich selekcji eurowizyjnych. 2 marca wystąpiła wraz z pozostałymi uczestnikami w półfinale selekcji i zakwalifikowała się do finału z utworem „Soz ver”. 1 marca zaprezentowała w finale trzy spośród czterech propozycji: „Drip Drop” (Stefana Örna i Sandry Bjurmana), „Under My Skin” (Stefan Örn, Phil Anquetil), „Soulless” (Anders Lundström) oraz „Cancelled” (Stefan Örn, Negin, Random) i dzięki największemu poparciu komisji sędziowskiej zajęła pierwsze miejsce, dzięki czemu zdobyła możliwość reprezentowania Azerbejdżanu podczas 55. Konkursu Piosenki Eurowizji organizowanego w Oslo. 18 marca ogłoszono, że w trakcie imprezy wykona utwór „Drip Drop”.

Niedługo po narodowym finale rozpoczęła próby eurowizyjne, a choreografię do jej występu ułożył JaQuel Knight. W tym samym czasie Safura rozpoczęła trasę promocyjną po Niemczech, Holandii, Grecji, Szwajcarii, Belgii, Polski (w programie „Kawa czy Herbata?”), Rosji, Ukrainie i Szwecji. 27 maja wystąpiła jako siódma w drugim półfinale konkursu i z drugiego miejsca awansowała do finału. Wystąpiła z nim jako pierwsza w kolejności i zajęła ostatecznie piąte miejsce ze 145 punktami na koncie, w tym m.in. z maksymalnymi notami 12 punktów od Bułgarii, Malty, Turcji i Ukrainy. Podczas obu prezentacji Safura miała na sobie suknię Tanyi Gill, a nad jej wyglądem scenicznym pracowali Johanna Ericsson oraz Aron Light.

Po konkursie Əlizadə przeprowadziła się do Szwecji, gdzie 18 czerwca wydała swój debiutancki album zatytułowany It’s My War oraz nagrała teledysk do utworu „March On”. Rozpoczęła również kolejną trasę koncertową, wystąpiła (poza Szwecją): w Niemczech, Polsce, Rosji, Tadżykistanie, Turcji oraz na Białorusi i Ukrainie. Po jej zakończeniu napisała piosenkę „Paradise”, do której tekst napisali Nafa Aliyeva i Endri Sulaj.

18 lipca 2010 roku piosenkarka wystąpiła w Polsce podczas plenerowego koncertu Radia Eska. Miesiąc później, 29 sierpnia wzięła udział w koncercie Bydgoszcz Hit Festival, podczas którego „Drip Drop” walczyło o tytuł Zagranicznego Hitu Lata wraz czternastoma innymi artystami. Nie zakwalifikowała się do finałowej trójki.

Pod koniec stycznia 2012 roku Əlizadə wystąpiła w Buta Palace Baku podczas ceremonii losowania półfinałów na 57. Konkursu Piosenki Eurowizji, który zorganizowany został w Baku.

W grudniu 2015 roku otworzyła swoją pierwszą galerię sztuki „S” w Stambule.

W lipcu 2013 roku Səfurə wyszła za mąż za Fərhada Əliyeva, syna azerskiego Ministra Przemysłu i Energetyki Natiga Aliyeva. Para zaręczyła się w 2012 roku, zaś w sierpniu 2014 roku doczekała się syna, Iskandera. Safura ma również drugie dziecko - córkę Aishę.

Tytuł

Wykonawca

Data wydania

Szwa

Ger

Dan

Hol

Aut

Sve

Ita

Wytwórnia

Komentarz

Drip Drop

Safura

06.2010

181[1]

22[1]

26[4]

41[1]

Zaphire ZAP 002

[written by Andreas Bagge, Stefan Örn,Sandra Bjurman]