Singing Nun

SINGING NUN- Pseudonim artystyczny Janine Deckers (ur. w 1928 r., zm. w 1985 r.), bardziej znanej jako Sister Luc-Gabrielle z klasztoru Fichermont w Brukseli. Ta grająca na gitarze wokalistka zdobyła popularność po podpisaniu kontraktu nagraniowego z Philips Records w 1961 r.

 

Belgijska filia tej wytwórni wydała jej pierwszy album Soeur Sourire, który sprzedawał się dobrze w Europie. Jedna z piosenek, śpiewana po francusku, "Dominique" (dedykowana założycielowi zakonu dominikanów), podbiła serca międzynarodowej publiczności i stała się światowym hitem, docierając do l. miejsca amerykańskiej listy bestsellerów w czasie świąt Bożego Narodzenia w 1963 r. Album także znalazł się na l. miejscu w USA w tym samym miesiącu, a artystka otrzymała nagrodę Grammy za najlepszy utwór w kategorii piosenki religijnej i gospel. Dochód ze sprzedaży płyty został przeznaczony na potrzeby misji.
 

Chociaż Singing Nun pojawiła się w prestiżowym programie telewizyjnym "Ed Sullivan Show", nie udało jej się powtórzyć poprzedniego sukcesu. W 1966 r. powstał film opowiadający o życiu zakonnicy, z Debbie Reynolds w roli głównej, reklamowany plakatem jadącej na skuterze i grającej na gitarze Singing Nun. W październiku 1966 r. Janinę Deckers opuściła klasztor. Później nagrała kontrowersyjny utwór "Glory Be To God For The Golden Pill". W 1985 r. w Belgii popełniła samobójstwo.  

Tytuł	Wykonawca	Data wydania	UK	US	Wytwórnia [US]	Komentarz
Dominique /Entre Les Etolles [Among The Stars]	Singin Nun	11.1963	7[14]	1[4][13]	Phillips 40 152	[written by Soeur Sourire]
Tous Les Chemins [All the roads]/Frere 'Tout L' Monde	Singin Nun	02.1964	-	115[1]	Phillips 40 165	[written by Soeur Sourire]

Albumy

Tytuł	Wykonawca	Data wydania	UK	US	Wytwórnia [US]	Komentarz
Singing Nun	Singin Nun	11.1963	-	1[10][39]	Phillips 203	[gold-US]
Her Joy,Her songs	Singing Nun	04.1964	-	90[14]	Phillips 209

Simply Saucer

 Kanadyjska grupa Simply Saucer to zadziwiające zjawisko. Powstała ok. 1973 roku w Hamilton, w stanie Ontario (Kanada). Wówczas większość kanadyjskich zespołów wzorowała się lub powielała grupy amerykańskie jak np. Modern Lovers czy Richard Hell and The Voidoids.

 

Twórczość Simply Saucer rozwijała się jakby na marginesie - całkowicie odrębnym torem. "Karierę" grupy można porównać jedynie do dwóch innych zespołów - MX-80 i prezentowango wcześniej Debris. Nazwa grupy nawiązuje częściowo do fascynacją grupą Pink Floyd. Może to przedziwne skojarzenie, ale jednak prawdziwe. Słuchając nagrań z płyty "Cyborgs Revisited" można znaleźć skojarzenia z wczesnymi dokonaniami Floydów i Syda Barretta (również w warstwie tekstowej).
 

Grupa nigdy nie nagrała katalogowej płyty tylko bodajże dwa single. Dopiero w 1978 roku wytwórnia Mole Record wydała "Cyborgs Revisited" w limitowanym nakładzie na czerwonym winylu. Były to jakby dwie połączone sesje - jedne to nagrania pochodzące ze studia, reszta z koncertu. Na płycie słychać totalną mieszaninę muzyki - wspomnianych wczesnych Floydów, MC 5, Stooges, Velvet Underground a nawet niemieckich grup krautrockowych jak choćby Can. Simply Soucer to swoista muzyczna hybryda nie mająca sobie podobnych. Zachęcam zatem do delektowania się tą smaczną miksturą.

Tytuł	Wykonawca	Data wydania	UK	US	Wytwórnia [Kan]	Komentarz
She's a Dog / I Can Change My Mind	Simply Saucer	.1978	-	-	Pig PIG-1	[written by Edgar Breau][produced by Gary Pig, Simply Saucer]

Albumy

Tytuł	Wykonawca	Data wydania	UK	US	Wytwórnia [US]	Komentarz
Cyborgs Revisited	Simply Saucer	.1989	-	-	Fist Puppet FIST 004	-

Fab Records

Wytwórnia Fab była spółką zależną Melodisc Records Ltd. i została założona w 1966 roku. Pierwszymi wydaniami były popowe melodie takich artystów jak P.J. Proby, ale do 1967 roku wytwórnia została prawie całkowicie oddana muzyce jamajskiej. Zbiegło się to w czasie z wycofywaniem się wytwórni  Blue Beat i w konsekwencji produkcje Prince Bustera, które zdominowały wytwórnię Blue Beat, zostały przeniesione do Fab. 

 Wytwórnia, być może bardziej niż jakakolwiek inna brytyjska wytwórnia, była ekstremalnie nieprzewidywalna z powtarzającymi się numerami katalogowymi, zmienianymi etykietami, wieloma numerami na blankach, niektóre etykiety były drukowane tylko z podstawowymi informacjami, takimi jak tytuł utworu. 

Sherrys

The Sherrys była krótko istniejącym zespołem dziewczęcym o bogatym, uduchowionym brzmieniu, zbudowanym wokół numerów tanecznych, które wykonywali z niezwykłą żywiołowością, zorganizowanym przez gwiazdę śpiewu z Filadelfii, Little Joe Cooka. Weteran muzyki gospel i R&B, Cook prowadził grupę o nazwie Thrillery od połowy lat 50-tych do 1961 roku, kiedy to zaczął tworzyć grupę wokół swoich dwóch córek, Delphine i Dinell Cook, ich kuzynki Charlotte Butler i Delores „Honey”. Wiley. W pewnym momencie, na początku formowania się grupy, jej członkiem była przyszła gwiazda Motown, Tammi Montgomery (później Terrell).

 Grupa spędziła wiele swoich wczesnych dni, wspierając na swoich nagraniach inne zespoły z Filadelfii, w tym Bobby'ego Rydella. Ich wielki moment jako samodzielnego aktu nagraniowego nadszedł, gdy w Nowym Orleanie narodziło się taneczne szaleństwo zwane Popeye - początkowo taniec był wykonywany do „Something You Got” Chrisa Kennera, ale wkrótce pojawił się Eddie Bo wraz z „Check Mr. Popeye”, który stał się głównym artystą w Nowym Orleanie. Na początku 1962 r. taniec był reklamowany jako rywal twista, a zespoły tak różne, jak Huey „Piano” Smith & the Clowns i Chubby Checker zaczęli go naciskać. Cook, który widział, jak jego własne nagranie „Let's Do the Slop” stało się poważnym regionalnym hitem w 1956 roku, widział dobrą perspektywę, kiedy to zobaczył i miał nagranie „Pop Pop Pop-Pie” Sherrys, napisane przez producentów Johnny'ego Maderę i Dave'a White'a i wycelowane w sale taneczne. 

American Bandstand mocno promowała grupę i płytę, a singiel (wydany w Guyden) znalazł się na listach w październiku 1962, w ośmiotygodniowym biegu, który osiągnął 35. miejsce w kraju na listach przebojów i 25. na listach R&B. . Sukces grupy był jednak krótkotrwały, ponieważ nigdy nie wymyślili odpowiedniej kontynuacji - ich "Slop Time" nie był tak dobry. Wspaniały album, At the Hop with the Sherrys, składający się prawie w całości z piosenek Madery-White, ukazał się na Guyden na początku 1963 roku, ale niezasłużenie zniknął, nie pozostawiając większego śladu. 

Jak na ironię, podczas gdy chwila Sherrys w blasku w USA okazała się zarówno krótka, jak i skończona, ich płyty były niezwykle popularne i trwałe w Europie, gdzie publiczność pochłaniała ich autentyczne brzmienie soul-dance. Kwartet dwukrotnie koncertował za granicą, odnosząc wielki sukces. Być może odzyskałyby rozmach kariery w Ameryce, gdyby nie szereg problemów personalnych i biznesowych, które pojawiły się w ciągu następnych kilku miesięcy.

 Delphine, młodsza córka Cooka, wyszła za mąż, a wkrótce potem Butler opuściła występ. Cook trzymał razem wersję Sherrys, aby wypełnić rezerwacje, ale podczas udanego występu w Bostonie grupa - teraz trio - postanowiła pozyskać nowego menedżera. Ich historia dobiegła końca wraz z tą decyzją, ponieważ Cook był właścicielem nazwy Sherrys. O trio, pozbawionym nazwy, pod którą były znane, nigdy więcej nie słyszano, a Sherry stały się częścią historii muzyki pop i tańca.  

Single
Tytuł	Wykonawca	Data wydania	UK	US	Wytwórnia [US]	Komentarz
Pop Pop Pop-Pie/Your Hand In Mine	Sherrys	10.1962	-	35[8]	Guyden 2068	[written by John Madara and David White][produced by M.W.B. Productions]
Slop Time/Let's Stomp Again	Sherrys	01.1963	-	97[1]	Guyden 2077	[written by John Madara and David White][produced by M.W.B. Productions]

Simon & Garfunkel

Jeden z najpopularniejszych duetów w historii muzyki pop. Paul Simon (ur. 13.10. 1941 r. w Newark w stanie New Jersey, USA) i Art Garfunkel (właśc. Arthur Garfunkel, ur. 5.11. 1941 r. na Forest Hills, Nowy Jork, USA) zaczęli wspólnie występować mając po kilkanaście lat.

 

Początkowo zainspirowani twórczością Everly Brothers, nagrali pod nazwą Tom And Jerry utwór "Hey Schoolgirl", który w USA okazał się sporym hitem. Później skompletowali także album, który doczekał się ponownego wydania po osiągnięciu przez duet światowego sukcesu w latach 60. Wkrótce Garfunkel powrócił do collegu, a Simon występował jako artysta solowy, aż do 1964 r., kiedy to wspólnie nagrali album Wednesday Morning 3 AM. Znalazła się na nim m.in. piękna akustyczna kompozycja "The Sound Of Silence". Longplay nie sprzedawał się jednak na tyle dobrze, by zachęcić jego twórców do kontynuowania wspólnej kariery. Kiedy Simon przebywał w Anglii, zaczął się boom folk rocka. Producent Tom Wilson podjął decyzję o zremiksowaniu i zmianie aranżu "Sound Of Silence". W ciągu kilku tygodni piosenka stała się hitem numer l w USA, a Simon i Garfunkel ponownie zaczęli pracę w duecie.
 

Na początku 1966 r. ukazał się ich kolejny, bardzo dobrze przyjęty longplay zatytułowany The Sound Of Silence. Zawierał między innymi znakomitą kompozycję "Homeward Bound", która podobnie jak "I Am A Rock" - również stała się dużym przebojem po obu stronach Atlantyku. Duet nadal przemawiał w swoich utworach do społeczeństwa (tematyka społeczna dominowała w ich ówczesnej twórczości), umieszczając na płycie The Sound Of Silence dwie kompozycje opowiadające o samobójstwach: "A Most Peculiar Man" i "Richard Cory".
 

Simon And Garfunkel cieszyli się już w tym czasie wielką popularnością, szczególnie wśród studentów. Ich kolejny singel "The Dangling Conversation", był ich bodaj najbardziej ambitnym - w warstwie tekstowej utworem w dotychczasowej karierze, toteż nic dziwnego, że nie dostał się do Top 20. Niemniej stanowił dowód artystycznej odwagi duetu i zapowiadał nagraną rok później następną dużą płytę Parsley, Sage, Rosemary And Thyme. Jej tytuł pochodził od powtarzającej się linijki kompozycji "Scarborough Fair", wspaniale połączonej na krążku z inną - "Canticle". Album proponował utwory o zmiennych nastrojach, od poważnego "For Emily, Whenever I May Find Her" do pełnego życia "59th Street Bridge Song (Feelin' Groovy)", który stał się później hitem zespołu Harpers Bizarre.
W 1968 r. po wydaniu dwóch udanych, lecz słabo sprzedających się singli "At The Zoo" i "Fakin' It", Simon And Garfunkel skomponowali i nagrali muzykę do filmu "The Graduate" ("Absolwent"). Największym przebojem ze ścieżki dźwiękowej okazała się piosenka "Mrs Robinson", która przyniosła im wielką światową sławę.
 

W tym samym roku ukazał się kolejny album Bookends, na którym znalazły się m.in. kompozycje "Save The Life Of My Child", "America" i "Old Friends". W 1969 r. ujrzał światło dzienne maxi-singel "The Boxer", który odniósł sukces komercyjny po obu stronach oceanu. Ten klasyczny utwór pojawił się potem na słynnym wydawnictwie Bridge Over Troubled Water - uznanym za jeden z albumów wszechczasów (utrzymywał się na brytyjskiej liście bestsellerów przez 303 tygodnie). Utwór tytułowy, wyróżniający się oryginalnym aranżem i żywo akcentowanym rytmem, od razu stał się wielkim hitem. Natomiast w świetnych przeróbkach standardów: "Keep The Customer Satisfied ", "Cecilia" i "El Condor Pasa" widoczny był wpływ muzyki gospel. W czasie, kiedy album okupował szczyty list przebojów, nieporozumienia między członkami duetu nasiliły się, co doprowadziło do ostatecznego zerwania.
 

W 1972 r. ukazało się wydawnictwo Greatest Hits, zawierające 4 nie publikowane wcześniej nagrania w wersji koncertowej. W tym samym roku Simon And Garfunkel wystąpili razem podczas koncertu wspierającego kampanię prezydencką senatora George'a McGoverna.
Po dłuższej przerwie duet pojawił się w październiku 1975 r. w telewizyjnym programie "Saturday Night Live", a dwa miesiące później trafił na listy przebojów za sprawą kompozycji "My Little Town". 

W październiku 1977 r. znów wystąpili wspólnie podczas ceremonii wręczenia nagród Britannia Music Awards w Londynie. 19 września 1981 r. duet zaśpiewał dla 400 tys. fanów podczas słynnego koncertu w Central Parku w Nowym Jorku. Zarejestrowany wtedy materiał trafił później na bestsellerowy album The Concert In Central Park.
Wspólna europejska i amerykańska trasa zakończyła się kolejnymi niesnaskami pomiędzy muzykami. 

Choć podjęli oni wspólnie pracę w studio, jednak sesje zostały przerwane, a ich rezultat trafił na solowy album Paula Simona Hearts And Bones (z 1983 r.). W styczniu 1990 r. obaj artyści zostali wprowadzeni do rock'n'rollowego Panteonu Sław, co stanowiło dobry pretekst do ich kolejnego zjednoczeniowego występu. Następne koncerty duetu miały miejsce w maju 1992 r. i marcu 1993 r. - w obu przypadkach na imprezach dobroczynnych.
 

W październiku 1993 r. Simon i Garfunkel ruszyli na amerykańskie toumee, które być może dowodzi, że po pięćdziesiątce konflikt osobowości łagodnieje. 

Single
Tytuł	Wykonawca	Data wydania	UK	US	Wytwórnia [US]	Komentarz
Hey ,schoolgirl/Dancin' wild	Tom & Jerry	12.1957	-	49[9]	Big 613	[written by Tommy Graph, Jerry Landis]
The lone teen ranger/Lisa	Jerry Landis	12.1962	-	97[3]	Amy 875	[written by Jerry Landis][produced by Jerry Landis]
Motorcycle/I don't believe them	Tico & The Triumphs	12.1961	-	99[1]	Madison 169	[written by Jerry Landis]
Sounds of silence/We've got a groovey thing goin'	Simon & Garfunkel	11.1965	-	1[2][14]	Columbia 43 396	[gold-US][gold-UK][written by Paul Simon][produced by Tom Wilson]
Homeward bound/Leaves that are green	Simon & Garfunkel	02.1966	9[12]	5[12]	Columbia 43 511	[written by Paul Simon][produced by Bob Johnston]
I am the rock/Flowers never band with the rainfall	Simon & Garfunkel	05.1966	17[10]	3[11]	Columbia 43 617	[written by Paul Simon][produced by Bob Johnston]
The dangling conversation/The big bright green pleasure machine	Simon & Garfunkel	08.1966	-	25[7]	Columbia 43 728	[written by Paul Simon][produced by Bob Johnston]
A hazy shade of winter/For Emily,Whenever i may find her	Simon & Garfunkel	11.1966	-	13[9]	Columbia 43 873	[written by Paul Simon][produced by Simon & Garfunkel, Bob Johnston]
That's my story...[Uncle Simon's] Tia-Juana Blues	Paul Simon & Art Garfunkel	12.1966	-	123[4]	ABC 10 788
At the Zoo/The 59th Street Bridge song [Feelin' groovy]	Simon & Garfunkel	03.1967	-	16[9]	Columbia 44 046	[written by Paul Simon][produced by Simon & Garfunkel, Bob Johnston]
Fakin' it/You don't know where your interest lies	Simon & Garfunkel	07.1967	-	23[8]	Columbia 44 232	[written by Paul Simon][produced by Simon & Garfunkel,John Simon]
Scarborough fair [/Canticle]/April come she will	Simon & Garfunkel	03.1968	-	11[11]	Columbia 44 465	[written by traditional "Canticle": Paul Simon, Art Garfunkel][produced by Bob Johnston]
Mrs. Robinson/Old friends/Bookends	Simon & Garfunkel	04.1968	4[12]	1[3][13]	Columbia 44 511	[gold-US][platinum-UK][written by Paul Simon][produced by Paul Simon, Art Garfunkel ,Roy Halee][1968r-Grammy][piuosenka z filmu Absolwent]
Mrs. Robinson EP.	Simon & Garfunkel	01.1969	9[5]	-	CBS EP 6400
The boxer/Baby driver	Simon & Garfunkel	04.1969	6[14]	7[10] side B:101[7]	Columbia 44 785	[gold-UK][A&B:written by Paul Simon][produced by Paul Simon, Art Garfunkel ,Roy Halee]
Bridge over troubled water/Keep the customer satisfied	Simon & Garfunkel	02.1970	1[3][20]	1[6][14]	Columbia 45 079	[gold-US][platinum-UK][written by Paul Simon][produced by Paul Simon, Art Garfunkel ,Roy Halee][Grammy-1970r]
Cecilia/The only living boy in New York	Simon & Garfunkel	04.1970	-	4[13]	Columbia 45 133	[gold-US][silver-UK][written by Paul Simon][produced by Paul Simon, Art Garfunkel ,Roy Halee]
El condor pasa/Why don't you write me	Simon & Garfunkel	09.1970	-	18[11]	Columbia 45 237	[written by Daniel Alomía Robles][produced by Paul Simon, Art Garfunkel ,Roy Halee]
For Emily,wherever i may find her/America	Simon & Garfunkel	09.1972	B:25[7]	A:53[7];B:97[2]	Columbia 45 663	[A:written by Paul Simon][A:produced by Bob Johnston][B:produced by Paul Simon, Art Garfunkel ,Roy Halee]
My little town/Rag doll [Garfunkel]/You're kind [Simon]	Simon & Garfunkel	10.1975	-	9[14]	Columbia 10230	[written by Paul Simon][produced by Paul Simon, Art Garfunkel, Phil Ramone]
Wake up little Susie/Me and Julio down by the schoolyard [live]	Simon & Garfunkel	04.1982	-	27[11]	Warner 50 053	[written by Felice Bryant ,Boudleaux Bryant][produced by Paul Simon, Art Garfunkel, Phil Ramone, Roy Halee][originally by Everly Brothers]
Hazy shade of winter/Silent night	Simon & Garfunkel	12.1991	30[6]	-	CBS 6576537 [UK]
The Boxer [re-issue]	Simon & Garfunkel	02.1992	75[1]	-	Columbia 6578067 [UK]

Albumy
Tytuł	Wykonawca	Data wydania	UK	US	Wytwórnia [US]	Komentarz
Wednesday morning,3 AM	Simon & Garfunkel	01.1966	24[6][11.68]	30[31]	Columbia 9049	[platinium-US][produced by Tom Wilson]
The sounds of silence	Simon & Garfunkel	02.1966	13[105]	21[143]	Columbia 9269	[3x-platinium-US][gold-UK][produced by Bob Johnston, Tom Wilson]
Parsley, sage,rosemary and thyme	Simon & Garfunkel	11.1966	13[66][08.68]	4[145]	Columbia CS 9363	[3x-platinium-US][silver-UK][produced by Bob Johnston]
Graduate -original soundtrack	Simon & Garfunkel	03.1968	3[68]	1[9][69]	Columbia 3180	[2x-platinium-US][silver-UK][produced by Teo Macero]
Bookends	Simon & Garfunkel	04.1968	1[7][77]	1[7][66]	Columbia 9529	[2x-platinium-US][silver-UK][produced by Simon & Garfunkel, Roy Halee]
Bridge over troubled water	Simon & Garfunkel	01.1970	1[41][420]	1[10][85]	Columbia 9914	[8x-platinium-US][11x-platinum-UK][produced by Paul Simon, Art Garfunkel, Roy Halee]
Simon & Garfunkel' s Greatest Hits	Simon & Garfunkel	06.1972	2[283]	5[127]	Columbia 31 350	[14x-platinium-US][3x-platinum-UK][produced by Paul Simon, Art Garfunkel, Roy Halee]
The Simon & Garfunkel collection	Simon & Garfunkel	11.1981	4[80]	-	CBS 10 029 [UK]	[3x-platinum-UK]
Simon & Garfunkel' s concert in Central Park	Simon & Garfunkel	03.1982	6[43]	6[34]	Geffen GEF 96 008	[2x-platinium-US][gold-UK][produced by Paul Simon, Art Garfunkel, Roy Halee, Phil Ramone]
The definitive Simon & Garfunkel	Simon & Garfunkel	11.1991	8[194]	-	Sony-Columbia MOOD 21 [UK]	[platinum-UK]
Tales from New York-The very best of	Simon & Garfunkel	02.2000	8[47]	-	Sony TV SONYTV 81 [UK]	[gold-UK]
Live From New York City, 1967	Simon & Garfunkel	08.2002	-	165[1]	Legacy 61 513	[produced by Paul Simon, Art Garfunkel, Roy Halee & Bob Irwin]
The essential Simon & Garfunkel	Simon & Garfunkel	12.2003	25[43]	27[10]	Sony 5134702 [UK]	[platinum-US][platinum-UK][produced by Tom Wilson, Bob Johnston, Paul Simon, Arthur Garfunkel, Roy Halee, John Simon, Phil Ramone]
Old Friends-Live on stage	Simon & Garfunkel	12.2004	61[9]	154[2]	Columbia 5191732 [UK]	[gold-UK][produced by Jeff Kramer, John Scher, Eddie Simon]
Simon & Garfunkel-Greatest Hits	Simon & Garfunkel	01.2005	77[12]	-	Columbia CD 69003 [UK]	-
Collection	Simon & Garfunkel	12.2007	29[18]	-	Sony BMG 88697134662 [UK]	-
Live 1969	Simon & Garfunkel	4.2008	-	33[5]	Legacy 92582	[produced by Paul Simon, Art Garfunkel, Roy Halee]

Silent Phase

Stacey Pullen to jedna z najciekawszych artystów z Detroit. Swoją fascynację muzyką elektroniczną rozpoczął od nagrań Kraftwerk, następnie zainspirowały go takie postacie jak Derrick May, Juan Atkins, Jeff Mills i legendarny radiowy DJ -Electrifying Mojo.

 

W połowie lat 80-tych rozpoczął swoje wizyty w klubie Music Institute i na wielu undergroundowych imprezach gdzie zaczął występować jako DJ. Następnie na 3 lata musiał zająć się nauką ale już był pewien czym się będzie zajmować w życiu. Zainteresowany tworzeniem muzyki dostał możliwość korzystania ze studia Derricka May'a, który pomógł mu opanować elektroniczne instrumenty. Jako Bango wydał swój pierwszy materiał -"Ritual Beating System" (Fragile Rec.). Jest to świetny kawałek z charakterystyczną dźwięczną, plemienną perkusją która ukazała twórcom na całym świecie zupełnie nową droge muzyki tanecznej. Następnie wydał wiele remiksów i EPek dla KMS, R&S;, BMG/Ariola, Buzz, PIAS, Warner, Virgin i Transmat Records. Używał pseudonimów Kosmic Messenger, X-Stacy, a obecnie Silent Phase.
 

W 1995 roku wydał album "The Theory of Silent Phase" (Transmat Rec.). Płyta zawiera dosyć lekką muzykę ale pełną energii, z delikatnymi strukturami, połączenie elementów house i garage z dźwiękami techno i afrykańską rytmiką. Jest to jeden z najlepszych albumów tzw. uduchowionego techno.
Stacey Pullen jest też znany jako doskonały DJ. W swoich setach łączy bardzo różnorodną muzykę -house, Detroit techno, ambient, tribal techno. Ten unikalny rodzaj mixu można usłyszeć na kompilacji DJ Kicks (!K7). 

Nie jest to zwykły prosty mix ale prawdziwa podróż przez muzykę elektroniczną.łączy melodyjne utwory z plemiennym rytmem podobnie jak cała twórczość Stacey Pullena. Można tu usłyszeć klasykę Detroit techno -Kosmic Messenger, Sean Deason, Kenny Larkin oraz kawałki takich artystów jak Christian Vogel, Sensorama, Patrick Pulsinger.  

Single
Tytuł	Wykonawca	Data wydania	UK	US	Wytwórnia [US]	Komentarz
Psychotic Funk	Silent Phase	.1995	-	-	Transmat MS-19	[written by Stacey Pullen][produced by Stacey Pullen]
The Rewired Mixes	Silent Phase	.1995	-	-	Transmat MS-20	[written by Stacey Pullen][produced by Stacey Pullen]

Albumy
Tytuł	Wykonawca	Data wydania	UK	US	Wytwórnia [UK]	Komentarz
(The Theory Of)	Silent Phase	.1995	-	-	Transmat TMT-1 CD	[produced by Stacey Pullen]

Sigue Sigue Sputnik

Sigue Sigue Sputnik- Znawcom muzyki wystarczą już trzy pierwsze charakterystyczne litery, aby bez trudu podali nazwę konkretnej grupy lub rozszyfrowali artystę. BBB - Bad Boys Blue, CCC - C.C.Catch, TTT- Tic Tac Toe, NNN - Nine, Nine. Nine. A jeżeli pojawi się SSS ... Ten skrót można rozwinąć chyba tylko w jeden sposób - Sigue Sigue Sputnik, bo o nich mowa to formacja która największą popularnością cieszyła się w 1986 r.

 

Grupa powstała rok wcześniej w Londynie z inicjatywy gitarzysty, a matematyka z wykształcenia - Tony'ego Jamesa, byłego muzyka zespołu Generation X (wspomniany zespół rozpadł się w 1981 r. po nagraniu trzech albumów). Jakkolwiek sama idea wymarzonego grania z nowymi muzykami prześladowała Tony'ego przez cztery wczesne lata 80. Współpracował ze Stivem Batorsem i grupą Lords of the New Church. Grupie Sex Gang Children wyprodukował pierwszy album. Grał z kapelą The Thunders, ale to ciągle nie było to co chciał w życiu osiągnąć. Pierwszym sukcesem było - za sprawą ogłoszenia w "Melody Makerze" - nawiązanie kontaktu z gitarzystą Nealem X. Mało kto wie, że w tym okresie współpracę przy nowym projekcie zaproponowano też samemu Andrew Eldritchowi z mało znanej wówczas kapeli The Sisters Of Mercy. Wokalista miał jednak własną wizję sukcesu i nie skorzystał z oferty, ale w ten sposób narodziła się znajomość, a może nawet przyjaźń między muzykami. Drugą ciekawostką z tamtego okresu była króciutka, bo zaledwie jednodniowa współpraca z Annie Lennox. Tony nie widział jednak żeńskiego głosu na wokalu i zrezygnował z piękniejszej połowy duetu Eurythmics.
 

Martina Degville z kolorowymi piórami na głowie dostrzeżono w Kensington Market w sklepie odzieżowym Ya Ya podczas robienia zakupów. Specyficzny wygląd, ekspresja i sposób zachowania natychmiast przypadł do gustu Tony'emu, który zaprosił Martina do współpracy. Zaczęto wspólne próby wokalno-muzyczne i rejestrację efektów na czterośladowym magnetofonie. Pierwszy publiczny występ jeszcze wtedy tria miał miejsce w klubie Paris GIBUS w 1983 r. (gościnnie na perkusji zagrał Mark Laff - kolega z byłego Generation-X) po występie zespołu The Thunders. Wykonano wtedy trzy utwory. Zespołowi wciąż brakowało jednak bębniarza z prawdziwego zdarzenia. I wtedy dołączył do nich Ray Mayhew, który podobno właśnie w zespole SSS nauczył się grać na perkusji (sic!). Ponieważ Tony James od samego początku chciał w zespole mieć dwóch perkusistów, kolejny wybór padł na Chrisa Kavanagha obsługującego automat perkusyjny. W ten sposób zawiązał się najbardziej znany skład zespołu wzbogacony jeszcze o Yanę Ya Ya grającą na keybordzie i odpowiedzialną za oprawę wizualną całości. Pierwszym większym osiągnięciem było supportowanie New Model Army.
 

Wciąż brakowało jednak czegoś ważnego - nazwy grupy. I kto wie jak by się to wszystko skończyło, gdyby nie artykuł w "Herald Tribune" o radzieckim gangu ulicznym zwanym Sigue Sigue Sputnik przyniesiony przez Fatchne - menedżera Boomtown Rats. Ta zacytowana wówczas nazwa była tak ekscytująca, że natychmiast przypadła do gustu Tony'emu. To on jest także autorem charakterystycznego logo zespołu Sigue Sigue Sputnik - 5-ramiennej gwiazdy z wkomponowanymi literami SSS. Nadszedł czas na powstanie pierwszych demówek. Nagrane wówczas wersje "Love Missile F1-11", "She's My Man" i "Teenage Thunder" znalazły się na pierwszym LP zespołu. Wzrosła liczba występów scenicznych. W "New Musical Express" po jednym z takich koncertów ukazał się pierwszy artykuł o zespole. Wkrótce w Electric Screen specjalnie dla kilku wytwórni płytowych odbył się okazjonalny występ Sigue Sigue Sputnik. Debiutancki brytyjski singel zespołu ukazał się w lutym 1986 r. Promował utwór "Love Missile F1-11". Trzy miesiące później wydano na małej płytce "21st Century Boy". W tym samym roku wyłącznie w USA pojawił się jeszcze w sprzedaży SP "Massive Retaliation (The Massive Edit)", a tylko w Niemczech (RFN) "Sex Bomb Boogie (Magic Flute)". Wszystkie wymienione utwory wyprodukował Giorgio Moroder. Warto jeszcze wspomnieć o "Rockit Miss USA (Death Wish IV Mix)", "Teenage Thunder (Sputstyle)" i "Suicide", które w 1986 r. ukazały się pod szyldem $ci-fi $ex $tars (rozpoznajecie skrót $$$...? - on jeszcze powróci).
 

Rok 1986 przyniósł też debiutancką płytę długogrającą Sigue Sigue Sputnik zatytułowaną "Flaunt It" i zawierającą osiem nagrań przeplatanych jinglami reklamowymi kosmetyków, sieci 21 i innych produktów komercyjnych. Zespół szokował nie tylko dziwną nazwą, ale także głośnymi koncertami i intrygującym wyglądem (irokezy na głowach, długie, sztuczne paznokcie, podarte siatki maskujące na twarzach imitujące pajęczyny, ślady szminki na ustach, koszulki z wyzywającymi hasłami, kolorowe skóropodobne kombinezony, buty na wysokich obcasach, rękawiczki z leoparda) i zapowiedzią koncertów na Marsie. Dwa lata później dyskografia grupy wzbogaciła się o longplay "Dressed For Excess" z 10 świeżymi kompozycjami. W listopadzie 1988 r. ukazał się ironiczny w warstwie tekstowej singel "Success" wyprodukowany przez trio Stock, Aitken & Waterman i zmiksowany obowiązkowo przez PWL (jak wspomina Tony James - "z perspektywy minionych lat nagranie tego utworu i teledysku do niego to był jeden wielki błąd"). Oba wydawnictwa nie odniosły już jednak - wbrew tytułowi wspomnianego singla - tak ogromnego sukcesu jak wcześniejsze fonogramy.
 

W marcu 1989 r. wydano SP "Dancerama" zremiksowany przez samego Rogera Taylora, w maju tego samego roku natomiast płytkę z podwójną stroną A - "Albinoni Vs. Star Wars (Part 1)" i "Albinoni Vs. Star Wars (Parts 1&2)", W lipcu zaś "Rio Rocks". Zespół powoli odchodził w zapomnienie. W 1990 r. (inne źródła podają, że w 1992) ukazał się wprawdzie trzeci LP "The First Generation" (jego reedycja w 1996/1997 r. zawierała oprócz podstawowej dziesiątki dwa dodatkowe nagrania), ale nie pomógł odbudować dawnej świetności.
 

Drogi muzyków zaczęły się rozchodzić. Martin Degville we współpracy z Mickiem Rossi wydał w 1991 r. solowy album "World War Four", Neal X i Tony James grali dla własnej przyjemności, ten drugi współpracował też przez dwa lata z Andrew Eldritchem nagrywając z nim słynne "Vision Thing". Miał też swój udział w muzycznym epizodzie Marca Almonda. Bodajże na przełomie 1992 i 1993 r. panowie - Tony, Neal i Martin spotkali się ponownie aby wspólnie coś stworzyć pod starym szyldem Sigue Sigue Sputnik we własnym studiu SSS Experiment Camp. Nagrania zarówno z tamtego okresu jak i z 1986 r. ukazały się jednak dopiero w 2000 r. na CD "Sci Fi Sex Stars (Rock'n'Roll Mixes)" w wersji "Promo only". Wcześniej nikt nie był zainteresowany tym materiałem co spowodowało, że zespół znowu przestał istnieć.
 

W trakcie swoich krótkich muzycznych przygód w latach 90. z Billym Idolem, Sovrą Wilson Dixon, Tonym Hadleyem oraz Mickiem Jonesem, Tony wciąż myślał o muzycznym projekcie z połowy lat 80. I wtedy (dokładniej w lutym 1995 r.) spotkał J.F. Cecelliona - szefa EMI. Podczas wspólnego lunchu okazało się, że obaj panowie są wielkimi fanami Sigue Sigue Sputnik. Po długich rozmowach zrodził się pomysł o nazwie Sputnik the Next Generation. Płyta sprzedawana była jednak ostatecznie tylko w Japonii, gdzie zakupiło ją około 500.000 fanów. Wspólnie z Antonem Michaelem Rockiem Tony próbował coś tworzyć już wcześniej, wykorzystał więc jego talent podczas realizacji kolejnego nowego projektu o nazwie Fin De Siecle. Dodatkowo zaprosił do studia Claudię Cujo (perkusistkę i tancerkę) oraz panów - Danny'ego i Williama. Wspólnie napisano 10 utworów, ale podczas ich nagrywania doszło do kłótni i zatargów między wokalistami. W efekcie powstał 1 (słownie jeden) zapis dźwiękowy w postaci kompozycji "3Some". Znowu nastąpiła rotacja składu. Odszedł Anton, a do zespołu dołączyła Tina Von Hayden grająca na klawiszach. Formacja ponownie zaczęła dawać koncerty, ale nadal nikt z branży muzycznej nie interesował się podpisaniem z nimi umowy wydawniczej. Po latach przydało się natomiast matematyczne wykształcenie informatyczne.
 

W 1995 r. Tony stał się posiadaczem komputera Apple Mac i pierwszy raz zalogował się do prymitywnej wówczas sieci internetowej. Rozpoczął się nowy, cybernetyczny etap w historii Sigue Sigue Sputnik. Pierwszym kamieniem milowym była premiera strony www Sputnikworld. Drugim wydarzeniem - otwarcie sklepu internetowego z gadżetami SSS (płyty, koszulki). W 1998 r. na CD ukazała się "The Ultimate 12 Inch Collection" złożona z jedenastu remiksów starych nagrań grupy. 

Formacja zaczęła znowu występować na żywo w dawnym składzie i nagrywać nowe utwory w efekcie czego w ostatnich latach ukazały się płyty "Pirate Space" (2001 r.) w dwóch nieznacznie różniących się wersjach, "Blak Elvis" (2002 r.) i "Ultra Real" (2003 r.), składanka wspomnieniowa "21st Century Boy" (2001 r.) oraz "The First Generation/Vid Edition". Na półki sklepowe trafiła także w 2000 r. mała płytka "Love Missile F1-11 (Westbam Remix)", a później premierowe single "Everybody Loves You" i "Grooving With Mr Pervert". Tony James miał także czas na ostateczną finalizację swojego wcześniej wspomnianego już pobocznego projektu Fin De Siecle i wydanie płyty z dziesięcioma nowymi nagraniami.  

Single
Tytuł	Wykonawca	Data wydania	UK	US	Wytwórnia [UK]	Komentarz
Love missile F1-11/Hack attack	Sigue Sigue Sputnik	02.1986	3[9]	-	EMI SSS 1	[written by Giorgio Moroder, James, Degville, Whitmore][produced by Giorgio Moroder]
21 st Century boy/Buy	Sigue Sigue Sputnik	06.1986	20[5]	-	EMI SSS 2	[written by Martin Degville/Tony James/James Whitmore][produced by Giorgio Moroder]
Sucess /Frankenstein cha-cha-cha	Sigue Sigue Sputnik	11.1988	31[3]	-	EMI SSS 3	[written by Martin Degville/Tony James/James Whitmore][produced by Stock, Aitken, Waterman]
Dancerama /Barbarandroid	Sigue Sigue Sputnik	04.1989	50[2]	-	EMI SSS 5	[written by Martin Degville/Tony James/James Whitmore][produced by Mister X, Sputnik]
Albinoni vs Star wars	Sigue Sigue Sputnik	05.1989	75[1]	-	EMI SSS 4	[written by Martin Degville/Stephen Hague/Anthony James/Whitemore, Neal][produced by Stephen Hague]

Albumy
Tytuł	Wykonawca	Data wydania	UK	US	Wytwórnia [UK]	Komentarz
Flaunt it	Sigue Sigue Sputnik	08.1986	10[6]	96[10]	Parlophone PCS 7305	[produced by Giorgio Moroder]
Dress for excess	Sigue Sigue Sputnik	04.1989	53[1]	-	Parlophone PCS 7328	[produced by Stephen Hague, Neal X ,Stock Aitken Waterman, Liminha]

Shakespear' s Sister

 Duet brytyjsko-amerykański. Powstał w 1988 w Los Angeles. Siobhan Fahey (właśc. Siobhan Marie Deidre Fahey-Stewart; 10.09.1958, Dublin) - voc po krótkim okresie pracy w londyńskiej firmie Decca (zajmowała się korektami z prasą) znalazła się w dziewczęcej grupie wokalnej Bananarama i z nią odniosła wielki sukces. Marcella Detroit (właśc. Marcel la Levy; 21.06.1959, Detroit, Michigan) - voc, g, hca przez kilka lat występowała jako solistka (nagrywała dla firmy Arista), ale też współpracowała z gwiazdami, jak Eric Clapton (napisała z nim przebój Lay Down Sally), Phil Collins czy Aretha Franklin.

 

W 1988 zdecydowały się tworzyć i występować w duecie. Nazwę wzięły z piosenki The Smiths, zainspirowanej z kolei identycznie zatytułowanym feministycznym szkicem Virginii Woolf. Do stałej współpracy pozyskały Richarda Feldmana, gitarzystę, kompozytora i producenta nagrań. Anonimowo pomagał im też mąż Siobhan - David Stewart, pianista, kompozytor i producent nagrań, znany z Eurythmics. Trzon grupy towarzyszącej im na estradzie ustanowili Carrie Booth - k, Claire Kenny — b , Chuck Sabo - dr.
 

Po kilku zaledwie koncertach klubowych duet udał się w styczniu 1989 w pierwszą podróż zagraniczną - wystąpił w Leningradzie u boku Borisa Grebenszczikowa, a wyprawę udokumentowano filmem Shakespear's Sister (1989, reż. Sophie Muller). Płytę Sacred heart wypełniły chwytliwe piosenki, oparte na tanecznych rytmach, opracowane pomysłowo, głównie na instrumenty elektroniczne, jak ożywiona bluesową partią harmonijki ustnej Heroinę, wzbogacona grupowymi partiami wokalnymi w stylu T. Rex, Primitive Love, subtelnie nawiązująca do funku ,You're History czy bardziej konwencjonalne Run Silent Run Deep, Heaven Is In Your Arms, Twist The Knife, Break My Heart bądź Electric Moon. Oprócz własnych kompozycji duet zaproponował przeróbkę Could You Be Loved? Boba Marleya. Największą popularność zyskała piosenka You're History, a na singlach ukazały się też Break My Heart (You Really), Heroine, Run Silent Run Deep i Dirty Mind.
 

Album Hormonally yours , nagrany przy pomocy Alana Mouldera, współpracownika Depeche Mode, The Jesus And Mary Chain i RIDE, jako producenta, miał nieco inny charakter. Siobhan i Marcella jeszcze bardziej wzbogaciły swoje piosenki pod względem melodycznym, zrezygnowały z natrętnie tanecznych rytmów, urozmaiciły opracowania. Natchnienia szukały i w rock'n'rollach Gary'ego Glittera (Cat-woman)i w funku spod znaku Level 42 (Let Me Entertain You, Are We In Love Yet), i w pieśniach gospel (Stay), i w przebojach w stylu house (Black Sky), i w muzyce doby baroku (Hello).
 

W zaskakująco pretensjonalnych tekstach, pisanych w atmosferze niepokojów związanych z ciążą (obie oczekiwały w tym czasie przyjścia na świat dzieci), zawarły refleksje na temat mrocznej, nieprzeniknionej strony natury człowieka oraz ulotności życia. Kilka piosenek z płyty było przebojami: Stay, I Don't Care, Hello (Turn Your Radio On), a takze Goodbye Cruel World, zilustrowana pomysłowym teledyskiem z cytatami z klasycznego filmu Bulwar Zachodzącego Słońca (1950, reż. Billy Wilder).
 

Wiosną 1993 Marcella zerwała współpracę z Siobhan. Jako solistka zadebiutowała płytą "Jewel" (London, 1994). zawierającą m.in. przebój I Believe oraz piosenkę Nothing Like The Real Thing, zaśpiewaną w duecie z Eltonem Johnem. 

 

Single
Tytuł	Wykonawca	Data wydania	UK	US	Wytwórnia [UK]	Komentarz
You' re history	Shakespear' s Sister	07.1989	7[9]	-	Ffrr F 112	[written by Siobhan Fahey/Richard Feldman/Marcella Detroit /Pat Seymour][produced by Shakespears Sister,Richard Feldman,Jimmy Iovine]
Run silent/Mr Wrong	Shakespear' s Sister	10.1989	54[3]	-	Ffrr-London FX 119	[written by Siobhan Fahey/Richard Feldman/Marcella Detroit ][produced by Shakespears Sister,Richard Feldman]
Dirty mind	Shakespear' s Sister	03.1990	71[2]	-	Ffrr-London F 128	[written by Siobhan Fahey/Richard Feldman][produced by Shakespears Sister,Richard Feldman]
Goodbye cruel world/Black sky	Shakespear' s Sister	10.1991	59[2]	-	London LONX 309	[written by Jean Guiot,Siobhan Fahey,Steve Ferrera][produced by Chris Thomas]
Stay/The trouble with Andre	Shakespear' s Sister	01.1992	1[8][16]	4[20]	London LON 314	[written by Siobhan Fahey/Marcella Detroit /Guiot][produced by Chris Thomas,Shakespears Sister, Alan Moulder][gold-US][gold-UK]
I don' t care/Remember my name	Shakespear' s Sister	05.1992	7[7]	55[13]	London LON 318	[written by Siobhan Fahey/Marcella Detroit /Ed Sheamur/Richard Feldman][produced by Shakespears Sister, Alan Moulder]
Goodbye cruel world/Moonchild	Shakespear' s Sister	07.1992	32[4]	-	London LON 322	[written by Jean Guiot,Siobhan Fahey,Steve Ferrera][produced by Chris Thomas]
Hello [Turn your radio on]/Stay [remix]	Shakespear' s Sister	11.1992	14[6]	-	London LON 330	[written by Siobhan Fahey/Marcella Detroit / Jean Guiot][produced by Shakespears Sister, Alan Moulder]
My 16th apology EP.	Shakespear' s Sister	02.1993	61[2]	-	London LON 337	[written by Siobhan Fahey/Marcella Detroit /Richard Feldman][produced by Alan Moulder]
I can drive/Oh no,it's Michael	Shakespear' s Sister	06.1996	30[8]	-	London LON 383	[written by David A. Stewart,Siobhan Fahey,Robert Hodgens][produced by David A. Stewart, Flood, Alan Moulder]
Bitter Pill	Siobhan Fahey / Shakespears Sister	10.2002	108	-	God Made Me Hardcore GMMH 2303	[written by Siobhan Fahey, C. Kenny, S. Gallifant, W. Blanchard][produced by David A. Stewart, Flood, Alan Moulder]
Pulsatron	Siobhan Fahey / Shakespears Sister	02.2005	95	-	SF Records SF7-001	[written by Clare Kenny, Gully, Siobhan Fahey, Will Blanchard][produced by Siobhan Fahey, C. Kenny, S. Gallifant, W. Blanchard]

Albumy
Tytuł	Wykonawca	Data wydania	UK	US	Wytwórnia [UK]	Komentarz
Sacred heart	Shakespear' s Sister	09.1989	9[8]	-	London 8281311	[gold-US][produced by Shakespear's Sister, Richard Feldman, Jimmy Iovine]
Hormonally yours	Shakespear' s Sister	02.1992	3[57]	56[29]	London 8282262	[2x-platinium-UK][produced by Shakespear's Sister,Alan Moulder,Chris Thomas]
Singles Party	Shakespear' s Sister	08.2019	14[1]	-	London Music Stream LMS 5521303	[produced by Siobhan Fahey,Marcella Detroit]
Ride Again	Shakespear' s Sister	11.2019	67[1]	-	London Music Stream LMS 5521319	[produced by Nick Launay]