John Rowles

Sir John Edward Rowles  (ur. 26 marca 1947) to nowozelandzki piosenkarz. Był najbardziej popularny w późnych latach sześćdziesiątych, siedemdziesiątych i wczesnych osiemdziesiątych, a najbardziej znany jest w Nowej Zelandii ze swojej piosenki z 1970 roku „Cheryl Moana Marie”, którą napisał o swojej młodszej siostrze.

 

Rowles urodził się w Whakatane w Nowej Zelandii i jest po części Maorysem  . Jego ojciec, Eddie Hohapata Rowles, grał w 1938r w Māori All Blacks . Jego matka była Europejką. Wychowywał się w Kawerau na North Island w Nowej Zelandii. Jego nazwisko   brzmiało po prostu John Rowles; dodał drugie imię „Edward” po tym, jak jego brat o tym imieniu zmarł w młodym wieku.


Rowles jest najbardziej znany w Nowej Zelandii i Australii, choć występował także w Stanach Zjednoczonych, zwłaszcza w Las Vegas , Nevadzie i na Hawajach, gdzie kierował nim Kimo Wilder McVay . W Wielkiej Brytanii był najbardziej znany z przeboju „ If I Only Had Time ”, który wiosną 1968 roku osiągnął 3. miejsce na brytyjskiej liście singli i pozostał na liście przez osiemnaście tygodni.  To była wersja   francuskiej piosenki „Je n'aurai pas le temps”, z którą francuski piosenkarz Michel Fugain odniósł w 1967 roku sukces; napisał piosenkę wraz z Pierrem Delanoë. Piosenka znalazła się również na listach przebojów w Holandii, osiągając numer 2,   po czym orkiestra Francka Pourcela   miała niewielki przebój z instrumentalną wersją piosenki, noszącą oryginalny francuski tytuł  .  W Stanach Zjednoczonych Nick DeCaro i jego orkiestra trafili na listy przebojów ze swoją instrumentalną wersją, wydaną jako strona B singla „Caroline, No”   pod koniec 1968 roku, osiągając 71 miejsce na liście Cash Box Top 100 na początku 1969 roku.

Rowles miał kolejny hit Top 20 w Wielkiej Brytanii z „Hush ... Not a Word to Mary”, również w 1968 roku.   Ta piosenka również pojawiła się na listach przebojów w Holandii.

W Stanach Zjednoczonych „Cheryl Moana Marie” została zauważona latem 1970 roku przez niektóre stacje radiowe z Zachodniego Wybrzeża , ale zajęło to aż do końca 1970 roku, zanim piosenka trafiła na krajowe listy przebojów, osiągając szczyt na 64 miejscu listy Billboard Hot 100 i 78. odpowiednio w Cash Box Top 100 na początku 1971 roku. 

Wystąpił w filmie dokumentalnym z 2008 roku zatytułowanym The Secret Life of John Rowles . 

Rowles zagrał epizodyczną rolę w filmie z 2008 roku w Nowej Zelandii, Second-Hand Wedding .

Wystąpił w nowozelandzkiej wersji Dancing With the Stars z 2009 roku . Był partnerem Krystal Stewart. Na polecenie lekarza musiał wycofać się z zawodów, ale od tego czasu doszedł do siebie.


Jego starszy brat Wally Rowles był wokalistą solowym z własną karierą i przez jakiś czas występował pod szyldem Frankie Price. Później ponownie zmienił nazwisko na Frankie Rowles z powodu artysty „Price”, który pracował w Australii. Jako Frankie Price nagrał trzy single „Pancho Lopez” / „Walk Like A Man,„ Another Tear Falls ”/„ I Could Have Loved You So Well ” i „ Sweet Mary ”/„ Take A Little Time ". Wszystkie zostały wydane przez wytwórnię Polydor.  Pod nazwą Frankie Rowles nagrał singiel " Ma Vie C'est Toi "/" Live A Little Longer ", który został wydany przez wytwórnię Gemini.  Zmarł w wieku 59 lat w dniu 24 marca 2004 r.

Jego siostra Tania Rowles była artystką nagrywającą i miała singiel " Do not Turn Around ", który został wydany w RCA   w 1986 roku. 

Single
Tytuł	Wykonawca	Data wydania	UK	US	Wytwórnia [UK]	Komentarz
If I Only Had Time/Now Is The Hour	John Rowles	03.1968	3[18]	-	MCA MU 1000	[written by Pierre Delanoë,Michel Fugain,Jack Fishman][produced by Mike Leander]
Hush... Not A Word To Mary/The Night We Called It A Day	John Rowles	06.1968	12[10]	-	MCA MU 1023	[written by Mitch Murray, Peter Callander][produced by Mike Leander]
Cheryl Moana Marie/The Love I Had With You	John Rowles	01.1971	-	64[8]	Kapp 2102 [US]	[written by Nat Kipner,John Rowles][produced by Norrie Paramor]

End Of Fashion

End of Fashion to power popowa grupa z Australii ,pochodząca z Perth w Australii Zachodniej. W skład zespołu wchodzą wokalista i gitarzysta Justin Burford, gitarzysta Rodney Aravena, basista Simon Fasolo i perkusista Mike Hobbs. Grupa zyskała uwagę mainstreamu w 2005 r. singlem "O Yeah", który osiągnął 21 pozycję na australijskiej ARIA Singles Chart.Do tej pory grupa wydała dwa albumy studyjne, dwie EP-ki, osiem singli, a obecnie są w procesie nagrywania nowego albumu.

 

Zespół został utworzony jako side project gitarzystów Justina Burforda i Rodney'a Araveny wraz z perkusistą Malcolmem Clarkiem oraz basistą Jonathanem Dudmanem. Po dwóch latach, Justin i Rodney rozstali się z The Sleepy Jackson, reformując się jako End of Fashion, a po serii basistów i perkusistów, w tym Vanessy Thornton z Jebediah, Mike'a Hobbsa, Hugha Jenningsa (Autopilot), Nicholasa Jonssona, i Toma Kinga -zespół skrystalizował się w obecnym składzie,w którym Mike Hobbs powrócił do bębnów, a Simon Fasolo, wcześniej grajacy z zespołem z Perth, Colors,grał na basie.
 

W 2003 roku rozpoczął prace nad swoją pierwszą płytą, czterościeżkową EP-ką Rough Diamonds / Anything Goes z byłym gitarzystą Midnight Oil Jimem Moginie jako producentem. EP-ka została wydana przez niezależną wytwórnię Hello Cleveland!/EMI.Stacja radiowa Triple J prezentowała oba single "Anything Goes" i "Rough Diamonds" w pierwszym  tygodniu wydania EP , a zespół odbywa pięciotygodniową trasę koncertową supportując Little Birdy i Betchadupa.
Wideo "Rough Diamonds" zostało dobrze przyjęte przez Kanał V, Video Hits i Rage ABC TV. EP-ka została wydana w marcu 2004 roku i zadebiutowała na 57 miejscu Australian Singles Chart ARIA. Zespół podpisał kontrakt z EMI / Capitol Australia z opcją licencji na zagranicę na początku 2004 roku.25 sierpnia 2005 r. ukazał się ich debiutancki album, nagrany w Oxford, Mississippi u boku Dennisa Herringa, weterana, który pracował z Elvisem Costello, Counting Crows, i Modest Mouse. Album pokrył się złotem w Australii i Nowej Zelandii, i został wydany w Stanach Zjednoczonych w maju 2006. Nazwa zespołu, który ma niejasne pochodzenie, oznacza także modus operandi zespołu.
 

Pierwszy singiel "O Yeah" osiągnął 21 miejsce na Singles Chart ARIA , zdobył dwa ARIA Awards. Czwarty singiel "The Game" zadebiutował na ARIA Singles Chart na pozycji 13 w 2006 roku.Ich utwory zostały wykorzystane w grze Thrillville ( "She's Love" i "Lock Up Your Daughters" ) i FIFA Street 2 ( "O Yeah").
 

15 grudnia 2007r End of Fashion wydaje nową piosenkę "Biscit" na oficjalnej stronie zespołu, Facebook i MySpace, potwierdzajac na swojej stronie internetowej, że ich drugi album pt Book of Lies, zostanie wydany we wrześniu 2008 roku.Tymczasem End of Fashion opublikował kolejne dwa nowe utwory, "Kamikaze" i "Walkaway" na ich stronie MySpace w dniu 27 czerwca 2008, pierwszym singlem z albumu był "Fussy", który osiągnął 47 miejsce w debiucie.

W lutym 2009 roku Simona Fosolo zastąpił Tom King jako basista.Drugim singlem z albumu był "Dying for You". Piosenka została napisana we współpracy pomiędzy Burfordem i Julianem Hamiltonem z The Presets.Trzeci singiel "Down or Down", został wydany cyfrowo dopiero w marcu 2009 r. Podczas trasy w Australii, w 2009 wspierając Evermore, Burford ogłosił ,że "Force of Habit" będzie czwartym singlem z Book of Lies.  

Single

Tytuł	Wykonawca	Data wydania	Aus	N.Zel	Wytwórnia [Aus/N.Zel]	Komentarz
O Yeah	End Of Fashion	07.2005	21[12]	14[15]	-/EMI 330 537	-
Lock Up Your Daughters	End Of Fashion	11.2005	45[1]	-	-/-	-
She's Love	End Of Fashion	03.2006	38[1]	-	EMI 0946 3 56963 2 5/-	-
The Game	End Of Fashion	06.2006	13[1]	-	EMI/-	-
Fussy	End Of Fashion	09.2008	47[1]	-	Virgin 2350212/-	-
Albumy

Tytuł	Wykonawca	Data wydania	Aus	N.Zel	Wytwórnia [Aus/N.Zel]	Komentarz
End Of Fashion	End Of Fashion	09.2005	3[6]	-	Capitol 0094635521221/-	-
Book Of Lies	End Of Fashion	12.2008	26[1]	-	EMI 2352092/-	-

 

Joy Enriquez

 Joy Charity Enriquez (ur. 6 czerwca 1978r) to amerykańska piosenkarka i aktorka, która pojawiła się w serialu telewizyjnym 7th Heaven, a także zagrała w filmach takich jak Chasing Papi i Lady and the Tramp II: Scamp's Adventure (głos). Enriquez była także wokalistką w tle przy singlu „ When You Believe ”, duetu Whitney Houston i Mariah Carey .

 

Enriquez urodziła się w Whittier w Kalifornii w Stanach Zjednoczonych. W wieku szesnastu lat wzięła udział w Star Search i wygrała jedenaście występów. Po Star Search jej matka zaczęła wysyłać kasety wideo z jej występów, mając nadzieję na podpisanie kontraktu płytowego. Enriquez podpisała kontrakt solowy z LaFace Records i wydała swój debiutancki album Joy Enriquez w 2001 roku.

 Album i jej pierwszy singiel „ Tell Me How You Feel ” odniósł  pewien międzynarodowy sukces, dając Enriquez  okazję do promowania się w Japonii, Australii, Nowej Zelandii, Niemczech, Singapurze i Korei. W Stanach Zjednoczonych album Enriquez  został wydany tydzień po ataku 11 września. Jej starsza siostra, Tiffany Enriquez, która nadal jest jej menadżerem oraz artystką nagrywającą w  Epic Records, Tiffany Dunn, udzielała lekcji śpiewu finalistce American Idol Allison Iraheta .

4 kwietnia 2004 roku Enriquez poślubiła producenta muzycznego Rodneya Jerkinsa , który pracował nad jej debiutanckim albumem. Ich pierwsze dziecko, Rodney David Jerkins Jr., urodziło się 28 maja 2008 r. Drugie dziecko, córka Heavenly Joy Jerkins, urodziło się 17 listopada 2009 r.   Ich trzecie dziecko, Hannah Joy Jerkins, przybyło na świat 19 października 2012 r.  , a następnie czwarte, Royal David Jerkins, na początku 2015 r.

Po prawie ukończeniu kolejnego albumu w tym samym stylu Pop / R & B, co jej debiut, który zawierałby   utwór „It's So Funny”, powstały we współpracy z Mase , Joy zmieniła zdanie co do kierunku muzycznego, w jakim chciała kontynuować. Zdecydowała, że ​​jej następne wydawnictwo powinno być inspirującą / współczesną płytą muzyki chrześcijańskiej . Kolejny album, Atmosphere of Heaven , został wydany 7 marca 2006 roku w niezależnej wytwórni JoyfulChild, którą założyli Jerkins i Enriquez.

W 2010 roku napisała utwór „Boom Chika Boom” do ścieżki dźwiękowej Our Family Wedding oraz wykonała i napisała piosenkę „Beatz Be Rockin '” dla serii Nickelodeon iCarly .

W 2013 r.jej reality show House of Joy miał swoją premierę w sieci NUVOtv 18 lipca 2013 r.  Po każdym odcinku nowy cyfrowy singiel był wydawany w usługach cyfrowych. Te osiem piosenek, wraz z piosenką przewodnią, zostało wydanych na EP-ce, House of Joy , 10 września 2013 r. 

W 2015 roku wydała dwa cyfrowe single: „Hallelujah” z udziałem Lindsey Stirling i „Shine” z jej córką Heavenly Joy.  Jej trzeci album studyjny The Call został wydany 15 stycznia 2016 r. 

Single

Tytuł	Wykonawca	Data wydania	Aus	N.Zel	Wytwórnia [Aus/N.Zel]	Komentarz
Tell Me How You Feel	Joy Enriquez	03.2001	24[13]	14[18][gold]	-/BMG 7432184435	-
Shake Up the Party	Joy Enriquez	08.2001	57	45[4]	-/BMG 7432176973	-
Albumy

Tytuł	Wykonawca	Data wydania	Aus	N.Zel	Wytwórnia [Aus/N.Zel]	Komentarz
Joy Enriquez	Joy Enriquez	04.2001	-	31[1]	-/BMG 7432182120	-

ENZSO

ENZSO był projektem orkiestrowym zapoczątkowanym przez byłego klawiszowca Split Enz Eddiego Raynera . Łączy nowozelandzką orkiestrę symfoniczną ze współczesnymi piosenkarzami pop, wykonując piosenki Split Enz .



Projekt rozpoczął się od Eddiego Raynera . Chciał czegoś więcej od starych piosenek Split Enz , a aranżacje orkiestrowe wydawały się idealne. Tworząc aranżacje na swoim syntezatorze, z pomocą Dave'a Woodcocka , Eddie zwrócił się do Marka Keywortha z Nowozelandzkiej Orkiestry Symfonicznej z prośbą o wykonanie jego aranżacji; Keyworth chętnie się zgodził.

Z dyrygentem Peterem Scholesem, Nowozelandzką Orkiestrą Symfoniczną , Dave'em Dobbynem , Annie Crummer , Samem Huntem, Neilem Finnem , Timem Finnem i New Zealand Youth Choir w 1996 roku nagrali i wydali swój pierwszy album zatytułowany ENZSO . Ponownie w 1999 roku ENZSO nagrało drugi album zatytułowany ENZSO 2 .

Film będący wynikiem współpracy został nakręcony przez reżysera Justina Pembertona pod tytułem ENZSO: Dirty Creature . 

Single

Tytuł	Wykonawca	Data wydania	Aus	N.Zel	Wytwórnia [Aus/N.Zel]	Komentarz
Poor Boy	ENZSO with Dave Dobbyn	04.1996	-	29[3]	-/Sony 663 057	-
Albumy

Tytuł	Wykonawca	Data wydania	Aus	N.Zel	Wytwórnia [Aus/N.Zel]	Komentarz
ENZSO	ENZSO	07.1996	4[26]	2[46][3x-platinum]	-/Sony 483870	-
ENZSO 2	ENZSO	11.1998	-	25[6][gold]	-/Sony 492852	-

Trudy Erwin

 Trudy Erwin urodziła się 12 sierpnia 1918 roku w Los Angeles w Kalifornii jako Virginia Erwin. Była żoną Murdo MacKenzie. Zmarła 29 października 2000 roku w San Diego w Kalifornii.

 Uczęszczała do John Marshall High School w Hollywood w połowie lat trzydziestych. Była jedną z wielu utalentowanych wokalistek , które zaśpiewały z bardzo popularną Kay Kyser & His Orchestra na początku lat czterdziestych. Jednak przed rozpoczęciem kariery z Kay Kyser Trudy była członkiem grupy wokalnej The Music Maids, która regularnie występowała w Kraft Music Hall Binga Crosby'ego. 

Trudy pozostawała w programie Kraft Music Hall do 1946 roku, zarówno jako wokalistka solowa, jak i partnerka śpiewająca croonera Binga Crosby'ego. Później poślubiła Murdo F. Mackenzie, który był inżynierem NBC w czasie, gdy w radiu nadawano Kraft Music Hall Binga Crosby'ego. Para miała razem jednego syna, Rodericka,który urodził się w 1955 roku.
Niestety Trudy Erwin zmarła 29 października 2000 roku w San Diego w Kalifornii; w wieku 82 lat. Syn Trudy, Roderick, tulił ją w ramionach i obserwował, jak jego matka wymyka się.
 

Trudy Erwin została dziś zapamiętana z nagrań „People Will Say You're In Love” i „Oh! What A Beautiful Mornin '” nagranych z Bingiem Crosbym (Decca-1943). Inne świetne nagrania, które wykonała Trudy Erwin, to „Who Wouldn't Love You” z Kay Kyser's Orchestra (Columbia-1942) i „The Wish That I Wish Tonight” (Columbia-1945) z Ray Noble's Orchestra.

 

Single

Tytuł	Wykonawca	Data wydania	Aus	N.Zel	Wytwórnia [Aus/N.Zel]	Komentarz
I'll see you in Cuba	Bing Crosby and Trudy Erwin	05.1947	11[2m]	-	Decca Y 6019/-	-
I'll see you in Cuba	Bing Crosby and Trudy Erwin	05.1947	11[2m]	-	Decca Y 6019/-	-

Essex

 Essex, amerykański wokalny zespół r&b; powstały w 1962 roku.Byli najbardziej znani ze swojego hitu "Easier Said Than Done" z 1963roku o milionowej sprzedaży.

 

Członkami założycielami byli :Walter Vickers (gitara) i Rodney Taylor (perkusja),z US Marines stacjonującej na Okinawie. Po przeniesieniu się do Camp Lejeune w Karolinie Północnej,przyciągnęli kolegów z wojska Billy Hilla i Rudolpha Johnsona jako członków grupy. Następnie dokoptowali wokalistkę, Anitę Humes, też z marines.
 

W 1963 roku demo przyniosło im kontrakt płytowy z wytwórnią Roulette Records. Nagrali "Easier Said Than Done" w ciągu 20 minut. Utwór został napisany przez Larry'ego Huffa i Williama Lintona , który powiedział, że rytm był inspirowany przez dźwięk z wielu urządzeń teletechnicznych, hałaśliwych mechanicznych zwierząt ,w pokoju komunikacyjnym.Ich pierwszy singiel dotarł na szczyt listy Billboard US Hot 100 Chart. Utwór sprzedał się w ponad milionowym nakładzie i otrzymał miano Złotej Płyty, osiągając też 41 pozycję na UK Singles Chart w sierpniu 1963.
Rudolph Johnson opuścił grupę, i Essex stał się kwartetem. Trzy miesiące po przebojowym singlu grupa miała hit z piosenką "'A Walkin' Miracle" we wrześniu 1963 roku .
 

Na etykiecie tej płyty, nazwa grupy pojawiła się jako "Essex featuring Humes Anita". Kolejny singiel "She's Got Everything", napisany przez Jimmy Radcliffe i Oramay'a Diamonda osiągnął # 56 na liście bestsellerów. Obowiązki w wojsku sprawiały, że trudno było grupie skorzystać z ich sukcesów, na przykład na długi czas, Johnson został wysłany na Okinawę.Rodney Taylor został zabity w 1966 roku w Nowym Jorku w czasie próby napadu.Humes wydała kilka singli indywidualnie dla Roulette, ale nie miała sukcesów na listach przebojów Zmarła 30 maja 2010r, w Harrisburg, Pensylwania, w wieku 69 lat. 

 

Single

Tytuł	Wykonawca	Data wydania	UK	US	Wytwórnia [US]	Komentarz
Easier Said Than Done / Are You Going My Way	Essex	06.1963	41[5]	1[2][13]	Roulette 4494	[written by William Linton][produced by George Goldner, Henry Glover][1[2][11].R&B; Chart]
A Walkin' Miracle / What I Don't Know Won't Hurt Me	Essex feat Anita Humes	08.1963	-	12[10]	Roulette 4515	[written by Adam Levy , George David Weiss, Hugo Peretti,Luigi Creatore][produced by Henry Glover][11[8].R&B; Chart]
She's Got Everything / Out of Sight, Out of Mind	Essex feat Anita Humes	11.1963	-	56[5]	Roulette 4530	[written by Oramay Diamond / Jimmy Radcliffe][produced by Henry Glover][B:42[2].R&B; Chart]

Albumy

Tytuł	Wykonawca	Data wydania	UK	US	Wytwórnia [US]	Komentarz
Easier Said Than Done	Essex	08.1963	-	119[5]	Roulette 25 234	[produced by George Goldner, Henry Glover]

Ray Ethier

Ray Ethier pochodzi z Catharines, Ontario, a on na pewno nie jest dobrze znany na scenie rockabilly, ale był gitarzystą w zespole Ben Hewitta. Oprócz gry na gitarze na większości nagrań Hewitta w latach 50-tych, nagrał też single pod własnym nazwiskiem.

Jeden z nich "Slave girl/President's walk" został wydany przez Mercury w 1959 roku. "Slave girl" miał wielkie możliwości, ale na Ray spadła nagła miłość do Patricii June ,którą poślubił . Pat powiedział Ray'owi, że albo ona, albo gitara ... wybrał Patricię . To Patricia sprawiła,że Ray odłożył gitarę, Ben Hewitt nawet napisał piosenkę na ten temat.  

Single

Tytuł	Wykonawca	Data wydania	Aus	N.Zel	Wytwórnia [Aus/N.Zel]	Komentarz
President's walk	Ray Ethier	12.1959	56[10]	-	Mercury 45 321/-	-

 

Maureen Evans

 Ur.   23 marca 1940 r. w Cardiff, Walia to walijska piosenkarka pop, która zyskała sławę w latach pięćdziesiątych i sześćdziesiątych XX wieku.
Kariera Evans  rozpoczęła się jako piosenkarki z cygańskim zespołem Waldiniego w połowie lat pięćdziesiątych, głównie robiąc sezony letnie w brytyjskich kurortach, takich jak Llandudno .

 

 Swą karierę piosenkarską rozpoczynała w wytwórni Embassy, która dokonywała tanich nagrań aktualnych hitów dla brytyjskiej sieci sklepów Woolworth.
W 1960 r. odniosła sukces na liście przebojów singlem "The Big Hurt", a dwa lata później poszybowała jeszcze wyżej nagraniem "Like I Do". Ta dziarska piosenka, skierowana bardziej niż inne jej nagrania do nastoletniej publiczności, dotarła do brytyjskiej Top 3.
 W 1963 roku Evans brała udział w brytyjskich eleminacjach na Konkursie Piosenki Eurowizji z piosenką „Pick the Petals”, ale zajęła trzecie miejsce; Ronnie Carroll reprezentował w tym roku Wielką Brytanię w konkursie. W latach 60-tych kontynuowała wydawanie singli, a także jednej EP-ki (1963 Melancholy Me , nakładem Oriole Records ) i albumu Like I Do , także w Oriole (1963).

Następne piosenki Evans nie zdołały jednak powtórzyć tego sukcesu. Jej dość archaiczny styl musiał wkrótce ustąpić propozycjom młodszych wykonawców, choć jedno z jej ostatnich nagrań — "Never Let Him Go" było świetną interpretacją piosenki Davida Gatesa. 

Była właścicielką Maureen Evans Theatre School w West Grove w Cardiff, która od 1998 do 2010 roku uczyła dzieci w wieku od 6 do 18 lat śpiewu, tańca i aktorstwa.  

Single

Tytuł	Wykonawca	Data wydania	UK	US	Wytwórnia [UK]	Komentarz
The Big Hurt / I Can't Begin to Tell You	Maureen Evans	01.1960	26[2]	-	Oriole CB 1533	[written by W.Shanklin]
Love, Kisses And Heartaches/We Just Couldn't Say Goodbye	Maureen Evans	03.1960	44[1]	-	Oriole CB 1540	[written by Greer, Morell]
Paper Roses/Please Understand	Maureen Evans	06.1960	40[5]	-	Oriole CB 1550	[written by Fred Spielman/Janice Torre]
Like I Do/Starlight Starbright	Maureen Evans	11.1962	3[18]	-	Oriole CB 1760	[written by Richard Manning]
I Love How You Love Me/John John	Maureen Evans	01.1964	34[11]	-	Oriole CB 1906	[written by B. Mann, L. Kolber]

Normie Rowe & The Playboys

 Norman John (Normie) Rowe ( Melbourne ,ur. 1 lutego 1947r ) to australijski piosenkarz. Występował w Normie Rowe & The Playboys od 1965 do 1968 i osiągnął w tym czasie status idola w swoim kraju. Po powrocie ze służby wojskowej nie był w stanie odzyskać poprzedniego poziomu.
Jako nastolatek Rowe grał muzykę soulową jako frontman Thunderbirds. W międzyczasie poprzez występy telewizyjne zdobył ogólnokrajową sławę. Niemniej jednak nadal miał pracę, która przyniosła mu dochody, a ponadto zajmował się muzyką w niepełnym wymiarze godzin. Zmieniło się to, gdy został zwolniony za swoje długie włosy.


Jako nastolatek przejął stanowisko nowego frontmana Normie Rowe & The Playboys. Pierwszy singiel został wydany w 1965 roku,  It ain’t necessarily so / Gonna leave this town (podwójne strony A) i natychmiast stał się krajowym hitem numer 1. W następnych trzech latach prawie każdy z nich dotarł do pierwszej dziesiątki i trzykrotnie zdołał osiągnąć numer 1: z Que sera sera / Shakin 'all over (1965), Ooh la la / Ain't nobody home (1966) i Sunshine secret / But I know (1967).

Que sera sera stała się największym hitem roku i największym hitem rock and rolla na australijskiej ziemi. Sukces zwabił go na Wyspy Brytyjskie, aby przekonać się, czy uda mu się tam zdobyć przyczółek jako australijski Playboys. Jednak nie udało mu się przebić i przez jakiś czas koncertował w Stanach Zjednoczonych i Kanadzie. Do czasu, gdy musiał przerwać karierę muzyczną dla służby wojskowej , którą pełnił podczas wojny w Wietnamie .

Po powrocie nie był w stanie kontynuować swojego poprzedniego sukcesu. Potem szukał okazji w kabarecie , ścieżką, którą podążało wielu innych wczesnych australijskich rockmanów. Tutaj udało mu się odzyskać część swojej popularności i dlatego pozostał w australijskim świetle reflektorów jako wszechstronny artysta. Na przykład wystąpił w australijskiej wersji Les miserables i na przestrzeni lat pojawił się w kilku odcinkach seriali telewizyjnych i kilku filmach.

Na przełomie XIX i XX wieku stał się wybitnym działaczem narkotykowym, między innymi dlatego, że jego córka prawie umarła z powodu zażywania heroiny . Ponadto zawsze czuł więź z weteranami Wietnamu, których nadal aktywnie wspiera.

 

Single

Tytuł	Wykonawca	Data wydania	Aus	N.Zel	Wytwórnia [Aus/N.Zel]	Komentarz
It Ain't Necessarily So/Gonna Leave This Town	Normie Rowe & The Playboys	05.1965	5[23]	-	Sunshine QK-951	[written by Gershwin, Heywood, Gershwin]
I (Who Have Nothing)/I Just Don't Understand	Normie Rowe	08.1965	9[14]	-	Sunshine QK-1069	[written by Mogol, Donida, Leiber, Stoller]
Que Sera, Sera (Whatever Will Be, Will Be)/Shakin' All Over	Normie Rowe & The Playboys	09.1965	1[32]	-	Sunshine QK-1103	[written by Livingston, Evans]
Tell Him I'm Not Home/Call On Me	Normie Rowe	11.1965	3[22]	-	Sunshine QK-1158	[written by Bruno, Bellini]
The Breaking Point/Ya Ya	Normie Rowe	02.1966	5[17]	-	Sunshine QK-1238	[written by Hal David, Burt Bacharach]
Pride And Joy/The Stones I Throw	Normie Rowe & The Playboys	05.1966	8[20]	-	Sunshine QK-1344	[written by Whitfield, Gaye, Stevenson]
Ooh La La/Ain't Nobody Home	Normie Rowe	11.1966	1[21]	2[11]	International Sunshine QIK-1565	[written by M. Keen, R. Shaw ]
It's Not Easy/Mary, Mary	Normie Rowe	12.1966	3[15]	-	International Sunshine QIK-1605	[written by Mann, Weil]
Going Home/I Don't Care	Normie Rowe	04.1967	11[10]	-	International Sunshine QIK-1731	[written by Gouldman]
But I Know/Sunshine Secret	Normie Rowe	06.1967	17[12]	-	International Sunshine QIK-1820	[written by Paul Korda]
Turn Down Day/Stop To Think It Over	Normie Rowe	09.1967	46[7]	-	Sunshine QK-2008	[written by Keller, Blume]
Penelope/Lucinda	Normie Rowe	03.1968	30[11]	-	Sunshine QK-2238	[written by B.J. Peacock]
Born To Be By Your Side/ Break Out	Normie Rowe	08.1968	41[10]	-	Sunshine QK-2493	[written by J. Reed, Hubbard]
Hello/Home To Stay	Normie Rowe	04.1970	48[15]	-	Festival FK-3614	[written by J. Young]
Rings/Come Hear My Song	Normie Rowe	06.1973	52[8]	-	Festival FK-5146	[written by Harvey, Reeves]
Higher And Higher/Willie And Laura Mae Jones	Normie Rowe	09.1974	93[4]	-	Festival K-5575	[written by Garry Jackson, Carl Smith]
Elizabeth/Little Ray Of Sunshine	Normie Rowe	01.1976	57[13]	-	Astor A-7265	[written by B. Henninger, B. Henninger]
Maybe Tomorrow/Help Yourselves To Each Other	Normie Rowe	04.1981	56[8]	-	Avenue K-8203	[written by S. Mason]
Rock And Roll You're Beautiful/Does She Have A Friend	Normie Rowe	03.1984	50[14]	-	Avenue BA 223120	[written by M. Redway]

Albumy

Tytuł	Wykonawca	Data wydania	Aus	N.Zel	Wytwórnia [Aus/N.Zel]	Komentarz
It Ain't Necessarily So, But It Is Normie Rowe	Normie Rowe	08.1965	2[18]	-	Sunshine QL 31734	-
Normie Rowe a Go Go	Normie Rowe	12.1965	3[12]	-	Sunshine QL 31802	-
So Much Love From Normie Rowe	Normie Rowe	01.1967	13[1]	-	Sunshine QL 32144	-
Normie's Hit Happenings	Normie Rowe	03.1967	7[8]	-	Sunshine QL 32198	-

Routers

 The Routers to amerykańska grupa instrumentalna na początku lat sześćdziesiątych.


Założony w 1961 roku przez Michaela Z. Gordona ,  nagrania The Routers czasami wykorzystywały muzyków sesyjnych jako dodatek do samej grupy, z wyjątkiem Gordona, który również założył inną odnoszącą sukcesy grupę, The Marketts .  Gordon skomponował kolejną nagradzaną kompozycję, „Out Of Limits” z Marketts. Gordon grał na prawie wszystkich sesjach Routers i Marketts.

 Pierwotny skład grupy to Al Kait, gitara prowadząca; Lynn Frasier, saksofon tenorowy; Michael Zane Gordon, gitara rytmiczna, wokal; Scott Walker (wówczas nagrywający jako Scott Engel), gitara basowa; Randy Viers, perkusja. 

Pierwszym wydawnictwem Routers we wrześniu 1962 roku było napędzane gitarą instrumentalne „ Let's Go (Pony) ” , które osiągnęło 19 miejsce na liście Billboard . Jego zaraźliwe "clap clap clap clap clap clap clap clap clap Let's Go!" chant stał się ulubieńcem cheerleaderek i tłumów na całym świecie. Chociaż autorstwo piosenek jest przypisywane lokalnemu piosenkarzowi Lanny'emu Duncanowi i jego bratu Robertowi Duncanowi, Lanny Duncan wcześniej nagrał oryginalne demo piosenki w 1961 roku jako członek Starlighters, z udziałem Tony'ego Valentino na gitarze i Jody Rich na basie. Demo zostało nagrane w Glendale z inżynierem Eddiem Brackettem.  Valentino i Rich mieli  sformować Standells w 1962 roku.

Nagranie The Routers  zostało zainicjowane przez producenta muzycznego Joe Saraceno i jego współproducenta, producenta i kompozytora Michaela Z. Gordona  , którzy następnie skomponowali „Apologize” Eda Amesa.
Późniejsze nagrania Routers zostały również napisane przez Gordona , w tym utwory „A-ooga” i „Big Band”. Ich nagrania były nadal wydawane do 1964 roku, ale z mniejszym komercyjnym sukcesem, z udziałem Gordona (gitara) , Leona Russella ( fortepian ) i Hal Blaine'a (perkusja). Ta sama grupa nagrywała również w tym samym okresie jako Marketts . Różne wersje studyjne i trasy koncertowe zespołu to także Gordon, Randy Viers i Scott Engel (później Walker Brothers ).

 

Single
Tytuł	Wykonawca	Data wydania	UK	US	Wytwórnia [US]	Komentarz
Let's Go (Pony)/ Mashy	Routers	11.1962	32[7]	19[13]	Warner Bros. 5283	[written by L. Duncan, R. Duncan][produced by Joe Saraceno]
Half Time/ Make It Snappy	Routers	02.1963	-	115[2]	Warner Bros. 5332	[written by Joe Saraceno,Michael Z. Gordon][produced by Joe Saraceno]
Sting Ray/Snap Happy	Routers	04.1963	-	50[10]	Warner Bros. 5349	[written by Howe, Sharp][produced by Joe Saraceno]

Nini Rosso

Nini Rosso (ur. jako Raffaele Celeste Rosso 19 września 1926r w San Michele Mondovì, Włochy, zm. 5 października 1994r w Rzymie) - włoski trębacz i kompozytor, współautor i wykonawca znanego szlagieru „Il Silenzio” z 1964 roku, spopularyzowanego w 1965 roku i sprzedanego w ilości ponad 10 milionów egzemplarzy na całym świecie.


Uważany za włoskiego rywala Louisa Armstronga. Zyskał liczne przydomki: „tromba d' oro” („złota trąbka”), „trombautore” („trębacz-autor”) i „Mister Silenzio”.
 

Od wczesnych lat interesował się jazzem. Twierdził, iż zapoznał się z tym gatunkiem muzycznym dzięki matce. Na trąbce nauczył się grać w oratorium. Ukończył konserwatorium. W młodości był członkiem oddziału partyzanckiego. Od strony muzycznej jego idolem był Louis Armstrong. Zamiłowanie do jazzu dzielił, między innymi, z Fredem Buscaglione i Pierem Angelą. W 1948 roku podpisał kontrakt z Orkiestrą RAI w Turynie otrzymując posadę solisty-trębacza. W 1957 roku został członkiem zespołu Armanda Trovajolego. W 1961 roku odniósł pierwszy sukces, lansując swój przebój „La ballata di una tromba”. Dzięki niemu stał się bardzo znany we Włoszech. Powstały w 1963 roku utwór „Concerto Disperato” przyniósł mu popularność międzynarodową wchodząc na listy przebojów aż Japonii.

 Jego największym sukcesem komercyjnym okazał się jednak utwór „Il Silenzio”; skomponowany w 1965 roku wspólnie z Willym Brazzą był wariacją na temat „Last Post”, sygnału dźwiękowego piechoty lub kawalerii British Army. Później stał się motywem przewodnim filmu The Legion’s Last Patrol. Pomimo brytyjskiego coveru w wykonaniu Eddiego Calverta i amerykańskiego Ala Hirta, to oryginalne wykonanie Niniego Rosso stało się międzynarodowym przebojem, sprzedanym w ilości ponad 10 milionów egzemplarzy.

Nini Rosso zaczął uczestniczyć w programach telewizyjnych (Studio uno, Sabato sera), festiwalach (Festiwal Piosenki Neapolitańskiej, Cantagiro), pojawił się w filmach razem Giannim Morandim i Ritą Pavone. Szczyt popularności we Włoszech osiągnął pod koniec lat 60-tych dzięki utworowi „Il volo del calabrone” („Lot trzmiela”). Zyskał popularność na świecie stając się najsłynniejszym włoskim trębaczem. W swojej karierze zdobył kilka złotych i platynowych płyt. W 1993 ukazał się zbiór jego największych przebojów, zatytułowany Masterpiece. Miał różnorakie hobby, budował modele statków, zbierał wypchane ptaki, motyle i maski, a także komiksy, plakaty z filmu niemego, laski, lalki, żołnierzyki.

Zmarł na raka płuc w Poliklinice Gemelli Rzymie w wieku 68 lat. Zostawił żonę Silvię i dwie córki, Beatrice i Angelicę. 

Single
Tytuł	Wykonawca	Data wydania	UK	US	Wytwórnia [US]	Komentarz
Il Silenzio/Il Clown	The Volcanos	09.1965	8[14]	101[10]	Durium DRS 54000	[written by Nini Rosso,Guglielmo Brezza]

Betty Everett

 Ur. 23.11.1939r.w Greenwood w stanie Mississipi, USA. Po przeprowadzce do Chicago pod koniec lat 50-tych nagrywała, bez powodzenia, dla kilku lokalnych wytwórni, w tym Cobra i Onederful.

 

Później podpisała kontrakt z firmą Vee Jay Records i nagraniami "You're No Good" (z 1963 r.) i "The Shoop Shoop Song (It's In His Kiss)" zdefiniowała swój styl, określony jako pop-soul. Potwierdziła to nagranym w duecie z Jerrym Butlerem singlem "Let It Be Me" (z 1964 r.), ale jej najlepszym utworem była dynamiczna piosenka Vana McCoya "Getting Mighty Crowded".
 

Upadek wytwórni Vee Jay zachwiał jej karierą, a krótki związek z ABC Records okazał się bezproduktywny. Jednak nagrana w 1969 r. piosenka "There'll Come A Time" doszła do 2. miejsca w notowaniach rhythm and bluesowych. Z nabranym w ten sposób impetem weszła w lata 70-te, dokonując kolejnych nagrań dla wytwórni UNI i Fantasy Record.

 Ostatni notowany na listach singel Betty - "True Love (You Took My Heart)" ukazał się w 1978 r. W 1991 r. własną wersję "The Shoop Shoop Song" nagrała Cher, umieszczając ją na samym szczycie list przebojów. 

 

Single

Tytuł	Wykonawca	Data wydania	UK	US	Wytwórnia [US]	Komentarz
You're No Good / Chained to Your Love	Betty Everett	11.1963	-	51[10]	Vee-Jay 566	[written by Clint Ballard jr.][5[12].R&B Chart]
The Shoop Shoop Song (It's in His Kiss) / Hands Off	Betty Everett	02.1964	34[7][11.68]	6[13]	Vee-Jay 585	[written by Rudy Clark][produced by Calvin Carter][1[3][16].R&B Chart]
I Can't Hear You / Can I Get to Know You	Betty Everett	06.1964	-	66[5]	Vee-Jay 599	[written by Gerry Goffin, Carole King][produced by Calvin Carter][39[3].R&B Chart]
Happy I long to be/Your loving arms	Betty Everett with The Earl Hooker Allstars	07.1964	-	126[3]	C.J. Records 619	-
It Hurts to Be in Love / Until You Were Gone	Betty Everett	08.1964	-	109[6]	Vee-Jay 610	[written by Julius Edward Dixon / Rudy Toombs][#61 hit for Annie Laurie in 1957]
Let it be me/Ain't that loving you baby	Betty Everett And Jerry Butler	09.1964	-	5[13];B:108[1]	Vee-Jay 613	[A:written by M. Curtis, C. Becaud, P Delanoe][B:written by Jimmy Reed][A:1[3][17].R&B; Chart][B:24[2].R&B; Chart][B:#3 r&b; hit for Jimmy Reed in 1956]
Getting Mighty Crowded / Chained to a Memory	Betty Everett	11.1964	29[7]	65[6]	Vee-Jay 628	[written by Van McCoy][produced by Calvin Carter][28[8].R&B Chart]
Smile/Love is strange	Jerry Butler & Betty Everett	12.1964	-	42[7]	Vee-Jay 633	[written by Charlie Chaplin,Geoffrey Parsons,James Phillips][16[8].R&B Chart][#10 hit for Nat King Cole]
I'm Gonna Be Ready/The Real Thing	Betty Everett	06.1965	-	117[1]	Vee-Jay 683	[written by Van McCoy][produced by Calvin Carter]
There'll Come a Time / Take Me	Betty Everett	01.1969	-	26[11]	Uni 55 100	[written by E. Record, F. Smith][produced by Archie Lee Hill][2[13].R&B; Chart]
I Can't Say No to You / Better Tomorrow Than Today	Betty Everett	04.1969	-	78[4]	Uni 55 122	[written by B. Stone][produced by Archie Russell, Hillery Johnson, Leo Austell][29[6].R&B; Chart]
Maybe / 1900 Yesterday	Betty Everett	09.1969	-	116[1]	Uni 55 141	[written by F. Smith, L. Simmons][produced by Archie Russell, Hillery Johnson, Leo Austell]
It's Been a Long Time / Just a Man's Way	Betty Everett	12.1969	-	96[2]	Uni 55 174	[written by Jerry Butler / Kenneth Gamble / Leon Huff][produced by Archie Russell, Hillery Johnson, Leo Austell][17[7].R&B; Chart]
Unlucky Girl/Better Tomorrow Than Today	Betty Everett	05.1970	-	-	Uni 55 219	[written by A. Russell, L. Austell, H. Johnson][produced by Archie-Lee-Hill Productions][46[5].R&B; Chart]
I Got to Tell Somebody / Why Are You Leaving Me?	Betty Everett	12.1970	-	96[4]	Fantasy 652	[written by Difosco Ervin ][produced by Calvin Carter][22[8].R&B; Chart]
Ain't Nothing Gonna Change Me / What Is It?	Betty Everett	05.1971	-	113[3]	Fantasy 658	[written by D. Erwin, Lynne Farr][produced by Calvin Carter][32[6].R&B; Chart]
Danger/Just A Matter Of Time Till You're Gone	Betty Everett	07.1973	-	-	Fantasy 696	[written by Randall, Carter][produced by Willie Mitchell, Charles Chalmers][79[4].R&B; Chart]
Sweet Dan/Who Will Your Next Fool Be	Betty Everett	01.1974	-	-	Fantasy 714	[written by Johnny Watson][produced by David Axelrod, Johnny Watson][38[14].R&B; Chart]
True Love (You Took My Heart)/You Can Do It	Betty Everett	09.1978	-	-	United Artists 1200	[written by E. Kaz][produced by Calvin Carter][78[3].R&B; Chart]

Every Mother's Son

 Every Mother's Son był zespołem rockowym założonym w Nowym Jorku w 1967 roku. Bracia Dennis (ur. 22 listopada 1948 r.) i Lary Larden (ur. 10 sierpnia 1945) początkowo występował jako duet folkowy. Do zespołu dołączyli pianista i organista Bruce Milner (ur. 9 maja 1943 r.), perkusista Christopher Augustine (ur. 25 sierpnia 1941r) i basista Schuyler Larsen (ur. 19 lutego 1947r).
Na początku 1967 roku grupa podpisała kontrakt z wytwórnią MGM (podobno dlatego, że zarząd widział zespół jako antidotum na napływ hippie). Nagrali debiutancki album Every Mother's Son, z jedenastoma utworami, zawiera wybrane piosenki Wesa Farrella i Jerry'ego Goldsteina , "słoneczny letni rock" (z echami The Beach Boys ).

 Album zawierał "Come On Down To My Boat" (wymienione na płycie jako "Come And Take A Ride In My Boat"), który trafił na 6 pozycję na liście Billboardu w lipcu 1967 roku. Utwór po raz pierwszy został nagrany przez inną grupę, The Rare Breed, z tym samym producentem . (Dwadzieścia lat później,utwór był pierwszym, jaką piracka stacja Radio Newyork Internationa, nadawała ze statku nieopodal Long Island).
 

Ponieważ grupa podpisała kontrakt z MGM Records, MGM Television(część Arena Productions) postanowiła zaprezentować grupę w dwuczęściowym odcinku The Man From UNCLE "Karate Killers (Five Affair Daughters)" śpiewającego piosenki w nocnym klubie ,gdy wybucha zamieszanie.
Chociaż debiutancki singiel stał się hitem, grupa nie spożytkowała swojego początkowego sukcesu. 

MGM szybko wydała drugi album jesienią 1967 r. Every Mothers' Son's Back, który zrodził trzy single, które udało się umieścić na listach przebojów, ale na coraz niższych pozycjach: "Put Your Mind At Ease" (# 46), "Pony With The Golden Mane"(# 93) i " No One Knows "(# 96). Larsen opuścił zespół wkrótce po nagraniu wspomnianego albumu, zastąpiony przez Dona Kerra , a grupa rozwiązała się w 1968 roku; kompilacyjny album dla Collectible Records został wydany trzy dekady później.Dennis Larden później dołączył do zespołu Ricky Nelsona,Stone Canyon Band. 

 

Single

Tytuł	Wykonawca	Data wydania	UK	US	Wytwórnia [US]	Komentarz
Come on Down to My Boat / I Believe in You	Every Mother's Son	05.1967	-	6[15]	MGM 13 733	[written by Goldstein, Farrell][produced by Wes Farrell]
Put Your Mind at Ease / The Proper Four-Leaf Clover	Every Mother's Son	08.1967	-	46[7]	MGM 13 788	[written by D. Larden, L. Larden][produced by Wes Farrell]
Pony With the Golden Mane/ Dolls in the clock	Every Mother's Son	11.1967	-	93[2]	MGM 13 844	[written by Dennis Larden, Lary Larden][produced by Wes Farrell]
No One Knows / What Becomes of Mary	Every Mother's Son	01.1968	-	96[3]	MGM 13 887	[written by Kusik, Adams, Farrell][produced by Wes Farrell]

Albumy

Tytuł	Wykonawca	Data wydania	UK	US	Wytwórnia [US]	Komentarz
Every Mother's Son	Every Mother's Son	06.1967	-	117[10]	MGM 4471	[produced by Wes Farrell]

Exciters

Grupa założona w jamajskiej części Queens, dzielnicy Nowego Jorku. W tej trafnie nazwanej formacji znaleźli się: Herb Rooney (ur. w 1941 r, w Nowym Jorku), Brenda Reid (ur. w 1945 r.), Carol Johnson (ur. w 1945 r.) i Lillian Walker (ur. w 1945 r.).

 

Zwrócili na siebie uwagę żywiołowym nagraniem "Tell Him", które w 1962 r. weszło do Top 5 w USA (było także hitem w Wielkiej Brytanii w 1963 r., w wykonaniu Billie Davis). Energia tej piosenki, autorstwa Berta Bernsa (pod pseudonimem Bert Russell), której producentami była spółka Leiber And Stoller, wyznaczyła styl kolejnych nagrań. "Do Wah Diddy" (później przebój w wykonaniu grupy Manfreda Manna) i "He's Got The Power" czerpały zarówno z muzyki soul lepszych dzielnic, jak i stylu dziewczęcych grup wokalnych. Kolejne single nie zdołały już w pełni wykorzystać tego skutecznego połączenia.
 

Grupa zanotowała mniejsze hity - "I Want You To Be My Boy" (w 1965 r.), "A Little Bit Of Soap" (w 1966 r.) i "You Don't Know What You're Missing (Till It's Gone)" (w 1969 r.), ale nie odzyskała werwy pierwszych nagrań. Pojawiła się powtórnie na brytyjskiej liście w 1975 r. piosenką "Reaching For The Best". Johnson i Walker zostały zastąpione później przez Ronnie Pace i Skip'a McPhee. Rooney i Reid (jego żona) zanotowali w 1978 r. mniejszy hit jako Brenda And Herb i nagrali jeden album - In Heat Again, w 1979 r.  

Single

Tytuł	Wykonawca	Data wydania	UK	US	Wytwórnia [US]	Komentarz
Tell him/Hard way to go	Exciters	12.1962	46[1]	4[13]	United Artist 544	[produced by Leiber-Stoller][written by Bert Russell][5[11].R&B Chart]
He' s got the power/Drama of love	Exciters	03.1963	-	57[8]	United Artist 572	[produced by Leiber-Stoller][written by Ellie Greenwich/Tom Powers]
Get him/It' s so exciting	Exciters	06.1963	-	76[3]	United Artist 604	[produced by Leiber-Stoller][written by Bert Russell/Glick/R.Passman]
Do-Wah-Diddy/If love came your way	Exciters	01.1964	-	78[4]	United Artist 662	[produced by Leiiber-Stoller][written by Jeff Barry/Ellie Greenwich][47[2].R&B Chart]
I want you to be my boy/Tonight,tonight	Exciters	01.1965	-	98[1]	Roulette 4591	[written by Morris Levy][produced by Hugo, Luigi][oryginalne wykonanie Frankie Lymon & The Teenagers]
A little bit of soap/I' m gonna get him someday	Exciters	01.1966	-	58[6]	Bang 515	[written and produced by Bert Russell][produced by Bert Berns]
You Don't Know What You're Missing ('Till It's Gone!)/Blowing Up My Mind!	Exciters	03.1969	-	-	RCA Victor 9723	[written Banks, Rooney][produced by P. Robinson, L. Banks, T. Wiltshire][49[2].R&B Chart]
Reaching for the best	Exciters	10.1975	31[6]	-	20th Century	[written by Ian Levine/Herb Rooney]
Tonight I'm Gonna Make You A Star/Sweet Dreamer	Brenda And Herb	09.1978	-	-	H&L 4699	[written by D. Janssen, B. Bruce, P. J. Ross][produced by Steve Jerome, Lou Hemsey][70[4].R&B Chart]

Albumy

Tytuł	Wykonawca	Data wydania	UK	US	Wytwórnia [US]	Komentarz
Tell him	Exciters	.1963	-	-	United Artist 6264

Executives

 

Ten australijski sekstet został założony przez małżeństwo Briana i Carole King w Sydney pod koniec 1966 roku, szybko zdobywając status gwiazdy w śródmiejskich lokalach. Ich wiedza muzyczna i wszechstronność była niezrównana w momencie, gdy sześciu członków zespołu grało na trzydziestu jeden instrumentach, począwszy od skrzypiec do klawesynu. W styczniu 1967 ukazał się ich debiutancki singiel "Wander Boy" będący coverem Addrisi Brothers "You're Bad". Nastrojowy, pełen zadumy został wysoko oceniony przez radiowych DJ-ów Sydney i sprzedawał się tam dobrze.

 

Około połowy 1967r Dudley Hood, współtwórca "You're Bad", opuścił zespół zastąpiony gitarzystą Brianem Pattersonem, który grał wcześniej z Laurie Lee Ensemble (1963), następnie Bluebeats (1965-66),i Tony Worsley & The Fabulous Blue Jays (1966). Drugi gitarzysta Ray Burton (Raymond Doughty) dołączył w tym samym czasie, zastępując saksofonistę Keitha Leslie. Ray poprzednio grał w Dave Most Quartet (1961-62) i Telstars (1965). Miał krótki epizod w Dynasty i The Questions w 1968 r. przed powrotem do Execs rok później. Inni członkowie pierwotnego składu grupy byli nowicjuszami na scenie, ale dobrze spisali się w profesjonalnym otoczeniu Executives.
 

Dwa single wydane w 1967r potwierdziły reputację Executives. "My Aim Is To Please You" był pięknie zaaranżowaną balladą, z wokalem Gino Cunnico (dawniej wokalista The Affair) i Carole King, wraz ze zręcznie wplecionym elektrycznym pianino Briana Kinga.
 

Większość słuchaczy wzięła nowy singiel grupy za amerykański być może nagrany przez 5th Dimension lub The Mamas & the Papas (których styl oczywiście miał silny wpływ na Executives) przed odkryciem ich przez rodzimych producentów. "My Aim Is To Please You" stał się znacznym krajowych hitem, osiągając # 26 na liście w Go-Set we wrześniu. To utorowało drogę do ich największych bestsellerów, , majestatycznej piosenki Stevena Stillsa "Sit Down I Think I Love You" (pierwotnie nagranego przez Buffalo Springfield na ich debiutanckim albumie). To był to hit na Top 30 na większości list przebojów.
 

W 1968r wydali trzy single własnej produkcji, co stawia ich jako jeden z pierwszych zespołów Australii produkującego własne nagrania. Pierwszym był energiczny i chwytliwy "To A World Happening" (marzec), napisany przez Barry Manna i Cynthię Weill, który uplasował się na Top 40 w Sydney i Brisbane.Drugim był kawałek czystego popu "Windy Day" (czerwiec), pierwotnie zarejestrowany przez amerykański zespół Lewis & Clark Expedition,który odniósł wielki sukces w Sydney, gdzie osiągnął # 7. Trzeci singiel był lśniącym cackiem z fantazyjnym psych-popowym utworem "Summerhill Road" (grudzień), napisanym przez Ray'a Burtona i Garry Paige,ze stroną B singla , "Christopher Robin".
 

Wkrótce po ich pierwszych singlach ukazał się ich debiutancki album ,po dwóch wyprawach Executives do USA, gdzie przyciągnęli zainteresowanie branży. Podpisali kontrakt z wytwórnią Buddy i z zespołem menadżerskim DiBlasio, Wald & Day,u których na liście klientów znależli się Billy Joel, Helen Reddy i Tiny Tim . Niestety nic nie wyszło z transakcji z Buddy, więc w końcu powrócili do Australii.
 

Jednak ich nieobecność w ojczyżnie,nie spowodowała zmniejszenia popularności , gdzie kolejne kilka singli, EP-ki i kolejny album wypadły dobrze na listach przebojów . Ich drugi album,On Bandstand, gromadził ich wcześniejsze przeboje, wspierany przez wybór dobrze dobranych coverów współczesnych standardów, w tym kilka utworów z musicalu Hair.
 

Druga podróż do Ameryki pod koniec 1969 roku spowodowała absorpcję panującej tam tendencji psychedelic-progressive , zmienili nazwę na The Inner Sense, przyjęli cięższe brzmienie, ale nadal zachowując swój znak firmowy-harmonie wokalne.Większość grupy powróciła do Australii, a w tym okresie Carole i Brian napisali, wykonywali i wyprodukowali muzykę do szybko zapomnianego musicalu Nuclear,w którym był przez krótki czas był członkiem obsady pop idol Mike Furber , tuż przed jego tragiczną śmiercią.
 

Ray Burton pozostał w Ameryce do 1973 roku i był w tym czasie współautorem międzynarodowego przeboju "I Am Woman" Helen Reddy. Po powrocie został muzykiem sesyjnym i współpracował z kilkoma znanymi grupami - Doug Parkinson & Friends, a następnie McGuire, Kennedy & Burton (oba 1973),który przekształcił się w Ayers Rock rok później.Carole i Brian King sformowali nową grupę,Transition, która działała do momentu wskrzeszenia execs w czerwcu 1974 roku.W nowym składzie znalazł się wokalista Jonne Sands, założyciel wytwórni Sunshine , który na pewnym etapie był reklamowany jako następca Normie Rowe'a, mający solowy przebój "Mothers And Fathers" w październiku .
 

Przejął pierwotną rolę Gino Cunnico jako współ-wokalisty z Carole, i przez trzy lata ten skład wystepował regularnie w klubach Sydney i kabaretach, wydając trzy single dla Polydor.Regularnie występowali w TV , a także napisali i nagrali temat muzyczny do soapie opera The Young Doctors.
 

Po rozwiązaniu Executive na dobre w 1978 roku, Brian i Carole King nadal kontynują działalność sesyjną. Sands wznowił umiarkowanie udaną karierę solową, głównie jako wykonawca klubowy. Basista i gitarzysta Alan Oloman (dawniej członek legendarnego zespołu Lithgow The Black Diamonds) kontynuował pracę muzyka sesyjnego pisząc muzykę do filmu z 1979 roku -Alison's Birthday. 

Single

Tytuł	Wykonawca	Data wydania	Aus	N.Zel	Wytwórnia [Aus/N.Zel]	Komentarz
My Aim Is To Please You/Bad Reputation	Executives	06.1967	18[16]	-	Festival FK 1776/-	-
Sit Down I Think I Love You/Don't You Sometimes, Baby	Executives	09.1967	20[17]	-	Festival FK 1934/-	-
It's A Happening World / Moving In A Circle	Executives	02.1968	42[19]	-	Festival FK 2179/-	-
Windy Day/This Town Ain't The Same Any More	Executives	07.1968	24[17]	-	Festival FK 2395/-	-
Summerhill Road/Christopher Robin	Executives	12.1968	55[7]	-	Festival FK 2654/-	-
Let The World Go Round/Country Lady	Executives	03.1976	68[5]	-	Polydor 2079078/-	-

 

Richard Eriwata

 Richard Eriwata jest utalentowanym wokalistą, muzykiem, i mistrzem ceremonii - MC. Richard także ma wielkie show poświęcone Tomowi Jonesowi.
W swojej karierze, trwającej od ponad 20 lat, Richard Eriwata jest uznawany za jednego z najlepszych wokalistow Nowej Zelandii .Ma swój czteroosobowy zespół o nazwie "Men in Black" i wykonuje wielką mieszanką muzyki z lat 70-tych do dziś. Richard ma w wspaniałą interakcję z publicznością.

 

Karierę solową zaczął jako wokalista w zespole, na przesłuchaniu ponad 650 osób z całej Nowej Zelandii do nowego programu rozrywkowego telewizji o nazwie "Twelve Bar Rhythm and Shoes". Serial okazał się bardzo popularny i istniał przez trzy kolejne serie. W uznaniu jego zasług dla przemysłu muzycznego Nowej Zelandii , Richard otrzymał szereg nagród, w tym "Rising Star of the Year", "Wokalisty Roku", "Performer of the Year", "Płyta Roku", "prezenter roku".W następnym roku prowadzi jako frontman swój własny program telewizyjny "Richard Eriwata - Te Wairua" w którym śpiewa duży wybór popu, R & B, funka, jazzu i utworów bluesowych.
 

Jest regularnym wykonawcą w Sky City i także występował jako główny wykonawca na Boże Narodzenie w parku Auckland i Christchurch. Był również Mistrzem Ceremonii w wielu imprezach firmowych w ostatnich latach. 

 

Single

Tytuł	Wykonawca	Data wydania	Aus	N.Zel	Wytwórnia [Aus/N.Zel]	Komentarz
Dewdrops and Robins	Richard Eriwata	10.1980	-	41[6]	-/Tartar TR 008	-