niedziela, 13 grudnia 2020

Linda Ronstadt

Linda Ronstadt,  (ur. 15. VII .1946r w Tucson, USA), wokalistka i kompozytorka pochodzenia meksykańsko-niemieckiego. Wspólnie z bratem Mike’em i siostrą Suzie Ronstadtami śpiewała w grupach Three Ronstadts Ra i New Union Ramblers. Za namową gitarzysty Boba Kimmela rzuciła studia i w 1964 pojechała do Los Angeles,  wchodząc w skład grupy   folk The Stone Poneys.
 

Zespół zdobył kontrakt płytowy w wytwórni Capitol Records. Po sukcesie piosenki Different Drum w 1968r, wokalistka zdecydowała się na karierę solową. Jej repertuar wypełniły piosenki w stylu  country, a w zespole towarzyszącym znaleźli się muzycy, którzy wkrótce stworzyli grupę   The Eagles.
 

W 1975r, wspólnie z producentem Peterem Asherem, Ronstadt nagrała album Heart Like a Wheel, ukazujący jej dojrzałość i repertuar złożony ze współczesnych piosenek oraz nowych wersji utworów tradycyjnych. Album trafił na szczyt listy bestsellerów płytowych i osiągnął nakład 2 mln egz. Z płyty pochodziły przeboje You’re Ho Good, When Will I Be Loved oraz nagrodzony   Grammy I Can’t Help It If  I’m Still In Love With You.

 W następnych latach wydala blisko 20 albumów, które osiągnęły złote (500 tys. egz.) i platynowe (1 mln egz.) nakłady. W repertuarze Ronstadt pojawiły się utwory  rhythm- and-bluesowe, w rytmach reggae a nawet  rockandrollowe. Popularność zyskały jej wersje piosenek Roya Orbisona Blue Bayou i   Elvisa Presley'a Love Me Tender.
 

Nowym wyzwaniem dla artystki była rola (w 1980r) w operetce The Pirates of Penzance, najpierw na deskach Delacorte Theater w Nowym Jorku i potem w wersji filmowej. Mniej udane okazały się występy Ronstadt w operze La Boheme. Efektem koncertów z orkiestrą Nelsona Riddle’a było nagranie trzech bestsellerowych albumów z popularnymi standardami. W 1986r powstał album Trio, na którym w nieskazitelnej harmonii zabrzmiały głosy Ronstadt.,   Dolly Parton i  Emmylou Harris. W drugiej połowie lat 80-tych artystka przygotowała albumy z tradycyjnymi meksykańskimi piosenkami oraz duety z Jamesem Ingramem (Somewhere Out There) i Aaronem Neville (Don’t Know Much, All My Life). 

Mając osiem nagród Grammy, wyjątkowo bogaty i zróżnicowany repertuar, wokalistka nagrała
w 1996r album z kołysankami w stylu zatytułowany Dedicated to the One. 


Single
Tytuł WykonawcaData wydania UK US Wytwórnia
[US] 		Komentarz
Different drum/I've got to knowStone Poneys feat Linda Ronstadt11.1967-13[17]Capitol 2004[written by Mike Nesmith][produced by Nick Venet]
Up to my neck in high Muddy Water/Carnival bearLinda Ronstadt & Stone Poneys03.1968-93[2]Capitol 2110[written by Wakefield, Herald, Yellin][produced by Nick Venet]
Will you love me tomorrow?/Lovesick bluesLinda Ronstadt04.1970-111[2]Capitol 2767[written by Gerry Goffin,Carole King][produced by Elliot F. Mazer][#1 hit for Shirelles in 1961]
Long long time/NobodysLinda Ronstadt08.1970-25[12]Capitol 2846[written by Gary White][produced by Elliot F. Mazer]
[She' s a] Very lovely woman/The long way aroundLinda Ronstadt01.1971-70[5]Capitol 3021[written by Emmit Rhodes][produced by John Boylan]
Rock me on the water/Crazy armsLinda Ronstadt03.1972-85[3]Capitol 3273[written by Jackson Browne][produced by John Boylan]
Love has no pride/I can almost see itLinda Ronstadt12.1973-51[11]Asylum 11026[written by Eric Kaz, Libby Titus][produced by John Boylan]
Silver threads and golden needles/Don't cry nowLinda Ronstadt04.1974-67[7]Asylum 11032[written by Jack Rhodes and Dick Reynolds][produced by J. D. Souther]
Colorado/DesperadoLinda Ronstadt07.1974-108[1]Asylum 11039[written by Rick Roberts][produced by John Boylan]
You' re no good/I can't help it [I'm still in love with you]Linda Ronstadt12.1974-1[1][16]Capitol 3990[A:written by Clint Ballard, Jr.][B:written by Hank Williams][produced by Peter Asher][63 US hit-Betty Everett]
When will i be loved/It doesn't matter anymoreLinda Ronstadt04.1975-2[19] side B:47[4]Capitol 4050[written by Phil Everly][produced by Peter Asher][60 hit-Everly Brothers][1[1].Top Country Chart]
Love is a rose/ Silver BlueLinda Ronstadt09.1975-5[15]Asylum 45271[written by Neil Young][produced by Peter Asher]
Heatwave/ Love Is A RoseLinda Ronstadt09.1975-Asylum 45 081[written by Neil Young][produced by Peter Asher][63 hit-Martha & The Vandellas]
Track of my tears/The sweetest gift [Emmylou Harris]Linda Ronstadt12.197542[3]25[13]Asylum 45 081[written by William "Smokey" Robinson, Jr., Warren Moore, Marvin Tarplin][produced by Peter Asher]
That' ll be the day/Try me againLinda Ronstadt08.1976-11[16]Elektra 45340[written by Jerry Allison, Buddy Holly, Norman Petty][produced by Peter Asher][hit Chucka Berry' ego]
Someone to lay down beside me/CrazyLinda Ronstadt12.1976-42[11]Asylum 45 361[written by Karla Bonoff][produced by Peter Asher]
Lose again/Lo siento ma vidaLinda Ronstadt06.1976-76[5]Asylum 45 402[written by Karla Bonoff][produced by Peter Asher]
Blue bayou/Old paint Linda Ronstadt09.197735[4]3[23]Asylum 45 431[written by Roy Orbison, Joe Melson][produced by Fred Foster][63 US hit-Roy Orbison][platinum-US]
It' s so easy/Lo siento mi vidaLinda Ronstadt10.1977-5[18]Asylum 45 438[written by Buddy Holly, Norman Petty][produced by Peter Asher]
Poor poor pitiful me/Simple man,simple dreamLinda Ronstadt01.1978-31[9]Elektra 45462[written by Warren Zevon][produced by Peter Asher]
Tumbling dice/I never will marry]Linda Ronstadt04.1978-32[8]Asylum 45 479[written by Jagger/Richards][produced by Peter Asher]
Back in The U.S.A./White rhythm & bluesLinda Ronstadt08.1978-16[13]Asylum 45 519[written by Chuck Berry][produced by Peter Asher]
Ooh baby baby/Blowing awayLinda Ronstadt11.1978-7[16]Asylum 45 546[written by Smokey Robinson,Pete Moore][produced by Peter Asher][65 US hit-The Miracles]
Just one look/Love me tenderLinda Ronstadt02.1979-44[8]Elektra 46011[written by Gregory Carroll, Doris Payne][produced by Peter Asher]
Alison/All that you dreamLinda Ronstadt05.197966[2]-Asylum K 13 149 [UK][written by Elvis Costello][produced by Peter Asher]
How do i make you/Rambler gamblerLinda Ronstadt02.1980-10[16]Asylum 46 602[written by Billy Steinberg][produced by Peter Asher]
Hurt so bad/JustineLinda Ronstadt04.1980-8[14]Asylum 46 624[written by Teddy Randazzo, Bobby Weinstein, Bobby Hart][produced by Peter Asher][65 US hit-Little Anthony]
I can' t let go/Look out for my loveLinda Ronstadt06.1980-31[12]Elektra 46 654[written by Chip Taylor; Al Gorgoni][produced by Peter Asher]
Get closer/Sometimes you just can't win [J.D.Souther]Linda Ronstadt10.1982-29[12]Asylum 69 948[written by Jonathan Carroll][produced by Peter Asher]
I Knew You When/Talk To Me Of MendocinoLinda Ronstadt12.1982-37[12]Asylum 69 853[written by Joe South][produced by Peter Asher]
Easy for you to say/Mr. RadioLinda Ronstadt04.1983-54[10]Elektra 69838[written by Jimmy L. Webb][produced by Peter Asher]
What' s new/Crazy he calls meLinda Ronstadt & The Nelson Riddle Orchestra10.1983-53[14]Asylum 69 780[written by Johnny Burke, Bob Haggart][produced by Peter Asher][#2 hit Bing Crosby in 1939r]
Skylark/Lush lifeLinda Ronstadt & The Nelson Riddle Orchestra12.1984-101[6]Asylum 69 671[written by Hoagy Carmichael][produced by Peter Asher][#7 hit for Glenn Miller in 1942]
Somewhere out thereLinda Ronstadt & James Ingram12.19868[13][07.87]2[22]MCA MCA 52 973[written by J. Horner, B. Mann, C. Weil][produced by Peter Asher][piosenka z filmu "American tail"]]
Don' t know much/Cry like a rainstormLinda Ronstadt & Aaron Neville09.19892[12]2[26]Elektra 69 261 [77 US Hit-Bette Midler][written by Barry Mann ,Cynthia Weil,Tom Snow][produced by Peter Asher,Steve Tyrell][1[5].Adult Contemporary Chart]
All my life/ShatteredLinda Ronstadt & Aaron Neville02.1990-11[15]Elektra 64 987[written by Karla Bonoff][produced by Peter Asher][1[3].Adult Contemporary Chart]
When something is wrong with my baby/Try me againLinda Ronstadt & Aaron Neville05.1990-78[6]Elektra 64 986[written by Barry Mann, Cynthia Weil, Tom Snow][produced by Peter Asher, Steve Tyrell]
Heartbeats accelerating/Winter lightLinda Ronstadt12.1993-112[8]Elektra 64 584[written by Anna McGarrigle][produced by Peter Asher, George Massenburg,Linda Ronstadt]
A dream is a wish your heart makes/Un precioso suenoLinda Ronstadt10.1995-101[5]Walt Disney 60 344[produced by Allen Sides][piosenka z animowanego filmu "Cinderella"]

Albumy
Tytuł WykonawcaData wydania UK US Wytwórnia
[US] 		Komentarz
Evergreen Vol. 2The Stone Poneys12.1967-100[15]Capitol 2763
Silk PurseLinda Ronstadt10.1970-103[10]Capitol 407[produced by Elliot F. Mazer]
Linda RonstadtLinda Ronstadt02.1972-163[10]Capitol 635[produced by John Boylan]
Don' t cry nowLinda Ronstadt10.1973-45[56]Elektra SD 5064[gold-US][produced by John David Souther, John Boylan, Peter Asher]
Different drum [compilation]Linda Ronstadt02.1974-92[15]Capitol 11 269
Heart like a wheelLinda Ronstadt12.1974-1[51]Capitol 11 358[2x-platinum-US][produced by Peter Asher]
The Stone Poneys feat Linda RonstadtLinda Ronstadt06.1975-172[4]Capitol 2763Reedycja pierwszego LP. „The Stone Poneys“
Prisoner in disquiseLinda Ronstadt10.1975-4[28]Asylum 7E 1045[platinium-US][produced by Peter Asher]
Hasten down the windLinda Ronstadt08.197632[8]3[36]Asylum 7E 1072[platinium-US][silver-UK][produced by Peter Asher]
Greatest hits [comp]Linda Ronstadt12.197624[8]6[80]Asylum 7E 1092[7x-platinum-US]
A retrospective [comp]Linda Ronstadt05.1977-46[9]Capitol 11 629[gold-US]
Simple dreamsLinda Ronstadt09.197715[15]1[5][47]Asylum 6E 104[3x-platinum-US][produced by Peter Asher]
Living in The U.S.A.Linda Ronstadt10.197839[2]1[1][32]Asylum 6E 155[2x-platinum-US][silver-UK][produced by Peter Asher]
Mad loveLinda Ronstadt03.198065[1]3[36]Asylum 5E 510[platinium-US][produced by Peter Asher]
Greatest hits Vol.2 [comp]Linda Ronstadt11.1980-26[21]Asylum 5E 516[platinium-US]
Get closerLinda Ronstadt10.1982-31[28]Asylum 60 185[gold-US][produced by Peter Asher]
What' s newLinda Ronstadt10.198331[5]3[81]Asylum 60 260[3x-platinum-US][produced by Peter Asher]
Lush lifeLinda Ronstadt12.1984100[1]13[26]Asylum 60 387[platinium-US][produced by Peter Asher]
For sentimental reasonsLinda Ronstadt10.1986-46[27]Asylum 60 474[platinum-US][produced by Peter Asher]
Round midnightLinda Ronstadt10.1986-124[17]Asylum 60 489[gold-US]
TrioDolly Parton,Linda Ronstadt,Emmylou Harris03.198760[4]6[48]Warner 25 491[platinium-US][produced by George Massenburg]
Canciones de mi padreLinda Ronstadt12.1987-42[35]Elektra 60 765[2x-platinium-US][produced by Peter Asher]
Cry like a rainstorm-Howl like the windLinda Ronstadt feat Aaron Neville10.198943[8]7[58]Elektra 60 872[3x-platinum-US][gold-UK][produced by Peter Asher]
Mas cancionesLinda Ronstadt12.1991-88[13]Elektra 61 239[produced by George Massenburg & Rubén Fuentes]
FrenesiLinda Ronstadt10.1992-193[1]Elektra 61 383[produced by Peter Asher, George Massenburg]
Winter lightLinda Ronstadt12.1993-92[12]Elektra 61 545[produced by George Massenburg, Linda Ronstadt]
Feels like homeLinda Ronstadt04.1995-75[12]Elektra 61 703[produced by George Massenburg, Linda Ronstadt]
Dedicated to the one i loveLinda Ronstadt06.1996-78[11]Elektra 61 916[produced by George Massenburg, Linda Ronstadt]
We RanLinda Ronstadt07.1998-160[2]Elektra 62 206[produced by Glyn Johns, Peter Asher, George Massenburg, Waddy Wachtel and Linda Ronstadt]
Trio IILinda Ronstadt with Emmylou Harris and Dolly Parton02.1999-62[14]Asylum 62 275[gold-US][produced by George Massenburg]
Western Wall: The Tucson SessionsLinda Ronstadt09.1999-73[7]Asylum 62 408[produced by Glyn Johns]
A Merry Little ChristmasLinda Ronstadt12.2000-179[2]Elektra 62 572[produced by John Boylan, George Massenburg]
The Very Best of Linda RonstadtLinda Ronstadt10.200246[4]165[3]Elektra 76 019[produced by Peter Asher, John David Souther, John Boylan, Elliot F. Mazer, Nikolas Venet, Linda Ronstadt]
Hummin' to MyselfLinda Ronstadt11.2004-166[1]Verve 000887[produced by George Massenburg, John Boylan]
Adieu False HeartLinda Ronstadt with Ann Savoy08.2006-146[2] Vanguard[produced by Steve Buckingham]
DuetsLinda Ronstadt 04.2014-32[6]Rhino [produced by Mark Hamill, Gwen Stefani, Sebastian Ingrosso, Winona Ryder, Benny Blanco, Matthew Koma]
Opus CollectionLinda Ronstadt 09.2014-65[4]Rhino -
The Complete Trio CollectionLinda Ronstadt with Dolly Parton and Emmylou Harris10.201647[3]124[1]Rhino 0081227954086 [UK][produced by Emmylou Harris, James Austin]
Live in HollywoodLinda Ronstadt02.2019-97[1] Rhino[produced by John Boylan]
Autor: o Brak komentarzy:
Etykiety: ,

sobota, 12 grudnia 2020

Ronny & the Daytonas

 Ronny & the Daytonas byli amerykańską grupą surfingową z wczesnych lat 60-tych, w skład której wchodzili John "Bucky" Wilkin (aka Ronny) (autor piosenek, gitara, wokal), Paul Jensen ( wokal , gitara ), Thomas Ramey ( bas , gitara) , Lynn Williams ( perkusja ) i Lee Kraft (gitara), przy współudziale takich osób jak Larry Butler ( organy ), Ronny Clark i Buzz Cason .



Grupa powstała w Nashville , w stanie Tennessee w 1964 roku, kiedy Bill Justis (najlepiej znany z przeboju „Raunchy”) został ich menadżerem i utworzył Buckhorn Music z pomocą matki Wilkina, w Marijohn Wilkin , autorki muzyki country.  Podpisali kontrakt z Mala Records , podrzędnej wytwórni Bell Records , ich główny wkład w muzykę popularną polegał na wstrzyknięciu brzmień country  do rozwijającej się sceny surf rocka. Ich debiutancki singiel " GTO " z 1964 roku osiągnął 4. miejsce na liście Billboard Pop Singles . Sprzedał się w nakładzie ponad miliona egzemplarzy i otrzymał status złotej płyty .   Kolejny singiel „Bucket T” osiągnął 54 miejsce na liście Billboard w tym samym roku.

Po albumie i trasie koncertowej w 1964 roku, Ronny & The Daytonas zagrali kolejny hit w 1965 roku z balladą „Sandy” i albumem, który odzwierciedlał podobne surferowe brzmienie country. W 1966 roku Ronny i The Daytonas przeszli do RCA Records i wydali romantyczną balladę „Diane, Diane” oraz optymistyczną „All American Girl”, które odniosły pewien sukces na listach przebojów . Następnie zespół koncertował przez krótki czas, zanim się rozpadł. 

W 1965 roku Buzz Cason i John „Bucky” Wilkin nagrali singiel „Bay City” / „Tiger A-Go-Go” jako Buzz and Bucky . Singiel nie wszedł na listę Billboard Hot 100, ale zajął siódme miejsce na liście Bubbling Under Hot 100 Singles.

W połowie lat osiemdziesiątych pojawiło się zainteresowanie ponownym połączeniem różnych członków zespołu na kilka spotkań. Ostatnie znane występy The Daytonas miały miejsce na koncercie w północnej części stanu Nowy Jork 4 lipca 1995 r., podczas Woodward Dream Cruise w Michigan w 2000 i 2002 r. 
 

 


Single
Tytuł WykonawcaData wydania UK US Wytwórnia

[US] 		Komentarz
G.T.O./Hot Rod BabyRonny & the Daytonas08.1964-4[13]Mala 481[written by John Wilkin][produced by Bill Justis]
California Bound/Hey Little GirlRonny & the Daytonas11.1964-72[5]Mala 490[written by John Wilkin][produced by Bill Justis]
Bucket "T"/Little Rail JobRonny & the Daytonas12.1964-54[7]Mala 492[written by R. Christian, J. Berry][produced by Bill Justis]
Tiger-A-Go-Go/Bay CityBuzz and Bucky05.1965-107[4]Amy 924[written by J. Wilkin, B. Cason][produced by Bill Justis]
Sandy/Sandy (Instrumental)Ronny & the Daytonas12.1965-27[11]Mala 513[written by J. Wilkin, B. Cason][produced by Bill Justis]
Somebody To Love Me/Goodbye BabyRonny & the Daytonas03.1966-115[3]Mala 525[written by J. Wilkin, B. Cason][produced by Bill Justis]
Dianne, Dianne/All American GirlRonny & the Daytonas09.1966-69[5]RCA Victor 8896[written by Bucky Wilkin][produced by Bucky Wilkin]
I'll Think Of Summer/Little ScramblerRonny & the Daytonas11.1966-133[1]Mala 542[written by J. Wilkin, B. Cason][produced by Bill Justis]



Albumy
Tytuł WykonawcaData wydania UK US Wytwórnia

[US] 		Komentarz
G.T.O.Ronny & the Daytonas12.1964-122[6]Mala 4001[produced by Bill Justis]
Autor: o Brak komentarzy:
Etykiety:

piątek, 11 grudnia 2020

Emulsifier

Pierwszą rzeczą, którą musisz wiedzieć o Adamie Bennecie i Johnie Martinie, którzy łącznie stanowią dwie trzecie trzyosobowego Emulsifier z Wellingtona z początku lat 90-tych, jest to, że nadal razem tworzą muzykę.


W ostatnich latach było to Bryce International Airways. Wcześniej byli w Deville Brothers, a wcześniej byli w Leisure Suits. 

Minęło ponad ćwierć wieku, odkąd ich przyjaźń zawiązała się w popularnym mieszkaniu przy Wellington's The Terrace w połowie lat 80-tych. To był związek zrodzony z miłości do muzyki i chęci dobrej zabawy.

Basista Bennett (znany jako King Ad B w Emulsifier) ​​wywodził się z   punka, zaczynając od takich zespołów jak niesławny One Less Customer For The Butcher, podczas gdy perkusista Martin (AKA Juan V) miał formatywne muzyczne doświadczenia z  Brothers Gorgonzola między innymi.

Według Bennetta były koncerty z tymi wczesnymi zespołami w miejscach „takich jak Clyde Quay, Terminus i takie miejsca”, ale żaden z nich nie może sobie przypomnieć, gdzie i kiedy pierwszy koncert Emulsifier był… chociaż wydarzyło się to „gdzieś w 1988 lub 1989 roku” .

 W ciągu następnych pół tuzina lat Emulsifier stał się jednym z najbardziej popularnych zespołów Wellington  dla międzynarodowych supporterów, zdobywając miejsca na podnoszenie kurtyn dla takich jak Faith No More, The Beastie Boys, The Pogues i Pop Will Eat Itself w   Wellington i Auckland. Była EPka - pierwsze wydawnictwo wytwórni Wildside - a w 1993 roku album Cerebral Implosion .

Przez krótki okres na początku lat 90-tych zespół - Bennett, Martin i gitarzysta Mal Mesweski, który obecnie mieszka w Wielkiej Brytanii - wydawał się być u szczytu swego rodzaju funk-rockowego ducha czasu. W końcu sprawy zaczęły się  wikłać, co nieuchronnie dzieje się w 1995 roku.

To była ekscytująca era dla sceny muzycznej na żywo w Wellington, kiedy to zawodnicy wagi ciężkiej Shihad i Head Like A Hole pojawili się jako poważni gracze na żywo. W każdy weekend można było poszukać ostrego punka z Flesh D-Vice , oddolnego funku Bumpin Ugly lub awangardowego popu Six Volts. Na początek. Z drugiej strony widzieliśmy pojawienie się embrionalnej sceny hip hopowej, kierowanej bezkompromisowo przez aktywną politycznie grupę Upper Hutt Posse, Noise In Effect i jednego lub dwóch innych kluczowych graczy.

Otwarto nowe lokale - kluby nocne przy Willis Street The Carpark i (stary) Bar Bodega oraz Paisley Park przy Taranaki Street - podczas gdy kawiarnie, takie jak Cuba Cuba, oferowały alternatywę dla tradycyjnych pubów, takich jak The Cricketers i Clarendon. W rzeczywistości, kiedy lata 80-te przechodziły płynnie w lata 90-te, w stolicy panowało niemal poczucie odnowy. Wraz z pojawieniem się wielu nowych gatunków muzycznych, nastąpiło coś podobnego do szerszej zmiany warty, a zespoły takie jak Emulsifier były tego dużą częścią.

Własny, funk-metalowy, hybrydowy styl muzyczny zespołu dorównywał stylowi Red Hot Chili Peppers, chociaż Bennett twierdzi, że był bardziej organiczny lub naturalny niż cokolwiek umyślnego.

Wczesny koncert w Auckland zaowocował spotkaniem z Murrayem Cammickiem z Southside Records , który był także szefem nowej wówczas wytwórni Wildside. To spotkanie doprowadziło do EP-ki, Rock Your Radio , które stało się debiutanckim wydawnictwem Wildside. EP-ka z czterema utworami zawierała wczesne występy na żywo, „Terrified”, „Bootsay” i „Theme from Emulsifier” i została dobrze przyjęta przez krytyków i fanów.

To wydanie dało zespołowi bardzo potrzebną komercyjną wiarygodność. Chociaż wciąż były zajęcia dzienne - Bennett pracował w Radio Active, Martin pracował „tu i tam, ale generalnie starał się tego nie robić” - zwiększony profil i twórczy impet dla zespołu oznaczały więcej pracy na żywo na scenie.

Cerebral Implosion  został wydany w październiku 1993 roku, kiedy zespół był u szczytu swoich możliwości. Zawierał dobrą mieszankę starszych utworów na żywo - w tym trzy utwory ze wspomnianej EP-ki - i nowsze , takie jak singiel „Intergalactic” i „Rock Invader”.

Jeśli to był szczytowy moment, to porażka, by zaimponować szefowi Wildside Murrayowi Cammickowi po nagraniu drugiego pełnometrażowego albumu, była naprawdę niska. To była porażka, która okazała się katalizatorem ostatecznego upadku zespołu. Praca została odłożona na półkę iw tym momencie dla Emulsifier wszystko się skończyło.

Ostatni koncert Emulsifier odbył się „gdzieś w 1995 roku” w starym barze Bodega na Willis Street. Gdy zespół był ubrany w garnitury Beatle'ów, kurtyna opadła na karierę zespołu, który u szczytu swego szczytu widział swój płomień jasno płonący na krajowej scenie. Wcześniej ostatecznie kapryśny pazur losu - i być może moda - miała swój głos.

Ale to nie było ostatnie słowo. To mógł być koniec Emulsifier, ale dla Bennetta i Martina był to zaledwie początek muzycznej podróży, która zajęłaby kilka kolejnych zwrotów akcji w ciągu następnych dwóch dekad… i jest to podróż, która trwa do dziś . 

Single
Tytuł WykonawcaData wydania Aus N.Zel Wytwórnia
[Aus/N.Zel] 		Komentarz
Rock your radio EP.Emulsifier06.1991-42[2]-/Wildside X 14 960-
Autor: o Brak komentarzy:
Etykiety: ,

Les Emmerson

 Robert Leslie „Les” Emmerson (urodzony 17 września 1944 w Ottawie , Ontario , Kanada) jest głównym wokalistą i gitarzystą zespołu Five Man Electrical Band i ich poprzednika The Staccatos . Nagrywał także jako artysta solowy, notując trzy pierwsze   przeboje w Kanadzie, w tym przebój "Control Of Me", który zajął 5. miejsce.


Najbardziej znany jest z pisania piosenki „ Signs ”, która była hitem dla Five Man Electrical Band Emmersona w 1971 roku, a także dla zespołu Tesla w 1990 roku.  Obie wersje piosenki sprzedały się w ilości około 1,5 miliona egzemplarzy w czas każdego  wydania. W 2006 roku piosenka została zsamplowana przez Fat Boy Slim w sprzedającej się w platynie piosence „ Don't Let the Man Get You Down ”.   Szczególnie w wyniku samplingu Fat Boy Slim, Emmerson zarabia wystarczająco dużo pieniędzy z tantiem za „Signs”, że może utrzymać przeciętny styl życia bez pracy.

Emmerson rozpoczął karierę solową, będąc jeszcze członkiem zespołu Five Man Electrical. Jego pierwszy solowy przebój „Control Of Me” został wydany pod koniec 1972 roku, a na początku 1973 roku zajął 5. miejsce na kanadyjskiej liście singli. Kolejny singiel „Cry Your Eyes Out” osiągnął 18 miejsce na liście najlepszych singli RPM Weekly we wrześniu 1973 roku. Emmerson wydał dwa kolejne solowe single w 1974 i 75, kiedy jeszcze był z Five Man Electrical Band, ale jego jedynym wydawnictwem po rozpadzie zespołu był nie-notujący sukcesów na listach singiel "Borderline" w 1977 roku. 

Żaden inny materiał nie został wydany  do 2007 roku, kiedy to The Sound City Sessions pojawił  się. Album ten zawiera materiał nagrany w 1976 i 1977 roku, w tym „Borderline” i pozostaje jedynym solowym albumem Emmersona; jego inne solowe single nigdy nie zostały wydane na LP ani CD.

Emmerson pozostaje w Ottawie od połowy 2009 roku.

 


Single
Tytuł WykonawcaData wydania UK US Wytwórnia

[US] 		Komentarz
Control Of Me/Goin' Through The MotionsLes Emmerson 01.1973-51[9]Lion 141[written by Les Emmerson][produced by T. Gerow, L. Emmerson]
Autor: o Brak komentarzy:
Etykiety: ,

Phil Emmanuel

 Phillip Ernest Emmanuel   (ur. 6 lipca 1952r - zm. 24 maja 2018r) był australijskim gitarzystą, który zyskał sławę z The Trailblazers, a także jako starszy brat muzyka Tommy'ego Emmanuela . Grał z wieloma innymi australijskimi artystami, takimi jak INXS , Jimmy Barnes , John Farnham , Ian Moss i Slim Dusty , a także z wieloma międzynarodowymi artystami, takimi jak brytyjski gitarzysta Hank B. Marvin i amerykańskimi wykonawcami Chetem Atkinsem , Willie Nelsonem , Duane Eddy'm i Dolly Parton . 

Jego debiutancki album, Kakadu Sunrise , osiągnął 33 miejsce na nowozelandzkich listach przebojów.  W 1994 roku Phil i Tommy Emmanuel wydali album Terra Firma , który był nominowany do nagrody ARIA 1995 dla najlepszego albumu współczesnego  . W 2011 roku Emmanuel został wprowadzony do Australian Roll of Renown .
 

Emmanuel zmarł nagle na atak astmy w Parkes w Nowej Południowej Walii 24 maja 2018 r. w wieku 65 lat. 

Albumy
Tytuł WykonawcaData wydania Aus N.Zel Wytwórnia
[Aus/N.Zel] 		Komentarz
Kakadu sunrisePhil Emmanuel01.1993-33[2]-/BMG DIN 233-

 

Autor: o Brak komentarzy:
Etykiety: ,

Sharon Emirali

Sharon Emirali to piosenkarka, autorka tekstów, która występuje od 8 roku życia. Sharon zaczęła śpiewać   country, a następnie przeniosła się do świata muzyki pop, a w 1992 roku znalazła się w pierwszej dziesiątce przebojów z Summer Full of Colour. W ostatnich latach Sharon występowała w trasach koncertowych z Tomem Jonesem, Charliem Pride, Rikki Morris (support dla brytyjskich gwiazd Paula Younga i Tony Hadley'a) śpiewała w chórkach z Bobbym McFerrinem i koncertowała z legendarną grupą wokalną The Jordinaires (która pojawia się we  wczesnych hitach Presleya).

 Po sezonie występów w ekskluzywnym hotelu New Akao w Atami w Japonii Sharon wróciła do Nowej Zelandii zostać integralnym członkiem wielokrotnie nagradzanego zespołu twórców muzyki komercyjnej. W związku z tym Sharon jest zajętą ​​piosenkarką sesyjną w studiu i występowała w Coca-Cola Christmas in the Park, TVNZ Singing Bee, koncercie Anzac dla Maori Television, programie TV3 Freshly Squeezed Talent oraz występowała na koncercie Rotorua’s Lakeside.

 

 

 

Single
Tytuł WykonawcaData wydania Aus N.Zel Wytwórnia
[Aus/N.Zel] 		Komentarz
A Summer Full Of ColourSharon Emirali02.1993-8[5]-/Festival C 11 387-

Autor: o Brak komentarzy:
Etykiety: ,

Elwood

 Elwood to muzyczny projekt / współpraca wokalisty i tekściarza Prince'a Elwooda Stricklanda III (urodzonego w Północnej Karolinie ) oraz koproducenta i autora tekstów Briana Bolanda.

Urodzony i wychowany w Północnej Karolinie, Strickland dorastał słuchając rapu, soulu, country, folku i popu, a ostatecznie został inżynierem nagrań w Soho's Greene Street Recording Facility. Strickland pracował jako inżynier nagrań w Greene Street Recording w Soho, gdzie spotkał się z Bolandem, pracując z takimi artystami jak Tricky , Mos Def , De La Soul i Adam Yauch . Elwood współpracował z producentem Stevem Lillywhite nad ich debiutanckim albumem The Parlance of Our Time , który został wydany na początku 2000r wspólnie przez Palm Pictures i wytwórnię Lillywhite, Gobstopper. 

Pierwszy album Elwooda, The Parlance of Our Time , został wydany 16 maja 2000 r.
Druga płyta Elwooda została wydana niezależnie w 2005 roku. Chociaż niewiele wiadomo o tej płycie, można ją usłyszeć na stronie internetowej Elwood, Elwoodmusic.org. 

Single
Tytuł WykonawcaData wydania Aus N.Zel Wytwórnia
[Aus/N.Zel] 		Komentarz
SundownElwood 07.2000-34[9]-/Festival D 2034-
Albumy
Tytuł WykonawcaData wydania Aus N.Zel Wytwórnia
[Aus/N.Zel] 		Komentarz
The Parlance of Our TimeElwood 09.2000-24[3]-/Festival Palm 2047-
Autor: o Brak komentarzy:
Etykiety: ,

Eruption

Eruption - powstał w 1974 roku w Wielkiej Brytanii. W skład zespołu wchodzili Greg Perrineau, Morgan Perrineau, Jerry Williams, Eric Kingsley oraz Precious Wilson.
 

Ich pierwszy singel - Let Me Take Your Back in Time został wydany w 1976 roku. W 1977 opiekę nad grupą przejął Frank Farian (producent od Boney M). W 1978 roku cover I Can't Stand the Rain dotarł do piętego miejsca brytyjskiej listy przebojów, a także do miejsca 18 Billboard Hot 100.

 

W 1979r zespół nagrał swój największy przebój One Way Ticket. Jednak w tym samym roku Precious Wilson opuściła zespół i wybrała karierę solową. Zastąpiła ją Kim Davies. Grupa nagrywała do połowy lat 80-tych. Ponoć Precious Wilson dalej występuje jako Eruption z nowym zespołem. 

Single
Tytuł WykonawcaData wydania UK US Wytwórnia
[UK] 		Komentarz
I Can't Stand the Rain / Be YourselfEruption02.19785[11]18[22]Atlantic K 11068[written by Ann Peebles,Donald Bryant,Bernard Miller][produced by Frank Farian,Rainer M. Ehrhardt][#38 hit for Ann Peebles in 1973][6[18].Hot Disco/Dance:Ariola /Hansa 7686][30[13].R&B Chart]
One Way Ticket/Left Me in the RainEruption04.19799[10][30[14].Hot Disco/Dance:Ariola /Hansa 9020]Atlantic K 11266 [written by Jack Keller,Hank Hunter][produced by Frank Farian,Rainer M. Ehrhardt]

Albumy
Tytuł WykonawcaData wydania UK US Wytwórnia
[US] 		Komentarz
EruptionEruption04.1978-133[13]Ariola 50 033[produced by F. Farian, R. Ehrhardt]
Autor: o Brak komentarzy:
Etykiety: ,

Terry Ellis

Terry Lynn Ellis (ur. 5 września 1963r)  , amerykańska wokalistka, autorka tekstów i aktorka. Ellis jest najbardziej znana jako założycielka grupy wokalnej   En Vogue, która powstała w 1989 roku.

 

Terry Ellis urodziła się w Houston w Teksasie . Jest córką Lenniego Jamesa Ellisa i nieżyjącej już Evelyn Marie Patton.  Ellis ukończyła Worthing High School w 1982 roku. Po ukończeniu szkoły średniej, Ellis uczęszczała do Prairie View A&M University gdzie później uzyskała dyplom z marketingu w 1990 roku. Podczas studiów na Uniwersytecie Prairie View  Ellis doskonaliła swoje umiejętności wokalne pod okiem dr Ruby Hebert i profesora George'a Edwardsa, dyrektora Marching Storm Band, gdzie była główną wokalistką . Dodatkowo, pod auspicjami Biura ds. Aktywności Studenckich i pod kierownictwem jego dyrektora, Fredericka V. Robertsa, Terry wzięła udział w kilku pokazach talentów, wystąpiła w programach specjalnych, w tym Miss and Mr. Prairie View A&M University Pageants, a także  śpiewała na otwarcie   na wielu ważnych koncertach na terenie kampusu. 

W 1988 roku Ellis wystąpiła na  koncercie z  Kashifem, który okazał się przesłuchaniem onsight do proponowanego zespołu śpiewającego, który miałby stworzyć Kashif i przyjaciele.   Ellis później przesłuchano, by śpiewała w przyszłej grupie żeńskiej.Początkowo producenci Denzil Foster i Thomas McElroy już wybrali wokalistki Dawn Robinson , Maxine Jones i Cindy Herron do trzyosobowego zespołu dziewczęcego, ale po wysłuchaniu jej śpiewu dodali Ellis. Po dołączeniu do składu Ellis, grupa stała się kwartetem i początkowo wybrała nazwę „For You”, później zmienioną na En Vogue .Ellis śpiewała wokal na wstępie pierwszego singla grupy „Hold On ”, który został # 2 na Billboard s Hot 100  , sprzedany w milionie kopii stając się platynową płytą.W tym samym roku grupa wydała swój debiutancki album Born to Sing , który pokrył się platyną. Ellis śpiewała również główne wokale na singlach „ Lies ” i „ Don't Go ”,   które oba znalazły się w pierwszej piątce listy przebojów Billboard Hot R & B / Hip-Hop Songs . 

En Vogue wydał swój drugi album studyjny Funky Divas w 1992 roku, który sprzedał się w ponad 3,5 miliona egzemplarzy w Stanach Zjednoczonych. Ellis dzieli się głównym wokalem na jednym z najlepiej sprzedających się singli z albumu „ Free Your Mind ”. „Free Your Mind” zdobył dwie nagrody MTV Video Music Awards , za „Best R&B Video” i „Best Dance Video”. En Vogue wydało jesienią 1993 roku EP-kę, zatytułowane Runaway Love .

W listopadzie 1995 roku, Ellis odchodzi z zespołu i wydaje swój debiutancki solowy album , Southern Gal . Album dał początek singlom „Where Ever You Are” i „What Did I Do You?”. W ciągu roku od wydania album sprzedał się w ponad 142 000 egzemplarzy.   Album uważany za komercyjną porażkę po sprzedaży nie odpowiadał standardowi sukcesu En Vogue. Wydała także swój własny zapach zatytułowany „Southern Exposure”.

W 1996 roku En Vogue nagrał „ Don't Let Go (Love) ”, w którym Ellis śpiewał ostatnią zwrotkę rozszerzonej wersji piosenki.  Piosenka znalazła się na ścieżce dźwiękowej do filmu Set It Off . Wydany jesienią, stał się największym dotychczasowym hitem grupy, zajmując numer jeden na świecie. Sprzedał się również w ponad 1,8 miliona egzemplarzy na całym świecie i uzyskał status platyny przyznany przez RIAA .  W odpowiedzi na duży sukces komercyjny „Don't Let Go (Love)” grupa konsekwentnie przystąpiła do pracy nad swoim trzecim albumem. Ponieważ album był bliski ukończenia, Robinson opuściła grupę w kwietniu 1997 roku po trudnych negocjacjach kontraktowych, które znalazły się w impasie. Końcowy rezultat sprawił, że En Vogue ponownie nagrał swój trzeci album z Ellis , która śpiewała główne wokale w większej liczbie piosenek. W czerwcu 1997 roku grupa wydała trzeci album studyjny EV3 , który pokrył się platyną.

W 1999 roku Ellis koncertowała jako wokalistka rezerwowa Toni Braxton  . Pojawia się również jako jedna z przyjaciółek Chanté Moore w teledysku „ Chanté's Got a Man ” z 1999 roku. W 2000 roku wydała także piosenkę „Call on Me” na ścieżce dźwiękowej do romantycznego dramatu HBO Disappearing Acts . W 2005 roku Ellis pojawiła się w teledysku Stevie Wondera „So What The Fuss” z  oryginalnymi członkami En Vogue Dawn Robinson, Maxine Jones i Cindy Herron. Przez lata Ellis kontynuowała nagrywanie na albumach grupy: Masterpiece Theatre (2000), The Gift of Christmas (2002) i Soul Flower (2004).

W lipcu 2014 roku Ellis podpisała kontrakt z Pyramid Records wraz z członkiniami En Vogue, Cindy Herron i Rhoną Bennett .   W listopadzie 2014 wydały  An En Vogue Christmas . W lutym 2015 roku Rufftown Entertainment złożyła pozew przeciwko firmie En Vogue, która wymienia Herron  i Ellis  za zerwanie umowy. Właściciel Rufftown, Rene Moore, żąda od grupy 310 milionów dolarów. 

  Ellis jest stanu wolnego i nie ma dzieci. Kuzynem Ellisa był Thomas Howard, który grał w NFL w barwach Cincinnati Bengals . Jest bliską przyjaciółką aktorki i modelki Holly Robinson Peete , którą poznała na planie serialu „Hangin 'with Mr. Cooper” podczas nagrywania piosenki przewodniej serialu.  



Single
Tytuł WykonawcaData wydania UK US Wytwórnia

[US] 		Komentarz
Where Ever You AreTerry Ellis11.1995-52[20]EastWest 64 361[written by Denzil Foster, Thomas McElroy][produced by Denzil Foster, Thomas McElroy][10[22].R&B Chart]
What Did I Do To You?Terry Ellis03.1996-113[4]EastWest 64 323[written by Denzil Foster, Thomas McElroy,Terry Ellis][produced by Denzil Foster, Thomas McElroy][41[10].R&B Chart]



Albumy
Tytuł WykonawcaData wydania UK US Wytwórnia

[US] 		Komentarz
Southern GalTerry Ellis12.1975-116[5]EastWest 61 857[produced by Denzil Foster ,Thomas McElroy,Somethin' for the People]
Autor: o Brak komentarzy:
Etykiety: ,

Sid Wayne

Sid Wayne (ur. 26 stycznia 1923r -zm.  26 grudnia 1991r) był amerykańskim autorem  tekściarzem i kompozytorem , który napisał wiele znanych piosenek od lat 50. do 80-tych. Prawie każdy film Elvisa Presleya zawierał co najmniej jedną pracę napisaną przez Wayne'a i jego partnera Bena Weismana .


Jego najbardziej znane dzieła to „ See You In September ” (napisane wspólnie z Shermanem Edwardsem), „It's Impossible” - zawierające angielski liryk z „ Somos Novios ” Armando Manzanero - „ Mangos ” (z Dee Libbey'em), „ Two Different Worlds ” i „ Relax Max ” (z Al Frischem) i „ I Need Your Love Tonight ” (z Bix Reichnerem). Dodatkowo pięć piosenek napisanych wspólnie z Benem Weismanem i Fredem Kargerem na ścieżkę dźwiękową do filmu Hold On! z udziałem Herman's Hermits i Shelley Fabares . Film obejmuje „George and Dragon”, „Got a Feeling”, „Wild Love”, „Gotta Get Away” i „Make Me Happy”, z których drugi był śpiewany przez Fabares . W latach 1960-1962 Wayne był dyrektorem muzycznym teleturnieju CBS Video Village , który zadebiutował wkrótce po tym, jak skażone skandalem, sfałszowane quizy z lat pięćdziesiątych zeszły z wizji.

Urodził się jako Sidney Weinberg w Brooklynie , w Nowym Jorku w dniu 26 stycznia 1923 roku ,Wayne,jako  samouk  muzyk miał wiele sukcesów w Nowym Jorku. W 1961 roku, kiedy Video Village przeniosło się z Nowego Jorku do Los Angeles, przeniósł się z młodą rodziną do West Hollywood w Kalifornii, aby rozpocząć karierę na zachodnim wybrzeżu. Tam nawiązał współpracę z Weismanem przy pracy nad filmami Elvisa Presleya. Gdy kariera filmowa Elvisa dobiegła końca, Wayne powrócił do swoich nowojorskich korzeni, aby mieć swój największy nominowany do nagrody Grammy hit z Perry Como nagranie „It's Impossible”. Ta piosenka, ballada miłosna dla jego żony Rhei, została zamówiona jako angielski liryk do "Somos Novios" Manzanero. Angielska wersja „It's Impossible” została oryginalnie wykonana przez Perry'ego Como i nominowana do nagrody Grammy w 1972 roku.

W 1980 roku Wayne przeniósł się do Dallas w Teksasie , gdzie kontynuował pisanie dla telewizji komercyjnej i reklamy z innymi partnerami do pisania piosenek, Stephenem Arnoldem i Rogerem Howellem (piosenkarzem / autorem tekstów). 

                              Kompozycje Sida Wayne na listach przebojów

 

 
 [with  John Benson Brooks ]
01/1956 Ninety Nine Years (Dead or Alive)   Guy Mitchell 23.US 

[with Al Frisch]
04/1956 Winner Take All   The Platters 50.US 
10/1956 Two Different Worlds  Don Rondo 11.US
11/1956 Two Different Worlds   Roger Williams & Jane Morgan 41.US
11/1956 Two Different Worlds   Ronnie Hilton 13.UK
12/1956 Two Different Worlds   Dick Haymes 80.US
08/1965 Two Different Worlds   Lenny Welch 61.US

[with   Dee Libbey]
03/1957 Mangos   Rosemary Clooney 10.US/17.UK

[with  Aaron Schroeder ]
01/1959 It's Only the Beginning   The Kalin Twins 42.US
01/1959 First Anniversary   Cathy Carr 42.US
06/1961 I'm Gonna Knock on Your Door   Eddie Hodges 12.US/37.UK
03/1974 I'm Gonna Knock on Your Door   Little Jimmy Osmond 11.UK

[with  Bix Reichner]
03/1959 I Need Your Love Tonight   Elvis Presley 4.US/1.UK

[with Sherman Edwards]
06/1959 See You in September   The Tempos 23.US
05/1960 Biology  Sue Raney 109.US
06/1960 Biology   Danny Valentino 95.US
04/1961 Flaming Star   Elvis Presley 14.US
07/1966 See You in September   The Happenings 3.US
06/1972 See You in September   The Mike Curb Congregation 108.US

[with Abner Silver]
08/1960 My Love for You   Johnny Mathis  9.UK/47.US
04/1961 You Set My Heart to Music   Johnny Mathis 107.US

[with Ben Weisman,Marilyn Garrett]
12/1964 Ev'ry Little Bit Hurts   Bobby Vee 84.US 

[with  Dolores Fuller,,Ben Weisman]
02/1965 Do the Clam   Elvis Presley 21.US/19.UK
10/1966 Spinout   Elvis Presley 40.US/21.UK

[with Ben Weisman, Fred Karger ]
04/1968 We Call on Him  Elvis Presley 106.US 

[with  Armando Manzanero]
11/1970 It's Impossible   Perry Como 4.UK/10.US
10/1971 It's Impossible   New Birth 52.US

 

Autor: o Brak komentarzy:

środa, 9 grudnia 2020

Anne Sylvestre

Anne Sylvestre (   ur. Anne-Marie Beugras 20 czerwca 1934r -zm.  30 listopada 2020r) była francuską piosenkarką i autorką tekstów.
Anne Sylvestre urodziła się w Lyonie 20 czerwca 1934 r.  Była córką Alberta Beugrasa i siostrą pisarki Marie Chaix .  Jej ojciec był politykiem, który stał się kolaborantem podczas okupacji Francji .  Marie Chaix napisała książkę o roli ich ojca podczas okupacji, Les Lauriers du lac de Constance (1974). 


Podczas studiów literackich na Sorbonie Anne Sylvestre zaczęła śpiewać w kabaretach w latach pięćdziesiątych i została odkryta przez Michela Valette'a . Jean-Claude Pascal nagrał  jej piosenkę „Carrier d'eau” (Waterbearer) pod tytułem „La terre” (The Dirt, 1958).  Zaczęła nagrywać w 1959 roku, a Georges Brassens napisał przedmowę do jej drugiego albumu (1962). Od 1962 r. pisała i śpiewała także dla dzieci ( Fabulettes ). Napisała piosenkę dla Serge'a Reggianiego „La Maumariée” . Nagrała komiczny duet z Bobym Lapointe „Depuis l'temps que j'l'attends mon prince charmant” ( 1969). 

W 1973 roku założyła własną firmę nagraniową, aby wydawać swoje albumy.   W 1976 roku, wraz z Isabelle Aubret , nagrała album Fabulettes et Chansons d'Anne Sylvestre .  W 1987 roku dała show z piosenkarką Pauline Julien z Quebecu ( Croissants Gémeaux , Crossed Gemini, 1987-1988). Wraz z inną piosenkarką Michèle Bernard , dała program skierowany do dzieci, Lala et le Cirque du vent (Lala and the Wind's Circus, 1992-1996).   Śpiewała również na scenie z Agnès Bihl w programie Carré de Dames (Four of Queens, 2012).

Jej piosenki obejmują szeroki zakres tematyczny. Jej pieśni miłosne są często nostalgiczne („Le Pêcheur de Perles”, The Pearl Fisher, 1967; „La Chambre d'or”, 1969). Niektóre z jej piosenek nie mogły zostać wyemitowane z powodu ich silnego zaangażowania, a inne zawierają wulgaryzmy, na przykład „Les Gens qui doutent” (  1977).  Niektóre piosenki poruszają trudne tematy, takie jak ubóstwo („Porteuse d'eau”,   1961), bezdomność („Pas difficile”,  1986), edukacja w społeczeństwie konsumpcyjnym („Abel Caïn, mon fils ",   1971), wojna (" Lullaby from Bagdad ",  2003). Liczne piosenki ukazują życie kobiet w sposób feministyczny: „No, tu n'as pas de nom” ( 1973) o aborcji, „La Vache engagée” ( 1975), „Une sorcière comme les autres” ( 1975) o macierzyństwie,  „La Faute à Ève” (  1978) o prawach kobiet , „Rose” (1981) o ciąży nastolatków  „Juste une femme” ( 2013) o seksizmie. Wspierała również małżeństwa osób tej samej płci („Gay marions-nous”, 2007). 

Single
Tytuł WykonawcaData wydania Fra Szwa Wytwórnia

[Fra] 		Komentarz
Les cathédrales/Jeannette-Madame ma voisine/Tiens toi droitAnne Sylvestre04.196298[2]-Philips 432.438-




Albumy
Tytuł WykonawcaData wydania Fra Ger Wytwórnia

[Fra] 		Komentarz
N° 5 Anne Sylvestre12.196715[1]-Philips P 77. 871 -
MousseAnne Sylvestre10.196810[16]- Disques Meys 30001-
Dans La Vie En VraiAnne Sylvestre02.19815[8]---
Bye Mélanco Anne Sylvestre09.200781[7]-Universal Music France 301 763 5-
Autor: o Brak komentarzy:
Etykiety: ,

Ronettes

Veronica "Ronnie" Bennett (ur. 10.08. 1943 r. w Nowym Jorku, USA), jej siostra Estelle (ur. 22. 07. 1944 r. w Nowym Jorku, USA) i kuzynka Nedra Talley (ur. 17. 01. 1946 r. w Nowym Jorku, USA) zaczęły karierę jako grupa taneczna Dolly Sisters. Od 1961 r. były na stałe zatrudnione w słynnym klubie Peppermint Lounge, gdzie królował wtedy twist. Później pobierały lekcje śpiewu i podpisały kontrakt nagraniowy.

 

Pierwszy singel tria "I Want A Boy" został wydany pod nazwą Ronnie And The Relatives, ale następny, "Silhouettes" z 1962 r., ukazał się jako dzieło The Ronettes. Grupa nagrała cztery single dla firmy Colpix/ May i pojawiła się na płycie disc jockeya Murraya The K. zatytułowanej Live From The Brooklyn Fox. Wkrótce Ronettes podpisały kontrakt z producentem Philem Spectorem. Pierwszym owocem ich współpracy był singel "Be My Baby", w którym Spector opracował akompaniament współbrzmiący doskonale z płaczliwym, nosowym głosem Ronnie. Dotarł on do amerykańskiej i brytyjskiej Top 5. Duży sukces odniosła także piosenka "Baby I Love You", goszcząc w pierwszej dwudziestce listy bestsellerów po obu stronach Atlantyku.
 

Romans producenta z Ronnie (zakończony później małżeństwem) spowodował, że Spector rezerwował swoje najlepsze kompozycje dla ukochanej, i chociaż single takie, jak: "The Best Part Of Breaking Up", "Walking In The Rain" (oba z 1964 r.) czy "Is This What I Get For Loving You"(z 1965 r.), nie dorównały wczesnym sukcesom The Ronettes, jednak znalazły się w grupie najlepszych singli pop wszechczasów. Aktywność zespołu zmniejszyła się po wycofaniu się Spectora z muzycznego show-biznesu w połowie lat 60-tych, ale trio powróciło w 1969 r. singlem "You Came, You Saw, You Conquered", opublikowanym pod nową nazwą The Ronettes Featuring The Voice Of Veronica. Niestety, okazał się on komercyjną porażką.
 

Ronnie postanowiła zerwać współpracę ze Spectorem i w 1973 r. związała się z Buddah Records. Wkrótce założyła nowy zespół razem z wokalistkami Denise Edwards i Chip Fields. Ronnie And The Ronettes zadebiutowały w tym samym roku singlem "Lover Lover", a po zmianie nazwy na Ronnie Spector And The Ronettes w 1974 r. nagrały drugi — "I Wish I Never Saw The Sunshine", nową wersję utworu zarejestrowanego wcześniej przez oryginalny skład zespołu, ale nie opublikowanego aż do tamtej chwili. Później Ronnie zdecydowała się na kontynuowanie kariery solowej.  


Single
Tytuł WykonawcaData wydania UK US Wytwórnia
[US] 		Komentarz
Be My Baby / Tedesco and PitmanRonettes08.19634[13]2[13]Philles 116[written by Phil Spector,Jeff Barry,Ellie Greenwich][produced by Phil Spector][4[13].R&B Chart]
Baby, I Love You / Miss Joan and Mr. SamRonettes12.196311[14]24[9]Philles 118[written by Phil Spector,Jeff Barry,Ellie Greenwich][produced by Phil Spector][6[11].R&B Chart]
(The Best Part Of) Breakin' Up / Big RedRonettes04.196443[3]39[8]Philles 120[written by Phil Spector,Vini Poncia,Pete Andreoli][produced by Phil Spector]
Do I Love You? / Bebe and SusuRonettes06.196435[4]34[9]Philles 121[written by Phil Spector,Vini Poncia,Pete Andreoli][produced by Phil Spector][11[10].R&B Chart]
(Walking) In the Rain / How Does It Feel?Ronettes10.1964-23[11]Philles 123[written by Phil Spector,Barry Mann, Cynthia Weil][produced by Phil Spector][3[14].R&B Chart]
Born to Be Together / Blues for BabyRonettes featuring Veronica02.1965-52[6]Philles 126[written by Phil Spector,Barry Mann, Cynthia Weil][produced by Phil Spector]
Is This What I Get for Loving You? / Oh, I Love YouRonettes featuring Veronica05.1965-75[4]Philles 128[written by Phil Spector,Gerry Goffin,Carole King][produced by Phil Spector]
I Can Hear Music / When I Saw YouRonettes featuring Veronica10.1966-100[1]Philles 133[written by Phil Spector,Jeff Barry,Ellie Greenwich][produced by Phil Spector]
You Came, You Saw, You Conquered / Oh, I Love YouRonettes featuring The Voice Veronica04.1969-108[4]A&M; 1040[written by Phil Spector,Irwin Levine,Tony Wine][produced by Phil Spector]

Albumy
Tytuł WykonawcaData wydania UK US Wytwórnia
[US] 		Komentarz
Presenting The Fabulous Ronettes Featuring VeronicaRonettes 12.1964-96[8]Philles 4006[written by Phil Spector,Gerry Goffin,Carole King][produced by Phil Spector]
Autor: o Brak komentarzy:
Etykiety: ,

Don Rondo

 Don Rondo (ur. jako Donald T. Rondeau , 5 stycznia 1930r - zm. 27 stycznia 2011r) był amerykańskim wokalistą znany z popularnych muzycznych ballad w połowie lat 50-tych, znany ze swojego charakterystycznego baryton głosu .



Rondo, urodzony w Ware w stanie Massachusetts, po raz pierwszy stał się popularny po wydaniu w 1956 roku swojej wersji piosenki „ Two Different Worlds ”. Wydany przez Jubilee Records w październiku 1956 roku piosenka spędziła trzy miesiące na liście Billboard , osiągając 11 miejsce.W końcu sprzedał się w liczbie ponad miliona egzemplarzy   i zastał Rondo w czasie, gdy muzyka jego gatunku napotykała silną konkurencję ze strony rock and rolla . Wśród jego telewizyjnych występów było pojawienie się w 1957 telewizyjnym teleturnieju ,  To Tell the Truth .

Ze względu na sukces „Two Different Worlds”, Jubilee szybko wydało kolejne wydawnictwo, podwójną stronę A , „The Love I Never Had” oraz piosenkę „Don't”, która była zupełnie inną piosenką niż piosenka Elvisa Presleya o tym samym tytule. Jednak singiel wypadł  gorzej, a trzeci singiel , „On Forgotten Street”, również nie zdobył powodzenia.

Zmiana tempa w 1957 roku, jego kolejna wersja była   wesołym numerem, „ White Silver Sands ”, napisany przez Reda Matthewsa, i który dał mu numer 7 na liście bestsellerów ,  Piosenka rzeczywiście stał się największym hitem sprzedaży Jubilee, a kolejny o milionowej sprzedaży,  nagrodzony złotym krążkiem "White Silver Sands" miał być ostatnim wielkim hitem Rondo. Po stronie B tej płyty znalazł się klasyk jazzu Stars Fell on Alabama . Potem pojawiły się inne wydawnictwa, w tym „There's Only You” i „Forsaking All Others”, ale te ledwo trafiły na listy przebojów.
  

Po opuszczeniu Jubilee, Rondo podpisał kontrakt z Atlantic Records , gdzie wydał kolejną podwójną stronę A, „Malibu” / „So Did I”. Nagrał także piosenki dla Carlton Records, Roulette i Decca . Wśród jego nagrań w Carlton znalazły się „A Hoot 'n A Holler”, a jego nagrania w Roulette zawierały „The Golden Rule”. Wśród jego nagrań  w Decca znajdują się „Beyond The Mighty River” i „Evening Star”. Żaden z nich nie odniósł jednak sukcesu  , a gusta muzyczne uległy wówczas dramatycznej zmianie.

W połowie lat sześćdziesiątych Rondo przeniósł się do reklamy. Wykonał wiele podkładów głosowych do reklam radiowych i telewizyjnych, w tym do popularnych jingli „Where the Rubber Meets the Road” dla Firestone i „It's Us, Or Rust” dla Ziebarta i wielu innych.

W późniejszych latach stał się osobowością radiową w New Hampshire .

Rondo zmarł 27 stycznia 2011 roku po rocznej walce z rakiem płuc. 



Single
Tytuł WykonawcaData wydania UK US Wytwórnia

[US] 		Komentarz
Two Different Worlds/He Made You MineDon Rondo10.1956-11[18]Jubilee 5256[written by Al Frisch,Sid Wayne]
White Silver Sands/Stars Fell On AlabamaDon Rondo07.1957-7[10]Jubilee 5288[written by C. Matthews]
There's Only You/Forsaking All OthersDon Rondo10.1957-77[2]Jubilee 5297[written by Billy Mure]
Autor: o Brak komentarzy:
Etykiety:

Rondels

W dzikich czasach rock and rolla sprzed Beatlesów, czterech nastolatków z przedmieść Bostonu - Lennie Petze, Jimmy Petze, Ray Pizzi i Lenny Collins - oddzieliły się od grupy Beantown we wczesnych latach sześćdziesiątych z garstką   w większości instrumentalnych rockmanów. którzy są ciepło wspominani do dziś i służą jako ekscytujący kontrapunkt dla stosunkowo statecznych dźwięków Freddy'ego Cannona i G-Clefs, które zdominowały Boston za czasów Kennedy'ego.

 Członkowie zespołu zjedli zęby, grając kawałki w różnych lokalnych zespołach (Rhythm Rockers, The Rainbows, The Reveleers, Three D's, the Hi-Fi's) - a nawet słuchali w radio takich kawałków jak Arnie „Woo Woo” Ginsberga z singlem Rhythm Rockers z 1960 r., „Madness” - zanim połączyli siły jako Rondels i zwrócili na siebie uwagę nowojorskiego producenta Bugsa Bowera swoją wersją standardowego „Greensleeves” (zatytułowanego „Shades of Green”) . 

Odwrotna strona tego singla, „Back Beat No. 1”, trafiła na listę Top 100, osiągając 66 miejsce w sierpniu 1961 roku. Zespół kontynuował występy i nagrywał single - „Meet Me At The Peppermint Lounge” z 1962 roku było próbą zarobku w szaleństwie twista - ale większy sukces wymknął się grupie, a fala przypływowa znana jako Beatlemania okazała się zbyt silna, by z nią konkurować, chociaż zespół (z kilkoma zmianami w składzie i nazwach) wytrwał do 1968 roku.

Lennie Petze pozostał w przemyśle muzycznym, w końcu staje   dyrektorem   A & R w Epic Records, dla której podpisali kontrakty m.in. Boston  i Cyndi Lauper.



Single
Tytuł WykonawcaData wydania UK US Wytwórnia

[US] 		Komentarz
Back Beat No. 1/Shades Of GreenRondels08.1961-66[4]Amy 825[written by L. Petze, J. Petze, R. Pizzi, L. Collins][produced by "Bugs" Bower]
Autor: o Brak komentarzy:
Etykiety:

Rondells

The Rondells byli jednym z najbardziej znanych zespołów na australijskiej scenie muzycznej połowy lat sześćdziesiątych, choćby z uwagi na fakt, że trzech ich członków zrobiło poważne kariery muzyczne. 

Po raz pierwszy pojawili się w ważny sposób na nagraniach  Bobby & Laurie
 w "I Belong to You", zanim podpisali kontrakt z Go !! wytwórnią w 1965 roku, dla której wydali parę singli i EP-kę. Bernie O'Brien był liderem i pisał trochę piosenek, kiedy nie obejmował standardów rock & rolla, a stale zmieniający się skład w pewnym momencie obejmował Wayne Duncana (bas) i Gary Younga (perkusja), który na przełomie dekady , stał się sekcją rytmiczną Daddy Cool, a później jeszcze Jo Jo Zep & the Falcons . 

Członek Rondells, Gil Matthews, został między innymi członkiem Max Hamilton & the Impacts, Levi Smith's Clefs i the Aztecs . Jeden z wczesnych składów, oprócz O'Briena , obejmował Denisa Tuckera (bas), Johna Sullivana (gitara rytmiczna) i Dennisa Collinsa (perkusja). W każdym wcieleniu stanowili hard rockowy image, zaskakująco bliski duchowi Kinks .

Single
Tytuł WykonawcaData wydania Aus N.Zel Wytwórnia
[Aus/N.Zel] 		Komentarz
Talkin' 'Bout You/Baby, Don't HideRondells06.196548[7]-Go!! G-5005/-[written by Chuck Berry]

 

Autor: o Brak komentarzy:
Etykiety: ,

wtorek, 8 grudnia 2020

Maxwell

 Gerald Maxwell Rivera, bardziej znany pod pseudonimem scenicznym Maxwell (ur. 23 maja 1973r w Nowym Jorku) - amerykański wokalista, autor tekstów i producent muzyczny, wykonawca muzyki z pogranicza stylów soul i R&B.


Maxwell stracił ojca w katastrofie lotniczej, kiedy miał trzy lata. To spowodowało jego dużą religijność, zaczął śpiewać w kościele. W wieku siedemnastu lat zaczął pisać swoje własne piosenki na zwykłym keyboardzie, którego dostał od swojego przyjaciela. Inspirował się muzyką R&B z wczesnych lat 80-tych, bardzo szybko się rozwijał i już w 1991 roku występował na klubowej scenie Nowego Jorku. W 1994 roku podpisał kontrakt z wytwórnią Columbia Records.
 

Na początku lat 90-tych Maxwell nawiązał współpracę z autorem piosenek Leonem Ware oraz gitarzystą Wah Wah Watsonem, wraz z którymi pracował nad debiutanckim albumem zatytułowanym Maxwell's Urban Hang Suite. Ze względu na wątpliwości wytwórni Columbia co do szans materiału na rynku album został wydany w marcu 1996 roku, w dwa lata po zakończeniu nagrań.

Mocno inspirowany klasycznym soulem Maxwell's Urban Hang Suite nie znalazł wielu zwolenników wśród słuchaczy do momentu wydania drugiego singla zatytułowanego „Ascension (Don't Ever Wonder)”, który spowodował wzrost sprzedaży albumu do blisko 2 milionów egzemplarzy. Za wyniki sprzedaży na rynku amerykańskim album uzyskał we wrześniu 1996 status złotej płyty, następnie w marcu 1997 platynowej płyty, a w 2002 przyznano status podwójnej platynowej płyty. Artysta uzyskał nominację do nagrody amerykańskiego przemysłu muzycznego Grammy w roku 1999 w kategorii „Najlepszy Album R&B” .

W październiku 1996 Maxwell nagrał piosenkę „Segurança (Security)” na charytatywny album Red Hot + Rio wyprodukowany przez Red Hot Organization). Dochód z albumu zostaje przeznaczony na pomoc osobom chorym na AIDS. 15 czerwca 1997 w Nowym Jorku Maxwell zarejestrował dla stacji MTV koncert z cyklu MTV Unplugged. Na płycie oprócz autorskich kompozycji znalazły się interpretacje utworów: „This Woman's Work” Kate Bush i „Closer” zespołu Nine Inch Nails. Konflikt pomiędzy artystą a wytwórnią płytową co do formy wydania zapisanego podczas koncertu materiału spowodował w rezultacie wydanie minialbumu.

Drugi album studyjny Maxwella zatytułowany Embrya, ukazał się w 1998 roku. Rok później ukazał się singiel napisany przez R. Kelly'ego zatytułowany „Fortunate”. Utwór zostaje także wydany na ścieżce dźwiękowej do filmu Życie. Singel uplasował się na 1. miejscu listy przebojów Hot R&B/Hip-Hop Singles and Tracks magazynu Billboard. Piosenka przysporzyła Maxwellowi największy sukces komercyjny zdobywając 1. miejsce w podsumowaniu rocznym listy przebojów R&B magazynu Billboard w 1999.

Trzeci studyjny album Maxwella zatytułowany Now został wydany w 2001 roku stając się numerem 1. na listach Billboard 200 oraz Billboard R&B Album Chart. Album promowały single "Lifetime" oraz studyjna wersja utworu Kate Bush „This Woman's Work” pierwotnie nagrana podczas koncertu Maxwella MTV Unplugged w 1997 roku i wydana na płycie pod tym samym tytułem.

W 2008 Maxwell wystąpił podczas ceremonii rozdania nagród BET Awards gdzie wykonał piosenkę w hołdzie Al Greenowi zatytułowaną „Simply Beautiful”.

Po wieloletniej przerwie Maxwell powrócił z wydanym 7 czerwca 2009 roku albumem BLACKsummers'night. Album zadebiutował na 1. miejscu listy Billboard 200 stając się jego drugim numerem jeden na tejże liście. W jednym z wywiadów Maxwell powiedział: „powodem mojej wieloletniej przerwy w karierze muzycznej był fakt że na ryku muzycznym dzieje się zbyt wiele, wielu artystów wydaje nowe albumy, a konkurencja jest zbyt wielka aby spieszyć się z wydaniem nowego materiału”. Pierwszy singel z płyty zatytułowany „Pretty Wings” został wykonany po raz pierwszy na żywo podczas gali rozdania nagród BET Awards, a następnie wiosną roku 2008 utwór ten został udostępniony do odsłuchu na oficjalnym profilu Maxwella Myspace. Oficjalna premiera utworu w Ameryce odbyła się 28 kwietnia 2009 roku podczas programu "Tom Joyner Morning Show". Oryginalnej wersji utworu towarzyszył „The New School/Old School Remix” wykonany przez Steve „Silk” Hurley'a.

Po wydaniu albumu została ogłoszona europejska trasa koncertowa Maxwella, która obejmowała takie miasta jak Amsterdam, Londyn, czy Manchester a pochodzący z płyty utwór „Bad Habits” został wydany jako pierwszy singel w krajach europejskich.

W roku 2010 Maxwell otrzymał sześć nominacji do nagrody Grammy wygrywając w kategoriach: „Najlepszy album R&B” („Best R&B Album) za album BLACKsummers'night i „Najlepszy męski głos/wykonanie R&B” („Best Male R&B Vocal Performance”) za utwór „Pretty Wings”. 




Single
Tytuł WykonawcaData wydania UK US Wytwórnia

[UK] 		Komentarz
Til the Cops Come Knockin'Maxwell 05.199663[2]-Columbia 6631795[written by David,David,Musze][produced by Musze,Wah Wah Watson,Itaal, P.M.][79[12].R&B Chart]
Ascension (Don't Ever Wonder)Maxwell 08.199639[3]36[18]Columbia 6636265[gold-US][written by Maxwell, Itaal Shur][produced by Maxwell][8[29].R&B Chart]
Sumthin' Sumthin'Maxwell 03.199727[3]108[11]Columbia 6638642[written by Maxwell, Leon Ware][produced by Maxwell][23[20].R&B Chart]
Suitelady (The Proposal Jam)Maxwell 05.1997--Columbia [written by David,Musze][produced by Musze,Wah Wah Watson,Itaal, P.M.][64[5].R&B Chart]
Ascension (Don't Ever Wonder)Maxwell 05.199728[3]-Columbia 6645952[written by Maxwell, Itaal Shur][produced by Maxwell]
Whenever, Wherever, WhateverMaxwell 08.1997--Columbia [written by Stuart Matthewman,Musze][produced by Musze,Wah Wah Watson,Itaal, P.M.][54[10].R&B Chart]
Luxury: CococureMaxwell 06.1998--Columbia [written by Musze][produced by Musze,Stuart Matthewman][16[20].R&B Chart]
Matrimony: Maybe YouMaxwell 01.1999--Columbia [written by Musze][produced by Musze,Stuart Matthewman][79[4].R&B Chart]
FortunateMaxwell 04.1999-4[25]Rock Land 79 135 [US][gold-US][written by R. Kelly][produced by R. Kelly][1[8][42].R&B Chart][piosenka z filmu "Life"]
Let's Not Play the GameMaxwell 10.1999--Columbia [written by Hod David, Musze][produced by Hod David, Musze][55[17].R&B Chart]
This Woman's WorkMaxwell 06.2000--Columbia [written by Kate Bush][produced by Hod David, Musze][61[20].R&B Chart]
Get to Know YaMaxwell 02.2001-101[9]Columbia [written by Musze, Hod David,Stuart Matthewman][produced by Hod David, Musze][25[20].R&B Chart]
LifetimeMaxwell 09.2001-22[20]Columbia 79 640 [US][written by Musze, Hod David,S. Matthewman][produced by Hod David, Musze][5[39].R&B Chart]
This Woman's WorkMaxwell 03.2002-58[15]Columbia [written by Kate Bush][produced by Hod David, Musze][16[23].R&B Chart]
Pretty WingsMaxwell 09.2009-33[23]Columbia 54 194[gold-US][written by Maxwell, Hod David][produced by Maxwell, Hod David][1[14][59].R&B Chart]
ColdMaxwell 07.2009--Columbia 54 007 [US][written by Musze, Hod David][produced by Musze, Hod David][62[2].R&B Chart]
Bad HabitsMaxwell 12.2009-71[14]Columbia [written by Musze, Hod David][produced by Musze, Hod David][4[51].R&B Chart]
Fistful of TearsMaxwell 04.2010-94[4]Columbia [written by Maxwell, Hod David][produced by Musze, Hod David][11[46].R&B Chart]
Lake by the OceanMaxwell 04.2016--Columbia [written by Musze, Hod David][produced by Musze, Hod David][50[1].R&B Chart]
This Woman's WorkMaxwell 04.201241[2]-Sony Music USSM 10107705 [written by Kate Bush]



Albumy
Tytuł WykonawcaData wydania UK US Wytwórnia

[UK] 		Komentarz
Maxwell's Urban Hang SuiteMaxwell 04.199639[20]37[78]Columbia 4836992[2x-platinum-US][gold-UK][produced by Maxwell, Peter Mokran, Stuart Matthewman]
MTV UnpluggedMaxwell 08.199739[20]53[15]Columbia 4882922[gold-US][produced by Maxwell]
EmbryaMaxwell 07.199811[9]3[18]Columbia 4894202[platinum-US][produced by Maxwell, Stuart Matthewman]
NowMaxwell 09.200146[2]1[1][41]Columbia 4974542[platinum-US][produced by Maxwell]
BLACKsummers'nightMaxwell 07.200966[1]1[53]Columbia 69699891422[platinum-US][produced by Maxwell,Hod David]
blackSUMMERS'nightMaxwell 07.201672[1]3[10]Columbia 88697752682[produced by Musze, Hod David, Stuart Matthewman]
Autor: o Brak komentarzy:
Etykiety: ,
Subskrybuj: Posty (Atom)