Gucci Mane

Radric Delantic Davis (ur. 12 lutego 1980 r. w Birmingham), lepiej znany jako Gucci Mane - amerykański raper. Zadebiutował w 2005 roku albumem pt. Trap House. Davis wydał w sumie 13 albumów, w których znalazły się dokonania solowe, wspólne projekty, kompilacje i inne płyty. Współpracował z takimi artystami jak: Yo Gotti, 50 Cent, Young Jeezy, Yung Lean, Waka Flocka Flame, Jamie Foxx, Yelawolf, Rick Ross, DJ Drama, E-40, Ludacris, Lil Wayne, Usher czy Soulja Boy Tell 'Em lub Chief Keef.
Swój debiut aktorski zaliczył w 2005 roku, kiedy to wystąpił w filmie akcji Confessions of a Thug. Jako aktor niezawodowy wystąpił w dokumencie Beef 4 (z 2007), w którym ukazane są losy bohaterów w trakcie trwania beefu. Dwa lata później wystąpił w serialu Check It Out! Video oraz na gali BET Hip-Hop Awards 2009, która była transmitowana w TV. W 2010 r. wystąpił gościnnie w dwóch programach telewizyjnych: 2010 VH1 Hip Hop Honors: The Dirty South - stacji VH1 i w epizodzie w The Mo'Nique Show.


Davis urodził się w Birmingham w stanie Alabama. Wspólnie z matką przeniósł się do Atlanty. W dzieciństwie często pisał poezję, a muzyką rap zajął się w wieku 14 lat. Swój pierwszy niezależny album pt. Trap House wydał w 2005 roku. Singlem promującym produkcję był utwór "Ice" z gościnnym udziałem Young Jeezy'iego. Piosenka stała się sukcesem, co przyczyniło się do znacznej popularności samego Radrica. Płyta zadebiutowała na 101. miejscu notowania Billboard 200. Kolejnym niezależnym albumem był Hard to Kill. Singlem, który promował kompozycję miał tytuł "Freaky Gurl". Utwór stał się wielkim sukcesem, uplasował się na najwyższym miejscu list Billboard Hot 100, Hot R&B/Hip-Hop Songs i Hot Rap Tracks. W pierwszym tygodniu sprzedano 12.000 egzemplarzy. Do dzisiaj sprzedano około 200.000 nośników.

Rok 2007 dla Gucciego był szczególny. Oficjalny remiks utworu "Freaky Gurl" z gościnnym udziałem Lil' Kim i Ludacris został wydany jako singel. 11 grudnia ukazał się pierwszy studyjny album wydany w komercyjnej wytwórni - Back to the Trap House. Gościnnie na albumie wystąpili między innymi The Game, Pimp C, Trey Songz. W tym rok także wydał kilka mixtape'ów. 23 września 2008 roku odbyła się premiera kompilacji pt. Hood Classics. W pierwszym tygodniu sprzedano 2.800 egzemplarzy, debiutując na 197. pozycji listy Billboard 200. W maju 2009 roku Davis podpisał kontrakt muzyczny z wytwórnią Warner Bros. Records. Również w tym roku wystąpił w remiksie do piosenek "Boom Boom Pow", grupy muzycznej The Black Eyed Peas, "Obsessed" - Mariah Carey i "5 Star Bitch" - Yo Gottiego. Gościnnie wystąpił także w "Break Up" Mario. 5 maja odbyła się premiera czwartego niezależnego albumu Murder Was the Case. 2 października został umieszczony na 6. miejscu MTV's Annual Hottest MC List (najbardziej pożądanych raperów według MTV). Kilka miesięcy później odbyła się premiera drugiego studyjnego albumu The State vs. Radric Davis. Produkcja była promowana kilkoma singlami "Wasted", "Spotlight" z gościnnym udziałem Ushera, "Lemonade" i "Bingo". Płyta zadebiutowała na 10. miejscu notowania Billboard 200, ze sprzedażą 90.000 egzemplarzy w pierwszym tygodniu. Płyta zebrała dobre recenzje. Do 6 czerwca 2010 r. sprzedano około 370.000 kopii.

Po wyjściu z więzienia zmienił wytwórnię z So Icey Entertainment i założył własną 1017 Brick Squad Records. Pierwszym albumem dla tej wytwórni był The Appeal: Georgia’s Most Wanted, który był jednocześnie trzecim studyjnym. Jedynym singlem promującym tę kompozycję był utwór "Gucci Time" z gościnnym udziałem Swizz Beatza, który również był współproducentem tej piosenki. Artystę wspomogli tacy muzycy jak: Bun B, Pharrell Williams, Nicki Minaj czy Wyclef Jean. Produkcja zadebiutowała na 4. pozycji listy Billboard 200, ze sprzedażą 61.450 egzemplarzy w pierwszym tygodniu. Do 24 października 2010 roku sprzedano ok. 100.000 nośników.

22 marca 2011 roku miała miejsce premiera piątego niezależnego albumu pt. The Return of Mr. Zone 6. Za produkcję prawie w całości odpowiadał Drumma Boy. Na kompozycji gościli m.in. Birdman, Wale oraz członkowie ekipy Gucciego, Bricksquad - Waka Flocka Flame, OJ Da Juiceman. Płyta uplasowała się na 18. miejscu notowania Billboard 200, ze sprzedażą 22.064 nośników w pierwszym tygodniu. Kilka miesięcy później, w sierpniu odbyła się premiera wspólnego albumu Mane'a i Waka Flocka Flame'a pt. Ferrari Boyz. Jedynym singlem był utwór "She Be Puttin' On". Raperów wspomogli Rocko, Tity Boi, muzycy wytwórni 1017 Brick Squad: Wooh da Kid i Frenchie, ale również Brick Squad Monopoly: Slim Dunkin (zmarły), Ice Burgundy, czy YG Hootie. Za produkcję odpowiadali Joshua "SouthSide" Luellen, Lex Luger, przy współpracy z Drumma Boy i Fatboi. W wywiadzie udzielonym dla strony internetowej www.hiphopdx.com, Waka Flocka oświadczył, że produkcja powstała w zaledwie dwóch tygodni. Płyta zebrała mieszane recenzje, co się przełożyło na sprzedaż. Wspólny projekt zadebiutował na 21. pozycji listy Billboard 200, ze sprzedażą 17.000 egzemplarzy w pierwszym tygodniu. Pod koniec 2011 r., w grudniu ukazał się kolejny wspólny album, ale z raperką V-Nasty, o tytule BAYTL. Produkcja ukazała się nakładem kilku wytwórni Warner Bros. Records, Asylum Records i 1017 Brick Squad Records. Za produkcję większości utworów odpowiadał Zaytoven. Jeden numer wyprodukował Tha Bizness. Do 1 stycznia 2012 r. sprzedano ok. 9.000 egzemplarzy, co okazało się marketingową porażką. Również krytycy ocenili płytę w większości negatywnie.

W maju 2012 roku ukazał się mixtape Trap God na którym zagościli m.in. Rick Ross, Meek Mill, Birdman i T-Pain. Mixtape został oceniony pozytywnie przez krytyków. Sukces Trap God zadecydował o wydaniu kolejnej odsłony cyklu. Mixtape Trap God 2 ukazał się na początku następnego roku i mimo małego nakładu znalazł się na liście Billboard 200. Gucci ograniczył wydawanie pełnoprawnych pływ i wydał szereg mixtape'ów. Na wiosnę 2013 roku ukazał się pełnoprawny album Trap House III który okazał się komercyjną klapą (sprzedaż albumu na tym samym poziomie co sprzedaż mixtape'ów) i został negatywnie oceniony przez krytyków. W grudniu ukazał się kolejny, jedenasty studyjny album Gucciego The State vs. Radric Davis II: The Caged Bird Sings. Album znalazł się na 31 miejscu zestawienia Top R&B/Hip-Hop Albums. Album uzyskał więc o wiele lepszą sprzedaż aniżeli Trap House III jednak sprxzedaż nie była porównywalna z płytami które ukazały się przed 2012 rokiem. W tym samym roku popadł konflikt z członkami dotychczasowej ekipy Bricksquad w tym Waka Flocka Flame'em z którym pracował przy kilku wcześniejszych projektach. Wkrótce w wypowiedziach na jednym z portali społecznościowych zaatakował słownie kilku czołowych przedstawicieli amerykańskiej sceny hiphopowej a zarazem współpracowników m.in. Nicki Minaj, 2 Chainza i Tyga'e. Gucci Mane przeprosił za obraźliwe wpisy, usunął swój profil i oświadczył że wpisy zostały umieszczone przez osobę która włamała się na profil a w kolejnych dniach wycofał się ze wcześniejszego oświadczenia informując poprzez media o swoim uzależnieniu od leków (prometazyna i kodeina) oraz narastających problemach zdrowotnych.

Od 2013 roku rozwój kariery został poważnie zablokowany przez częste problemy z prawem i regularne wizyty w więzieniu. W 2014 roku ukazało się kilka mixtape'ów rapera. Piosenki zostały nagrane w trakcie przepustek i zanim Gucci otrzymał kilkuletni wyrok więzienia. Kilka z niezależnych wydawnictw zostało wydanych wespół z innymi raperami - Young Thugiem, zespołem Migos i Peewee Longwayem. W lipcu tego samego roku ukazała się pełnoprawna płyta Trap House 4 na którym weterana rapu z Atlanty wsparli artyści młodego pokolenia m.in. Chief Keef i Fredo Santana. W kolejnych miesiącach ukazały się płyty The Oddfather, Gucci vs. Guwop i East Atlanta Santa. W 2015 roku ukazały się Brick Factory 3 i 1017 Mafia: Incarcerated na której pojawił się szereg artystów dawnego Bricksquad w tym Waka Flocka Flame. Wszystkie z tych płyt okazały się komercyjną porażką Gucciego i odnotowały bardzo małą sprzedaż.

W 2001 roku został skazany za posiadanie kokainy na 90 dni więzienia.

10 maja 2005 r. Davis został zaatakowany przez grupę mężczyzn pod domem w Decatur w stanie Georgia. W samoobronie jeden z towarzyszy rapera oddał strzały w kierunku grupy. Jeden mężczyzna zginął. Jego zwłoki znaleziono nieopodal szkoły średniej. 9 dni później, Mane zgłosił się na policję. Tam został zatrzymany do wyjaśnienia sprawy. W międzyczasie postawiono mu zarzut zabójstwa. Radric twierdził, że wspólnie z jego towarzyszami działał w samoobronie. Prokurator okręgowy Hrabstwa DeKalb, w styczniu 2006 r., z powodu braku dowodów odstąpił od wytoczenia procesu raperowi. Co więcej, naoczny świadek potwierdził wersję Davisa.
 W październiku 2005 r. postawiono mu zarzuty napaści na promotora klubu. Do zdarzenia miało dojść w czerwcu. Gucci Mane nie przyznał się do winy. Pomimo tego, raper został osadzony w zakładzie karnym w Atlancie, pierwotnie na okres sześciu miesięcy, jednak został zwolniony w styczniu 2006 r.

We wrześniu 2008 r. został aresztowany za naruszenie nakazu sądowego, jakim były prace społecznościowe. Odbył wówczas 25 z 600 godzin. Został skazany na rok więzienia, jednak zakład karny opuścił po sześciu miesiącach.

2 listopada 2010 r. został aresztowany za jazdę po nieprawidłowej stronie drogi, zignorowanie znaku stop, zniszczenie mienia publicznego, braku dokumentów samochodu.

4 stycznia 2011 roku został osadzony w szpitalu psychiatrycznym decyzją Sądu Najwyższego. Argumentem takiej decyzji miało być nie wstawiennictwo u prokuratora, z powodów zdrowotnych.

13 września 2011 r. Davis został skazany na okres sześciu miesięcy za dwa zarzuty lekkomyślnego i niekontrolowanego postępowania. Sąd nakazał także zapłatę 3.000 dolarów grzywny.

W 2014 roku został dwukrotnie skazany. Pierwszy wyrok 39 miesięcy więzienia dotyczył nielegalnego posiadania broni, a drugi trzech lat przyznany został za rozbicie butelki na głowie fana, który poprosił go o pamiątkową fotografię. Prawnicy rapera starali się obronić liczne incydenty z jego udziałem (w tym notoryczne naruszanie przepisów drogowych) uzasadniając to walką z uzależnieniem od leków. Został zwolniony z zakładu karnego 26 maja 2016 roku.

Single
Tytuł	Wykonawca	Data wydania	UK	US	Wytwórnia [US]	Komentarz
Icy	Gucci Mane Featuring Young Jeezy & Boo	06.2005	-	105[9]	Big Cat	[produced by Zaytoven][46[20].R&B Chart]
Go Head	Gucci Mane featuring Mac Bre-Z	04.2006	-	-	Big Cat	[51[20].R&B Chart]
Freaky Gurl	Gucci Mane	06.2007	-	62[17]	Big Cat	[written by Radric Davis, Rick James, Alonzo Miller][produced by Cyber Sapp][19[30].R&B Chart]
Gucci Bandana	Soulja Boy featuring Gucci Mane and Shawty Lo	10.2008	-	-	ColliPark	[89[5].R&B Chart]
Make tha Trap Say Aye	OJ da Juiceman featuring Gucci Mane	12.2008	-	108[8]	32 Records	[written by Otis Williams, Radric Davis][produced by Zaytoven][22[24].R&B Chart]
Stoopid	Gucci Mane	01.2009	-	-	Big Cat	[66[20].R&B Chart]
Break Up	Mario featuring Gucci Mane and Sean Garrett	05.2009	-	14[23]	3rd Street	[written by Sean Garrett, Radric Davis, Shondrae Crawford][produced by Bangladesh][2[38].R&B Chart]
Wasted	Gucci Mane featuring Plies	06.2009	-	36[19]	Mizay	[platinum-US][written by Radric Davis, Algernod Washington][produced by FATBOI][3[39].R&B Chart]
Self Made	K. Michelle featuring Gucci Mane and Trina	06.2009	-	-	Jive	[produced by Drumma Boy][89[5].R&B Chart]
Boi!	Mike Jones and Young Problemz featuring Gucci Mane	06.2009	-	-	DefVibe	[74[17].R&B Chart]
I Think I Love Her	Gucci Mane	06.2009	-	-	Fanatic	[79[20].R&B Chart]
LOL :-)	Trey Songz featuring Gucci Mane and Soulja Boy	07.2009	-	51[8]	Song Book	[written by Tremaine Neverson ,Troy Taylor, Tony Scales, DeAndre Way, Radric Davis][produced by Troy Taylor, Tony Scales][12[20].R&B Chart]
I Get It In	Omarion featuring Gucci Mane	09.2009	-	83[7]	Starworld	[written by Omari Grandberry, J. Valentine, Durrell "Tank" Babbs, Radric Davis, Jerry "Texx" Franklin, Robert Newt][produced by Song Dynasty][20[20].R&B Chart]
Steady Mobbin'	Young Money feat. Gucci Mane	09.2009	-	48[20]	Cash Money	[17[42].R&B Chart]
Spotlight	Gucci Mane featuring Usher	11.2009	-	42[16]	Mizay	[platinum-US][written by Radric Davis, Usher Raymond ,Jamal Jones][produced by Polow Da Don][15[19].R&B Chart]
Tip of My Tongue	Jagged Edge featuring Trina and Gucci Mane	12.2009	-	-	Slip-N-Slide	[51[13].R&B Chart]
Speak French	Jamie Foxx featuring Gucci Mane	12.2009	-	-	J Records	[90[6].R&B Chart]
Sponsor	Teairra Marí featuring Gucci Mane and Soulja Boy	12.2009	-	121[4]	Asylum	[25[27].R&B Chart]
Pretty Girls	Wale featuring Gucci Mane and Weensey	12.2009	-	-	Brick Squad	[written by Wale Folarin,Radric Davis,Weensey][produced by Best Kept Secret][56[20].R&B Chart]
Lemonade	Gucci Mane	01.2010	-	53[12]	Brick Squad	[platinum-US][written by Radric Davis,Shondrae Crawford][produced by Bangladesh][15[20].R&B Chart]
Bingo	Gucci Mane featuring Soulja Boy and Waka Flocka Flame	01.2010	-	-	Brick Squad	[written by Radric Davis,DeAndre Way,Juaquin Malphurs,Scott Storch][produced by Scott Storch][75[5].R&B Chart]
Beat It Up	Gucci Mane featuring Trey Songz	05.2010	-	-	Asylum	[37[24].R&B Chart]
MC Hammer	Rick Ross featuring Gucci Mane	07.2010	-	-	Maybach	[78[8].R&B Chart]
Gucci Time	Gucci Mane featuring Swizz Beatz	08.2010	-	104[6]	Asylum	[written by Radric Davis, Kasseem Dean][produced by Swizz Beatz, The Individuals, Vinylz][23[9].R&B Chart]
Sex on My Money	John Brown featuring Gucci Mane	10.2010	-	-	-	[69[13].R&B Chart]
For the Hood	Yo Gotti featuring Gucci Mane	11.2010	-	-	-	[86[5].R&B Chart]
Cologne	John Blu featuring Twista and Gucci Mane	03.2011	-	-	-	[70[9].R&B Chart]
Mouth Full of Golds	Gucci Mane featuring Birdman	03.2011	-	-	-	[93[3].R&B Chart]
Hood Rich Anthem	DJ Scream featuring 2 Chainz, Future, Fozzie Bear, Yo Gotti and Gucci Mane	09.2012	-	-	-	[96[2].R&B Chart]
She Be Puttin' On	Gucci Mane with Waka Flocka Flame featuring Slim Dunkin	08.2011	-	-	-	[77[5].R&B Chart]
1st Day Out tha Feds	Gucci Mane	08.2016	-	108[1]	Brick Squad	[gold-US][42[1].R&B Chart]
Champions	Gucci Mane with Kanye West, Big Sean, 2 Chainz, Travis Scott, Yo Gotti, Quavo and Desiigner	07.2016	128	71[3]	Def Jam	[platinum-US][written by Kanye West,Alain Macklovitch,Lexus Lewis,Mike Dean,Noah Goldstein,Radric Davis,Sean Anderson,Ty Epps,Jacques Webster,Mario Mims,Quavious Marshall,Sidney Selby,Derek Watkins][produced by Kanye West,A-Trak,Lex Luger,Mike Dean,Derek Watkins,Charlie Heat,Noah Goldstein][22[7].R&B Chart]
Back on Road	Gucci Mane featuring Drake	08.2016	-	81[1]	Brick Squad	[gold-US][written by Radric Davis,Aubrey Graham,Shane Lindstrom,Matthew Samuels][produced by Murda Beatz,Boi-1da][28[3].R&B Chart]
Guwop Home	Gucci Mane featuring Young Thug	08.2016	-	123[1]	Atlantic	-
Pussy Print	Gucci Mane featuring Kanye West	08.2016	-	89[1]	Atlantic	[written by Radric Davis,Michael Williams II,Marquel Middlebrooks,Khalif Brown,Kanye West][produced by Mike Will Made It,Marz,Swae Lee][31[1].R&B Chart]
Floyd Mayweather	Young Thug featuring Travis Scott, Gucci Mane and Gunna	09.2016	-	104[1]	-	[41[1].R&B Chart]
Black Beatles	Rae Sremmurd featuring Gucci Mane	11.2016	2[16]	1[7][27]	Interscope USUV 71602395 [UK]	[6x-platinum-US][gold-UK][written by Khalif Brown,Aaquil Brown,Radric Davis,Michael Williams][produced by Mike WiLL Made It][1[7][28].R&B Chart]
Drove U Crazy	Gucci Mane featuring Bryson Tiller	01.2017	-	110[2]	-	-
Both	Gucci Mane featuring Drake	01.2017	-	41[22]	Atlantic	[3x-platinum-US][written by Radric Davis,Aubrey Graham,Leland Wayne,Joshua Luellen][produced by Metro Boomin,Southside][16[23].R&B Chart]
St. Brick Intro	Gucci Mane	01.2017	-	107[2]	-	-
Party	Chris Brown featuring Gucci Mane and Usher	02.2017	68[5]	40[20]	RCA USRV 81600834 [UK]	[platinum-US][written by Christopher Brown,Floyd Bentley,Ishmael Montague,Christopher Dotson,Melvin Moore,Lyrica Anderson,Bobby Joseph Turner, Jr.,Radric Davis,Usher Raymond,Barry Bradford][produced by A1,ISM,Yung Berg][14[20].R&B Chart]
Make Love	Gucci Mane with Nicki Minaj	03.2017	-	78[1]	Atlantic	[written by Radric Davis, Joshua Luellen, Onika Maraj][produced by Southside][33[1].R&B Chart]
Met Gala	Gucci Mane featuring Offset	06.2017	-	88[2]	-	[platinum-US][37[4].R&B Chart]
Down	Fifth Harmony featuring Gucci Mane	06.2017	47[10]	42[10]	Epic/Syco Music USSM 11704732 [UK]	[gold-US][silver-UK][written by Joshua Coleman,Radric Davis,Dallas Koehlke,Jude Demorest][produced by Ammo,Dallas,KAndrew Bolooki]
Tone It Down	Gucci Mane featuring Chris Brown	07.2017	-	116[5]	Atlantic	[gold-US][written by Radric Davis,Carl McCormick,Christian Ward,Floyd Bentley,Christopher Dotson,Christopher Brown][produced by Cardiak,Hitmaka]
Good Drank	2 Chainz featuring Quavo and Gucci Mane	07.2017	-	70[16]	Def Jam	[platinum-US][written by Tauheed Epps,Radric Delantic Davis,Quavious Marshall,Michael George Dean][produced by Mike Dean][32[20].R&B Chart]
Slippery	Migos featuring Gucci Mane	07.2017	-	29[21]	Quality Control	[gold-US][written by Quavious Marshall,Kirsnick Ball,Kiari Cephus,Grant Decouto,Joshua Parker,Radric Davis][produced by Dek,oOG Parker][12[24].R&B Chart]
Fetish	Selena Gomez featuring Gucci Mane	08.2017	33[8]	27[12]	Interscope USUM 71703352 [UK]	[platinum-US][written by Chloe Angelides,Brett McLaughlin,Gino Barletta,Selena Gomez,Jonas Jeberg,Joe Khajadourian,Alex Schwartz,Radric Davis][produced by Jonas Jeberg,The Futuristics][33[1].R&B Chart]
Curve	Gucci Mane featuring The Weeknd	10.2017	78[1]	67[3]	Atlantic USAT 21703208 [UK]	[gold-US][28[5].R&B Chart]
do re mi	blackbear featuring Gucci Mane	10.2017	94[1]	40	Interscope USUM 71708071 [UK]	[written by Matthew Musto,Andrew Goldstein,Radric Delantic Davis][produced by Blackbear,Goldstein][12.R&B Chart]
I Get the Bag	Gucci Mane featuring Migos	11.2017	-	11[27]	Atlantic	[4x-platinum-US][written by Radric Davis,Kirsnick Ball,Quavious Marshall,Leland Wayne,Joshua Luellen][produced by Metro Boomin,Southside][5[26].R&B Chart]
Enormous	Gucci Mane featuring Ty Dolla Sign	11.2017	-	117[1]	-	-
Stunting Ain't Nuthin	Gucci Mane featuring Slim Jxmmi and Young Dolph	11.2017	-	95[1]	-	[39[1].R&B Chart]
CC	Migos featuring Gucci Mane	02.2018	-	96[1]	-	[45[1].R&B Chart]
Solitaire	Gucci Mane featuring Migos and Lil Yachty	03.2018	-	108[1]	-	-
Wake Up in the Sky	Gucci Mane with Bruno Mars and Kodak Black	12.2018	65[4]	11[26]	Atlantic USAT 21811088 [UK]	[3x-platinum-US][written by Radric Davis,Peter Hernandez,Bill Kapri,Chance Youngblood,Dwan Avery,Jeff LaCroix][produced by Tarentino,DY,Tre Pounds,Bruno Mars][5[26].R&B Chart]
BiPolar	Gucci Mane featuring Quavo	12.2018	-	105[1]	-	-
Bacc at It Again	Yella Beezy featuring Quavo and Gucci Mane	07.2019	-	78[6]	Hitco	][produced by Quay Global][30[10].R&B Chart]
Big Booty	Gucci Mane featuring Megan Thee Stallion	11.2019	-	104[2]	-	-
Big Boy Diamonds	Gucci Mane featuring Kodak Black and London on da Track	11.2019	-	100[1]	-	-

Albumy
Tytuł	Wykonawca	Data wydania	UK	US	Wytwórnia [US]	Komentarz
Trap House	Gucci Mane	11.2005	-	101[7]	Big Cat 3016	[produced by Jacob York,Marlon "Big Cat" Rowe ,Nitti,Shawty Redd,The Heatmakerz,Zaytoven]
Hard to Kill	Gucci Mane	06.2006	-	76[2]	Big Cat 3080	[produced by Marlon "Big Cat" Rowe,Melvin "Mel Man" Breeden,Cyber Sapp,Josh Butler,Lyrical Chead George,Nitti,Paul "Why/Not" Roach,Zaytoven]
Trap-A-Thon	Gucci Mane	10.2007	-	69[4]	Big Cat 4000	[produced by Marlon "Big Cat" Rowe ,Melvin "Mel Man" Breeden ,Cyber Sapp,G-Fresh,Low,Raw Beats,Reefa,Slim Major,Zaytoven,Big Cat Productions]
Back to the Trap House	Gucci Mane	12.2007	-	57[12]	Atlantic 313516	[produced by Zaytoven, Shawty Redd, Nitti, Fatboi, All Star, Polow da Don, Cyber Sapp, Butta, Hit-Boy, Rio the Superproducer, Frado, Arizona Slim, The SupaSonics, Reefa]
Hood Classics	Gucci Mane	10.2008	-	197[1]	Tommy Boy	-
Bird Money	Gucci Mane	04.2009	-	172[1]	Big Cat	-
Murder Was the Case	Gucci Mane	05.2009	-	23[6]	Big Cat 4043	[produced by Marlon "Big Cat" Rowe ,Melvin "Mel Man" Breeden ,A. Cater,DJ Speedy,Tra Beats,Zaytoven]
The State vs. Radric Davis	Gucci Mane	12.2009	-	10[26]	Asylum 520541	[gold-US][produced by Radric "Gucci Mane" Davis ,Fatboi, Polow da Don, Drumma Boy, Bangladesh, Shawty Redd, Scott Storch, Zaytoven, Jazze Pha, J.U.S.T.I.C.E. League, Mannie Fresh]
The Appeal: Georgia's Most Wanted	Gucci Mane	10.2010	-	4[7]	Asylum 522913	[produced by Radric "Gucci Mane" Davis , The Neptunes, Swizz Beatz, DJ B-Do, Joey French, Drumma Boy, Zaytoven, Schife & OhZee, The Individualz, Fatboi, Lex Luger, G-Luck, Rob Holladay, The Inkredibles, J.U.S.T.I.C.E. League, Jim Jonsin, Pharrell Williams, Shawty Redd]
Burrrprint [2]	Gucci Mane	10.2010	-	19[9]	Warner Bros. 523890	[produced by Drumma Boy, FATBOI, Shawty Redd, Schife, OhZee]
The Return of Mr. Zone 6	Gucci Mane	04.2011	-	18[5]	Warner Bros. 527374	[produced by Drumma Boy, Southside, Zaytoven]
Trap House 4	Gucci Mane	07.2014	-	153[1]	1017 Records	[produced by Zaytoven, Drumma Boy, Mike Will Made It, Southside, Honorable C.N.O.T.E., Purps On The Beat, Kevin McCall, C4, Tarentino, Young Chop, Bankroll Clay]
Trap House III	Gucci Mane	11.2014	-	88[3]	Atlantic	[produced by Southside,TM88,Get Money,Honorable C.N.O.T.E.,C4,DJ Spinz,Drumma Boy,Lex Luger,Zaytoven,Dun Deal]
Trap God 3	Gucci Mane	11.2014	-	88[3]	1017 Records	-
Everybody Looking	Gucci Mane	08.2016	110	2[16]	Atlantic 556624	[produced by Mike Will Made It , Zaytoven , Boi-1da, Drumma Boy, Marz, Murda Beatz, Myles Harris, Pluss ,Southside, Swae Lee, Will-A-Fool]
Woptober	Gucci Mane	11.2016	-	43[2]	Atlantic	[produced by Gucci Mane,Cubeatz,Drumma Boy,Honorable C.N.O.T.E.,London on da Track,Metro Boomin,Southside,TM88,Will-A-Fool,Zaytoven]
The Return of East Atlanta Santa	Gucci Mane	01.2017	-	16[27]	Atlantic	[produced by Bangladesh, Cubeatz, Honorable C.N.O.T.E., Marz, Metro Boomin, Mike Will Made It, Murda Beatz, Noor Shabazz ,OZ, Ricky Racks, Southside, TM88, Tony Trouble, Trabeats ,Zaytoven]
Droptopwop	Gucci Mane	06.2017	-	12[16]	Atlantic	[produced by Gucci Mane,Metro Boomin, Cubeatz, DJ Spinz, London on da Track, Southside]
Mr. Davis	Gucci Mane	11.2017	77[1]	2[34]	Atlantic 561710	[gold-US][produced by Gucci Mane, Ben Billions, Cardiak ,Chris Bosh, Cubeatz, Danja, Detail, Hitmaka, Honorable C.N.O.T.E. ,Key Wane ,Metro Boomin ,Mike Will Made It, Murda Beatz, Myles Harris, Nav, OG Parker, Rico Love, Southside, TM88, Zaytoven]
El Gato: The Human Glacier	Gucci Mane	01.2018	-	28[3]	Atlantic	[produced by Gucci Mane,Jake One,Southside]
Evil Genius	Gucci Mane	12.2018	-	5[20]	Atlantic 590727	[produced by Gucci Mane,Bone The Producer, Bruno Mars, Cubeatz, Deko, DJ Durel, Dre Moon ,Dun Deal, DY, Earl the Pearll, G Koop ,Honorable C.N.O.T.E., Lab Cook, Marii Beatz, Metro Boomin, Murda Beatz ,Sool Got Hits, OG Parker ,Quavo ,Smash David, Southside, Spiffy Global, Swede, Tarentino, Tre Pounds, Quay Global]
Delusions of Grandeur	Gucci Mane	07.2019	-	7[5]	Atlantic	[produced by Gucci Mane,Cubeatz, Hector Chaparro, Hitmaka, J. White Did It, Kenny Beats, MariiBeatz , Nichols, Murda Beatz, Nils, OG Parker, P. Kaldone, Pvlace, Ricky Racks, Rockin Wit Slime, Romano, Seph Got The Waves, Six7, Smash David ,Sool Got Hits, Southside, Tay Keith, Turbo, Zaytoven]
Woptober II	Gucci Mane	11.2019	-	9[4]	Atlantic	[produced by Gucci Mane, Bobby Kritical, Cheeze Beatz, Da Honorable C.N.O.T.E., Doughboy, DY ,Lex Luger, London on da Track, J. White Did It, Metro Boomin, Doughboy, Nick Seeley, Nils Quay Global, Southside ,Tay Keith ,TM88, Yung Lan, Zaytoven]

Glenn Barber

Glenn Barber (urodzony 2 lutego 1935 r. w Hollis , Oklahoma jako Martin Glenn Baker , zm. 28 marca 2008 r. w Gallatin , Tennessee ) był amerykańskim muzykiem country i rockabilly , który rozpoczął karierę na początku lat 50-tych i miał kilka hitów w latach siedemdziesiątych.

Krótko po jego narodzinach rodzina Barbers przeprowadziła się do Pasadena w Teksasie , gdzie również dorastał. Grał na gitarze od szóstego roku życia, ale później nauczył się także basu , mandoliny , dobro i perkusji . Pod wpływem wiejskiej muzyki nawiązał pierwsze kontakty z lokalną sceną muzyczną w Pasadenie. W szkole średniej Barber miał swój pierwszy zespół, wygrywając lokalne konkursy talentów.

W 1951 roku, w wieku 16 lat, zadebiutował jako muzyk w małej wytwórni Stampede. W 1953 roku nagrał w Trumpet Records kilka niepublikowanych tytułów, w 1954 roku przeniósł się do Starday . Jego pierwszy singiel, Ice Water , był piosenką country boogie . W ciągu następnych kilku lat Barber opublikował wiele singli na Starday, w większości w stylu country lub rockabilly, w tym Shadow My Baby z 1956 roku, nagrany z Linkiem Davisem na saksofonie . Po pracy w Starday Barber udał się do D Records Pappy Daileya, gdzie pozostał do 1960 roku. W 1963 roku nagrał w Sims Records  piosenkę How Can I Forget You . Tytuł osiągnął Top50  na listach przebojów Billboard Country . W 1964 roku jego singiel Stronger Than Dirt osiągnął 27 pozycję na listach przebojów. W latach 60-tych Barber był ze swoim zespołem, Western Swingmasters , prezenterem i piosenkarzem w rozgłośni radiowej KIKK w Houston . Pojawiał się w radiu pięć razy w tygodniu, dopóki nie przeprowadził się do Nashville w 1968 roku i podpisał kontrakt z Hickory Records .

Jego pierwszy   singiel dla tej wytwórni został natychmiast umieszczony w Top 30 na listach przebojów Billboard Country Charts, a w następnych latach   Kissed by the Rain, Warmerd by the Sun (1969), Yes Dear, There Is A Virginia (1971) i Unexpected Love (1972) . Jego piosenka She Cheats in Me została później z powodzeniem nagrana przez Roya Orbisona . Ogólnie rzecz biorąc, Barber miał wiele pozycji na liście najlepszych w rankingu Top30. W latach 80. i 90-tych Barber poświęcił sie innym zainteresowaniam, zwłaszcza sztuce, ale nadal pojawiał się na scenie.

Glenn Barber zmarł 28 marca 2008 r. w swoim domu w Gallatin w Tennessee. Został pośmiertnie wprowadzony do Rockabilly Hall of Fame .

Single
Tytuł	Wykonawca	Data wydania	UK	US	Wytwórnia [US]	Komentarz
Stronger Than Dirt/If Anyone Can Show Cause	Glenn Barber	09.1964	-	-	Starday 676	[written by Glenn Barber][produced by Tommy Hill][27[5].Country Chart]
Kissed By The Rain, Warmed By The Sun/ My World Is Square	Glenn Barber	10.1969	-	-	Hickory 1545	[written by Gene Thomas][produced by Don Gant ][24[8].Country Chart]
She Cheats On Me/Who's Taking The Picture	Glenn Barber	02.1970	-	-	Hickory 1557	[written by Glenn Barber][produced by Don Gant][28[5].Country Chart]
I'm The Man On Susie's Mind/Satan's Painted Lady	Glenn Barber	05.1972	-	-	Hickory 1626	[written by Glenn Barber, Joe Melson][produced by Don Gant][28[6].Country Chart]
Unexpected Goodbye/Blue Bayou	Glenn Barber	08.1972	-	-	Hickory 1645	[written by Glenn Barber, Joe Melson][produced by Don Gant][23[10].Country Chart]
What's The Name Of That Song?/I Can't Find A Way (To Be Free)/td>	Glenn Barber	11.1978	-	-	Century 21 100	[written by Glenn Barber, Sr.][produced by Nelson Larkin][30[4].Country Chart]
Love Songs Just For You/Go Home Little Girl	Glenn Barber	01.1979	-	-	Century 21 101	[written by Glenn Barber][produced by Nelson Larkin][27[5].Country Chart]

Bang the Drum

Bang the Drum to australijski pop-rockowy zespół założony w Sydney. Dwa z ich singli znalazły się w pierwszej 50 na liście australijskich singli.
Ten zespół z Sydney wyewoluował ze stroju tasmańskiego Bigger than Texas. Zespół podpisał kontrakt z WEA i wydał singiel „Only You” / „Back Tomorrow” pod koniec 1989 roku. „Only You” wszedł na krajową listę Top 30. Charles Fisher wyprodukował debiutancki album zespołu (czerwiec 1990), który przyniósł single „Passion” (maj) i „Stay Forever” (sierpień).

Album pokazał, że zespół działa w tym samym idiomie co Icehouse i Noiseworks, ale nie przełożyło się to na sprzedaż płyt. Wraz z wydaniem albumu Bang the Drum wspierał zagranicznych gości Fleetwood Mac podczas australijskiej trasy koncertowej.

Single

Tytuł	Wykonawca	Data wydania	Aus	N.Zel	Wytwórnia [Aus]	Komentarz
Only You	Bang The Drum	02.1990	30[15]	-	WEA 7-257436	[written by G. Robson, J. Reece][produced by David Hemming, Charles Fisher]
Passion	Bang The Drum	05.1990	58[11]	-	WEA 903171368-7	[written by S. Driver][produced by David Hemming, Charles Fisher]
Albumy

Tytuł	Wykonawca	Data wydania	Aus	N.Zel	Wytwórnia [Aus]	Komentarz
Bang The Drum	Bang The Drum	05.1990	62[20]	-	WEA 256872-1	-

Bandicoot

Australijski zespół Bandicoot był zasadniczo duetem Micka Fettesa (który  opuścił Madder Lake ) i Shane Bourne'a (później znany jako komik i aktor).
Obaj znali się z Reefer Cabaret i połączyli siły, aby nagrywać i koncertować jako Bandicoot, z pomocą kilku przyjaciół, w tym Gary Younga (wcześniej Daddy Cool ) na perkusji.

Wydali jeden album  i singiel zatytułowany Living Off The Radio , oba w 1976 roku w krótko działającej wytwórni Rainbird. Singiel właśnie znalazł się na liście 100 najlepszych nagrań, ale album nie znalazł się na liście przebojów.
Mick Fettes zmarł w listopadzie 2016 r. Miał 65 lat.

Single

Tytuł	Wykonawca	Data wydania	Aus	N.Zel	Wytwórnia [Aus]	Komentarz
Living Off The Radio / Who Am I To Say?	Bandicoot	04.1976	97[4]	-	Rainbird RB 268	[written by Fettes, Bourne][produced by Dannie Bourne, Ian McKenzie]

Band of Light

Blues-rockowa grupa Band of Light powstala w Sydney w pazdzierniku 1972 roku. Założyli ją, gitarzysta i wokalista, Phil Key oraz basista, Peter Roberts. Obaj panowie byli członkami innej znakomitej formacji (nowozelandzkiej) The La De Das a Phil Key jej założycielem.
 
Założenie nowej grupy, po niesnaskach w poprzednim zespole, dała Philowi możliwość pisania i wykonywania dość osobistych tekstów, odnoszących się do sprawiedliwości społecznej, mistycyzmu, duchowości oraz równości rasowej (Phil był Maorysem). Band of Light byli też pierwszym zespołem w Australii, który użył symbolu (yin-yang wewnątrz dwóch trójkatów) by zasygnalizować swoją filozofię oraz podejście do świata i muzyki.
 
Specyficzne rock-bluesowe brzmienie zespołu zostało zbudowane na bazie dwóch gitar typu slide. Na jednej grał Phil Key a drugą obsługiwał inny znakomity gitarzysta, Norm Roue (uprzednio z sydnejskiej grupy Gutbucket). Peter Roberts opuścił zespół po trzech koncertach a jego miejsce zajął Ian Rilen. Grupa była bardzo aktywna i sporo występowała w Melbourne i Sydney, w towarzystwie takich wyjadaczy jak Billy Thorpe and The Aztecs, Carson, Coloured Balls, Buffalo, Chain czy Madder Lake.
 
Na początku 1973 grupa podpisała kontrakt na nagrania dla wytwórni WEA i odniosła duży sukces po wydaniu pierwszego singla Destiny Song w lipcu tegoż roku. Płytka wspięła się na 18 miejsce w rankingu singli Top 40. W sierpniu grupa wydała swój debiutancki album, Total Union, który uplasował sie na 13tej pozycji w rankingu Top 20. Sześć kompozycji zawartych na płycie to surowe i głośne utwory, będąc jednoczesnie mocnymi w przekazie i bezpretensjonalnymi jeśli chodzi o linie melodyczną, z niezwykle interesujacą grą Roue’a na gitarze slide, operującej niejako ponad główną melodią. Trzeci singiel, z piosenką spoza LP- Moonstruck, nie zostal zauważony przez fanów i nie wszedł do rankingu 40 najpopularniejszych singli.
 
Przez cały 1973 i na początku ‘74 grupa przyciągała pokażną rzeszę fanów na swoje koncerty, ale w połowie roku, tuż przed nagraniem drugiego longa, Rilen, Roue (dolaczyl do Buffalo) oraz Buettel opuścili zespół. Phil Key natychmiast skontaktowal sie z Billem Williamsem (basista) oraz Dannie Davidsonem (byłym bębniarzem Tamam Shud i Kahvas Jute), z którymi nagrał drugą płytę – The Archer, wydaną pod koniec 1974. Na potrzeby występów na żywo, do grupy zostali dokooptowani Ray Vanderby (klawisze) oraz Eddie Hansen (gitara prowadząca, były czlonek grupy Ticket). Ani singlowi promującemu płytę o tym samym tytule – The Archer (wydany w listopadzie) ani albumowi nie wiodło sie dobrze w rankingach i zespół przestał istnieć pod koniec 1974 roku. Pierwsza płyta groupy (Total Union) została niedawno wznowiona na CD przez Aztec Music ciekawymi bonusami . 

Single

Tytuł	Wykonawca	Data wydania	Aus	N.Zel	Wytwórnia [Aus]	Komentarz
Destiny Song / Over B	Band Of Light	05.1973	26[19]	-	Warner Bros WBA 4035	-
Albumy

Tytuł	Wykonawca	Data wydania	Aus	N.Zel	Wytwórnia [Aus]	Komentarz
Total Union	Band Of Light	08.1973	24[15]	-	Warner Bros WS 20 011	-

Band

Gdy w 1968 r. The Band pojawili się z albumem Music From Big Pink, stanowili już wytrawną i zgraną grupę. Czterej jej członkowie: Robbie Robertson (właśc. Jaime Robbie Robertson, ur. 5.07.1944 r. w Toronto, Kanada; gitara, śpiew), Richard Manuel (ur. 3.04.1943 r. w Stratford, Kanada, zm. 6 marca 1986 r. w Winter Park na Florydzie; fortepian, perkusja, śpiew), Garth Hudson (właśc. Eric Hudson, ur. 2.08.1937 r. w London w stanie Ontario, Kanada; organy) i Rick Danko (ur. 9.12.1943 r. w Simcoe, Kanada; bas,śpiew) byli weteranami rock'n'rolla.

Jeden po drugim dołączali do The Hawks, grupy akompaniującej Ronniemu Hawkinsowi, pieśniarzowi rockabilly, w której grał już Levon Helm (właśc. Mark Levon Helm, ur. 26.05.1942 r. w Marvell w stanie Arkansas, USA; perkusja, śpiew). Nie mogąc przebić się w USA, Hawkins pod koniec lat 50. przeniósł się do Toronto, gdzie zajął się nagrywaniem nowych wersji prostych, plebejskich piosenek. "Bo Diddley" z 1963 r. było dużym hitem w Kanadzie, ale podczas sesji nagraniowych do kolejnej płyty Mojo Man muzycy jego zespołu usamodzielnili się, a w utworach "She's 19" i "Farther Up The Road" rolę wokalisty przejął Helm.

Jeszcze w tym samym roku kwintet rozstał się z Hawkinsem i ruszył na podbój amerykańskiej prowincji grając w barach dla "alfonsów, prostytutek, pijaczków i wyrzutków", jak później wspominał Hudson. Nazwali się Levon Helm Sextet, a później kolejno Levon And The Hawks, The Crakers i The Canadian Squires. Grali głośno i zuchwale, czerpiąc z rhythm'n' bluesa, soul i gospel, a wiejskie życie, jakie poznawali w trasie odbijało się w tematach i klimacie ich muzyki. Jako Canadian Squires nagrali swojego pierwszego singla "Leave Me Alone", po czym osiedli w Nowym Jorku, gdzie już jako Levon And The Hawks zarejestrowali "Go Go Liza Jane" i "The Stones I Throw".

Kwintet zyskał aprobatę sławnej w Nowym Jorku wytwórni Red Bird. Robertson, Helm i Hudson akompaniowali bluesowemu wokaliście Johnowi Hammondowi Juniorowi na jego debiutanckim singlu, "I Wish You Would" (z 1964 r.), a rytmiczną kompozycję Helma "You Cheated, You Lied" nagrało żeńskie trio Shangri-Las. Robertson, Helm i Hudson towarzyszyli też Hammondowi na jego następnej, niezwykle dynamicznej płycie So Many Roads (1965). To właśnie on przedstawił ich Bobowi Dylanowi.

Robertson i Helm zagrali w czasie koncertu Dylana w Forest Hills i choć perkusista zrezygnował początkowo z dalszej współpracy z kolegami to pozostali stali się oparciem dla pełnej pasji muzyki Dylana. Towarzyszyli mu w czasie światowego tournee w 1966 roku, podążyli też za nim do West Sangerties, gdzie powtórnie z Helmem, nagrali sławny album Basement Tapes, którego liryczne i sielankowe brzmienie zapowiadało przyszły styl kwintetu. W tym okresie zmienili też nazwę na The Band.

Podczs gdy rynek zalewały płyty z muzyką psychodeliczną i acid-rockiem, ich debiutancki longplay Music From Big Pink nawiązywał do tradycji muzyki amerykańskiej. Wobec przetechnizowanej sztuczności, naturalna, miękka, łkająca harmonia zawartych na nim kompozycji przypominała oczyszczającą żarliwość duszy, a ich rytm pulsował echem karnawału, muzyki country i rhythm'n'bluesa. Zwodnicza prostota grupy była jej siłą, a historyczne i biblijne metafory tekstów uzupełniały rytmiczne i chwytliwe melodie. Na płycie znalazły się trzy piosenki Dylana, ale najsilniej w pamięci zapadło nagranie "The Weight", które mimo słabego tekstu doczekało się wielu interpretacji, m.in. Jackie DeShannon i zespołu Spooky Tooth.

Płyta The Band potwierdziła wielkie możliwości zespołu. Autorem większości piosenek był tym razem Robertson, ale ogólny profil grupy pozostał ten sam. Przywołując obrazy przeszłości i teraźniejszości Ameryki grupa wyrażała sielankowe pragnienia swego niespokojnego pokolenia.

Album The Band zawierał tak ważne kompozycje jak "Across The Great Divide", "The Unfaithful Servant" i "The Night They Drove Old Dixie Down", a także przebojową "Rag Mama Rag", która weszła do brytyjskiej Top 20. Później grupa powróciła na trasy koncertowe, których grozę opisała na płycie Stage Fright. Otwarcie podejmując sprawy dnia współczesnego zespół zatracił swoją wrażliwość historyczną, choć w "The Rumour" stworzył jeden z najbardziej przejmujących portretów swoich czasów. Niegdyś nieskazitelny styl grupy coraz bardziej się formalizował. Stało się to jeszcze bardziej widoczne na albumie Cahoots. W tym bardziej melodramatycznym niż emocjonalnym zbiorze niewiele było momentów porywających. Prawdziwą perłą, wyróżniającą się szczerością wypowiedzi, była kompozycja "4% Pantomime".

W 1972 r. na rynku ukazał się kolejny, tym razem koncertowy album formacji, Rock of Ages, nagrany z udziałem sekcji instrumentów dętych w aranżacji Allana Toussainta. W 1973 r. światło dzienne ujrzała płyta Moondog Matinee, wspaniały wybór najlepszych starych nagrań zespołu. Na tym ostatnim long-playu w głównej roli wystąpil Richard Manuel, którego emocjonalny, poruszający głos przydał nowego wymiaru takim piosenkom jak "Share Your Love", "The Great Pretender" i "A Change Is Gonna Come".

W 1974 roku The Band wspomogli Boba Dylana w nagraniu głośnej płyty Planet Waves i wyruszyli w długą trasę, udokumentowaną albumem Before The Flood. Tournee stanowiło inspirację do nowej aktywności, której owocem był najlepszy od czasu debiutu longplay Northern Lights Southern Cross. Znalazła się na nim m.in. piosenka "Arcadian Driftwood", jedna z najbardziej fantazyjnych kompozycji Robertsona. Tym bardziej dziwiło postanowienie muzyków o rozwiązaniu grupy.

Ostatnim aktem ich współpracy był galowy występ w sali balowej Winterland w San Francisco 25 listopada 1976 roku. W koncercie nazwanym The Last Waltz wzięło udział gościnnie wielu wykonawców, w tym Dylan, Eric Clapton, Muddy Waters, Van Morrison, Neil Young, Joni Mitchell i Paul Butterfield. Na kanwie tego wydarzenia powstał film Martina Scorsese pod tym samym tytułem oraz okolicznościowy trzypłytowy album. Grupa wypełniła też swoje zobowiązania kontraktowe nagraniem longplaya Island, płyty nieco bezbarwnej, na której godny uwagi był tylko utwór "Knockin' Lost John".

Levon Helm szukał później szczęścia w dwóch kierunkach - jako muzyk i aktor, Rick Danko nagrał ciekawy, choć nierówny album solowy, a Hudson poświęcił swój talent występom sesyjnym. Robbie Robertson napisał muzykę do kilku kolejnych filmów Scorsese'ego, ale trzymał się raczej w cieniu i odmówił udziału w dwóch nieudanych wspomnieniowych trasach reaktywowanego The Band w 1984 i 1985 r. (zastępował go Jim Wieder). Trzecie tournee zakończyło się tragicznie. 6 marca 1986 r. w swoim pokoju motelowym powiesił się Richard Manuel. Śmierć ta zainspirowała Robertsona do napisania utworu "Fallen Angel", wydanego na znakomitej płycie Robbie Robertson, którą gitarzysta efektownie wrócił na rynek. W nagraniu niektórych fragmentów tej płyty udział wzięli też Hudson i Danko, ale Robertson odmówił dołączenia do swych kolegów, gdy ci zeszli się ponownie w 1991 roku.

Single
Tytuł	Wykonawca	Data wydania	UK	US	Wytwórnia [US]	Komentarz
The weight/I shall be released	Band	09.1968	21[9]	63[7]	Capitol 2269	[written by Robbie Robertson][produced by John Simon]
Up on cripple creek/The night they drove old dixie down	Band	10.1969	-	25[14]	Capitol 2635	[written by Robbie Robertson][produced by John Simon]
Rag mama rag/The unfaithful servant	Band	02.1970	16[9]	57[8]	Capitol 2705	[written by Robbie Robertson][produced by John Palladine]
Time to kill/The shape i' m in	Band	10.1970	-	A:77[4];B:121[1]	Capitol 2870	[written by Robbie Robertson][produced by The Band]
Life is a carnival/The moon struck one	Band	10.1971	-	72[6]	Capitol 3199	[written by Rick Danko/Levon Helm/Robbie Robertson][produced by The Band]
Don' t do it [live]/Rag mama rag [live]	Band	11.1972	-	34[11][09.72]	Capitol 3433	[written by Lamont Dozier/Brian Holland/Eddie Holland][produced by The Band]
(I Don't Want To) Hang Up My Rock And Roll Shoes/Caledonia Mission	Band	12.1972	-	113[3]	Capitol 3500	[written by C. Willis][produced by The Band]
Ain' t got no home/Get up jake	Band	11.1973	-	73[7]	Capitol 3758	[written by Clarence Henry][produced by The Band]
Ophelia /Hobo jungle	Band	02.1976	-	62[4]	Capitol 4230	[written by Robbie Robertson][produced by The Band/Robbie Robertson]

Albumy

Tytuł

Wykonawca

Data wydania

UK

US

Wytwórnia [US]

Komentarz

The Band

Band

10.1969

25[15]

9[49]

Capitol 132

[platinium-US][produced by John Simon]

Stage fright

Band

09.1970

15[6]

5[22]

Capitol 425

[gold-US][produced by John Simon]

Cahoots

Band

10.1971

41[1]

21[14]

Capitol 651

[produced by The Band]

Rock of ages

Band

09.1972

-

6[28]

Capitol 11 045

[gold-US][produced by The Band]

Moondog matinee

Band

11.1973

-

28[20]

Capitol 11 214

[produced by The Band]

Before the flood

Bob Dylan/The Band

07.1974

8[7]

3[19]

Asylum 201

[platinium-US][produced by Phil Ramone/Rob Fraboni]

The basement tapes

Bob Dylan and The Band

07.1975

8[10]

7[14]

Columbia 33 682

[gold-US][produced by Bob Dylan/Robbie Robertson/The Band]

Northern lights-Southern cross

Band

12.1975

-

26[19]

Capitol 11 440

[produced by The Band]

The best of The Band

Band

09.1976

-

51[14]

Capitol 11 553

[gold-US][produced by The Band]

Islands

Band

03.1977

-

64[10]

Capitol 11 602

[produced by The Band]

The last waltz

Band

04.1978

39[4]

16[21]

Warner 3146

[produced by Robbie Robertson]

Jericho

Band

11.1993

-

166[1]

Pyramid 71 564

Greatest Hits

Band

05.2009

-

83[3]

Capitol

[produced by John Simon/The Band/Cheryl Pawelski]

Rick Danko

Rick Danko

Rick Danko

12.1977

-

119[8]

Arista 4141

Levon Helm

Levon Helm & The RCO All-Stars

Levon Helm & The RCO All-Stars

11.1977

-

142[10]

ABC 1017

Bamboos

The Bamboos to australijska formacja funkowa. Mistrzowie połamanych dżwięków i wyczucia groove’u. Grupa prowadzona jest przez gitarzystę Lance Ferguson (Equatorial Records/Lanu/No Comply), ponadto w składzie znajdują się: Ben Grayson (Hammond Organ), Danny Farrugia (Drums), Yuri Pavlinov (Bass), Anton Delecca (Sax/Flute) oraz Ross Irwin (Trumpet). The Bamboos powstało w 2001, wtedy też powstał 7” singiel ‘Eel Oil/Blackfoot’, który zyskał międzynarodowy rozgłos podobny do Snowboy, Mr Scruff, Jazzanova, Patrick Forge i Russ Dewbury.
 
Kolejna płyta ‘Tighten Up/Voodoo Doll’ została przyjęta przez Kenny Dope (Masters At Work) i Keb Darge (Legendary Deep Funk) w ich amerykańskim wydawnictwie Kay-Dee Records. Na stałe powiązani z wytwórnią Tru Thoughts (do którego należą również Quantic czy Alice Russell) od 2005. Debiutancki album The Bamboos ‘Step it Up’ wzmocnił ich pozycję na światowym funkowym rynku.
 
W 2004 i 2005 The Bamboos zagrali tournee w Australii i Nowej Zelandii razem z Quantic i Alice Russell wzbudzając jeszcze większy rozgłos. Koncerty The Bamboos to połączenie Hip Hop, Funk i old-school Breaks. 

Albumy

Tytuł	Wykonawca	Data wydania	Aus	N.Zel	Wytwórnia [Aus]	Komentarz
Born Killer	Bamboos	06.1987	94[1]	-	Citadel CITLP 506	-

Baltimora

Jimmy McShane (ur. 23 maja 1957, zm. 29 marca 1995) - północno irlandzki tancerz oraz wokalista, znany z hitu "Tarzan Boy" z 1985 roku. Mimo tego, że był frontmanem włoskiego projektu tanecznego to jednak teksty piosenek pisane były przez Naimy Hackett oraz Maurizio Bassi, z pewnym wyjątkiem (McShane sam napisał słowa do utworu "Survivor In Love").

Jimmy McShane urodził się 23 maja 1957 roku w Irlandii Północnej, w Londonderry gdzie wychowywał się i dorastał. Przez krótki okres czasu pracował w Czerwonym Krzyżu; jednak mając większe ambicje, postanowił rozpocząć karierę jako tancerz a następnie piosenkarz. W 1985 roku razem z Maurizio Bassim utworzył on zespół muzyczny, w którym McShane (już jako Baltimora) był głównym wokalistą. McShane był osobą otwarcie homoseksualną; w społeczności gejowskiej znany był pod pseudonimem "Ruby" (został tak nazwany przez byłego chłopaka). Wśród najbliższych uchodził za radosnego, często rozrzutnego oraz żyjącego pełnią życia człowieka, co potwierdza fakt iż lubił chodzić na przyjęcia i wydawać pieniądze na bardzo kosztowne rzeczy. Przez wiele lat walczył z robiącą postępy chorobą, zażywając leki, które miały na celu przedłużenie życia. Jimmy McShane zmarł 29 marca 1995 na AIDS.

Singel "Tarzan Boy" premierę miał latem 1985 roku i okazał się ogromnym sukcesem, debiutując w pierwszych piątkach europejskich list przebojów. Co ciekawe, piosenka cieszyła się także znacznym powodzeniem w USA, gdzie przez 13 tygodni nie opuszczała zestawienia Billboard Hot 100.

Pierwszy album zespołu, "Living In The Background", ukazał się w 1985 roku i chociaż płyta zawierała tylko sześć utworów, wytwórnia zdecydowała się na wydanie jeszcze trzech singli ("Living in the Background", "Woody Boogie" i "Chinese Restaurant"), niestety żaden z nich nie powtórzył sukcesu piosenki "Tarzan Boy". W 1987 roku pojawił się drugi longplay zespołu, zatytułowany "Survivor in Love", ale tylko jeden singel z tej płyty ("Key Key Karimba") zdołał uplasować się w pierwszej dwudziestce zestawień, niektórych europejskich list przebojów.

Piosenka "Tarzan Boy" powróciła do zestawienia Billboardu w 1993 roku jako remix i dotarła do 51. miejsca.

Single

Tytuł	Wykonawca	Data wydania	UK	US	Wytwórnia [US]	Komentarz
Tarzan Boy	Baltimora	10.1985	3[12]	13[26]	Manhattan 50 018	[written by Maurizio Bassi,Naimy Hackett][Produced By Maurizio Bassi][6[11].Hot Dance/Disco]
Living in the Background/Chinese Restaurant	Baltimora	04.1986	-	87[4]	Manhattan 50 029	[written by Maurizio Bassi,Naimy Hackett[Produced By Maurizio Bassi]
Tarzan Boy	Baltimora	03.1993	-	51[12]	SBK 50 424	-

Albumy

Tytuł	Wykonawca	Data wydania	UK	US	Wytwórnia [US]	Komentarz
Living in the Background	Baltimora	01.1986	-	49[17]	Manhattan 53 026	-

Lori Balmer

Australijska piosenkarka pop ,urodzona w 1958r.Zaczęła profesjonalnie śpiewać mając sześć lat.Mając 7 lat jej rodzice przenieśli się do Sydney i tam podpisała kontrakt z wytwórnią RCA.Jej pierwszy singiel wydany pod pseudonimem Lori ujrzał światło dzienne w 1966r.W tym czasie była uważana za gwiazdę w gronie nastolatków nagrywających dla tej wytwórni.
 
Poprzez rodzinne koneksje z braćmi Gibb,Barry zaproponował jej nagranie dwóch swoich kompozycji "Who's Been Writing On The Wall Again " i "In Your World" zrealizowanych w studio EMI w Sydney.Chórki wykonywali trzej bracia Gibb,a produkcją zajął się Barry.
 
W styczniu 1968r na zaproszenie tego ostatniego wyjeżdża wraz z rodzicami do Wielkiej Brytanii.Tam występuje w dziecięcych programach telewizyjnych i regularnie występuje w radio.Brytyjska prasa nadała jej przydomek "bush baby".W tym czasie okazjonalnie występuje z zespołem Bee Gees.Nagrała kolejną kompozycję braci Gibb -"Treacle Brown" na singiel dla Polydoru.Kłopoty z legalnym zatrudnieniem małoletniej Lori spowodowały jej powrót do rodzinnej Australii.Tam nagrywała i koncertowała z wieloma gwiazdami rocka minn.Tina Turner, Cliff Richard, Bryan Ferry, U2, Joe Cocker, George Harrison, Lionel Richie czy Van Halen.Wyszła za mąż za ex członka grup Steve & The Board i Tin Tin,Johna Vallinsa,tworząc z nim duet Short Notice.śpiewa tytułową piosenkę w australijskim filmie Melvin, Son of Alvin w 1984r. 

Single

Tytuł	Wykonawca	Data wydania	Aus	N.Zel	Wytwórnia [Aus]	Komentarz
Don't Throw It All Away/Shoes	Lori Balmer	02.1976	66[24]	-	Festival K 6150	[written by G. Benson, D. Mindel][produced by G. Benson, D. Mindel]
La Booga Booga/Call On Me	Lori Balmer & Short Notice	11.1979	83[4]	-	RCA Victor 103 444	[written by Andy Fairweather Low][produced by Spencer Lee]

Rockin' Berries

Brytyjski kwintet pop założony na początku lat 60. w składzie: Clive Lea (ur. 16.02. 1942 r. w Birmingham, Anglia; śpiew), Geoffrey Turton (ur. 11.03. 1944 r. w Birmingham, Anglia; gitara), Bryan Charles "Chuck" Botfield (ur. 11.11. 1943 r. w Birmingham, Anglia; gitara), Roy Austin (ur. 27. 12. 1943 r. w Birmingham, Anglia; gitara) i Terry Bond (ur. 22.03. 1943 r. w Birmingham, Anglia; perkusja).

Karierę zaczynali jako rhythm'n'bluesowa grupa specjalizująca się w wykonywaniu własnych opracowań znanych przebojów rhythm'n'bluesowych. Po spotkaniu z amerykańskim kompozytorem, Kimem Fowleyem, nagrali za jego namową nową wersję zaoceanicznego hitu The Tokens "He's In Town". Singel dotarł do pierwszej piątki listy bestesellerów pod koniec 1964 r., otwierając drogę kolejnym przebojom, które były przeróbkami piosenek Jacka Scotta "What In The World's Come Over You" i The Reflections "Poor Man's Son", z Lea i Turtonem wykonującymi wspólnie partie wokalne.

Podobnie jak inne współczese formacje, Rockin' Berries do swojego repertuaru włączali skecze komediowe i parodie innych wykonawców. Nieudany singel "The Water Is Over Head" opublikowany w lipcu 1966 r. przerwał serię sukcesów na listach przebojów. W 1968 r. Turton poświęcił się karierze solowej jako Jefferson,a zespół kontynuował działalność występując głównie w klubach i kawiarniach.

Single
Tytuł	Wykonawca	Data wydania	UK	US	Wytwórnia [UK]	Komentarz
I Didn't Mean To Hurt You/ You'd Better Come Home	Rockin' Berries	10.1964	43[1]	-	Piccadilly 7N 35 197	[written by Greenwich/Powers]
He's In Town/ Flashback	Rockin' Berries	10.1964	3[13]	-	Piccadilly 7N 35 203	[written by Gerry Goffin/Carole King][Producer : John Schroeder][silver-UK][oryginalnie nagrana przez Tokens]
What In The World's Come Over You/ You Don't Know What To Do	Rockin' Berries	01.1965	23[7]	-	Piccadilly 7N 35 217	[written by Writers : Jimmy Wisner / B. Jackson][Producer : John Schroeder]
Poor Man's Son/ Follow Me	Rockin' Berries	05.1965	5[11]	-	Piccadilly 7N 35 236	[written by Joannie Bratton/Bob Hamilton/Ronnie Savoy/Steve Venet][Producer : John Schroeder][pierwotnie nagrana przez Reflections]
You're My Girl/ Brother Bill	Rockin' Berries	08.1965	40[7]	-	Piccadilly 7N 35 254	[written by Gerry Goffin/Carole King][Producer : John Schroeder][silver-UK]
The Water Is Over My Head/ Doesn't Time Fly	Rockin' Berries	12.1965	43[2]	-	Piccadilly 7N 35 270	[written by Al Kooper / Irwin Levine][Producer : John Schroeder]

Albumy
Tytuł	Wykonawca	Data wydania	UK	US	Wytwórnia [UK]	Komentarz
In town	Rockin' Berries	06.1965	15[1]	-	Pye NPL 38 013

Sam The Sham & The Pharaohs

Właśc. Domingo Samudio lub Sam Samudio, ur. w Dallas w stanie Teksas, USA. Chociaż inspirację czerpał z tradycji muzyki teksańsko-meksykańskiej,jego pierwsze utwory utrzymane były w stylu Memphis. Razem z grupą Pharaohs w składzie: Ray Stinnet (gitara), Butch Gibson (saksofon), David Martin (bas) i Jerry Patterson (perkusja) uzyskał wysokie notowania na amerykańskiej liście przebojów w 1965 r. tanecznym hitem "Wooly Bully", który trafił również do brytyjskiej Top 20. Kolejnym sukcesem w USA była piosenka "Lil' Red Riding Hood" plasując się na drugim miejscu listy w nadchodzącym roku.

Grupa zmieniła później nazwę na Sam And The Sham Revue, lecz w 1970 r. piosenkarz rozwiązał zespół i rozpoczął karierę solową. Album Hard And Heavy, nagrany wspólnie z gitarzystą Duanem Allmanem, nie należał jednak do najjaśniejszych momentów w karierze Sama ze względu na niespójność i brak konsekwencji. Domingo pracował potem nad muzyką do filmu "The Border" (z 1982 r.).

Single
Tytuł	Wykonawca	Data wydania	UK	US	Wytwórnia [US]	Komentarz
Wooly bully/Ain't gonna move	Sam The Sham & Pharaohs	04.1965	11[15]	2[18]	MGM 13 322	[gold-US][written by Domingo Samudio][produced by Stan Kesler][31[5].R&B Chart]
Ju Ju hand/Big City lights	Sam The Sham & Pharaohs	07.1965	-	26[7]	MGM 13 364	[written by Domingo Samudio][produced by Stan Kesler]
Ring dang doo/Don't try it	Sam The Sham & Pharaohs	10.1965	-	33[9]	MGM 13 397	[written by Joe Byers/Bob Tubert][produced by Stan Kesler]
Red hot/A long long way	Sam The Sham & Pharaohs	02.1966	-	82[5]	MGM 13 452	[written by Billy "The Kid" Emerson][produced by Stan Kesler]
Lil' red riding hood/Love me like before	Sam The Sham & Pharaohs	06.1966	46[3]	2[14]	MGM 13 506	[written by Ronald Blackwell][produced by Stan Kesler][gold]
The hair on my chinny chin chin/[I'm in with] The out crowd	Sam The Sham & Pharaohs	10.1966	-	22[8]	MGM 13 581	[written by Ronald Blackwell][produced by Stan Kesler]
How do you catch a girl/The love you left behind	Sam The Sham & Pharaohs	12.1966	-	27[8]	MGM 13 649	[written by Ronald Blackwell][produced by Stan Kesler]
On that' s good,no that's bad/Take what you can get	Sam The Sham & Pharaohs	03.1967	-	54[6]	MGM 13 713	[written by D. Blackwell][produced by Stan Kesler]
Black sheep/My day's gonna come	Sam The Sham & Pharaohs	06.1967	-	68[6]	MGM 13 747	[written by Bob McDill][produced by Stan Kesler]
Banned in Boston/Money's my problem	Sam The Sham & Pharaohs	09.1967	-	117[2]	MGM 13 803	[written by John Morier][produced by Jimmy "Wiz" Wisner]
Yakety yak/Let our love light shine	Sam The Sham & Pharaohs	12.1967	-	110[5]	MGM 13 863	[written by Lieber, Stoller][produced by Stan Kesler][#1 hit for Coasters in 1958]
I couldn't spell!!@!/The down home strut	Sam The Sham & Pharaohs	10.1968	-	120[2]	MGM 13 972	[written by Wayne Thompson][produced by Stan Kesler]

Albumy
Tytuł	Wykonawca	Data wydania	UK	US	Wytwórnia [UK]	Komentarz
Wooly bully	Sam The Sham & The Pharaohs	06.1965	-	26[18]	MGM E/SE 4297	[produced by Stan Kesler]
Lil ' red riding hood	Sam The Sham & The Pharaohs	09.1966	-	82[7]	MGM E/SE 4407
The best of Sam The Sham and The Pharaohs	Sam The Sham & The Pharaohs	03.1967	-	98[17]	MGM E/SE 4422

Teenage Fanclub

Grupa szkocka. Powstała w 1986 w Bellshill koło Glasgow z inicjatywy Normana Blake'a (20.10.1965, Bellshill) - voc, g, który miał już wówczas za sobą współpracę z zespołem The BMX Bandits (jako perkusista). Z początku przyjęła nazwę The Boy Hairdressers, wziętą ze sztuki Joe Oriona. W składzie oprócz lidera występowali wówczas Raymond McGinley (3.01.1964, Glasgow) - b, Francis McDonald (21.11.1970, Bellshill) - dr, Joe McAlinden - viol , Jim Lambie - vib.
W 1988 zawiesiła działalność, a rok później odrodziła się jako Teenage Fanclub. Tworzyli ją wtedy: Blake-voc, g, McGinley-g, McDonald - dr oraz Gerard Love (31.08.1967, Motherwell) - b, voc. W końcu 1989 McDonalda, który później związał się z The Pastels, zastąpił Brendan 0'Hare (16.01.1970, Bellshill) - dr, który w 1994 odszedł. Jako The Boy Hairdressers zaczynała od koncertów w klubach studenckich na terenie całego kraju. Wykonywała własne piosenki w stylu lat sześćdziesiątych, inspirowane zwłaszcza dorobkiem The Byrds i Love. Sięgała też po znane utwory, jak Who Loves The Sun The Velvet Underground czy Don't Cry No Tears Neila Younga (później umieszczony na stronie B jednego z singli). Pod wpływem zespołu DINOSAUR JR., z którym zetknęła się w trasie, stopniowo zwracała się ku bardziej nowoczesnej odmianie rocka. Jej debiutem płytowym był singel Golden Showers, wydany w styczniu 1988 nakładem maleńkiej firmy 53rd & 3rd. Wkrótce potem drogi muzyków rozeszły się (Blake związał się na krótko z The Pastels - jako basista; także później współpracował z tym zespołem). W 1989 wznowiła działalność.

Jako Teenage Fanclub po raz pierwszy zaprezentowała się publiczności w końcu roku w Londynie na wspólnym koncercie z RIDE, PALE SAINTS i The Pastels. Wcześniej, bo już w lipcu, nagrała większą część repertuaru A Catholic Education, ale ukończyła pracę dopiero wiosną 1990. Idąc za radą muzyków The Pastels, przesłała taśmę Dave'owi Barkerowi i niebawem podpisała kontrakt z założoną przez niego, małą firmą płytową Paperhouse. Album trafił na rynek w lipcu tego roku. W pierwszych miesiącach rozszedł się zaledwie w pięciu tysiącach egzemplarzy. Nagrany kosztem dwóch tysięcy funtów był dziełem nie dopracowanym, chaotycznym, niestarannie nagranym.

Ujawniał fascynację dokonaniami Dinosaur Jr. czy Sonic Youth. Zawierał głównie proste utwory, pełne gitarowego zgiełku, jak wybrany na singel Everything Flows, Catholic Education czy przedstawiony w dwóch wersjach, instrumentalny Heavy Metal. Tylko niektóre piosenki zwracały uwagę bogatszymi melodiami, np. Too Involved, przypominająca twórczość Alexa Chiltona, i Don't Need A Drum, porównywana do wczesnych dokonań PRIMAL SCREAM.

Wkrótce po ukazaniu się debiutanckiego albumu grupa wyjechała do Nowego Jorku i z sukcesem zaprezentowała się na dorocznym New Music Seminar (dwukrotnie wystąpiła w słynnym klubie CBGB's). Dokonała też nagrań w studiu Fun City z producentem Donem Flemingiem, współpracownikiem Dinosaur Jr. Jednodniowa sesja zaowocowała dwoma singlami: The Ballad Of John AndY oko (przeróbka przeboju The Beatles) i God Knows It's True. Większość utworów, jakie wówczas zarejestrowano, np. Happy The Rolling Stones, September Girls Big Star i Pretty Vacant The Sex Pistols, nie doczekała się jednak publikacji. Jesienią formacja odbyła udane tournee po Wielkiej Brytanii u boku Sonic Youth. Dyskontując sukcesy zdecydowała się związać z bardziej prężną firmą płytową niż Paperhouse i na początku 1991 podpisała kontrakt z Creation.

Chociaż podczas następnej sesji nagraniowej, zorganizowanej w maju tego roku w Liverpoolu, znowu z Flemingiem jako producentem, nie musiała już liczyć się z każdym groszem, wynajęła studio na zaledwie cztery dni, a w sumie wydała tylko dziesięć tysięcy funtów. Zarejestrowała mimo wszystko tak wiele utworów, że postanowiła wydać nie jedną płytę, lecz dwie. Najpierw, w sierpniu, zebrała nagrania instrumentalne na potraktowanej jako rodzaj żartu, taniej, dość szybko wycofanej ze sprzedaży The King. Znalazły się tam m.in. nieco zwariowane wersje utworów Interstellar Overdrive Pink Floyd i Like A Virgin Madonny, próbki studyjnego jamowania Heavy Metal 6 i Heavy Metal 9 oraz hołd dla zespołu MUDHONEY zatytułowany po prostu Mudhoney.

Równocześnie ukazał się singel z kompozycją Star Sign. Właściwym owocem majowej sesji był album Bandwagonesque, wydany w październiku. Po debiucie zaskakiwał on bogactwem repertuaru, pomysłowością opracowań i starannością wykonania. Grupa przeciwstawiła się wszystkim muzycznym modom obowiązującym w Wielkiej Brytanii początku lat dziewięćdziesiątych i stworzyła ekscytujący repertuar rockowy w starym stylu. W wywiadach prasowych przyznawała się do wielu fascynacji, od piosenek Cole'a Portera przez przeboje The Beatles, The Kinks, The Beach Boys i The Byrds po bliski jej od dawna rock amerykańskich zespołów Sonic Youth, Dinosaur Jr. i NIRVANA. Recenzenci doszukiwali się w przedstawionych przez nią utworach melancholii i liryzmu balllad Neila Younga i Alexa Chiltona (December), rockowej werwy przebojów The Rolling i Status Quo (The Concept, What You do to Me) oraz szaleństwa metalu i hardcore'u (Metal Baby, Satan). Płytę Bandwagonesqoe uznano za jedno z najważniejszych wydarzeń artystycznych w brytyjskim rocku w 1991.

Odniosła ona też sukces komercyjny, nie tylko w Wielkiej Brytanii w Stanach sprzedano ją w ponad dwustu tysiącach egzemplarzy. Przyniosła dwa przeboje: The Concept i What You Do To Me (na stronie B singla z tą piosenką znalazła się m.in. przeróbka utworu Life's A Gas zespołu T. Rex). Alan McGee szef Creation, wypowiadał się o niej jako największym osiągnięciu swojej firmy. Grupa promowała swój album na koncertach m.in w Stanach razem z zespołem SWERVEDRIVER (w 1992 na rynku amerykańskim ukazały się, w związku z tym tournee różne okolicznościowe płyty Teenage Fanclub, np.firma K wydała w 1992 singel z dwoma przeróbkami - Free Again Alexa Chiltona i Bad Seeds BEAT HAPPENING). Ważnym wydarzeniem artystycznym w karierze grupy była wspólna sesja z jednym z mistrzów - Alexem Chiltonem, zorganizowana w lipcu 1992 w studio Radia Scotland w Glasgow. Wykonano m.in. dwie jego piosenki — You're So Fine i Don't Stop. Owocem innej sesji radiowej sprzed dwóch lat, była natomiast czwórka " The Peel Sessions", wydana w grudniu 1992r przez firmę Strange Fruit, zawierająca m.in. God Knows It's True i Alcoholiday.

We wrześniu 1992 grupa rozpoczęła w Glasgow przygotowania do nagrania albumu Thirteen. Pracowała nad nim dłużej niż nad poprzednimi - osiem miesięcy. Wydała więcej pieniędzy niż kiedykolwiek - pięćsześćdziesiąt tysięcy funtów. Sesję rozpoczęła w studiu Ca Va urządzonym w krypcie starego kościoła w Glasgow, a zakończy w Revolution Studios w Cheadle Hulme.

Zrezygnowała z usług producenta spoza własnego grona, zatrudniła jedynie realizatora - Andy'ego MacPhersona. Przedstawiła muzykę subtelniejszą i spokojniejszą niż dawniej, np. Gene Clark - hołd dla Gene'a Clarka z The Byrds, ale nawiązujący do melodii Down By The River Neila Younga, The Cabbage - stylizacja na piosenki George'a Harrisona, Hang On - utwór oparty na riffie wziętym z 20th Century Boy T. Rex, Flet Liv Dead - próba przywołania atmosfery przebojów The Zombies.
Niektóre piosenki wzbogaciła partiami instrumentów smyczkowych (np. The Cabbage, Hang On) i saksofonu (np. Commercial Alternative). W tekstach podjęła m.in. temat uciążliwości kariery estradowej (np. Radio, Song To The Cynic). Przebojami były wydane na małych płytach utwory Radio (na stronie B m. i n. przeróbka Chords Of Fame Phila Ochsa) i Norman 3. W tym czasie opublikowała też niskonakładowy singel Patty Girl (piosenka z repertuaru Gary And The Hornets; na stronie B utwór Mine Exclusively nagrany z gościnnym udziałem Alexa Chiltona), z którego dochód przeznaczony został na lekarstwa dla mieszkańców Bośni i Hercegowiny.

Single
Tytuł	Wykonawca	Data wydania	UK	US	Wytwórnia [UK]	Komentarz
God Knows It's True /So Far Gone	Teenage Fanclub	11.1990	99[1]	-	Paperhouse PAPER 007	[written by Norman Blake][produced by Teenage Fanclub]
Star Sign /Heavy Metal 6	Teenage Fanclub	08.1991	44	4.Modern Rock Tracks	Creation CRE 105	[written by Gerard Love][produced by Don Fleming, Paul Chisholm, Teenage Fanclub]
The Concept /Long Hair	Teenage Fanclub	10.1991	51[1]	19.Modern Rock Tracks	Creation CRE 111	[written by Norman Blake][produced by Don Fleming, Paul Chisholm, Teenage Fanclub]
What You Do To Me /B-Side	Teenage Fanclub	01.1992	31[2]	-	Creation CRE 115	[written by Norman Blake][produced by Paul Chisholm, Teenage Fanclub]
Radio/Don's Gone Columbia	Teenage Fanclub	06.1991	31[2]	-	Creation CRE 130	[produced by Don Fleming, Paul Chisholm, Teenage Fanclub]
Norman 3 /Genius Envy	Teenage Fanclub	09.1993	50[1]	-	Creation CRE 142	[written by Norman Blake][produced by Andy MacPherson]
Fallin'	Teenage Fanclub & De La Soul	04.1994	59[2]	-	Epic 6602622	[written by De La Soul, Jeff Lynne, Teenage Fanclub, Tom Petty][produced by De La Soul, Teenage Fanclub, Andy MacPherson]
Mellow Doubt /Some People Try (To Fuck With You)	Teenage Fanclub	03.1995	34[3]	-	Creation CRE 175	[written by Norman Blake][produced by David Bianco , Teenage Fanclub]
Sparky's Dream /Burned	Teenage Fanclub	05.1995	40[2]	-	Creation CRE 201	[written by Gerard Love][produced by David Bianco , Teenage Fanclub]
The John Peel Session	Frank Black & Teenage Fanclub	08.1995	98[1]	-	Strange Fruit SFPSCD 091	[written by Jones, Blackwell][produced by Ted De Bono]
Neil Jung/The Shadows	Teenage Fanclub	08.1995	62[2]	-	Creation CRE 210	[written by Norman Blake][produced by David Bianco , Teenage Fanclub]
Have lost it EP.	Teenage Fanclub	12.1995	53[2]	-	Creation CRE 216	[written by Gerard Love][produced by Duncan Cameron, Teenage Fanclub]
Ain't That Enough /Kickabout	Teenage Fanclub	06.1997	17[3]	-	Creation CRE 228	[written by David Bianco][produced by Teenage Fanclub]
I Don't Want Control Of You /The Count	Teenage Fanclub	08.1997	43[2]	-	Creation CRE 238	[written by N. Blake][produced by Teenage Fanclub, David Bianco]
Start Again /How Many More Years	Teenage Fanclub	11.1997	54[2]	-	Creation CRE 260	[written by N. Blake][produced by Teenage Fanclub]
I Need Direction /On This Good Night	Teenage Fanclub	10.2000	48[2]	-	Columbia 6699512	[written by Gerard Love][produced by Teenage Fanclub]
Near to You	Teenage Fanclub & Jad Fair	03.2002	68[1]	-	Geographic GEOG 013CD	[written by Teenage Fanclub, Jad Fair]
Association	International Airport / Teenage Fanclub	09.2004	75[1]	-	Geographic GEOG 29CD
Fallen leaves	Teenage Fanclub	06.2005	78[1]	-	PeMa PEMA 004	[written by Gerard Love]

Albumy
Tytuł	Wykonawca	Data wydania	UK	US	Wytwórnia [UK]	Komentarz
The King	Teenage Fanclub	08.1991	53[2]	-	Creation CRELP 096	[produced by Don Fleming, Paul Chisholm, Teenage Fanclub]
Bandwagonesque	Teenage Fanclub	11.1991	22[7]	137[4]	Creation CRELP 106	[produced by Don Fleming, Paul Chisholm, Teenage Fanclub]
Thirteen	Teenage Fanclub	10.1993	14[3]	-	Creation CRELP 144	[produced by Teenage Fanclub ,Andy MacPherson]
Grand Prix	Teenage Fanclub	05.1995	7[9]	-	Creation CRELP 173	[produced by David Bianco, Teenage Fanclub]
Songs from Northern Britain	Teenage Fanclub	06.1997	3[8]	-	Creation CRELP 196	[produced by David Bianco, Teenage Fanclub]
Howdy !	Teenage Fanclub	10.2000	33[3]	-	Columbia 5006222	[produced by Teenage Fanclub]
Four Thousand Seven Hundred & Sixty-six	Teenage Fanclub	02.2003	47[2]	-	Poolside POOLS 3CD	[produced by Teenage Fanclub, Don Fleming, Paul Chisholm, David Bianco, Nick Brine, Andy Macpherson]
Man-Made	Teenage Fanclub	05.2005	34[2]	-	Pema PEMA 002CD	[produced by John McEntire]
Shadows	Teenage Fanclub	06.2010	30[2]	-	Pema PEMA 007CD	-
Here	Teenage Fanclub	09.2016	10[2]	-	Pema PEMA 9 CD	-