Human League

Brytyjska grupa The Human League należy do pionierów synthpopu i muzyki nowofalowej. Choć formacja działa do dziś, największe triumfy święciła w latach 80-tych, kiedy wylansowała przeboje "Don't You Want Me" czy "Mirror Man". The Human League wywarło wpływ na kolejne pokolenie artystów, wliczając w to Pet Shop Boys, Madonnę czy George'a Michaela.


Na przestrzeni lat, skład formacji wielokrotnie ulegał zmianom - jedynym członkiem obecnym we wszystkich jej wcieleniach jest wokalista Philip Oakey. Historia The Human League zaczyna się w 1977 roku w angielskiej miejscowości Sheffield. Wtedy właśnie po raz pierwszy spotkali się Martyn Ware oraz Ian Craig Marsh, dwaj komputerowcy, których łączyła wspólna pasja, jaką była muzyka elektroniczna (ze szczególnym uwzględnieniem twórczości Niemców z Kraftwerk). Pod koniec lat 70-tych ceny sprzętu elektronicznego spadły do przystępnego poziomu, dzięki czemu po zsumowaniu oszczędności panowie mogli pozwolić sobie na zakup syntezatora marki KORG 700s. Co ciekawe, w tamtym okresie nie mieli jeszcze pojęcia jak grać na instrumencie. Kiedy rozpracowali nową zabawkę, postanowili zaprezentować się przed publicznością. Po raz pierwszy zagrali na 21. urodzinach pewnego kumpla. Na potrzeby występu przyjęli nawet nazwę, The Dead Daughters.

Po kilku pomniejszych koncertach, artyści postanowili zająć się muzyką na poważne. Zmienili szyld na The Future i dokooptowali nowego członka, w osobie Adiego Newtona, a także załatwili kolejny syntezator. Kapela nagrała kilka kaset demo, które wypełniła całkowicie instrumentalna muzyka elektroniczna. Formacja nie miała jednak długiego żywota, bo Newton podziękował za współpracę. Zarówno Ware, jaki i Marsh zdawali sobie sprawę, że jeśli chcą odnieść sukces i zwrócić uwagę wytwórni płytowych, muszą zacząć tworzyć muzykę o bardziej komercyjnym potencjale. Najlepszym sposobem, aby to osiągnąć było zatrudnienie wokalisty, który uatrakcyjniłby brzmienie kapeli. Był jednak jeszcze jeden powód podjęcia takiej decyzji - artystów zwyczajnie nie było stać na zakup trzeciego syntezatora. Początkowo, chcieli żeby funkcję obsadził ich kumpel Glenn Gregory, ten jednak zajęty był już innym projektem. Tak też doszło do zaproszenia innego znajomego, Philipa Oakeya. - Chodziłem z nim do tej samej szkoły od szesnastego roku życia - wspominał Martyn. - Odkąd pamiętam wyglądał jak prawdziwa gwiazda popu. Jedynym problemem był to, że Oakey nie miał żadnego doświadczenia - nigdy nie występował przed publicznością, nie potrafił także grać nad jakimkolwiek instrumencie. Niemniej po tym, jak dostarczył tekst do utworu "Being Boiled", pozostała dwójka wiedziała, że dokonała trafnego wyboru. Wraz z obsadzeniem fotela frontmana doszło także do zmiany nazwy, na którą obrano The Human League. Szyld został zaczerpnięty z popularnej w latach 70-tych gry planszowej science-fiction "Starforce: Alpha Centauri".

W 1978 roku, już jako The Human League artyści zarejestrowali kolejne kasety demo, a także, co istotniejsze, wydali również debiutancki singel z "Being Boiled" (pojawił się w czerwcu). Nagranie, choć nie zawojowało list przebojów, zapisało się w historii jako najprawdopodobniej pierwsze wydawnictwo w Wielkiej Brytanii zawierające całkowicie elektroniczną odmianę popu. - Widzieliśmy ludzi pokroju Donny Summer, która odniosła spory sukces, a prezentowała coś zupełnie innego, niż było wtedy w modzie - opowiadał Philip gazecie "Sunday Sun". - Syntezatory stały się dostępne dla przeciętnych ludzi i pomyśleliśmy, że możemy wydobyć z nich całkiem ciekawe brzmienie.

Mniej więcej w tym samym czasie grupa zagrała pierwszy koncert w knajpie w Sheffield. Ponieważ występ miał dosyć statyczny charakter, muzycy postanowili zaprosić do grupy dodatkowego członka, Philipa Adriana Wrighta, który poza graniem na klawiszach zajął się także wizualnym aspektem koncertów. - Powiedzieli do mnie: "Słyszeliśmy, że masz całkiem fajną kolekcję slajdów...jesteśmy strasznie nudni na scenie, nie mógłbyś wykorzystać swojego projektora aby trochę nas uatrakcyjnić?" - wyznał Wright. Tak narodził się klasyczny, czteroosobowy skład The Human League.

W czerwcu 1979 roku grupa udała się na trasę u boku Iggy'ego Popa, a trzy miesiące później w sprzedaży pojawił się w końcu album, zatytułowany "Reproduction". Krążek, podobnie jak wybrany na pierwszy singel "Empire State Human" nie wzbudził zainteresowania. Na tyle nie spodobało się to ówczesnej wytwórni zespołu (Virgin), że ta odwołała zaplanowane na grudzień koncerty. O wiele lepiej poradził sobie wydany niecały rok później longplay "Travelogue", który na brytyjskich zestawieniach dotarł do 16. pozycji. Wraz z pierwszym poważniejszym sukcesem, wewnątrz grupy zaczęły pojawiać się konflikty. Główną ich osią był artystyczny kierunek rozwoju kapeli - Oakey był bardziej zainteresowany popowym brzmieniem, natomiast Ware chciał skupić się na elektronicznych elementach. Sytuacja stała się na tyle nieznośna, że muzycy rozważali nawet założenie dwóch kapel. Ostatecznie stanęło na tym, że od tamtej pory Philipowi i Wrightowi pozwolono kontynuowanie działalność jako The Human League, natomiast Martyn i Ian powołali wspólnie formację Heaven 17 (frontman zobowiązał się jednak wypłacić im 1 procent zysków z kolejnego albumu grupy). - Byłem bardziej skłonny ku komercyjnej odmianie muzyki, być może, dlatego iż dorastałem z trzema starszymi braćmi, którzy słuchali głównie popu - opowiadał Phil serwisowi Thisisnottingham.co.uk. - Wychowałem się na muzyce popowej i naprawdę ją kocham. Kolesie z The Heaven 17 mieli bardziej filozoficzne i głębsze podejście do tworzenia. Ja zawsze chciałem być w popowej kapeli, zależało mi na tym, aby moja twarz pojawiała się na okładkach gazet.

Oakey z Wrightem po odejściu kolegów wcale nie mieli łatwo. Magazyn "New Musical Express" napisał, że formację opuściło dwóch najbardziej utalentowanych muzyków, a za kilka dni miała rozpocząć się trasa, co było o tyle problematyczne, iż nie mieli skompletowanego składu. Szybko rozpoczęli poszukiwania nowych członków - tak dołączyły Susanne Sulley i Joanne Catherall, które zostały dodatkowymi wokalistkami (obydwie nie miały jeszcze wtedy 20 lat) oraz klawiszowiec Ian Burden. Tournée nie okazało się wielkim sukcesem, podobnie jak pierwszy materiał nowej inkarnacji The Human League, w postaci singla "Boys and Girls". Sytuacja zmieniła się wraz z wydaniem kolejnej małej płytki, z utworem "The Sound of the Crowd", która dotarła do 12. pozycji brytyjskich zestawień. Wytwórnia Virgin postanowiła szybko wysłać zespół do studia, aby zarejestrował pełen album. Efektem prac był wydany w październiku longplay "Dare", który wypełniła znacznie komercyjna, synthpopowa muzyka. Krążek okazał się szczytowym osiągnięciem komercyjnym w karierze bandu. W Wielkiej Brytanii uzyskał status potrójnej platyny, a pochodząca z niego piosenka "Don't You Want Me" stała się numerem jeden po obu stronach Atlantyku i do dzisiaj jest największym przebojem z katalogu The Human League. Na Wyspach rozeszło się blisko półtora miliona egzemplarzy singla, co plasuje go wśród najlepiej rozchodzących się w historii tamtejszej fonografii. W utworze, poza elektroniką pojawiły się także partie zagrane na gitarze, które zostały w rzeczywistości dodane bez wiedzy Oakeya. - Byłem przekonany o tym, że powinniśmy używać wyłącznie syntezatorów - wspominał wokalista. - Po nagraniu piosenki wziąłem kilka dni wolnego, kiedy wróciłem do studia zauważyłem, że ktoś dodał do niej małe partie gitarowe. Myliłem się i jestem bardzo szczęśliwy, przyznając to.

Choć grupie nigdy nie udało się przebić sukcesu "Dare", jej kolejne dwa albumy "Hysteria" (1984) oraz "Crash" (1986) nadal cieszyły się powodzeniem (obydwa w Wielkiej Brytanii pokryły się złotem). W międzyczasie, frontmanowi grupy udało się do współpracy zaprosić Giorgio Morodera, który był jego największym idolem. Na początku we dwójkę zrealizowali singel "Together in Electric Dreams" (powstał do filmu "Electric Dreams"), ostatecznie skończyło się na pełnej płycie, zatytułowanej po prostu "Philip Oakey & Giorgio Moroder". W 1986 roku niezadowolony ze współpracy z resztą składu, z grupą postanowił rozstać się Adrian, rok później w jego ślady poszedł Burden (ich miejsce w kolejnych latach zajmowali różni dodatkowi muzycy).

Pod koniec lat 80-tych Oakey zbudował w rodzimym Sheffield domowe studio, aby ograniczyć koszty związane z nagrywaniem płyt. W 1990 roku zespół zarejestrował w nim materiał na kolejny album "Romantic?", którego premiera odbyła się w październiku. Na tle poprzednich wydawnictw grupy, sprzedawał się on znacznie gorzej, a wydane do jego promocji single "Heart Like a Wheel" i "Soundtrack to a Generation" okazały się klapami komercyjnymi. Choć pierwszy z nich załapał się do Top 30, drugi uplasował się dopiero na 77. pozycji zestawień. W efekcie w 1992 roku wytwórnia Virgin postanowiła zerwać kontrakt z grupą. W połowie lat 90-tych rękę do kapeli wyciągnął label East West, dzięki czemu w 1995 roku ukazała się nowa płyta zespołu, pod tytułem "Octopus". Grupie udało się powrócić na listy przebojów, niemniej po tym jak kilka lat później uległ zmianie zarząd wytwórni, znowu została ona pozbawiona wydawcy.

W nowym stuleciu działalność grupy ograniczała się niemal wyłącznie do koncertów (w pierwszej dekadzie do rąk fanów trafił tylko jeden album, "Secrets", w 2001 roku), które nadal gromadziły spore tłumy. W 2008 roku formacja ruszyła we wspólną trasę z Heaven 17. Było to pierwsze spotkanie od 1980 roku oryginalnych trzech muzyków The Human League. Oakey, Sulley i Catherall zadeklarowali wówczas, że nie mają zamiaru przechodzić na muzyczną emeryturę. - Dopóki ludzie przychodzą na nasze koncerty i chcą słuchać naszej muzyki będziemy dla nich grać - zapewniali artyści. W 2010 roku band poinformował, że zaczął prace nad pierwszym od dziesięciu lat albumem. Krążek został zatytułowany "Credo", a jego premierę wyznaczono na marzec 2011 roku.

Single
Tytuł	Wykonawca	Data wydania	UK	US	Wytwórnia [UK]	Komentarz
Holiday ' 80 EP.	Human League	05.1980	56[5]	-	Virgin SV 105	[written by Gary Glitter/Mike Leander/Ian Craig Marsh/Martyn Ware/Philip Oakey][produced by The Human League/John Leckie]
Empire State Human/Introducing	Human League	06.1980	62[2]	-	Virgin VS 294	[written by Martyn Ware,Phil Oakey,Ian Craig Marsh][produced by The Human League]
Boys & girls	Human League Red	02.1981	48[4]	-	Virgin VS 395	[written by Philip Wright/Phil Oakey][produced by The Human League]
The sound of the crowd	Human League Red	04.1981	12[10]	-	Virgin VS 416	[written by Ian Burden,Phil Oakey][produced by The Human League,Martin Rushent]
Love action (I Believe In Love)/Hard times	Human League Red	07.1981	3[13]	-	Virgin VS 435	[silver-UK][written by Ian Burden,Phil Oakey][produced by The Human League,Martin Rushent]
Open your heart/Non-stop	Human League Blue	10.1981	6[9]	-	Virgin VS 453	[silver-UK][written by Jo Callis,Phil Oakey][produced by The Human League,Martin Rushent]
Don' t you want me/Seconds	Human League 100	11.1981	1[5][16]	1[3][28]	Virgin VS 466	[platinum-UK][gold-US][written by Jo Callis,Phil Oakey,Philip Adrian Wright][produced by The Human League,Martin Rushent]
Being boiled/Circus of death [reissued]	Human League	01.1982	6[9]	-	EMI FAST 4	[written by Martyn Ware,Phil Oakey,Ian Craig Marsh][produced by The Human League]
Mirror man/You remind me of gold	Human League	11.1982	2[11]	30[12]	Virgin VS 522	[silver-UK][written by Ian Burden/Jo Callis/Phil Oakey][produced by Human League/Martin Rushent]
Holiday ' 80 EP. [reissue]	Human League	02.1982	46[5]	-	Virgin SV 105	[written by Gary Glitter/Mike Leander/Ian Craig Marsh/Martyn Ware/Philip Oakey][produced by The Human League/John Leckie]
[Keep falling]Fascination/Total panic	Human League	04.1983	2[9]	8[20]	Virgin VS 569	[silver-UK][written by Jo Callis,Phil Oakey][produced by The Human League,Martin Rushent]
The lebanon/Thirteen	Human League	04.1984	11[8]	64[5]	Virgin VS 672	[written by Jo Callis,Phil Oakey][produced by The Human League,Chris Thomas,Hugh Padgham]
Life on your own/The world tonight	Human League	06.1984	16[7]	-	Virgin VS 688	[written by Jo Callis,Phil Oakey,Philip Adrian Wright][produced by The Human League,Chris Thomas,Hugh Padgham]
Louise /The sign	Human League	11.1984	13[10]	-	Virgin VS 723	[written by Jo Callis,Phil Oakey,Philip Adrian Wright][produced by The Human League,Chris Thomas,Hugh Padgham]
Human	Human League	08.1986	8[8]	1[1][20]	Virgin VS 880	[written by James Harris III,Terry Lewis][produced by Terry Lewis,Jimmy Jam]
I need your loving	Human League	11.1986	72[2]	44[11]	Virgin VS 900	[written by Herman Davis/Dave Eiland/Jimmy Jam/Terry Lewis/Langston Richey/Danny Williams][produced by Terry Lewis,Jimmy Jam]
Love is all that matters/Love you too much	Human League	09.1988	41[5]	-	Virgin VS 1025	[written by James Harris III,Terry Lewis][produced by Terry Lewis,Jimmy Jam]
Heart like a wheel	Human League	08.1990	29[5]	32[11]	Virgin VS 1262	[written by Jo Callis,Eugene Reynolds][produced by Martin Rushent]
Soundtrack to a Generation	Human League	11.1990	77[2]	-	Virgin VS 1303	[written by Philip Oakey, Neil Sutton][produced by Bob Kraushaar]
Tell me when	Human League	01.1995	6[16]	31[12]	East West YZ 882	[written by Phil Oakey,Paul Beckett][produced by Ian Stanley]
One man in my heart/These are the days	Human League	03.1995	13[12]	-	East West YZ 904	[written by Phil Oakey/Neil Sutton][produced by Ian Stanley]
Filling up with heaven	Human League	06.1995	36[12]	-	East West YZ 944	[written by Phil Oakey/Ian Stanley][produced by Ian Stanley]
Don' t you want me[remix]	Human League	10.1995	16[11]	-	Virgin VS 1557	[written by Jo Callis/Phil Oakey/Philip Wright][produced by Martin Rushent/Human League]
Stay with me tonight	Human League	01.1996	40[4]	-	East West EW 20	[written by Phil Oakey, Ian Stanley][produced by Ian Stanley]
All i ever wanted/Tranquility	Human League	07.2001	47[2]	-	Papillon BTFLYS 0012	[written by Phil Oakey, Sutton][produced by Toy]

Albumy
Tytuł	Wykonawca	Data wydania	UK	US	Wytwórnia [UK]	Komentarz
Traveloque	Human League	05.1980	16[42]	-	Virgin V 2160	[gold-UK][produced by Human League,The/John Leckie/Richard Manwaring]
Reproduction	Human League	08.1981	49[23]	-	Virgin V 2133	[gold-UK][produced by Colin Thurston/Human League]
Dare	Human League	10.1981	1[4][77]	3[38]	Virgin V 2192	[gold-US][3x-platinum-UK][produced by Human League/Martin Rushent]
Love and dancing	The League Unlimited Orchestra	09.1982	4[53]	135[7]	A&M; 3209 [US]	[platinum-UK][produced by Martin Rushent]
Fascination!	Human League	06.1983	-	22[29]	A&M; 2501 [US]	[produced by Human League/Martin Rushent]
Hysteria	Human League	05.1984	3[18]	62[13]	Virgin V 2315	[gold-UK][produced by Chris Thomas/Hugh Padgham]
Crash	Human League	09.1986	7[6]	24[25]	Virgin V 2391	[gold-UK][produced by Jimmy Jam/Terry Lewis]
Greatest hits	Human League	11.1988	3[55]	-	Virgin HLTV 1	-
Romantic?	Human League	09.1990	24[2]	-	Virgin V 2624	[produced by Mark Brydon/Robert Gordon/Martin Rushent/Timm Baldwin/Bob Kraushaar]
Greatest hits	Human League	09.1994	28[19]	-	Virgin HLCD 1	[produced by Mark Brydon/Robert Gordon/Martin Rushent/Timm Baldwin/Bob Kraushaar]
Octopus	Human League	01.1995	6[21]	-	East West 4509987502	[gold-UK][produced by Ian Stanley]
Secrets	Human League	08.2001	44[2]	-	Papillion BTYFLYCD 0019	[produced by Ian Stanley]
Dare/Love & Dancing	Human League	11.2002	200[1]	-	Virgin CDVX 2192
The very best of...	Human League	09.2003	24[5]	-	Virgin HLCDX 2	[SILVER-uk][produced by Chris Hughes/Chris Thomas/Colin Thurston/Fred Maher/Hugh Padgham/Human League/Ian Stanley/Jimmy Jam/John Leckie/Martin Rushent/Terry Lewis]
Credo	Human League	04.2011	44[2]	-	Wall Of Sound WOS 085	[produced by Phil Oakey/Robert Barton/Jarrod Gosling/Dean Honer/I Monster]
A Very British Synthesizer Group	Human League	12.2016	90[1]	-	Virgin 5702586	-

John Mayer

John Clayton Mayer (ur. 16 października 1977r w Bridgeport) - amerykański kompozytor, wokalista i gitarzysta. Karierę muzyczną rozpoczął w 1998 r. W swojej muzyce łączy style pop, rock, blues i soul. John Mayer urodził się w 16 października 1977 w Bridgeport jako syn Margaret i Richarda Mayera. Ma dwóch braci - starszego Carla i młodszego Bena. Wychował się i uczęszczał do szkoły w Fairfield w Connecticut. Jego ojciec jest Żydem; John stwierdził, że czuje się „pół-Żydem”.

Gdy usłyszał solówkę gitarową Marty McFlya z filmu Powrót do przyszłości, zaczął interesować się tym instrumentem. Gdy miał 13 lat ojciec wypożyczył dla niego gitarę. Sąsiad dał mu kasetę z nagraniami Steviego Ray Vaughana, co wzbudziło w Mayerze miłość do bluesa. Zaczął pobierać lekcje gry od właściciela lokalnego sklepu z gitarami, Ala Ferrante. Mayer wyznał, iż tak się wtedy wciągnął w grę na tym instrumencie, że jego rodzice dwukrotnie zabrali go do psychiatry, który jednak nie stwierdził abnormalności w rozwoju Mayera. Po dwóch latach nauki zaczął grać w barach i innych miejscach. Występował sam lub jako członek zespołu Villanova Junction (nazwanym tak po piosence Jimi'ego Hendrixa) z Timem Procacinnim, Joe Beleznay'em oraz Richem Wolfem. Mayer zastanawiał się nad opuszczeniem studiów na rzecz muzyki, jednak jego rodzice nie pozwolili mu na taką drogę życiową.

W wieku lat 17 Mayer spędził kilka dni w szpitalu ze względu na arytmię serca. Mayer wyznał, że po tym przeżyciu zaczął pisać teksty piosenek. Zaczął też miewać ataki paniki. Bał się, że skończy w szpitalu psychiatrycznym. Aby kontrolować wspomniane ataki, Mayer cały czas bierze Xanax.

Po ukończeniu szkoły ponad rok pracował na stacji benzynowej i za oszczędzone pieniądze kupił pierwszą gitarę, oryginalną Stevie Ray Vaughan Fender Stratocaster, na której gra do dziś.
W wieku lat 19 Mayer rozpoczął studia w Berklee College of Music w Bostonie. Po dwóch semestrach przerwał naukę i założył ze swoim znajomym, Clayem Cookiem, duet LoFi Maters. Gdy Mayer zaczął skłaniać się ku muzyce popowej, Cook porzucił duet i Mayer rozpoczął karierę solową.

Wraz z Glenem Matuloo nagrał Mayer swoją pierwszą EP-kę Inside Wants Out. Cook był współautorem wielu utworów na tej płycie, przede wszystkim bardzo popularnego singla „No Such Thing”. Jednak jedyny faktyczny wkład Cooka w nagrywanie słychać tylko w postaci wokali wspierających w piosence „Comfortable”. W nagrywaniu otwierającego płytę utworu, „Back To You”, wziął udział cały zespół, razem ze współproducentem płyty Davidem „DeLa” LaBruyere na gitarze basowej. Promując płytę, Mayer i LaBruyere grali w Georgii i okolicznych stanach.


W marcu 2000 roku po występach na South by Southwest Festival Mayerem zainteresowało się przedsiębiorstwo Aware Records, które wiosną 2001 roku wydało pierwszy album Mayera Room for Squares w formie internetowej. W tym samym czasie Aware zawarło umowę z Columbia Records, na podstawie której Columbia miała pierwszeństwo w podpisywaniu umów z artystami związanymi z Aware. We wrześniu Colmubia zremiksowała i ponownie wydała Room for Squares, tym razem także w formie fizycznej. Z okazji „debiutu” (z uznaną marką) została przerobiona okładka albumu, oraz została dodana piosenka „3x5”.

Utwory „No Such Thing”, „Why Georgia” i „Your Body Is A Wonderland” stały się radiowymi hitami. Album został dobrze przyjęty przez krytyków, a sam Mayer zaczął być porównywany do Dave’a Matthewsa. Za „Your Body Is a Wonderland” Mayer otrzymał w 2003 roku pierwszą Nagrodę Grammy. Dziękując za nagrodę, powiedział „To wszystko dzieje się bardzo, bardzo szybko, ale obiecuję, że nadgonię.” Metaforycznie stwierdził też, jako miałby mieć szesnaście lat, co potem zostało podłapane i błędnie interpretowane dosłownie.

W 2003 roku ukazało się pierwsze koncertowe CD/DVD Any Given Thursday i drugi album Heavier Things. Chociaż Heavier Things nie odnosił takich komercjalnych sukcesów jak pierwszy album Mayera, utwór „Daughters” osiągnął pierwsze miejsce na liście przebojów Billboardu i został odznaczony drugim Grammy Award jako Best Song of the Year.

W trakcie swojego tournée w 2004 roku Mayer nagrywał swoje występy, które były udostępniane pod nazwą AS/IS na iTunes. Od tamtej pory popularność Mayera stale rosła, co wyraziło się natychmiast w jego wartości komercyjnej. Mayer stał się twarzą takich kampanii reklamowych jak Apple Inc., Volkswagena  i BlackBerry . W trakcie tournée Continuum w USA, której głównym sponsorem był RIM przeprowadzona została gigantyczna akcja reklamowa BlackBerry.

W 2006 roku Mayerowi został przyznany David Starlight Award w Songwriters Hall of Fame.

W trakcie swojej kariery Mayer współpracował z wieloma muzykami. Za jego wkład do utworów Commona „Go!” i Kanye West „Bittersweet Poetry” zyskał wysokie uznanie sław hiphopu Jay-Z i Nelly'ego.

W tym samym czasie Mayer zaczął zmieniać swój styl muzyczny coraz bardziej oddalając się od popu. W roku 2005 rozpoczął współpracę z legendami bluesowymi B.B. Kingiem, Buddym Guyem i Erikiem Claptonem oraz jazzowymi Johnem Scofieldem i Herbiem Hancockiem.

W stylu muzycznym Mayera pojawiły się wyraźniejsze wpływy bluesa i jazzu, w jego stylu gry na gitarze Mayer wzoruje się na Jimim Hendriksie, Steviem Rayu Vaughanie, Robercie Crayu, czy Freddiem Kingu.

Wiosną 2005 roku Mayer utworzył wraz ze sławnym basistą Pino Palladino i perkusistą Steve’em Jordanem, John Mayer Trio. Trio grało mieszankę bluesowo-rockową i występowało jako przedgrupa na większych koncertach The Rolling Stonesów w trakcie ich tournée po Stanach Zjednoczonych. W tym samym roku ukazał się koncertowy album Try!. W programie Trio były między innymi utwory Jimiego Hendriksa: „Bold as Love” i „Wait Until Tomorrow”.

Latem 2006 roku Trio ogłosiło przerwę w działalności, chociaż Mayer zapowiedział, że istnieją plany wspólnego albumu studyjnego. W październiku 2007 roku Trio wystąpiło na koncercie Mayera Where the Light Is – John Mayer Live in Los Angeles, który został nagrany i wydany na DVD pod tym samym tytułem w lipcu 2008. Nagranie to otrzymało nominację do Grammy Award.

Trzeci album Mayera Continuum który pojawił się we wrześniu 2006 roku, został wyprodukowany przez samego Mayera w kooperacji ze Steve’em Jordanem. Mayer odwrócił się od muzyki popowej i powrócił do bluesowych korzeni, ta zmiana stylistyczna została pozytywnie przyjęta przez krytyków i wzmocniła status Mayera jako jednego z przodujących gitarzystów swojej generacji. Utwory „Vultures” i „Gravity” ukazały się wcześniej na albumie Try!. Jako pierwszy singiel ukazał się „Waiting on the World to Change”. Utwór ten nie tylko stał się komercyjnym sukcesem, ale także ze względu na zaangażowany tekst często używany był w programach telewizyjnych i na koncertach charytatywnych nawiązujących do problemów, także politycznych, na świecie.

Z utworami „Waiting on the World to Change” i „Slow Dancing in a Burning Room” Mayer wystąpił w serialu CSI: Kryminalne zagadki Las Vegas , z „Gravity” w Dr House  i Wzór. W grudniu 2006 roku Mayer otrzymał kolejnych pięć nominacji do Grammy Award, z których otrzymał dwa, za utwór „Waiting on the World to Change” i za album Continuum.

W lutym 2007 John Mayer ukazał się wraz z Johnem Frusciante i Derekiem Trucksem na okładce magazynu Rolling Stone, w którym ogłoszono ich jako nowych bogów gitary. Mayer otrzymał wtedy przezwisko „Slowhand Junior” w nawiązaniu do Erica Claptona, którego przezwiskiem jest „Slowhand”.

W tym samym roku Mayer został wybrany przez Time jednym ze stu najbardziej wpływowych osób świata 2007.

Pod koniec roku 2008 Mayer wynajął willę w Hidden Hills i zamienił ją w bazę swojego nowego projektu „Battle Studies”. Pokoje zostały zamienione w studia nagraniowe i Mayer rozpoczął pracę nad kolejnym albumem. Przez okres kilku miesięcy poprzez filmy i komentarze na swojej stronie internetowej informował swoich fanów o postępach w pracy i prezentował najnowsze eksperymenty nagraniowe. W trakcie The Mayer Carrier 2 wystąpił z dwoma gotowymi utworami „Half of My Heart” i „Heartbreak Warefare”. Nad albumem współpracowali ponownie Steve Jordan i Pino Palladino, a w utworze „Half of My Heart” wystąpiła z Mayerem Taylor Swift. Pierwszy singel „Who Says” ukazał się w handlu 13 października 2009.

 Po nagraniu albumu Battle Studies i zakończenia trasy koncertowej z nim związanej artysta rozpoczął nagrania swojego piątego studyjnego albumu Born and Raised. Sam muzyk twierdzi, że jest to jego najbardziej szczere dzieło. Album jest utrzymany w klimacie muzyki folkowej oraz country. Kolejne dzieło Johna Paradise Valley wydane rok później zostało nagrane w podobnej stylistyce muzycznej.

 Po czteroletniej przerwie od nagrywania John Mayer powrócił ze swoim siódmym albumem The Search for Everything, na którym powrócił do popowej stylistyki.

Mayer miał w 2002 roku krótki romans z Jennifer Love Hewitt, od 2006 do 2007 roku spotykał się przez kilka miesięcy z Jessicą Simpson. Od lutego 2008 roku Mayer związany był z Jennifer Aniston. Przy wręczeniu Oscarów w lutym 2009 Mayer i Aniston wystąpili po raz pierwszy oficjalnie jako para.

Był również z piosenkarką country i pop, aktorką Taylor Swift.

Mayer posiada apartament w nowojorskiej dzielnicy SoHo, willę ze studiem nagraniowym w zamkniętej dzielnicy Los Angeles Hidden Hills oraz posiadłość w stanie Montana.

Single
Tytuł	Wykonawca	Data wydania	UK	US	Wytwórnia [US]	Komentarz
No such thing	John Mayer	06.2002	42[4]	13[24]	Aware 672745 2	[gold-US][written by Clay Cook/John Mayer][produced by John Alagia]
Your body is a wonderland	John Mayer	11.2002	-	18[29]	Aware	[2x-platinum-US][written by John Mayer][produced by John Alagia]
Why Georgia	John Mayer	04.2003	-	102[19]	Aware	[gold-US][written by John Mayer][produced by John Alagia]
Bigger than my body	John Mayer	08.2003	72[2]	33[20]	Aware 674216	[written by John Mayer][produced by Jack Joseph Puig]
Clarity	John Mayer	04.2004	-	125[1]	Aware	[written by John Mayer][produced by Jack Joseph Puig]
Daughters	John Mayer	11.2004	-	19[23]	Aware 71987	[2x-platinum-US][written by John Mayer][produced by Jack Joseph Puig]
Go!	Common Feat. John Mayer	06.2005	-	101[3]	Geffen	[written by Lonnie Lynn,Kanye West,John Mayer,Linda Lewis][produced by Kanye West]
Come When I Call	John Mayer Trio	10.2005	-	103[1]	Aware	-
Who did you think i was	John Mayer Trio	10.2005	-	92[1]	Aware	[written by John Mayer][produced by John Mayer/Steve Jordan]
Waiting on the World to Change/Good love is on the way	John Mayer	07.2006	115[2]	14[40]	Aware 89 639	[3x-platinum-US][written by John Mayer][produced by John Mayer/Steve Jordan]
Gravity	John Mayer	03.2007	-	71[4]	Aware	[platinum-US][written by John Mayer][produced by John Mayer/Steve Jordan]
Dreaming with a Broken Heart	John Mayer	11.2007	-	99[2]	Aware	[platinum-US][written by John Mayer][produced by John Mayer/Steve Jordan]
Say	John Mayer	12.2007	-	12[28]	Aware	[2x-platinum-US][written by John Mayer][produced by John Mayer/Michael McDonald]
Lesson Learned	Alicia Keys featuring John Mayer	12.2007	-	104[1]	Aware	-
Beat It	Fall Out Boy Feat. John Mayer	04.2008	21[37]	19[7]	Island	[written by Michael Jackson][produced by Patrick Stump]
Free Fallin'	John Mayer	07.2008	-	51[10]	Aware	[2x-platinum-US][silver-UK][written by Tom Petty/Jeff Lynne][produced by C.Franscoviak]
Who Says	John Mayer	10.2009	-	17[8]	Aware	[platinum-US][written by John Mayer][produced by John Mayer/Steve Jordan]
Heartbreak Warfare	John Mayer	12.2009	-	34[20]	Aware	[platinum-US][written by John Mayer][produced by John Mayer/Steve Jordan]
Half of My Heart	John Mayer featuring Taylor Swift	12.2009	-	25[20]	Aware	[platinum-US][written by John Mayer][produced by John Mayer/Steve Jordan]
Shadow Days	John Mayer	03.2012	-	42	Columbia	[written by John Mayer][produced by John Mayer, Don Was]
Queen of California	John Mayer	08.2012	-	107	Columbia	[written by John Mayer]
Paper Doll	John Mayer	07.2013	126	77	Columbia	[written by John Mayer]
Wildfire	John Mayer	09.2013	-	85	Columbia	-
Who You Love	John Mayer featuring Katy Perry	01.2014	-	48	Columbia	[gold-US][written by John Mayer,Katy Perry][produced by John Mayer/Don Was]
XO	John Mayer	06.2014	115	90	Columbia	[gold-US][written by Ryan Tedder ,Terius Nash, Beyoncé Knowles][produced by John Mayer]
Love on the Weekend	John Mayer	12.2016	-	53	Columbia	[gold-US][written by John Mayer][produced by Steve Jordan, Chad Franscoviak, John Mayer,
New Light	John Mayer	05.2018	-	105	Columbia	[gold-US][written by John Mayer/Ernest Wilson][produced by John Mayer/No I.D.]

Albumy
Tytuł	Wykonawca	Data wydania	UK	US	Wytwórnia [US]	Komentarz
Room for squares	John Mayer	09.2001	128[2]	8[139]	Aware 85 293	[4x-platinum-US][silver-UK][produced by John Alagia]
Inside Wants Out EP.	John Mayer	10.2002	-	22[9]	Aware 85 861	[produced by John Mayer/Glenn Matullo/David LaBruyere]
Any given thursday	John Mayer	02.2003	-	17[31]	Aware/Columbia 87 199	[platinum-US][produced by John Alagia]
Heavier things	John Mayer	09.2003	74[3]	1[1][98]	Aware/Columbia 86185	[3x-platinum-US][produced by Jack Joseph Puig ]
Try! John Mayer Trio live in concert	John Mayer Trio	11.2005	-	34[12]	Aware 95 115	[produced by Steve Jordan/John Mayer]
Continuum	John Mayer	09.2006	46[5]	2[121]	Columbia 88697011522 [UK]	[4x-platinum-US][gold-UK][produced by Steve Jordan/John Mayer]
The Village Sessions EP.	John Mayer	06.2007	-	29[2]	Columbia 88697037712	[produced by John Mayer/Chad Franscoviak]
Where the Light Is	John Mayer	07.2008	125[2]	5[21]	Columbia 30995	[platinum-US][produced by John Mayer/Steve Jordan]
Battle Studies	John Mayer	12.2009	35[4]	1[1][54]	Columbia 88697530872 [UK]	[platinum-US][silver-UK][produced by John Mayer/Steve Jordan]
Born and Raised	John Mayer	05.2012	4[3]	1[2][28]	Columbia 88691976062 [UK]	[gold-US][produced by John Mayer/Don Was]
Paradise Valley	John Mayer	09.2013	4[4]	2[22]	Columbia 88883756482 [UK]	[gold-US][produced by John Mayer/Don Was]
The Search for Everything EP.	John Mayer	02.2017	16[4]	2[4]	Columbia 88985416592 [UK]	[produced by John Mayer/Steve Jordan]
Where the Light Is	John Mayer	07.2008	125[2]	5[21]	Columbia 30995	[platinum-US][produced by John Mayer/Steve Jordan]
Where the Light Is	John Mayer	07.2008	125[2]	5[21]	Columbia 30995	[platinum-US][produced by John Mayer/Steve Jordan/Chad Franscoviak]

Les Max Valentins

Les Max Valentins to francuski zespół pop rockowy . Utworzony w 1985 roku pod nazwą Les Max Valentins, zespół składał się z Édith Fambuena i Jeana-Louisa Pierota . Po rekrutacji Géralda Gardriniera występują w trio. Zespół wydał dwa single i rozpadł się w 1988 roku .

Następnie Fambuena i Pérot kontynuują duet i przyjmują nazwę Les Valentins. Podczas swojej kariery nagrali cztery albumy i współpracowali z wieloma artystami, takimi jak Étienne Daho , Brigitte Fontaine , Daniel Darc , Hubert-Félix Thiéfaine i Alain Bashung . Zespół rozpadł się ponownie w 2003 roku .

Zespół Les Max Valentins został założony w 1985 roku w Aix-en-Provence przez gitarzystę Edith Fambuena i klawiszowca Jeana-Louisa Pierota . W poszukiwaniu wokalisty rekrutują Géralda Gardriniera , który również gra na basie . Trio spotyka Etienne Daho i  podpisuje kontrakt z  jego wytwórnią Satori Songs. Osiedlili się w Paryżu w 1987 r. . Wytwórnia publikuje swoje pierwsze single , Les Maux dits i Printemps parapluie .

Trio rozpadło się w 1988 roku z powodu różnic artystycznych  . Gardrinier rozpoczął karierę solową i stał się znany dzięki pseudonimowi Gerald de Palmas , podczas gdy Fambuena i Pierot grają i komponują dla różnych artystów   . Fambuena napisał utwór Caribbean Sea , który pojawił się na albumie Étienne Daho Pour nos vies martiennes , i został wydany jako singiel w 1989 roku. Piérot wziął udział w nagraniu albumu Three Months, Three Weeks and Two Days autorstwa Billa Pritcharda i singiel Daniel Darc La Ville .

W 1989 roku Pierot i Fambuena wznowili karierę w duecie pod nazwą Les Valentins. Ich pierwszy album, Café des deux mondes , został wydany w tym samym roku  . W 1990 r. zorganizowali trasę krajową  . W 1991 roku album Paris Ailleurs Daho jest koprodukcją Édith Fambuena. Następnie Valentines biorą udział w trasie promocyjnej. W 1992 roku wyprodukowali Dans la lune..., , solowy album Nicoli Sirkis   . Drugi album duetu, zatytułowany Les Valentins , ukazał się w 1993 roku w Barclay . W 1995 r. Edith Fambuena i Jean-Louis Pierot współpracowali z Brigitte Fontaine na jej albumie Genre humain . Uczestniczą również w nagraniu albumu Faux témoin  Jacno  .

Fambuena i Pierot nagrywają swój trzeci album w napiętej atmosferze. Dwaj muzycy czasami nawet unikają rozmowy w studiu . Płyta została opublikowana w 1997 roku pod tytułem Ego Ego . Następnie biorą udział w nagraniu Fantaisie militaire Alaina Bashunga , projektu, który przekonuje ich do wspólnej kariery. Według Fambueny: „Alain dał nam pewność siebie, pokazał nam, że jesteśmy lepsi w dwóch”  . W 1998 i 1999 roku współpracują z Doriand , Mercedes Audras i ponownie z Jacno . Duet bierze również udział w nagraniu albumu Corps et armes Étienne Daho  . Valentines spędzają kilka tygodni w Fontainebleau, aby przygotować swój czwarty album, Juke box , który pojawia się w 2001 roku.

Single

Tytuł	Wykonawca	Data wydania	Fra	Szwa	Ger	Dan	Hol	Aut	Sve	Ita	Wytwórnia	Komentarz
Les Maux Dits	Les Max Valentins	11.1987	51[17]	-	-	-	-	-	-	-	WEA 248 207-7	[written by Edith Fambuena - Jean-Louis Pierot ]
Printemps parapluie	Les Max Valentins	07.1988	70[4]	-	-	-	-	-	-	-	WEA 247 946-7	[written by Les Max Valentins ]