Marillion

Marillion to brytyjska grupa rockowa która powstała w Aylesbury w 1979 roku. Do dziś pozostaje jedną z najważniejszych formacji progresywnych. Nazwa całkiem słusznie kojarzy się z powieścią J.R.R. Tolkiena "Silmarillion". Tak też z początku nazywał się zespół. Nazwa została skrócona do Marillion, by uniknąć jakichkolwiek ewentualnych konfliktów w kwestii praw autorskich.

Grupę stworzyli: gitarzysta Steve Rothery, basista Doug Irvine, klawiszowiec Brian Jelliman i perkusista Mick Pointer. W 1981 roku do grupy dołączył Fish (prawdziwe nazwisko Derek Dick), wokalista. Grupa wypracowała wtedy bogate instrumentalne brzmienie, co wraz z teatralną oprawą koncertów a także trudnymi w odbiorze tekstami przyczyniło się do oskarżeń o nadmierne wzorowanie się na twórczości Genesis. Mimo złośliwych opinii krytyków, w jednej kwestii zespoły poważnie się różniły. Tę podstawową różnicę stanowiły teksty Fisha: bardzo osobiste, emocjonalne. Peter Gabriel za czasów Genesis wymyślał niesamowite historie i tworzył rockowy teatr, Fish zaś demonstrował prawdziwe uczucia.
Zanim formacja nagrała pierwszy singel, nastąpiły zmiany składu. Na miejsce Jellimana i Minnetta do Marillion dołączyli basista Pete Trewavas i klawiszowiec Mark Kelly.

Pierwszym nagraniem grupy było demo zawierające wczesne wersje takich utworów, jak "He Knows You Know", "Garden Party" i "Charting the Single". Materiał ukazał się w lipcu 1981 roku.

Panowie zwrócili na siebie uwagę występem w "Friday Rock Show" w radiowym BBC. Wykonali wtedy trzy utwory: "The Web", "Three Boats Down from The Candy" i "Forgotten Sons", ale to wystarczyło, by podpisali kontrakt z wytwórnią EMI.

Pierwsza płyta długogrająca, "Script For A Jester's Tears", ukazała się w 1983 roku. Album oraz towarzyszące mu częste koncerty grupy pozwoliły kwintetowi zdobyć rozgłos.

W 1984 roku Marillion wrócił do studia już z nowym perkusistą, Ianem Moslerem, co zaowocowało płytą "Fugazi". Wydany rok później "Misplaced Childhood", który odniósł największy sukces i jest zaliczany do klasyki marillionowskich albumów, zawiera najgłośniejszy przebój grupy, "Kayleigh".

W tym samym czasie pogłębiły się problemy Fisha z alkoholem i narkotykami. W efekcie, w 1988 roku, czyli w rok po ukazaniu się albumu "Clutching At Straws", opowiadającego zresztą o pisarzu, który zdobył sławę, ale równocześnie nie radzi sobie z nałogiem, wokalista opuścił Marillion.

Nad ostatnim koncertowym dziełem grupa pracowała jeszcze wspólnie. Niewiele brakowało, by był to studyjny dwupłytowy concept-album - historia człowieka jadącego samochodem i słuchającego różnych stacji radiowych. Fish chciał, by Marillion wykonał kilka cudzych kompozycji, podrabiając w ten sposób muzykę płynącą z radia w samochodzie i wpływającą na przemyślenia kierowcy. Zespół nie zgodził się na to, czując niechęć do nagrywania coverów. Mieli sporo własnych pomysłów muzycznych i nad nimi zamierzali pracować. Kłótnia nad kształtem płyty zadecydowała, że Fish, zmęczony trasami koncertowymi i mający dość kompromisów, zgłosił rezygnację. Pozostali muzycy ją przyjęli.

Gdy wiadomość o odejściu Fisha obiegła cały świat we wrześniu 1988 roku, fani zespołu podzielili się na dwie grupy. Jedni twierdzili, że to koniec. Inni czekali z opinią ostateczną na solowy album Fisha i nowe nagrania Marillion z jego następcą, którym wiosną 1989 roku został Steve Hogarth, były członek grup Europeans i Last Call, grający też na instrumentach klawiszowych.

Zmiana wokalisty wywołała małe trzęsienie ziemi pośród fanów. Wprawdzie muzycy grupy i nawet sam Fish wiele razy podkreślali, że w Marillion nikt nie jest niezastąpiony, to było wiadomo, że to właśnie on był od początku główną postacią tej formacji. Dzięki niemu Marillion zdobył taką popularność.

Zdaniem większości fanów i krytyków Steve Hogarth to, owszem, bardzo dobry wokalista, ale brak mu charyzmy i oryginalności swojego poprzednika, co przede wszystkim dało się odczuć w warstwie tekstowej utworów.

- Jestem w trudnym położeniu - powiedział wtedy Steve Hogarth. - Mam zastąpić Fisha, co choćby z powodu mojego niskiego wzrostu - 162 cm - jest niemożliwe. Ale poważnie: Fish miał unikatową osobowość i ja nie będę próbował go naśladować. Po prostu będę sobą. Czuję, że grupa ma wiele nowego do powiedzenia i że fani odczują siłę muzyki.

Nowy wokalista wpłynął na zmianę stylu muzycznego Marillion, który coraz bardziej oddalał się od nurtu progresywnego. Słychać to bardziej na kolejnych płytach, bowiem materiał pierwszego albumu nagranego z Hogarthem, "Season's End" powstał w większości jeszcze w czasach współpracy z Fishem. Gros fanów oskarżała nowego wokalistę o to, że zespół odchodzi od ambitnego grania.

Wytwórnia opiekująca się zespołem okazała się jednak być bardzo zadowolona ze współpracy z zespołem, który dostał największy jak dotąd budżet na nagranie następnego krążka, "Brave". Po 15 miesiącach prac ukazał się longplay wzbogacony filmem Richarda Stanleya pod tym samym tytułem.

Kolejna pozycja, "Afraid Of Sunlight" z 1995 roku była zbiorem bardzo prostych piosenek i powstała w ciągu niecałych trzech miesięcy, a mimo to odniosła największy komercyjny sukces "nowego" Marillion.

Po jej nagraniu muzycy skupili się na pobocznych projektach. Hogarth nagrywał samodzielnie, natomiast Rothery stworzył The Wishing Tree. Mosley i Trewavas dołączyli natomiast do Iris.

W 1998 roku powstała płyta "Radiation", inspirowaną dokonaniami Radiohead z okresu albumu "OK Computer". W rok później na rynku ukazał się niezbyt udany "marillion.com".

Jednak już kolejna płyta, "Anoraknophobia" z 2001 roku to pozycja na dużo wyższym poziomie. Do jej powstania przyczynił się bezprecedensowy pomysł by sprzedać album jeszcze przez jego nagraniem. Muzycy zdobyli w ten sposób środki finansowe i pewność, że mogą liczyć na grono wiernych fanów.

Podobnie stało się w przypadku albumu "Marbles" z 2004 roku. Wówczas fundusze zostały przeznaczone głównie na jego promocję.

W 2008 roku światło dzienne ujrzało dwupłytowe wydawnictwo "Happiness Is the Road".

Single
Tytuł	Wykonawca	Data wydania	UK	US	Wytwórnia [UK]	Komentarz
Market square heroes/Three boats down from the candy	Marillion	10.1982	60[12]	-	EMI EMI 5351	[written by Marillion][produced by David Hitchcock]
He knows you know/Charting the single	Marillion	02.1983	35[4]	-	EMI EMI 5362	[written by Marillion][produced by Nick Tauber]
Garden party/Margaret [live]	Marillion	06.1983	16[7]	-	EMI EMI 5393	[written by Marillion][produced by Nick Tauber]
Punch and judy/Market square heroes	Marillion	02.1984	29[4]	-	EMI MARIL 1	[written by Marillion][produced by Nick Tauber]
Assassing/Cinderella search	Marillion	05.1984	22[5]	-	EMI MARIL 2	[written by Marillion][produced by Nick Tauber]
Kayleigh/Lady Ninja US side B:Heart of Lothian	Marillion	05.1984	2[14]	74[8]	EMI MARIL 3	[written by Marillion][produced by Chris Kimsey]
Lavender/Freaks	Marillion	09.1985	5[9]	-	EMI MARIL 4	[written by Marillion][produced by Chris Kimsey]
Heart of Lothian/Chelsea monday US side B:Lady Ninja	Marillion	11.1985	29[7]	-	EMI MARIL 5	[written by Marillion][produced by Chris Kimsey]
Incommunicado/Going under	Marillion	05.1987	6[7]	-	EMI MARIL 6	[written by Marillion][produced by Chris Kimsey]
Sugar mice/Tux on	Marillion	07.1987	22[7]	-	EMI MARIL 7	[written by Marillion][produced by Chris Kimsey]
Warm wet circles/White russian [live]	Marillion	11.1987	22[7]	-	EMI MARIL 8	[written by Marillion][produced by Chris Kimsey]
Freaks [live]/Kayleigh [live]	Marillion	11.1988	24[5]	-	EMI MARIL 9	[written by Mark Kelly/Steven Rothery][produced by Marillion/Privet Hedge]
Hooks in you/After me	Marillion	09.1989	30[3]	-	EMI MARIL 10	[written by Steve Hogarth/Steve Rothery/Mark Kelly/Pete Trewavas/Ian Mosley/John Helmer][produced by Nick Davis/Marillion]
The Uninvited guest/The bell in sea	Marillion	11.1989	53[2]	-	EMI MARIL 11	[written by Steve Hogarth/Steve Rothery/Mark Kelly/Pete Trewavas/Ian Mosley/John Helmer][produced by Nick Davis/Marillion]
Easter/The release	Marillion	04.1990	34[2]	-	EMI MARIL 12	[written by Steve Hogarth/Mark Kelly/Steve Rothery/Pete Trewavas/Ian Mosley][produced by Nick Davis/Marillion]
Cover my eyes [Pain and heaven]/How can it hurt	Marillion	06.1991	34[4]	-	EMI MARIL 13	[written by Steve Hogarth/Mark Kelly/Steve Rothery/Pete Trewavas/Ian Mosley][produced by Christopher Neil]
No one can/A collection	Marillion	07.1991	26[8]	-	EMI MARIL 14	[written by Steve Hogarth/Mark Kelly/Steve Rothery/Pete Trewavas/Ian Mosley][produced by Christopher Neil]
Dry land/Holloway girl/After me	Marillion	09.1991	34[2]	-	EMI MARIL 15	[written by Hogarth/Woore][produced by Christopher Neil]
Sympathy/Kayleigh [live]	Marillion	05.1992	17[3]	-	EMI MARIL 16	[written by Mark Ashton/Graham Stansfield/David Kaffinetti/Stephen Gould][produced by Chris Kimsey]
The hollow man/Brave	Marillion	03.1994	30[3]	-	EMI EM 307	[written by Steve Hogarth/Marillion (Mark Kelly/Ian Mosely/Steve Rotheray/Pete Trewavas)][produced by Dave Meegan/Marillion]
Alone again in the lap of luxury/Living with the big lie [live]	Marillion	04.1994	53[4]	-	EMI EMPD 318	[written by Steve Hogarth/Marillion (Mark Kelly/Ian Mosely/Steve Rotheray/Pete Trewavas)][produced by Dave Meegan/Marillion]
Beautiful/Afraif of sunrise/Icon	Marillion	06.1995	29[7]	-	EMI MARIL 18	[written by Steve Hogarth/Steve Rothery/Mark Kelly/Ian Mosley/Pete Trewavas][produced by Dave Meegan]
Man of thousand faces/Beautiful/Made again	Marillion	06.1997	125[1]	-	Raw Power RAWX 1044	[written by Marillion,Steve Hogarth, John Helmer][produced by Marillion]
80 Days/This strange engine [live]/Bell in the sea [live]	Marillion	10.1997	161[1]	-	Raw Power RAWX 1049
These chains/Fake plastic trees [live]/Memory of water	Marillion	09.1998	83[2]	-	Raw Power RAWX 1051
You're Gone	Marillion	05.2004	7[9]	-	Intact CDINTACT 1	[written by Marillion/Mr H][produced by Dave Meegan]
Don't Hurt Yourself	Marillion	07.2004	16[2]	-	Intact CDINTACT 2	[written by Marillion][produced by Dave Meegan]
See It Like A Baby	Marillion	04.2007	45[1]	-	Intact CATCO 123638826	[written by Marillion][produced by Dave Meegan]
Thankyou Whoever You Are	Marillion	06.2007	15[2]	-	Intact CDINTACT 4	[written by Marillion][produced by Michael Hunter]

Albumy
Tytuł	Wykonawca	Data wydania	UK	US	Wytwórnia [UK]	Komentarz
Script for a jester' s tear	Marillion	03.1983	7[31]	175[7]	EMI EMC 3429	[platinum-UK][produced by Nick Tauber]
Fugazi	Marillion	03.1984	5[20]	-	EMI EMC 240 0851	[gold-UK][produced by Nick Tauber]
Real to reel	Marillion	11.1984	8[22]	-	EMI JEST 1	[gold-UK][produced by Simon Hanhart/Marillion]
Misplaced childhood	Marillion	06.1985	1[1][42]	47[35]	EMI MRL 2	[platinum-UK][produced by Chris Kimsey]
Brief encounter	Marillion	03.1986	-	67[10]	Capitol 15023 [US]	[produced by Chris Kimsey]
Clutching at straws	Marillion	07.1987	2[16]	103[11]	EMI EMD 1002	[gold-UK][produced by Chris Kimsey]
B sides themselves	Marillion	07.1988	64[6]	-	EMI EMS 1295	[produced by Marillion/Simon Hanhart/David Hitchcock/Chris Kimsey/Nick Tauber]
The thieving magpie	Marillion	12.1988	25[6]	-	EMI MARIL 1	[produced by Marillion/Privet Hedge]
Season' s end	Marillion	10.1989	7[4]	-	EMI EMD 1011 22	[produced by Nick Davis/Marillion]
Holidays in Eden	Marillion	07.1991	7[7]	-	EMI EMD 1022	[produced by Christopher Neil]
A Singles Collection 1982-1992	Marillion	06.1992	27[2]	-	EMI CDEMD 1033	[produced by Chris Kimsey/Christopher Neil/Marillion/Nick Davis]
Brave	Marillion	02.1994	10[4]	-	EMI CDEMD 1054	[produced by Dave Meegan/Marillion]
Afraid of sunlight	Marillion	07.1995	16[3]	-	EMI CDEMD 1079	[produced by Dave Meegan/Marillion]
Made again	Marillion	04.1996	37[2]	-	EMI CDEMD 1094	[produced by Marillion]
The best of both worlds	Marillion	03.1997	88[1]	-	EMI CDEMC 3761	[produced by Nick Tauber,Chris Kimsey,Chris Neil,Nick Davis,Dave Meegan]
This strange engine	Marillion	05.1997	27[5]	-	Raw Power RAWCD 121	[produced by Marillion]
Tales from the engine room	Marillion & The Positive Light	07.1998	199[1]	-	Cleopatra 375 [US]
Radiation	Marillion	10.1998	35[2]	-	Raw Power RAWCD 126	[produced by Marillion]
Marillion.com	Marillion	10.1999	53[2]	-	Intact/Raw Power RAWCD 144	[produced by Marillion]
Somewhere Else	Marillion	04.2007	24[2]	-	Intact INTACTCD 11	[produced by Michael Hunter]
Less Is More	Marillion	10.2009	136[1]	-	Intact	-
Sounds That Can't Be Made	Marillion	09.2012	43[1]	-	Ear Music 208169ERE	[produced by Marillion, Mike Hunter]
Fuck Everyone and Run (F E A R)	Marillion	10.2016	4[2]	-	Ear Music 211248EMU	[produced by Michael Hunter]

Split Enz

Nowa Zelandia nie jest krajem, który mówiłby szczególnie wiele Polakowi. Kojarzy się z mniejszym, uboższym, południowym krewnym Australii i... Enter Google. „Gwiazdą rozsławiającą Nową Zelandię na całym świecie jest z racji swego maoryskiego pochodzenia sopranistka Kiri Te Kanawa” – podaje Wikipedia. Szkoda że nie z racji głosu, może posłuchalibyśmy. Inne chluby państewka to sir Peter Blake, reprezentacja rugby – All Blacks z Jonah Lomu czy były skrzydłowy Werderu Brema, Wynton Rufer. W muzyce Nowozelandczycy powiedzieli równie dużo. Nadal nie przeprosili za The Datsuns, więc reszta świata nadal nie podziękowała im za The Chills. Nieważne, bo zarówno ta dwójka, jak i setki innych, anonimowych wykonawców bledną przy nowozelandzkiej kapeli wszech czasów – Split Enz.

Założony w 1971 zespół przez ładnych kilka lat próbował realizować swoje ambicje w nudziarskim art-rocku, dopiero rotacje składu wraz z nadejściem ery new wave doprowadziły do wykrystalizowania się podstawowej szóstki i rozkwitu jej talentów. Split Enz byli kompletnym zespołem, dysponując dwójką urodzonych na scenie, utalentowanych songwritersko braci Tima i Neila Finnów, a także solidnym zapleczem w postaci kreatywnych, inteligentnych muzyków, jak klawiszowiec Eddie Rayner, ponadprzeciętnie sprawny basista Nigel Briggs i rzetelny bębniarz Malcolm Green. Paczkę zamykał będący w grupie na specjalnych prawach Noel Crombie, odpowiadający za perkusjonalia, a także mega ważne w ich przypadku sprawy: image, oprawę graficzną wydawnictw i teledyski Split Enz.

Pech chciał, że dorabiając się szerokiego wachlarzu bardzo dobrych albumów (zarówno „True Colours” z 1980, jak i „Time & Tide” z 1982 wyróżniają się w swoich mocarnych przecież rocznikach), Nowozelandczycy nigdy nie otarli się tu o sprawy dziesiątkowe. Najlogiczniejszą rekomendacją będą w ich przypadku single, zatem składanka „History Never Repeats”, a na niej prawie same celne strzały.

 Zespół został założony w 1971 roku przez Tima Finna i Phila Judda na Uniwersytecie w Auckland; oprócz nich byli w zespole Mike Chunn , Robert Gillies , Miles Golding i Noel Crombie . Znani jako Split Ends w momencie ich pierwszego singla, zmienili nazwę na Split Enz przed swoją pierwszą małą trasą po Australii, aby podkreślić swoje dziedzictwo kulturowe ("NZ" to popularny skrót "Nowa Zelandia"). Trupy początkowo wywołały sensację w ich ekscentryczne kostiumy, za które Crombie był odpowiedzialny.

Karierę zespołu można podzielić na dwie fazy: od 1972 do około 1978 roku najbardziej widoczne są wpływy progresywnego rocka , zespół miesza   elementy folku, wodewilu i swingu. Kiedy Judd opuścił zespół w 1977 roku, Tim Finn poprowadził styl w kierunku punk rocka ; kiedy jego młodszy brat Neil dołączył do zespołu jako drugi gitarzysta, styl zmienił się na New Wave z wpływami pop. Ta huśtawka stylu doprowadziła do najbardziej udanej fazy komercyjnej zespołu.

Od czasu podziału w późnych latach 1984, zespół wielokrotnie spotykał się by dawać koncerty, mimo że ich członkowie tworzyli muzykę w innych formacjach - Crowded House , Fast Window, Citizen Band i Finn Brothers. W 2005 roku zespół został uhonorowany dołączeniem do Hall of Fame ARIA .

Single
Tytuł	Wykonawca	Data wydania	UK	US	Wytwórnia [UK]	Komentarz
I Got You/Double Happy	Split Enz	08.1980	12[11]	53[11]	A&M AMS 7546	[written by N. Finn][produced by David Tickle]
One Step Ahead/In The Wars	Split Enz	06.1981	-	104[3]	A&M 2339 [US]	[written by N. Finn][produced by David Tickle]
History Never Repeats/Shark Attack (Live)/What's The Matter With You (Live)	Split Enz	05.1981	63[4]	-	A&M AMS 8128	[written by N. Finn][produced by David Tickle]
Six Months In A Leaky Boat/Make Sense Of It	Split Enz	07.1983	83[4]	104[3]	A&M AMS 8216	[written by Finn, Split Enz][produced by Hugh Padgham, Split Enz]

Albumy
Tytuł	Wykonawca	Data wydania	UK	US	Wytwórnia [UK]	Komentarz
True Colours	Split Enz	08.1980	38[8]	40[25]	A&M AMLH 64822	[produced by David Tickle]
Waiata/Corroboree	Split Enz	05.1981	-	45[19]	A&M 4848 [US]	[produced by David Tickle]
Time and Tide	Split Enz	05.1982	71[1]	58[20]	A&M AMLH 64894	[produced by Hugh Padgham, Split Enz]
Conflicting Emotions	Split Enz	07.1984	-	137[10]	A&M 4963 [US]	[produced by Hugh Padgham, Eddie Rayner]

Vision

Pochodzący z Rotherham w South Yorkshire, Vision był pomysłem klawiszowca Andy'ego Beaumonta. W 1982 roku Paul Statham  (ex-B-Movie) tymczasowo dołączył do Vision jako gitarzysta po znajomości z wokalistą Russellem Bonnellem, który był jego przyjacielem z Nottingham.

 Paul pojawia się na debiutanckim singlu "Lucifer's Friend", który pojawił się w wytwórni MVM z siedzibą w Sheffield. Był kultowym klasykiem w klubach w całej Europie i wkrótce uzyskał pewną renomę. Jednak wkrótce Paul powrócił do B-Movie , podczas gdy Vision kontynuował z ciągle zmieniającymi się muzykami. Wydali wiele singli dla PRT w połowie lat osiemdziesiątych, ale zniknęli pod koniec tej dekady.

Debiutancki singiel “Lucifer’s Friend” zdobył pierwsze miejsce we Włoszech, ale udało mu się tylko zostać # 108 w Wielkiej Brytanii. Kolejny singiel "Love Dance" wypadł nieco lepiej, osiągając 74 miejsce w Wielkiej Brytanii.

W 1984 roku zespół nagrał swój trzeci singiel "Tears Idle Tears", napisany przez Gary'ego Steadmana (Classix Nouveaux) i Jeremy'ego Cousinsa, utwór został zremiksowany przez Martina Rushenta na 12-calowy singiel,na który również dodał ponowne nagranie ich początkowego utworu. hit "Lucifer’s Friend".

Single
Tytuł	Wykonawca	Data wydania	UK	US	Wytwórnia [UK]	Komentarz
Love Dance/Vision	Vision	07.1983	74[4]	-	MVM 2886	[written by Beaumont, Bonnell][produced by Andy, Vladimir ]
Tears Idle Tears/Lucifer's Friend	Vision	03.1985	92[3]	-	PRT 320	[written by Cousins, Steadman][produced by Andy Arthurs, Phil Chambon ]

A.L.T.

Właśc. Al Trivette, ur. w Rosemonte w Kalifornii. Inicjały ALT to akronim słów Another Latin Timebomb (Kolejna Latynoska Bomba Zegarowa), a także skrót od prawdziwego imienia i nazwiska artysty.

 Wychowując się w Rosemonte, około sześć kilometrów na wschód od Los Angeles, ALT na co dzień spotykał się z problemami wywołanymi przez narkotyki i przemoc wśród Latynosów. Szybko został dostrzeżony przez poważną wytwórnię, która pragnęła dorobić się na hardcore’owym ulicznym rapie, jednocześnie nie pozwalając na swobodny jego rozwój.

Debiutancki album ALT-a skrępowało zastrzeżenie firmy, aby nie używał
niecenzuralnych słów, dlatego też drogi obu stron szybko się rozeszły. W 1993 r. ALT podpisał umowę z niezależną firmą fonograficzną Inner City, a swoją drugą dużą płytę poprzedził charakterystycznym dla siebie nagraniem „Ridin’ High”, będącym pamiętnikiem z dnia spędzonego w dzielnicy latynoskiej.

Single
Tytuł	Wykonawca	Data wydania	UK	US	Wytwórnia [UK]	Komentarz
Tequila	A.L.T. & The Lost Civilization	07.1992	-	48[14]	Atco 98 533	[written by Rios/Tribette ][produced by Geoff Rios, Mike Green]
All Nite Long	A.L.T.	02.1994	-	121[1]	PAR 4123	[produced by Star Traxx, Tony G]

Almighty RSO

Utworzona w 1982 r. w Bostonie grupa, znana jeszcze wtedy jako RSO Crew. W jej skład wchodzili: Ray Dog (właśc. Raymond Scott, ur. w Bostonie),E-Devious (właśc. Marco Ennis, ur. w Bostonie), Rock (właśc. Rodney Pitts, ur. w 1973 r., zm. w 1990 r.), Tony Rliome (właśc. Anthony Johnson, ur. w Bostonie), DJ Deff Jeff (właśc. Jeffrey Neal).

 Single dla niezależnych wytwórni nagrywali od 1985 r. W 1987 r. otrzymali Boston Music Award jako najlepsza grupa rapowa. Później jednak zabroniono im występów w jednej z bostońskich sal koncertowych z powodu sztuczki z ogniem uprawianej przez DJ-a Deff Jeffa - dwie małe „płonące” tacki stawiał na płytach i popisywał się swoimi umiejętnościami.

 W 1988 r. grupa nagrała singla „We’re Notorious”, którego okładkę zdobiła fotografia Almighty RSO pozujących z bronią. Kiedy w tym samym roku w ulicznej strzelaninie zabito Big T, legendarną postać bostońskiego czarnego getta, a zarazem jednego z bliskich przyjaciół zespołu, prasa natychmiast okrzyknęła ich gangsterami.

W 1990 r. grupa przeszła do wytwórni Tommy Boy. W 1991 r. siedemnastoletni wtedy Rock zginął zakluty nożem w nie wyjaśnionych okolicznościach w jednym z nocnych klubów. W tym samym roku ukazał się singel „One In A Chamba”, z powodu którego bostońska policja chciała zaskarżyć grupę do sądu. Zdaniem policji, utwór namawiał do zabijania policjantów. W wyniku skandalu wytwórnia Tommy Boy unieważniła kontrakt podpisany z grupą.

Potem zespół wydał jeszcze singel „Badd Boyz” dla Flavor Unit, wytwórni należącej do Queen Latifah, by w końcu w 1994 r. wydać dla RCA minialbum „Revenge Of Da Badd Boyz”. W 1995 r. ukazał się ich singel zawierający utwory „You’ll Never Know” i „Doomsday”. Album zawierający ten materiał udało się zespołowi opublikować po półtorarocznej zwłoce. Uważani są za prekursorów stylu takich artystów, jak Notorious B.l.G. czy Mobb Deep.

Single
Tytuł	Wykonawca	Data wydania	UK	US	Wytwórnia [US]	Komentarz
You Could Be My Boo	Almighty RSO feat. Faith Evans	11.1996	-	104[14]	Rap-A-Lot 38 571	[written by M. Ennis, R. Scott, S. Cullins][produced by Crazy C][49[16].R&B Chart]

Alkaholiks

Rapowa formacja, specjalizująca się w wesołych, funkujących nagraniach. W jej skład wchodzą: J-Ro (właśc. James Robinson, ur. w 1970 r. w Los Angeles w Kalifornii), Tash (właśc. Rico Smith, ur. w stanie Ohio, USA) i DJ E-Swift (właśc. Erie Brooks, ur. w stanie Ohio). Mimo nieprzychylnych uwag na temat nazwy i zakazów występowania pod nią na terenie szkół, Tha Alkaholiks zyskali dużą popularność.

J-Ro już jako trzynastolatek postanowił zostać raperem. Zamiast siedzieć w szkole, a później w pracy, spędzał niezliczone godziny w swojej sypialni, próbując nagrań. Ostatecznie połączył siły z dwoma wspólnikami, którzy już wcześniej świadczyli usługi na prywatnych imprezach. Tha Alkaholiks natknęli się na Kinga Tee, który poszukiwał właśnie zespołu towarzyszącego i wzięli udział w nagrywaniu płyty Tha Trif- lin ’ Album oraz pojawili się na singlu „I Got It Bad Y’All”.

Występując obok takich gwiazd, jak   Ice Cube czy   Too Short, nabrali niezbędnego doświadczenia scenicznego. W efekcie podpisali w 1993 roku umowę z szanowanym labelem Loud/ RCA, którego nakładem ukazał się pierwszy oficjalny singiel grupy „Likwit/ Only When I’m Drunk”. Utwór stał się ulubionym kawałkiem fanów imprezowego rapu z wyższej półki. Wydany w kwietniu debiutancki krążek „21 & Over” (promowany drugim singlem „Make Room”) znalazł się w pierwszej dwusetce „Billboardu”, przynosząc grupie pozytywne recenzje i uznanie, również ze strony fanów rapu ze Wschodniego Wybrzeża.

Na pierwszej płycie debiutowa! w roli producenta   Madlib, który wcześniej remiksowaf jedynie kawałki dla Beastie Boys. Stylistykę Tha Alkaholiks charakteryzuje ładunek humoru w tekstach, dużo punchline’ow, pochwała luźnego, hulaszczego trybu życia i nawet w poważniejszych tematach dominuje ironia i sarkazm. Produkujący utwory tria E-Swift zyskał miano „mistrza brudnych przebojów”, dbającego nie tytko o dynamikę swoich podkładów, lecz nadającego im także chropowate, undergroundowe brzmienie.

 „Coast II Coast”, drugi album grupy wydany w 1995 roku, jest do dziś uważany za najlepszą pozycję w dyskografii Tha Alkaholiks. Płyta szanowanego w podziemnych kręgach tria dotarta tym razem aż do 50. miejsca na liście „Billboardu”. Dziś uważa się, że dzięki niej rozbłysną! talent  Xzibita - rapera, który wkrótce potem wstrząsnął sceną Zachodniego Wybrzeża. Na „Coast II Coast" wspomogły grupę wielkie legendy nowojorskiej sceny  ; Diamond D i   Q-Tip.

Wydanie płyty zbiegło się w czasie z początkami poważnych spięć na linii East Coast - West Coast, których tragicznym finałem były zabójstwa -  2Paca  i The Notoriousa B.I.G. „Likwidation”, kolejny album Tha Alkaholiks, pomimo przebojowego singla „Hip Hop Drunkies” z   Ol’ Dirty Bastardem nie powtórzył ani artystycznego, ani marketingowego sukcesu „Coast II Coast”.

Inaczej stało się w przypadku "X.O. Experience” (2001), firmowanego pod zmienioną nazwą Tha Liks, ostatniego jak dotąd materiału grupy. Wielki przebój „Best U Can” wyprodukowany przez - The Neptunes wyniósł krążek na 47. miejsce „Billboardu”. Choć o Tha Liks w pewnym momencie słuch zaginął, ich single są wciąż chętnie grane na imprezach.

Najnowszy materiał zespołu „Firewater” zapowiedziano na przełom 2005 i 2006. W 1999 roku Tash wydał solową płytę zatytułowaną „Raplife”, a na koncie E-Swifta znalazły się produkcje dla takich artystów, jak Dilated Peoples czy   Heltah Skeltah. Trio stanowi podporę kolektywu Likwit Crew, zrzeszającego różne postaci z zachodniej sceny USA.

Single
Tytuł	Wykonawca	Data wydania	UK	US	Wytwórnia [UK]	Komentarz
Make Room / Last Call	Alkaholiks	10.1993	-	108[6]	Loud/RCA 62 579	[produced by E-Swift][85[14].R&B Chart]
Likwit / Only When I'm Drunk	Alkaholiks feat. King Tee	01.1994	-	-	Loud/RCA 62 728	[written by E. Brooks, J. Robinson, R. Smith, R. McBride][produced by E-Swift][97[2].R&B Chart]
Daaam!	Alkaholiks	12.1994	-	-	Loud/RCA 64 204	[written by E. Brooks, J. Robinson, R. Smith][produced by E-Swift][85[12].R&B Chart]
Hip Hop Drunkies	Alkaholiks feat. Ol' Dirty Bastard	06.1997	-	66[9]	Loud/RCA 64 882	[produced by E-Swift][37[16].R&B Chart]
Likwidation	Alkaholiks	09.1997	-	122[1]	Loud/RCA 64 945	[written by E. Brooks, J. Robinson, O. Harvey, R. Smith][produced by Easy Mo Bee][89[3].R&B Chart]
Best U Can	Tha Liks	05.2001	-	-	Loud/Columbia 79 592	[written by Chad Hugo, Eric Brooks, James Robinson, Pharrell Williams, Rico Smith][produced by The Neptunes][64[6].R&B Chart]

Albumy
Tytuł	Wykonawca	Data wydania	UK	US	Wytwórnia [US]	Komentarz
21 & Over	Tha Alkaholiks	08.1993	-	124[6]	Loud 66 280	[produced by Tha Alkaholiks,King Tee,Lootpack,Derick "D. Pimp" Williams]
Coast II Coast	Tha Alkaholiks	03.1995	-	50[3]	Loud 66 466	[produced by E-Swift,Madlib,Diamond D,Tha Alkaholiks]
Likwidation	Tha Alkaholiks	09.1997	-	57[5]	Loud 67 435	[produced by E-Swift,Easy Mo Bee,Madlib,T-Smoov,Marley Marl]
X.O. Experience	Tha Liks	07.2001	-	47[4]	Loud 85 782	[produced by E-Swift,Rockwilder,DJ Scratch,Thayod,The Neptunes,DJ Twinz]

Akinyele

Ur. około 1970 r. w Queens w Nowym Jorku. Jego rodzice pochodzili z Panamy. Akinyele (co znaczy „zaszczyt spada na rodzinę”) zaczął rymować, kiedy pierwszy raz usłyszał „Rapper’s Delight”. Uczęszczał do tej samej szkoły, co Nas, Kool G Rap i Large Professor, z którymi współpracował.

W towarzystwie Nasa rapował w utworze „Live At The BBQ” na płycie Breaking Atoms grupy Main Source (styczeń 1991 r.). Kiedy firma Interscope podpisała z nim kontrakt, natychmiast zaangażował Large Professora jako producenta. Promujący album singel „Ak Ha Ha! Ak Hoo Hoo?” wyznaczył charakterystyczny dla Akinyele styl, będący mieszanką żywych przechwałek, często przerywanych znacznym obniżeniem głosu dla podkreślenia ważniejszych słów.

Chociaż tytuł jego debiutanckiego albumu wywołał oburzenie, w rzeczywistości zażywa narkotyków i stroni od alkoholu.  Płyta ma tytuł Vagina Diner tylko dlatego, że jestem zręcznym językoznawcą - nie dlatego, że mam zręczny język” - mówił.

W 1995 r. pojawił się w duecie z Sadatem X w utworze „Loud Hangover” na wydanej przez DJ Funkmaster Flexa płycie The Mix Tape Vol I.

Single
Tytuł	Wykonawca	Data wydania	UK	US	Wytwórnia [UK]	Komentarz
Love Me For Free	Akinyele	01.1997	-	-	Volcano 34 267	[written by Akinyele Adams][produced by Frankie Cutlass][76[14].R&B Chart]
Take A Lick	Akinyele	09.1999	-	-	Volcano 34 281	[produced by Earl "E-Boogie" Thomason][87[5].R&B Chart]

Albumy
Tytuł	Wykonawca	Data wydania	UK	US	Wytwórnia [UK]	Komentarz
Put It In Your Mouth	Akinyele	08.1996	-	127[4]	Stress 11 142	[produced by Chris Forte, Frankie Cutlass, DJ Enuff, Jiv Pos, Dr. Butcher, EZ Elpee]

Ahmad

Ur. w 1976 r. w South Central w Los Angeles. Ahmad (właść. Ali Lewis) wykorzystuje półśpiewany, półrapowany styl, zapoczątkowany przez Snoopa Doggy Dogga.

Podpisał kontrakt z wytwórnią Giant, rapując wcześniej na gorąco przed szefową firmy Cassandrą Mills. Rytmiczne nagrania na jego debiutanckim albumie zrealizował przy pomocy kolegi z liceum Kendala Gordy’ego - syna Berry’ego Gordy’ego z wytwórni Motown. Na płycie przeważały stare soulowe loopy i rytmy R&B.

Single
Tytuł	Wykonawca	Data wydania	UK	US	Wytwórnia [UK]	Komentarz
Back In The Day	Ahmad	04.1994	64[3]	26[20]	Giant 18 217	[gold][written by Ahmad A. Lewis, Stefan K. Gordy][produced by Kendal][19[20].R&B Chart]

Afros

Po raz pierwszy grupa pojawia się w teledyskach zespołów Run DMC, Public Enemy i 3rd Bass. Nazwa jest skrótem od A Funky Rhytmical Organization Of Soud. Tematem przewodnim grupy pochodzącej z Queens (Nowy Jork), były szalone lata 70-te, w szczególności tzw. blaxploitation movies.

Na czele formacji stanęli ogoleni na zero Hurricane i Kool Tee. do których dołączył DJ Kippy-O w popularnej w latach 70-tych fryzurze afro, od której też grupa zaczerpnęła nazwę. Wcześniej Hurricane pracował jako DJ dla Beastie Boys i nagrywał dla ich wytworni Grand Royal.

Pomijając sceniczne gagi, nagrania grupy poruszały tematy polityczne, zawierały także ironiczne spojrzenie na kulturę afroamerykańską. Śpiew polegał na ripostowaniu w stylu starej szkoły, na tle mocnego, funkowego podkładu rytmicznego.

Single
Tytuł	Wykonawca	Data wydania	UK	US	Wytwórnia [UK]	Komentarz
Feel It	Afros	07.1990	-	-	JMJ/RAL 73 403	[written by D. Reeves, J. Mizell, K. Morgan, T. Hill, W. Fite][produced by Davy D Reeves, Jam Master Jay][32[10].R&B Chart]
Kickin' Afrolistics	Afros	12.1990	-	-	JMJ/RAL 73 591	[produced by David Reeves, Jason Mizell][58[9].R&B Chart]

Above the Law

ABOVE THE LAW, zał. w 1987 w Pomona (Kalifornia, USA) w składzie: Cold 187urn, KMG The Ilustrator, Go Mack, DJ Total K-Oss.

W pierwotny skład Above The Law, jednej z pionierskich grup hiphopowych Zachodniego Wybrzeża USA, wchodzili: Cold 187um (znany też jako Big Hutch, właśc. Gregory Hutchinson), KMG The lllustrator (Kevin Duiley), Go Mack (Arthur Goodman) i DJ Total K-Oss (Anthony Stewart). Twórczość artystów, wywodzących się z Pomona (wschodnich przedmieść Los Angeles), w dużej mierze bazowała na popularnej wówczas stylistyce gangsta rapu - ostatecznie ukształtowanej na drugiej ptycie N.W.A.

Podobieństwa między tymi grupami nie ograniczały się do warstwy lirycznej utworów, zdominowanej przez brutalne opowieści o przemocy i agresywnym stylu życia. Były widoczne także w brzmieniu, szeroko czerpiącym z dziedzictwa muzyki funk. Dr. Dre, producent N.W.A., współprodukował część debiutu Above The Law ("Livin' Like Hustlers"), wydanego w 1990 w wytwórni - Eazy-E Ruthless Records.

W kolejnych produkcjach zespołu za podkłady odpowiedzialny był Cold 187um, bratanek legendy funku, Willie'go Hutcha, wykształcony muzyk jazzowy, któremu grupa zawdzięcza obecność na płytach żywych instrumentów - basu i gitary. Debiut zespołu i EP-ka "Vocally Pimpin' EP" (1991) są uważane za największe artystyczne osiągnięcia czwórki.

Po wydaniu kolejnego albumu, "Black Mafia Life" (1993), zespół opuścił Go Mack. Pozostała trójka wydała jeszcze krążek "Uncle Sam's Curse" (1994) dla Ruthless Records, po czym, po śmierci założyciela labela, przeniosła się do oficyny Tommy Boy.
Nakładem słynnej wytwórni ukazały się następne dwie płyty: "Time Will Reveal" (1996) i "Legends" (1998), szerzej niezauważone, m.in. ze względu na malejąca popularność klasycznego gangsta rapu.

Podobny los spotkał ostatni krążek grupy, wydany tym razem dla Street Solid, "Forever: Rich Thugs, Book One" (1999). W roku 2000 Big Hutch został nadwornym producentem podupadającego już labela Death Row Records. W wytwórni Suge Knighta nagrana została kolejna płyta Above The Law: "Diary Of a Drug Dealer", ale w związku z licznymi kłopotami oficyny, nigdy nie ujrzała światła dziennego. Producentowi zespołu udało się za to rozpocząć solową karierę. W roku 1999 nagrał debiut: "Executive Decisions", zaś pięć lat później wydał kolejny krążek: "Live From The Ghetto".

Single
Tytuł	Wykonawca	Data wydania	UK	US	Wytwórnia [US]	Komentarz
V.S.O.P.	Above the Law	02.1993	-	-	Ruthless 40 601	[Producer -Cold 187um][97[2].R&B Chart][sample z I Can't Go For That"-Hall & Oates
Black Superman	Above the Law	10.1994	-	-	Ruthless 5516	[Producer - Cold 187um][79[7].R&B Chart]
100 Spokes/Killaz in the park	Above the Law	08.1996	-	-	Tommy Boy Music TB 739	[Producer -Cold 187um][81[3].R&B Chart]
Throw yo hood up/Ride-Wit-Uz	Mr Money Loc feat Above the Law	03.1998	-	120[1]	Loc-N-Up 70 714	[written by Above The Law, Mr. Money Loc][Producer - E. Coston][61[20].R&B Chart]
Sex,money & music/Ghetto platinum	Above the Law	08.2002	-	6[17].Hot 100 Singles Sales	WestWorld 70 837	[Producer - Ricky "Ric Rude" Lewis][58[6].R&B Chart]

Albumy
Tytuł	Wykonawca	Data wydania	UK	US	Wytwórnia [US]	Komentarz
Livin' Like Hustlers	Above the Law	04.1990	-	75[16]	Ruthless 46 041	[produced by A.T.L. , Dr. Dre , Laylaw]
Vocally pimpin'	Above the Law	08.1991	-	120[4]	Ruthless 47 934	[produced by Cold 187um ]
Black Mafia Life	Above the Law	02.1993	-	37[7]	Ruthless 24 477	[produced by Cold 187um]
Uncle Sam's Curse	Above the Law	07.1994	-	113[13]	Ruthless 5524	[produced by Cold 187um]
Time Will Reveal	Above the Law	11.1996	-	80[2]	Tommy Boy 1154	[produced by Cold 187Um]
Legends	Above the Law	03.1998	-	142[2]	Tommy Boy 1233	[produced by Cold 187um]

Free

FREE- Zespół powstał w 1968 roku, w okresie największego rozkwitu brytyjskiego białego bluesa. W jego skład wchodzili początkowo Paul Rodgers (śpiew, ur. 12.12.1949 r. w Middlesborough, Anglia), Paul Kossoff (gitara; ur. 14.09.1950 r. w Londynie, zm. 19.03.1976 r. w USA), Andy Fraser (bas; ur. 7.08.1952 r. w Shropshire, Anglia) oraz Simon Kirke (perkusja; ur. 28.07.1948 r. w Shrewsbury, Anglia).

Pomimo młodego wieku każdy muzyk był doświadczonym artystą, w szczególności zaś Fraser, grający wcześniej w grupie Bluesbreakers Johna Mayalla. Już podczas pierwszego koncertu zespół dostrzegł Alexis Korner, zaproponował nazwę Free (na cześć swego własnego tria Free At Last) oraz pomógł w podpisaniu kontraktu z wytwórnią Island. Jednakże dopiero po wydaniu pierwszego, nieco niedopracowanego, albumu Tons Of Sobs grupa zaczęła szlifować swój indywidualny, bardziej niezależny styl.

Drugi longplay Free z 1969 roku jasno wskazywał na to, iż muzyka tego niewątpliwie utalentowanego zespołu staje się coraz dojrzalsza. Rosnącą reputację Free zawdzięczało zarówno ekspresyjnemu gło sowi Rodgersa, jak i ostrej niczym żądło gitarze Kossoffa. Wydana w 1970 roku płyta Fire And Water stanowiła prawdziwe apogeum uprawianego przez Free modnego blues rocka. Znalazły się na niej zarówno wzruszające ballady "Heavy Load" i "Oh I Wept", jak i kilka obdarzonych potężnym ładunkiem emocjonalnym, dynamicznych utworów, z których najlepiej znanym jest "All Right Now". Jego singlowa wersja doszła do drugiego miejsca na brytyjskiej liście przebojów i czwartego w USA. Od tego czasu stała się jedną z najbardziej popularnych kompozycji, która na trwałe wpisała się do kanonu muzyki rockowej, co jakiś czas pojawiając się na listach najlepszych singli.

Czwarta płyta Highway z 1971 roku sprzedawała się słabo, gdyż była zbiorem utworów o nieco innym niż wcześniej, delikatniejszym brzmieniu. Zasadniczą funkcję spełniały tam partie fortepianowe, które po części zastąpiły gitarę Kossoffa. Taki stan rzeczy był między innymi konsekwencją tarć, jakie występowały w grupie, a które nasiliły się jeszcze bardziej, gdy kolejny singel "The Stealer" nie zdobył powodzenia.

Zespół rozpadł się w maju 1971 roku, tuż po ukazaniu się jego kolejnego, tym razem udanego singla "My Brother Jake", który dotarł do Top 5 w Anglii. Jednak w styczniu następnego roku grupa połączyła się znowu, gdy chwiejne próby podejmowanej przez muzyków samodzielnej działalności opartej na image'u Free nie przyniosły oczekiwanych efektów. Jedynie w przypadku Kossoffa jego współpraca w ramach formacji Kossoff, Kirke, Tetsu And Rabbit okazała się owocna.

Szósta płyta Free At Last z 1972 roku przyniosła muzykę pełną dawnego żaru. Na albumie tym znalazł się kolejny utwór, który zdobył poczesne miejsce na brytyjskiej liście Top 20 - "A Little Bit Of Love". Pomimo odniesionego sukcesu pozycja zespołu została zachwiana przez pogarszający się stan zdrowia Kossoffa wynikły z nadużywania narkotyków oraz odejście Frasera do grupy Sharks. Free w pospiesznie uzupełnionym składzie - Rodgers (gitara), Kirke, John "Rabbit" Bundrick (instrumenty klawiszowe) oraz Testu Yamauchi (bas; ur. 21.10.1947 r. w Fukkuoka, Japonia) - rozpoczęło trasę koncertową po Japonii.

Choć Kossoff kilkakrotnie wspierał kwartet swą grą podczas koncertów w Wielkiej Brytanii, jego wkład w powstanie w 1973 roku ostatniego albumu Free Heartbreaker był niewielki. W październiku 1972 r. rozpoczął bowiem karierę solową, a jego tymczasowym następcą został Wendell Richardson z grupy Osibisa. Mimo to w lipcu 1973 r. grupa oficjalnie ogłosiła zakończenie działalności. Rodgers i Kirke utworzyli wówczas zespól Bad Company, Tetsu zastąpił Ronniego Wooda w The Small Faces, Rabbit współpracował z The Who, zaś Kossoff w 1974 roku utworzył grupę Back Street Crawler, której kres nastąpił w chwili śmierci muzyka na pokładzie samolotu lecącego do Nowego Jorku.

Grupa Free później jeszcze kilkakrotnie powracała na listy przebojów. W 1978 roku EP-ka The Free EP dotarła do 11. pozycji w Anglii, zaś w 1991 roku utwór "All Right Now" wykorzystany został w reklamówce popularnej gumy do żucia i po raz trzeci stał się wielkim przebojem, docierając do 3. miejsca. Równocześnie ukazał się album The Best Of Free — All Right Now, zawierający przemiksowane na nowo przez Boba Clearmountaina najciekawsze nagrania zespołu.
Pod koniec 1994 r. prasa doniosła, że grupa zamierza wznowić działalność, kiedy tylko Rodgers, Fraser i Kirke znajdą odpowiedniego gitarzystę.

Single
Tytuł	Wykonawca	Data wydania	UK	US	Wytwórnia [UK]	Komentarz
All right now/Mouthful of grass	Free	05.1970	2[16]	4[16]	Island WIP 6082	[silver-UK][written by Andy Fraser/Paul Rodgers][produced by Free]
The stealer/Broad daylight	Free	11.1970	-	49[8]	A&M; 1230 [US]	[written by Andy Fraser/Paul Kossoff/Paul Rodgers][produced by Free]
My brother Jake/Only my soul	Free	04.1971	4[11]	-	Island WIP 6100	[written by Andy Fraser/Paul Rodgers][produced by Free]
Little bit of love/Sail on	Free	05.1972	13[10]	119[1]	Island WIP 6129	[written by Andy Fraser/Simon Kirke/Paul Kossoff/Paul Rodgers][produced by Free]
Wishing well/Let me show you	Free	12.1972	7[10]	112[2]	Island WIP 6146	[written by John "Rabbit" Bundrick/Simon Kirke/Paul Kossoff/Paul Rodgers/Tetsu Yamauchi][produced by Free]
All right now [re-issue]	Free	07.1973	15[9]	-	-
Free EP. [All right now/My brother Jake/Wishing well]	Free	02.1978	11[7]	-	Island IEP 6
Free EP. [All right now/My brother Jake/Wishing well][re-issue]	Free	10.1982	57[3]	-	Island IEP 6
All right now [re-issue]/I' m a mover	Free	02.1991	8[9]	-	Island IS 486
Paul Rodgers
Muddy Water blues	Paul Rodgers	02.1994	45[2]	-	Victory ROGCD 1
All I Want Is You	Paul Rodgers	05.1997	185[1]	-	SPV	[written by Paul Rodgers][produced by Paul Rodgers, Dan Priest, Eddie Kramer]

Albumy

Tytuł

Wykonawca

Data wydania

UK

US

Wytwórnia [UK]

Komentarz

Tons of sobs

Free

11.1968

-

197[2]

Island ILPS 9089

[producer-Guy Stevens]

Free

Free

10.1969

-

-

Island ILPS 9104

[produced by Chris Blackwell]

Fire and water

Free

06.1970

2[18]

17[27]

Island ILPS 9120

[produced by Free]

Highway

Free

12.1970

41[10]

190[2]

Island ILPS 9138

[produced by Free]

Free live !

Free

06.1971

4[12]

89[8]

Island ILPS 9160

[produced by Andy Johns]

Free at last

Free

06.1972

9[9]

69[16]

Island ILPS 9192

[produced by Free]

Heartbreaker

Free

01.1973

9[7]

47[16]

Island ILPS 9217

[produced by Free and Andy Johns]

The Free story

Free

03.1974

2[6]

-

Island ISL D4

Best of Free

Free

05.1975

-

120[7]

A&M; 3663 [US]

The best of Free-All right now

Free

03.1991

9[9]

-

Island ILP TV 2

Live At The BBC

Free

10.2006

127[1]

-

Island 9840662

Paul Rodgers

Cut loose

Paul Rodgers

11.1983

-

135[10]

Atlantic 80 121

[produced by Paul Rodgers]

Muddy Water Blues-A tribute to Muddy Waters

Paul Rodgers

05.1993

9[7]

91[7]

Victory 480 013

[produced by Billy Sherwood]

Now

Paul Rodgers

02.1997

30[7]

-

SPV SPV 08544662

[produced by Paul Rodgers, Eddie Kramer and Dan Priest]

Paul Kossoff

Back Street Crawler

Back Street Crawler

09.1975

-

135[10]

Atlantic 80 121

Free Movement

Niektórzy członkowie tego zespołu założonego w 1970 r. w Los Angeles w Kalifornii, mieli za sobą doświadczenie w śpiewaniu muzyki gospel. W składzie Free Movement znaleźli się: Josephine Brown, Godoy Colbert, Cheryl Conley, Jennifer Gates, Adrian Jefferson i Claude Jefferson.

Grupa nagrała płytę demo i w 1971 r. podpisała kontrakt z wytwórnią Decca. Debiutancki singel, "I've Found Someone On My Own", przez sześć miesięcy wspinał się w zestawieniach, docierając ostatecznie do Top 5. Kiedy utwór stał się przebojem, Free Movement działali już pod egidą wytwórni Columbia, dla której nagrali album i dwa single.

Single
Tytuł	Wykonawca	Data wydania	UK	US	Wytwórnia [US]	Komentarz
I' ve found someone of my own/I can' t convince my heart	Free Movement	05.1971	-	5[26]	Decca 32 818	[written by Frank Robinson][produced by Joe Porter][20[9].R&B Chart]
The harder i try [The bluer i get]/Comin' home	Free Movement	12.1971	-	50[10]	Columbia 45 512	[written by F. F. Robinson][produced by Toxey French, Michael O'Martian][49[3].R&B Chart]

Albumy
Tytuł	Wykonawca	Data wydania	UK	US	Wytwórnia [US]	Komentarz
I' ve found someone of my own	Free Movement	01.1972	-	167[8]	Columbia 31 136	[produced by Joe Porter, Toxey French]

Freeez

Brytyjska formacja funkowa, której liderem był John Rocca (ur. 23.09.1960r w Londynie), a pozostałymi członkami - Peter Maas (gitara basowa), Andy Stennet (instrumenty klawiszowe) i Paul Morgan (perkusja). Rocca, były sprzedawca specjalizującego się w muzyce tanecznej sklepu Disc Empire, założył Freeez w 1978.

Pierwszy singel, "Keep In Touch", ukazał się nakładem własnej wytwórni Pink Rythm (Freeez był jednym z pierwszych brytyjskich zespołów, które założyły własną firmę fonograficzną). W 1980, po przejęciu przez firmę Calibre, singel o mało co nie wszedł do Top 40. Po przenosinach do wytwórni Beggars Banquet w 1981 grupa wprowadziła utwór "Southern Freeze" do pierwszej dziesiątki list przebojów. W utworze tym zaśpiewała Ingrid Mansfield-Allman (ur. w Londynie).

Album pod takim samym tytułem dotarł do Top 20. Wkrótce potem skład grupy zwiększył się do siedmiu osób - doszli Gordon Sullivan, George Whitmore i nowa wokalistka Alison Gordon. Później jednak formacja skurczyła się do duetu Rocca-Maas. Największy sukces odniosła w 1983 singlem "I.O.U." napisanyn i wyprodukowanym w USA przez Arthura Bakera,któremu w miksowaniu pomagał Jellybean. W 1985 Rocca i Stennet nagrywali pod szyldem Pink Rhythm, a zespół Freeez działał w składzie Maas, Morgan, Billy Crichton i Louis Smith. W 1986 nagrywali oni dla wytwórni Siren.

Jako solista Rocca wylansował singel "I Want To Be Real" który w 1987r wspiął się na 1. miejsce amerykańskich list tanecznych. W tym samym roku wydany przez firmę Citybeat remiks "I.O.U." wszedł w Wielkiej Brytanii do Top 30. Rocca nagrywał potem dla wytwórni Who'd She Coo i Cobra (nagrał tam ponownie "Southern Freeze"). W 1991r wypłynął znowu pod szyldem Midi Rain w barwach stajni Vinyl Solution.

Single

Tytuł	Wykonawca	Data wydania	UK	US	Wytwórnia [UK]	Komentarz
Keep in Touch	Freeez	06.1980	49[3]	-	Calibre CAB 103	[written by Freeez][produced by John Rocca]
Southern Freeez	Freeez	02.1981	8[11]	-	Beggars Banquet BEG 51	[written by Andy Stennett, John Rocca, Peter Maas][produced by John Rocca]
Flying High	Freeez	04.1981	35[5]	-	Beggars Banquet BEG 55	[written by Peter Maas][produced by John Rocca]
I.O.U./I Dub U	Freeez	06.1983	2[15]	-	Beggars Banquet BEG 96	[written by Arthur Baker][produced by Arthur Baker][13[15].R&B; Chart][1[2][17].Hot Disco/Dance;StreetWise 2210 12"]
Pop Goes My Love/Scratch Goes My Dub	Freeez	10.1983	26[6]	-	Beggars Banquet BEG 98	[written by Andy Stennett, Arthur Baker, John Rocca, and Peter Maas][produced by Arthur Baker][47[11].R&B; Chart][5[14].Hot Disco/Dance;StreetWise 2215 12"]
I.O.U. (remix)	Freeez feat. John Rocca	01.1987	23[6]	-	Citybeat CBE 709	[written by Arthur Baker][18[6].Hot Disco/Dance;Criminal 7 12"]
Southern Freeez (remix)	Freeez	05.1987	63[2]	-	Total Control TOCO 14	[written by Andy Stennett, John Rocca, Peter Maas]

Albumy

Tytuł	Wykonawca	Data wydania	UK	US	Wytwórnia [UK]	Komentarz
Southern Freeez	Freeez	02.1981	17[15]	-	Beggars Banquet BEGA 22	[produced by John Rocca]
Gonna Get You	Freeez	10.1983	46[3]	-	Beggars Banquet BEGA 48	[produced by Arthur Baker]

Frente!

Frente! to australijska grupa alternatywnego rocka utworzona w 1991 roku. W skład zespołu wchodziła piosenkarka Angie Hart, założyciel i gitarzysta Simon Austin, basista Tim OConnor (później zastąpiony przez Billa McDonalda), oraz perkusista Mark Picton (później zastąpiony przez Alastaira Bardena).
Frente! wdarł się na australijskie listy przebojów singlami "Ordinary Angels" i "Accidently Kelly Street" w 1992 roku. 

Znani są z dziwacznych klipów filmowych ("Accidently Kelly Street" przedstawiał zespół z ogromną liczbą rekwizytów ,gadżetów przedmiotów gospodarstwa domowego, a tytuł utworu został celowo napisany małymi literami), ich beztroskie teksty wypełniały ich debiutancki album, Marvin the Album (# 5),który był również sukcesem, zyskując status platynowej płyty w Australii. Kolejny singiel z albumu z początku 1993 r. "No Time" (# 50), nie wypadł już tak dobrze.
 
"Ordinary Angels" zakończył rok jako 20-ty na liście sprzedaży na ARIA Charts,a "Accidently Kelly Street" finiszował na 29 miejscu. Zespół promował się za granicą w 1994 roku swoim największym sukcesem, akustyczną wersją utworu New Order "Bizarre Love Triangle", który osiągnął 76 miejsce w Wielkiej Brytanii (po wcześniejszych nagraniach "Ordinary Angels", który nie trafił na listy i "Accidently Kelly Street", który osiągnął 84 miejsce). "Bizarre Love Triangle" został wydany w Australii ponownie na EP-ce "Lonely" w 1994 r. Był też hitem w Stanach Zjednoczonych, został # 10 na Modern Rock Tracks i # 49 na Billboard Hot 100 . Jedynym innym nagraniem na listach w USA był ponownie wydany singiel "Labour of Love" , który został # 9 na Modern Rock Tracks.
 
Wystąpili w 1994 roku na ścieżce dźwiękowej do amerykańskiego programu TV: Melrose Place z piosenką "Ordinary Angels". Między pierwszym i drugim albumem Frente, Angie Hart użyczyła wokalu na australijskim singlu nagranym przez Pop! zatytułowanym " Tingly "(# 92), wydanym pod koniec 1995 roku. Frente! umieścił także utwór na kompilacji Saturday Morning , cover "Open Up Your Heart (and Let the Sunshine In)". Album został wydany w dniu 5 grudnia 1995r.
 
Frente! wydał drugi album, Shape , w 1996 roku, wyprodukowany przez Teda Nicely, który pracował wcześniej z między innymi Fugazi . Pierwszy singiel "Sit On My Hands" zadebiutował na 66 miejscu w Australii, a drugi , "What's Come Over Me" nie wszedł do pierwszej 100, choć doszedł do 83 miejsca w Wielkiej Brytanii. Album doszedł do 35 miejsca. Frente! rozpadł się wkrótce po jej wydaniu w 1996 roku.
 
W styczniu 2005 r. został reaktywowany na okolicznościowe koncerty. Grupę wówczas tworzyli Angie Hart, Simon Austin i Bill McDonald z Pete Luscombe na perkusji. W dniu 28 listopada 2010, Frente! grał w Punters Club którego kuratorką jest Angie Hart. Wzięły w nim udział inne znaczące połowie lat 90-tych zespoły z Melbourne, takie jak The Glory Box , The Hollowmen i The Fauves . 

Single

Tytuł	Wykonawca	Data wydania	Aus	N.Zel	Wytwórnia [Aus/N.Zel]	Komentarz
Clunk (EP)	Frente!	04.1992	3[18][gold]	30[6]	White Label Records – d11125 /Mushroom C 11 125	[produced by Daniel Denholm]
Accidently Kelly Street	Frente!	11.1992	4[16][platinum]	4[14]	White Label Records D 12063/Mushroom C 12 063	[written by Tim O'Connor][produced by Phil Jones,Michael Koppelman]
No Time	Frente!	03.1993	50[1]	-	White Label Records D 11 352/-	[produced by Frente!, Michael Koppelman]
Lonely	Frente!	06.1994	7[13]	-	White Label Records D 11 781/-	[written by Angie Hart,Simon Austin,White][produced by Frente!,Daniel Denholm]
Albumy

Tytuł	Wykonawca	Data wydania	Aus	N.Zel	Wytwórnia [Aus/N.Zel]	Komentarz
Marvin The Album	Frente!	12.1992	5[15][platinum]	4[11]	White TVD 93 367/Mushroom C 53 367	[produced by Daniel Denholm , Frente!, Michael Koppelman]
Shape	Frente!	07.1996	35[1]	-	Mushroom TVD 93429/-	[produced by David M. Allen, Frente!]